3 ha farm for sale in Oudtshoorn | T1234786 | Private Property
Back to Oudtshoorn Property For Sale > Western Cape > Garden Route > Garden Route Interior > Oudtshoorn > T1234786
Smallholding in prestigious area with stunning views of the Swartberg mountains. Pristine field with many spekboom. One and a half hectares of arable land. Come build your dream home.
Kleinhoewe in gesogte area met pragtige uitsig op die Swartberg. Ongerepte veld met baie spekboom. Een en n halwe hektaar landerye. Kom bou jou droomwoning. Communitas » Spiritualiteit en lewenstyl
TuisbladBlogs-CommunitasGebedSpiritualiteit en lewenstyl
Sondag – die Opstandingsfees
Written by Quintus Heine on September 11, 2011 . Posted in Spiritualiteit en lewenstyl
Aanvanklik het hulle die opstanding elke dag gevier (Hand. 2: 46, 47). Dit was vreugdevolle vierings. Hulle het daagliks bymekaar gekom, saam geëet, gebid en hulle onderlinge verbondenheid was vir hulle kosbaar. Justo Gonzalez wys in sy boek “ The story of Christianity” daarop dat die eerste gelowiges nie op die “Goeie Vrydag” gebeure gefokus het nie, maar eerder op die opstanding. Daar het ŉ nuwe werklikheid vir hulle aangebreek en Christene het dit met albei hande aangegryp en dit hulle eie gemaak. In die vierings was die gemeenskaplike maaltyd altyd belangrik en was dit meer as bloot ŉ formele “nagmaal”. Die koinonia was vir hulle belangrik. Hulle het die fees daagliks gevier, want dit was ook ŉ viering van die nuwe hoop. Christene het in die begin ŉ eenvoudige kalender gehad. Dit was ŉ basiese weeklikse kalender, waarop die eerste dag van die week die vreugdevolle feesdag geword het waarop die opstanding van die Here gevier is. Baie Joodse Christene het daarby nog steeds die Sabbatdag op die 7de dag as rusdag gevier en dit gerespekteer, maar aanduidings was dat die bymekaarkom op die opstandingsdag was. HDA du Toit wys in sy destydse boekie “Laat ons dan feesvier” daarop dat die Sondagviering die eerste tekens was dat die vroeë kerk hom wou losmaak van die Joodse tradisie en feeste. Jesus Christus het op die 1ste dag opgestaan uit die dood en dit is die grootste gebeurtenis wat die Christendom uniek maak.
2. Van Opstandingsdag tot Sondag
Die oudste beskrywing van die Christene se viering van die eerste dag van die week, kry ons in Hand 20:7 waar Paulus op die eerste dag van die week nagmaal bedien het en die gemeente toegespreek het. In 1 Kor. 16:2 word Christene opgeroep om op hulle byeenkoms die eerste dag van die week ŉ bydrae te gee vir ŉ arm gemeente in Jerusalem. By die eerste Christene het die opstandingsdag bekend geword as die “dag van die Here”. (vgl. Openb.1:10 ).
* Daar is geen wet of reël dat Christene nou die Sondag moes vier ipv die Sabbat nie, maar dit was duidelik dat die Christene uit die heidendom (dws. Christene van nie-Joodse afkoms) die 1ste dag van die week as dag van samekoms beskou het. Hulle het geen gevoel vir die Joodse Sabbat gehad nie. Hulle het dit ook nooit geken nie. Die Christene uit die Jode het natuurlik weer probeer vasklou aan die Sabbat, en tot in die 3de eeu N C was daar nog aanduidings dat hulle ook die Sabbat as rusdag (naas die Sondag) onderhou het. Sommige vroeë Christene het dus twee dae in week gevier nl. die rusdag op die Sabbat en die samekoms van gelowiges op die Eerste dag.
* Daar is baie bewyse uit die vroeë kerk dat die dag van samekoms van gelowiges op die eerste dag van die week was:
– Du Toit verwys na Ignatius van Antiochië wat gesprekke met Polycarpus, die vriend van Johannes gehad het, Hy skryf in 110 NC “ Laat elke vriend van Christus die dag van die Here soos ŉ feesdag hou, soos die opstandingsdag, die koning van al die dae – die vernaamste dag”
– Barnabas, ŉ apostel van die Here skryf in 100 NC “ Daarom hou ons die eerste dag die dag met blydskap- die dag waarop Jesus opgestaan het uit die dood”
– Irenaeus skryf in 150 dat die opstanding van die Here op die dag gevier moet word.
