Swaar tenk T34 - Geskiedenis Podcasts - 2021
Die Heavy Tank T34 was gebaseer op die Heavy Tank T29 en Heavy Tank T30, en was gewapen met 'n aangepaste 120 mm lugafweergeweer. Dit het nie die produksie begin nie, maar die na-oorlogse Heavy Tank M103 was grootliks daarop gebaseer.
Werk aan die Heavy Tank T29 en Heavy Tank T30 het in 1944 begin. Hulle was oorspronklik byna identies, afgesien van die gebruik van verskillende gewere - 'n 105 mm geweer in die T29 en 'n 155 mm geweer in die T30. Vroeg in 1945 het die Ordnance Department begin werk met die omskakeling van die 120mm lugafweergeweer in 'n tenkgeweer. Dit het gou duidelik geword dat hierdie geweer beter wapens deurboor as die 105 mm geweer met 'n hoë snelheid of die 155 mm geweer, en in Mei 1945 het die Ordnance Department aanbeveel dat twee van die T30 -vlieëniers in plaas daarvan met die 120 mm geweer gewapen word, soos die Swaar tenk T34. Dit is op 31 Mei goedgekeur.
Oorspronklik sou die T34 dieselfde Ford GAC -enjin gebruik het as die T29 en T30. Na die einde van die oorlog met Japan is dit verander. Die T30 sou 'n Continental AV-1790-enjin gebruik, terwyl die T34 'n Allison V-1710-vliegtuigmotor sou gebruik. In November 1946 is die T34 -spesifikasies gewysig. Dit was nou om die Continental -enjin te gebruik, en terselfdertyd het die Ordnance Department die gebruik van twee onderstelle uit die T30 -program aanbeveel.
Dit is nie heeltemal duidelik op watter voertuie die twee T34 -vlieëniers eintlik gebaseer was nie, maar die een is waarskynlik met 'n T29 -onderstel vervaardig en die ander met 'n T30 -onderstel. Die meeste bronne noem slegs die oorspronklike bestelling vir twee T30 -onderstel, maar dit moes op 'n stadium uitgebrei gewees het, aangesien drie tenks oorleef het.
Die Heavy Tank T34 het dieselfde onderstel, opbou en rewolwer gebruik as die T29 en T30. Dit het agt padwiele en 'n eenvoudige romp met 'n skuins voorkant en 'n grootliks horisontale bokant, amper gelyk aan die bokant van die spore. Al drie het gewere met aparte ammunisie gebruik, so 'n skut, twee laaiers en die bevelvoerder in die massiewe rewolwer. Die 120 mm geweer van die T34 het ligter skulpe gebruik as die 155 mm geweer in die T30, so die uitgebreide laaistelsel wat in die T30E1 getoets is, was nie nodig nie. 'N Swaar gewig moes aan die agterkant van die rewolwer gelas word om die swaarder geweer te balanseer.
Die proefmodelle van die T34 is eers in 1947 afgelewer. Die twee T34's het toetse by Fort Knox en die Aberdeen Proving Ground gedoen. Die belangrikste probleme was met die 120 mm -geweer. Minstens twee mans is in die hospitaal opgeneem deur terugflitse wat veroorsaak is deur onverbrande poeiergasse wat met die uitgeskote patroonkas in die rewolwer ingesuig is en dan aan die brand gesteek is. Selfs toe dit nie gebeur het nie, het 'n gevaarlike hoeveelheid skadelike gasse vinnig in die rewolwer ontstaan.
Dit het twee pogings geverg om die terugskakelprobleem op te los. Die eerste het 'n booropsporingstelsel gebruik waarin perslucht in die geweerbuis gepomp is voordat die stut oopgemaak is, om gasse wat nie verbrand is nie, uit die snuit te dwing. Hierdie oplossing werk, maar neem te veel ruimte in beslag, benodig 'n lugkompressor en stoorplek vir die saamgeperste lug.
Die tweede stelsel was 'n boorontruimer van die aspirator, ontwerp vir die vroeëre 90 mm kanonne T15E4 en M3E4. In hierdie stelsel is 'n silindriese kamer net agter die snuit aangebring. 'N Reeks gate het in die geweerloop geboor en skuins na die snuit gewys, van die kamer af tot in die loop. Toe die geweer afgevuur word, is die vat en die kamer albei onder druk geplaas deur die groeiende poeiergasse. Die druk in die vat het vinnig gedaal, terwyl die gasse uit die snuit vloei. Die hoë druk gasse in die kamers leegloop dan in die diagonale gate en kom met hoë spoed uit die snuit. Dit het al die onverbrande gasse uit die res van die vat gesuig, en die stutte kon dan veilig oopgemaak word. Dit was 'n eenvoudige en effektiewe stelsel en het 'n standaardfunksie geword vir tenkgewere naoorlogs.
Daar is geen produksiebestellings vir die T34 geplaas nie, wat as te swaar beskou word. In 1948 word egter begin met 'n verligte weergawe van die ontwerp, die Heavy Tank T43, wat later in produksie begin as die 120 mm geweergevegtenk M103.
Romplengte: 25 voet sonder geweer; 38ft 7.5in met geweer
Rompbreedte: 12,5 voet
Gewig: 143,600lb geveg gelaai
Enjin: 810 pk Continental AV-1790-3
Maksimum spoed: paaie van 22 km / h
Maksimum bereik: 100 myl se kruissnelheid
Bewapening: Een 120 mm geweer
Was die Russiese T-34 werklik die beste tenk van die Tweede Wêreldoorlog?
Die Duitse veldmarshall von Kleist beskryf die Russiese T-34 as 'Die beste tenk van die Tweede Wêreldoorlog. 'Panzerleier-generaal Heinz Guderian beweer dat die T-34'groot meerderwaardigheid ' oor hedendaagse Duitse tenks in die vroeë deel van die oorlog.
Was hulle reg? Was die Russiese T-34 werklik die beste tenk van die Tweede Wêreldoorlog?
Ontwerpwerk aan die wat die T-34 sou word, het in die laat 1930's begin. Baie Russiese tenk-eenhede was destyds toegerus met T-26 ligte tenks of Bystrokhodny tenks (BTs), relatief klein, lig gepantserde, maar vinnige tenks wat op wiele of spore kan werk.
'N T-26 wat deur die Republikeinse magte bedryf is tydens die Slag van Brunete in 1937.
Die BT-2-tenk van 1932 was die eerste Sowjet-wysiging van die ontwerp van Walter Christie.
Bestryding tydens die Spaanse burgeroorlog en in 'n swart oorlogsoorlog met Japan het getoon dat beide tipes baie kwesbaar is vir moderne teen-tenkwapens.
Sommige Sowjet-eenhede was toegerus met swaar tenks, soos die massiewe T-35 met vyf torings, maar dit was so stadig en onbetroubaar dat dit feitlik nutteloos was in gevegte.
Wat die Rooi Leër ontbreek, was 'n medium tenk met goeie spoed en wendbaarheid, dik pantser en 'n hoofgeweer wat vyandelike tenks kon vernietig.
Eerste produksie T-35A tenk op parade in Rooi Plein.
Ontwerp op die nuwe 'Universele tenk ' begin in 1937 by die Kharkov Komintern Locomotive Plant in die Oekraïne onder leiding van ontwerper Mikhail Koshkin. Die eerste prototipes is vroeg in 1939 vervaardig.
Die nuwe tenk, destyds A-32, was 'n kombinasie van bestaande idees gekombineer met innovasie.
Dit het 'n spiraalveer Christie-vering soortgelyk aan die BT-reeks gebruik, maar het 'n heeltemal nuwe baanontwerp gebruik wat die nuwe tenk 'n fenomenaal lae gronddruk van 0,64 kg/cm 2 gegee het-dit is net effens hoër as die gronddruk van 'n menslike voetspoor!
Dit het die nuwe tenk minder vatbaar gemaak vir modder en sagte sneeu.
Dit het 'n voorwapen van 45 mm dik, maar dit was ook skuins teen 'n hoek van 60 °. Dit het beteken dat 'n projektiel op 'n horisontale baan waarskynlik van die wapenrusting sou afbons. Maar selfs as dit nie die geval was nie, beteken die helling dat 'n anti-tenk-dop meer as 50 mm pantser moet binnedring voordat dit die tenk binnekant binnedring.
Medium tenk A-32
Die enjin was 'n kragtige V12 -diesel. Die gebruik van 'n dieselenjin het 'n groter reikafstand gegee en die tenk is minder geneig om te brand as dit raakgery word. Die rewolwer was toegerus met 'n L-11 76mm-geweer wat 30,5 kalibers lank was en 'n mondsnelheid van ongeveer 600 m/s gehad het.
Motor (V-2-34) van die Sowjet-tenk van T-34 wat in die Finse tenkmuseum (Panssarimuseo) in Parola vertoon word. Sommige dele is verwyder of gesny om die innerlike werking te toon. Foto: Balcer CC BY 2.5
Mikhail Koshkin het besluit om die nuwe tenk te noem 󈬒" want, het hy beweer, dit was die jaar waarin hy hierdie ontwerp eers begin oorweeg het.
In Januarie 1940 is twee prototipe T-34's voltooi en albei is aan 'n uitmergelende betroubaarheidsondersoek onderwerp. Hulle is van die Oekraïne na Moskou gery ('n afstand van meer as 1 200 km of 745 myl) en daarna na die grens met Finland en verder na Kiev voordat hulle na Kharkov teruggekeer het.
Op sommige maniere was hierdie verhoor 'n triomfantlike sukses. Beide tenks het die rit voltooi, en slegs geringe aanpassings was nodig aan die vering en die aandrywing.
Op ander maniere was die verhoor egter 'n katastrofe, en Mikhail Koshkin het tydens die reis longontsteking opgedoen en is as gevolg hiervan dood. Hy is vervang deur sy adjunk, Alexander Morozov.
BT-7, A-20, T-34 (model 1940) en T-34 (model 1941).
Die produksie van die T-34 het in September 1940 begin by die Kharkov Komintern Locomotive Plant. Dit was ook die bedoeling dat die T-34 gelyktydig geproduseer sou word by die Stalingradzkiy Traktornyj Zawod (Stalingrad-trekkerfabriek), hoewel daar tot ten begin van 1941 geen tenks daar vervaardig is nie.
Daar is vier verskillende weergawes van die T-34 wat toegerus is met die 76 mm-geweer. Die eerste produksieweergawe is deur die Rooi Leër geïdentifiseer as die "Model 1940. "
Produksieprobleme met die vervaardiging van die V12-dieselenjin het veroorsaak dat baie Model 1940 T-34's in plaas daarvan die minderwaardige MT-17-petrolenjin uit die BT-tenkreeks voorsien het.
Byna sodra die eerste T-34's die voorste eenhede bereik het, was daar kritiek op die L-11-geweer wat onaanvaarbaar swak penetrasievermoë teen gepantserde teikens gehad het. Dit is vinnig vervang met die F-34 76mm geweer wat 42 kalibers lank was.
Die nuwe geweer het 'n verbeterde snelsnelheid van ongeveer 2,130 ft/s (650 m/s). Tenks toegerus met die nuwe geweer sowel as nog dikker voorste pantser en 'n gegote of gelaste rewolwer is aangewys as die "Model 1941 " wat in die somer van 1941 in die voorste eenhede begin aankom het.
Toe die Duitse inval in Junie 1941 begin, is ongeveer 1000 T-34's in Kharkov en Stalingrad vervaardig, en die meeste hiervan is beskikbaar gestel aan eenhede wat direk probeer het om die Duitse opmars te stuit.
T-34 produksie in Kharkov is in September verplaas na 'n nuwe fabriek in Nizhniy Tagil, oos van die Oeralberge.
T-34 subtipes en variante gerangskik volgens kaliber, geweertipe en produksiedatum/ontwerp.
Die T-34 Model 1942 is vroeg in 1942 in produksie, en hierdie tenk bevat verskeie klein aanpassings, meestal vereenvoudigings wat bedoel is om die produksie te bespoedig. Die meeste Model 1942 tenks het torings gegiet, hoewel 'n paar nog met die ouer gelaste rewolwer toegerus was.
Die finale weergawe van die T-34 met die 76mm-geweer, die Model 1943, is middel 1942 bekendgestel.
Dit bevat klein verbeteringe, soos die toevoeging van twee sirkelluike op die rewolwer. Dit vervang die groot enkele luik op vorige modelle, wat daartoe lei dat hierdie model die "Mickey Mouse genoem word" T-34 deur die Duitsers.
In Maart 1944 het 'n nuwe T-34 met 'n 85 mm-geweer begin vervaardig, maar dit het verskeie belangrike ontwerpveranderings ingesluit en was in wese 'n nuwe tenk.
T-34 tenks model 1942 gemaak by die fabriek van Uralmash. Foto: RIA Novosti-argief, beeld #1274 RIA Novosti CC-BY-SA 3.0
Die beste tenk van die Tweede Wêreldoorlog?
Die T-34 toegerus met die 76 mm-geweer (wat die T-34/76 genoem word om dit te onderskei van die latere T-34/85, hoewel hierdie benamings nooit deur die Rooi Leër gebruik is nie) was die tenk wat die Duitser die eerste keer in die gesig gestaar het indringers en wat die Wehrmacht so 'n onaangename verrassing was.
Was dit regtig die beste tenk van die Tweede Wêreldoorlog?
Die skuins pantser van die T-34 het dit beslis feitlik ondeurdringbaar gemaak teen die voorste treffers van die 50 mm-geweer wat op die Panzer III (die belangrikste Duitse tenk tydens die inval in Rusland) was, sowel as die 50 mm Pak 38-tenkgeweer wat wyd was destyds gebruik.
Dit was relatief vinnig, en sy breë spore het veroorsaak dat dit minder geneig was om in die moddersee vas te val, wat die Duitse opmars in die herfs van 1941 begin vertraag het.
