Hollywood -legende Charlie Chaplin gebore - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2021
Op 16 April 1889 word die toekomstige Hollywood -legende Charlie Chaplin gebore as Charles Spencer Chaplin in Londen, Engeland.
Chaplin, een van die finansieel suksesvolste sterre in die vroeë Hollywood, is op die verhoog bekendgestel toe hy vyf was. Die jong seun van die Londense musieksaal entertainers, die jong Chaplin, kyk na 'n vertoning met sy ma in die hoofrol toe haar stem kraak. Hy is vinnig op die verhoog geskommel om die daad te voltooi.
Chaplin se pa is dood toe Chaplin 'n kleuter was, en toe sy ma 'n senuwee-ineenstorting gehad het, het Chaplin en sy ouer halfbroer, Sydney, in Londen rondgedwaal, waar hulle op straat gedans en pennies in 'n hoed versamel het. Uiteindelik het hulle na 'n weeshuis gegaan en by die Eight Lancashire Lads, 'n kinderdansgroep, aangesluit. Toe Chaplin 17 was, ontwikkel hy sy komiese vaardighede met die hulp van Fred Karno se geselskap, waarvoor sy halfbroer reeds 'n gewilde komediant geword het. Binnekort het Chaplin se boulerhoed, uitgedraaide voete, snor en loopriet sy handelsmerk geword. Hy het by die Keystone -onderneming aangesluit en verfilm 'N Lewe maak, waarin hy 'n snor met 'n snor speel wat 'n monokoel gedra het. Dit was nie lank nie, voordat hy ook aan die ander kant van die kamera gewerk het, met die regie van sy 12de film en die regie van sy 13de, Gevang in die reën, op sy eie.
Chaplin verfyn wat binnekort sy nalatenskap sou word, die karakter Charlie the Tramp, en teken in 1915 by die Essanay -onderneming aan vir $ 1,250 per week, plus 'n bonus van $ 10,000 - 'n goeie sprong van die $ 175 wat Keystone hom betaal het. Die volgende jaar teken hy met Mutual vir $ 10,000 per week, plus 'n bonus van $ 150,000 kragtens 'n kontrak wat vereis dat hy jaarliks ​​12 films maak, maar hom volledige kreatiewe beheer oor die foto's verleen. En in 1918 teken hy 'n kontrak met First National vir $ 1 miljoen vir agt films. Chaplin, 'n meesterlike akteur en pantomimis in die stilfilm wat gelag en trane uit sy gehoor kon lok, het die weerstand teen die koms van klank in films vertoon. Inderdaad, in sy eerste film met klank (Stad ligte in 1931), gebruik hy slegs musiek. Sy eerste ware klankfilm was 1940's Die Groot Diktator, waarin hy die fascisme bespot het.
Chaplin het United Artists Corporation in 1919 gestig saam met Mary Pickford, Douglas Fairbanks en direkteur D.W. Griffith. Chaplin is nog twee keer getroud, beide kere met tienermeisies. Sy vierde vrou, Oona O'Neill, wat 18 was toe sy met die 54-jarige akteur trou, was die dogter van die dramaturg Eugene O'Neill. Hoewel hy 42 jaar in die Verenigde State gewoon het, het Chaplin nooit 'n Amerikaanse burger geword nie. Chaplin, 'n vokale pasifis, word beskuldig van kommunistiese bande, wat hy ontken het. Tog het immigrasiebeamptes in 1952 verhinder dat Chaplin en sy vrou na 'n buitelandse toer weer na die Verenigde State kon gaan. Die egpaar het 20 jaar lank nie na die Verenigde State teruggekeer nie; in plaas daarvan vestig hulle hulle in Switserland met hul agt kinders. Chaplin keer in 1972 terug na Amerika om 'n spesiale Oscar te ontvang vir "die onberekenbare uitwerking wat hy gehad het op die maak van rolprente die kuns vir en van hierdie eeu." Hy is tot ridder sir Charles Spencer Chaplin in 1975. Hy sterf twee jaar later.
Dit is die oudste Hollywood -sterre wat vandag nog bestaan
Noudat ons in die 2020's is, is dit 'n hartseer feit dat baie van die sterre uit die Goue Eeu van Hollywood nie meer by ons is nie. As ons op 'n Sondagmiddag gaan sit om 'n klassieke bioskoop te geniet, neem ons aan dat die meeste akteurs wat ons kyk, reeds by die groot wrap party in die lug is, maar dit is nie altyd die geval nie. Terwyl die geskiedenis van Hollywood besaai is met tragiese verhale van akteurs wat ons te vroeg verlaat het, is daar 'n steeds krimpende groep veterane wat nog geleef het toe die "talkies" nog 'n nuwe ding in teaters was. Sommige van hierdie sterre geniet rustig hul aftrede ná 'n besige lewe in Tinseltown, hoewel 'n verbasend groot aantal van hulle vandag nog aktief in die bedryf is.
Van voormalige skermsirenes wat tot in die negentigerjare nog steeds glansryk lyk, tot die akteur met die loopbaan van honderd jaar, ons het 'n oorsig saamgestel van die oudste lewende Hollywood -sterre.
