Beskrywing van die skildery deur Julius Clover "Winter landscape" - Skilderye - 2022
Hierdie skilder het meer as een keer in sy werk aandag gegee aan die tema van die uitbeelding van die landelike lewe, maar hy het vir die grootste deel nie mense nie, maar landskappe uitgebeeld. Een daarvan was 'n prentjie van die winter. Dit was onmoontlik om nie die Russiese land, met al sy bekoring en eienaardighede, lief te hê nie.
Op die doek sien ons 'n tipiese dorpie in die winter. Iewers bokant die huise se dakke vloei 'n dun rookstroom direk in die lug in en los dit spoorloos op. Dit beteken dat houtblokke in die kaggels al vrolik in mense se huise kraak om 'n bietjie warmte in elke hut te bring. Die son gaan al onder, wat beteken dat elke huis reeds op sy eienaars gewag het, en die lug verlig 'n groot gloed.
Die kunstenaar het 'n gebreekte en groot boom op die voorgrond gebring. Dit staan ​​heeltemal naak en swart. Te midde van die leë pad, lyk dit selfs meer eensaam as gewoonlik. Daar kan beoordeel word dat dit juis die kunstenaar is wat hom met hierdie boom vereenselwig, wat ook van mense geskei is, waarom die huis, die geboorteland. En sulke eensame aande, veral in die winter, het hom al bekend geword.
Ons sien dat alle plasse bedek was met 'n dun ysskors. Dit is genoeg om op hulle te trap, en die ys sal breek. Dit beteken dat die ontdooiing aangebreek het. Maar wat beteken die ontdooiing in die winter. Dit maak nie saak dat die son skyn nie; dit is dieselfde dat die weer mooi buite is. Dit word nie warmer nie.
Dit word op die pad afgevee, wat beteken dat 'n man êrens nou nie deur sneeu-sneeustortings kan gaan sonder om Mother Nature wakker te maak sonder om haar te steur nie. Alles rondom is aan die slaap, en hierdie droom is diep - tot in die lente sal alles aan die slaap raak, en hierdie persoon sal nie die verloop van sake verander nie. As ons oor die algemene atmosfeer van die landskap praat, word alles redelik realisties uitgebeeld.
Kunshistorici merk dikwels op dat winterskilderye vervelig en kleurloos is. Vir baie skrywers blyk dit dat hulle op een of ander manier dof is, amper swart en wit. Dit kan nie oor ons kunstenaar gesê word nie. Hy het sneeu in al sy oproerige kleure en oorloop uitgebeeld, en 'n ekstra kleurvlek word geskep net as gevolg van die bogenoemde gloed. Die strepe van die doek is redelik wyd en vol selfvertroue, en die kunstenaar het selfs verafgeleë voorwerpe duidelik opgespoor.