Hy neem die hondjie, vat ‘n knuppel en… kadwaf! slaat hy die arme dingetjie morsdood en oorhandig dit aan haar, steeds met ‘n groot glimlag. Waaroor ek éintlik wonder, is die hele sielkunde van die wannabee-digter. Wat op aarde is dit wat mense laat dink hulle kan skryf as hulle regtig, hoegenaamd nie kan nie? "Toe sê die HERE vir Moses: Klim op die berg na My toe en vertoef daar, dat Ek jou die kliptafels kan gee en die wet en gebooie wat Ek geskryf het om hulle te onderrig ? (van ). Tam-tararam-tam-tam-tam-tam! (lees: die tekstuele ekwivalent van pyrotechnics, sternum-vibrerende klankeffekte en juigende joliges.) Ek sal vir jou bid en by God tussenbeide kom, sodat julle die grootheid verstaan van hierdie gawe van God, waardeur Ek by julle kan wees. ” Tog aktiveer die ervaring van hierdie kortstondige stimulasie van ‘verdraaglike’ / (verraderlike?) prikkels, roekeloosheid by die spreker – jy waag jou keer op keer selfs in die nag, ‘en bring dit sowaar daar nog heelhuids van af’ (let weereens op die verbasing / verrassingselement hier).