Die koning van Engeland Richard III gevind - Nuut
Die koning van Engeland Richard III gevind
Op 4 Februarie 2013 het die Universiteit van Leicester in die Verenigde Koninkryk 'n verstommende nuus bekend gemaak: die oorskot van die koning van Engeland Richard III, in 1485 oorlede en begrawe is, is geïdentifiseer na argeologiese opgrawings wat in dieselfde stad uitgevoer is. Na die (omstrede) identifikasie van die hoof van Hendrik IV, is dit 'n nuwe Europese monarg wat eeue na sy dood in die kollig gedryf word, en hierdie keer sy laaste opgegradeerde woning sien.
Die laaste van die Plantagenets
14 April 1471, naby die klein dorpie Barnet, Noord-Londen. Twee leërs staar mekaar in die gesig, gereed om te veg vir 'n nuwe episode van die oorlog van die twee rose, die burgeroorlog wat Engeland sedert 1455 deurbloed het. Die Plantagenêt-dinastie is in direkte lyn uitgewis en het plek gemaak vir twee jonger takke wat mekaar vir die troon verskeur: die Yorks, waarvan die heraldiese embleem 'n wit roos is, en die Lancaster, gesimboliseer deur 'n rooi roos - vandaar die naam van die konflik tussen hulle. In 1471 het die Huis van York koning gekraai. Koning Edward IV, wat liggaamlik indrukwekkend is, is meer as ses voet en beveel sy leër persoonlik. Sy vyande is meer, miskien dubbel. Aan hulle hoof is nog 'n bekende vegter: Richard Neville, die sestiende graaf van Warwick, met die bynaam Kingmaker - die King Maker. Dit was inderdaad Warwick wat tien jaar tevore Edward op die troon geplaas het deur hom te help om Henry VI, 'n Lancaster, omver te werp. Die gevalle monarg is vermoedelik aan 'n ernstige chroniese depressie gebring, wat hom nie daadwerklik kon regeer nie, maar nie in die Tower of London opgesluit nie.
Maar in 1470 het die kragtige en ambisieuse Warwick aanstoot geneem oor die toenemend onafhanklike gedrag van sy jong protégé. Hy gee aanleiding tot 'n opstand wat Hendrik VI weer op die troon plaas en Edward dwing om op die vasteland te skuil, waar hy die hulp kry van Karel die Stoute, meester van 'n hertogdom van Bourgondië, toe op die hoogtepunt van sy mag. Terug na Engeland met 'n leër, het Edward Warwick verbygesteek en Londen op 11 April verower en sy kroon van Hendrik VI teruggeneem. Edward IV verkies om nie op Warwick se teenoffensief te wag nie en val Barnet eers aan. Teen alle waarskynlikheid was die maneuver suksesvol: na twee tot drie uur se intense geveg in die oggendmis is die leër van Lancaster verslaan. Warwick en sy broer, die markies de Montagu, wat hul vasberadenheid aan hul manne wou toon deur te voet te veg om die versoeking om te vlug, te vermy, word albei vermoor. Vyf weke later sterf Hendrik VI in obskure omstandighede - waarskynlik vermoor op bevel vanEdward IV. Laasgenoemde se triomf is voltooi toe Henry se eie seun dae tevore in nog 'n beslissende geveg op Tewkesbury omgekom het.
Gedurende al sy gevegte is Édouard bygestaan ​​deur sy jonger broer, Richard. Slegs agtien jaar oud, ly hierdie taamlike lang maar verswakte jongman aan 'n misvorming: sy regterskouer is hoër as die linkerkant. Dit verhinder hom egter nie om homself as 'n uitstekende vegter en 'n goeie taktikus te bewys nie. Hy word gou Edward se lojaalste luitenant, wie se tweede regering nie onrustig was nie. Dus sal nog een van sy broers, hertog George van Clarence, ter dood veroordeel word omdat hulle in 1478 teen hom saamgesweer het en op 'n baie unieke manier tereggestel is - volgens 'n omstrede tradisie deur in 'n vat wyn te verdrink. Edward IV het egter siek geword en is in 1483 voortydig oorlede en het twee minderjarige seuns onder Richard se toesig gelaat. Die gerug het spoedig versprei dat die twee seuns buite-egtelik was, wat Richard op die regte manier sou aanwys as Edward IV se opvolger. Laasgenoemde se seuns word in die Tower of London gevange gehou, waar hulle verlore gaan - waarskynlik vermoor. Algemeen beskou as die aanstigter van hierdie gebeure, die een wat nou koning word onder die naam van Richard III sien dus die geboorte van sy swart legende.