Die binnekant van die T-34 model 1941-rewolwer, met die F-34-geweer sigbaar. Die voertuig is deur die Finse weermag vasgevang en is ondergaan 'n opknapping. Foto geneem in 1944.
Die relatief eenvoudige ontwerp van die T-34 het dit maklik gemaak om in groot hoeveelhede met ongeskoolde arbeid te vervaardig. Vereenvoudiging het beteken dat dit teen die einde van 1942 die helfte van die tyd geneem het om 'n T-34 te vervaardig wat dit voorheen gehad het.
In 1943 bereik die T-34-produksie 1300 tenks per maand en in totaal is ongeveer 35,000 T-34/76's in 'n bietjie meer as drie jaar vervaardig. Objektief gekyk, het die T-34/76 egter 'n paar fundamentele gebreke as 'n wapenstelsel.
Eerstens het dit 'n tweeman, met die hand gekruiste rewolwer gehad. Dit het beteken dat die bevelvoerder ook die skutter was, en miskien ook 'n pelotonleier.
Dit het 'n onrealisties hoë werklading op die bevelvoerder geplaas en is vererger deur die feit dat die rewolwer nie 'n mandjie gehad het nie, 'n vloer wat beweeg terwyl die rewolwer beweeg. Sonder dit was dit te maklik om te struikel oor gebruikte skulpe of ander items terwyl die rewolwer beweeg.
Die F-34 was die standaard geweer op die T-34 medium tenk. Hier word 'n T-34 Model 1943 getoon. Foto: Radomil CC BY-SA 3.0
Die sigbaarheid van binne-in die T-34/76 was so verskriklik dat bevelvoerders dikwels met die hoofluik oopgemaak het, terwyl hulle agter hulle skuil terwyl hulle probeer kyk wat gebeur.
Eers in die model 1943 is die T-34 uiteindelik van 'n koepel voorsien wat periskope bevat wat soortgelyk is aan dié op Duitse tenks.
Twee nie-deurdringende tenk-tenkgeweer tref aan die regterkant en agterkant van die rewolwer van 'n Rooi Leër T-34 wat deur die Finse weermag gevang is. Somer 1941.
Verbeterings in Duitse tenk- en tenkwapengewere het beteken dat die T-34 vinnig kwesbaar geraak het, selfs vir frontale treffers. Die wapenrusting wat op die T-34 gebruik is, was baie hard, wat beteken dat selfs 'n rondte wat nie kon deurdring nie, kan veroorsaak dat dodelike staalsplinters aan die binnekant afloop.
Die steil skuins frontale pantser het ook beteken dat die binnekant van die T-34 inderdaad baie beknop was. Toe 'n T-34 in 1942 deur die ingenieurs van die Amerikaanse weermag getoets is, was hulle verbaas dat dit moontlik was om vier mans met wintertoerusting binne te sit.
Die gebrek aan ruimte in die binnekant het daartoe gelei dat brandstofselle aan die kante van die romp ingebou is, wat kan breek as dit deur 'n pantser deurboor word.
Die meeste vroeë T-34's was nie van radio's voorsien nie. Net die tenk van die pelotonleier het 'n radio (ongeveer een tenk uit vyf). Kommunikasie tydens gevegte was bedoel om per vlag te geskied.
Dink net 'n rukkie daaroor na: in die wreedheid en spoed van 'n gepantserde verlowing was T-34-spanne veronderstel om vlae na mekaar te waai om te kommunikeer, alhoewel die gebrek aan sigbaarheid beteken dat die kans dat 'n ander tenk die vlae sou sien, was skraal inderdaad.
As gevolg hiervan het aanvalle deur T-34's gewoonlik nie samehorigheid gehad nie. Selfs teen 1943 het baie T-34's nie radio's gehad nie.
Die ratkas was so kru dat dit gereeld selfvernietigend was en die laaier het dikwels 'n voorhamer byderhand gehou om die ratkas te slaan as die bestuurder nie van rat kon verander nie. Die grootste probleem met die T-34 was egter die onbetroubaarheid van sy enjin, aandrywing en vering.
Gevang Sowjet tenk T-34/76.
Die teenaanval ná die Duitse versuim om die stad Stalingrad in die winter van 1942/1943 in te neem, was die eerste keer dat die Duitsers te kampe gehad het met massale groepe T-34's, en dit het deel geword van die T-34-mite.
Uit dokumente wat na die val van die Sowjetunie vrygestel is, weet ons nou dat hierdie T-34's inderdaad baie swak gevaar het.
In net ses dae se gevegte het die Russiese tenkbrigades 326 uit hul 400 T-34's verloor. Maar net 66 hiervan was gevegsverliese - die res was te wyte aan onklaarraking.
'N Sowjet-tenk T-34 76 wat ten toon gestel word by die Amerikaanse weermag Aberdeen Proving Grounds.
Sowjet-toetse van nuut voltooide T-34's in 1942 het getoon dat slegs 7% vry was van groot gebreke. In 1943 is ewekansige T-34's uit die produksielyn geneem en 'n betroubaarheidsproef van 300 km ondergaan. In Junie 1943 kon minder as 8% hierdie proef sonder afbreek voltooi.
Dit was nie onbekend dat Sowjet-tenkbrigades iets verloor het van 30% en#8211 50% van hul T-34's wat net na die gevegsgebied gereis het.
Volgens die gepantserde direktoraat van die Rooi Leër het die gemiddelde T-34 in die Tweede Wêreldoorlog minder as 200 kilometer geduur voordat dit groot herstel of opknapping nodig was. Dit beteken dat 'n T-34 oor die algemeen aansienlike herstelwerk nodig gehad het voordat dit eers sy eerste tenk diesel gebruik het!
Vang T-34 model 1943 tenks in gebruik geneem met die Wehrmacht, Januarie 1944. Foto: Bundesarchiv, Bild 101I-277-0836-04 / Jacob / CC-BY-SA 3.0
As ons al hierdie dinge in ag neem, blyk dit dat die idee van die T-34 as die beste tenk van die Tweede Wêreldoorlog weinig meer is as 'n blywende stuk Sowjet-propaganda.
Betroubaarheid was verskriklik, en dit was so moeilik om van binne die vroeë T-34's doeltreffend te veg, dat baie Sowjet-tenkbevelvoerders in desperaatheid die Duitse tenks aangeval het in die hoop om dit uit te skakel.
Die grootste voordeel van die T-34 was dat die Russe, op grond van sy relatief eenvoudige ontwerp en die gebruik van slawe-arbeid in hul fabrieke, baie daarvan kon vervaardig.
Hierdie Sowjetgeboude T-34-85 medium tenks is slegs deel van die uitgebreide versameling militêre voertuie wat in die White Eagle Military Museum, Skarzysko Kamienna, Pole, te sien is. Foto: Hawkeye UK CC BY-SA 2.0
Tussen 1941 en 1943 het Russiese fabrieke meer as 30 000 T-34's vervaardig. Ter vergelyking, gedurende dieselfde tydperk het die Duitsers net meer as 5000 Panzer IV's vervaardig. Dit lyk asof die Russiese gevegsfilosofie was dat dit beter was om 'n groot aantal gebrekkige tenks te hê as om te wag vir 'n verbeterde ontwerp.
Die T-34/85, wat in Maart 1944 begin vervaardig is, het uiteindelik baie van die tekortkominge van die vorige weergawe aangespreek-dit het byvoorbeeld 'n drie-man-rewolwer gehad. Maar die meerderheid T-34's wat tydens die Tweede Wêreldoorlog gebruik is, was T-34/76s.
'N T-34-85 tydens die Moskou Victory Day Parade 2018. Foto: kremlin.ru CC BY 4.0
Die vele gebreke van die T-34/76 is ten minste gedeeltelik oorkom deur die moed en opoffering van onvoldoende opgeleide Sowjet-bemannings wat bereid was om hul Duitse vyande aan te val, ongeag die verliese.
Kan ons hieruit aflei dat die T-34 die beste tenk van die Tweede Wêreldoorlog is? Die antwoord moet objektief 'n besliste nee wees. Alhoewel ons op soek was na die tenk wat die meeste gewaardeer was tydens die oorlog, sou dit heel moontlik 'n mededinger wees.
Derde hoogste alfaskade en hoogste penetrasie van alle Tier 8 -swaar tenks
Goeie akkuraatheid as dit volledig gemik is, ongewoon vir 'n Amerikaanse tenk
Groot geweer depressie
Baie sterk wapenrusting met 'n rewolwer en 'n verbasend dik wapenrusting aan die agterkant
Groot spore kan skade opdoen as dit behoorlik syskraap
Swak romp pantser
Baie slegte geweerhantering en lang streeftyd
Baie slegte grondweerstand, swak mobiliteit
Bemanningsopstelling stem nie ooreen met M103 en T110E5 nie, 'n ongemaklike bemanningsafrigter
Die tenk het 'n swak romp, dus word dit nie aanbeveel om 'n stoot te voer nie. Probeer om slegs u rewolwer te wys deur, indien moontlik, omhulde te bly.T34 werk baie goed as u agter die dekking kan kom en u spanmaats kan ondersteun, met 'n geweer wat deur middel van goed geplaasde skote in die tien tiende kan dring en 'n rewolwer kan hê wat die meeste vyande teen u kan weerkaats, en dit blyk 'n tenk te wees wat nie geïgnoreer kan word nie selfs deur die grootste en slegste.
'N Vertikale stabilisator en 'n geweer -lêer word aanbeveel om die soektyd te verminder. Deur albei te hê, word die mikpunt en die grootte van die retikel vergelykbaar met ander tenks.
Dit gesê, hierdie tenk speel 'n interessante rol. Dit kan byna elke tenk wat hy wil, selfs op tien vlak, aanvat as die T34 'n stryd oor 'n lang afstand kan dwing, waar die hoë alfa, penetrasie en akkuraatheid gekombineer met die uiters gepantserde rewolwer u byna onoorwinbaar sal maak. As 'n tenk selfs 'n paar vier tenks (dws T-50) agter u kom, kan hulle u maklik doodmaak as gevolg van u vreeslike rompwapen rondom, gekombineer met u stadige bewegende eienskappe (al is dit beter as die Löwe en soortgelyke swaartekrag). die agterlyn is deurslaggewend vir hierdie tenk. Ignoreer die impuls, en u oningeligte span in die voorstel om te stoot. Ondersteun in die agterlyn, en u sal vind dat hierdie tenk 'n formidabele en kragtige tenk is, en maklik een van die beste 8 tenks. Let egter daarop dat artillerie die vloot van hierdie tenk is. Om in 'n romp te sit terwyl u ook artillerie veilig is, is noodsaaklik, en u moet aktief terrein soek wat aan een of albei hierdie vereistes kan voldoen, aangesien dit u kwesbaarhede sal versterk.
Kortom, die T34 het baie sterk punte en verlammende swakhede. 'N Ervare speler sal egter na maniere soek om die situasie reg te stel en die kragtige geweer aan die gang te sit. Geduld is die sleutel met hierdie tenk, en dit pas goed by 'n verdedigende speelstyl.
Eksterne resensies en menings
Heavy Tank T34 - Geskiedenis
Niemand tenk het die uitkoms van die Tweede Wêreldoorlog so beïnvloed nie as die Sowjet T-34 Medium Tank-reeks met meer as 80 000 vervaardig.
Geskryf deur: Staff Writer | Laaste wysiging: 08/08/2020 | Inhoud en kopie www.MilitaryFactory.com | Die volgende teks is eksklusief vir hierdie webwerf.
Vir die owerhede van die Rooi Leër het dit pynlik duidelik geword dat die BT -reeks "vinnige tenks" nie die antwoord op lang termyn vir Sowjet -pantsermagte was nie. Die tenk was lig gepantser en liggies gewapen terwyl hy nog bedoel was om vyandelike wapenrusting op afstand te pak. Hierdie voertuie het amper die fasiliteite gehad om die rol effektief te vervul, veral op die modernisering van die slagveld van die laat dertigerjare. Die BT-punte het 'n taamlik nuwe baanontwerp, wat hulle in staat gestel het om soos nodig op kaal wiele te hardloop, 'n kwaliteit wat min bydra tot hul oorlogsvaardigheid, maar wat deur die Sowjet-owerheid bewonder is vanweë sy veelsydige aard. In 1937 het die Sowjet-leër amptelik sy amptelike plaasvervanger aangevra, en dit het begin met die ontwikkeling van 'n nuwe soort gevegtenk in die voorste linie, gebaseer op die BT-IS "proof-of-concept" -voertuie. Ingenieurs het verskeie loodsvoertuie voorgestel, elk met 'n geleidelik dikker en skuins pantserbeskerming en groter bewapening en gebaseer op 'n verder ontwikkelde vorm van die BT -tenkreeks. 'N Nuwe dieselmotor-die model V-2 12-silinder-is ontwikkel, en hierdie spesifieke toevoeging was 'n afwyking van die petrolpakke wat in die BT-reeks gebruik is, wat die neiging gehad het om in vlamme te ontplof as dit getref word. Die uiteindelike hersiening - die A -34 - is aanvaar vir diens as die T -34 Medium Tank. Vroeë produksievorme van 1940 was gewapen met die 76,2 mm L-11-reeks hoofgeweer wat uiteindelik plek gemaak het vir die F-32 en uiteindelik die uitstekende F-34-reeks van 76,2 mm gewere. Die gebruik van swaar skuins wapens vir ballistiese beskerming was destyds nogal vooruitdenkend.