– Dit was egter Justinus, die martelaar wat in 150NC die eerste een gewees wat die eerste dag ŉ Sondag begin noem het.
3. Hoe is die Sondag as feesdag gevier?
Die eerste dag (Sondag) was nie ŉ vakansiedag soos wat ons dit vandag ken nie. Dit was ŉ gewone werksdag. Christene het op die opstandingsdag voor dagbreek en in die aand na skemer vir gemeenskaplike maaltyd bymekaar gekom, omdat hulle bedags moes werk. Met die oggend en aand bymekaarkomtye het hulle ook teruggegryp na die Joodse gebruike om soggens vroeg en in die aande saam te bid. Nie in die Skrif of by die vroeë kerkvaders kry ons ŉ gesindheid om arbeid te staak op die Sondag nie.
Christene het eers 300 jaar NC vir die eerste keer ŉ “Christelik gesinde owerheid ” gekry. Konstantyn vaardig in 337 ŉ wet uit wat van Sondag ŉ vrye dag maak vir alle amptenare, sodat hulle tyd kan kry om bymekaar te kom. Eers later in die Middeleeue word Sondag ŉ amptelike rusdag.
Uit Hand. 2: 46, 47 is dit duidelik wat die kenmerke van die bymekaarkoms was. “Hulle het elke dag getrou by die tempel bymekaar gekom (leitourgia), van huis tot huis die gemeenskaplike maaltyd gehou, hulle kos met blydskap en in alle eenvoud geëet(koinonia) en elke dag mense wat gered word by die gemeente gevoeg (kerugma). Vers 42 : Hulle het hulle heelhartig toegelê op die leer van die apostels (didaché), en die onderlinge verbondenheid, die gemeenskaplike maaltyd (koinonia) en die gebede. Dit is vandag steeds die elemente wat ons eie eredienste kenmerk.
Volgens Gonzalez was die mees uitstaande kenmerk van die vroegste bymekaarkoms en gemeenskaplike maaltye, die feestelikheid daarvan. Dit was eerder gekenmerk deur die viering van genade en vreugde, as wat daar gedink was oor somberheid en bekering. Die nagmaal was ook deel van ŉ
volle maaltyd. Gelowiges het elkeen (in eenvoud)gebring wat hy kon om te eet en dat het hulle spesiale gebede gebid voor hulle wyn gedrink en brood geëet het. Hoewel die vreugde en feestelikheid van die geleenthede nooit getaan het nie, het dit in die 2de eeu NC meer simboliese “nagmaal” etes geword. Vanaf die tweede eeu het die “Nagmaalsdiens” uit twee dele bestaan: Eers is daar uit die Bybel gelees en gebid en gesing en dan is die “gemeenskaplike maal” geëet met nog gebede daarna. Ons moet onthou dat almal nie Bybels gehad het nie. Die Sondag byeenkomste was gebruik om die Bybel te verklaar en te leer ken.
4. Nog interessanthede oor die Sondag as feesdag.
Aanvanklik het hulle in huise bymekaar gekom, maar later het dit te klein geword en het sekere huise spesiale plekke van aanbidding geword. Hoewel Frank Viola in “Pagan Christianity” ŉ saak uitmaak dat kerkgeboue eers vanaf Konstantyn se era begin het, was daar baie vroeër aanduidings dat Christene plekke van aanbidding gehad het in lyn met die Joodse agtergrond van tempels en sinagoges. Nêrens lees ons in die Nuwe Testament van ŉ wet dat hulle Sondae bymekaar moet kom nie. Hulle het dit spontaan gedoen omdat hulle die opstanding wou vier. Dit is net in Heb. 10:25 waar daar ŉ opdrag is om die onderlinge byeenkomste by te woon.
