Maar haar eie lyding was onverdun. Die NKVD sou haar nòg lewe gun, nòg dood: elke dag moes sy voor die venster van haar woonstel verskyn sodat die agent tussen die Sheremetevs se lindebome in die binnehof kon sien sy lewe nog. Amanda Gouws het onlangs daarop gewys dat om Jacob Zuma se poligamie sondermeer te veroordeel neerkom op kulturele hovaardigheid; kulturele relativisme vra respek vir ander kulture. ‘n Literêre kritikus moet daarom ook ander poëtikale opvattings as sy eie kan waardeer én binne daardie paradigma (kan) beoordeel. In beide gevalle is die plek van herkoms veel, veel beter!! 😉 Die bose nasies sal op dieselfde wyse aan ‘n tyd van geweldige beproewing en verdrukking onderwerp word (Op. 3:10). Gedigtitels soos “Jonker as voorbok van Afrikaanse pop”, “waarlangs ek weer: herhalende temas in die treffers van Taylor Swift” en “Mix tape” uit die bundel-subafdeling “Album” spreek al boekdele in hierdie verband. Die openingsreëls van “my pop val stukkend” uit dieselfde subafdeling lui dan soos volg (toespelings op die lewe en werk van meer as een Afrikaanse digter of liedmaker uiteraard bedoeld):