Die T-34 is gebore
Die produksie van die T-34 is vinnig ingelui, veral na die groot mislukkings van die Sowjet-wapenrusting in die Winteroorlog teen die buurland Finland (1939-1940). By die kort voorraad van die nuwe enjin en radiostelle was die vroeë T-34-vorms met minderwaardige Mikulin M-17-kragsentrales van die BT-tenks en radiostelle egter slegs aan "beveltenks" versprei. T -34 tenkwaens is daarna opgelei om staat te maak op taamlik primitiewe seeveldseine wat deur gespesialiseerde vlagbewegings aangebied word, wat vereis dat gepaardgaande tenks binne visuele bereik van mekaar moet wees - wat in 'n mate herinner aan antieke oorlogvoering.
Die T-34-inskrywing vir diens in 1940 het onmiddellik oorweeg as die tenk wat die best in staat is om te bestry. Die voertuig was die perfekte balans tussen spoed, vuurkrag en pantserbeskerming - drie belangrike bates van enige suksesvolle tenkontwerp, selfs dié wat vandag ontwikkel word. Die voertuig het 26 ton geweeg en 'n looplengte van 22 voet met 'n breedte van 10 voet en 'n hoogte van 8 voet bereik. Die 76,2 mm-hoofbewapening is aangevul deur 'n koaksiale 7,62 mm DT-masjiengeweer en 'n booggemonteerde 7,62 mm-masjiengeweer in die romp-albei om te dien as verdediging teen infanterie. Sodra voorraad van die beoogde enjin beskikbaar was, is krag hoofsaaklik verkry uit die Model V-2-dieselmotorige 12-silinder enjin wat 500 perdekrag ontwikkel. Dit het 'n topsnelheid van 33 myl per uur op ideale oppervlaktes bevorder en 'n operasionele reikwydte van 250 myl voor die hervulling. Die onderstel is opgehang bo-op 'n spiraalveer-Christie-gebaseerde veringstelsel wat uitstekende landverrigting gelewer het. Die sleutel tot die sukses van die T -34 sou die implementering daarvan wees van swaar skuins, dik pantserbekleding - veral op die gletserplaat, rewolwer en langs die rompkant. Die rewolwer self was doelbewus klein van formaat om 'n hurkdoel te bevorder wanneer dit in profiel gesien word. Die vyf groot padwiele en breë spore sou die tipe goed dien as hulle die sagte terreine van Sentraal- en Oos -Europa deurkruis in die daaropvolgende gevegte. Die bemanning het vier personeellede uit die bestuurder, bevelvoerder/laaier, kanonnier en boog-masjienskutter. Let daarop dat die bevelvoerder in hierdie vroeë T -34 -vorme as sy eie laaier gedubbel het - hierdie reëling wat deur die beknopte toestande van die klein rewolwer noodsaaklik was. Omgekeerd het Westerse tenks in Brittanje, Amerika en Duitsland grootliks staatgemaak op 'n vyfman-bemanning vir verhoogde doeltreffendheid.
Duitsland val die Sowjetunie binne
In Junie 1941 val die Duitsers die Sowjetunie binne "Operasie Barbarossa" binne - Hitler se groot plan om die kommuniste in die Ooste in te haal. Die veldtog sou 'n kort aangeleentheid wees en 'n lieflike oorwinning vir die Duitse mense op dieselfde manier as Pole, Frankryk en die Lae Lande in die jaar en maande tevore. Alhoewel aanvanklike winste as uitstekend geag is, het die Sowjet-winter die onvermydelike oorname van Moskou vertraag. Dit het die Rooi Leër tyd gegee om sy res te hergroepeer, sy magte te hervorm en nuwe produksiefasiliteite in die Oeral in die Ooste te vestig. Terwyl dit in die herfs van 1940 bekendgestel is, het die T-34 tenkwa-opleiding eers in die lente van 1941 begin.
In die aanvanklike gevegte was Duitse tenkwaens en tenkwa-spanne geskok toe hulle hul 37 mm "tenkmoordende" wapenbrekende skulpe vind wat die dik romp en torings van die naderende T-34's weerkaats. Die Sowjet-reaksie is egter minder effektief gemaak deur gebruik te maak van swak opgeleide tenkwa-spanne, verouderde gepantserde leer oor oorlogvoering en ontbinde reaksies. Ten tyde van die inval was die Sowjet -leër nog besig om sy nuwe gepantserde groepe te vestig, wat die ontsteltenis tot gevolg gehad het. Daar is opleiding gedoen sonder T-34 tenks wat niks gehelp het nie. Daarbenewens het T-34's hoë meganiese onderbrekings in die veld opgedoen (hoofsaaklik as gevolg van swak ervare bestuurders), wat die noodlot meer van hierdie tenks kon toelaat as enige Duitse wapen. Slegs 1 000 tot 1 200 (bronne wissel en Sowjet-rekords bestaan ​​nie) T-34's was beskikbaar tydens die Duitse inval en dit was in die algemeen dun en op sekere fronte gekonsentreer-wat die kans vierkantig ten gunste van die Duitse leër plaas aangesien hierdie getalle te min was om 'n gesamentlike impak te maak. Miskien is daar tot 150 tenkwaens eintlik behoorlik opgelei in die gebruik van hul T-34's. Ander het ervaring opgedoen in die heeltemal onverwante T-26 ligte tenkreeks. Daar was egter min vroeë gevalle toe T-34's, as dit behoorlik gebruik en deur KV-1 swaar tenks ondersteun word, sukses behaal het met die gebruik van 'Duits-agtige' gepantserde oorlogsleer.
Om die besering te beledig, was die werksomstandighede vir T-34 tenkwaens baie basies en die gebruik van vlagseine was omslagtig en eintlik dodelik vir die bevelvoerder en tenk. Vroeë T-34-vorms het 'n enkele swaar luik op die rewolwer se dak gebruik, wat tenkwaens verafsku het. Die visie uit die tenk was op sy beste swak, en die toerusting vir die waarneming van kanonne was beter as die fynere gereedskap wat die Duitsers aan die ander kant gebruik het. Die ontwrigting van die belangrikste T -34 -produksiefasiliteite het slegs bygedra tot die swak geskiktheid van die produksielyne wat hervestig is, wat lei tot minder perfekte vlakke van gehaltebeheer.
Toe dit doeltreffend en effektief en onder sterk bevel en in getalle bedryf is, was daar in die vroeë fases van die oorlog geen moderne pasmaat vir die nuwe Sowjet-T-34 nie. Panzer-ligte tenks I en II is heeltemal uitgeklassifiseer, en voertuie uit die Panzer III- en Panzer IV-reeks kon eenvoudig nie die T-34 se dik voorste wapenrusting binnedring nie, terwyl hul eie beskerming ontbreek. Aan die ander kant is die inherente sterk deurdringende vermoëns van die Sowjet-76,2 mm-hoofgeweer bewys (veral na die oorskakeling na die F-34-geweer) en is die ontwikkelinge van die Duitsers aangestuur om hul eie toonbank te ontwikkel. Want so ru soos die T-34 was, was dit 'n doeltreffende wapen en sou dit, indien dit in getalle beskikbaar was, 'n groot struikelblok vir die indringende Duitsers wees. Teen die einde van 1941 was 2 810 T-34's beskikbaar om te veg.
Variëteite was volop langs die T-34-produksielyn. Die aanvanklike merk was die T-34 Model 1934 (T-34/76A) wat die 76,2 mm L-11-hoofgeweer van 'n tweemans-gegote of gelaste rewolwer afgevuur het. Dit is gegee aan die minderwaardige BT-tenk MT-17-enjins met 'n tenk as gevolg van 'n tekort aan die beoogde motorpak. Daarna volg die T-34 Model 1941 (T-34/76B) en hierdie bevat die baie verbeterde 76,2 mm F-34 tenkgewere in 'n gegote of gelaste rewolwer. Die T-34 Model 1941 (T-34/76C) het in 1942 verskyn en die wapenrustingsbeskerming daarvan toegeneem. Nuwe padwiele en spore is bekendgestel, net soos 'n hersiene bestuurdersluik. 'N Groot deel van hierdie tenks het gegote torings gehad. Die T-34 Model 1942 (T-34/76D) het in Mei 1942 verskyn en die eerste gebruik van die seshoekige rewolwer met dubbele dakluike meegebring. Die T-34/76E was soortgelyk in omvang en het 'n nuwe bevelvoerder se koepel gekry. Die T-34/76F het daarna gevolg met 'n afgeronde rewolwerontwerp as gevolg van verskille in produksie-oorsprong.
Die T-34/57 was niks anders as die T-34/76 met die ZiS-4 57mm-tenkgeweer wat as ad hoc-tenkmoordenaars toegerus was nie. As gedagte aan 'n groter kaliber, het die 57 mm -wapen beter indringingswaardes teen vyandelike tenks. Hierdie voertuie is hoofsaaklik gebruik vir die verdediging van Moskou na aansienlike Duitse winste in die offensief, en lyk baie soos die basiese T-34 tenks. Die ZiS-4-geweer was gebaseer op die vorige stelsel van die ZiS-2-reeks. Daar word vermoed dat ongeveer 42 T-34/57 tenks vervaardig is, en dit is begin in September 1941 uit STZ en fabriek nr. 183 fabrieke.
Die OT-34 was 'n effens aangepaste T-34/76 met sy booggemonteerde masjiengeweer verwyder. In die plek daarvan was 'n vuurwerper alhoewel hierdie tenks min verskil het van die basiese gevegsgerigte tenks.
Die T-34M was 'n vroeë kortstondige T-34-prototipe met 'n torsiestangvering (bo dié van die oorspronklike Christie). Nuwe padwiele, verbeterde reekse en ammunisietotale asook 'n drie-man-rewolwer met seshoekige ontwerp is bekendgestel. Ongelukkig is die ontwerp laat vaar ná die Duitse inval in die Sowjetunie.
Command and Control tenks was die T-34K en T-34G modelle. Die T-34K was toegerus met die RSB-radiostel wat die 76 mm-projektielgetal tot 39 rondes verminder het. Die T-34G bevat radiostelle wat die transmissierekke tot 120 kilometer verhoog het.
Die Duitse reaksie
Duitse bevelvoerders het hul operasionele bevindings van die T-34 aan Duitsland oorgedra, waarna 'n paar voltooide voorbeelde uiteindelik opgeneem is vir formele ondersoek deur ingenieurs. Die Duitsers was beïndruk deur die belangrikste eienskappe van die Sowjet -ontwerp - wye spore rondom groot padwiele, skuins dik pantser en 'n groot kaliber geweer. Die groot padwiele is veral hier genoem omdat hulle die opbou van modder en sneeu teengewerk het - iets wat die Duitsers nooit geleer het in die gewoonte om oorvleuelende padwiele te gebruik nie. Die breë spore het die Sowjet -ontwerp ook in staat gestel om swaarder wapenrustings en wapens oor sagte terreine te dra.
Terwyl die T-34 beter presteer het as haar vroeë Duitse eweknieë, was Duitse ingenieurs hard besig om 'n toonbank teen die Sowjet-bedreiging te ontwikkel. Alhoewel dit uiteindelik die vorm sou aanneem van die uitstekende Panzer V "Panther" medium tenk, sou die "Tiger I" swaar tenk vir die tussentyd dien. Hierdie massiewe tenk was gewapen met die fabelagtige 88 mm-hoofgeweer wat gebaseer is op die beproefde anti-tenkgeweerstelsel, self gebaseer op 'n vroeëre vliegtuigontwerp. Die geweer kan die Tiger help om die T-34 se hoofwapen van 76,2 mm te oortref, en was self baie goed beskermde tenk danksy dik voorste wapenrusting. Beide die Tiger I- en Panther-tenks het aan die einde van 1942 aanlyn gekom en die Duitsers het ook hul PaK 40 75 mm-tenk-veldwapens gevind wat in staat was om deur die Sowjet-wapenrusting te dring. Die Duitse 75 mm sou ook dien as primêre bewapening in opgeputte Panzer IV -tenks sowel as die StuG III/StuG IV/Jagdpanzer IV -tenkvernietigers. Die Duitse 75 mm tenkgeweer het die Sowjet 76,2 mm oortref ondanks die kaliberverskil. Namate die oorlog aangegaan het, het 'n groter aantal T-34's verlore gegaan vir die Duitse 75mm en 88mm gewere. Sowat 40% van die verliese in die Orel -operasie van 1943 alleen was vir 75 mm -gewere en nog 26% vir die 88's.
Net soos die Duitsers, het Sowjet-ingenieurs aan die werk gegaan om 'n nuwe gevegtenk te ontwikkel onder die benaming "T-43" (hoofsaaklik as gevolg van die toenemende gebruik van die 75mm geweer met 'n lang loop deur die Duitsers). Hierdie gevorderde ontwerp oortref egter nie die prestasievermoë van die T-34 wat hy moes vervang nie, en die nuwe pantserkonfigurasie was geensins 'n waarborg teen die magtige Duitse "88" of selfs die 75mm nie. Daar is dus ooreengekom om eenvoudig 'n aangepaste T-34-variant te vervaardig met 'n kragtiger 85 mm-hoofgeweer met 'n lang loop wat op 'n rewolwer gebaseer is op die KV-85 swaar tenkfamilie. Die rewolwer het nou 'n toegewyde laaier vir die hoofgeweer toegelaat, wat die bevelvoerder van hierdie plig onthef het en kon konsentreer op die leiding van sy bemanning. 'N Nuwe vyfgang-transmissiestelsel het die veranderinge afgerond van wat in wese 'n "opwaartse" T-34-76 was. Die nuwe tenk het verskyn onder die aanduiding "T-34-85" wat duidelik dui op die nuwe bewapening, en hierdie weergawe het in 1944 in diens getree met 12 000 in omloop teen die einde van die oorlog. Die T-34-85 bestaan ​​uiteindelik in verskeie noemenswaardige produksievorme tydens die oorlog en in die naoorlogse jare (sien 'n lys van variante).