As u in ons gemaklike stalletjies van verslete leer sit, ons 100 jaar oue klassieke spyskaart deurlees of na die mahonie-kroeg gaan sit, geniet u nie net lekker kos en goeie geselskap nie. U maak deel uit van die geskiedenis van Hollywood.
Dit is 'n geskiedenis wat soos 'n Hollywood -draaiboek lees. Daar is transaksies gemaak met die ou betaaltelefoon - die eerste betaaltelefoon wat in Hollywood geïnstalleer is. Skrifte is bespreek oor 'n beroemde Musso se martini. Kontrakte is gesluit oor uitstekende maaltye van gebraaide eend en skaaptjops. Sterre is gebore.
Van die begin af was Musso's 'n gunsteling onder Hollywood se A-lys. Charlie Chaplin was 'n vroeë gereeld. Chaplin - volgens die legende - dat hy gereeld saam met Mary Pickford, Rudolph Valentino en Douglas Fairbanks gaan eet, sou Douglas uitdaag vir 'n perdewedren in Hollywood Boulevard, en die wenner moes die blad by Musso's haal. Charlie sou wen en bly wees oor 'n bord geroosterde lamniere, sy gunsteling Musso -maaltyd.
In die 20's en 30's was dit nie ongewoon om te sien hoe Greta Garbo en Gary Cooper saam ontbyt eet nie - natuurlik flanelkoeke en vars koffie. Of om saam met Dashielle Hammett of Lauren Bacall aan Humphrey Bogart te gaan drink in die kroeg.
In die 50's kon Hollywood -legendes soos Marilyn Monroe (met Joe DiMaggio), Elizabeth Taylor en Steve McQueen in die beroemde Back Room van Musso gevind word. Jimmy Stewart, Rita Hayworth, Groucho Marx en John Barrymore het ook 'n hoofrol by Musso's gespeel.
Vandag bly Musso's 'n gesofistikeerde kuierplek in Hollywood. Maar moenie verwag dat u vir handtekeninge gaan staan ​​nie. Die eienaars en beskermhere van Musso's behandel hulle steeds op dieselfde manier as die vroeë eienaar John Mosso - met respek en diskresie.
Alhoewel hierdie ware pionier van 'n Hollywood -aktrise die eretitel "America's Sweetheart" ontvang het, skryf Mary Pickford baie van haar waardes en karakterinspirasie toe aan haar Ierse wortels. Gedurende haar loopbaan sou sy verhale en herinneringe aan haar moeder se armoede-opvoeding in Kerry, Ierland, herinner om herinneringe aan haar rolle op te bou, wat tipies dié was van jong, eerlike, geldlose Ierse immigrante of Ierse Amerikaners (titels sluit in "The Foundling" (1915), "Little Annie Rooney" (1925) en "Amarilly of Clothes-line Alley" (1918)).
Met 'n slinkse, selfversekerde vroulike teenwoordigheid gemeng met 'n onskuldige 'meisie-langs-deur'-kwaliteit, het Pickford haar weg deur die manlik gedomineerde Hollywood-industrie geneem en op 27-jarige ouderdom die hoogs betaalde vrou ter wêreld geword-voordat vroue selfs toegelaat is om te stem.
Dit is bekend dat haar subtiliteite in lyftaal en gesiggebare Charlie Chaplin, met wie sy 'n noue verhouding gehad het, beïnvloed het, aangesien hulle albei in die tyd van die stille film vereer is.
In 'n 1965 -onderhoud vir Amerikaanse televisie het Pickford opgemerk dat sy en ander Ierse akteurs uit die vroeë Hollywood -era bymekaar bly en 'n sterk band behou. Soms word die vrou meisie met krulle om haar kenmerkende rooi hare kragtig genoem, maar sy word bewonder vir haar skoonheid, maar belangriker nog vir haar oorspronklikheid, passie en intelligensie om haar eie Hollywood te maak.
Alhoewel hy oorspronklik uit New York was, het die kanselier Olcott, meer informeel bekend as Chauncey, 'n suksesvolle en gevierde loopbaan gemaak, geïnspireer deur sy Ierse afkoms.
Olcott debuteer in 1880 as 'n balladesanger in sangerprogramme, en vind roem op Broadway, nadat hy die rol van die bekroonde aktrise Lillian Russell se hoofrol gespeel het in "Pepita or, The Girl with the Glass Eyes" (1886). Alhoewel Russell erken word dat hy Olcott se loopbaan begin het, vind hy 'n sterker passie in romantiese musiekblyspele.
Hy was veral opvallend in "A Romance of Athlone" (1899) en "The Isle O'Dreams" (1912), waarvoor hy die nommers "My Wild Irish Rose" en "When Irish Eyes are Smiling" geskryf en gekomponeer het. .
Sy ongelukkige dood in 1932 het postume erkennings veroorsaak: Warner Bros. het 'n film getiteld "My Wild Irish Rose (1947)" oor sy lewe vrygestel (met Dennis Morgan in die hoofrol), en Olcott is later in 1970 in die Songwriters Hall of Fame opgeneem.