Sondae is nooit in die vroeë kerk met die 4de gebod verbind nie. Dit is eers deur die kerkvaders Chrisostomos (344- 407) en Ambrosius(339-397) gedoen. Miskien was dit juis die oorsaak waarom latere Christene die indruk gehad het dat die wette oor die Sabbat ook vir die Sondag gegeld het. Die vierde gebod het nie met die Sondag iets te doen nie. Daar is nooit sprake in die Nuwe Testament van rus op ŉ Sondag nie. Die Sabbat is die sewende dag, ŉ rusdag , maar die Sondag is die eerste dag, ŉ feesdag, waar Christene deur die eeue die opstanding van Jesus vier! Johan Heyns verduidelik in sy boek “Die nuwe mens onderweg” dat die Sabbat nie die verlenging van die Ou Testamentiese Sabbat is nie, tog is die twee nie sonder enige verbindingslyne nie. Die Sabbat was die teken van God se verbond met Israel. Die Sondag is ŉ teken van God se verbond met sy nuwe volk. Die Sabbat het sy motivering in die skepping en verlossing gevind- hierdie motiewe speel ook ŉ rol by die Sondag. Die Sabbat was ŉ feesdag , die Sondag ook. Christus verklaar self dat Hy nie die gebooie ophef nie, maar vervul. Heyns noem dan die kriterium vir die Sondag: “Hoe om die beste fees te vier ter herinnering aan die verlossing deur Jesus Christus “
Dit is ook van belang om op te let dat die eerste Christene, asook die vroeë kerk nie ander feeste gevier het nie. Gonzalez vertel dat elke Sondag vir die vroeë Christene ŉ feesdag was waar die opstanding gevier is en dat hulle Vrydae bymekaar gekom het om die hartseer en die sonde te bely (nav van die kruisiging). Later het hulle een spesifieke Sondag in die jaar afgesonder om die opstanding te herdenk. Die enigste fees wat die vroeë Christene gevier het, was die opstandingsfees (die fees op ŉ Sondag).
Maarten Luther het sterk aksent daarop gelê dat die ou verbond niks met die nuwe te doen het nie en dat die Sabbat afgehandel is. Calvyn het weer klem daarop gelê dat daar wel kontinuïteit tussen die twee bestaan. Die Joodse wyse om in die aande ook bymekaar te kom, het ook meer byval by die Calviniste as by die Lutherane gevind.
5. Hoe moet ons nou die Sondag vier?
Daar is twee uiterstes en iewers moet elkeen vir homself ŉ gebalanseerde en Skriftuurlike weg vind.
Die een uiterste wil ons weer onder die juk van die wet plaas. Selfs in Paulus se tyd het hy sulke mense geken (Gal 4:9,10). Hulle wil weer hê daar Sondae reëls moet wees wat mag jy en wat mag jy nie(soos by die Sabbat). Paulus was hieroor nie onduidelik nie: Kol. 2:16 en 17. “Daarom moet julle nie dat iemand vir julle voorskrywe wat julle moet eet en drink nie, of dat julle die jaarlikse feeste of die nuwemaansfees of die sabbatdag moet vier nie: die werklikheid is Christus”.
Die ander uiterste wil weer niks doen nie en geen fees vier nie. Dit is ook nie na voorbeeld van die Nuwe Testament nie (Hand 2:46, 47 ). Dit is duidelik dat gelowiges gereeld op die eerste dag bymekaar gekom het. Heb. 10:25 vermaan gelowiges wat dit nie doen nie.
Persoonlik handhaaf ek die volgende 4 beginsels:
Ek dink ons is bevoorreg dat Sondag steeds ŉ dag is waarop ons nie met alledaagse dinge hoef voort te gaan nie. Dit is egter ŉ dag waar ons nie vir mekaar moet reëls maak nie, maar vir mekaar aan Jesus se opstanding kan herinner. Dit moet net oor Jesus gaan(1 Kor. 2:2). Hy het opgestaan. Die Satan is oorwin!
• 1. Dit is in eerste en belangrikste plek ŉ feesdag – die opstandingsdag. Die dag wanneer Christene kerk toe moet gaan om fees te vier. (Die opdrag kry ons in Heb. 10:25 dat ons wel op die dag as gelowiges moet saamkom). Hy leef. Dit is vir my die een groot prioriteit om saam met medegelowiges Sondae te kan feesvier!