Ten spyte van die veranderinge, was die T-34-85 nie die finale antwoord op die Panther-tenkbedreiging nie, maar die tipe het wel die speelveld tot 'n mate gelykgemaak. Die Panther was duidelik die wapenrusting en wapenrusting, en die T-34 het duidelik die beste dae agter haar gesien. Die beskikbaarheid in getalle speel egter beslis goed vir die Sowjetunie, aangesien T-34's vyandelike posisies skynbaar na willekeur kan verswelg. Die produksie van T-34 was baie groter as die produksie van Panther, met honderde T-34's per maand beskikbaar. Die Sowjet -verliese was natuurlik relatief hoog, maar dit is deur die Sowjet -oorlogsbeplanners as onbeduidend geag. In die praktyk sal 'n versameling van verskeie T-34-85 tenks gebruik word om 'n enkele Panther-tenk uit alle hoeke behalwe die dodelike voorkant aan te val, met oor die algemeen goeie resultate wanneer die swakker kant- en agterpanele gerig word. Die Sowjet-leër het ook begin om die IS "Josef Stalin" swaar tenk by die mengsel te begin, begin in 1943 vir 'n baie sterk "een-twee" pons. IS-tenks was toegerus met die massiewe hoofpistool van 122 mm en was bedek met 'n dik all-round pantser.
LET WEL: Sien die toegewyde T-34-85-inskrywing op hierdie webwerf vir volledige geskiedenis en aantekeninge oor die produksiemerk.
Operateurs van die T-34 het uiteindelik talle bewys en haar gebruik het ver buite die Russiese grense gegaan. Die aantal gebruikers het uiteindelik Afghanistan, Albanië, Algerië, Angola, Oostenryk, Bulgarye, China, Kongo, Ciprus, Tsjeggo-Slowakye, Kuba, Finland, Oos-Duitsland, Egipte, Ekwatoriaal-Guinee, Ethiopië, Guinee, Guinee-Bissau, Hongarye, Indonesië, ingesluit, Irak, Laos, Libië, Mali, Mongolië, Mosambiek, Namibië, Noord -Korea, Palestina, Pole, Roemenië, Somalië, Suid -Jemen, Soedan, Sirië, Togo, Viëtnam, Joegoslavië en Zimbabwe.Die vervaardiging van T-34's is ook onderneem in Tsjeggo-Slowakye, Pole en China, terwyl sommige minder militêre groepe vanaf 2012 nog T-34-85 tenks bedryf.
T-34/85's in die Koreaanse Oorlog
Die Noord-Koreaanse leër het ongeveer 120 T-34-85 tenks tydens sy inval in Suid-Korea bestuur om die Koreaanse oorlog (1950-1953) te begin. Die tenks was baie effektief in die vroeë omloop, maar minder in die teenoffensief van die NAVO, wat hulle vernietig of terugtrek. Byna 100 van hierdie tenks het verlore gegaan in die daaropvolgende gevegte teen die opgegradeerde Amerikaanse M4 Sherman, M46 Patton en M26 Pershing tenks. Die T-34-85 het veral nie daarin geslaag om die M26 wat tydens die laaste weke van die Tweede Wêreldoorlog in die Europe Theator aangekom het, die beste te kry nie.
Vir die Sowjette het die T-34 die grondslag neergelê vir ander suksesvolle tenks van die koue oorlog. Die beroemde T-54/T-55-reeks het direkte afstammelinge van die T-34 geword en het die mees vervaardigde tenklyn in die geskiedenis geword met meer as 85 000 (miskien soveel as 100 000). Met dit gesê, bly die T-34 die tweede mees vervaardigde gevegtenk in die geskiedenis. 'N Verwante T-34-ontwikkeling, die kortstondige "T-44", was bedoel as 'n direkte T-34-opvolger en was ook toegerus met die 85mm ZiS-S-53-reeksgeweer, maar slegs 'n paar honderd is voltooi en dit kom ook laat om oorlog in Europa te sien - en deurlopend deur meganiese probleme geteister totdat die lyn heeltemal uit diens was.
Die Swaar tenk T29 was veronderstel om Amerika se antwoord op die Tiger Ausf.B. Die Amerikaners het hul King Tiger gekry, maar slegs twee jaar nadat die Tweede Wêreldoorlog geëindig het. Op daardie stadium het die Heavy Tank T29 nogal verouderd gelyk.
Plus grootte Pershing
Die Amerikaanse swaartenkprogram was in 1944 in 'n onwrikbare toestand. Die aktiewe ontwikkeling van die Heavy Tank M6 het vinnig uitgebars. Die tenk was ongeskik vir die weermag se behoeftes. Die vereistes het eerder verander, en die ou tenk voldoen nie aan nuwes nie. 'N Tenk was nodig met 'n beter mobiliteit as wat die 57 ton M6 kon bereik. As gevolg hiervan, blyk dit dat die Heavy Tank M6 teen 1943 onnodig was. Die GMC M10 tenkvernietiger kan vyandelike swaar tenks verslaan en die tenks uit die M4 -reeks kan enigiets anders hanteer. Combat in Italië het getoon dat daar min behoefte was aan 'n nuwe swaar tenk.
Die voorkoms van die King Tiger -tenk in Normandië was 'n wekroep. Die eerste sodanige tenk is op 18 Julie uitgeslaan, en op 31 Julie het General Electric 'n omskakeling van die M6 voorgestel om 'n kragtiger geweer te installeer. Dit was die begin van die M6A2E1 -projek.
105 mm T5E1 -geweer wat aanvanklik op die Heavy Tank T29 gebruik is
Dit het gelyk asof die omskakeling van die M6A2 'n vinnige oplossing sou wees. Terselfdertyd het generaal -majoor Gladeon Barnes, wat middel Augustus die hoof van navorsing en ingenieurswese in die Ordnance Department was, begin twyfel oor hierdie oplossing. Die M6 het swak mobiliteit, en die massa van die M6A2E1 het tot 77 ton gegroei. Dit het beteken dat mobiliteit verder afgeneem het. Daar was 'n ander metode om 'n nuwe tenk te bekom, al was dit langer. Op 14 Augustus stel Barnes die idee voor om twee swaar tenks te skep: die T29 en T30. Hulle sou slegs in bewapening van mekaar verskil.
Op 22 Augustus is die M6A2E1 -program gesluit. Die besluit is later verander: twee M6A2E1's is omskep in toets torings om die T29 tenkprogram te versnel. Dit het 'n mite van die M6A2E1 met die T29 -rewolwer gebore. In werklikheid is die M6A2E1 -rewolwer aanvanklik ontwerp vir die T29. Proewe het getoon dat die rewolwer verbeter kan word en dat torings wat op die werklike T29's geïnstalleer is, anders was.
Aanvanklike T29 -rewolwer
Die Medium Tank T26 was die beste Amerikaanse tenk toe die T29 -program van stapel gestuur is. In die somer van 1944 was voorbereidings vir massaproduksie van hierdie tenk aan die gang. Dit was beter as enige Amerikaanse tenk van die era vanweë die lae romp, die torsiestangvering en die verbeterde lopende uitrusting. Byna niks het oorgebly van die Amerikaanse medium tenks wat hul afstamming na die Light Tank T2 kan herlei nie. Met so 'n belowende platform, het die Tank-automotive Center hierdie platform as die grondslag geneem. Dit beteken nie dat die T29 'n kloon van die T26 sou wees nie, maar die algemene konsep was gebaseer op hierdie tenk. In die somer van 1944 is die T26 ook herklassifiseer as 'n swaar tenk.
'N Swaar tenk se moeilike pad
Die werk aan die T29 het in die herfs van 1944 begin. Op 14 September het die Ordnance Committee die produksie van twee proeftenks goedgekeur. Nog twee prototipes sal 155 mm T7 -gewere ontvang en die indeks Heavy Tank T30 ontvang (die eerste melding van so 'n tenk is op 14 Augustus 1944 gemaak). Hierdie tenk, sowel as latere variante, verdien hul eie artikels.
Heavy Tank T29 -vlieënier, vervaardig deur Pressed Steel Car Co. Inc, 1947
Die ontwikkeling by die Tank-automotive Center het vinnig verloop, en die Ordnance Committee was optimisties. Die tenk is gretig ingewag weens die situasie van die Westelike front. Die grootste geweer wat vir Amerikaanse tenkwaens beskikbaar was, was die 90 mm M3 wat op die Heavy Tank T26E3 en GMC M36 tenkvernietiger gebruik is. Hierdie voertuie was effektief teen Panthers, maar iets groter was nodig om die King Tiger te hanteer. Die Heavy Tank T26E4 is as 'n tydelike maatreël bekendgestel. Een so 'n tenk het die slagveld bereik, maar het nie veel aksie gesien nie.
Die Ordnance Committee het die vervaardiging van 1200 Heavy Tanks T29 op 1 Maart 1945 goedgekeur. Op hierdie stadium bestaan ​​die tenk slegs op papier. Die kontrak is gegee aan die Pressed Steel Car Co. Inc uit New Jersey, een van die grootste tenkvervaardigers. As die oorlog voortduur, is daar geen probleem met die vervaardiging van hierdie tenks nie. Heel waarskynlik sou hulle dieselfde rewolwer gehad het as die M6A2E1. Die verhaal van hierdie tenk het egter in 'n ander rigting gegaan.
So het die tenk oorspronklik gelyk. Later veranderings het die voorkoms daarvan beïnvloed
Die eerste teken dat die koers verander, het plaasgevind op 12 April 1945. Die bestelling is verminder tot 1152. Vier ekstra eksperimentele tenks is bestel. Een van hulle was gewapen met die T53 120 mm -geweer, wat die geskiedenis van 'n ander broer van die T29, die Heavy Tank T34, begin het. Hierdie vermindering in produksie was slegs die eerste stap. Toe die oorlog in Europa op 8 Mei geëindig het, het die behoefte om teen King Tiger -tenks te veg verdwyn. Die oorgawe van Japan het beteken dat 'n massa -vervaardigde swaar tenk nie meer nodig was nie.
Op 23 Augustus 1945 het die Ordnance Committee die produksieplan vir die T29 ingrypend verander. Slegs twee sou in plaas van 1152 gebou word. Die een tenk sou in sy geheel gebou word, die ander slegs gedeeltelik. Verdere werk aan die tenk en enige materiaal of dokumentasie is oorgedra van Pressed Steel na die Detroit Arsenal.
Dieselfde tenk na verbeterings. Die meeste veranderings het die agterste romp en interne komponente beïnvloed
In die praktyk beteken dit nie net die byna totale kansellasie van die projek nie, maar 'n drastiese afname in die ontwikkelingstempo. Gevolgtrekkings gemaak as gevolg van die proewe van die M6A2E1 het beteken dat 'n groot aantal veranderinge aan die rewolwer aangebring moes word, en die einde van die oorlog het die program nog verder vertraag. Die Amerikaners was nie alleen nie: die ontwikkeling van die Sowjet-IS-4 het ook vertraag, asook ander tenkprogramme in ander lande. As gevolg hiervan het die ontwikkeling van die T29 jare geneem. Op 10 Julie 1947 het die Ordnance Committee beveel dat tenks wat by die Detroit -arsenaal gebou is, verminder word van 10 tot 8. Dit maak nie saak nie, aangesien nog nie 'n tenk gebou is nie. Pressed Steel het eers hul prototipe vervaardig.
Die verbeterde tenk van agter gesien
Die keuse van die Heavy Tank T26 as voorbeeld om te volg, het die Heavy Tank T29 'n redelike massa behou. Dit was effens swaarder as 64 ton, of slegs 7 ton meer as die Heavy Tank M6. Die onderste romp het beteken dat die T29 effens laer was as sy voorganger. Dit was nog steeds 'n reus met 'n enorme rewolwer, ontwikkel uit die een wat op die Heavy Tank M6A2E1 gebruik is.
Twee jaar het nie mors nie. Die rewolwer is radikaal verbeter. Die geweermantel het in dikte toegeneem tot 203-279 mm en het baie groter geword. Die beskerming van die rewolwer was ook indrukwekkend: 178 voor, 127 mm langs die sye, 102 mm agter. Die bevelvoerder se stasie en koepel beweeg terug na die gewoel van die rewolwer. Die aantal luike in die rewolwer het toegeneem tot 3. Dit is deels veroorsaak deur die aantal tenks op die T29 -platform wat selfs swaarder wapens sou hê. Die aantal ventilasiewaaiers het toegeneem tot 2. Anders as die M6A2E1, het die geweer geen bekrem gehad nie. Die masjiengewere het ook verander: in plaas van een M1919A4 Browning .30 cal het die tenk twee koaksiale M2HB .50 cal masjiengewere gehad.
Ford GAF-enjin en CD-850-1 transmissie
Die beskerming van die romp het swak vergelyk met die beskerming van die rewolwer. Die Heavy Tank T26 (teen hierdie tyd Medium Tank T26) het nie net die vorm van die romp geïnspireer nie, maar ook die beskerming daarvan. 102 mm voorste wapenrusting was genoeg vir 'n medium tenk, maar nie vir 'n byna 65 ton swaar nie. Die hoek van die voorste pantser is verander van 46 na 54 grade, maar dit het nie veel gehelp nie. Die looprat is ook uit die M26 geneem. Aanvanklik is die 580 mm wye T80E1 -baan gebruik, dieselfde as op die M26. Die aantal padwiele is verhoog tot 8 sedert die romp langer was.
Snydiagram van die Heavy Tank T29
Die grootste verskil was aan die agterkant van die romp. Die swaarder tenk benodig 'n kragtiger enjin. Dit was die Ford GAC, 'n familielid van die Ford GAF, die enjin wat op die M26 gebruik is. Die aantal silinders het toegeneem tot 12, en die volume tot 277 L. Die maksimum drywing was 770 pk. Die krag tot gewig verhouding was hoër as op die King Tiger. Aanvanklik het die tenk die EX-120 General Motors elektromeganiese ratkas gehad, maar na aanvanklike proewe is dit vervang met die Alisson CD-850-1-transmissie.