Met 'n kragtige, maar soet, delikate stem, sing en dans hy sy pad na sterre met sy Ierse wortels as brandstof, en bly sy eerbied na sy dood behou.
Om eerlik te wees, die filmikoon en meester van die stille film Charlie Chaplin is nie van Ierse afkoms nie. Interessant genoeg begin hy egter in 1959 sy gesin jaarliks ​​met vakansie na die dorpie Waterville in County Kerry, Ierland, en word vinnig hul mees geliefde besoeker.
Die Engelse akteur/figuur is miskien die bekendste vir sy skermpersoonlikheid "The Tramp" in al sy glansryke glans.
Tussen die regie, toneelspel, skryf, vervaardiging, redigering en komposisie van die beroemde werke wat nie met Ierland verband hou nie, kon Chaplin altyd elke jaar tyd kry om die pragtige Waterville te besoek. Sy vierde vrou, Oona O'Neill, dogter van die Pulitzer-bekroonde Ierse Amerikaanse dramaturg Eugene O'Neill, is van noue Ierse afkoms, hoewel Chaplin moontlik nie Iers is nie, maar sy kinders met Oona het wortels in die Emerald Isle.
Deur sy verbintenis om daar te vakansie hou, het inwoners van Waterville 'n bronsbeeld van Chaplin opgerig, met 'n gedenkplaat wat hom bedank vir sy rituele besoeke. Dit lui in Iers en in Engels: "Vir die man wat die flieks in miljoene se harte laat praat [,] het Charlie baie jare in ons midde deurgebring as 'n nederige gas en vriend vir baie." In die standbeeld dra hy 'n komiese pak met 'n swak knoop en staan ​​met 'n eienaardige hand op sy heup en 'n tipiese ekspressiewe glimlag.
Helen Kane, ons geliefde oorspronklike "Boop Boop a Doop Girl", waarskynlik die inspirasie vir die ikoniese tekenprent Betty Boop, kom ook uit 'n Ierse huis. Kane se ma, 'n Ierse immigrant, het haar dogter gehelp om minderjarig te word deur onwillig haar eerste kostuum vir die rol van die koningin in 'n skoolproduksie aan te skaf - 'n rok van drie dollar was met moeite styf.
Maar miskien kan ons hierdie rok en toneelstuk bedank as die rede waarom Kane verlief geraak het op teater - sy het vinnig 'n voorsprong gemaak vir vaudeville en kickdancing, en het haar in die films en films soos "Stars of the Future "(1922-24) met haar jong babataalstem as haar handelsmerk.
Sy het baie naam gemaak in musiek - van al haar klankbane, solo -uitvoerings en liedjies met haar trio "The Three X Sisters", en Kane word veral erken vir haar snit "I Wanna be Loved By You", wat later uitgevoer is deur Marilyn Monroe in "Some Like it Hot."
Met haar handelsmerk-dooie oë en skerp lippe, word Kane 'n geselsende, singende, fladderende, toneelspelende, dansende, babasprekende buitengewone met liefdevolle genade en glans. Wie sou kon raai dat Betty Boop se inspirasie uit 'n Ierse huishouding gekom het?
Sara Allgood, ook bekend as Sally Allgood, gebore in die hart van Dublin, het begin optree in die beroemde Abbey Theatre in Dublin. Allgood het 'n warm, vertroostende en miskien matrone voorkoms gehad as gevolg van hierdie kenmerke; in films word sy gereeld geteken as Ierse moeders, eienaars, skinderpraatjies in die omgewing en dies meer.
Sy word die beste onthou vir haar rol in die rolprent "How Green Was My Valley" as mev Morgan, die moeder van 'n gesin van Walliese mynwerkers, waarvoor sy 'n Oscar -benoeming ontvang het.
Allgood hou 'n wonderlike filmografie onder haar riem en speel in ongeveer vyftig opvallende films, waaronder "Cheaper by the Dozen" (1950), "Jane Eyre" (1943), "Dr. Jekyll en Mr. Hyde "(1941)," My Wild Irish Rose "(1947) oor Chauncey Olcott.
Sy het ook in 'n hele paar vroeë Hitchcock -films gespeel, soos "Sabotage" (1936), "Blackmail" (1929) en "Juno and the Paycock" (1930), waarin haar suster, die aktrise Maire O'Neill, gespeel het as wel.
Sy was sterk betrokke by die opening van die Irish National Theatre Society, en was 'n goeie vriend van die baie bekroonde Ierse digter William Butler Yeats. Yeats se muse, die Ierse revolusionêr en feminis Maud Gonne, was 'n baie invloedryke onderwyser vir Allgood en haar suster Maire.
Helen Hayes, een van slegs twaalf mense wat 'n EGOT gewen het (Emmy, Grammy, Oscar en Tony), het Ierse Katolieke grootouers gehad wat tydens die Groot Hongersnood uit Ierland geëmigreer het.
Nadat sy die Oscar vir beste aktrise in "The Sin of Madelon Claudet" (1931) gewen het, het sy bekendheid verwerf met films soos die verwerking van Hemingway "A Farewell to Arms" (1932), "What Every Woman Knows" (1934) , "The White Sister" (1933) oorkant Clark Gable, en nog vele meer.
