Oor Jesus as "gewone mens" – Jaco's Blog
October 2, 2014 October 12, 2014 worshippingmind
In 'n artikel wat ek onlangs op 'n baie aktiewe Christen-apologetiese webwerf teëgekom het (http://www.antwoord.org.za/2013/04/jesus-gewone-mens/), word daar weer gevra, Was Jesus 'n gewone mens? Die artikel is 'n antwoord op vrae van 'n leser nadat hy/sy 'n boek deur Prof. Willie Esterhuyse gelees het, God en die gode van Egipte. Ek het self nie die boek gelees nie, en kan daarom nie my mening lug oor die inhoud daarvan nie; waaroor ek wel my mening kan lug is die inhoud en trant van Udo Karsten se antwoord op die saak – spesifiek oor wie Jesus van Nasaret was.
"'Seun van God'…dui eenvoudig op 'n spesifieke verhoudingsdinamika," sê Udo Karsten. Dit is waar, maar weereens is dit ook hier waar die glibberige helling van na-bybelse verwysingsrame die inhoud van daardie "verhoudingsdinamika" bepaal met allerhande komplekse metafisiese formules. Feit is dat seun van God 'n Eerste-Eeuse Hebraïese betekenis gehad het en dat die konsep geheel binne eietydse Sitz im Leben gebruik is. Dit is híér waar die seun-van-God-konsep volgens Jesus en sy Joodse volgelinge wêreldwyd verskil van die Seun van God volgens Athanasius en sy Grieks-Romeinse Kerk. Die onversoenbaarheid van die twee konsepte word raak opgesom deur wyle Geza Vermes:
Dit is 'n mensbedinkte hipotese; en ons kan nie 'n gebrekkige hipotese red deur dit 'n Goddelike geheim te noem nie. 
In verdere verdediging van die "ortodokse" Christelike leer, sê Karsten dat daar in die "Christelike tradisie al vir 2000 jaar ernstig hieroor nagedink [is]" en beroep hy hom dan weer nie-krities op misterie. Sy ad antiquitatem is natuurlik weereens selektief, want Karsten sal bitter vinning sekere nie-Protestantse dogma en praktyk as nie-ortodoks verwerp wat self al vir eeue lank bedink, gesofistikeer en beoefen is – net nie binne Karsten se gekose "ortodoksie" nie.
 Geza Vermes, Christian Beginnings: From Nazareth to Nicaea, AD 30-325, bl. (my vertaling).
 John Hick, The Metaphor of God Incarnate, bl. 71 (my vertaling).
 "Enigeen wat kennis dra van basiese historiese grondbeginsels sal erken dat die leerstelling van die Drie-eenheid geen deel van die oorspronklike boodskap uitgemaak het nie. St. Paulus het nie daarvan geweet nie, en sou ook nie in staat gewees het om die betekenis van die terme te verstaan wat in die teologiese forumule gebruik is waarop die Kerk uiteindelik saamgestem het nie." – W.R. Matthews, God in Christian Experience, bl. 180; "Die ontwikkeling van die Drie-eenheid: Geen verantwoordelike NT geleerde kan beweer dat die leerstelling van die Drie-eenheid deur Jesus geleer is of deur die vroegste Christene verkondig is of bewustelik gehuldig is deur enige skrywer van die NT nie. Dit was inteendeel stelselmatig uitgewerk deur die verloop van 'n paar eeue ten einde 'n verstaanbare leerstelling van God te formuleer." – A.T. Hanson, The Image of the Invisible God, bl. 87; "Unitarianisme as teologiese beweging het baie vroeër in die geskiedenis ontstaan; dit dateer inderdaad baie dekades terug as Trinitarianisme. Die Christelike godsdiens is afgelei van Judaïsme, en Judaïsme was streng Unitaries. Die pad wat van Jerusalem na Nicea gelei het was nouliks 'n reguit een. Vierde-Eeuse Trinitarianisme het nie die vroeë Christelike leer aangaande die aard van God akkuraat weerspieël nie; dit was in teendeel 'n afwyking van hierdie leer. Dit het daarom in reaksie op die konstante Unitariese, of ten minste anti-Trinitariese, teenstand ontwikkel." – Encyclopedia Americana (1956), Vol. 27, p. 2941 (my vertalings).