PressReader - Kuier: 2017-02-22 - Kui­er Co­ach
As jou kind ’n tra­ge­die be­leef, voel dit soms as­of dit jou eie is. Maar jy kán jou kind on­der­steun.
Kuier - 2017-02-22 - Inhoud - DEUR ANDELINE WILLIAMS-PRETORIUS
Dit is nooit lek­ker vir ’n ou­er om hul kind te sien swaar­kry nie. En as daar een ding is wat nie­mand vry­spring nie, is dit moei­li­ke tye wat met hart­seer of te­leur­stel­ling ge­paard­gaan. Wan­neer ’n kind dus deur ’n kri­sis gaan, gaan ’n ou­er ge­woon­lik sáám met hul­le daar­deur.
’n Eg­skei­ding, om ’n goeie vriend of vrien­din aan die dood af te staan, of om ’n kind te ver­loor, is net ’n paar van die tragedies wat jou kind e­mo­si­o­neel kan ver­plet­ter. In die ge­val van jon­ger kin­ders wat hul ou­ers se eg­skei­ding moet ver­werk of wat ’n oog­ge­tuie van ’n mis­daad was, moet jy as ou­er se­ker maak jou kind voel vei­lig. Maak ook se­ker jou kind bla­meer nie hul­self vir wat ge­beur het nie.
Wan­neer jou kind vei­lig voel, be­ra­ding of goeie on­der­steu­ning ont­vang, word die ri­si­ko ver­min­der dat hul trau­ma la­ter tot ne­ga­tie­we ma­ni­fes­ta­sies, soos drank- of dwelm­mis­bruik, an­der re­bel­se ge­drag of de­pres­sie aan­lei­ding kan gee. Wees ver­sig­tig wan­neer jy in die teen­woor­dig­heid van jou kind oor hul tra­ge­die praat. Moe­nie fo­kus op die gra­fie­se besonderhede van wat ge­beur het nie; fo­kus lie­wer op jou kind se ge­voe­lens. Sorg dat jou kind weet dat dit wat sy voel, gel­dig is en sy nie van haar hart ’n moord­kuil hoef te maak nie. Wan­neer jy be­wus is van jou kind se ge­voe­lens, kan jy haar help om din­ge meer in per­spek­tief te sien. DIS BUI­TE JOU BE­HEER Tragedies wat jou kind e­mo­si­o­neel kan af­fek­teer, sluit ook in­si­den­te bui­te fa­mi­lie- of vriend­skaps­ver­band in. In die tye waar­in ons tans leef, hoor mens ge­reeld van ter­ro­ris­te wat men­se aan­val of na­tuur­ram­pe wat groot ska­de en le­wens­ver­lies ver­oor­saak. En wan­neer jy in die slag­of­fers en hul fa­mi­lie se skoe­ne klim, is dit ge­neig om die mens­dom in rou te dom­pel. Dit is ook baie moei­li­ker vir ’n ou­er om ’n kind vol­ko­me teen iets soos na­tuur­ram­pe of ter­ro­ris­te-aan­val­le te be­skerm.
On­ge­ag jou kind se ou­der­dom, hul­le kry swaar wan­neer hul­le e­mo­si­o­ne­le pyn of ’n tra­ge­die on­der­vind. En soms is daar tye wan­neer hul­le wens hul­le kan ’n knop­pie druk wat maak dat die tra­ge­die nooit ge­beur het nie. Soms is daar drin­gen­de ge­be­de waar­in die per­soon in kri­sis be­lo­we om ’n be­ter mens te wees as God die tra­ge­die on­ge­daan maak. Dit is nor­maal en al­les deel van die rou­pro­ses. En op daar­die dae wan­neer jou kind em­mers vol tra­ne stort, moet jy hul laat be­gaan.