Hayes se hart was egter sterker in Broadway en verkies die verhoog bo die groot skerm. Lucille Ball het een keer vir haar 'n aanhangerbrief geskryf, en met wedersydse bewondering het Hayes voorgestel dat hulle eendag saamwerk, wat hulle in 1971 gedoen het. Hayes verskyn in 'n episode van 'Here Lucy' met die titel 'Lucy and the Little Old Woman' as 'n behoeftige Ierse vrou op soek na werk.
Hayes was trots op haar Ierse wortels, sy was 'n groot Ierse danser, en in 'n tydskrifonderhoud het sy na haarself 'n klein Ierse biddy speels na haarself verwys.
As 'n wyd bewonderde, bekroonde aktrise en 'n bekende filantroop, is Hayes ongelukkig op Saint Patrick's Day van 1993 oorlede.
U herken haar miskien as die nuuskierige Amerikaanse Jane van Tarzan, maar Maureen O'Sullivan is so Iers soos dit kan word. O'Sullivan, gebore in Boyle, County Roscommon, Ierland, het as meisie 'n kloosterskool in Dublin bygewoon.
O'Sullivan, die ma van die aktrise Mia Farrow, het sukses behaal in die film "A Connecticut Yankee" uit 1931, en nadat sy twaalf jaar lank opgetree het, het sy 'n pouse geneem om sewe kinders groot te maak, maar het in 1948 haar sjarmante glimlag weer na die wêreld geblaas film "The Big Clock", wat deur haar destydse man John Farrow geregisseer is.
Alhoewel O'Sullivan vroeg in Hollywood begin het en vir ewig die titel van klassieke aktrise en skoonheid sal behou, het sy die hele tagtigerjare sterk in Hollywood voortgegaan, in herkenbare films soos "Peggy Sue Got Married" saam met Nicolas Cage en in Woody Allen se bekroonde film "Hannah and her Sisters", wat albei in 1986 vrygestel is.
'N Ander bekoorlike en talentvolle Ierse Hollywood -sterretjie is Geraldine Fitzgerald, gebore in Greystones, County Wicklow, Ierland. Voordat sy haar ware talent vir toneelspel ontdek, studeer sy skilderkuns aan die Dublin School of Art.
Sy het in talle films gespeel, maar haar opvallendste prestasies was 'n Oscar-benoeming vir beste aktrise in haar rol as Isabella Linton in "Wuthering Heights" (1939) en haar hoofrol in die Amerikaanse lokettreffer "Dark Victory" ( 1939).
Sedert "Dark Victory" het sy 'n aansienlike naam in Amerikaanse rolprente en televisie gemaak, en het sy in 1986 deelgeneem aan die "Poltergeist" -reeks en 'n paar komedies soos "Arthur" (1981). Sy maak ook 'n debuut op een van Amerika se gunsteling sitcoms, The Golden Girls.
Die Ierse aktrise was sterk op Broadway, en sy het ook 'n Tony-toekenning ontvang vir haar regie van 'n toneelstuk "Mass Appeal" oor 'n Rooms-Katolieke pastoor en 'n jong diaken.
Rex Ingram, gebore in Dublin in 1882, het een van die talentvolste en mees bekroonde regisseurs in die geskiedenis van Hollywood geword en die titel "The Silent Master" gekry vir sy vermoë om talle groot treffers in die stilfilm-era te skep.
Alhoewel baie regisseurs in die stilfilms, soos Hitchcock, aan die praat was, het Ingram getrou gebly aan sy passie en uiteindelik verdwyn tot stille duisternis-maar vir 'n oomblik het hy opgehou om die direkteure van vandag te beïnvloed.
Hy word deur feitlik elke persoon in die Hollywood -regisseur Erich von Stroheim gerespekteer wat na hom verwys het as die grootste regisseur ter wêreld. Sy treffer "The Four Horsemen of the Apocalypse" uit 1921 het Martin Scorsese baie geïnspireer, wat die film herhaaldelik vir homself teruggespeel het toe hy sy eie film "Hugo" (2011), 'n huldeblyk aan die stil film, herbedink het.
Ingram was ook 'n bekende akteur in meer as twintig films soos "Love in Morocco" (1933) waarin hy die indrukwekkende André Duval gespeel het, of die kortfilm "Camille" (1926) waarin hy die Ierse politieke leier Charles Stewart Parnell gespeel het.
Nog 'n baie bekende ster van Ierse afkoms is James Cagney, akteur en danser.
Alhoewel hy inderdaad 'n baie indrukwekkende danser was, kom die grootste deel van sy roem uit sy films, waarin hy dikwels as die aggressiewe of gewelddadige 'harde man' beskou word, wat altyd 'n bietjie meer veelsydig was as wat die oog gesien het. .
Sommige van hierdie rolle was in films soos "Taxi!" of kultus-gangster-film "Public Enemy" of "Angels with Dirty Faces" saam met ander Iers-Amerikaanse akteur Pat O'Brien. Cagney en O'Brien speel saam in die film "The Irish in Us" in 1935 as die broers O'Hara in New York.
