Laat Dit Begin Met My
Daar is 'n liedjie wat vir my 'n "mantra" geword het. Een wat ek óf hardop of intern aan myself sing wanneer ek op een of ander manier beklemtoon, of kwaad of ontsteld voel. Dit is die "Peace Song" ...
Jy mag dalk daarvan vertroud wees. Dit is 'n liedjie wat gesing word in baie van die "nuwe gedagte" kerke soos Unity Church. Die eerste reël is: Laat daar vrede wees op die aarde, en laat dit met my begin.
Dit dien as 'n goeie herinnering wanneer ek myself bevind in 'n situasie waar ek geneig sal wees om te reageer met woede, oordeel of kritiek. Eerder as om met woede te reageer, sing ek stil vir myself: "Laat daar vrede wees op die aarde en laat dit met my begin."
Ons het altyd 'n keuse: vrede of woede
Daar is baie geleenthede in die lewe waar ons "innerlike vrede" uitgedaag word. Of dit in 'n verkeersknoop sit terwyl dit laat is vir werk, of dat iemand jou gevaarlik op die snelweg afsny, of dat iemand iets vir jou sê wat jou woede aanrig ...
Al hierdie situasies is geleenthede waar ons met 'n keuse aangebied word: vrede of woede. Soms reageer ons so vinnig dat die kwaad woorde uit ons mond is voordat ons die kans kry om selfs te dink. Tog is daar altyd die volgende oomblik. Ons het 'n keuse oor of die woede moet voortgaan, om 'n argument te verleng of om vrede te kies.
Om vrede te kies, is nie altyd maklik nie
Om vrede te kies, is nie altyd maklik nie. Dit behels die verslinding van ons trots, ons ego in 'n kerf of twee, en selfs die ander persoon laat voel dat hulle "gewen" het. Maar wie wen regtig? Die persoon wat met woede en haat opgeneem word, of die persoon wat intern in die nag bly?
Ek weet vir myself, ek geniet die lewe baie meer as ek intern intern is. Daarom het ek 'n keuse gemaak, en ek herhaal dit dikwels (veral as ek van die vredeswa afgestap het). My keuse? "Laat daar vrede wees op die aarde en laat dit met my begin."
Wie kan ek verander? My myself en ek
Ons leer in die lewe, op 'n sekere punt, dat ons nie ander kan verander nie. Here weet ons het almal probeer om ons broers en susters, ons ouers, ons kinders, ons maat, ons vriende, ens. Te verander. Wat ons agterkom, is dat ons niemand anders kan verander nie. Ons kan net onsself verander, en hopelik word ons 'n "rolmodel". Ons leer deur ons voorbeeld.
As ons dus 'n meer vreedsame bestaan ​​wil hê met ons familie, ons bure, ons wêreld, dan moet ons begin met vrede in onsself. Ons is nommer een.
Maak innerlike vrede 'n prioriteit
Wanneer ons begin met innerlike vrede ons prioriteit maak, vind ons dat ons in baie minder situasies ingewikkeld is waar woede en wrewel die reël is. Ons kies vrede oor skinder, woede, frustrasie, om selfs te wees en wrok te hou.
Wanneer ons innerlike harmonie die prioriteit in ons lewe maak, verloor baie dinge belangrikheid. Ons word nie ontsteld oor dinge wat regtig geen gevolg het nie - soos die vullis nie uitgetrek is nie. Of ten minste as ons ontsteld raak, raak ons ​​gouer daaroor ... sodra ons onthou om innerlike vrede te kies. Dit beteken nie dat ons nie aksies of stappe doen om ons gewenste doel te bereik nie, dit beteken eenvoudig dat ons dit nie met haat en woede in ons harte doen nie.
Wie word kwaad deur my woede? My myself en ek
Daar hoef nie 'n wrok op te hang nie, want die een wat dit regtig seer en ontstel, is die houer van die wrok energie - ek, myself en ek. Ons besef dat woede ons meer seer maak as die persoon wat dit gerig is aan - Die persoon waaroor jy kwaad is, het soms geen idee dat jy kwaad is nie, en hulle het aangegaan en geniet hul lewe. Tog, jy, die kwaadaardige, is die een wat ellendig is.
