Ook in Suid-Afrika is aborsie wettig. Daar is egter ‘n interessante teoretiese vraag te vra of Afrikaners wat die vermoë het om wette soos hierdie te skryf of te wysig, ook hierdie “vryheid” sal toelaat?
Tog het tye verander en word die dobbelbedryf in Suid-Afrika in baie gevalle deur Afrikaners ondersteun. So is daar waarskynlik ook baie Afrikaners wat al aborsies gehad het.
In baie gevalle word diegene wat teen aborsie kapsie maak as “ekstremiste” en “fundamentaliste” voorgehou, waar hulle soos in die VSA vergelyk word met voorstaanders van Sharia wetgewing soos deur die Koran voorgeskryf.
Die Christelike posisie ís duidelik en daarom so vatbaar vir die etikette van “ekstremis” of “fundamentalis”. In hierdie bydrae wil ek nie terugval op my Christelike oortuigings en geloof nie, maar eerder my argument vanuit die sekulêre hoek voer. Daarmee voer ek egter nie aan dat die sekulêre wêreldbeskouing altyd die toonaangewende een moet wees nie.
Die besluit oor ‘n aborsie is egter ‘n eensydige besluit waarby die grootste enkele belanghebbene –die ongebore kind – geen inspraak het nie. ‘n Besluit vir ‘n aborsie raak dus nie net die liggaam van die vrou nie, maar veral ook die liggaam van die ongebore kind.
Daar is sekere gevalle, soos verkragting, wat ‘n grys area bied. Die vraag is egter of dit regverdig is om te verwag dat die ongebore kind die grootste prys vir die afgryslike sonde van sy of haar vader moet betaal?
Ek is vir selfbeskikking – die reg om self te besluit – maar by aborsie het die ongebore kind nie ‘n keuse nie. Daarom kan ek nie ten gunste daarvan wees nie.
Die bou van die Nerina woonstelle, wat ook huisvesting vir enkelmoeders bied, is ‘n stap in dieregte rigting deur Orania en die ondersteuners van die Helpsaamfonds.