Cagney was 'n seker Hollywood -legende en speel in 'n ongelooflike hoeveelheid suksesvolle films, waarvan baie aan Warner Bros behoort het. In 1974 ontvang Cagney die American Film Institute's Life Achievement Award, en word gerespekteer en onthou vir sy welsprekendheid, sy kenmerkende stem en sy vermoë om skerp lyne of dooie komedie in ernstige films af te trek.
Ons laaste ou Hollywood -akteur van Ierse afkoms het sy Ierse wortels hard en trots met elke been in sy liggaam ten toon gestel. Pat O'Brien word gereeld deur die pers na verwys as "Hollywood's Irishman in Residence", aangesien die meeste van sy rolle dié van Ierse of Iers-Amerikaanse mans was.
Hy het die Ierse kenteken met eer in Hollywood gedra en word dikwels verbind met die voormelde akteur James Cagney, aangesien dit 'n dinamiese duo was ("Angels with Dirty Faces" (1938), "The Irish in Us" (1935), en nog vele meer ). Hy was die bekendste in die 1930's en 40's vir sy rolle as figuurkoppe soos militêre leiers, polisiemanne en priesters, wat aandag en respek in en buite karakter vereis. Al vier die grootouers van O'Brien kom uit County Cork, Ierland. O'Brien, Cagney en ander Iers-Amerikaanse akteurs soos Frank McHugh en Spencer Tracy het gereeld ontmoet en gesels en hulself 'die Boys Club' genoem-maar die Hollywood-rubriekskrywer Sidney Skolsky het grappenderwys daarna verwys as 'die Iere' Mafia. "
Onthou Charlie Chaplin: beste aanhalings deur die komiese legende
Charlie Chaplin, 'n Engelse akteur, is die komiese genie wêreldwyd bekend as die beste stille filmkunstenaar. Chaplin, gebore op 16 April 1889, het sy hele lewe aan films gewy en mense laat lag. Hy word beskou as een van die belangrikste figure in die filmgeskiedenis.
Vanaf die ouderdom van 10, het Chaplin tot die einde gewerk en vir ons 'n paar van die beste werke gegee wat ons vandag sien. 'The Great Dictator' word steeds beskou as een van die beste films ooit. City Lights, The Kid, A Woman of Paris, The Gold Rush en Moderne tye is slegs 'n paar name uit die lys juwele wat hierdie ster vir ons gelaat het.
'N Akteur, regisseur, draaiboekskrywer, komiese legende, komponis en die beste kunstenaar van alle tye. As ons die joviale Charlie Chaplin op sy verjaardag onthou, kom ons kyk na 'n paar van die beste aanhalings deur die legende.
Charlie Chaplin -aanhalings:
"N dag sonder vreugde is 'n gemorsde dag."
"Niks is permanent in hierdie goddelose wêreld nie - selfs nie ons probleme nie."
"Die hartseerste ding wat ek my kan voorstel, is om gewoond te raak aan luukse."
"Ons dink te veel en voel te min."
"Ek hou altyd daarvan om in die reën te loop, sodat niemand my kan sien huil nie."
"Die lewe is 'n tragedie in 'n close-up, maar 'n komedie in 'n lang afstand."
"Die lewe kan wonderlik wees as jy nie bang is daarvoor nie. Al wat jy nodig het, is moed, verbeelding en 'n bietjie deeg."
"Jy sal nooit 'n reënboog kry as jy afkyk nie."
"Volmaakte liefde is die mooiste frustrasie omdat dit meer is as wat 'n mens kan uitdruk."
"Verbeelding beteken niks sonder om te doen nie."
Waarvoor wil u 'n betekenis hê? Die lewe is 'n begeerte, nie 'n betekenis nie. "
"Lag is die tonikum, die verligting, die ophou van pyn."
"Ek is 'n burger van die wêreld."
'Ek hoop dat ons die oorlog sal afskaf en alle verskille by die konferensietafel sal besleg.'
Chaplin vertolk 'n paar onsimpatieke karakters in sy vroeë films. Maar te lank neem hy die rol aan wat sy loopbaan sou definieer - die van die underdog wat heers in die moeilikheid van die lewe. In latere meesterwerke soos "Modern Times" (1936) het Chaplin film ook gebruik om die samelewing te kritiseer. Hier was hy letterlik die man wat vasgevang was in die wiele van industrialisasie.
Die Janes House is 'n oorblyfsel uit 1903 van die Victoriaanse huise wat op die Hollywood Boulevard in die 1880's gebou is. Die Jane -susters het in 1911 'n skool in die huis geopen en die kinders van bekendes soos Cecile B. DeMille en Charlie Chaplin geleer. Destyds was The Janes House omring deur lemoenboorde in die noorde en suide. 'Hulle sou die bosse afsny om te bou,' sê Wanamaker.
