Belegging van Gomphi, 48 v.C. - Inligting - 2022
Belegging van Gomphi, 48 v.C.
Die beleg van Gomphi (48 vC) was 'n geringe oorwinning wat Caesar behaal het in die tydperk tussen sy nederlaag in Dyrrhachium in Mei en sy oorwinning in Pharsalus in Augustus (Groot Romeinse burgeroorlog). Caesar het probeer om Pompeius in sy kamp in Dyrrhachium te beleër, maar op 20 Mei het Pompeius deur die keiser se lyne gebreek. Na hierdie nederlaag het Caesar besluit om ooswaarts in Thessalië terug te trek, met Pompeius wat versigtig agterna volg.
By Aeginium het Caesar by 'n ander van sy leërs aangesluit, onder Gnaeus Domitius Calvinus. Die gesamentlike leër vorder daarna op die pad van Epirus na Thessalië, 'n gebied wat oorspronklik beloof het om Caesar te ondersteun. Die nuus van Pompeius se oorwinning in Dyrrhachium het voor Caesar gekom, en het gehelp om Androsthenes, praetor van Thessalië, te oortuig om eerder met Pompeius te gaan staan. Toe Caesar Gomphi nader, wat hy beskryf het as die eerste stad in Thessalië op die pad van Epirus, het Androsthenes boodskappers na Pompeius en Scipio gestuur om hulp te vra en hom gereed gemaak om die stad te verdedig.
Caesar het Pompeius nie tyd gegee om hulp te stuur nie. Die dag toe hy buite Gomphi aankom, het sy manne hul kamp gebou en toe beveel om belegstoerusting te bou. Die aanval het net na 3 die middag begin, en die stad het voor sononder geval. Die manne van Caesar, wat nie genoeg voorraad gehad het nie, mag die stad plunder. Volgens Appian het Caesar se manne so dronk geword dat Pompeius 'n maklike oorwinning kon behaal het as hy nie so ver agter was nie. Appian berig ook dat twintig van die vooraanstaande burgers van die stad dood gevind is in 'n apteker se selfmoord, die prys vir die keuse van die verkeerde kant in die Romeinse burgeroorlog.
Nadat hy Gomphi geneem het, vorder Caesar na Metropolis. Die nuus oor die lot van Gomphi het voor hom verskyn, en die burgers van Metropolis het hom dadelik in hul stad verwelkom. Baie van Thessalië het dieselfde gedoen. Caesar verhuis na Pharsalus, waar die beslissende stryd van die veldtog gevoer sou word.
Slag van Thapsus
Die Slag van Thapsus was 'n verlowing in die Caesar's Civil War wat op 6 April 46 vC  naby Thapsus (in die moderne Tunisië) plaasgevind het. Die Republikeinse magte van die Optimates, onder leiding van Quintus Caecilius Metellus Scipio, is beslissend verslaan deur die veteraanmagte wat lojaal was aan Julius Caesar.  Dit is kort daarna gevolg deur die selfmoorde van Scipio en sy bondgenoot, Cato die Jongere, Numidiaanse koning Juba, sy Romeinse eweknie Petreius en die oorgawe van Cicero en ander wat Caesar se vergifnis aanvaar het.
Slag van Dyrrhachium
Aan die einde van 49 vC het Caesar en sy 12 legioene by Brundisium aangekom, waar hy gehoop het om deur te gaan na Griekeland. 'N Ou mededinger, Bibulus, het die Ioniumsee met die Republikeinse vloot beheer, en Caesar was bang vir wanneer en hoe om 'n kruising te maak.
Teen Januarie 48 vC besluit Caesar dat daar geen tyd soos die hede is nie, en besluit om 'n verrassende winteroorgang te maak om die voordeel wat die vyand behou in die meerderheid van die vloot, te vergoed. Ongelukkig kon hy net genoeg vervoer kry vir sewe uitgeputte legioene, of 15 000 man en ongeveer 500 kavallerie, en nadat hy veilig by Palaeste geland het, stuur hy sy skepe terug na Brundisium om Marcus Antonius en die oorblywende vyf legioene te vervoer.
Met die verrassingselement wat verdwyn het na die eerste suksesvolle kruising, het Bibulus die boodskap van die terugreis gekry en die vloot van Caesar onderskep. Geblokkeer deur Bibulus, is Antony en Caesar se oorblywende magte, saam met die grootste deel van die voorraad, gedwing om naby Brundisium te wag.
Nou geïsoleer in Griekeland, was Caesar en sy veel kleiner leër ernstig in gevaar. Pompeius was baie groter as hom, ongeveer 55 000+ tot die 15 000 van Caesars, en Caesar was vreeslik min aan voorraad. Caesar het noordwaarts getrek vanaf sy landingsposisie, eers op Apollonia, daarna op Pompeius se belangrike voorraadopslagplek by Dyrrhachium. Pompeius was egter reeds op pad na die stad waar hy van plan was om sy weermag vir die winter te kwartaal.