Die belangrikste ding om te besef, is dat ons altyd 'n keuse het. Om kwaad te wees of nie kwaad te wees nie, om in vrede of nie in vrede te wees nie. Dit is waarlik die vraag.
Ons is nie 'n slagoffer van ons emosies en reaksies nie
Die lewe word soveel eenvoudiger as ons besef dat ons nie 'n slagoffer is van ons emosies en ons reaksies nie. Terwyl ons soms "deurmekaar" kan word, sal ons die rigting waarin ons op pad is, verander sodra ons "inhaal".
Ons is nie hulpelose slagoffers nie. Ons is kragtige wesens wat beheer kan neem van ons lewens deur aandag te gee aan ons gedagtes, ons woorde, ons dade. Wat ons ookal in ons lewens wil skep, moet ons dink, sê dit en neem dan die nodige stappe om dit uit te maak.
Dus, as jy jou doel stel om innerlike vrede (innerlike harmonie of liefde) te wees, moet jy eers so dikwels as wat jy kan, "dink". Herhaal vir jouself 'n positiewe bevestiging om jou besluit te versterk.
Net soos ons in negatiewe gedagtepatrone gebring is, moet ons onsself wasseer en 'n goeie huishouding doen en die saad van die werklikheid plant wat ons wil hê. Wanneer ons daardie sade plant (positiewe gedagtes), help ons hulle om te groei deur hulle dikwels, stil en hardop te herhaal. Hoe meer ons ons denke verander, hoe meer die gevolg van ons denke (ons woorde en ons dade) verander.
Laat daar vrede wees op aarde, en laat dit met my begin
As ek myself in die woede voel roer, herinner ek myself (intern): "Laat daar vrede wees op die aarde en laat dit met my begin." Onthou net daardie keuse gooi die demper op enige woede wat begin opbou.
Wat ons moet aanvaar, is dat woede 'n keuse is - ons s'n. Dit beteken nie dat ons sleg is as ons die woede gee nie. Nee. Dit is nie sleg nie - dit is bloot 'n keuse wat op daardie oomblik moontlik gemaak is (miskien onbewustelik). Tog sal ons uiteindelik ons ​​verbintenis tot innerlike vrede onthou, en dan sal ons van plan verander om woede te kies.
Aanvanklik kan dit 'n paar dae neem om ons gedagtes te verander, dan bereik ons ​​'n punt wanneer ons vrede sal kies, 'n paar minute nadat ons woede kies. En uiteindelik kies ons nie woede nie. Dit sal nie eens 'n opsie wees nie - meeste van die tyd. Daar kan soms tye wees wanneer jy woede kies ... en dan sal jy onthou dat jou "regte keuse", jou permanente keuse innerlike vrede is en jy sal jou gedrag verander. Dit is 'n deurlopende proses.
Bemeestering van 'n nuwe vaardigheid neem praktyk
Die belangrikste ding om te onthou, is om geen skuld te gee en skuld te gee aan jouself nie. Ons is menslik. Ons het baie maniere geleer om te reageer op situasies van ons ouers, broers en susters, eweknieë, televisie, flieks, ens. Sodra hierdie reaksies gewoontes word, is dit moeiliker om te laat vaar. So, dit is 'n kwessie van voortdurend "die keuse van die keuse". Dis die ou verhaal van 'n kind wat leer loop. Elke keer as die kind val, moet hy besluit om te probeer probeer, alhoewel dit weer en weer sal val voordat dit sy doel bereik.
Dit is dieselfde met ons en enige verandering wat ons in ons lewens wil maak. Soos iets nuut, leer ons, fietsry, ski, perdry, praat 'n nuwe taal, ons kry dit nie reg nie. Ons leer 'n tegniek, ons oefen, ons maak foute, maar uiteindelik, as ons nie onsself ophou nie, bereik ons ​​ons doelwit - ons het 'n nuwe vaardigheid 'bemeester'. Dit beteken nie dat ons dan perfek daarby is nie. Daar is altyd meer om te leer. Die belangrikste ding is om nooit onsself op te gee nie. Ons is "onder konstruksie" en as sodanig moet ons onsself 'n leemte gee om nie "alles saam te hê nie".
Laat dus vrede op aarde en binne elkeen van ons wees, en laat dit met my begin (en elkeen van ons) ... een asem op 'n slag. een gedagte op 'n keer, een aksie (en reaksie) op 'n keer.