Chales Tyler Stanton - Geskiedenis Podcasts - 2022
Chales Tyler Stanton is gebore in Pompey, Onondaga County, op 11 Maart 1811. Hy het as winkelbediende gewerk, maar was baie geïnteresseerd in plantkunde en geologie. Stanton verhuis in 1835 na Chicago waar hy sy eie onderneming stig.
In 1846 sluit hy aan by die Donner Party -wa -trein op sy reis van Independence, Missouri, na Sutter's Fort in Kalifornië. Die partytjie het die Oregon -roete gevolg totdat hulle op 28 Julie Fort Bridger bereik het.
By die fort ontmoet die partytjie Lansford Hastings. Hy was besig om die Oregon-gebonde emigrante te probeer oorreed om na Kalifornië te gaan deur die sogenaamde Hastings Cutoff. Hastings beweer dat sy roete 300 myl van die afstand na Sutter's Fort sou verwyder. Sy afsnyding behels die kruising van die Wasatchberge, om die Great Salt Lake in die suide, dan weswaarts na die Humboldtrivier in Nevada, voordat hy terugkeer na die hoofroete van Fort Hall.
Hastings het aan mense gesê dat die woestyn slegs 40 myl oor is en dat hulle na 24 uur water sal vind. Dit was eintlik 82 myl breed en water was eers na 48 uur se reis te vinde. Hastings het aan George Donner en James Reed gesê dat drie treintreine reeds vir hierdie roete gekies het.
Die Donner -party het tot dusver swak tyd gemaak en was reeds 'n entjie agter die meeste ander waentreine wat van Independence na Sutter's Fort reis. Hulle het geweet dat hulle die Sierra Nevada moet oorsteek voor die sneeuval wat na Sutter's Fort sou lei. Dit gebeur gewoonlik vroeg in November. Alhoewel hulle teen die laat somer die berge sou bereik, was hulle bekommerd oor ander vertragings wat moontlik deur die winterweer geblokkeer kan word. Hulle het dus die besluit geneem om die advies van Lansford Hastings in te neem en die voorgestelde kortpad te volg.
Op 31 Julie het die Donner -party Fort Bridger verlaat. Hulle het eers op 6 Augustus uit die Echo Canyon gekom. Wat hulle verwag het om hulle vier dae te neem, het dit eintlik sewe dae geneem. Hulle kry 'n brief van Lansford Hastings waarin hulle aangeraai word om by die Weberrivier te kampeer en 'n man vooruit te stuur om hom te vind sodat hy vir hulle 'n nuwe roete na Kalifornië kan wys. Stanton en James Reed is op pad na Hastings. Toe hulle hom kry, weier hy die aanbod om die persoonlike gids vir die Donner -waentrein te word. In plaas daarvan het hy 'n rowwe kaart van die nuwe roete geteken.
Die Donner -party het die Wasatchberge op 12 Augustus binnegekom. Hulle het gou ontdek dat hulle deur asp, katoenhout en verstrengelde ondergroei moes kap om 'n roete vir die waens te maak. In die volgende paar dae moes hulle rotsblokke losmaak en paaie oor moerasse bou om die vallei van die Great Salt Lake te bereik. Die Graves-gesin en hul drie waens het nou by die drie-en-twintig waens van die Donner Party aangesluit. Soos Virginia Reed later opgeneem het, bestaan ​​die nuwe groep "uit W.F. Graves, sy vrou en agt kinders, sy skoonseun Jay Fosdick en 'n jong man met die naam John Snyder."
Dit was nou die 27ste Augustus en hulle moes nog die Soutwoestyn oorsteek. Lede van die party het nou besef dat hulle in die moeilikheid is en het nou net 'n klein kans om die Sierra Nevada -berge oor te steek voordat die winter sneeu hul roete blokkeer. Die vinniger waens ry vorentoe en die stadige, swaar gelaaide waens van die Riet en Donners sak nou al hoe langer agter.
Die Donner Party bereik Pilot Peak op 8 September. Om hulle in staat te stel om tred te hou, moes die Riet en Donners van die swaar goedere wat hulle vervoer het, laat vaar. Hulle het ook drie waens laat vaar en die aantal osse wat die oorblywende waens trek, vergroot. Lede van die party het ook getwyfel of hulle genoeg kos het om te eet voordat hulle Kalifornië bereik. Daarom is besluit om twee mans, Stanton en William McCutcheon, vooruit te stuur na Sutter's Fort om voorraad vir die wa te koop.
Die Donner Party begin nou na die Humboldtrivier. Op 30 September bereik hulle die hoofroete van Fort Hall na Sutter's Fort. Teen hierdie tyd was die res van die 1818 waentreine egter al lankal weg en was hulle reeds in Kalifornië. Die Donner -party het nou probleme ondervind met die Paiute. Hulle het twee osse en twee perde gesteel. Hulle het ook verskeie pyle op die wa afgevuur en van die diere gewond.
