Hendrik het gereeld vakansies huis toe gekom toe hy student was en dan het ek soos 'n stertjie agter hom aangeloop. Hy was vir my te wonderlik. Hendrik was al op universiteit en ek so elf jaar oud, toe kry ek waterpokkies. Ek was seker so tien dae in die bed en by tye koorsig. Hendrik was die enigste een wat my kon kalmeer. Hy het vir ure by my gesit en storietjies vertel wat hy sommer so opgemaak het terwyl hy praat. Toe ek weer gesond was, het ons soms saam gaan perdry of tennis speel. Ek was soos sy skaduwee. Saans het ons meestal gesit en lees. Hendrik het vreeslik baie by die huis gelees.
Een vakansie kom Hendrik by die huis aan en Ma vra vir hom hoekom hy so baie briewe skryf. Dit lyk of hy in nooiens belangstel. Ag, sê hy, daar is drie meisies vir wie hy skryf maar dit is nie nooiens nie. 'n Paar jaar later, dit moes in 1923 gewees het, bring hy toe vir Betsie saam Brandfort toe om ons te ontmoet. Toe is ek darem beduiweld, hoor. So ongenaakbaar soos kan kom. 'n Regte onmoontlike tiener. Hendrik was, wat my betref, skoon verspot en ek was baie vies dat hy so probeer afwys. Ma het toe een aand met Hendrik gepraat en gesê hy moet nou nie sy sussie heeltemal opsy skuif nie, sy is maar alleen en sy sien so uit na die vakansies wanneer hy kom. Daarna het hy en Betsie my 'n paar maal saamgeneem wanneer hulle êrens heen gaan.
Nouja, dit was dan my herinneringe aan my broer Hendrik as kind en student en professor op Stellenbosch. Toe hy in 1937 redakteur van Die Transvaler geword het, was ek en my man ook reeds in Johannesburg en vir 'n tyd lank het ons 'n woonstel in die Voortrekkerpers se gebou gehad. Ons en Hendrik het mekaar dikwels gesien en ook oor en weer gekuier toe ons in Melville gewoon het. Hendrik was sy lewe lank vir my 'n steunpilaar en 'n geliefde broer.