• 2. Ek beskou dit ook as ŉ belydenisdag. Dit is ŉ belydenis dat die dag anders is as ander dae. Hy is nie heiliger nie maar anders, daarom probeer ek dit anders inrig – Ek wil van die dag ŉ persoonlike en simboliese belydenis maak: Ek wil vir almal sê: “Hierdie dag is ŉ dankbare dag wat ek weekliks wil vier. Nie omdat ek moet nie, maar omdat ek wil!” Dit is dus vir my ŉ belydenisdag – ŉ simboliese dag.
• 3. Dit is vir my ŉ rusdag van die normale sodat ek meer fees kan vier: Onthou Saterdag en Sondag is in die hedendaagse wêreld albei rusdae. Ons het in die Westerse wêreld ’n 5 dag werksweek, danksy die Industriële revolusie.
• 4de saak. Een saak wat ek van die Jode af oorgeneem het, is dat ek dit as ŉ familiedag beskou. Ek probeer in die gejaagde lewe ŉ punt maak om my gesin aandag te gee en bymekaar te kry. Ons probeer meeste saam kerk toe gaan en saam eet en saam kuier! Dit is vir my baie kosbaar.
Vir die eerste Christene was Sondag – opstandingsdag, die enigste fees wat ons moet vier! Kom ons doen hulle dit na!
ŉ Spiritualiteit van Tevredenheid
Written by Quintus Heine on May 18, 2011 . Posted in Spiritualiteit en lewenstyl
Die wêreld met al sy ekonomiese krisisse is die gevolg van ŉ lewensingesteldheid van onvergenoegdheid. Dit is geen geheim dat die wêreldwye krisis te wyte is aan die gierigheid van die mens nie. Tog het die krisis baie mense weer genoop om na te dink oor hulle ingesteldheid teenoor geld, besittings en wie hulle voor die Here is. Dit het my weer laat dink oor die woord -tevredenheid. Tevredenheid is ŉ leefwyse en spirituele ingesteldheid oor hoe die mens voor die Here leef!
In Psalm 131 getuig Dawid dat hy die punt bereik het van tevredenheid. Hy vertel dat hy geleer het om nie meer homself te verhef en besorg te wees oor groot dinge nie. Hy het kalmte gevind. Hy het die tevredenheid van ŉ baba bereik. Dit is ironies dat dit juis in Ps. 31 is waar hy getuig dat sy “tye” in die hand van die Here is.
Om ŉ lewenshouding van tevredenheid te hê, is die grootste getuienis dat jy aan die Here behoort! Dit is die geloofwaardigste bewys dat jy in die krag en heerskappy van God oor jou lewe glo! Tevredenheid is die praktiese bewys dat jy glo dat God in beheer van jou lewe is. Dat Hy oor alles regeer. Dit is ŉ belydenis dat jy glo dat God die wysheid het om te weet wat die beste vir jou is ! Dis die grootste bewys dat ek en jy Jesus vertrou! ŉ Ontevrede ingesteldheid ontwikkel waar jy dink jy in beheer van jou lewe en besittings is en jy alleen daarmee te vertrou word.
Jou reaksie van hoeveel jy betaal word, jou reaksie oor jou huis en inhoud. Selfs jou reaksie oor teleurstellings – dit alles vertoon jou ingesteldheid teenoor God. Tevredenheid plaas as’t ware die seel op jou geloof! Tevredenheid is die bewys dat jy in die heerskappy van God glo. Dit is die bewys dat jy die krag van die genade van God glo en jou geloof uitleef! In Fil. 4:18 verklaar Paulus “Nou het ek alles ontvang en het ek meer as genoeg!”
Ek dink ons moet gereeld vir onsself afvra of ons die genade van Christelike genoegsaamheid uitleef! Dit is ŉ goeie gewoonte(dissipline) om gereeld selfondersoek te doen of jy vrede en tevredenheid vir jou siel het? Soms leef ons onvergenoegd en word deur ŉ onrustigheid gejaag om meer tyd, geld, besittings en plesier te wil bekom. Dit is ook hierdie lewenshouding wat mense toestemming gee om alewig krities te wees en oor alles te kla.