Op 5 Oktober 1846 het die Donner Party weer 'n ramp getref. James Reed en John Snyder het gestry oor een van die waens. Snyder het sy humeur verloor en hom met 'n bullwhip oor die kop geslaan. Reed trek sy mes en steek dit in Snyder se liggaam vas. Snyder mompel: "Oom Patrick, ek is dood." Sy voorspelling was korrek en Lewis Keseberg het dadelik 'n waentong begin oprig as 'n tydelike galg. William Eddy het sy geweer gebruik om aan te dring dat Reed nie 'n lynch sou word nie. Die ander was dit eens en na baie bespreking is besluit dat Reed uit die wa moet verdryf word. Hy is gedwing om sonder wapens te perd na Sutter's Fort te gaan. Vir baie in die party was dit gelykstaande aan die vonnis van Reed tot die dood.
Kort daarna gooi Lewis Keseberg een van sy werknemers, Hardkoop, uit sy wa. Hy is nooit weer gesien nie en dit is nie bekend of hy aan hongersnood gesterf het of deur plaaslike inheemse Amerikaanse stamme vermoor is nie. Dit is gevolg deur die verdwyning van 'n ander Duitser met die naam Wolfinger. Joseph Reinhardt en Augustus Spitzer het later erken dat hulle Wolfinger beroof en vermoor het.
Die Donner Party moes nou 'n woestyn van 40 myl oorsteek. Gedurende die volgende drie dae het die wa -trein herhaaldelike aanvalle van groepe krygers opgedoen. Gedurende hierdie tyd het hulle 18 osse gesteel, nog 21 doodgemaak en talle ander gewond. Aangesien die meeste van hul diere nou dood of gesteel was, moes die party hul waens laat vaar. Die partytjie het einde Oktober die Truckee -meer bereik.
Op 19 Oktober kom Stanton terug van Sutter's Fort met sewe muile wat vol kos was. William McCutcheon is siek en is gedwing om by die fort te bly. Stanton het egter twee Indiese gidse saamgebring om hulle te help om na Kalifornië te kom. Stanton het ook nuus gebring dat James Reed Kalifornië suksesvol bereik het. Op 20 Oktober vermoor William Foster sy swaer in 'n skietongeluk.
Die Donner Party begin nou met sy poging om die Sierra Nevada -berge oor te steek. 'N Paar sneeustorme het hulle laat besef dat hulle in 'n desperate wedloop vir tyd was. In die verte kon hulle sien dat die pieke bedek was met sneeu. Op 25 Oktober het 'n Paiute -vegter losgebrand op wat van die diere oorgebly het. Hy het negentien osse geslaan voordat hy deur William Eddy vermoor is.
Die migrante het geploeg, maar toe hulle binne drie myl van die beraad kom, het hulle hul weg geblokkeer deur sneeustortings van vyf voet. Hulle is nou gedwing om terug te draai en dekking te soek in 'n kajuit wat hulle by die voet van die berg verbygesteek het. Intussen het James Reed en William McCutcheon vertrek met genoeg kos om die Donner -party vir die winter lewendig te hou. Hulle het egter hul pad geblokkeer gevind en moes met hul pak muile terugkeer na Sutter's Fort.
Die oorlewende lede van die wa het nou begin om 'n kamp op te rig langs wat later bekend gestaan ​​het as Donner Lake. Patrick Dolan, Patrick Breen en sy gesin het in die verlate hut ingetrek, terwyl Lewis Keseberg 'n leun teen een van die mure gebou het. William Eddy en William Foster het 'n houthuis gebou. So ook Stanton. Sy hut sou die Graves -gesin en Margaret Reed en haar kinders huisves. George Donner het daarin geslaag om 'n primitiewe skuiling vir sy gesin te bou.
Die Donner -partytjie het desperaat gebrek aan kos gehad. Die oorblywende diere is doodgemaak en geëet. Pogings om vis in die rivier te vang was onsuksesvol. Sommige van die mans het gaan jag, maar gedurende die volgende twee weke kon hulle net een beer, 'n coyote, 'n uil en 'n grys eekhoring doodmaak. Dit was duidelik dat as hulle in die kamp bly, almal van die honger sou sterf en op 12 November het dertien mans en twee vroue nog 'n poging aangewend om by Sutter's Fort te kom. Hulle het egter hul weg geblokkeer deur 'n sneeu van 10 voet gevind en teruggekeer na die kamp.
Die partytjie het 'n paar dae gerus en toe het 'n partytjie onder leiding van Stanton en William Eddy nog 'n poging aangewend om die veiligheid te bereik. Op 21 November keer hulle terug na die kamp verslaan. Kort daarna sterf Baylis Williams. Dit het die sterker lede van die party gemotiveer om 'n laaste poging te doen om die berge oor te steek.