Sir Charles Spencer & quotCharlie & quot; Chaplin, KBE was 'n Engelse komiese akteur en regisseur van die tydfilm -era. Hy het voor die einde van die Eerste Wêreldoorlog een van die bekendste filmsterre ter wêreld geword. Chaplin het mimiek, slapstick en ander visuele komedie -roetines gebruik en het tot in die era van die talkies voortgegaan, hoewel sy films aan die einde van die 1920's in frekwensie afgeneem het. Sy bekendste rol was dié van The Tramp, wat hy die eerste keer in die Keystone -komedie vertolk het Kid Auto Races in Venesië in 1914. Vanaf die April 1914-een-reeler Twintig minute van liefde daarna skryf en regisseer hy die meeste van sy films, teen 1916 vervaardig hy ook en vanaf 1918 die musiek. Saam met Mary Pickford, Douglas Fairbanks en D.W. Griffith was hy medestigter van United Artists in 1919.
Chaplin was een van die kreatiefste en invloedrykste persoonlikhede van die stilfilm-era. Hy is beïnvloed deur sy voorganger, die Franse stilfilmkomediant Max Linder, aan wie hy een van sy films gewy het. Sy werkslewe in vermaaklikheid strek oor 75 jaar, vanaf die Victoriaanse verhoog en die Music Hall in die Verenigde Koninkryk as kinderopvoerder, tot naby sy dood op 88-jarige ouderdom. omstredenheid. Chaplin se identifikasie met die linkses het hom uiteindelik gedwing om in die vroeë 1950's in Europa te hervestig tydens die McCarthy -era.
In 1999 het die American Film Institute Chaplin as die 10de grootste manlike skermlegende van alle tye beskou. In 2008 het Martin Sieff in 'n resensie van die boek geskryf: "quotChaplin was nie net groot nie, hy was reusagtig. In 1915 het hy op 'n oorloggeteisterde wêreld uitgebars, wat dit die gawe van komedie, gelag en verligting gebring het terwyl dit hom deur die Eerste Wêreldoorlog verskeur het.In die volgende 25 jaar, deur die Groot Depressie en die opkoms van Adolf Hitler, het hy op die werk gebly.
Mary Pickford is gebore as Gladys Marie Smith in 1892 (hoewel sy later 1893 of 1894 as haar geboortejaar beweer het) in Universiteitslaan 211, [Toronto], Ontario.  Haar pa, John Charles Smith, was die seun van Engelse metodiste -immigrante en het 'n verskeidenheid werk gedoen. Haar ma, Charlotte Hennessey, was van Ierse Katolieke afkoms en het 'n tyd lank as naaldwerkster gewerk. Sy het twee jonger broers en susters, Charlotte, genaamd "Lottie" (gebore 1893), en John Charles, genaamd "Jack" (gebore 1896), wat ook akteurs geword het. Om haar man se familielede te behaag, het Pickford se ma haar kinders gedoop as Metodiste, die godsdiens van hul vader. John Charles Smith was 'n alkoholis, hy het die gesin verlaat en is op 11 Februarie 1898 oorlede aan 'n dodelike bloedklont wat veroorsaak is deur 'n werkongeluk toe hy 'n portefeulje by Niagara Steamship was. 
Toe Gladys vier jaar oud was, was haar huishouding onder aansteeklike kwarantyn as 'n maatreël vir openbare gesondheid. Hulle opreg katolieke ouma aan moederskant (Catherine Faeley Hennessey) het 'n besoekende Rooms -Katolieke priester gevra om die kinders te doop. Pickford is in hierdie tyd gedoop as Gladys Marie Smith.  
Nadat sy in 1899 weduwee geword het, het Charlotte Smith instapmanne begin inneem, waarvan een 'n meneer Murphy, die toneelhoofbestuurder van Cummings Stock Company was, wat gou voorgestel het dat Gladys, toe sewe jaar oud, en Lottie, toe ses jaar oud, gegee word twee klein teaterrolle - Gladys vertolk 'n meisie en 'n seuntjie, terwyl Lottie 'n stille rol speel in die produksie van die Die silwer koning in die Princess Theatre van Toronto (in 1915 deur 'n brand verwoes, herbou, in 1931 gesloop), terwyl hul ma die orrel bespeel.   Pickford het daarna in baie melodramas saam met Toronto se Valentine Stock Company opgetree en uiteindelik die belangrikste kinderrol in sy weergawe van Die silwer koning. Sy het haar kort loopbaan in Toronto afgesluit met die hoofrol van Little Eva in die Valentine -produksie van Oom Tom se kajuit, aangepas uit die roman uit 1852. 
Teen die vroeë 1900's het teater 'n familieonderneming geword. Gladys, haar ma en twee jonger broers en susters het per trein deur die Verenigde State getoer en opgetree in derdeklasmaatskappye en toneelstukke. Na ses verarmde jare het Pickford nog 'n somer toegelaat om 'n leidende rol op Broadway te speel, en beplan om op te hou speel as sy misluk. In 1906 ondersteun Gladys, Lottie en Jack Smith die sanger Chauncey Olcott op Broadway in Edmund Burke.  Gladys het uiteindelik 'n ondersteunende rol in 'n 1907 Broadway -toneelstuk gekry, Die Warrens van Virginia. Die stuk is geskryf deur William C. deMille, wie se broer, Cecil, in die rolverdeling verskyn het. David Belasco, die vervaardiger van die toneelstuk, het daarop aangedring dat Gladys Smith die verhoognaam Mary Pickford aanvaar.  Nadat hy die Broadway -ren voltooi het en die toneelstuk besoek het, was Pickford egter weer werkloos.
