Grondpaaie, voetpaaie en wildspaadjies is nie so gelyk of so groot soos ‘n teerpad nie. Maar ook hierdie paadjies gaan êrens heen – dit help jou om makliker by ‘n bepaalde bestemming uit te kom. Die van ons wat hou daarvan om in die veld te loop, weet goed dat jy altyd maar soek na die wildspaadjies – want jy loop heel gemaklik só deur die veld.
Maar nou is dit só dat ‘n mens ook iets anders kan bedoel wanneer jy van ‘n “pad” praat. In die meeste kulture is dit só (en so lees ons ook in die Bybel daarvan) dat “pad” ook kan verwys na die lewe. Ons noem dit ‘n metafoor: dis ‘n beeld wat gebruik word om die lewe te beskryf – hoe jy vorder, waarheen jy oppad is met jou lewe, wat met jou gebeur in die lewe, watter nuwe gebeure daar in jou lewe is.
Maar selfs hierdie traumatiese gebeure het nie inkeer by die oorblywendes gebring nie. En regdeur die boek Jeremia lees ons daarvan dat hulle hulle ore toedruk die oomblik wanneer Jeremia die boodskap van die Here begin oorvertel. Vir 40 jaar het hy alles probeer om hulle te waarsku:
Ons teksgedeelte val in die begin van Jeremia se optrede en prediking. Hy wys hulle sondes uit, hy waarsku, hy dreig, hy pleit... En in sy woorde hoor ons die Here self wat sê (6:16-17):
Duidelik is daar on-rus in hulle harte. Diep hier binne weet hulle daar is fout! Hulle weet hulle is skuldig. En natuurlik sal ‘n mens dan onrustig voel. (Soos wanneer jou pa jou roep en vra oor wat by dáárdie partytjie gebeur het – en jy maak asof jy niks verkeerd gedoen het nie, maar jy weet jy is skuldig soos môre heeldag!)