Op 16 Desember het vyftien lede van die party die kamp verlaat en na die beraad gegaan. Dit het bekend geword as die Forlorn Hope -groep. Gesteun deur beter weer, kon hulle hierdie keer die bergpas oorsteek. Op 20 Desember het hulle 'n plek bereik met die naam Yuba Bottoms. Die volgende oggend was Stanton nie sterk genoeg om die kamp te verlaat nie. Die res is gedwing om hom te laat sterf.
Wel, wat u miskien sal verbaas, is dat ek môre na Kalifornië begin, en ek het 'n goeie geleentheid teëgekom en as ek twyfel of ek iets om te doen in hierdie land sou vind, het ek besluit om te gaan .... As u nog nooit gelees het nie Hastings (boek) Oregon en Kalifornië kry dit en lees dit. U sal 'n paar aansporings sien wat my tot hierdie stap gelei het, en ek hoop om veilig te kom, waarvan ek dink dat daar min gevaar is as ons in sulke groot menigtes gaan, dat ons die wet vir onsself sal wees en vir mekaar 'n beskerming sal wees.
In ons kamp het ons verskeie Oregon -gesinne gehad, wat twintig waens uitmaak. 'N Geringe onrus het ontstaan ​​en besluit om hulle aan ons party te onttrek en op hul eie haak te gaan, 'n eie geselskap te stig en 'n mag van twintig vegtende manne bymekaar te maak. Hulle het etlike dae lank voortgegaan en een of twee kilometer van ons af opgeslaan. In hul partytjie was daar baie jong dames-by ons meestal jong mans. Vriendskappe en verbintenisse is gevorm wat moeilik was om te verbreek; Vir ewig is ons geselskap byna verlate, omdat die jongmanne elke dag te perd uitry en voorgee dat hulle jag, maar in plaas van die takbokke of vlootbokke na te jaag, word hulle gewoonlik onder die pragtige Oregon -meisies aangetref! So gaan hulle elke dag en maak liefde langs die pad, te midde van die wildste en mooiste natuurskoon, en bewonder nou die kronkels van 'n heerlike stroom of loop van 'n edele rivier!
Nadat ons een of twee dae gereis het, het ons laer opgeslaan op die Kleinblou wat oorvloedig is in visse, en my vaardigheid as visser is hier op die proef gestel; maar ek het daarin geslaag om een ​​van die mooiste wat jy ooit gesien het, te vang, wat ons die volgende oggend vir ontbyt gehad het ... Ons het 'n paar dae in hierdie heerlike stroom opgetrek en elke aand 'n romantiese kampterrein gekry. Die natuurskoon was die mooiste - die oog dwaal oor goeie vooruitsigte van heuwel en dal.
Een was angstig om die Platte te bereik ... Ons het nou vier dae op die Blou gereis, en 'n dag se optog sou ons na die groot rivier neem. Hierdie dag se optog is dus met skerpheid hervat. Ons moes 'n hoë vlakte oorsteek, die skeidsrug tussen die waters van die Kansas en die Platte. Ongeveer elfuur kon ons sien, toe ons die hoogste hoogte oorsteek, dat die land geleidelik na beide kante daal en ver in die verte die klein heuwels of heuwels kon sien, wat die rant of blapse van die edelrivier gevorm het ... Dit was omstreeks twaalfuur, toe ons op die hoogte van 'n hoogtepunt die dal van die edele Platte voor ons sien uitsprei. Ons het almal met vreugde en verbasing gehaal. Die vallei van die Platte! daar is niemand anders soos dit nie. Die bluf is tien tot vyftien myl van mekaar af, die rivier, van meer as 'n kilometer breed, vloei deur die middel. Die blaps val skielik van 50 tot 100 voet, as daar 'n geleidelike helling na die waterkant is. Daar is nie 'n enkele houtstok aan weerskante van die rivier nie - dit is 'n eindelose prairie so ver as wat die oog kan strek; tog is daar verligting op die talle eilande van die rivier wat oor die algemeen met hout bedek is.
