Soos die vierjarige dogtertjie wat bang was vir die donker. Sy was bang om aan die slaap te raak, want haar pa was weg, en die ma was ook maar bang. Toe die lig afskakel is, sien sy die maan by die venster uit en vra vir haar ma: “Ma, is die maan God se lig?” “Ja”, sê haar ma. “Sal God sy lig afskakel as Hy gaan slaap?” was haar volgende vraag. “Nee, my kind”, het die ma gesê: “God slaap nooit nie.” En met die eenvoud van ‘n kind se geloof was die kind se opsomming van hulle situasie: “Wel, as God dan wakker bly, dan is dit onnodig dat ons albei wakker bly.”
Reeds in Genesis 1 hoor ons dat God die hele heelal seën met sy voorsiening van tyd, ruimte en materie. Hy gee alles wat nodig is vir lewe om te gedy op hierdie planeet van ons. Hy maak man en vrou helpers en helftes vir mekaar in die huwelik en gesin (Gen 2). Hy voorsien self uitkomste vir die sondeval (Gen 3) en broedermoord (Gen 4) wat in die kruis vervul is. Hy voorsien self ‘n volk waaruit die Messias gebore sou word waarin al die nasies van die wêreld met Hom versoen kan word (Gen 12).
Regdeur die Bybel hoor ‘n mens hierna dat Hy die wêreld in stand hou. Daaroor het ons Sondagoggend gesels. God se voorsienigheid. “Dat die goeie God, nadat Hy alle dinge geskep het, dit nie laat vaar of aan die toeval of geluk oorgegee het nie maar dit volgens sy heilige wil so bestuur en regeer dat in hierdie wêreld niks sonder sy beskikking gebeur nie.”(NGB 13).
Dit sluit die regte optrede in: Abraham het nie die belofte van ‘n nageslag in vervulling gesien gaan deur die afdraaipad te neem wat Sara voorgestel het om met Hagar te trou en ‘n kind by haar te verwek nie. Nee, hy moes wag dat die Here in hulle ouderdom die kind van die belofte vir hulle gee, Isak. Toe hulle eintlik nie meer kinders kon hê nie, tóé het God die belofte vervul.
Daarom dat die Hebreërskrywer oor Abraham met soveel lof praat. Abraham, sê Hebreërs, het die land en die nageslag ontvang: “Omdat hy God wat dit beloof het, getrou geag het.” (Hebr 11:11).
Ek gaan môreaand meer hieroor sê, oor die rol van geloof, beide die vaste kennis van wat God beloof en die vaste vertroue op God dat Hy getrou is om te doen wat Hy beloof.
Wat merkwaardig is van sy verhaal is dat hy ‘n belofte van die Here in Deuteronomium 30 neem en dit aanvanklik in 4 maande se tyd só toeëien dat hy met gesag die Here se opdragte in die vervulling daarvan kan uitvoer. Die boek gee ons dus ‘n kykie in sy verhouding met God en die wyse waarop God se beloftes sy lewe en bediening gestruktureer het.
Ná die tyd van deeglike deurbid, toe Nehemia besef die tyd van optrede het aangebreek, vra Nehemia dat die Here hom voorspoedig sal laat wees met wat hy met die koning wil deurgesels.
Nehemia was gereed. Ná n skietgebed, begin hy praat. Hy fokus op sy eie verbintenis aan Jerusalem – wat in puin lê en waarvan die poorte verbrand is. Hy noem dat die voorvaders se grafte in gevaar is, iets wat die Perse ook ná aan die hart gelê. Die koning kon dus identifiseer met Nehemia se bedruktheid.
Sy antwoord op die koning se vraag of daar iets is wat die koning vir hom kan doen, is duidelik vooraf beplan, waarskynlik in die tyd van gebed en vas. Hy vra dus dat die koning hom sanksioneer om die stad te gaan herbou.
Toe die koning positief reageer, smee Nehemia die yster terwyl dit warm is en vra briewe aan die politici en staatsmasjinerie in die Judese gebied, die goewerneurs van Samaria en die Ammoniete, sowel as aan die opsigter van die staatsbos sodat hy hout kan hê vir die herbou projek.
Hy motiveer ook die leiers met die klein suksesse langs die pad. Só kry hy hulle om met die bouwerk vol te hou. Hy kry dit reg om uiteindelik amper almal met hom saam te neem, die hoëpriester, die priesters, die Leviete, hulle ampsgenote en die tempelslawe, die goudsmede, van die vroue, die handelaars, en selfs ’n “apteker”, die salfmenger.
Nehemia was egter suksesvol ten spyte van die vooraanstaandes se laksheid. Maar dit het ook skerp teenstand uitgelok. Hy is toenemend geïntimideer deur Sanballat, die goewerneur van Samaria, asook deur Tobija, die goewerneur van die Ammoniete. Al het hy die regte briewe van toestemming van die Persiese koning gehad. Tobija het hom ook sy moed probeer breek deur te spot oor die kwaliteit van die werk wat hulle doen: “Daardie klipmuur van hulle sal omval as ’n jakkals daarteen spring!”
Wat egter inspirerend is, is dat Nehemia nie direk op hierdie teenstand reageer nie, maar eerder die Here se aangesig opsoek. Hy bly op die Here en sy belofte vertrou. Ons lees dit in sy gebed:
“4Hoor, onse God, dat ons ’n veragting geword het; en bring hulle smaad op hulle hoof terug en gee hulle oor aan plundering in ’n land van gevangenskap.5En dek hulle ongeregtigheid nie toe nie, en laat hulle sonde nie uitgedelg word voor u aangesig nie; want hulle het U geterg teenoor die bouers.” (Neh 4:4-5).
Hy praat dus met God … en gaan saam met die ander – wie se hart in hulle werk was! – aan met die bou van die muur, sonder om Sanballat en Tobija direk te konfronteer. Die muur moes gebou word, en dié teenstand het gedreig om sy fokus te verstrooi.
Toe die teenstand verskerp met ’n aanval wat beplan word, het Nehemia weereens in gebed gereageer – hierdie keer saam met die leiers! – terwyl hy ook meer wagte uitgesit het:
“Maar ons het tot onse God gebid en om hulle ontwil ’n wag teen hulle uitgesit, dag en nag.” (Neh 4:9).
Nehemia se leierskap hierin is werklik inspirerend soos hy aanpas by die veranderende situasie. Die gebed bly egter altyd die eerste respons, terwyl hy sy optrede verander na gelang van die situasie en die leiding van die Here. Sy vertroue op die Here dra hulle almal deur.