Esfahan is 'n besonderse mooi stad, met baie boom ryke strate, en baie skoon. Ons het saterdag namiddag so bietjie gaan rondstap in Esfahan. Dis veral die brue oor die rivier wat my beindruk het. Hulle is 100de jare oud, en is fantasties instand gehou. Daar is ook 'n bekende vierkant in die middel van die stad, met 2 masiewe moskees wat uitkyk op die vierkant. Die moskees se ingange, torings en koepels is versier met tiepies Persiese geverfde blou teels, nogals mooi. Na die stappery (6km) was ons pap tyres, en het sommer vroeg aan die slaap geraak, want die volgende oggend sou ons teen sonopkoms in die pad val. Ons planne werk toe ook mooi uit, want teen die tyd toe die son sy kop oor die berge steek, toe is ons al uit die stad op pad na Hamadan. Die eerste 300km van ons roete was fantasties. Ons het in hoogte geklim tot en met 2400m, tussen bewerkte landerye en weivelde sover ons kon sien. Op een kol, naby Daran, was 'n reeks berge aan ons linkerkant met sneeu op die bokant. Die laaste 200km of so voor Hamadan, was nie so aangenaam nie, want die dorpe en omgewing was baie industrieel, met baie vragmotors wat marmer blokke, staal en ander myn goeters vervoer. Die wind het ook gewaai en die lug was baie vol stof. Toe ons Hamadan binnery, was ons oe kwaai krapperig (agv die stof). Toe begin die groot gesoek vir 'n goedkoop hotel in 'n dorp waarvan ons nie 'n kaart het nie. Na ons die derde keer by dieselfde polisieman verby gery het, het hy seker afgely en aangeneem ons soek seker 'n hotel. Hy ry toe voor ons en wys ons na 'n hotel, maar ongelukkig een wat so bietjie te duur na ons sin is. Einde laaste kry ons een, reg in die middel van die middestad, in 'n raserige straat. Ek was te moeg en het nie kans gesien om in die besige verkeer verder te soek vir 'n beter plek nie, toe boek ons maar in, ten spyte van die feit dat daar geen storte was nie en die toilette redelik aaklig. Toeilette was ook net van die gat-in-die-grond tiepe, 'n ietem wat ek verpes en probeer vermy.
Voor ons gaan slaap het, stap ons om die draai op soek na kos vir aandete. Ons stap toe in by die eerste plek wat lyk of hy kos het, en soos oudergewoonte wys ek net na die ou langsaan se kos en se ek soek ook daarvan. (Dis al wat mens kan doen as jy nie hulle taal kan praat of spyskaart kan lees nie) Hulle bring toe die kos, wat vir my gelyk het soos maalvleis op plat arabiese brood, en twee sosaties met hoender. Met my eerste hap proe ek dat die goed duidelik nie smaak soos ek gedog het dit sou nie. Charmaine eet toe maar tog te lekker verder, maar ek kon die goed nie inkry nie, my binneste het geprotesteer daarteen. Later toe ek die rou produkte so bietjie van nader beskou, lyk die maalvleis toe soos een of ander lewer/niertjies/afval goed, iets wat ek nie kan in kry nie. Charmaine reken dit was nie lewer of nierties nie, en was iets wat sy nog nie vantevore geproe het nie. Die sosatie wat ek dog is hoender, lyk toe al hoe meer vir my soos derms. Toe's ons daar uit en eet toe maar 'n hamburger verder met die pad op. Die mark in Hamadan was soos 'n miernes van mense, met stegies oorals waar jy kyk, soortgelyk aan die wat jy by Stone Town (Zanzibar) kry, maar net baie groter en meer. Hamadan dateer terug tot voor Christus, en was een van die hoof handels punte op die destydse 'Silk Route'. Blykbaar is die uitleg van die mark en binnestad dieselfde as destyds. Die dorp was nie so mooi en skoon soos sommige ander dorpe in Iran nie, maar dit was wel besonders en interesant om 'n ou dorp op die 'Silk Route' te besoek en beleef.