Omstreeks 10:00 is die skoorsteenrots ontdek, ongeveer veertig myl ver. Ek het dit gesien. Dit het gelyk soos 'n klein toring, in vet verligting teen die lug. Nog twee dae bereik ons ​​hierdie gevierde rots en kom ongeveer 12 uur daarheen. Die hoogte daarvan is deur ons raai -onderneming uiteenlopend beraam, van twee tot agthonderd voet. Ek veronderstel dit is driehonderd voet hoog. Dit is rond, skuins skuins, en kom tot 'n punt aan die voet van die skoorsteen, 250 voet; dan begin die skoorsteen opstaan ​​in 'n langwerpige vierkant, 10 by 20 voet, 100 voet meer. Gister het ons 'n groter nuuskierigheid na my mening oorgedra as dit; sommige het dit die Hofhuis genoem, ander die Vesting en ander die Kasteltoring. .... Op reis met die rivier na Fort Laramie, het ek opgemerk dat hulle knoppe, heuwels of blaas, of wat hulle ook al genoem kan word, slegs op 'n tyd aan die een kant van die rivier is. ... Dit was die geval voordat ons die 'hofhuis' bereik het, maar hier het hulle skielik oor die stroom gespring, en die eerste gebou wat ons gesien het, was die geweldige massa op die top van die bluf, 200 meter bo die rivier. Daar staan ​​dit, alleen en alleen, in plegtige grootsheid.
Ons het Sondag ons kamp by die Fort verlaat en die Laramie Fork twee myl opgeklim en laer opgeslaan ... Ek het die ander helfte van my brief aan u geskryf. Maar ek het dit eers die volgende oggend klaargemaak, en toe nog nie, toe ons onderneming vertrek het. Ek wag meer as 'n uur om dit klaar te maak ... Die laaste waens het lankal agter die heuwels verdwyn ... en ek alleen loop te voet om die waens in te haal. Ek het gou die hoofweg bereik, waar ek te sien was hoe dit met Indiërs te perd bekyk is, terugkom uit die waens wat hulle 'n aansienlike afstand op hul reis vergesel het, om die geskenke te bekom en perde te ruil ... was gou omring deur tien of 'n dosyn Souix ... Hulle ry almal op en skud my aan die hand en wou iets hê wat ek nie kon verstaan ​​nie. Een of twee trek hul messe oor hul kele. Dit was vir my 'n baie aangename vermaaklikheid, veral as hulle hulself op hierdie manier met my wou vermaak. Uiteindelik het ek 'n paar stukke tabak aan hulle oorhandig, wat hulle met graagte aanvaar het, en skynbaar tevrede weggery ... Met die waens kom ek agter dat die Oregon -onderneming by ons aangesluit het. Sedert hulle ons verlaat het, het drie huwelike plaasgevind, en nog een of twee op die tapis. Ons was almal bly om mekaar te sien na ons lang skeiding, en 'n goeie gevoel heers deurgaans. Ons het nie ver gereis voordat ons met die klim van die Black Hills begin het nie, en ons het 'n pragtige uitsig oor Laramie's Peak - die hoogste in die reeks.
Gister vier ons die 4de Julie. Die breek van een of twee bottels goeie drank, wat weggesteek is om te verhoed dat 'n paar ou tapsters steel, (so dors word hulle op hierdie manier vir drank, van watter aard ook al, dat dit nie as 'n misdaad gesteel word nie), 'n toespraak of toespraak van kolonel Russell, 'n paar liedjies van mnr. Bryant en verskeie ander menere, met musiek, bestaande uit 'n viool, fluit, 'n hondtrommel - die hond waaruit die vel verwyder is, is doodgemaak en die trommel gemaak die vorige aand - met die aflaai van al die gewere van die kamp, ​​het aan die einde van die toespraak, sang en roosterbrood een van die aangenaamste opgewondenhede wat ons op die pad gehad het, geskep.
Die oggend van 6 Julie, na ons twee dae se rus, het ons aan die gang gekom en twintig kilometer na Deer Creek gereis. Laramie's Peak was amper die hele dag sigbaar, na die suidooste. Omstreeks die middag kom ons by die noordelike vurk van die Platte, nadat ons dit meer as 'n week lank afwesig was. Waar ons die rivier getref het, is daar 'n fyn bedding van steenkool; maar die groot Platte, waarop ons so lank en ver gereis het, hoe dit afgeneem het, of liewer op, na 'n stroompie. Die water was helder, maar ek het dit nie so goed gehou as wat ek met sand en leem vermeng het toe ons die rivier die eerste keer tref nie.
Ons het die volgende dag die Platte op gereis en kamp opgeslaan naby 'n klein bos aan die oewer van die rivier. Woensdag het ons die middag die Platte oorgesteek en ses kilometer ver gery. Die buffels en ander wild word volop. Elke dag word een of meer doodgemaak, en ons geniet weer vars vleis. Ek dink daar is geen beesvleis ter wêreld wat gelyk is aan 'n fyn buffelkoei nie - so 'n geur, so ryk, so sappig dat dit die mond laat water om daaraan te dink.
Donderdagoggend verlaat ons die Platte en die lang reeks swart heuwels aan ons linkerkant en slaan af na die soet water. Teen die middag het kolonel Boon opgewonde geraak en gesê dat hy saam met ander was en agt buffels doodgemaak het, waaronder verskeie vet koeie en kalwers, en almal wat buffelvleis wou hê, versoek om te kry wat hulle wil hê. In die middag het ons 'n paar kilometer gery en 'n mooi fontein opgeslaan.