Intussen het Caesar 'n belangrike diplomatieke gebaar gemaak om oorlog te voorkom. Hy is waarskynlik nog steeds ten volle daarop ingestel om op die slagveld te 'wen', maar hy kan egter seker wees dat enige voorstel vir vrede verwerp sal word. Deur Vibullius Rufus te stuur om te onderhandel, kan Caesar beweer dat hy die vredemaker is en dat Pompeius en die Republikeine die werklike oorsaak van die oorlog was. Ongeag daarvan, het Caesar sy leër na die suidekant van die Apsusrivier verplaas, terwyl Pompeius syne op die noordoewer geplaas het. Daar wag die twee leërs die wintermaande af, terwyl Pompeius niks teen sy veel kleiner vyand doen nie.
In die loop van die winter was Caesar nie ledig nie. Hy en sy manne was nie net besig om kos te soek nie, maar het daarin geslaag om die tafels van Pompeius se vloot om te draai. Bibulus en die vloot het verhoed dat voorraad en versterkings van Antony die keiser bereik, maar die magte van Caesar het verhinder dat die vloot na verskillende hawens kon gaan om ook weer voorsien te word. Teen die middel van die winter sterf Bibulus aan siekte en die Pompeiaanse vloot was net so desperaat soos die keiser se leër.
Op die grond het die situasie meer gelyk aan 'n hereniging van soldate as na twee opponerende leërs wat op die punt was om te veg. Pompeius se manne was duidelik bang vir die keiser, en ondanks hul numeriese meerderwaardigheid, was daar min wil om te veg. Verfratralisering onder die mans aan beide kante het moontlik die steun vir die ledige Pompeius stadig verswak, indien nie vir die ingryping van die voormalige legaat van Caesar, Labienus. Hy skel sy eie manne uit weens hul gebrek aan lojaliteit en verklaar dat die oorlog eers sal eindig wanneer die keiser se kop na hom gebring word. Deur die voortgesette vergaderings tussen beide kante te stop, het die tydige poging van Labienus moontlik 'n volledige oorgawe van die Republikeinse magte aan Caesar verhinder, wat uiteraard gedwing het om die saak in 'n geveg af te handel.
Teen die lente van 48 vC het Antony daarin geslaag om die Republikeinse vloot te vermy en uiteindelik na Griekeland te gaan. Verskriklike winde het Antony en sy vier legioene ver noord van sy doel gestoot, en hy was genoodsaak om naby Lissus te land en Pompeius tussen die twee baie kleiner leërs van Caesar te plaas. Pompeius het sy legaat, Quintus Caecilius Metellus Pius Scipio, beveel om by hom uit Sirië aan te sluit, en Caesar het twee legioene onder Domitius Calvinus losgemaak om hierdie bedreiging te stuit. Nou jaag Pompeius om by Antony uit te kom terwyl hy geïsoleer was, maar Caesar het nie vertraag nie en het agterna gevolg.
Dit lyk asof Pompeius paniekerig geraak het by die gedagte om tussen albei leërs vasgevang te word en tussen hulle uit te maneuver, terwyl Caesar net noordwaarts na Antony, en die noodsaaklike voorraaddepot van Dyrrhachium, voortgegaan het. Pompeius het sy fout besef en probeer om na die depot te jaag, maar hierdie keer was Caesar se manne vinniger. Die twee leërs het kamp opgeslaan aan weerskante van 'n klein rivier genaamd die Shimmihl Torrent, met Caesar in die noorde en Pompeius in die suide, en Dyrrhachium aan die kant van die rivier van Caesar.
Omdat Caesar besef dat toevoer en logistiek steeds die sleutel was, het hy besluit om sy groot vaardigheid in beleëroorlogs te gebruik om Pompeius in te sluit. Die manne van Caesar het 'n indrukwekkende versterkte muur van ongeveer 17 kilometer om Pompeius se leër gebou en dit teen die see vasgemaak. Pompeius, eerder as om sy nog kleiner teenstander aan te val, het geantwoord deur 'n soortgelyke verdedigingswerk te bou. Hoewel Pompeius nog steeds per see voorsien kon word, het hy nie besef dat Caesar die vloei van vars water beheer nie, en hy het dit onmiddellik begin afsny.