Op 19 April 1909 het die direkteur van Biograph Company, D. W. Griffith, haar in die ateljee van die onderneming in New York getoets vir 'n rol in die nickelodeon-film Pippa slaag. Die rol het na iemand anders gegaan, maar Griffith is onmiddellik saam met Pickford geneem. Sy het vinnig besef dat rolprent eenvoudiger is as die gestileerde toneelstuk van die dag. Die meeste Biograph -akteurs verdien $ 5 per dag, maar ná Pickford se enkele dag in die ateljee het Griffith ingestem om haar $ 10 per dag te betaal teen 'n waarborg van $ 40 per week. 
Pickford het, net soos alle ander akteurs by Biograph, beide dele en hoofrolle gespeel, waaronder moeders, ingenieurs, vrouens, spitfires, slawe, inheemse Amerikaners, afgeskeepte vroue en 'n prostituut. Soos Pickford gesê het oor haar sukses by Biograph:
Ek het skropvroue en sekretaresse en vroue van alle nasionaliteite gespeel. Ek het besluit dat as ek soveel foto's as moontlik sou kry, ek bekend sou word, en daar 'n vraag na my werk sou wees.
Sy verskyn in 51 films in 1909 - byna een per week - met haar eerste hoofrol Die vioolmaker van Cremona teenoor toekomstige man Owen Moore.  Terwyl sy by Biograph was, stel sy aan Florence La Badie voor om 'foto's te probeer', nooi haar na die ateljee en stel haar later voor aan D. W. Griffith, wat La Badie se loopbaan begin het. 
In Januarie 1910 reis Pickford met 'n Biograph -bemanning na Los Angeles. Baie ander filmondernemings het aan die Weskus oorwinter en die swak lig en kort dae wat die skietery in die Ooste belemmer het, vrygespring. Pickford het bygevoeg tot haar biografieë uit 1909 (Soet en twintig, Hulle sou wegkom, en Om haar siel te red, om maar net 'n paar te noem) met films wat in Kalifornië gemaak is.
Akteurs is nie op die krediete in die maatskappy van Griffith genoteer nie. Die gehoor het Pickford gesien en geïdentifiseer binne enkele weke na haar eerste filmverskyning. Uitstallers het op haar beurt hul gewildheid benut deur op toebroodjieborde te adverteer dat 'n film met 'The Girl with the Golden Curls', 'Blondilocks' of 'The Biograph Girl' daarin was. 
Pickford verlaat Biograph in Desember 1910. Die jaar daarna speel sy in rolprente by Carl Laemmle's Independent Moving Pictures Company (IMP). IMP is in 1912 saam met Majestic opgeneem in Universal Pictures. Ontevrede met hul kreatiewe standaarde, het Pickford in 1912 teruggekeer om saam met Griffith te werk. Van haar beste optredes was in sy films, soos Vriende, Die Mender van Nette, Net soos 'n vrou, en Die wyfie van die spesie. Daardie jaar stel Pickford ook Dorothy en Lillian Gish - met wie sy as nuwe bure uit Ohio  bekend was - bekend aan Griffith,  en word elkeen groot rolprentsterre, onderskeidelik in komedie en tragedie. Pickford het haar laaste biografie gemaak, Die New York -hoed, laat in 1912.
Sy keer terug na Broadway in die David Belasco -produksie van 'N Goeie Duiwel (1912). Dit was 'n belangrike keerpunt in haar loopbaan. Pickford, wat nog altyd gehoop het om die Broadway -verhoog te verower, het ontdek hoe diep sy rol in die rol speel. In 1913 besluit sy om uitsluitlik in film te werk. Die vorige jaar het Adolph Zukor Famous Players in Famous Plays gevorm. Dit was later bekend as Famous Players-Lasky en daarna Paramount Pictures, een van die eerste Amerikaanse rolprentmaatskappye.
Pickford het die verhoog verlaat om by Zukor se sterreël aan te sluit. Zukor het geglo dat die film se potensiaal daarin lê om teaterspelers op te neem in replika's van hul bekendste verhoogrolle en produksies. Zukor het Pickford die eerste keer verfilm in 'n stille weergawe van 'N Goeie Duiwel. Die film, wat in 1913 vervaardig is, toon die Broadway -akteurs van die toneelstuk wat elke dialoogreël voorgee, wat lei tot 'n stywe film wat Pickford later noem "een van die ergste [funksies] wat ek ooit gemaak het. Dit was dodelik".  Zukor het ingestem dat hy die film vir 'n jaar terughou van verspreiding.