Die hele landstreek, van Fort Laramie tot by hierdie plek, is byna heeltemal onvrugbaar. Daar is geen gras nie, behalwe in die valleie, wat slegs op enkele plekke weelderig voorkom. Dit lyk asof 'n mens verlore is hoe om te verduidelik hoe die buffels kan lewe op die heuwels waaroor hulle strek. Oor die hele streek groei die wilde salie of artemisia in oorvloed. ... die salie is nie soos die salie van die tuin nie. Dit ruik meer na laventel ... Die eerste week nadat ons die fort verlaat het, het ons in die middel van die somer gevoel dat die koel wind briesend is, dat ons in die nag nodig was om ons in ons jasse te sit, en dikwels die hele dag. Die afgelope week was dit egter anders. Dit was dag en nag onoortreflik warm - termometer wat wissel van 95 tot 100 grade.
Gistermiddag kom ons by die "hoogtepunt", of die skeidsrug tussen die Atlantiese Oseaan en die Stille Oseaan. Ons sit vanaand op die Little Sandy, een van die vurke van die Green River, 'n sytak van die groot Colorado, wat in die Golf van Kalifornië vloei. So word die groot dagdrome van my jeug en van my ryp jare bereik. Ek het die Rotsgebergte gesien - ek het die Rubicon oorgesteek, nou is ek op die waters wat na die Stille Oseaan vloei! Dit lyk asof ek die ou wêreld agtergelaat het en dat 'n nuwe een vir my opdring. In elke stap tot dusver was daar iets nuuts, iets om aan te trek. As die res van my reis so interessant sou wees, word ek in oorvloed vergoed vir die moeite en swaarkry van hierdie moeisame reis.
Ek het moontlik nie 'n ander geleentheid om vir u briewe te stuur voordat ek Kalifornië bereik nie. Ons neem 'n nuwe roete na Kalifornië, wat nog nooit hierdie seisoen gereis het nie; gevolglik is ons roete oor 'n nuwe, interessante streek. Ons is nou in die Bear -riviervallei, te midde van die Bearrivierberge, waarvan die kruine met sneeu bedek is. Terwyl ek nou skryf, word ons aangemoedig deur 'n warm somerson, terwyl die berge met 'n paar kilometer ver skitter in sy balke.
Ons vertrek van Fort Bridger af en het ongelukkig die nuwe roete gevolg, sonder om 'n voorval te ry, totdat ons by die kop van Webber -canyon aangekom het. 'N Entjie voor ons hierdie plek bereik het, het ons 'n brief in die bokant van 'n saliebos gevind. Dit was van Hastings. Hy het gesê dat as ons 'n boodskapper na hom sou stuur, hy sou terugkeer en ons deur 'n roete baie korter en beter as die canyon sou stuur. 'N Vergadering van die maatskappy is gehou toe besluit is om mnre McCutchen, Stanton en myself na mnr. Hastings te stuur; ook moes ons die canyon ondersoek en op kort kennisgewing rapporteer.
Die volgende oggend klim ons op na die top van die berg, waar ons 'n deel van die land kan sien wat tussen ons en die kop van die canyon lê, waar die Donner -partytjie opgeslaan is. Nadat hy my die leiding gegee het, het ek en meneer Hastings geskei. Hy keer terug na die maatskappye wat hy die vorige oggend verlaat het, en ek ry verder na die ooste. Nadat ek afgeklim het na wat die tafelland genoem kan word, het ek 'n Indiese roete geneem en die roete verbygesteek waar dit nodig was dat die pad gemaak moes word, as die maatskappy dit sou rig toe hulle die berig hoor. Toe McCutchen, Stanton en ek deur die Webber -canyon kom om Mnr Hastings in te haal, was ons gevolgtrekkings dat baie van die waens vernietig sou word in 'n poging om deur die canyon te kom. Mnr. Stanton en McCutchen sou so vinnig as wat hulle perde sou verdra, na ons geselskap terugkeer, want hulle het byna opgegee. Ek het die onderneming die aand bereik en die gevolgtrekkings rakende die Weber -canyon aan hulle gerapporteer, terwyl ek terselfdertyd gesê het dat die roete wat ek daardie dag afgelê het, regverdig is, maar dat dit baie werk sal verg om skoon te maak en te grawe. Hulle het met eenparige stem saamgestem om die roete te volg as ek hulle in die pad sou lei; hulle werk getrou totdat dit voltooi is.
