En nou beskryf Paulus sy prediking as die “betoning” van Gees en krag. In die oorspronklike taal staan daar “apodeiksis”. In die Griekse wysbegeerte was hierdie term ‘n kenmerkende begrip vir hulle logika. Dit is die term vir die absolute bewys van die waarheid. Dit is waar ons woord “apodikties” vandaan kom. Hiervan sê die Groot Woordeboek van die Afrikaanse Taal: “Bewysend, oortuigend, onweerspreeklik, onweerlegbaar; waaraan die bewysbare noodsaaklikheid eie is”.
In die Griekse denkwêreld is dit dan ook juis Aristoteles wat die onderskeid gemaak het tussen die twee redeneermetodes, nl. die dialektiese en die apodiktiese metode (vgl. Kneale, a.w., bl. 1).
Die dialektiese metode moet deur redenasie, deur argumentasie, deur die debat, deur dialoog, nog kom tot die waarheid — die “waarheid” is soos ‘n skim daar êrens vorentoe op die pad aan die einde.
Ek het die goeie stryd gestry; ek het die wedloop voleindig; ek het die geloof behou. Verder is vir my weggelê die kroon van die geregtigheid wat die Here, die regverdige Regter, my in dié dag sal gee; en nie aan my alleen nie, maar ook aan almal wat sy verskyning liefgehad het.
Geliefdes, die Here se verbondstrou het tot ons gekom in sy uiterste en in sy vervulling in Sy Seun. Die Here se verbondstrou is aan ons bewys deur Sy geliefde Seun Jesus Christus, wat die verbond vervul het, dat ons vandag kan roep: verlos my om die bloed van U Seun ontwil. Sodat daar in hierdie psalm vir ons troos is, wonderlike troos.