Christenskap van die Apostels | El-Roi
Indien Jesus van Nasaret vandag na die aarde sou terug­keer, sal Hy die godsdiens herken wat Sy naam dra? Sou Hy geskok wees om te vind dat mense wat daarop aanspraak maak om Sy volgelinge te wees, die afgelope 1,900 jaar feitlik ononderbroke oorlog voer teen mekaar: Katoliek teen Katoliek, en Protestant teen Protestant? Dat Sy sogenaamde belydende volgelinge eintlik leerstellings aan­hang wat GEHEEL EN AL TEEN­STRYDIG is met dit wat Hy onderrig het; dat hulle verskillende dae van aanbidding en verskillende gebruike onderhou? En, die belangrikste van alles, dat hulle ’n heeltemal ander konsep van God en Sy doel het as wat Jesus en die oorspronklike Apostels gehad het?Jesus kan dalk wonder: Waarom gebruik hulle MY naam in al hierdie “dinge?”
Volgens een godsdiensnavorsingsfirma, lees twee derdes van die Amerikaners nie gereeld die Bybel nie of hulle ken nie die name van die vier Evangelies nie. Meer as die helfte in die menings­opname kon nie eens vyf van die Tien Gebooie op­noem nie. Die meerderheid sê dat die Goeie Boek nie ter sake is nie …. “Ons skryf die Bybel steeds hoog aan, maar om werklik tyd daaraan te spandeer en dit te lees, te bestudeer en toe te pas, is iets van die verlede”, sê George Barna. Die redes daarvoor strek van veranderinge in die Amerikaanse kultuur tot die moeilikheidsgraad van die teks self.Godsdienstige organisasies wend nou ’n groot poging aan om die antieke Skrif se kwynende beeld op te kikker. Bybel­publiseer­ders produseer ’n groot verskeidenheid items, met vertalings en uitgawes gerig op elke denkbare markgroep, om mense te oortuig dat die Boek nóg oudtyds nóg ontoepaslik is (Los Angeles Times, 23 Julie 1999).
Die Christelikheid van die Nuwe Testament bestaan eenvoudig nie … wat gedoen moet word, is om lig te werp op ’n kriminele oortreding teen die Christendom wat volgehou is oor die eeue heen, wat gepleeg is deur miljoene (in ’n meerdere of mindere mate skuldig), waardeur hulle skelmpies, onder die dekmantel om die Christelikheid te vervolmaak, God bietjie-vir-bietjie van die Christelikheid beroof het en daarin geslaag het om Christelikheid presies die teenoorgestelde te maak van wat dit in die Nuwe Testament is (Attack upon Christendom, Kirkegaard, 1956, bll. 32-33).
Daar is ’n mate van twyfel oor die omvang van die verandering in Konstantyn se idees … Dit blyk dat hy self ’n sonaanbidder was, [deel van] ’n paar laat-heidense kultusse was met gebruike soortgelyk aan dié van Christene. So het die volgelinge van Isis ’n madonna aanbid wat haar kind voed; die kultus van Attis en Sybele het ’n dag van bloed en vastyd gevier, gevolg deur die Hilaria opstandingsfees, ’n dag van vreugde op 25 Maart; die elitêre Mithraïste, waarvan baie senior leëroffisiere was, het ’n heilige maaltyd geëet. Konstantyn was seer sekerlik ’n Mithraïet en sy oorwinningsboog, opgerig ná sy “bekering”, getuig van die Songod of “onoorwinlike son”.Baie Christene het nie ’n duidelike onderskeid gemaak tussen hierdie sonkultus en hul eie nie. Hulle het verwys na Christus wat “Sy koets deur die lug ry”, hulle het hul dienste op Sondag gehou, na die Ooste gekniel, en hul Christusgeboortefees gevier op 25 Desember – die geboortedag van die son tydens die wintersonstilstand [in die Noordelike Halfrond]. Gedurende die latere Heidenherlewing onder Keiser Julianus het baie Christene dit maklik gevind om afvallig te raak van hul geloof as gevolg van hierdie verwarring. Die Biskop van Troje het Julianus vertel dat hy nog altyd in die geheim tot die son gebid het. Konstantyn het sonaanbidding nooit laat vaar nie en het die son op sy muntstukke behou. Hy het Sondag tot ’n rusdag gemaak …” (A History of Christianity, Johnson, 1976, bll. 67-69).