Die volgende oggend was ons weer op pad met die tyd toe die son sy kop uitsteek. Die groot voordeel om so vroeg aan die gang te kom, is om die verkeer heeltemal vry te spring. Die pad en terein tussen Hamadan en Orumiyeh is uit die boekke, die een draai op die ander, op en af oor rolende heuwels soortgekyk aan die wat ons by die Overberg (Riviersonderend) het. 280km vanaf Hamadan het ons by Takht-e-Soleyman aangedoen, en ook daar gekamp. Takht-e-Soleyman is ruines van 'n stad wat terug dateer tot 500VC. (Sien foto) Die indruwekkende ding is dat dit gebou is op 'n koppie wat lyk soos 'n ou vulkaaniese berg. In die middel van die kompleks is 'n dam in sy natuurlike vorm, gevorm met lawe rotse (sien foto links onder), lyk amper soos 'n groot ronde swembad. Aan weerskante van die 'dam' vloei die water oor by 2 nutuurlikke uitlope, alhoewel daar geen inloop is nie. Die water kom uit die grond uit, soos 'n natuurlike fontein. Daar is geen geriewe of blyplek nie, maar ons het sommer so in die oopte tent opgelaan en die namiddag en aand daar spandeer. Dit was ons eerste aand in stilte, al die ander kere was ons wakker gehou deur straat lawaai. Soos die voorige kere, was ons die volgende oggend weer op die pad met sonopkoms. By Butan, toe ons stop om water te koop, was ons weereens met geweldige gasvreiheid ontvang. Die outoppie van die winkel kon egter nie 'n woord verstaan of uitmaak wat ek soek nie, toe laat roep hy sy kleinseun, wat vlot was in engels. (Sien foto bo links) Die klong vertel ons toe dat Butan bekend is vir sy 3 wiel bakkies, want Butan is die dorp waar die goed vervaardig word. Nou ek het in vorige dorpe die 3 wiel kontrapsies gesien (Sien foto bo links), maar hier in Butan is hulle ooral waar jy kyk. Stel jou voor; 'n klein weergawe van 'n trekker sleepwa se bak en wielle, so 1.2m breed en 2m lank. Vooraan die sleepwa bak is 'n raamwerk met 'n sitplek soos 'n ou Vaaljapie, redelik hoog, so skuins bokant 'n 2 of 3 silinder diesel enjin soortgelyk aan die wat jy op 'n sement menger of 'n kragopwekker kry, 'n handvatsel/stuur meganisme en 'n vierkantige voorlig wat lyk soos 'n ou Kawa GPZ1100 s'n. Dit smaak my jy kry verskillende modelle, party met 'n cab, en ander sommer so retro-style. Dis 'n gesig om te sien, en ons het van die 'Butan Bakkies' ver buite die dorp ook gekry. en die manne looi ook die goed, ry so 50 - 60km/h, nie sleg vir 'n ding wat lyk of hy teen 5km/h op 'n konstruksie-site hoort nie. Oja, en geen vering nie, heeltemal solied, al hoppende ry hulle.
Toe groet en dank ons die Laatie, sy pa, oupa, en ander vrinne wat na die GS kom kyk het, en ry toe weer rustig voort in die rigting van Turkye.
Iewers langs die pad by een van die kleiner dorpies het ek by 'n buiteband herstel winkel gestop om 'n spaar 'tubeless valve' te kry, net ingeval die ander wiel se valve ook besluit om die gees te gee. Weereens, kon ons mekaar nie verstaan nie, maar so tussen die handgebare deur begryp die ou toe wat ek soek en gee my 'n nuwe spaar valve. Toe ek hom wou betaal, wil hy niks daarvoor he nie. Kan jy dit glo, so anders as wat ek gewoont is in Afrika en nog meer in Dubai, waar die prys sommer verdubbel as jy 'n wit vel het. Dit was ook die geval met die ou wat my valve net voor Esfahan regemaak het, wou niks geld daarvoor he nie, net geglimlag en gese:" Welcome to Iran". Die ou en sy paar aanhangers wou toe (soos omtrent almal wat ons ontmoet) weet waarvandaan is ons. Dit vat so paar keer om hulle te oortuig dat ons werklik van Suid Afrika is, en nie van Amerika of Europa nie, ek glo nie hulle het al ooit 'n wit man van Afrika ontmoet of gesien nie. Die grensprosedures aan die Iran se kant was redelik eenvoudig, en het so 45 minute geneem. Die beamptes was goed ingelig en het presies geweet wat om te doen en was al die tyd baie vriendelik en behulpsaam. Die Turkyse kant van die grens was so bietjie van 'n ander storie, en het 2 uur geneem, maar ek sal julle meer daarvan vertel op 'n later stadium.