Op 19 Oktober, terwyl ons langs die Truckee reis, was ons harte bly oor die terugkeer van Stanton, met sewe muile wat vol voedsel was. McCutchen was siek en kon nie reis nie, maar kaptein Sutter het twee van sy Indiese vaqueros, Luis en Salvador, saam met Stanton gestuur. Honger soos ons was, het Stanton vir ons iets beters gebring as kos - nuus dat my pa lewe. Stanton het hom nog nie ver van Sutter's Fort ontmoet nie; hy was drie dae sonder kos, en sy perd kon hom nie dra nie. Stanton het vir hom 'n perd en 'n paar eetgoed gegee, en hy het verder gegaan. Ons het nou die bietjie wat ons oorgehad het op een muil ingepak en met Stanton begin. My ma het op 'n muil gery en Tommy in haar skoot gedra; Patty en Jim ry agter die twee Indiërs aan, en ek agter die heer Stanton, en op hierdie manier reis ons deur die reën.
William Eddy, C.T. Stanton, William Graves, Jay Fosdick, James Smith, Charles Burger, William Foster, Antoine ('n Spanjaard), John Baptiste, Lewis, Salvadore, Augustus Spitzer, Mary Graves, Sarah Fosdick en Milton Elliot, synde die sterkste van die partytjie, te voet die berge begin oorsteek. Eddy het in die vertelling van die treffende verhaal vir my gesê dat hy nooit die skeidingstoneel tussen hom en sy gesin kon vergeet nie; maar hy het gehoop om in te kom en verligting te kry, en terug te keer met die middele om hulle te red. Hulle het begin met 'n klein stukkie beesvleis elk; maar hulle het skaars binne drie myl van die top van die pas gegaan, toe die sneeu, wat sag en ongeveer tien voet diep was, hulle weer dwing om terug te keer na die hutte, wat hulle ongeveer middernag bereik het.
Die volgende dag, baie flou van gebrek aan voedsel, hervat hy sy jag, en eindelik kom hy op 'n ontsaglike groot maalbeer-baan. Onder ander omstandighede sou hy verkies het om die spore van een te sien as om die dier self te sien. Maar nou, swak en flou soos hy, was hy gretig om dit uit te vind ... Hy was nie lank om die voorwerp van sy soektog te vind nie. Op 'n afstand van ongeveer negentig meter sien hy die beer met sy kop op die grond besig om wortels te grawe. Die dier was in 'n klein rompie prairie, en meneer Eddy, wat voordeel trek uit 'n groot sipres naby wat hy op die oomblik was, het homself verborge gehou. Nadat hy die enigste koeël wat nie in sy geweer was nie, in sy mond gesteek het, sodat hy vinnig in 'n noodgeval kon herlaai, het hy doelbewus afgevuur. Die beer het dadelik op sy agtervoete opgestaan ​​en die rook van meneer Eddy se geweer sien hardloop hard na hom, met oop kake. Teen die tyd dat die geweer herlaai is, bereik die beer die boom en met 'n hewige gegrom agtervolg Eddy dit, wat vinniger as die dier hardloop, agterop kom en dit met 'n skoot afskakel. in die skouer, sodat dit hom nie meer kon agtervolg nie. Hy stuur toe die beer deur dit met 'n kolf op die kop te slaan. By ondersoek het hy gevind dat die eerste skoot sy hart deurboor het. Daarna keer hy terug na Mountain Camp vir hulp om sy prys in te bring. Graves en Eddy het agter die beer uitgegaan. Hulle het egter uiteindelik besluit om na donker in die beer te klim. Eddy het meneer Foster die helfte gegee vir die gebruik van die geweer. 'N Gedeelte daarvan is eweneens aan meneer Graves en mev Reed gegee. Die beer het ongeveer 800 kg geweeg.
Nie moedeloos en aangedryf deur die toenemende skaarste aan voorraad by die hutte nie, probeer hulle dit weer op die twintigste (November 1846) en slaag hulle daarin om die kloof oor te steek; maar dit was vir hulle onmoontlik om voort te gaan op grond van 'n loods, want mnr. Stanton het geweier dat die Indiërs hulle vergesel omdat hulle nie die muile kon saambring nie, wat mnr. Stanton daarheen geneem het. voorsienings van JA Sutter, voor die sneeu val. Hier was hulle warmste hoop weer in die wiele gery; en hulle draai weer met swaar harte na hul ellendige hutte. Mev. Murphy, dogter en twee seuns was van hierdie partytjie.
Op die twintigste (Desember) het die son helder en mooi opgekom, en deur sy sprankelende strale gejuig, het hulle hul vermoeide weg gevolg. Vanaf die eerste dag kon mnr. Stanton dit nie byhou nie, maar het hulle kamp altyd bereik teen die tyd dat hulle hul vuur laat bou het, en voorbereidings getref om die nag deur te bring. Hierdie dag het hulle agt myl afgelê en vroeg kamp opgeslaan; en toe die skakerings van die aand om hulle kom, word menige angstige blik deur die verdiepende somberheid vir Stanton teruggegooi; maar hy het nie gekom nie.