Pickford se werk in materiaal wat destyds vir die kamera geskryf is, het 'n sterk aanhang getrek. Komediedramas, soos In die biskopwa (1913), Caprice (1913), en veral Harte dryf (1914), het haar vir filmgangers onweerstaanbaar gemaak. Harte dryf was so gewild dat Pickford die eerste van haar vele gepubliseerde salarisverhogings gevra het op grond van die winste en resensies.  Die film was die eerste keer dat Pickford se naam bo die titel op filmtentjies verskyn.  Tess of the Storm Country is vyf weke later vrygelaat. Biograaf Kevin Brownlow het opgemerk dat die film "haar loopbaan in 'n wentelbaan gestuur het en haar die gewildste aktrise in Amerika gemaak het, indien nie die wêreld nie". 
Haar beroep is twee jaar later saamgevat deur die uitgawe van Februarie 1916 Fotospeel as "ligte teerheid in 'n staalband van geut -woeste".  Slegs Charlie Chaplin, wat Pickford se gewildheid in 1916 effens oortref het,  het 'n soortgelyke aantrekkingskrag onder kritici en die gehoor gehad. Elkeen geniet 'n roem wat baie hoër is as dié van ander akteurs. Throughout the 1910s and 1920s, Pickford was believed to be the most famous woman in the world, or, as a silent-film journalist described her, "the best known woman who has ever lived, the woman who was known to more people and loved by more people than any other woman that has been in all history". 
She played a reckless socialite in Coquette (1929), her first talkie,  a role for which her famous ringlets were cut into a 1920s' bob. Pickford had already cut her hair in the wake of her mother's death in 1928. Fans were shocked at the transformation.  Pickford's hair had become a symbol of female virtue, and when she cut it, the act made front-page news in Die New York Times and other papers. Coquette was a success and won her an Academy Award for Best Actress,  although this was highly controversial.  The public failed to respond to her in the more sophisticated roles. Like most movie stars of the silent era, Pickford found her career fading as talkies became more popular among audiences. 
In 1919, she increased her power by co-founding United Artists (UA) with Charlie Chaplin, D. W. Griffith, and her soon-to-be husband, Douglas Fairbanks. Before UA's creation, Hollywood studios were vertically integrated, not only producing films but forming chains of theaters. Distributors (also part of the studios) arranged for company productions to be shown in the company's movie venues. Filmmakers relied on the studios for bookings in return they put up with what many considered creative interference. [ aanhaling nodig ]
Pickford was married three times. She married Owen Moore, an Irish-born silent film actor, on January 7, 1911. It is rumored she became pregnant by Moore in the early 1910s and had a miscarriage or an abortion. Some accounts suggest this resulted in her later inability to have children.  The couple's marriage was strained by Moore's alcoholism, insecurity about living in the shadow of Pickford's fame, and bouts of domestic violence. [ aanhaling nodig ] The couple lived together on-and-off for several years. 
Politieke sienings Redigeer
Later jare en dood Redigeer
A first-run movie theatre in Cathedral City, California is called The Mary Pickford Theatre, which was established on May 25, 2001.  The theater is a grand one with several screens and is built in the shape of a Spanish Cathedral, complete with bell tower and three-story lobby. The lobby contains a historic display with original artifacts belonging to Pickford and Buddy Rogers, her last husband. Among them are a rare and spectacular beaded gown she wore in the film Dorothy Vernon of Haddon Hall (1924) designed by Mitchell Leisen, her special Oscar, and a jewelry box. [aanhaling nodig]
His 35 Keystone comedies can be regarded as the Tramp's gestation period, during which a caricature became a character. The films improved steadily once Chaplin became his own director. In 1915 he left Sennett to accept a $1,250-weekly contract at Essanay Studios. It was there that he began to inject elements of pathos into his comedy, notably in such shorts as The Tramp (1915) and Burlesque on Carmen (1915). He moved on to an even more lucrative job ($670,000 per year) at the Mutual Company Film Corporation. There, during an 18-month period, he made the 12 two-reelers that many regard as his finest films, among them such gems as Een A.M. (1916), The Rink (1916), Die Vagabond (1916), and Easy Street (1917). It was then, in 1917, that Chaplin found himself attacked for the first (though hardly the last) time by the press. He was criticized for not enlisting to fight in World War I. To aid the war effort, Chaplin raised funds for the troops via bond drives.
In 1918 Chaplin jumped studios again, accepting a $1 million offer from the First National Film Corporation for eight shorts. That same year he married 16-year-old film extra Mildred Harris—the first in a procession of child brides. For his new studio he made shorts such as Shoulder Arms (1918) and The Pilgrim (1923) and his first starring feature, Die kind (1921), which starred the irresistible Jackie Coogan as the kid befriended and aided by the Little Tramp. Some have suggested that the increased dramatic content of those films is symptomatic of Chaplin's efforts to justify the praise lavished upon him by the critical intelligentsia. A painstaking perfectionist, he began spending more and more time on the preparation and production of each film. In his personal life too, Chaplin was particular. Having divorced Mildred in 1921, Chaplin married in 1924 16-year-old Lillita MacMurray, who shortly would become known to the world as film star Lita Grey. (They would be noisily divorced in 1927.)
On the 125th anniversary of Charlie Chaplin's birth, Peter Ackroyd has written a new biography exploring the life of the cinema legend. Here, in an interview with Ekstra geskiedenis, Ackroyd reveals the man behind the moustache, and explains why he continues to fascinate…