'N Tank vir eksperimente
Die doel van die loodstenk wat deur Pressed Steel vervaardig is, was om die komponente van die tenk te toets voordat die Detroit -arsenaal begin met die vervaardiging van die loods. Hierdie tenk verskyn selde in korrespondensie. Die agt tenks wat in Detroit gebou is, het 'n hoër prioriteit gehad, hoewel daar 'n voorbehoud was. Die T29 gaan nooit massaproduksie betree nie. Hierdie tenks is gebou as mobiele laboratoriums om komponente van voornemende tenks te toets. Die 8 tenks wat gebou is, het registrasienommers tussen 30162834 en 30162841.
Heavy Tank T29 #7 tydens proewe in Fort Knox
Die eerste T29 tenks was gereed teen die herfs van 1947. Hulle het geen groot verskille met die prototipe gehad nie, maar baie kleintjies. Die tenk het nog steeds die T123 geweerhouer gebruik, maar die mantel was anders. Bultjies om te beskerm teen spat word bygevoeg, wat die verwydering van die geweerhouer moeiliker gemaak het. Sommige veranderinge is aangebring aan ander elemente van die rewolwer, veral die stoorplek. Veranderinge is ook aan die looprat aangebring. Sedert die gronddruk toegeneem het, is die spore vervang met die T80E3 met spoorverlengers, wat hul breedte tot 711 mm vergroot het.
Dieselfde tenk van voor. Die T5E1 -gewere het nie lank op die T29 -tenks gehou nie
Een van die tenks, #7, is in Junie 1948 na die Armour Board in Fort Knox oorgeplaas. Die weermag het hier proewe gehou, waarna die M26 en T30 later aangesluit het. Die proewe het tot 1949 geduur, maar was grotendeels akademies, aangesien massaproduksie nooit op die tafel was nie. Eksperimentele tenks verskyn baie meer gereeld op die Aberdeen Proving Grounds, waar betroubaarheidsproewe gehou is. Die eerste T29 -prototipe is in Oktober 1947 daarheen gestuur, maar dit het nie lank gebly nie.
Allison V-1710-E32-enjin wat op die Heavy Tank T29E1 gebruik word
Alhoewel die Ford GAC kragtig genoeg was vir 'n groot tenk soos hierdie, is daar gesoek na 'n alternatief. Die enjin moes sterker wees om die tenk se mobiliteit te verhoog. Die Allison V-1710, wat tydens die Tweede Wêreldoorlog wyd op Amerikaanse vegters gebruik is, was 'n perfekte oplossing. Die Allison V-1710-E32 is geskep op grond van die vliegtuigmotor. Die krag is verlaag tot 870 pk. Die enjin werk saam met die CD-850-1-ratkas.
Die eerste T29 -prototipe is na General Motors gestuur, waar dit omgeskakel moes word. Die Allison V-1710-E32 was langer as die Ford GAC, en die enjinkompartement moes verleng word. Hierdie tenk is geïndekseer Heavy Tank T29E1. Die tenk het toetse ondergaan, maar die Allison V-1710-E32 is nie wyd gebruik nie. Die praktyk het getoon dat 'n tenkmotor nodig is.
105 mm T5E2 geweer. Dit is eers op die Heavy Tank T29E2 gebruik, later op nog vier tenks
Die bewapening van die Heavy Tank T29 het op 'n soortgelyke manier ontwikkel. Die omskepte voertuig is geïndekseer Heavy Tank T29E2. Die grootste verskil was die T5E2-geweer, wat in die somer-herfs van 1946 ontwikkel is. Die geweer het 'n dubbele snuitrem, wat die terugslagcilinders van drie na twee verminder het. Die tenk het 'n nuwe rewolwer gekry, met die indeks T5. Dit het hidrouliese deur- en hefmeganismes gehad. Hierdie uitvinding van die Massachusetts Institute of Technology is hier getoets, maar nie op ander tenks gebruik nie.
Die geweer was 'n ander storie. 'N Besluit is geneem om tenks ## 3, 4, 5, 6 en 7 om te skakel om die T5E2 te gebruik. Die geweerhouer is ook verander na die T123E1. Die omskakeling na die nuwe standaard het nie tegelyk plaasgevind nie. Byvoorbeeld, tenk #7 is getoets met die ou stelsel, en die T5E2 is later geïnstalleer.
Tipiese T29 met die T5E2 geweer
Drie T29 tenks is aktief getoets op die Aberdeen Proving Grounds: ## 3, 4 en 6. Die tenks is op 'n ander tyd getoets. #3 arriveer op 28 Mei 1948, tenk #4 arriveer op 1 April, tenk #6 arriveer op 22 Oktober 1947. Tenk #3 ry 2686 km tydens proewe, tenk #4 ry 1400 en tenk #6 3314 km. Tydens proewe het tenk #4 die verbeterde CD-850-2-ratkas ontvang. Die lang tydsduur was te wyte aan die feit dat die tenks betroubaarheidstoetse ondergaan het, en komponente wat later in ander tenks gebruik sou word, getoets het.
Dieselfde tenk van agter. Eksperimentele tenks kan van mekaar verskil, afhangende van watter toerusting destyds getoets is
Tenk nr. 3 het byna onmiddellik die onderwerp van eksperimente geword. Op 16 Julie is die tenk getoets op landloopterrein. Die ratkas moes ná 235 km herstel word. Ernstige kwessies het later gekom. Op 13 Augustus, na 750 km se ry, het 'n hele rits enjin- en ratkwessies ontstaan. Die tenk moes vir 1,5 maande uit proewe verwyder word. Op 29 September keer die tenk terug na proewe, maar nie lank nie. Op 8 Oktober, nadat hy 309 km gery het, het die enjin onklaar geraak en 'n aantal transmissie -elemente saamgeneem. Die enjin en ratkas moes vervang word. Die tenk het vir 'n lang tyd teruggekeer na die herstelwerkwinkel. Die oorblywende proeftydperk is eers in 1949 voltooi, na verskeie veranderings van die enjin en ratkasblok.
Die enjinkompartement is groter as op die M26 as gevolg van 'n groter enjin
T29 #4 het 'n nog meer dramatiese loopbaan gehad. Die tenk het die eerste 1,5 maande in Aberdeen onbeweeglik gebly. Daar is aan die ontwerp van die enjin en ratkas gewerk. Die tenk is tussen 9 en 25 Junie 1948 ingebreek. Daar is verskeie probleme met die enjin en vering opgemerk. Die tenk eindig egter sy eerste 328 km in 'n baie beter vorm as tenk #3. Die tenk het eers in Julie 184 km gery, aangesien dit deur verskeie tegniese gebreke geteister is.
Die tydsduur tussen einde Julie en begin Oktober was nog minder: 80 km. Einde Oktober, na slegs 592 km se proewe, moes die enjin vervang word. Die nuwe enjin het nie lank gehou nie. Die verkoelingstelsel het na 230 km gebreek. Die enjin is eers onttrek en daarna heeltemal vervang. Die tenk het nog 275 km gery voordat die nuwe enjin ook gebreek het. Einde Januarie 1949, na 1170 km se reis, is besluit om 'n nuwe CD-850-2 transmissie te installeer. Die tenk het die res van sy proewe met 'n nuwe ratkas voltooi.
'N Tipiese episode van proewe. Die enjin en ratkas moes gereeld verwyder word vir herstelwerk
Die lang proewe met tenk #6 het eers begin, op 10 November 1947. Dit het teen einde Februarie 752 km gery toe die transmissie uitmekaar val. Daar is ook probleme met enjinkomponente aangeteken. Die tenk keer op 17 Maart weer proewe en ry 182 km teen einde April, toe probleme met die stuur en die enjin opduik.
Gebreke het die tenk die hele somer van 1948 geteister. Soortgelyke kwessies het in die herfs voortgeduur. Die enjin is einde Desember vervang na nog 'n groot onklaarraking. Dit het gebeur na 1707 km se ry, 'n aansienlike afstand, maar een wat slegs afgelê kon word ten koste van verskeie enjinherstelwerk. Die vervangingsenjin was egter ook problematies. Na hierdie optrede is die lot van die Ford GAC verseël. Die Heavy Tank T30 is in die omgewing getoets met die Continental AV-1790-1-enjin. Hierdie enjin was ook skaars foutloos, maar dit was kragtiger en minstens so betroubaar as die Ford GAC.
Swaar tenk T29E3 op die Aberdeen Proving Grounds
Benewens die loodstenk en die eerste produksietenk, het die laaste tenk ook sy aanvanklike bewapening behou. Hierdie tenk is gebruik as 'n toetsbed vir nuwe tenkoptika. Die Heavy Tank T29E3 het die grootste verskil van sy neefs gehad. Die stereoskopiese afstandsmeter T31E1 het kenmerkende "ore" in die tenk ingebring. Die besienswaardighede is ook verander. Die T93E2 -teleskoop is geïnstalleer, en T141-, T144- en T145 -panoramiese besienswaardighede is ook getoets.
Anders as ander tenks, is die T29E3 hoofsaaklik gebruik om optiese toestelle te toets
Anders as tenks ## 3, 4 en 6, het tenk #8 nie aan uitgebreide mobiliteitsproewe deelgeneem nie. Die eksperimente het veral te doen gehad met besienswaardighede en het swak resultate (veral die afstandsmeter) gelewer. Die Heavy Tank T29E3 is aan die einde van sy proewe na Fort Knox verskuif, waar die toetse voortgegaan het. Hierdie 'verbanning' het die tenk gered. Die voertuie by Fort Knox wat ondergaan is, is gered, die res is geskrap. Die bewaarde T29 en T29E3 het deel geword van die Patton -museum en word nou uitgestal in die National Armour and Cavalry Museum in Fort Benning.
Die T31E1 stereoskopiese afstandmeter het die tenk sy "ore" gegee
Die T29 -familie tenks was 'n gemengde sak. Hulle was verouderd sodra hulle gebou is en het reeds 'n onbevredigende romp wat kwesbaar was vir medium- en groot kalibergewere. Die tenk blyk onvoldoende rats te wees, en toetse het getoon dat die enjin en ratkas onbetroubaar was. Die 105 mm T5E1 en T5E2 geweer was ondoeltreffend teen nuwe tenks, veral die IS-3. Die voorkoms van hierdie tenk op die Victory Parade in Berlyn op 7 September 1945 het verdere produksie van hierdie tenk nutteloos gemaak.
Die besluit om die produksie van die tenk te beperk, was korrek. Die T29 was nuttig as 'n toetsstaander. Die CD-850-transmissie is op M46 Patton-tenks geïnstalleer, en later oorgeplaas na die M103, die enigste Amerikaanse swaar tenk wat op groot skaal vervaardig is.
Vertaal deur Peter Samsonov. Lees meer interessante tenkartikels op sy blog Tank Argives.
'Dit is ingewikkeld' is 'n goeie manier om die Amerikaanse verhouding met swaar tenks in die eerste helfte van die 20ste eeu te beskryf. Die Anglo-Amerikaanse "Liberty" -tenk het die top van die "ruit" -konsep geword, maar was in die vroeë stadiums van produksie verouderd. Eksperimentele T1- en M6 -tenks beland met 'n goeie versameling tegniese probleme en het nooit die prototipe verlaat nie. Die Pershing verskyn teen die einde van die Tweede Wêreldoorlog, maar word slegs 'n swaar tenk genoem om tenkwaens te kalmeer: ​​moenie bekommerd wees nie, ons het 'n regte swaar tenk, nie erger as 'n King Tiger nie. Daar hoef min gesê te word oor die T28/T95, die Amerikaners het nie eers besluit of hulle dit 'n swaar tenk of SPG sou noem nie.
29+5 of 30+4
In Junie 1944 land die Geallieerdes in Europa. Baie berigte uit die voorste linies van Duitse swaar tenks het 'n gewigtige argument geword om die program vir swaar tenks te versnel. 'N Dokument wat twee nuwe swaar tenks beskryf, is op 14 September 1944 onderteken. Ingenieurs sou die T29 met 'n geweer van 105 mm en die T30 met 'n geweer van 155 mm maak.
In April 1945 het die weermag beveel dat een van die T29 -prototipes toegerus moet wees met 'n 120 mm T53 -geweer. Hierdie voertuig was aanvanklik T34 geïndekseer. As gevolg van die einde van die Tweede Wêreldoorlog het die werk aan die T29 egter vertraag, en hierdie T34 -prototipe is nooit gebou nie.
Die probleem met die verhoging van die vuurkrag van tenks was nog nie opgelos nie. Die T53 -geweer, gebaseer op die 120 mm AA -geweer, kan 'n dop teen 1100 m/s afvuur, wat in daardie dae 'n baie goeie resultaat was. 'N HVAP -dop met 'n wolframkern kan 'n snelheid van 1300 m/s bereik. In die middel van Mei 1945 is besluit dat hierdie geweer in twee prototipe T30 tenks geplaas sou word. Die T34 -indeks migreer na hierdie voertuie.
Afgesien van die geweer, het die T34 'n ander rewolwer as die T30 gehad. Om die lang geweer in balans te bring, is 'n teengewig aan die agterkant aangebring. Andersins was die voertuie identies. In 1946 was 'n eksperimentele T34 gereed.
Tydens proewe in Aberdeen en Fort Knox het die weermag twee ernstige probleme ondervind. Een daarvan was dat die ventilasie nie die hoeveelheid gasse wat tydens die vuur ontstaan ​​het, kon hanteer nie. Na verskeie skote het die konsentrasie gasse in die rewolwer gevaarlike vlakke bereik.