Daar was konstante skermutselings, en buite Dyrrhachium sê Caesar dat die twee partye ses gevegte op 'n enkele dag geveg het. Pompeius kon eenvoudig nie deurbreek nie en wanhoop begin intree. Teen die middel van die somer het Pompeius egter 'n gelukkige slag. Twee Galliese hulpverleners is betrap terwyl hulle die loon van legioene gesteel het, maar het daarin geslaag om na Pompeius te ontsnap. Met hierdie twee mans aan sy sy, kon Pompeius die swakste punt in die keiser se muur ontdek. 'N Gedeelte suid van die lyne was nog nie voltooi nie, en dit was die enigste lewensvatbare doelwit vir aanval.
Vroeg in Julie het Pompeius sy leër gekonsolideer en het hy tot ses legioene op die kwesbare posisie vasgehou. Caesar se IX -legioen, verskriklik oorweldig, moes noodgedwonge van die aanslag af wegvlug en Pompeius vestig 'n nuwe kamp aan die buitekant van die muur.
Caesar het probeer om die oortreding met 12 kohorte onder Antony te versterk, en was aanvanklik suksesvol om die terugtog te stuit. Caesar het toe die Pompeiërs teruggery see toe en weer 'n deel van sy muur vasgemaak. 33 kohorte (3 legioene) is teen Pompeius se nuwe kamp gestuur, maar dit is waar dit baie skeefgeloop het.
Die aanvallers was byna twee tot een beman, en hoewel hulle aanvanklik suksesvol was, kon hulle eenvoudig nie die voordeel behou nie. Die regtervleuel van Caesar het begin buig toe dit van agter af geflankeer en bedreig is. Toe die vleuel in duie stort, het die leër van Caesar in paniek geraak en begin roer. Caesar het persoonlik probeer om die terugtog te stuit, maar alles was verlore, en die enigste manier was om sy leër te red. Caesar het eintlik net 1 000 man in die geveg verloor, wat eintlik 'n taamlik klein aangeleentheid was, in ag genome die grootte van die leërs, maar die sleutel was dat Pompeius nou 'n oorwinning kon opeis, en dit in alle erns gedoen het.
Pompeius het vervolgens die mees kritieke fout van die hele oorlog gemaak. Eerder as om voort te gaan met die wankelrige lyne van Caesar, besluit hy om te gaan staan, skynbaar voel hy seker dat Caesar geslaan is en dat die oorlog verby is. In werklikheid sou dit heel moontlik verby gewees het as Pompeius die keiser eenvoudig deur sy loopbane aangeval het. Sy leër sou heel moontlik in 'n volledige roete beland het en massaal gevange geneem of vermoor kon word.
Dit lyk asof Pompeius nie die moed gehad het om die taak te voltooi nie. Caesar het self gesê dat "Vandag was die oorwinning die vyand as daar iemand onder hulle was om dit te wen."
Caesar versamel sy leër en trek weg, in die hoop om Pompeius weg te lok van sy eie bron. Hy het aanvanklik gevolg, maar klein twis in die Republikeinse kamp het hom gedwing om af te breek. Pompeius en die senatore was meer bekommerd oor die verdeling van die buit wat beslis met die oorwinning gepaard sou gaan as om die werk te voltooi. Hierdie pouse het Caesar genoeg tyd gegee om te belê en die stad Gomphi te vang, waar sy leër geplunder en gevoed is. Caesar het weer opgewonde geraak na Pharsalus, waar Pompeius hom uiteindelik ontmoet het.
Pompeius was in 'n sterk posisie met die see op sy rug en omring deur heuwels wat die onmiddellike omgewing beveel het, wat 'n aanval op die posisie onmoontlik gemaak het. Caesar het in plaas daarvan 'n toneelstuk uit die Gallic Wars-speelboek gehaal en sy ingenieurs beveel om mure en vestings te bou om Pompeius teen die see vas te maak. Pompeius reageer met sy eie muur en versterkings om verdere vordering te voorkom. Tussen hierdie twee versterkings is 'n onbepaalde land geskep wat konstante skermutselings met min of geen vordering gesien het nie, soortgelyk aan die loopgraafoorlog van die Eerste Wêreldoorlog. terug, kon per skip weer voorsien word. Namate die beleg besig was, het hul posisies begin verander. Pompeius het met die beperkte grond dit moeilik gevind om genoeg voer vir sy perde te skep en ander voorrade soos vars water word al hoe moeiliker om in stand te hou. Die oes kom nader en binnekort sou Caesar genoeg kos hê om sy posisie te verleng, sodat Pompeius desperaat sou word om uit die beleg te breek. Teen die middel van die somer het Pompeius egter 'n gelukkige geluk gehad. Twee Galliese hulpverleners is betrap terwyl hulle die loon van legioene gesteel het, maar het daarin geslaag om na Pompeius te ontsnap. Met hierdie twee mans aan sy sy, kon Pompeius die swakste punt in die keiser se muur ontdek. 'N Gedeelte suid van die lyne was nog nie voltooi nie en dit was die enigste lewensvatbare doelwit vir aanval.