Die troebel omstandighede rondom Richard se troonbestyg wek gou die aptyt van die Huis van York se teëstanders. Henry tudor, 'n 26-jarige Lancaster wat in Bretagne verban is, staan ​​uit as die grootste aanspraakmaker op sy kamp deur te belowe om met Elizabeth van York, die oudste dogter van Edward IV, te trou as hy na die troon sou opstaan. Na anderhalf jaar bestee om subsidies en ondersteuning in te samel, land Henry Tudor in Wallis met 'n leër van 5 000 man voordat hy na Sentraal-Engeland optrek. Richard III gaan hom drie keer soveel ontmoet met 'n leër en onderskep hom in Bosworth, 22 Augustus 1485. Die lojaliteit van sommige van die koninklike troepe is egter onseker, veral met betrekking tot die 6000 man onder leiding van baron Thomas Stanley en sy broer William. Hulle bly aanvanklik buite die stryd terwyl die twee leërs bots. Uit vrees dat die situasie hom sou ontkom en gretig is om die oorwinning so gou as moontlik te bewerkstellig, gryp Richard 'n gunstige geleentheid aan om by sy persoonlike wag, wat direk bekend is aan dié van Henry Tudor, om hom van stryk te bring. Die King kom 'n paar meter van die Lancaster se vryer af en vermoor selfs sy vaandeldraer, maar die Stanslanes kies hierdie oomblik om in te gryp ... aan Henry se kant. Richard III word deur een van hul mans vermoor en sy leër versprei.
Die laaste van die Plantagenets het geleef. Koning Henry VII, Tudor, het nou die lyk van sy voorganger in 'n kerk in die stad Leicester, baie naby, voordat dit sonder seremonie begrawe word 'n Fransiskaanse klooster. Die volgende jaar het hy met Elizabeth van York getrou en 'n nuwe dinastie gebaar deur die Huise van York en Lancaster te verenig: die Tudors. Gedurende die volgende jare het die rubriekskrywers in sy diens die leiding geneem oor sy propaganda. Om die nuwe soewerein beter te legitimeer, word die oue beskimp. Die onbetwisbare fisieke moed en oorlogsugtige vaardigheid van Richard III maak plek vir die beeld van 'n koning wat vervorm word deur die oordrywing van sy fisiese eienaardighede, wat as soveel tekens van 'n demoniese wese voorgehou word. Uiteindelik sal die portret van 'n Richard teruggekeer word na die laaste graad van Machiavellianisme, gereed vir enige moord om sy dors na mag te verlig, gebore word. Meer as 'n eeu na sy dood sal die dramaturg William Shakespeare hierdie onvleiende portret in sy toneelstuk voltooi Richard III. Hy sal 'n stamp en knuppel daarby voeg vir 'n goeie maat, en die uitbundige dood uitbeeld van 'n koning wat gereed is om handel te dryf "[sy] koninkryk vir 'n perd 'Om sy lewe te red - honderd ligas van wat sy einde werklik was, soos gerapporteer deur sy tydgenote.
Die koning het gevind
Hierdie visie het die meeste van Richard III se historiografie tot in die middel van die 20ste eeu gevorm.de eeu, toe die opkoms van verskeie verenigings soos Richard III Society, wat hom beywer vir 'n meer onpartydige studie van die monarg en die rehabilitasie van sy geheue, bring 'n hersiening van kennis en houding teenoor hierdie 'vervloekte koning' van die Engelse geskiedenis tot stand. Ons onthou nou meer van sy hervormingswerk, volop ondanks die beknoptheid van sy bewind, en in die besonder op die regterlike vlak: instelling van vrylating op borgtog, die oprigting van 'n spesiale hof wat die kansloosste mense in staat stel om regstappe te neem, vertaling van wette in Engels om dit meer toeganklik te maak (tot dan toe is dit in Frans geskryf), liberalisering van publikasies. Soveel besluite wat Richard III in 'n verrassend progressiewe lig werp, kan 'n mens sê deur na anachronisme te verwys.