Die tweede probleem was dat verskeie tenkwaens met brandwonde in die hospitaal beland het. Na die afvuur het die vat nog 'n mate van warm gasse gehou. Sodra die stut oopgemaak is om die omhulsel te onttrek, is dit terug in die rewolwer gesuig, met lug gemeng en aangesteek.
Die probleem is opgelos met 'n afzuigkap, 'n spesiale toestel om oortollige gasse uit die vat te onttrek. Dit is op die kanon, naby die snuit, geïnstalleer. Hierdie toestel is reeds suksesvol op verskeie ander tenks gebruik.
Die T34 is nie in massa vervaardig nie. Slegs twee eksperimentele voertuie is gebou. In die veertigerjare het die Ordnance Department sy planne vir swaar tenks herwaardeer, deels as gevolg van die voorkoms van die IS-3, wat ligter was as sy Amerikaanse ekwivalente, maar uitstekende beskerming en vergelykbare vuurkrag gehad het.
As deel van 'n algehele vermindering van die militêre begroting, is die T29-, T30- en T34 -programme eers verminder en daarna heeltemal gekanselleer. Die meeste voltooide prototipes is geskrap. Een T34 het hierdie lot vrygespring en is tans teenwoordig in die Patton -museum in Fort Knox.
Vaardighede en toerusting
Oor die algemeen het die Premium Tanks nie net 'n toegewese bemanning vir die tenk nie, maar hierdie tenk sal 'n volgehoue ​​opgradering in sy woonplekke sien met 'n opgeleide bemanning en 'n paar vaardighede; die volgende vaardighede word aanbeveel vir die T34.
Nota: Sonder enige spesifieke volgorde, die keuse van die vaardighede en die volgorde, is die besluit van die tenkwa.
Broers in die wapen: Verbeter die bekwaamhede en vaardighede van die bemanning met 5%, wat beter herlaai, mik, ens.
Koppelingsrem: stel die dwarssnelheid in staat om die prestasie op die grond te verbeter.
Sesde sin: dit sal u help om te weet of die voertuig opgespoor is.
Gladde rit: verbeter die akkuraatheid tydens die beweging van die tenk.
Armorer: Verminder die straf -effek van 'n gebreekte geweer.
& ldquoStaal! Staal! Staal! & Rdquo
Jare voor Operasie Barbarossa, het Sowjet T-26 tenks maklik die Duitse en Italiaanse tenks tydens die Spaanse Burgeroorlog oortref. Maar hulle het 'n paar onaanvaarbare swakhede gehad. Die groot probleem was dat die T-26 te maklik vernietig is deur ligte tenkwapens en selfs geïmproviseerde wapens, soos Molotov-cocktails.
Hierdie tenks neem sonder twyfel groot verliese, en rdquo het Voroshilov, minister van verdediging, in 1937 geskryf.
In reaksie hierop het beplanners van die Rooi Leër spesifikasies opgestel vir 'n nuwe medium tenk van 26 ton, wat vinnig en beweeglik sou wees, maar ook baie beter beskerm sou word. Dit sou ook 'n groter kanon as die T-26 dra, wat dit die vermoë bied om versterkings sowel as vyandelike tenks aan te neem.
Dit was 'n revolusionêre konsep. Vroeër was tenks gevegte of vinnige maar brose tenkwaens, en die kombinasie van spoed, beskerming en vuurkrag in een pakket was 'n groot uitdaging en sou 'n innoverende ontwerp vereis. Stalin onderteken die bevel om in April 1940 met die produksie te begin, en teen Junie rol die eerste T-34's van die produksielyn af.
Die opvallendste aspek van die T-34 & rsquos-voorkoms was sy hoekige oppervlaktes. Die T-34 was nie net 'n basiese metaalkas soos vroeëre tenks nie, maar is sorgvuldig ontwerp om skuins pantservlakke aan inkomende skulpe voor te stel. Dit het twee gevolge gehad om teen 'n hoek te slaan: dit het die wapenrusting wat 'n dop moes binnedring, verhoog, en die skuins hoek het beteken dat 'n dop waarskynlik sou wegkyk eerder as om deur te gaan.
Die Sowjette het ook 'n nuwe tipe staal vir die T-34 & rsquos-pantser ontwikkel. Navorsers by die Mariupol -fabriek in die Oekraïne spandeer jare daaraan spesiale legering MZ-2, wat hardheid gekombineer het met soepelheid en die vermoë om saam te pers sonder om te breek, sodat dit nie verpletter of meegee nie. Hierdie kombinasie van staal en helling was ongelooflik effektief.
En ldquoOne het vasgestel dat 37 mm-wapenpersoneel 23 keer teen 'n enkele T-34-tenk afgevuur het, maar slegs daarin geslaag het om die tenk en rsquos-rewolwerring vas te maak, en 'n Duitse offisier.
Terwyl ander tenks gewapen was met 'n 50 mm (2-duim) kaliber gewere wat ses pond doppe afgevuur het, het die T-34 'n nuwe geweer van 76 mm (3 duim) ingepak, die F-34. Dit het 'n 14-pond pantser-deurdringende projektiel afgevuur wat in staat was om twee duim staalwapens op 1000 meter te slaan. Die T-34 het ook die F-354 hoë plofbare ronde om geboue of bunkers uit te slaan.
Toe die Duitsers nuwe tenks bekendstel soos die tier met 'n steeds swaarder beskerming, het die Sowjets die T-34 toegerus met 'n versterkte rewolwer en 'n nog groter geweer, die 85 mm ZiS-S-53, wat gedurende die oorlog en lank daarna effektief gebly het.
Benewens die hoofbewapening, het die T-34 ook twee masjiengewere gepak, een in die romp en een koaksiaal met die groot geweer, om infanterie op korter afstand te pak. Later het T-34's pistoolpoorte aan weerskante van die rewolwer gehad as die gevegte baie naby was.
Die derde aspek was mobiliteit met die T-34 en rsquos 8.3-liter 500-perdekrag V12 enjin, wat 'n indrukwekkende topsnelheid van 34 mph gee. Landloopprestasie was noodsaaklik, en spesiale breë spore het nie meer gronddruk uitgeoefen as 'n menslike voetspoor nie. Hierdeur kon die T-34 diep modder en sneeu deurkruis, waarheen Duitse panzers het vasgeval, 'n deurslaggewende voordeel in Rusland en rsquos lente en herfs & lsquomud seisoene. & rsquo
Die T-34 is ontwerp as 'n goedkoop voertuig om in groot getalle in massa geproduseer te word. Teen die tyd van die Duitse inval het die Sowjette ongeveer 1 000 van die nuwe tenk gehad. Baie duisende meer het spoedig gevolg.
"Voor my verskyn vyftien, dan dertig, dan veertig tenks. Uiteindelik was daar te veel van hulle om te tel."
Die T-34 was die ruggraat van die Rooi Leër tydens die epiese Slag van Koersk in 1943, die grootste tenkgeveg wat ooit geveg is. Die Duitse plan was om deur 'n groep van die Rooi Leër te breek en omring, soos hulle vroeër in die oorlog suksesvol gedoen het. Hierdie keer het die Sowjette egter teenaanval gekry. Met die bestelling & ldquoStal! Stal! Stal! & Rdquo (& ldquoSteel! Steel Steel! & Rdquo), beveel generaal Rotmistrov die 5de Guards Tank Army in aksie by die Prokhorovka -brughoof wat deur Duitse swaar tenks gehou word.
Ongeveer 150 en 200 meter voor my verskyn vyftien, dan dertig, dan veertig tenks. Uiteindelik was daar te veel van hulle om te tel, "het een Duitse offisier geskryf.
Sowjet- en Duitse magte het tot kort afstand gesluit, waar die voortreflike mobiliteit van die T-34's duidelik geword het.
In die melee van hul voordeel in vuurkrag, wat hulle aan die begin van die offensief geniet het in die botsing met ons ander gepantserde formasies, was [die Duitsers] nou heeltemal verbaas oor die Sowjet-T-34 tenks van korter afstande, en rdquo Rotmistrov geskryf.
Die Rooi Leër het nog steeds groot ongevalle opgedoen, maar dit het die Duitse opmars gestuit en die brugkop van Prokhorovka het 'n keerpunt geword. Dit was die einde van die Duitse strategiese offensief, die gety het omgedraai en dit sou binnekort op die strate van Berlyn neerstort.
Die Duitse generaal von Kleist het die T-34 & ldquo genoemdie beste tenk ter wêreld& rdquo en stel voor dat die Ryk dit moet kopieer eerder as om hul eie te ontwerp. Terwyl die idee laat vaar het, was die skuins pantser T-34 en rsquos 'n sterk invloed op die volgende Duitse tenk, die Panther.
& ldquo Ons het niks vergelykbaar gehad nie, en rdquo het generaal von Mellenthin geskryf oor die mislukte aanranding van 1941 op Moskou. & ldquoHulle [T-34's] het 'n groot rol gespeel in die redding van die Russiese hoofstad. & rdquo
Trots voor die sondeval: waarom Japan tydens tenkoorlogvoering misluk het
Japannese infanteriste vorder in 1937 op Nanjing agter 'n tipe 89B I-Go medium tenk. Die prestasie van Japan se pantsermagte het teen daardie tydstip grootliks 'n hoogtepunt bereik.
W As mense in die Tweede Wêreldoorlog aan die Japannese weermag dink, dink hulle dikwels aan vreesaanjaende nulvegters of soldate wat doodslaan - nie tenks en pantservoertuie wat verwoesting veroorsaak op niksvermoedende vyande nie. Hierdie indruk is gewoonlik vir die Duitsers gereserveer. Die pantsermag van Japan tydens die Tweede Wêreldoorlog was nooit 'n belangrike komponent van die keiserlike oorlogsmasjien nie, en die prestasie daarvan tydens die oorlog was hoogstens middelmatig.
Maar hoekom? Japan was een van die eerste wêreldmoondhede wat met gepantserde voertuie geëksperimenteer het. Dit het selfs oorlogsvoering met gekombineerde wapens in die praktyk gebring jare voor die Duitsers dit gedoen het. Deur 'n mengsel van binnegevegte van 'n offisierkorps, sterk persoonlikhede en veranderende prioriteite op die slagveld, het Japan al die prestasies verspil.
Toe Heinz Guderian - die legendariese Blitzkrieg -argitek van Duitsland en skrywer van die baanbrekende gepantserde oorlogsvoeringboek uit 1937 Achtung-Panzer!- in die wêreld gesoek na voorbeelde van tenkontwikkeling na die Eerste Wêreldoorlog, het hy nagelaat om ooswaarts na Japan te kyk, een van die voorste nasies in die tussenoorlogstyd in gepantserde oorlogvoering.
Alhoewel Japan nie 'n direkte deelnemer aan die vleismaaier van die Eerste Wêreldoorlog was nie, het Japan, soos baie ander nasies destyds, militêre waarnemers na die Wesfront gestuur. Toe die Britse Mk I, die eerste tenk ter wêreld wat in die geveg gedien het, omslagtig oor die niemandsland aan die Somme gerol het, het waarnemers die nuus van die toerusting terug na Tokio telegrafeer.
Internasionale waarnemers kyk gefassineerd hoe die wêreld se eerste tenk in die geveg, die Britse Mk I, in 1916 op die slagveld neerslaan - hier naby Thiepval, Frankryk. (© Ivy Close Images/Alamy)
Die Keiserlike Japanse leër het die tenk se revolusionêre potensiaal vinnig herken en reeds in 1917 begin besprekings oor die aankoop van buitelandse verwysingsmodelle. Op 24 Oktober 1918, minder as 'n maand voordat die geveg met die wapenstilstand geëindig het, het 'n Britse "vroulike" tenk van Mk IV ('n variant gewapen met vyf masjiengewere maar geen kanon) by die Japanse hawe Yokohama aangekom, bestem vir die infanterieskool in die Chiba -prefektuur. Die ernstige studie van die tenk het laat die volgende jaar begin, toe die skool sy tweede besending ontvang het: ses Britse Mk A Whippets en 13 Franse Renault FT-17's.
Afgesien van die tegniese aspekte van die nuwe wapen, het die Japannese kennis geneem van die moontlike betekenis van die nuwe leerstelling wat dit verteenwoordig: gepantserde oorlogvoering. Die leër se tegniese hoofkwartier, wat as deel van 'n hervorming van 1919 ingestel is om toesig te hou oor die navorsing en ontwikkeling van wapens, beklemtoon die belangrikheid van die gebruik van "meganiese krag bykomend tot bestaande menslike en dierlike magte vir die werking en vervoer van wapens." Hierdie idee het ernstige belangstelling gewek onder meer oopkop infanteriebeamptes. Teen 1921 begin Japan se Army War College in Tokio buitemuurse lesings oor gepantserde oorlogvoering tydens die Groot Oorlog, en die Japannese woord vir tenk -sensha, letterlik 'strydmotor' - is geskep.
Die tenk was nie die enigste nuwe wapen wat belangstelling genereer het nie. Alhoewel die Groot Oorlog 'n tragiese verdrukking vir Europa was, was dit vir Japan 'n oneindige skatkis van tegnologieë, leerstellings en lesse. Tientalle ondersoekkomitees en tegnologierade het na vore gekom om masjiengewere, radiokommunikasie, lugmag, nasionale mobilisering te ondersoek - alles wat Japan se militêre ambisies bevoordeel. Maar in vergelyking met ander onderwerpe, het tenkontwikkeling nie die hoogste prioriteit geniet nie.
In 1925 het dit verander. Minister van Oorlog Kazushige Ugaki het 'n groot ontwapeningsprogram vir die weermag geïmplementeer wat daarop gemik is om vermindering en modernisering, of kwaliteit bo kwantiteit, te verminder. Die weermag het vier infanteriedivisies en verskeie weermagskole en hospitale ontbind en die vrye hulpbronne toegewys om die weermag se lugkorps en lugafweerkorps uit te brei en 'n professionele tenkkorps op te rig.