↑ 1 000 volgens Caesar self, 1 000 volgens Plutarchus in syne Die lewe van Caesar maar 2 000 volgens dieselfde skrywer in syne Die lewe van Pompeius. 4 000 volgens Orosius. Sommige bronne het moontlik die keisergevangenes wat na die geveg doodgemaak is, in ag geneem.
↑ "Slag van Dyrrhachium". UNRV. Argief van die oorspronklike op 11 Junie 2011. Besoek op 19 Junie 2011. Onbekende parameter | deadurl = ignoreer (hulp) & lttemplatestyles src = "Module: Citation/CS1/styles.css" & gt & lt/templatestyles & gt
↑ PlutarchusPompeius65.5, Dryden -vertaling: p. 465.
El principal ej ército cesariano march ó por la calzada romana entre Epiro y Tesalia, pero las noticias de su derrota llegaron antes y Andr óstenes, pretor de Tesalia, se puso del lado pompeyano.  ​ Cuando C ésar se aproxim ó a Gonfos, actual Paleo Episkopi,  ​ el pretor pidi ó ayuda a Pompeyo y Escipi ón y se prepar ó para defender la ciudad. Onmiddelik kan C ésar dit opbou castra (kampamento) y las m áquinas de asedio. El asalto comenz ó en la tarde y antes del atardecer la noche la urbe hab ໚ ca ໝo. Los soldados cesarianos estaban molestos por la batalla y el hambre que hab ໚n pasado los d ໚s anteriores, as í que C ésar no intentiono contener su furia y saquearon Gonfos.  ​
Los cesarianos estaban tan emborrachados que si Pompeyo hubiera llegado a tiempo la victoria le habr ໚ sido f ผil. En la tienda del boticario se encontraron los cad áveres de 20 de los principales ciudadanos de la villa, se suicidaron con veneno.  ​ Poco despu és, C ésar sigui ó a Metr ópolis, actual Paleo Kastro, donde exhibi ó a las autoridades de Gonfos, la que se rindi ó de inmediato. Ons kan ook die Tesalia, behalwe Larisa, besoek deur Escipi en#xF3n.  ​  ​
Militêre konflikte soortgelyk aan of soos Battle of Thapsus
Geveg op 4 Januarie 46 vC in die Romeinse provinsie Afrika, tussen die Republikeinse magte van die Optimates en magte lojaal aan Julius Caesar. Onder bevel van Titus Labienus, die voormalige ondersteuner van Caesar, wat aan die begin van die burgeroorlog na die Republikeinse kant gegaan het. Wikipedia
Nou Tunisië op 24 Augustus en is geveg tussen Julius Caesar se generaal Gaius Scribonius Curio en die Pompeiaanse Republikeine onder Publius Attius Varus en koning Juba I van Numidia. Verwoestende nederlaag vir die keisersnee en die dood van Curio. Wikipedia
Die beslissende slag van Caesar 's Burgeroorlog. Op 9 Augustus 48 vC te Pharsalus in Sentraal -Griekeland, het Gaius Julius Caesar en sy bondgenote saamgestel onder die leër van die Republiek onder bevel van Gnaeus Pompeius Magnus (& quotPompey the Great & quot). Wikipedia
Geveg tussen die generaal Gaius Scribonius Curio van Julius Caesar en die legioenen van Pompeius onder bevel van Publius Attius Varus, ondersteun deur Numidiaanse kavallerie en voetsoldate wat deur koning Juba I van Numidia gestuur is. Curio verslaan die Pompeiërs en Numidiërs en dryf Varus terug na die stad Utica. Wikipedia
Slag tydens die Caesar 's Burgeroorlog wat naby die stad Dyrrachium (in die huidige Albanië) plaasgevind het. Het geveg tussen Julius Caesar en 'n leër onder leiding van Gnaeus Pompeius wat die steun van die meerderheid van die Romeinse senaat gehad het. Wikipedia
Vroeë militêre konfrontasie met die burgeroorlog van Caesar. Gehou deur 'n mag van Optimates onder bevel van Gnaeus Pompeius Magnus. Wikipedia
Romeinse generaal en staatsman wat 'n kritieke rol gespeel het in die gebeure wat gelei het tot die ondergang van die Romeinse Republiek en die opkoms van die Romeinse Ryk. In 60 vC vorm Caesar, Crassus en Pompeius die Eerste Triumviraat, 'n politieke bondgenootskap wat die Romeinse politiek etlike jare oorheers het. Wikipedia
Die eerste belangrike militêre konfrontasie van die burgeroorlog van Caesar. Gehou deur 'n mag van Optimates onder bevel van Lucius Domitius Ahenobarbus. Wikipedia
Romeinse politikus en generaal wat 'n kritieke rol gespeel het in die transformasie van die Romeinse Republiek van 'n konstitusionele republiek in die outokratiese Romeinse Ryk. Ondersteuner van Julius Caesar, en het as een van sy generaals gedien tydens die verowering van Gallië en die burgeroorlog. Wikipedia
