Reproduktiewe gesondheid is nie net oor aborsies, ten spyte van al die aandag wat hulle kry. Dit gaan ook oor toegang tot gesinsbeplanning, voorbehoeding, seksonderrig en nog baie meer.
Sodanige toegang kan vroue beheer oor die tydsberekening en grootte van hul gesinne, sodat hulle kinders het as hulle finansieel veilig en emosioneel gereed is en hul opleiding kan afhandel en in die werkplek kan vorder. Na alles, om kinders te hê is duur, kos US $ 9,000 tot $ 25,000 per jaar.
En dit is waarom vroue met 'n volledige reeks reproduktiewe gesondheidsopsies goed vir die ekonomie is, terselfdertyd noodsaaklik is vir die finansiële sekerheid van vroue en hul gesinne. Om die teenoorgestelde te doen, bedreig nie net die fisiese gesondheid van vroue nie, maar ook hul ekonomiese welsyn.
Die Hooggeregshof erken soveel in 1992, wat in die Geplande Ouerskap van Suidoos-Pennsilvanië v. Casey vermeld word:
Die vermoë van vroue om gelyke deel te neem aan die ekonomiese en sosiale lewe van die nasie, is gefasiliteer deur hul vermoë om hul voortplantingslewe te beheer.
Dit blyk egter dat staats- en federale wetgewers, sekere politici wat vir president sowel as 'n paar konserwatiewe hooggeregshofregters hardloop, die betekenis van hierdie veertaal vergeet het.
As gevolg hiervan het die reg om hul voortplantingsgesondheid te beheer, geword toenemend illusie vir baie vroue, veral die armes.
Met sommige konserwatiewe politici wat dood is op die beperking van toegang tot aborsie, sal jy aanneem dat hulle vir beleid sal wees wat vroue help om onbedoelde swangerskappe te vermy. maar konserwatiewe aanvalle op geboortebeperking is stygende, alhoewel 99 persent van seksueel aktiewe vroue gebruik het 'n vorm soos 'n intrauteriene toestel (IUD), pleister of pil ten minste een keer.
En hierdie voordeel strek tot hul kinders. Kinders gebore vir moeders met toegang tot gesinsbeplanning baat by 'n 20 tot 30 persentasie toename in hul eie inkomste oor hul leeftye, sowel as die bevordering van kollege voltooiingsyfers.
Nie verrassend nie, in 'n opname, 77 persentasie vroue wat geboortebeperking gebruik het, het berig dat dit hulle toegelaat het om hulself en hul gesinne beter te versorg, terwyl groot meerderhede ook berig het dat geboortebeperking hulle toegelaat het om hulself finansieel te ondersteun (71 persent), om skool te bly (64 persent) 'n werk (64 persent).
Tog is daar 'n klasverdeling in voorbehoedtoegang, soos blyk uit verskille in die 2011-koers van onbedoelde swangerskappe. Terwyl die algehele koers geval tot 45 persent (van 51 persent in 2008), die syfer vir vroue wat by of onder die armoedegrens woon, was vyf keer dié van vroue op die hoogste inkomstevlak (hoewel dit ook afneem).
Een rede vir hierdie ongelykheid is die koste van geboortebeperking, veral vir die mees effektiewe, langdurige vorms. Byvoorbeeld, dit kos gewoonlik meer as $ 1,000 vir 'n IUD en die prosedure om dit in te voeg, ten bedrae van een maand se voltydse betaling vir 'n minimum loonwerker.
Hierdie koste is beduidend, aangesien die gemiddelde Amerikaanse vrou wil hê twee kinders en benodig dus voorbehoeding vir minstens drie dekades van haar lewe. Ongelukkig, openbare befondsde gesinsbeplanning voldoen slegs aan 54 persent van die behoefte, en hierdie befondsingsstrome word onder konstante aanval deur konserwatiewes.
Nie verbasend, gesondheidsversekering maak 'n verskil, en vroue met dekking is baie meer geneig om voorbehoedmiddelsorg te gebruik. Die Bekostigbare Sorgwet is verantwoordelik vir 'n deel van die daling in onbedoelde swangerskappe - dit het voorsiening vir voorbehoedmiddels uitgebrei na ongeveer 55 miljoen vroue met private versekeringsdekking.
Tog is hierdie dekking ook in gevaar vir miljoene werknemers en hul afhanklikes wat werk vir werkgewers wat 'n godsdienstige beswaar beweer. In Burwell v. Hobby Lobby, die Hooggeregshof gesluit dat 'n winsgewende maatskappy nie net godsdienstige oortuigings kan bely nie, maar ook daardie oortuigings op hul werknemers oplê deur sekere vorme van voorbehoeding te ontken. Die Obama-administrasie het regulasies uitgereik sodat godsdienstige werkgewers nie kan kies om kontraseptiewe dekking te bied nie. Geaffekteerde werknemers word dan direk deur hul versekeraars gedek.
Dit is nie genoeg vir sommige nie. In Maart het die Hooggeregshof mondelinge argumente gehoor in die geval van Zubik v. Burwell, waarin verskeie godsdienstige nie-winsgewende aanspraak dat selfs die daad om 'n akkommodasie uit die wet te soek, hulle godsdienstige gewete belas.
