Die Fariseër en die Tollenaar. Ja, hoeveel preke van “goeie” en “slegte” gelowiges het dit nie al uitgelok nie. Die Fariseër dink hy is ‘n vername man. Maar hy is dit nie regtig nie. Fariseërs was maar randfigure in die godsdienstige wêreld, en het gewoonlik maar uit die middelklas van die samelewing gekom.
Verlede week was ek by ‘n geleentheid waar ‘n senior joernalis verwys het na die bekende essay van Samuel Scudder “Take This Fish and Look at It,” Dit is die verhaal van ‘n jong entomoloog (insektekundige) wat van sy professor die opdrag kry om na ‘n vis te kyk en sy waarnemings neer te skryf. Aanvanklik dink hy dit is ‘n maklike opdrag en skryf hy vinnig neer wat hy waarneem. Die professor in nie tevrede nie en hy moet weer na die vis kyk, sonder dat die professor tevrede is. Toe neem die porefessor die vis weg en vra hom om sy waarnemings neer te skryf noudat hy nie meer fisies na die vis kan kyk nie. Die student begin noodgedwonge op ‘n ander manier “kyk” en nadink oor wat hy gesien het, en maak ontdekkings oor die vis wat hy nooit gedink het moontlik is nie. Dit is by hierdie dieper kyk, wanneer ‘n joernalis gebore word, het die senior joernalis aan die nuwelinge gese. Ek dink dit is goeie raad vir hoe ons uit die verskillende kerke na mekaar kyk.
Die afgelope week vertel ‘n VGK kollega van sy ervarings in die gemeente op die Kaapse vlakte. Hy vertel hoe die gemeenskap aan mekaar gesit is, en dikwels uit mekaar val. Die inpak van die bendes en eintlik die konstante situasie van ‘n laegraadse oorlog waarin die gemeenskap haar bevind. Hy vertel van inisiatiewe wat hulle as kerke loods om bendegeweld in die kiem te smoor. Toe hy klaar is, is ons stil, hy het vir ons ‘n venster oopgemaak in ‘n wereld wat ons min begrip van het. Later vertel hy oor ete hoe die konstante spanning van die omgewing hom soms inhaal en hy onlangs afgeboek was toe dit net vir hom te veel geraak het. Ongelukkig was dit ‘n moeilike week om sommer net af te vat, daar was te veel dinge in die gemeentes wat hy noodgedwinge moes bywoon.’n Ou gaan maar aan.
En toe vertel die kollega van die vlakte van nog ‘n storie. Hierdie keer glimlag hy. Hy en ‘n ander VG kollega eet elke Vrydagoggend saam ontbyt in die Spur. Hier, ontlaai hulle, inspireer hulle mekaar, lag hulle, ja soms sluk hulle die trane weg. Een oggend terwyl hulle gesels, kom ‘n vreemdeling by hulle staan en vra of hy maar saam kan praat, hy hoor hulle praat oor die kerk, se hy. Ja se hulle. Sedertdien eet hy ook elke Vrydag oggend saam ontbyt, en kuier oor die kerk, want sien die vreemdeling is ‘n NG kollega het hulle later ontdek.