Vooraanstaande Romeinse generaal en staatsman, wie se loopbaan betekenisvol was in die transformasie van Rome van 'n republiek na 'n ryk. 'N Tyd lank 'n politieke bondgenoot en later vyand van Julius Caesar. Wikipedia
Die Romeinse goewerneur van Afrika tydens die burgeroorlog tussen Julius Caesar en Pompeius Magnus (& quotPompey die Grote & quot). In 49 vC teen hom gestuur. Wikipedia
Seestryd het tydens die burgeroorlog van die Caesar aan die kus van Tauroento geveg. Optimale hulpvloot onder leiding van Lucius Nasidius op 31 Julie 49 vC. Ondanks die beduidende getal het die Populares die oorhand gekry en kon die beleg van Massilia voortgaan tot die uiteindelike oorgawe van die stad. Wikipedia
Die Slag van Ilerda het in 49 Junie vC plaasgevind tussen die magte van Julius Caesar en die Spaanse leër van Pompeius Magnus, onder leiding van sy legate Lucius Afranius en Marcus Petreius. Meer 'n maneuverveldtog as werklike gevegte. Wikipedia
Die laaste geveg in die oorloë van die Tweede Triumviraat tussen die magte van Markus Antonius en Octavianus en die leiers van die moord op Julius Caesar, Brutus en Cassius in 42 vC, in Philippi in Masedonië. Langdurige konflik tussen die sogenaamde Optimates en die sogenaamde Populares. Wikipedia
Olifant wat deur mense opgelei en gelei is vir gevegte. Om die vyand aan te kla, hul geledere te breek en terreur in te boesem. Wikipedia
Romeinse senator en generaal, veral bekend as 'n toonaangewende aanhanger van die plan om Julius Caesar op 15 Maart 44 vC te vermoor. Die swaer van Brutus, nog 'n leier van die sameswering. Wikipedia
Die derde en laaste van die Puniese oorloë het tussen Kartago en Rome geveg. Geveg geheel en al binne die Carthaagse gebied, in die moderne noordelike Tunisië. Wikipedia
Informele bondgenootskap tussen drie prominente politici in die laat Romeinse Republiek: Gaius Julius Caesar, Gnaeus Pompeius Magnus en Marcus Licinius Crassus. Komplekse kontrole en balanse wat ontwerp is om te verhoed dat 'n man bo die res uitkom en 'n monargie skep. Wikipedia
Kort militêre konfrontasie tydens die Caesar 's Burgeroorlog. Na 'n nederlaag tydens die Slag van Dyrrhachium, beleër die manne van Gaius Julius Caesar die stad Thessalië Gomphi. Wikipedia
Die laaste slag van Caesar se burgeroorlog teen die leiers van die Optimates. Polities in staat om met triomf na Rome terug te keer en dan as die verkose Romeinse diktator te regeer. Wikipedia
Die militêre veldtogte van Julius Caesar was beide die Galliese Oorlog (58 vC-51 vC) en die burgeroorlog van Caesar (50 vC-45 vC). Nou Frankryk. Wikipedia
Die klein koning van Wes -Numidië met sy hoofstad in Cirta (81–46 vC). Hy is vernoem na of sy naam genoem na sy beroemde voorouer Masinissa I, die vereniger en stigter van die koninkryk Numidia. Wikipedia
Slag wat in Junie van 82 vC plaasgevind het tydens die Tweede Burgeroorlog van die Romeinse Republiek. Die geveg het die Optimates onder bevel van Lucius Cornelius Sulla getref teen die Populares onder bevel van Gnaeus Papirius Carbo. Wikipedia
Reeks skermutselinge en gevegte wat tussen die magte van Julius Caesar, Cleopatra VII, Arsinoe IV en Ptolemaeus XIII plaasgevind het, tussen 48 en 47 vC. Gedurende hierdie tyd was Caesar besig met 'n burgeroorlog teen die magte van die Romeinse senaat. Na die Slag van Pharsalus, tussen die magte van Caesar en die van Gnaeus Pompeius Magnus en die Senaat, is die meerderheid van die magte onder bevel van Pompeius verstrooi of aan Caesar oorgegee. Wikipedia
Die hoofdoel van hierdie boek ", skryf Davies in sy inleiding, "is om die bewustheid te verhoog van die belangrikheid van veldwerke vir die sukses (of andersins) van Romeinse belegingsoperasies " (8). 1 Dit is moeilik om te sien hoe so 'n doel bereik kan word sonder 'n algemene besef van die Romeinse belegoorlog. Hoe anders kan ons die bewering van D. dat veldwerke belangrik was, toets? Ongelukkig word slegs die skaarsste opsomming van die algemene traject van ontwikkelings " (133) aangebied, amper as 'n nagedagte, weggesteek in die finale gevolgtrekking. En nog erger, D. het as voorbeelde slegs die beleëringe gekies waartydens veldwerke opgerig is, wat stilweg oor die ander gegaan het.