Jy sien, tevredenheid kan nie net ŉ paar leë woorde wees nie. Dit is ŉ lewenstyl, ŉ innerlike vergenoegdheid! Jou geloofsbelydenis dat God in beheer van jou lewe is en ŉ lewe van tevredenheid is dieselfde ding! Dit is ŉ vertroue in die almag en beheer van God. Dit is om die belydenis van Ps. 23:1 te leef! “Die Here is my herder. Ek kom niks kort nie”
Ons moet egter onderskei wat Geestelike vergenoegdheid nie is nie:
Tevredenheid beteken nie selfvoldaanheid nie (asof jy gearriveer het nie), nie sonder ambisie nie, nie arrogansie nie, maar ŉ hartsgesindheid van vergenoegdheid. Dit beteken ook nie dat ons ophou om hard te werk nie. Diens aan God behoort ons enigste motivering te wees vir harde werk! Indien jy strewe om meer geld te maak moet dit ook onder andere daarom gaan om vir God se werk ŉ groter tiende te kan gee! Dit behoort vir die gelowige oor God te gaan! Dit is God met jou lewe tevrede moet wees! Tevredenheid is nie tevrede met die wêreld nie maar tevrede in die wêreld!
Ontevredenheid doen 2 dinge aan ŉ mens:
Aan die een kant maak dit jou blind vir al die geskenke/gawes wat God jou gegee het – jou familie, jou huweliksmaat, jou lewe, jou gawes. Ontevredenheid laat jou nie jou eie gawes raaksien nie! Jy sien net die onvoltooide en onvergenoegdheid in almal. Ontevredenheid maak van jou ŉ ondankbare mens, ŉ selfsugtige mens, wat dink sy sukses is sy eie en nie ŉ gawe van God nie!
Die tweede ding wat ontevredenheid doen: dit sorg dat jy nie groei nie. Niemand groei deur te verwyt of te kla nie. Jy begin geestelik groei en ontwikkel die oomblik as jy dinge begin aanvaar: Die oomblik wat jy jou huweliksmaat aanvaar, die oomblik dat jy jou omstandighede aanvaar. Daardie oomblik groei jou liefde.
Tevredenheid is ŉ vergenoegdheid oor God se teenwoordigheid in jou lewe vandag en nie eers in die toekoms nie. My gebed is dat julle sal weet dat God jou liefhet soos jy is !
Hoe berei ek vir my gebed voor?
Written by Quintus Heine on November 9, 2010 . Posted in Spiritualiteit en lewenstyl
Ek het die afgelope paar dae op my knieë op die vloere van my huis rondgekruip om sement af te skuur(toemaar ek is met verlof…). Ek is besig met voorbereiding van die vloere om dit te seel met ŉ sementseellaer. Dit is regtig ŉ groot werk. In die aande is my rug af, knieë deur, arms lam, my gesig en hare wit van die sementstof, my neus toe van al die sement. Ek moet letterlik elke klein kolletjie verf afskuur wat die verwer gemors het, anders wys dit in die finale produk (dit ten spyte van die voorsorg van grondseile, mooi vra ens. -het daar tog ŉ paar fyn druppels deurgekom!). Ook moet al die los stukkies sement afgekrap word. Vir die wat weet, sementvloer maak ongelooflik baie stof – jy kan dit onmoontlik so skoonmaak dat daar geen stof meer is nie – daarom moet dit geseël word. Ek sit nie teels, matte of enigiets op die vloere nie, maar wil graag die ruwe “earthy” eindproduk hê. Dit is eintlik baie ironies, want die voorbereiding is baie harde werk (4 dae) terwyl dit my moontlik ŉ halfuur sal neem alles een laag met die verfroller te seel. Ek sou ook iemand kon inhuur om dit te doen!
Om te preek is gewoonlik binne twintig minute verby, terwyl jy moontlik agt ure plus se navorsing en dinkwerk gedoen het om daar uit te kom. Hoe beter die voorbereiding hoe beter die preek! Ons gebedslewe is nie anders nie. Jy bid (kommunikeer) beter as jou geestelike voorbereiding goed is. As jy ŉ spirituele leefstyl het, en geestelike dissiplines toepas en afhanklik van God lewe, bid jy meer en makliker. Enige (sukses) eindresultaat word voorafgegaan deur voorbereiding- so ook jou gebedslewe. Hoe meer jy tyd aan die Woord spandeer, hoe meer jy in afhanklikheid van God leef, hoe meer jy ŉ dankbaarheidslewe lei, hoe beter vir jou spiritualiteit. Gebedsvoorbereiding is jou lewenstyl voor God- Daar is nie kortpaaie nie.