Die Christelikheid … het toegeneem deur die Heidense geloof en rituele oor te neem; dit het ’n triomfantlike kerk geword deur die organisasie­patroon en vernuf van Rome te erf … Net soos Judea die etiek aan die Christendom gegee het, en Grieke­land die teologie gegee het, so het Rome organisasie gegee; dit alles, plus ’n dosyn ander opgeneemde en mededingende gelowe, het die Christelike same­stelling binnegedring. Die kerk het nie net party godsdiensgewoontes en –ordes eie aan die voor-Christelike Rome oorgeneem nie. Daar is ook die stola (’n Roomse gewaad) en ander ampsgewaad van Heidense priesters, die gebruik van wierook en heilige water met reinigings, brandende kerse en ’n ewigdurende lig voor die altaar, die aanbidding van heiliges, die argitektuur van die basiliek, die wet van Rome as basis vir die kerkwet, die titel Pontifex Maximus [Opperste Brugbouer tussen mens en God] vir die Opperpriester en, in die vierde eeu, Latyn as die adellike en blywende voertaal in Katolieke kerkrituele.Die Roomse geskenk was bowenal ’n ontsaglike regeringsraamwerk, wat die struktuur vir kerklike regering geword het namate die wêreldlike gesag gefaal het. Gou was die biskoppe eerder as die Romeinse prefekte die bron van orde en die setel van mag in die stede; die metropolitane of aartsbiskoppe sou provinsiale goewerneurs ondersteun of eintlik vervang; en die sinode van biskoppe sou die provin­siale vergadering opvolg. Die Roomse Kerk het die voetspore van die Romeinse staat gevolg; dit het die provinsies verower, die hoofstad verfraai en dissipline en eenheid ingestel van grens tot grens. Rome het gesterf met die geboorte van die Kerk; die Kerk het volwassenheid bereik deur die verantwoor­delikhede van Rome te erf en te aanvaar (The Story of Civilization, vol. 5, Durant, bll. 575, 618-619).
Dit blyk onwaardig te wees dat ons in die viering van hierdie heiligste fees die gebruik van die Jode volg [Pasga onderhou op 14 Nisan], wat hulself so goddelooslik met gruwelike sonde vervuil het, en daarom so verdienstelik getref is met blindheid van die siel … Laat ons dan niks in gemeen hê met die ver­foeilike Joodse klomp nie; want ons het ’n ander gebruik ontvang van ons Verlosser … Geliefdes, laat ons dan met eensgesindheid hierdie weg aanneem en onsself weerhou van enige deelname in hul onegt­heid … Want hoe sal hulle in staat wees tot gesonde oordeel … hulle, wat sedert hul skuld aan die moord van hul Here, onderworpe is aan die leiding, nie van rede nie, maar van … elke impuls van die mal gees wat in hulle is? … Strewe en bid gedurig dat die reinheid van u gees nie besoedel word deur gemeenskap met die gebruike van hierdie uiters bose mense nie … Almal moet verenig in die begeerte van dit wat gesonde verstand klaarblyklik vereis, vermy alle deelname aan die meinedige gedrag van die Jode (Eusebius, The Life of Constantine, bk. 3, hfst. 18-19, Nicene and Post-Nicene Fathers, 1979, vol. 1, bll. 524-525).
“Subtiel en listig, sonder dat die biskoppe dit selfs opgemerk het, het die ou gode hul kerke binne­gekom soos die lug van die Middellandse See. Hulle leef steeds in die Christelike kerk­rituele, in die beeldbeskrywing en die feeste van die Christendom.Toe Julianus in 362 in Antiochië aankom … was die groot Christenstad in rou om volgens die Levantynse beklaging die jaarlikse dood van Adonis, Venus se pragtige geliefde, te herdenk. Alhoewel die heilig­dom van Diana, godin van die stad Efese, verwyder is, is haar beelde versigtig in droë sand begrawe. Maar toe die Derde Raad van die kerkvergadering by Efese plegtig stem dat die Maagd Maria voortaan vereer sou word met die titel Theotokos, die God­bringer, het Efese, wat eeue lank die stad van die maagdelike jagter Diana was, nou die stad van die Maagd Maria, die Moeder van God, geword.
← Chirstelike Sabbat
Skepping tot die Vloed →