Vir hom was die dilemma wat elke Romeinse bevelvoerder in die gesig gestaar het, " watter manier van belegstelsel gebruik moet word " (37). 2 Maar baie keer het die Romeine glad nie 'n belegerstelsel gebruik nie. Vir elke Capua (212/211 vC waar die stad omring was deur 'n dubbele sloot-en-skans-stelsel, was daar 'n Leontini (214 vC waar die belegers eenvoudig die hekke gedwing het, of 'n Arpi (213 vC waar die stad ingeneem is) klandestiene eskalade. Vir elke Thala (108 v.C. omring deur 'n sloot en palisade, bedreig deur walle en geteister deur belegmasjinerie, was daar 'n Vaga (109 v.C.) of 'n Capsa (107 v.C. waar die Romeine geen " beleg werkelemente gebou het nie & Die bekende blokkade van Numantia (133 vC waartydens die terrein omring is deur 'n klipmuur wat 'n reeks forte en kampe verbind, is voorafgegaan deur twee mislukte pogings met betrekking tot frontale aanval (141/140 vC) en escalade (138 vC), maar geen belegstelsel nie.
Hoe dit ook al sy, D. het 'n boek geskryf oor belegwerke, wat hy omskryf as al die strukture en kenmerke gebou deur 'n aanvaller om operasies (direk of indirek) teen 'n verdedigde sentrum te onderneem (7, outeur en kursief). Hy sluit eksplisiet belegmasjinerie van elke tipe uit, op grond van die feit dat hulle in wese mobiele karakter en die feit dat hulle bymekaargemaak is in plaas van gekonstrueer, hulle onderskei van die ' vasgemaakte ' strukturele elemente " (7). Maar so 'n eng definisie kan op meer as een punt betwis word. Eerstens het die ou mense self nie so 'n onderskeid getref nie. Die take om byvoorbeeld 'n wal op te rig en 'n belegstoring te bou, was beide werke "werke " ( opera of, in Grieks, ἔργα), uitgevoer deur dieselfde mans onder leiding van dieselfde architecti of ἀρχιτέκτονες. 3 Tweedens, om die konsep van konstruksie te beperk sodat dit nie op belegmasjiene kan geld nie, is heeltemal willekeurig en ongegrond deur die taalkundige bewyse. 4 En derdens maak dit min sin om die studie van belegoorlogvoering tot strukture te beperk, terwyl die masjiene wat die strukture dikwels ontwerp is, geïgnoreer word. Die leser is nie in staat om die idees van D ' oor die ligging van artillerie te evalueer nie, byvoorbeeld (83-84), sonder 'n bespreking van die vorm en funksie van antieke katapulte. 5
D. verdeel sy boek in agt hoofstukke. Hy begin met 'n oorsig van "The Literary Sources " (hfst. 1, 9-24), waarin hy die leser bekendstel aan die belangrikste historici en tegniese skrywers. Dit word gevolg deur " Die beleg in die konteks van die Romeinse oorlogvoering " (hfst. 2, 25-34), waarin hy die omstandighede bespreek waaronder 'n beleg kan ontstaan. Hier is die poging om beleërings as '#beplande " gebeurtenisse of'##reaktiewe " gebeurtenisse te kategoriseer, nie oortuigend nie. D. gee 'n voorbeeld van die "reaktiewe " beleg deur te beweer dat die toekomstige keiser Tiberius " verplig was om die Dalmatiese Andetrium (9 nC) te beleër om te verhoed dat Bato dit as 'n veilige basis vir guerrilla -aktiwiteite " (28) gebruik, maar soortgelyk redenasie bepaal Scipio Aemilianus ' "planned " beleg van Numantia (133 vC). Daar moes altyd 'n mate van reaksie gewees het, maar dit is nie dieselfde as om onvoorbereid te wees nie. Toe Caesar die poorte van Gomphi onverwags teëkom (48 v.C., is sy gewelddadige en skielike aanranding voorafgegaan deur deeglike voorbereiding in die vorm van kampbou en die vinnige konstruksie van lere, skuilings en skerms.
