Noord -Amerikaanse Mitchell II van No.180 -eskader - Artikels - 2022
Hierdie siening van 'n Noord -Amerikaanse Mitchell II van No.180 -eskader gee 'n goeie idee van die buitelyn van die vliegtuig.
Vorming in die Tweede Wêreldoorlog
Die eskader was toegerus met Mitchells by RAF West Raynham. Dit het toe sy eerste aanval van RAF Foulsham gevlieg en groot verliese gely, waaronder die vliegtuie van die eskaderbevelvoerder. Nadat die eskader in Junie 1944 die uitbreek van die Normandiese strandkop ondersteun het, het die eskader weer na Melsbroek, België, geleë. Dit ondersteun die geallieerde opmars in Europa en vanaf April 1945 werk dit vanuit Achmer, Duitsland.
Die Mitchell -vliegtuig is in September 1945 vervang met Mosquitos en die eskader het na Wahn verhuis. Dit is op 31 Maart 1946 ontbind by hernummering as nommer 69 Squadron RAF.
WWII -vraag: wat het met die oorlewendes van die Doolittle Raid gebeur?
Hul rol is legendaries in die annale van die 319th Bomb Group-ook bekend as die Pearl Harbor-wraakaanval.
Die eerste goeie nuus in die oorlog vir die Verenigde State was die Doolittle Raid op 18 April. Sestien Noord-Amerikaanse B-25 Mitchell-mediumbomwerpers onder leiding van luitenant-kolonel Jimmy Doolittle het opgestyg by die vliegdekskip USS Hornet en industriële teikens in die Tokio -gebied aangeval. Nie een van die vliegtuie het teruggekeer nie, maar die meeste van die vliegtuigbemanning het oorleef deur valskermspring of neerstort in China. Die Chinese het hulle gehelp om die Japannese te ontsnap.
Die Doolittle Raid het min skade aan die Japannese teikens aangerig, maar dit was 'n groot morele versterking vir die tuisfront sowel as vir die Amerikaanse troepe. Die belangrikste uitwerking daarvan was egter op die besluit van admiraal Isoroku Yamamoto, opperbevelhebber van die Japanese Combined Fleet, om 'n operasie te beplan wat gelei het tot die Slag van Midway. Yamamoto het 'n drieledige offensief bedink-die inval van die Aleoetiese eilande, die verowering van Midway-eiland en daarna na die Hawaiiaanse eilande. Waarop hy nie gereken het nie, was 'n klein Amerikaanse Naval Intelligence-groep in Hawaii wat net 'n paar weke tevore die Japannese vlootkode, JN-25, verbreek het. Die geskiedenis het die groot Amerikaanse oorwinning, 'n keerpunt in die oorlog in die Stille Oseaan, beskryf.
Die 319ste bomgroep
Die 319ste bomgroep, wat op Barksdale Field, Shreveport, Louisiana, 26 Junie 1942 geaktiveer is, het vinnig 'n groep bymekaargemaak met 'n kader van die 17de bomgroep en pas gegradueerdes van vliegopleidings- en onderhoudskole. Die 17de bomgroep was die oudste mediumbomgroep in die Army Air Corps en het sy wortels teruggevoer na eskaders wat in die Eerste Wêreldoorlog opgetree het. Dit het ook die vrywilligers vir die April Doolittle -aanval op Japan verskaf. Die lugmag se hoofgeneraal Henry "Hap" Arnold wou dringend die nuwe Martin B-26 Marauder medium-bomwerper in die stryd werp om Operasie Torch te ondersteun, die inval in Noord-Afrika wat op 8 November 1942 beplan is.
Vyf van die Doolittle Raiders het lede geword van die 319ste bomgroep. Hulle was: majoor David M. Jones (vlieënier), 1ste luitenant Donald G. Smith (vlieënier), 1ste luitenant Griffith P. Williams (vlieënier), 2de luitenant Richard E. Miller (bombardier) en 2de luitenant Thomas C. Griffin (navigator).
Hulle 319ste kamerade was by 'n paar geleenthede ontsag vir die ervarings en ontberinge wat die Raiders met hulle in verband gebring het. Al die ander was trots om hulle in die groep te hê, maar het gevoel dat hulle reeds hul verpligting teenoor hul land nagekom het. Hulle het die Doolittle Raiders as helde beskou en ervare B-25-vlieëniers wat die vuur van die geveg gesien het. Die meeste van die ander 319ste vlieëniers het slegs eenmotorige opleiding gehad, terwyl 'n paar minder as 10 uur in die AT-9 tweemotorige afrigter gehad het. Die res van die 319ste vliegtuigbemanning het slegs 'n masjiengeweeroefening en bomaanval met sandgevulde bomme ontvang.
