’n Resultaat (risiko?) is dat die leser, selfs na herhaalde lees van die bundel, eerder die geheel van die tematiese aanpak, ook soos dit onderskraagd staan deur bogenoemde stilistiese en verstegniese elemente, onthou – en nie enkelgedigte of selfs gedigdele nie. Tydens my uitstalling getiteld “Skeidingsangs” het ek feesgangers gevra om iets spesiaals teen “die steunpilaar” vas te heg. (Vele interessanthede is vasgeheg waaroor ek op ŉ ander geleentheid sal uitbrei.) Paulus loop ook in hierdie handboek van Unisa deur, en dop summier (sonder die moontlikheid van n hereksamen!) sy toets van godsdienstige integriteit uit n evangelies-Bybelse oogpunt. Twee ander spesifiek menslike eienskappe kom in hierdie afdeling aan die orde, naamlik die mens se vermoë om te treur en te huil en die mens wat praat of meer spesifiek, die mens wat taal tot poësie skik. Die gedig “stilhuil” eindig met ‘n besonder sterk beeld van smart, daardie diep smart wat jou laat huil in stilte, wat die uiterste kwesbaarheid inhou en as ‘n verblindende maar ragfyn fisiese pyn manifesteer: