'N Samelewing wat nie in sy kinders belê, om sy grond en water te beskerm nie, of om 'n toekoms te bou, is ineenstorting.
Republikeine in die Kongres en president Trump het hul groot politieke oorwinning gekry: 'n belastinghervorming wat die superrich en korporasies grootliks ten koste gaan van bykans almal.
Aan die een kant is dit nie verbasend nie. Die GOP-leierskap het duidelik aangedui hul voorneme om hul ryk skenkers te beloon. Aan die ander kant het dit skokkende impak op kinders, onderwys, gesondheidsorg, die tekort en die ekonomie.
En natuurlik versterk dit ongelykheid. Belastingbetalers in die 95th tot 99th persentiele inkomste verdien die grootste deel van die voordele, volgens die Belastingbeleidsentrum. Hierdie feit is nie verlore op die Amerikaanse publiek nie, waarvan twee derdes van mening is dat die belastinghervorming die rykes meer as die middelklas sal help.
Die top 1 persent besit reeds 42 persent van die land se rykdom. Veral uitgespreek is die gaping tussen wit huishoudings, wat 'n mediaan rykdom van $ 171,000, en Swart gesinne het, met 'n mediaan rykdom van $ 17,600.
Samelewings is geneig om oor die jare meer ongelyk te word, tensy daar 'n gesamentlike terugdruk is. Diegene wat rykdom ophoop - of dit as gevolg van geluk, harde werk, talent of genadeloosheid - ook krag opbou. En met verloop van tyd vind die kragtige maniere maniere om die ekonomiese en politieke reëls in hul guns te verskuif, wat hulle nog meer rykdom en mag gee. Die proses voed op sigself, groeiend soos 'n kanker, tensy dit deur buitemagte gestop word.
Godsdienstige leiers, tradisies of opstande speel soms daardie rol. Die profete in die Ou Testament het vir die Jubileumjaar gevra, vir die vergifnis van skuld, die vrylating van slawe, die terugkeer van grond aan die beseerdes.
In die Nuwe Testament het Jesus die tafels van die geldwisselaars in die tempel omgeslaan en die rykes geroep om aan die armes te gee.
Die Islamitiese geloof het parallelle bekommernisse. Die Koran sê dat 'n mens geskenke van geld moet gee eerder as om geld met rente uit te leen. Rente is een van die mees verraderlike bestuurders van ongelykheid.
In die Stille Oseaan Noordwes oefen Coast Salish-stamme die potlatch; gesinne kry status en respek deur wat hulle weggooi, nie deur wat hulle besit nie.
In al hierdie gevalle help 'n sterk gevoel van gedeelde moraliteit die natuurlike neiging van rykdom en krag om in enkele hande te konsentreer.
Mense se bewegings is 'n ander manier waarop ongelykheid nagegaan is. Die minimum loon, die 40-uurweek, die inkomstebelasting en sosiale uitgawes het almal ontstaan ​​as gevolg van arbeid en ander populêre bewegings.
Skandinawiese lande het sommige van die mees progressiewe belasting- en bestedingsbeleid, en hierdie samelewings floreer en konsekwent rangskik op of naby die top van die Ontwikkelingsprogram vir Menslike Ontwikkeling van die Verenigde Nasies.
Kontrasteer dit met die Verenigde State, waar verslawing hoog is, die lewensverwagting val, kindersterftes is die hoogste in die ontwikkelde wêreld, die opvoedkwaliteit is abysmal en die land se infrastruktuur verkrummel.
"Amerikaners kan verwag om korter en sieker lewens te leef, in vergelyking met mense wat in enige ander ryk demokrasie leef," het Philip Alston, spesiale Verenigde Nasies se spesiale rapporteur vir uiterste armoede en menseregte gewaarsku.
'N Ongelyke samelewing verloor sy sin vir solidariteit en sosiale kontrak. 'N Samelewing wat nie in sy kinders belê, om sy grond en water te beskerm nie, of om 'n toekoms te bou, is ineenstorting. Of jy nou lid is van 'n godsdienstige denominasie of nie, daar is geen manier waarop dit moraal kan wees nie.
Artikel bron: Ja! Magazine. Sarah van Gelder het hierdie artikel geskryf vir Die Dekoloniseer Uitgawe, die lente 2018 kwessie van JA! Magazine.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > ekonomie > Ongelykheid > Belasting opknapping en die onregverdigheid van ongelykheid