Dis hier Richard III Society wat op soek was na sy finale huis. Die eerste probleem was om opspoor die Kerk van die Franciskaanse klooster van Leicester, met voldoende presisie, omdat dit gelykgemaak is tydens die regering van Hendrik VIII, toe die koning die Katolisisme laat vaar het om die Anglikaanse Kerk te skep. Bronne was teenstrydig met die lot van die liggaam by hierdie geleentheid, met 'n plaaslike tradisie wat beweer dat dit in 'n rivier gegooi is. In 'n dokument uit 1612 word egter die bestaan ​​van 'n pilaar aangedui wat die plek van die graf aandui, opgerig deur die burgemeester van Leicester, wat die hoop laat ontstaan ​​het dat die liggaam van die koning nog daar was. Hierdie merker word egter nie meer genoem in 'n ander beskrywing van die stad nie, wat dateer uit 1844. Die enigste idee wat in die huidige Leicester oor die ligging van die klooster oorbly, was die bestaan ​​van 'n 'Franciscan Street' (Greyfriarsstraat) in die ou stad. Daarom moes daar in hierdie gebied, wat gelukkig hoofsaaklik uit openbare eiendom bestaan, gesoek word.
Die Richard III Society het saamgewerk met die argeologiese dienste van die Universiteit van Leicester (ULAS) in 'n langtermynprojek om die graf van die Koning op te spoor, en begin met 'n diagnose in Maart 2011. Die gebruik van radar tydens opnames wat in Augustus uitgevoer is volgende, toegelaat om die waarskynlikste ligging van die Fransiskaanse kerk te bepaal. Dit was 'n parkeerterrein vir maatskaplike werkers in Leicester. Na 'n jaar van voorbereiding is opgrawings in Augustus 2012 van stapel gestuur. Van die eerste dag af is die terrein van 'n graf geleë. Dit is eers opsy gelaat om die algehele opgrawing voort te sit, wat die presiese ligging van die klooster en sy kerk moontlik gemaak het. Terug by die graf het die span argeoloë opgegrawe 'n geraamte in 'n goeie toestand, waarvan die begrafnis nie versteur is nie ... of byna: die voete ontbreek, waarskynlik as gevolg van konstruksiewerk wat daar in die 19de eeu uitgevoer is.de eeu. Die liggaam is opgegrawe vir ontleding. Op 12 September het ULAS aangekondig dat dit Richard III's kan wees. Dit was inderdaad dié van 'n volwasse man wat blykbaar ernstige kopbeserings gehad het. Daarbenewens is 'n metaalpunt in sy ruggraat gevind - maar later sal aangetoon word dat dit slegs 'n spyker was wat vreemd was vir die begrafnis.
Dit was uiteindelik verlede Maandag 4 Februarie 2013 dat die Universiteit van Leicester aangekondig het dat die herstelde skelet was, " bo redelike twyfel », Die van Richard III. Hierdie gevolgtrekking is gebaseer op baie elemente, waarvan nie een op sigself regtig deurslaggewend is nie, maar saam vorm 'n besonder oortuigende bondel konvergensies :
Die ligging van die graf. Die geraamte is in die oostelike kant van die kerk gevind, en onder die waarskynlik die koor - waar Richard glo volgens sy tydgenote begrawe is.
Die grootte van die skelet. Die afwesigheid van die voete maak dit moeilik om dit presies te meet, maar die eienaardige posisie waarin die skedel was toe dit gevind is, dui daarop dat die oorledene in 'n put te kort begrawe is. Dit dui daarop dat 'n mens in die teenwoordigheid van 'n langer as die gemiddelde man is, wat die geval was met Richard III - soos sy broer Edward IV.
Die anatomie van die skelet. Dit is die van 'n man van ongeveer 25 tot 40 jaar oud: Richard was 32. Die ruggraat het 'n uitgesproke skoliose, genoeg om te lei dat die individu gedurende sy leeftyd 'n skouer hoër as gehad het. die ander - 'n fisiese eienskap, so dikwels genoem, van Richard III - sonder om 'n ernstige gestremdheid te vorm - en ons weet dat Richard III op geen manier fisies verminder het nie. Boonop was Leicester se geraamte blykbaar dié van 'n maer man, 'n ander konstante in beskrywings van die koning.
DNA. Die ruggraat het monsters van mitochondriale DNA (mtDNA) herwin, wat slegs deur die moeder oorgedra word. Richard III het 'n suster, Anne, wie se laaste vroulike afstammeling, 'n Kanadese burger met die naam Michael Ibsen, nog steeds woon. Hy het 'n steekproef van sy eie mtDNA verskaf, wat gevind is dat dit voldoende gelyk het aan die van die Leicester-skelet om 'n waarskynlike verhouding te bewerkstellig.