Hierdie godsdienstige groepe beweer gedeeltelik dat vroue hul geboortebeperking van ander bronne kan kry, soos die federale befondsde familiebeplanningsentrums. Tog, terselfdertyd, konserwatiewes is op 'n missie om daardie befondsing te sny, veral vir Beplande Ouerskap, wat seksuele en reproduktiewe gesondheidsorg bied aan bykans vyf miljoen mense per jaar.
Dit maak geen ekonomiese sin nie. Openbare befondsde familiebeplanningsprogramme help vroue vermy ongeveer twee miljoen onbedoelde swangerskappe 'n jaar en red die regering miljarde dollars in gesondheidsorgkoste. Die netto besparings aan die regering is $ 13.6 miljard. Vir elke $ 1 wat in hierdie dienste belê word, spaar die regering $ 7.09.
Vir jare het die publiek meer as $ 2 miljard bestee aan onthoudingsprogramme, wat nie net nie versuim om tiener geboortesyfers te verminder maar versterk ook geslagstereotipes en is algemeen met verkeerde inligting. Lae-inkomste minderheid tieners is besonder vak aan hierdie programme.
President Obama se voorgestelde 2017-begroting sal federale befondsing uitskakel vir onthouding-enigste seksuele onderwys en in plaas daarvan befonds slegs omvattende seksuele onderwys, wat ouderdomsgeskik en medies akkuraat is. Maar Kongres het verwerp die president se vorige voorgestelde snitte en dieselfde resultaat is waarskynlik vir 2017.
Koste styg aansienlik hoe langer 'n vrou moet wag, óf omdat die staat reg dit vereis of sy moet die geld spaar - óf albei. Studies toon dat vroue wie kan nie toegang tot aborsie hê nie is drie keer meer waarskynlik om in armoede te val as vroue wat aborsies verkry het.
Benewens die finansiële las, baie state is wette vasgestel ontwerp om aborsie toegang te beperk. Hierdie wette het veral lae-inkomste vroue baie hard geraak. Van 2011 tot 2015, 31-state het ingestem 288 sodanige wette, insluitende wagtydperke en verpligte beradingsessies.
Verder, 24 state het sogenaamde TRAP wette ingestel (geteikende regulering van aborsie-verskaffers), wat mediese kundiges sê verder gaan as wat nodig is vir pasiëntsekuriteit en onnodige vereistes op dokters en aborsiefasiliteite opleg, soos benodig fasiliteite Om dieselfde gang afmetings as 'n hospitaal te hê.
In Maart het die Hooggeregshof argumente in 'n saak gehoor 'n Texas TRAP wet uitdaag, Hele Vroue Gesondheid v. Hellerstedt. As die hof die wet handhaaf, sal die hele staat Texas slegs met 10-aborsieverskaffers gelaat word.
A laer federale appèlhof verklaar In die Texas-saak is reistoestande van meer as 150-myl een manier nie 'n "onnodige las" nie en is dit dus grondwetlik. Dit, sou ek wil argumenteer, toon 'n volledige gebrek aan begrip aangaande die probleme wat armoede - veral landelike armoede - inhou. Die reis van lang afstande voeg bykomende koste by tot 'n reeds mediese prosedure.
Die hof se besluit word in Junie verwag. Waarnemers vrees dat die hof 4-4 kan verdeel, wat die Texas-wet intakt sou laat.
Die Hyde Wysiging
Nog 'n manier waarop die Amerikaanse beleid oor aborsies vererger ekonomiese ongelykheid, veral vir vroue van kleur, is deur die verbod op federale befondsing - wat sommige aspirant-politici lyk vergete is nog in plek.
Dit is so sedert die 1976-akte van die Hyde-wysiging, wat verhoed dat federale Medicaid-fondse gebruik word vir aborsies, behalwe in gevalle van verkragting, bloedskande of wanneer die lewe van die moeder in gevaar is. Die bekostigbare sorgwet doen baie wonderlike dinge vir vroue se gesondheid, maar dit ook brei die Hyde-wysiging uit deur middel van sy uitbreiding van Medicaid, en dit laat lande toe om aborsiedekking in hul private uitruilings te verbied.
Die ontbinding van arm vroue-dekking onder Medicaid dra by tot die onbedoelde geboortekoerse wat is sewe keer hoër vir arm vroue as hoë-inkomste vroue.
Ekonomiese en reproduktiewe gesondheid
Politici kan nie belowe om die ekonomie te laat groei nie en terselfdertyd toegang tot aborsie, geboortebeperking en seksuele onderwys beperk. Ons nasie se ekonomiese gesondheids- en vroulike voortplantingsgesondheid is gekoppel.
En as Hillary Clinton korrek opgemerk onlangs, dit is 'n probleem wat meer aandag verdien in die presidensiële veldtog - en het nie genoeg ontvang nie.
Michele Gilman, Vriendelike Professor in Regte, Universiteit van Baltimore. lei die siviele voorspraakskliniek, waar sy toesig hou op studente wat lae-inkomste-individue en gemeenskapsgroepe verteenwoordig in 'n wye reeks litigasie-, wetgewing- en regshervormingsaangeleenthede.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > ekonomie > Hoe Beperking van Vroue se Toegang tot Geboortebeheer en Aborsies maak die ekonomie seer