Moedersdag: Dag vir Vroueregte en Gesins liefde
Written by Quintus Heine on May 6, 2010 . Posted in Spiritualiteit en lewenstyl
Moedersdag het ŉ heel interessante geskiedenis. Dit dateer uit die 1870’s toe Julia Ward Howe ’n oproep gedoen het op vroue om die groot lewensverlies in hulle families as gevolg van die Amerikaanse Burgeroorlog te betreur en om saam te bid dat geskille in die toekoms vreedsaam opgelos sal word. (sien haar Mothersday declaration onder).
Sy het voordurend gepleit en gebid vir die tragiese lewensverlies van vroue en kinders in die oorlog.Sy wou hê dat vroue hulle plek in die samelewing volstaan en die respek ontvang wat hulle verdien.
So het ‘n ander vrou Anna Jarvis op 9 Mei 1906 saam met ŉ klompie vriende ŉ byeenkoms gehou het ter ere van hulle moeders. Die saak om moeders te vereer het soveel momentum gekry dat die Amerikaanse Kongres in 1914 die tweede Sondag in Mei tot Moedersdag verklaar het.
Later het die kommersiële wêreld natuurlik groot prominensie hieraan gegee.
Moedersdag is dus nie oorspronklik net om geld te maak nie, dit het eintlik gegaan oor vroue regte!!
Ek dink ons moet op Moedersdag twee sake aandag gee: Aan die een kant moet ons saamdink en bid om die omstandighede van so baie vroue /moeders wêreldwyd te verbeter. Ons moet natuurlik by onsself begin. Wêreldwyd word vroue daagliks verkrag, mishandel, verontreg en emosioneel afgetakel. Ons as gelowiges moet hierteen opstaan en ter wille van die goeie herinnering van ons eie moeders en die wat soveel opgeoffer het. ( In die verhaal van PG Du Plessis – Fees van die ongenooides , beskryf hy die haglike omstandighede van die konsentrasiekampe).
Die hoofrede waarom ons na vroue en moeders moet omsien en beskerm is omdat die Here dit van ons verwag. Die Bybel is vol voorbeelde waar die Here vrou baie hoog ag( Spr 31, Ef 4en 5). Ons moet elke dag moeite doen om vroue en moeders se omstandighede te verbeter. Ons moet ook opstaan as vroue se regte misken word.
Aan die ander kant moet ons ook eer en erkenning gee vir al die wonderlik moeders en vroue wat elke dag hulself gee sodat hulle gesinne en kinders die lewe in die oë kan kyk. Kom ons loof die Here vir wonderlike moeders. Kom- aan manne – bederf die vroue en die moeders in jou lewe.
Kom ons sê dit ook vir die vroue en moeders ! Julle is seëninge deur God self gestuur om die samelewing en ons elkeen se lewens wonderlik te maak!
Mother’s Day Proclamation by Julia Ward Howe (1870)
Bonhoeffer se innerlike konflik
Written by Quintus Heine on April 23, 2010 . Posted in Spiritualiteit en lewenstyl
Tydens die Tweede Wêreldoorlog het Dietrich Bonhoeffer, ‘n jong teoloog die Duitse Nazi’s profeties gekritiseer. Hy is gevang en in die konsentrasiekampe aangehou. Tydens sy moelike gevangenisskap het hy telkens geskryf en getuig dat Jesus sy Here is en sy enigste anker. Hy word dan ook in Flossenburg op 9 April 1945 tereggestel – ‘n paar dae voordat die geallieerde magte Duitsland bevry het. Op 4 Maart 1946 ( na sy dood) verskyn een van sy gedigte in die tydskrif Christianity and Crisis. Hierdie gedig is uit sy gevangenisskap in ‘n sel geskryf. In hierdie roerende gedig gee hy uitdrukking aan die innerlike konflik wat in hom gewoed het. Dit is vir my so aangrypend dat ek dit graag deel.