Hierdie ondersterkte groep het vinnig verhuis na Harding Field, Baton Rouge, Louisiana, op 8 Augustus 1942 om onder veldtoestande te werk. Hier sou die aangewese mans in tente woon en die offisiere in tydelike kaserne. Hulle het onmiddellik 'n intensiewe opleiding van 24 uur begin. Die klem was op bombardemente en skietery met behulp van lae-vlak taktiek, aangesien die weermag beplan het om die Marauder in 'n aanval op die dek te gebruik. Die Doolittle Raiders was veral bedrewe in hierdie rol van hul opleiding op Eglin Field naby Pensacola, Florida, en die daaropvolgende Tokyo Raid -ervaring.
Aanvanklike probleme met die 'Widow Maker'
Majoor Jones het die aanvanklike evalueringsvlugte op die B-25-vliegtuie gevlieg wat spesiaal vir die missie van Tokio toegerus was. Hy het ook as 'n vlugbevelvoerder deelgeneem aan die beplanning, opleiding en voltooiing van die missie. Hy word bevelvoerder van die 438ste eskader, een van vier eskaders van die 319ste bomgroep, wat ook die 437ste, 439ste en 440e insluit. Die 438ste eskader blyk later die voorste eskader van die groep te wees, met ses van die oorspronklike lede wat uiteindelik na die operasionele beampte oorgaan en drie daarvan om later as groepsbevelvoerders te dien.
Jones het sterk geglo in bombardemente op 'n lae vlak. Vanweë sy ervaring met Doolittle Raid, het groepsbevelvoerder majoor Alvord G. Rutherford hom die opdrag gegee om op 'n lae vlak bombarderingstaktieke en -tegnieke vir die groep te ontwikkel. Drie van sy mede -stropers, Griffith Williams, Thomas Griffin en Richard Miller, is ook by die 438ste eskader aangewys. Williams het as onder -bevelvoerder van die eskader gedien, Griffin as eskader -navigator en Miller as eskaderbombardier. Die oorblywende aanvaller, Donald Smith, is aangewys by die 439ste eskader.
Die opleiding het koorsagtig verloop. Daar was min tyd vir vlieëniers en vliegtuigbemanning om meer te doen as om die B-26 Marauder te vlieg. 'N Tekort aan instrukteurvlieëniers het die oorgang vertraag, en die nuwe vliegtuig het ook verskeie goggas ondervind. Die mees kritieke probleme was wegloopskroewe en neuswiele wat in duie stort. Die B-26 is gou die weduwee-maker, die vlieënde prostituut genoem (omdat die kort, stomp vlerke geen sigbare ondersteuning bied nie) en ander afbrekende name, maar die spanne was mal oor hul Marauders.
Onder hierdie ongunstige omstandighede het 'n aantal ongelukke plaasgevind, waarvan sommige met fatale ongelukke geëindig het. Die probleme was lastig, maar deur die vindingrykheid van die grondpersoneel en die ondersteuning van die Martin Company kon hulle dit oplos.
As gevolg van hierdie probleme en die gebrek aan vliegtuie, is OTU (Operation Training Unit) opleiding ingekort of nie gegee nie. Lede van die nie -vlieënier - navigators, bombardeerders, kanonniers, vlugingenieurs en radiooperateurs - het 'n paar belangrike grondskoolopleiding ontvang, maar min vlugopleiding. Die bombardeerders en kanonniers het skaars 'n bom laat val of 'n skoot afgevuur voordat die groep vir operasie fakkel oorsee bestel is. Die Doolittle Raiders het 'n voorsprong op hul raid-ervaring gehad en het min moeite gehad om gewoond te raak aan die B-26-vliegtuie en die skedule. Die ander vliegtuigbemanning het so goed moontlik aangepas.
Op reis na Engeland
Voordat die maand Augustus uit was, was die groep sterk en bestel hy oorsee. Die oorspronklike bestemming sou Attlebridge, Engeland wees. Die groep sou in drie rakke beweeg: lugsteun, vlug en grond. Die lugondersteuning en grondvlakke sou oor die see gaan, terwyl die vliegvlak sy nuwe B-26's die noordelike roete na Engeland sou vlieg vanaf die Baer Field, Indiana, na Presque Isle, Maine, na Goose Bay, Labrador na Bluie West 1, Groenland , na Rykjavik, Ysland, na Preswick, Skotland, en verder na Attlebridge.
Kommandeur Rutherford stuur die eskaders in volgorde (437e tot 440e) na Baer Field, waar hulle 'n lys toerusting kry om te laai en in die geveg te neem. Die lys bevat al die toerusting van die vliegtuig en meer. Onderdele en gereedskap is saam met ander items ingesluit om van hulle 'n selfonderhoudende groep te maak. Dit was 'n swaar vrag wat vereis het dat die vliegtuigbeamptes tot vier verminder moes word: vlieënier, medevlieënier, navigator en radioman. Die oorblywende vliegtuigbemanning sal per vervoer oorgevlieg word.