Op 1 Mei 1925 het die Japanse pantsermag tot stand gekom met die stigting van die 1ste Tenkbataljon in Kurume en die Infanterieskole Tenkbataljon in Chiba. Maar die twee bataljons-elk bestaande uit vyf nou verouderde Mk A Whippets en Renault FT-17's-was eksperimentele eenhede wat nie daadwerklik kon veg nie. Daarbenewens het die jong tenkkorps ernstige skeptisisme ondervind by tradisionaliste van die weermag, wat die potensiaal van hierdie belaglike uitvinding bevraagteken het.
Tog bly Japan se eerste groep tenkbevelvoerders en ingenieurs onverskrokke, en sy jong offisiere was vasbeslote om 'n moderne pantsermag te bou - indien nodig, van nuuts af. Om oorlog met China en moontlik die Sowjetunie te ken, was net 'n kwessie van tyd; hulle was ontsteld oor die afhanklikheid van Japan van buitelandse invoer, meestal uit Frankryk. Oproepe om tenks wat in die binneland vervaardig is, het steun gekry van die hoof van die weermag se tegniese hoofkwartier, wat Japan se binnetenkprojek aan die 30-jarige artillerie-ingenieur kaptein Tomio Hara van die motorvoertuigafdeling van die tegniese hoofkantoor teen Junie 1925 toegewys het. .
Deur Guderian geïgnoreer, was Japan 'n vroeë gebruik van tenks, in 1925 wat kaptein Tomio Hara die opdrag gegee het om 'n huishoudelike tenk te vervaardig. (HistoryNet -argiewe)
Daar was twyfel oor kaptein Hara en sy span se kans op sukses Japan se vorige ervaring met die vervaardiging van militêre motorvoertuie was beperk tot 'n vragmotor van vier ton en 'n trekton van drie ton. Twintig maande later het Hara egter skeptici verkeerd bewys.
Eksperimentele tenk nr. 1 (aangedui as die tipe 87 Chi-I-medium tenk) het sy gebreke-op 20 ton, dit was swaar en baie ondermagtig-maar aangesien die veldtoetse geslaag het, het die weermag sy huishoudelike tenkprogram die trekpas gegee. Hara en sy span het onmiddellik begin om die ontwerp vir massaproduksie te verbeter en het in 1929 die prototipe vir die Type 89 I-Go medium tenk voltooi-die wêreld se eerste massaprodusente diesel aangedrewe tenk en 'n weermag gepantserde werkperd tot 1942. In 1929, Japan bestel ook sy laaste bondel tenks: 10 Renault NC-27's. Van toe af sou alles in Japan gemaak word.
Alhoewel Japan begin het met minder ervaring in gepantserde oorlogvoering as sy Westerse eweknieë, het dit verander tydens sy inval in China. Op 17 Desember 1931 vorm die Japannese die 1st Tank Company-'n tydelike eenheid bestaande uit Renault FT-17's en NC-27's van die twee bestaande tenkbataljons-en stuur dit na die slagvelde van Mantsjoerije. Hulle vuurdoop blyk antiklimakties te wees. Onder leiding van een van die mees belowende tenkbevelvoerders van Japan, die 34-jarige kaptein Shunkichi Hyakutake, het die tenks bykans geen weerstand ondervind toe hulle stadig agter die infanteriste dreun nie. Die grootste aksie van die geselskap in die veldtog, die Slag van Harbin, het slegs 17 uur geduur voordat die onopgeleide en ongemotiveerde Chinese krygstroepe die stad verlaat het.
Minder as 'n maand later, toe anti-Japannese onluste uitgebrei het tot 'n grootskaalse militêre konfrontasie in Sjanghai, het die Japannese weermag 'n tweede tenkmaatskappy gestuur-hierdie keer met vyf van die binnenshuise tipe 89 I-Gos langs ou Renaults-om die Die keiserlike Japanse vloot se beleërde landmagte daar. Die 2nd Tank Company, onder bevel van Hyakutake se kollega, kaptein Isao Shigemi (37), het swak gevaar in die digte stad Sjanghai, waar die Chinese infanterie maklik die tenks in die stad se smal strate kon kontroleer.
Twintig maande later lewer kaptein Hara die eksperimentele tenk nr. 1. - Japan se eerste tenk in massa geproduseer. (Nasionale Argief)
Hierdie onbevredigende optredes spruit nie uit tegniese onbekwaamheid nie, maar uit teoretiese gebreke. In die tussenoorlog was daar talle hipoteses oor hoe die tenk op die moderne slagveld gebruik moet word - maar dit het min geleenthede gebied om dit te toets. Militêre teoretici stel drasties verskillende leerstellings voor en teen die vroeë dertigerjare het die filosofie van gepantserde oorlogvoering grootliks in twee denkrigtings verdeel - Brits en Frans.
Baie Britse militêre teoretici, waaronder generaal-majoor JF C. Fuller en kaptein BH Liddell Hart, bepleit gepantserde magte as 'n onafhanklike arm, met 'n gemeganiseerde gekombineerde wapenmag as die ruggraat van 'n klein, mobiele leër wat rondom die tenk gesentreer is.
Aan die teenoorgestelde uiterste het die meeste Franse generaals (toekomstige generaal Charles de Gaulle uitgesluit) daarop aangedring om die infanterie-gebaseerde leër van die Eerste Wêreldoorlog te behou en die tenk hoofsaaklik as 'n ondergeskikte ondersteuningsarm te gebruik. In plaas daarvan om gekonsentreerd te wees, sou gepantserde voertuie tussen die infanterieformasies in die voorkant versprei word. Omdat Japan 'n groot invoerder van Franse tenks was, was dit natuurlik dat die Japannese die Franse leerstelling oor infanterieondersteuning aanvaar het.
Gedurende die tussenoorlogse jare kon Europese moondhede nie bepaal watter teorie korrek was nie, maar toe Heinz Guderian se Britse gemodelleerde, gekombineerde arms Panzerwaffe uiteindelik in 1940 met die Franse weermag bots, het die antwoord duidelik geword.
As die Europeërs ooswaarts na Japan gekyk het, kon hulle hul antwoord vroeër gekry het. Op 21 Februarie 1933 - toe Japan sy winste in Mantsjoerije verseker het en stadig in China ingedring het - het dit 'n groot offensief, die Slag van Rehe, losgemaak wat daarop gemik was om die Binne -Mongoolse provinsie net noord van Beijing te verower.Japan het die onvoorbereide Chinese krygsheer -weermag aan die gang, maar luitenant -generaal Yoshikazu Nishi, bevelvoerder van die 8ste afdeling van die weermag, het besef dat sy tradisionele infanterie nie die Chinese sou kon agtervolg en verwoes voordat hulle 'n nuwe verdedigingslinie sou vestig nie. Tot sy beskikking was egter die nou ervare 1st Tank Company, bestaande uit 11 tipe 89 tenks en twee tipe 92 swaar gepantserde motors, saam met ongeveer 100 vragmotors en gepantserde motors van die Kwantung Army Automobile Group.
In 1929 voltooi Japan die prototipe vir die massaproduksie Type 89 I-Go medium tenk. (Asahi Shimbun via Getty Images)
Nishi het geweet hoe om te improviseer. Op 1 Maart beveel hy generaal-majoor Tadashi Kawahara en sy Battle Group Kawahara-'n ad-hoc-formasie bestaande uit die 1st Tank Company, 'n bergartillerie-onderneming, 'n ingenieursmaatskappy, 'n radiokommunikasie-groep en twee infanteriebataljons-om die aanvanklike deurbraak en vooruitgang van die belangrikste Japanse mag na Chengde, die provinsiale hoofstad, om die Chinese verdediging te ontwrig.
Die tenks en vragmotors van Battle Group Kawahara het op die snelweg Jinzhou-Chaoyang vorentoe gestoot. Die Chinese magte, wat steeds stadig terugtrek na die tweede verdedigingslinie, is heeltemal onkant betrap. Hulle verdediging het in duie gestort, en die eerste tenkmaatskappy het op 4 Maart in 'n verlate Chengde gery wat 'n asemrowende 200 myl afgelê het - ongeveer die afstand van die Belgiese grens na Parys - binne vier dae.
Of generaal Nishi vooraf die teorie van gekombineerde wapens van Liddell Hart gelees het, sal waarskynlik nooit bekend wees nie, maar wat hy geïmproviseer het op die hobbelige paaie van Noord-China, het die drome van Britse militêre teoretici in werking gestel om tenksgesentreerde, gekombineerde-wapenoorlogvoering. Die resultaat was 'n briljante gemeganiseerde oorwinning teen tradisionele infanterie, en beduidend genoeg het een daarvan gewerk voordat die Duitsers dit gedoen het.
Die oorwinning in Rehe het uiteindelik tenkwa-offisiere die krag gegee om te konsentreer op gekonsentreerde pantservormings en meganisering van gekombineerde wapens. In Maart 1934 is hul oproepe uiteindelik beantwoord met die stigting van die 1ste Onafhanklike Gemengde Brigade van die weermag. Die 1ste Onafhanklike Gemengde Brigade, wat bestaan ​​uit twee tenkbataljons, 'n infanterieregiment, 'n artilleriebataljon en 'n ingenieursmaatskappy, was Japan se eerste operasionele gekombineerde wapenformasie-en daarvoor 'n vroeë operasionele voorbeeld van wat Westerse moondhede getoets het meestal in oorlogspele in vredestyd. Toe die Tweede Sino-Japannese oorlog in 1937 uitbreek, het Japan die brigade onmiddellik na die Chahar-provinsie in die noorde van China gestuur as deel van die ekspedisiemag van luitenant-generaal Hideki Tojo.
In Maart 1933 gebruik luitenant -generaal Yoshikazu Nishi tenks met groot effek tydens die Binne -Mongoolse Slag van Rehe. (HistoryNet -argiewe)
Die daaropvolgende operasie was egter 'n ramp. Anders as Yoshikazu Nishi, was Tojo-wat gedurende die grootste deel van die Tweede Wêreldoorlog as premier van Japan sou dien-'n sterk infanterietradisalis, sonder die bedoeling om met tenksgesentreerde leerstellings te eksperimenteer. Tojo het die herhaaldelike protes van die 1ste Onafhanklike Gemengde Brigade -bevelvoerder, generaal -majoor Koji Sakai, geïgnoreer en die tenk en infanteriebataljonne van die brigade verbreek om ander infanterie -eenhede te versterk - wat die doel van 'n gekonsentreerde gepantserde formasie tot niet maak. Sakai het sy brigade herhaaldelik ontbloot gevind, met slegs 'n enkele ingenieursonderneming op sy bevel. Dat Sakai dit gewaag het om sy Imperial Japanese Army Academy te vervloek senpai as 'n "dom moron" - 'n verstommende daad gegewe die streng kultuur van beleefdheid en respek van Japan - was te verstane.
Om die situasie te vererger, het die meeste infanteriebevelvoerders van gepantserde eenhede nie geweet hoe om hul voertuie effektief te gebruik nie. Selfs in 'n ondersteunende rol in infanterie het die 1ste Onafhanklike Gemengde Brigade swak gevaar. 'N Ontleding na die geveg deur die Chiba Army Tank School het daarop gewys dat tydens operasie Chahar en die daaropvolgende westelike offensief verder in die binneland in die Shanxi-provinsie, gepantserde eenhede dikwels "gepleeg is met onvoldoende voorbereiding, in nat en modderige toestande, sonder artillerie-ondersteuning of koördinasie. "
Gefrustreerd deur die konstante ontploffing van sy tenk -eenhede, het die 1ste Onafhanklike Gemengde Brigade -bevelvoerder, generaal -majoor Koji Sakai, Tojo 'n 'dom gek' genoem. (HistoryNet -argiewe)
Chinese opposisiemagte, insluitend dié van die elite-sentrale leër, beskik oor baie beter anti-tenk-vermoëns as die plaaslike krygsheerleërs wat die Japannese weermag voorheen in die gesig gestaar het. Tydens die Slag van Xinkou in Oktober 1937 beveel die bevelvoerder van die 5de divisie sy 4de tenkbataljon om gevestigde Chinese anti-tenkposisies by Yuanping frontaal aan te val. In hierdie noodlottige beskuldiging het Chinese troepe wat deur die Duits vervaardigde 37 mm Pak 35/36 vuurwapen-tenks gewere afgevuur het, die dun gepantserde ligte tenks van die bataljon doodgemaak en drie van die vyf kompanie-bevelvoerders doodgemaak-onder hulle die opkomende ster Shunkichi Hyakutake. (Sy kollega Isao Shigemi het effens beter gevaar, deur die oorlog geleef en tot die rang van generaal -majoor gestyg totdat hy met sy tenk op 'n selfmoordklag teen die Amerikaners gery het tydens die Slag van Luzon in 1945.)
Alhoewel Tojo en sy mede-infanterie-offisiere hoofsaaklik die skuld vir die brigade se swak optrede in die noorde van China gehad het, het die weermag sy gekombineerde-wapenoorlog-eksperiment as 'n mislukking beskou. In Augustus 1938 het die weermag die meeste van die tenks van die 1ste Onafhanklike Gemengde Brigade onttrek en die eenheid effektief ontbind.
Tog het die pantsermag van Japan steeds uitgebrei, met Tomio Hara en sy span wat nuwer en swaarder tenks ontwerp het. Maar daar was geen ernstiger sprake van gekonsentreerde tenkformasies nie, die lot van die gepantserde mag terwyl 'n verspreide en ondergeskikte ondersteuningsarm verseël is - 'n gevolg wat baie infanterie -generaals verwelkom het.
