Waarom het u begin reis? - Versamelings
WAT SIEN ONS VAN DIE VS van die samelewing se pad van verwagtinge af, trek ons ​​kapmuts uit en trek 'n pad in die rigting waarin ons getrek word?
Vir my was dit Karl Langdon.
Toe ek 22 was, is ek na Ulusaba, Suid-Afrika, na die privaat wild lodge van Richard Branson genooi. My opdrag was om 'n artikel te skryf oor die glam en cush van 'n safari-vakansie van $ 1000 per nag. Maar tot die vervelens van my redakteurs destyds besluit ek dat die verhaal nie oor die Groot Vyf of die osso bucco oor borlottibone gaan nie. Dit het gehandel oor ons wildbewaarder, Karl Langdon.
Langdon, destyds 28, was onlangs terug van 'n reis van twee jaar van Kaapstad na Kaïro.
Tydens sy reise het hy spierbreuke in albei voete verduur, hongersnood wat sy liggaamsgewig in die helfte laat daal het, malaria, dysenterie en geweerskote oor die beenwerf in Malawi. Die hele tyd het hy twee filmblikke en een missie gehad: vul een met sand van die strande van Kaapstad, Suid-Afrika en die ander van die strande van Alexandrië, Egipte, af.
Vierduisend kilometer na die trek neem Langdon sy enigste wegbreek in Dar es Salaam. Daar ontmoet hy sy verloofde. Na twee weke se herstel het hy geweet dat hy moet aanhou. Dit was oënskynlik ondenkbaar om met sy verloofde en kop, nog 'n keer in die bosse, te skei.
'Dit was die grootste mind-fuck. Moet haar afskeid neem. Ek in trane, sy in trane. Hoe ek baie graag met haar wou teruggaan, maar hoe ek nie saam met haar kan teruggaan nie. Ek het geweet ek kan nie. My begeerte om die missie te voltooi kon nie swaai nie. "
Dit was Langdon se brandende begeerte om iets te bereik wat onmoontlik en skynbaar kwiksoties was, wat my die metaforiese machete gegee het om my eie pad in hierdie wêreld te begin kerf.
Een jaar na die reis koop ek 'n wa, vertrek New York en vertrek na die weste. Ek het myself op die Blackfoot Reservaat beeste beet en verlief geraak op die inheemse maniere. Van daar af het ek na Alaska visgevind vir makriel aan die Beringsee. Na Hawaii, Mexiko, die pers berge van Arizona, dan oos na die rollende waters van die Mississippi. Ek het so verslaaf geraak aan ervaring dat ek die volgende sewe jaar na 40 lande gereis het. Die hele tyd het ek geen bestemming gehad nie, net beweging.
Ek het hierdie verskynsel van beweging gekoester. Ons het geen woord daarvoor in Engels nie, maar in Spaans noem hulle dit vacilando; 'n wandeling met opset, nog geen bestemming nie. Op die pad ontmoet ek ander wat lewend en in is vacilando. En ons beleef saam die lewe ongeslypte. Die vrees, die bande, die gelag, die trane en die nuuskierigheid om nie die volgende stap te ken nie en voort te gaan terwyl u die moed het om dit reg te maak.