Radiokoolstof dateer. Die beroemde "koolstof 14" maak dit moontlik om 'n geskatte sterfdatum te bepaal. Twee onafhanklike laboratoriums het tussen 1410 en 1460 enersyds en tussen 1412 en 1449 aan die ander kant gebiede gegee - te vroeg, a priori, vir Richard III, wat in 1485 oorlede is. Die spektrometriese analise van die bene het ook getoon dat die persoon gedurende sy leeftyd groot hoeveelhede vis en seekos verbruik het, maar mariene organismes absorbeer nie koolstof-14 in dieselfde tempo as landwesens nie, en die verbruik daarvan in voldoende hoeveelheid. Die vak word "kunsmatig" verouder. Die resultate is dus volgens hierdie nuwe elemente reggestel, wat 'n waarskynlikheid van net meer as 95% gee vir 'n sterfte wat tussen 1450 en 1540 plaasvind.
Kopbeserings. Twee van die vele wonde wat op die skelet opgemerk is, is dodelik. Hulle is deur skerp wapens gedra: een het die agterkant van die skedel getref en 'n gedeelte van die oksipitale been heeltemal verwyder; die ander het die buitekant van die regter-tydelike been binnegedring en die hele brein gekruis voordat dit die binnekant van die linker-tydelike been beskadig het. Daarbenewens het 'n skerp wapen ook die nek gesny, en ander lemme het verskeie beenfragmente elders op die skedel verwyder. Hierdie elemente stem ooreen met wat bekend is oor die laaste oomblikke van Richard III, wie se berg vasgeval het - die botsing het op die rand van 'n moeras plaasgevind - en wat omring was deur die Walliese helde van die Stanley-broers. Aangesien die diepte van die wonde slegs verklaar kon word deur die afwesigheid van 'n helm, is dit redelik om aan te neem dat die vasgekeerde koning die teiken was vir baie ernstige en herhaalde houe teen die kop totdat die een van hulle laat hom sy helm verloor. 'N Scenario wat 'n ongelooflike brutaliteit kan voorstel: die liggaam wat in Leicester opgegrawe is, lewer 'n sprekende getuienis van wat 'n Middeleeuse geveg was.
Ander beserings. Die skelet het baie ander traumas. Die bene van die gesig het dus verskeie snye gekry, waarskynlik veroorsaak deur dolke: dit was waarskynlik houe Nadoodse ondersoek met die bedoeling om die slagoffer te ontsier, uit pure vernedering. Ander wonde ('n rib en 'n bekken word deurboor) is van agter af gedra, terwyl die persoon al van sy wapenrusting gestroop is en met die gesig na onder op die grond gelê het ... tensy dit presies oor 'n perd was die behandeling wat die liggaam van Richard III toegedien is by die terugkeer van die Slag van Bosworth.
Einde aan die einde, die feite spreek vanself: die man wat in die oorblyfsels van die Fransiskaanse klooster in Leicester gevind is, was tussen 25 en 40 jaar oud, lank en maer ondanks 'n uitgesproke skoliose, verwant aan die huis van York deur die vroue, vermoor. in 'n geveg tussen 1450 en 1540, en genoeg gehaat dat geen ergernis nie Nadoodse ondersoek moet hom nie gespaar word nie. Hierdie en ander elemente, veral met betrekking tot die ligging van die begrafnis, laat nie veel twyfel oor die identiteit van die onderwerp nie: dit stem positief ooreen met byna alles wat ons van Richard III weet.
Dit moet nog gesien word wat om met die koninklike oorskot te doen. Die Richard III Society gesê hy wens net een ding: dat die ontslape monarg uiteindelik 'n ordentlike begrafnis kry. Verskeie plekke is voorgehou om dit te ontvang, waaronder Westminster Abbey, wat dien as die nekropolis vir die huidige regerende familie. Die burgemeester van Leicester, Peter Soulsby, is egter hewig teëgestaan ​​en het reeds aangekondig dat Richard III dit sal wees begrawe in die Leicester-katedraal in Februarie 2014. Terwyl hy dus besig is met die behoud van die historiese erfenis van sy stad, verwys mnr. Soulsby ook na toeristebelange wat niemand verloor nie. Die gemeente Leicester het in werklikheid reeds die ou skool langs die parkeerterrein waar die opgrawings uitgevoer het, bekom met die doel om dit te omskep in 'n museum wat opgedra is aan Richard III.
- Die herontdekking van die begrafnis van Richard III was die onderwerp van 'n artikel in die aanlyn ensiklopedie Wikipedia, wat 'n uitgebreide aanhaling uit sy bronne noem. Die meeste materiaal in hierdie artikel is daaruit geneem.
- Die webwerf van die Universiteit van Leicester wy 'n bladsy aan die soektog na die graf van Richard III.
- Die Universiteit van Dundee, Skotland, het ook 'n gesigsrekonstruksie-oefening uitgevoer met die skedel van Richard III.