Erasmus (1999:687) meen dat Toorberg verteenwoordigend is van die verbete stryd van die Afrikaner om die land wat hy en ander wit mense vir hulleself opgeëis het, te behou. Volgens haar is daar in die verhaal “nog sprake van ’n groot mate van geborgenheid binne ’n (weliswaar uitgediende) feodale opset, maar dit word bedreig”. In Asbesmiddag is ’n heenwyse na die bedreiging vir sodanige opset wanneer Giuseppe sê dat hy nie die swart man se hare kan sny nie, en die man antwoord: “Dan is dit tyd dat jy leer. Dis Afrika, my vriend” (73). Die plek van die wit mens in Afrika word weer bevraagteken. Later noem die skrywer dit “die neurotiese band van die Afrikaner met Afrika se grond […]. Dis ’n ambivalente band; dis geen vanselfsprekende tuishoort nie. Vreemdelingskap, angs oor identiteit en taalvryheid speel ’n rol” (212).
Van Heerden integreer ’n groot aantal diverse intertekste in die roman en plaas sodoende die fokus op die rol van die kunstenaar asook die etiese probleme waarmee ’n skrywer gekonfronteer word in die Suid-Afrikaanse sosiopolitieke samelewing. In ’n besinning oor die verlies van die geskrewe woord wys Graaff op die ironie dat dit juis James Joyce is wat die eerste bioskoop in 1909 in Dublin geopen het, en word die roman en die digter gejukstaponeer met Steven Spielberg en Quentin Tarantino (97). Hy wys op Joyce se bewussynstroomtegniek en dink aan Joyce se epifanie, “die oomblik van klaarheid en begrip” (37), wanneer hy die slot van sy roman oordink. In Asbesmiddag ontwyk hierdie oomblik die skrywer en kan hy eers later, wanneer hy terugdink, dinge in perspektief sien (338–9). Vir die leser is daar egter geen maklike of duidelike oplossing nie.
In sy gesprek met die atleet-student, wat soek na sterker karakters as die antiheld, adviseer Graaff hom: “Dan laat jy maar Dostojefski en Proust en Balzac agter jou; dan slaan jy ’n ander weg in” (78). Hy betrek Foucault se rituele van uitsluiting as voorwaarde om die tydsgees behoorlik te kan begryp wanneer hy sy werkure aan sy hoof moet uiteensit:
Sy werkplek aan die universiteit word op hoopvolle wyse ’n Skool genoem. Die Skool vir Tale – ’n verskeidenheid departemente saamgeklont om geld te bespaar. Swahili wat Latyn onthuts dophou. Xhosa met die oog op Duits. Engels, die kolonialiseerder, sit buite die Skool, ’n departement op sy eie, soewerein en oppermagtig. (97)
Die skrywer haal “Harper’s essay” van Jonathan Franzen aan en verwys na Oprah Winfrey se boekklub, ’n sterk sinspeling op die skrywer en sy werk as kommoditeit, omdat ’n verskyning op Winfrey se program noodwendig groter verkope inhou (77). Hierdie intertekstuele verwysings na werklike persone, en die manier waarop hul ikonisiteit bydra tot die struktuur van die hedendaagse sosiopolitieke realiteit, dui verder op die betrokke aard van die roman.
Wasserman (2000:97) identifiseer ’n weerstand teen die eietydse manifestasies van imperialisme in die onlangse Afrikaanse letterkunde. Verskeie aspekte van die huidige sosiopolitieke realiteit word betrek en gekritiseer in ’n diskoers van onvergenoegdheid wat ook dui op die desillusie van die Afrikaner.