Redakteursbrief: Gee jou strikdas en bou ŉ brugSusan Lombaard Foto: Burger Meyer, Maroela Media Dit was ŉ moeilike maand vir Suid-Afrika. Onrus op universiteitskampusse het ongekende afmetings aangeneem. Betogings oor dienslewering het landswyd plattelandse dorpe tot stilstand gebring. Die begrotingsrede en spanning op regeringsvlak en binne die ANC het ons op die punt van ons stoel gehou. Die land het getreur saam met die familie van die slagoffers van die Lily-mynramp. Verskeie plaasaanvalle het plattelandse gemeenskappe in rou gedompel, en daarmee saam het die knellende droogte nog kwalik skiet gegee. Voedselpryse begin reeds styg. Derduisende gesinne se toekomsplanne is onherroeplik verander met die sluiting van Highveld Steel in Witbank, en Telkom se planne om sowat 6 000 poste te sny. Die onteieningswetsontwerp is in die parlement goedgekeur, en sprake van groter regeringsbeheer oor skole se beheerliggame het ouers warm onder die kraag. Ook nader aan ons eie lyf het ons die spanning en hartseer van ŉ moeilike maand gevoel. Die Aardklop-kunstefees se aankondiging dat die fees nie weer aangebied gaan word nie en die afsterwe van Leon Rousseau, Fanie Smit, Kupido, Annique Theron en Anton Prinsloo was ŉ groot slag vir Afrikaans en die Afrikaanse gemeenskap. Saam met die spanning oor Afrikaanse onderrig op universiteite en skole het talle Afrikaanssprekendes krom geloop onder bekommernis. In Maroela Media se leserstatistiek, meer as op enige ander plek, kan ons die effek van so ŉ moeilike maand op ons lesers sien. In plaas daarvan dat al die nuus mense noop om meer te lees, lees hulle minder. Dis asof mense ŉ versadigingspunt vir slegte nuus bereik en hulleself dan daarteen beskerm deur dit te vermy. Dis goed so; mens kan nie konstant gekonfronteer word met slegte nuus nie. Boonop was daar in Februarie min goeie nuus – of dalk was die joernaliste net so besig om al die harde nuus te dek dat hulle nie tyd gehad het om te soek vir goeie nuus nie. Slegte nuus het mos die manier om in ŉ nuuskantoor te beland, maar goeie nuus word selde deur die publiek as “nuus” gesien, en dit verg dus ŉ bietjie meer van ŉ nuusspan om dit uit te snuffel. Die media kon darem berig oor die enkele ligpunte: Die hooggeregshof in Pretoria het beslis dat die SAPD plaasaanvalstatistiek bekend móét maak. R2,5 miljoen vir droogtegeteisterde boere is deur die Manna vir die Boere-konsert ingesamel, en ŉ boer het 18 000 eiers aan Solidariteit Helpende Hand geskenk om as deel van hul noodverligting in Witbank aan te wend. Nóg tonne kos is vir die projek geskenk. In Pretoria het lede van die gemeenskap gehelp om ŉ vrou te red wat haar eie lewe wou neem. ŉ Paar dae oue babaseuntjie is deur ŉ beeswagter in die veld gevind en na veiligheid gebring. ŉ Ander babaseuntjie wat uit die Worcester-hospitaal ontvoer is, is teruggevind. Pravin Gordhan het sy nek styf gemaak en gewys dat hy nie geïntimideer sal word nie. Na groot onrus is akademiese aktiwiteite by Kovsies hervat sodat studente hul studies kan voortsit, en ŉ stewige ronde onderhandelings tussen uiteenlopende partye het, wonder bo wonder, tot ŉ ooreenkoms gelei wat gesorg het dat onrusbarende besluite oor die UP se taalbeleid vir eers gestuit is, en dat die kampus ook weer kon heropen. Dan is daar die goeie nuus wat veral op sosiale media wyd geloop het. Dis die nuus en foto’s van studente op kampusse regoor die land wat, te midde van onrus, geweld, betogings en rassespanning, besluit het om geweld met vrede te beveg. Vir dié studente bestaan daar nie iets soos rassegrense nie. Honderde studente van alle rasse het, toe spanning op die UP en Kovsies op ŉ hoogtepunt was, op hul kampusse byeengekom om saam te bid. ŉ Klompie studente van Tuks het ook begin om elke oggend douvoordag ŉ roete om die kampus te stap terwyl hulle vir die universiteit bid. Op die Noordwes-Universiteit se Potchefstroomkampus het die Pukke self skoongemaak ná betogers asblikke op die kampus omgekeer het. Vir ontstoke buitestaanders landswyd het die studente gewys hulle sal nie bang wees nie, want hulle weet waar hul Hoop vandaan kom. En vir my het Valentynsdag die heel mooiste storie opgelewer vir Februarie 2016 – ŉ maand wat in die land se geskiedenisboeke opgeteken sal word om talle redes. Dis ŉ storie van liefde, maar ook van menslikheid en meelewendheid oor ouderdoms- en rasgrense. Dis die mooi storie van Karabo John Moa, ŉ deeltydse student van Rustenburg, wat vir ŉ bejaarde man sy strikdas gegee het. Die bejaarde man was in ŉ winkelsentrum op soek na ŉ strikdas wat hy kon dra wanneer hy sy vrou vir ŉ spesiale Valentynsdag-ete uitneem, en het Karabo voorgekeer en gevra waar hy syne gekoop het. Karabo was so geraak deur die man se liefde vir sy vrou na soveel jare dat hy summier sy strikdas afgehaal en vir die oom gegee het. Wat ŉ mooi storie. Ek vertrou dat jy ook ŉ mooi brugbou-storie het om te vertel wanneer die slegte nuus langs die braaivleisvuur jou wil oorweldig. En as jy nie een het nie, kyk uit vir geleenthede om jou eie storie te maak. Groetnis Susan Lombaard Redakteur: Maroela Media