Die res van die boek bestaan ​​uit afsonderlike hoofstukke oor 'n seleksie van D. 62), "Circumvallation " (hfst. 5, 63-95), " Aanrandings en beleëringshope " (hfst. 6, 97-116), "Myne " (hfst. 7, 117-124 ), en " Diverse ingenieurswerke " (hfst. 8, 125-131). Onder voorbereidende werke lys D. die beveiliging van toevoerlyne, die verkenning van die beleëringsgebied, die oprigting van siftingswerke en grondvoorbereiding. Sy volgende element, die "blockade camp, " is egter minder goed bedink. Hy definieer dit as 'n basis van waaruit die beleër kan optree om voorrade of versterkings wat na 'n verdedigde posisie gestuur word, te verbied of om te voorkom dat soektogte of voerprojekte van dieselfde " (145). Die argeologiese voorbeelde van Nahal Hever pas beslis by hierdie beskrywing, alhoewel die historiese konteks daarvan by gebrek aan dateringsgetuienis suiwer spekulasie is. Baie van D. 's se ander voorbeelde is egter minder toepaslik: Marcellus 's hiberna in Syracuse (213-212 vC Scipio kamp in Cartagena (210 vC Caesar se kampe in Avaricum en Gergovia (52 vC)) is niks hiervan gebruik om 'n blokkade af te dwing nie. leërs het gereeld 'n basiskamp versterk, maar dit vereis spesiale pleidooie om die benaming van 'n blokkamp te regverdig.
D. is van mening dat daar 'n oorgang was na die aanneming van omvang as die voorkeur -middel van isolasie " (46). Die beleëringe van Agrigentum (262 v.C.) en Lilybaeum (250-241 v.C.) is sekerlik die vroegste voorbeelde van Romeinse omseil, hoewel D. dit as 'n uitgebreide blokkadekampstelsel kategoriseer, en beweer dat, eers later, het hulle 'n omskakeling ondergaan na 'n volledige stelsel van omseiling/kontravalering en#8221 (51). 6 Hy beklemtoon Capua (212/211 vC) as die eerste werklike onderskrywing van die waarde van 'n goed georganiseerde omvangskema, en beweer dat daar 'n merkbare toename in die gebruik van omvang was en daarna (64) ). Maar ondersteun die statistieke hierdie gevolgtrekking werklik? Daar was twee, miskien drie, omseilings tydens die Eerste Puniese Oorlog (Agrigentum, Lilybaeum, en die moontlike voorbeeld van Panormus, 254 v.C. en nog twee tydens die Tweede Puniese Oorlog (Capua, en Scipio Asiaticus ' beleg van Orongis, 207 v.C.) .. In die tydperk van sestig jaar het Romeinse leërs die taktiek dus vier tot vyf keer gebruik, sover ons weet, terwyl meer as 'n dosyn dorpe in dieselfde tydperk deur 'n storm bestorm is. #8220 merkbare toename in die gebruik van omseil en#8221 (64), die vyf-en-sewentig jaar wat die beleëringe van Orongis en Numantia geskei het, was slegs twee keer 'n beleggingstrategie, in Ambracia (189 v.C.) en in Kartago (146 v.C.). , D. verkies om die beleëringswerke van Scipio op die landengte in Kartago as 'n vierkantige lang fort te beskryf (47). Dit is egter duidelik dat dit in konsep eenvoudig 'n lineêre weergawe van die Capuan -omvang was, ontwerp om die landmus af te sluit met 'n dubbele versterkingslyn s. D. verklaar dat, wat andersins as 'n beleggingslyn beskou kan word, die karakter van 'n blokkadekamp gekry het (53), maar die strategie van Scipio was aggressief, sonder 'n blokkerende bedoeling. 8
D. noem Metellus se sloot rondom Thala (108 vC) as 'n bewys dat omseiling 'n nuttige voorloper van meer direkte benaderings geword het. Maar dit is blykbaar nie die geval nie. Die volgende aangetekende geval kom eers 'n generasie later, toe Sulla die taktiek (passief, moet opgemerk) in Athene (87/6 v.C.) en Praeneste (82 v.C. van Tigranocerta (69 vC) dat ons weer die aggressiewe gebruik van omseil herken. D. spring vorentoe om die standaard keiserlike belegingsbenadering te beskryf, waardeur aanrandingsvoorbereidings onmiddellik in werking gestel is nadat die omseiling voltooi was " (65). Ironies genoeg is hierdie analise nie eens akkuraat vir die beleëringe wat eintlik omsingeling behels het nie, nog minder vir die keiserslanings in die algemeen. Slegs die helfte van die keisers se beleërings het 'n omvang behels, en die meeste hiervan is as blokkades uitgespreek, wat eerder weerspreek die idee dat hy passiewe blokkade as 'n vermorsing van hulpbronne beskou het (134). Nie net is D's bloudruk vir die standaard keisersnee -benadering nie, maar ook die teorie dat 'n aanranding wat gewoonlik gepaard gaan met 'n omwenteling, is eintlik verkeerd, maar slegs die keiser se beleëring van Ategua (45 v.C.) en die stad Atuatuci (57 v.C.) pas by hierdie model. 9