Voor die oggend het die weer onstuimig geword, en met daglig begin hulle ongeveer vier myl, toe hulle kamp opslaan, en stem saam om te wag of Stanton opkom; maar daardie nag was sy plek weer leeg deur hul vurige vuur, terwyl hy, vermoedelik, van alle verdere lyding ontsnap het en in sy kronkelende sneeuvel toegedraai lê.
Die wind het die volgende dag verander na suidwes, en die sneeu het die hele dag geval. Hulle het teen sononder kamp opgeslaan, en omtrent donker kom meneer Stanton op. Hulle hervat hul reis op die 22ste. Stanton het soos gewoonlik binne ongeveer 'n uur in die kamp gekom. Daardie aand het hulle die laaste van hul klein voorraad voorraad verbruik. Hulle het hulself beperk tot een gram by elke maaltyd, sedert hulle die bergkamp verlaat het, en nou was die laaste weg. Hulle het een geweer gehad, maar hulle het nie 'n lewende wese gesien nie.
Gedurende hierdie dag (23 Desember) het mnr. Eddy 'n klein sakkie ondersoek om iets weg te gooi, met die doel om makliker oor die weg te kom. Hierdeur het hy ongeveer 'n half pond beervleis gevind, waarop 'n papier waarop sy vrou potlood geskryf het, 'n briefie met 'Your own dear Eleanor' aangeheg was waarin sy hom versoek het om dit tot die laaste uiterste te bewaar , en het die mening uitgespreek dat dit die middel sou wees om sy lewe te red. Op die oggend van hierdie dag het mnr. Stanton by die kampvuur gebly en sy pyp gerook. Hy het hulle versoek om voort te gaan en gesê dat hy hulle sou inhaal. Die sneeu was ongeveer vyftien voet diep. Stanton het nie met hulle vorendag gekom nie.
Hulle hervat hul weemoedige reis, en nadat hulle ongeveer 'n kilometer gery het, het hulle kamp opgeslaan om op hul metgesel te wag. Hulle het gedurende die dag niks gehad om te eet nie. Stanton kom nie op nie. Die sneeu het die hele nag geval en 'n meter diep geword. Hulle het nou die arme Stanton prysgegee vir die dood.
Charles Egbert Stanton (22 November 1858 - 8 Mei 1933) was 'n offisier in die Amerikaanse weermag en het die rang van kolonel bereik. 'N Veteraan van die Spaans -Amerikaanse oorlog, en was die hoof -uitbetalingsbeampte en assistent van generaal John J. Pershing tydens die Eerste Wêreldoorlog. Stanton was die neef van Abraham Lincoln se oorlogsekretaris, Edwin M. Stanton.  Hy is veral bekend daarvoor dat hy die onvergeetlike uitdrukking "Lafayette, ons is hier!" in 'n toespraak wat hy tydens die Eerste Wêreldoorlog in Parys gehou het.
Beelde met hoë resolusie is beskikbaar vir skole en biblioteke via 'n inskrywing op American History, 1493-1943. Kyk of u skool of biblioteek reeds 'n intekening het. Of klik hier vir meer inligting. U kan ook 'n pdf van die prentjie hier by ons bestel.
Gilder Lehrman -versameling #: GLC02382.018 Skrywer/skepper: Stanton, Robert A. (geb. 1839) Plek Geskryf: s.l. Tipe: Brief onderteken Datum: 17 Mei 1864 Paginasie: 1 bl. 24,7 x 20,2 cm.
Ordonnansieverslag tydens die Spotsylvania -veldtog. Met Hunt 's -notas andersom. Geskryf uit die Ordnance Office Artillery Reserve. Charles H. Whittelsey (1832-1871) studeer aan Yale in 1853. Hy dien in die Burgeroorlog as luitenant in die 1ste Connecticut Heavy Artillery in1862, en daarna in die personeel van generaal Robert O. Tyler en generaal Horatio G. Wright. Hy het promosie gekry om majoor te wees vir sy dienste in die veldtog van 1864 voor Richmond en die veldtog van Shenandoah Valley in 1864 vir luitenant -kolonel vir dapperheid in die gevegte van Petersburg en kolonel vir dapperheid in die Appomatox -veldtog. Hy is aangewys as brevet -brigadier -generaal vir sy ywerige burgeroorlogdiens.
Charles H. Whittelsey (1832-1871) studeer aan Yale in 1853. Hy dien eers in die Burgeroorlog as luitenant in die 1ste Connecticut Heavy Artillery in1862, en daarna dien hy later in die personeel van generaal Robert O. Tyler en generaal Horatio G. Wright. Hy het promosie gekry om majoor te wees vir sy dienste in die veldtog van 1864 voor Richmond en die veldtog van Shenandoah Valley in 1864 vir luitenant -kolonel vir dapperheid in die gevegte van Petersburg en kolonel vir dapperheid in die Appomatox -veldtog. Hy is aangewys as brevet -brigadier -generaal vir sy ywerige burgeroorlogdiens.
