LYRICS by Elisabeth Eybers 'n Vrou het stil geword van baie wag: die aarde het gegly deur die spiraal van dag na nag, was beurtelings groen en vaal, en sy het soms gehuil en soms gelag. Ook was sy dikwels wakker in die nag, maar sy het in haar wonings en op straat gewoon gehandel en gewoon gepraat en niemand het geweet hoedat sy wag. Verlange word aanvaarding, langsaamaan, Verlange word aanvaarding, langsaamaan, Langsaamaan, Langsaamaan Want wag is beurtelings hoop en wanhoop, tot die twee versmelt en stilte alleen bestaan. En deur die jare het sy self die slot van die verhaal geword: haar stilte en krag was skoner as die ding waarop sy wag.