Soos met die meeste Westerse lande, was Japan se grootste struikelblok vir die oprig van 'n gepantserde mag nie 'n gebrek aan hulpbronne of buitelandse sanksies nie, maar skeptisisme en opposisie van tradisionaliste in sy eie leër wat nie innovasie verstaan ​​nie, of 'n nuwe wapenstak wou sien kompeteer teen hul eie. In die Weste het gepantserde magte uiteindelik daarin geslaag om hulself te verlos as die belangrikste komponent van die moderne tenk-infanterie-artillerie gekombineerde wapens. In Japan het die verlossing veel te laat plaasgevind.
Van 1938-1942 het die meeste Japannese tenkeenhede onder die bevel van tradisionele infanterie-afdelings gewerk. Soms het die weermag los tenkregimente en 'n beperkte aantal infanterie- en artillerie -eenhede losweg georganiseer sensha dan, of tenkgroepe, maar hulle was nie permanent of onafhanklik nie. In plaas daarvan funksioneer hulle meer soos operasionele reserwe -poele, met eenhede wat na die voorkant gestuur word wanneer die infanterie 'n groot mobiele mag benodig.
Luitenant -generaal Hideki Tojo, 'n stoere infanterietradisjonalis wat veral tydens die Tweede Wêreldoorlog bekend was as die premier van Japan, het die vordering ontbind deur die tenkbataljon op te breek. (Nasionale Argief)
Eers nadat hy 'n vernederende nederlaag van Mei-September 1939 deur generaal Georgy Zhukov se Rooi Leër in Nomonhan gely het-by die Sowjets bekend as die Slag van Khalkhin Gol-en daarna die destruktiewe krag van die Duitse Blitzkrieg in Wes-Europa in Mei-Junie 1940 aanskou het, het die Japannese oorweeg weer meganisering van gekombineerde wapens. In April 1941 het die weermag sy meganisasiehoofkwartier op die been gebring vir die studie en implementering van sulke oorlogvoering. Op 24 Junie 1942 vorm dit drie tenkafdelings in die noorde van China. Op 4 Julie het die 1ste en 2de tenkafdelings gekombineer met die elite Demonstration Tank Brigade die gemeganiseerde leër in Mantsjoerije gevorm. Dit het gelyk asof Japan uiteindelik gereed was vir gepantserde oorlogvoering.
Die werklikheid het dit egter nie bewys nie. Elke tenkafdeling moes vier tenkregimente, een infanteriregiment en een artillerieregiment hê, met verskeie gespesialiseerde eenhede (almal gemeganiseer). Maar die afdelings het nooit genoeg pantservoertuie of vragmotors gekry nie, maar sommige regimente moes op perde staatmaak vir vervoer. Op sy beste kan hulle slegs as halfgemotoriseerd beskou word. Met die ondertekening van die Sowjet-Japannese neutraliteitspakt op 13 April 1941 en die aanval op Pearl Harbor net minder as agt maande daarna, het die Japannese weermag produksieprioriteite aan sy aartsvyand, die Japannese vloot, verloor.
Japannese tenks kon ook nie hul eie hou teen hul geallieerde eweknieë nie. Die Type 97-Kai Shinhoto Chi-Ha, die swaarste tenk wat vir die afdelings beskikbaar was, het 15,8 ton geweeg, het 'n 47 mm-geweer met 'n hoë snelheid en slegs 'n duim pantser op sy dikste. Ter vergelyking, 'n Amerikaanse M4A3 -Sherman -mediumtenk weeg 33 ton, het 'n 75 mm -hoofgeweer en minstens 2,5 duim frontale pantser (sien hieronder "Was die Japanese Terrible Tank Builders?).
Aangesien 'n landoorlog teen die Sowjetunie tydelik buite die kwessie was en die Sino-Japannese konflik in 'n dooiepunt verval het, was daar nie meer die behoefte aan groot gepantserde formasies op die vasteland van Asië wat in die dertigerjare was nie. Kort voor lank het die weermag regiment na regiment uit die tenkafdelings getrek om die suidelike teaters te versterk, en uiteindelik het die gemeganiseerde leër op 30 Oktober 1943 heeltemal ontbind. Verder was Indochinese oerwoude en eilande in die Stille Oseaan van nature ongeskik vir grootskaalse gepantserde operasies, en die 'n relatiewe klein aantal tenks het van Japan se pantsermag weer 'n ondersteuningsarm van infanterie gemaak.
Die Japannese het wel twee operasioneel suksesvolle gebruike van gekonsentreerde pantservoertuie tydens die oorlog gehad: in die Malayan-veldtog van Desember 1941 tot Januarie 1942 en Operation Ichi-Go in April-Desember 1944 in Oos- en Suid-China. Alhoewel die weermag ook tenks in die Filippyne ontplooi het, was hul prestasie daar ver van suksesvol. Namate die militêre situasie van Japan versleg het en die brandstofvoorraad verminder het, het baie infanteriebevelvoerders uiteindelik tenks gebruik as statiese artillerie -stukke en bokse.
Tanks was nie geskik vir die gebruik van die eilande in die Stille Oseaan nie; hierdie gedeeltelik begrawe tipe 95 Ha-Go op Tarawa is as 'n herwinning gebruik. (Nasionale Argief)
Japannese tenks in Mantsjoerije het nie beter gevaar nie. Toe drie fronte van die Rooi Leër aan die spits staan ​​van T-34/85 tenks en Ilyushin Il-10 Sturmovik-aanvalvliegtuie op 9 Augustus 1945 die grens Mongools-USSR-Manchukuo oorsteek, verdamp die uitgeholde Japannese tenkafdelings in wese in die gesig van die Rooi Weermag se massiewe gepantserde knypmaneuvers.
Op die mistige oggend van 18 Augustus, drie dae daarna Japan se oorgawe -aankondiging, kolonel Sueo Ikeda, het sy elfde tenkregiment van tipe 97 en tipe 95 van sy 11de tenkregiment gelei op 'n dolle teenaanval teen die Sowjet -besettingsmagte wat op die Japanse eiland Shumshu, in die Kuril -eilande, geland het. Min amptelike rekords is beskikbaar en dit is onduidelik of Sowjet -aggressie, Japannese wanhoop of bloot 'n wedersydse misverstand die stryd veroorsaak het. Die uitkoms is egter ondubbelsinnig: Terwyl die Japannese meer as 1 500 Sowjet-troepe doodgemaak of gewond het, het die Sowjet-tenkwapens die helfte van die tenks van die Japannese regiment afgebreek en Ikeda en sy manne doodgemaak-en die verhaal van die pantserkrag van die keiserlike Japan het tot 'n onseremoniële einde
'N Amerikaanse M4 Sherman -tenk verdwerg die Japannese tipe 94 -tenk wat op die een of ander manier daarop rus. (Nasionale Argief)
Was die Japanese Terrible Tank Builders?
Alhoewel klein, liggepantserde en ondergeskikte Japannese tenks swak gevaar het teen vooraanstaande geallieerde tenks, weerspieël hierdie verskil nie 'n gebrek aan Japannese kennis nie. Die meeste tenks wat Japan gedurende die vooroorlogse dertigerjare vervaardig het, was gelykstaande aan kontemporêre Westerse ontwerpe.
Die meerderheid Japannese tenks was lig gepantser, want in die eerste helfte van die Tweede Wêreldoorlog was Japan se primêre vyand swak toegerus-waar die anti-tenk-vermoëns van sy infanterietroepe dikwels neerkom op selfmoordaanvalle met gebundelde stokgranate. Afgesien van 'n paar seldsame gevalle, was daar ook geen tenk-teen-tenkgevegte nie, so Japan het nie 'n dik pantser en groot gewere nodig gehad nie. Inderdaad, tenks benodig lig te wees om die bergagtige terrein en beperkte infrastruktuur van die suide van China te deurkruis. Die Japannese het wel 'n beperkte aantal swaarder tenks vervaardig wat ontwerp is om die nuwe geallieerde bedreigings teen te werk-byvoorbeeld die Type 3 Chi-Nu, met 'n 75 mm-geweer. Maar die weermag het dit terughou
kosbare toerusting op die vasteland van Japan, tesame met die elite 4th Tank Division wat in 1944 opgerig is, vir Hondo-Kessen—Die "finale stryd om die tuiseilande" wat nooit gekom het nie. —Jiaxin "Jesse" Du
Hierdie verhaal is oorspronklik gepubliseer in die Maart/April 2017 -uitgawe van die Tweede Wêreldoorlog tydskrif. Teken hier in.
Skakels en verwysings
Die KV-1 op Wikipedia
Alle plakkate van ww2 Sowjet -tenks
Die eerste KV-1-prototipe in Finland met die 91ste tenkbataljon van die 20ste Heavy Tank Brigade, naby Suma, 17-19 Desember 1939, saam met twee T-100's en een SMK.
KV-1 model 1939 met gelaste rewolwer. Sentraalfront, somer 1941.
KV-1 model 1940, sentrale voorkant, herfs 1940. slagspreuk "Vir Rusland ".
KV-1 model 1940 van die Moskou swaar taktiese reservaat, winter 1941/42. Slagspreuk: " Vir Stalin ".
KV-1 model 1941 met 'n komplekse "Finnish " kamoefleerpatroon, winter 1941/42. Let ook op die nuwe spaakwiele.
KV-1 model uit die 1940's ekranami (gepantser). Onbekende reserwe -voorseenheid, somer 1942.
KV-1 model 1941 se ekranami (gepantser), onbekende eenheid, Leningrad-sektor, winter 1942.
KV-1B (model 1941), 124ste Guard Tank Brigade, deel van die 24ste Tank Division, wat naby Leningrad werk.
KV-1B, Leningrad sektor, winter 1941/42. Die winterkamouflage is nog 'n variasie met weggelate plekke om 'n alternatiewe patroon te skep.
KV-1-model 1941, laat produksie, 53ste leër van die Trans-Kaukasiese front, Anglo-Sowjet-inval in Iran, September 1941.
KV-1 model 1941/42 met 'n gedeeltelik gelaste rewolwer en die nuwe ZiS-5 lange loopgeweer. Onbekende eenheid, Sentraalfront, herfs 1942.
KV-1 model 1942 met 'n volledig gegote rewolwer. Onbekende eenheid, Suidfront, somer 1942. Slagspreuk "October Revolution "
Kunstenaar se indruk van 'n KV-1 model 1942 (volledig gegote rewolwer) "Kutuzov " in wit wasbare verf, onbekende eenheid, Noordfront, winter 1942/43. Baie Sowjet -tenks is vernoem na Sowjet -generaals en helde.
KV-1 model 1942, onbekende eenheid, Finse voorkant, Maart 1942. Let op die DT 7,62 mm (0,3 in) masjiengeweer AA-houer en die verbleikte wit verf.
KV-1 model 1942 (laat produksie), onbekende eenheid, Suidfront, lente 1942.
KV-1 model 1942 (laat produksie), Sentraalfront, vroeg in 1943. Slagspreuk "Dood for death ". Die oorspronklike fabrieksgroen is aangepas weens die verloop van 'n winter en brandende petrol as gevolg van 'n ontploffing en ander chemikalieë. In baie straatgevegte was gevegte in fabrieke nie ongewoon nie.
KV-8 (vlamgooier weergawe), 503ste Onafhanklike Gepantserde Bataljon, Volhovsky-sektor, somer 1942.
Gevang KV's (Beutepanzers)
PzkPfw KV-1B 753 (r), SS Panzer Regiment van die 2de SS Panzergrenadier-afdeling "Das Reich ", Groepsentrum, lente 1943. Let op die salskamoeflering oor die standaard dunkelgrau van gevange eenhede.
KV-1C (Model 1942) of PzKpfw KV-IC 753 (r), 3de SS Panzer-Grenadier Division "Totenkopf ", Kharkov, Maart 1943.
PanzerKampfwagen KV-1B 756 (r), 204ste Panzer Regiment, 22ste PanzerDivision, Kursk, somer 1943.
Rooi leër se gepantserde voertuie, 1930–1945 (Images of War), deur Alex Tarasov
As u ooit wou leer oor waarskynlik die mees duister dele van die Sowjet -tenkmagte tydens die tussenoorlog en die Tweede Wêreldoorlog - hierdie boek is vir u.
Die boek vertel die verhaal van die Sowjet -hulpwapenrusting, van die konseptuele en leerstellige ontwikkelinge van die dertigerjare tot die hewige gevegte van die Groot Patriotiese Oorlog.
Die skrywer gee nie net aandag aan die tegniese kant nie, maar ondersoek ook organisatoriese en leerstellige vrae, sowel as die rol en plek van die hulp pantser, soos dit gesien is deur die Sowjet -pioniers van gepantserde oorlogvoering Mikhail Tukhachevsky, Vladimir Triandafillov en Konstantin Kalinovsky .
'N Beduidende deel van die boek word gewy aan werklike ervarings op die slagveld wat uit Sowjet -gevegsverslae geneem is. Die skrywer ontleed die vraag hoe die gebrek aan hulpwapens die gevegsdoeltreffendheid van die Sowjet -tenktroepe tydens die belangrikste operasies van die Groot Patriotiese Oorlog beïnvloed het, insluitend:
– die Suidwes-Front, Januarie 1942
– die 3de Guards Tank Army in die gevegte vir Kharkov in Desember 1942 - Maart 1943
– die 2de Tenkleër in Januarie – Februarie 1944, tydens die gevegte van die Zhitomir - Berdichev offensief
– die 6de Guards Tank Army in die Manchuriaanse operasie in Augustus - September 1945
Die boek ondersoek ook die kwessie van ingenieursondersteuning vanaf 1930 tot die Slag van Berlyn. Die navorsing is hoofsaaklik gebaseer op argiefdokumente wat nog nooit voorheen gepubliseer is nie en sal baie nuttig wees vir geleerdes en navorsers.