Charles P. Stanton -versameling
Die Charles P. Stanton -versameling bevat die resultate van vyftig jaar se genealogiese navorsing. Die grootste deel van die versameling, reeks V, bestaan ​​uit meer as 2 000 stambome, korrespondensie en verwante materiaal aan meer as 300 Joodse gesinne uit die gebiede Neurenberg, Fuerth, Bamberg, Ansbach en Dinkelsbuehl. Sommige gesinne het ook takke by Ichenhausen en Laupheim in Swabië gehad. Baie van die gidse in hierdie reeks bevat 'n 'Master Family Tree' wat deur Stanton saamgestel is. Hy stuur gereeld afskrifte van hierdie meesterstambome aan belangstellende navorsers. Dit verteenwoordig die finale weergawe van sy navorsing oor 'n spesifieke gesin. Die vouers, wat nie 'n hoofstamboom het nie, bevat gewoonlik kleiner weergawes van stambome, óf saamgestel deur die families self óf deur Stanton. Byna alle vouers bevat ook navorsingsmateriaal en korrespondensie, wat addisionele genealogiese inligting bevat. Aantekeninge en konsepte vir die meesterstambome kan in reeks IV gevind word. Hierdie versameling bevat ook aantekeninge oor verskeie dorpe en stede in Franconia, geleë in reeks III.
Meer algemene navorsingsnotas en materiaal soos kaarte, ou indekse, adresse, sterfkennisse en goed bewaarde banknote van Theresienstadt, kan in reeks II gevind word.
Die versameling bevat slegs 'n paar persoonlike items wat verband hou met Charles P. Stanton. Reeks I bevat dokumente oor sy militêre diens, sy aktiwiteite as lid van die Grace Church en die Cornell University Alumni -vereniging. Gebruikers kan ook algemene korrespondensie vind wat hoofsaaklik uit die 1990's dateer in hierdie reeks.
Daar kan beperkings wees op die gebruik van die versameling. Vir meer inligting, kontak:
Leo Baeck Institute, Center for Jewish History, 15 West 16th Street 15, New York, NY, 10011
Hydrographic investigations of the Columbia River course were not new when the United States Exploring Expedition began its survey of the river in 1841. Lieutenant William Broughton (1762-1821) of HMS Chatham had crossed the Columbia River bar in 1792 and used his ship's boats to survey upriver for about 120 miles to support British claims of territorial possession. In 1839, Royal Navy captain Edward Belcher (1799-1897) took HMS Starling en HMS Swael upriver to Fort Vancouver.
In July 1841, Wilkes sailed in his flagship Vincennes from Puget Sound to the mouth of the Columbia. He sent Vincennes on to California, taking command of USS Bruinvis, another expedition vessel more suited to river exploration. Die Oregon, a 250-ton merchant brig Wilkes purchased at Fort George, accompanied Bruinvis on her upriver journey. Bruinvis was a 224-ton, 10-gun brigantine (a two-masted ship rigged with square sails and a fore-and-aft mainsail) 88 feet in length, a 25-foot beam, and a depth in hold of 11 feet. The Boston Navy Yard built her in 1836.
Bruinvis en Oregon followed the boats upriver, occasionally running aground. On one occasion, they became stuck on opposite sides of the river. Assistant Surgeon Silas Holmes, an acerbic wit, commented that the ships "formed excellent buoys, pointing out the dangers on either side" (Stanton).
At the end of August, Bruinvis en Oregon reached Fort Vancouver, about 100 miles from the sea. Wilkes sent Lieutenant Walker with four boats to continue charting as far as the falls at the Cascades, about 160 to 165 miles from the river mouth. Lieutenant Oliver Hazard Perry took four more boats to survey the Willamette up to its falls. The hydrographers concluded that sea-going vessels should go no farther than Fort Vancouver, where the Columbia was at least 14 feet deep at all seasons.
Bruinvis en Oregon reached the mouth of the Columbia on September 30. There they joined the Vliegende vis. After taking on supplies, the expedition's ships left the Columbia River to sail south on October 9, 1841.
Newspaper accounts from the time also suggest that there were other enslaved individuals working at the White House. Two days before the Princeton explosion, an investigation began into an alleged robbery that took place at the President's House. Volgens die Daily National Intelligencer, "a colored woman named Mary Murphy" was "charged with stealing silver table and teaspoons, the property of the United States." The magistrates held a man named "Avery" on the charge of receiving stolen property, and the report also mentioned that "a colored servant belonging to the President is also implicated in this theft." 15