Hoeveel keer het iemand vir my ‘n nuwe pop as geskenk gegee. Ek sou ‘n rukkie met die nuweling speel, maar voor jy jou kom kry, was Sôtie maar weer die gekose een. Sy was my gunsteling. Sonder twyfel, my allergunsteling. Ek was lief vir haar en soos ek hier skryf, voel ek steeds die liefde vir haar sterk klop.
Jy weet, soos My grandfather’s clock wat die oupa die dag met sy geboorte gekry het en wat vir neëntig jaar sonder ophou getiek het en opgehou tiek het die dag toe die oupa oorlede is. Dís my Sôtie daai. Sy sal maar seker eendag sterf saam met my.
Ek is nie altyd seker of die bejaardes weet dis ‘n pop en of hulle dink dis ‘n baba nie, maar dit maak eintlik glad nie saak nie. Daardie poppe word gesus, geliefkoos en gesoen. Die tannies gesels met en sing vir hulle babas.
Dis egter nie net die tannies wat die poppe geniet nie, die ooms geniet hulle net so baie. Daar is een oom wat homself as beskermheer oor die poppe aangestel het, lyk dit my. Nou die dag lê daar ‘n pop naby hom, niemand speel met haar op daardie oomblik nie. Een van die susters maak toe die fout om die pop op te tel om vir iemand anders aan te gee. Was dit nou ‘n konsternasie! Die oom was só ontsteld dat hulle die baba kon pla as sy slaap! ‘n Ander keer het hy weer al die poppe na sy kamer geneem en hulle op sy bed neergesit, want niemand kyk dan na hulle nie!
Ons het ook ‘n klompie poppe in die siekeboeg uitgedeel. Elkeen van die mense reageer verskillend. Die een tannie wil eers dink oor die saak of sy ‘n baba wil hê of nie. ‘n Ander een is te dankbaar om ‘n baba by haar te hê vir wanneer sy na haar kinders verlang. Toe ek vir die een tannie sê dat ek vir haar ook nog ‘n baba sal bring, sê sy baie beslis: “Asseblief nie. Ek voel nie lekker nie.”
Een van die bejaardes is baie verswak en die suster wonder toe of ons vir haar ‘n pop moet gee. Sy hou die pop ‘n hele ruk so voor die tannie terwyl die tannie net vir die pop kyk. Die volgende oomblik glimlag die tannie, blykbaar die eerste keer in maande. Ons sit die pop toe by haar in die bed, waarop die tannie net aanhou glimlag en haar kop instemmend geskud het.
Ek wens ek mag foto’s wys van die bejaardes en hulle poppe. Dit is egter teen die wet om die bejaardes te beskerm, wat ek kan verstaan.
Het jy nie ‘n foto van Sôtie nie? Ek het ook nog my ou pop,Lalie. Sy is nou 64 jaar oud en verskriklik lelik. Haar rubbergesig begin so taai word, soos wat sy begin vergaan. Ek het jou verhaal baie geniet, veral die oumense met die poppe. Nooit besef dit kan soveel waarde hê vir eensames nie!
Wat ń mooi storie, Toortsie! Sy is pragtig en jy moet asb kom wys as jy nuwe kleertjies vir haar opspoor.