Op die onderwerp van die beleëringswal, glo D. dat hy twee verskillende taktiese funksies kan onderskei, wat sy onderverdeling in aanrandingshellinge en beleghope regverdig. Eersgenoemde, skryf hy, word opgehef om die hoogte van 'n verdedigingswerk ewewydig te maak, wat die deurloop van stormende partye moontlik maak en enjins te monteer wat 'n breuk kan bewerkstellig, terwyl laasgenoemde parallel tot of haal die hoogte van 'n verdedigingswerk oor, wat toesig hou oor die verdedigers en die voordelige plasing van artillerie " (146). 'N Goeie onderskeid. Die meeste besprekings oor D. ''s handel inderdaad oor aanvalrampe. Maar hy kategoriseer die keiser se wal by Uxellodunum (51 v.C.) en die twee groot strukture wat Trebonius by Massilia (49 v.C.) " as " enkelfunksie beleghope " (99), en bied, as argeologiese bevestiging, die oorblyfsels by Cremna. Die saak vir so 'n onderverdeling word nooit ten volle beredeneer nie, maar die beredenering van D. blyk die feit te wees dat die Cremna -wal liggies opwaarts neig, wat 'n maklike vooruitgang bied vir die artillerie (of die belegstoring) wat geposisioneer is op sy beraad " (108). Dit is natuurlik 'n perfekte beskrywing van die " -oprithelling, ", wat ook vereis dat swaar masjinerie langs die top beweeg moet word. Die verdedigers van Cremna het inderdaad geen illusies gehad oor die naderende gevaar nie, terwyl hulle moeite gedoen het om hul mure teen die verwagte aanslag aan te val.
Wat mynbou betref, is D. verplig om Griekse en Persiese voorbeelde in te voer om 'n taamlik onbeduidende hoofstuk in te vul. Behalwe 'n lang beskrywing van die Persiese tonnels by Dura Europos, noem hy slegs die Romeinse tonnel tydens Nobelior se beleg van Ambracia (189 v.C. Sulla 's beleg van Piraeus (87/86 vC en Julian 's beleg van Maiozamalcha (363 nC)) Avaricum, ver van dit om die ondergang van die vyandelike kring te bewerkstellig, is die mynbou daar ontwerp deur die Galliërs om die wal van Caesar te destabiliseer. 10 Laastens gebruik D. 'n opvallende, uiteenlopende kategorie om die baksteentoring wat deur Trebonius by Massilia opgerig is, te omvat (49 vC, die ingenieurswerf wat deur Adolf Schulten in Masada geïdentifiseer is (hier onverklaarbaar 'n " genoem) Krulwaaier"), en die mislukte hawermol by Lilybaeum (250 v.C. waarvoor D. die "novel-ontwerp van puin wat deur artillerie afgelewer is, as deel van die invulproses bedink " (126). 11
1. I am unsure what D. means by his parenthetic "or otherwise." Does he mean to imply that field works were important to the mislukking of Roman siege operations? And if so, how?
Die manoeuvres now carried out were remarkable, and are shown on the plan.
Pompey mounted an attack of six legions against Caesar's line where it joined the sea and where the Legio IX was stationed. Pompey also sent some auxiliaries and light infantry to attack by sea. Heavily outnumbering the Caesarian troops, the Pompeian troops broke through the weakened fortifications, causing the Ninth to pull back from the onslaught with heavy losses. Caesar swiftly reinforced the breach with 4,000 men, which is twelve cohorts under Antony and then counterattacked, re-securing part of the wall and pushing Pompey's disordered forces back. Alhoewel Caesar's counterattack was initially successful, Pompey's forces were simply too numerous. Some days earlier Pompey had occupied a small camp that had been abandoned by Caesar, and enlarged the defences. Caesar responded by sending 33 cohorts to attack this position. Although the attack was initially successful, the Caesarian troops were outnumbered 2-1 and Pompey's troops fought hard. Pompey sent a large force of infantry and 3,000 cavalry to outflank Caesar's right wing. Caesar first ordered his troops on the right to stand firm, but then saw the danger of being outflanked. He ordered a retreat which soon became a panicked and disordered rout. The counterattack on Pompey's camp disintegrated completely. At first Caesar personally tried to stem the retreat, but the fleeing troops did not stop until they reached their own camps. After the failure of the counterattack and considering the losses incurred, Caesar resolved to give up attempting to besiege Pompey and to change the entire strategy of the campaign - he had lost the strategic initiative.