Die 319ste se B-26's was die eerste vliegtuie van hul soort wat deur die konsentrasiebevel op Baer Field onderhou en toegerus is. Die bevel het geen ervaring met die instandhouding en oprig van die B-26's vir gevegte nie. Jones het gedwing om sy 438ste eskader op skedule te kry deur sy eie vlugingenieurs en een of twee lynhoofde te gebruik wat as passasiers aan boord gesmokkel is. Deur een eskader op 'n slag 24 uur per dag te werk, kon hulle 14 vliegtuie gereed maak vir elk van die 437ste, 438ste en 439de eskaders en met drie dae tussenposes betyds afklim. Die 440ste moes sit en wag vir vliegtuie.
Op 20 September het Jones sy 438ste eskader gelei tydens die eerste been van hul oorsese reis. Die weer sou skrikwekkend wees, en die noordelike roete was reeds gesluit vir kommersiële verkeer. Toe hulle by Presque Isle aankom, sou hulle onder die beheer van die North Atlantic Ferry Command wees. Die reis na Attlebridge sal belaai wees met weervertragings en ongelukke. Weer het hulle drie dae lank opgehou voordat hulle na Goose Bay kon klim en nog drie dae voordat hulle na Groenland sou vertrek. Op al hierdie vlugte vlieg hulle in formasies van drie tot sewe vliegtuie, na 'n voorste vliegtuig met 'n loodnavigator aan boord.
Slegs sewe het op 27 September uit Goose Bay na Groenland afgeklim, terwyl die oorblywende B-26's enjinprobleme gehad het. Jones het een vlug van vier skepe gelei, gevolg deur 'n tweede vlug van drie. Goue weer het hulle teëgekom, wat die formasie met drie vliegtuie gedwing het om terug te draai. Jones se vlug het 'n vreeslike uitdaging in die gesig gestaar toe hy op die Bluie West 1 -vliegveld beland het, soos opgemerk uit die dagboek van 2de Lt. Robert Paulsen wat op Jones se vlerk vlieg:
'Die fjord was te smal om 'n B-26 om te draai. Die sop was so laag dat ons nie die bergtoppe kon sien nie en die water daaronder was vol ysberge. Dit was soos om in 'n grot in te vlieg! Ons vlieg in een lê op die fjord en beland op die veld wat omring is deur berge en die een kant van die aanloopbaan op seevlak het en die ander 85 voet hoër met 'n berg aan die einde, sodat u nie kan optrek en gaan nie weer rond. "
Al vier vliegtuie het veilig geland met slegs een ongeluk. Die landingstuig van 2de Lt. Victor Daniel se B-26 het by die landing opgevou. Niemand is beseer nie, maar die vliegtuig is heeltemal uitgespoel.
Die meerderheid B-25's in Amerikaanse diens is gebruik in die oorlog teen Japan in Asië en die Stille Oseaan. Die Mitchell het geveg van die Noordelike Stille Oseaan tot die Suidelike Stille Oseaan en die Verre Ooste. Hierdie gebiede het die veldtogte in die Aleoetiërs, Papoea -Nieu -Guinee, die Solomons, Nieu -Brittanje, China, Birma en die veldtog vir eilande in die Sentraal -Stille Oseaan ingesluit. Die potensiaal van die vliegtuig as 'n grondaanvalvliegtuig het tydens die Stille Oseaan-oorlog na vore gekom. Die oerwoudomgewing het die nut van mediumvlakbomaanvalle verminder en aanvalle op lae vlak die beste taktiek gemaak. Deur gebruik te maak van soortgelyke masthoogte-taktiek en oorskietbomaanvalle, het die B-25 bewys dat hy 'n bekwame seevaart was en baie vyandelike seevaartuie van verskillende soorte gesink het. 'N Steeds meer aantal vuurwapens wat vooruit geskiet het, het van die B-25 'n gedugte vliegtuig gemaak vir eilandoorlog. Die strafer weergawes was die B-25C1/D1, die B-25J1 en met die NAA strafer neus, die J2 sub-reeks.
In Birma is die B-25 dikwels gebruik om Japannese kommunikasieverbindings aan te val, veral brûe in Sentraal-Birma. Dit het ook gehelp om die beleërde troepe by Imphal in 1944 te voorsien. Die China Air Task Force, die Chinese Amerikaanse saamgestelde vleuel, die First Air Commando Group, die 341ste bomgroep, en uiteindelik die verplaasde 12de bomgroep, bedryf almal die B-25 in die China Burma India Theatre (CBI). Baie van hierdie missies behels isolasie van die slagveld, interdik en nabye lugondersteuning.
Later in die oorlog, terwyl die AAF basisse in ander dele van die Stille Oseaan verkry het, kon die Mitchell teikens in Indochina, Formosa en Kyushu tref, wat die nut van die B-25 verhoog. Dit is ook gebruik in sommige van die kortste aanvalle van die Stille Oseaan -oorlog wat Saipan teen Guam en Tinian uitgevoer het. Die 41ste bomgroep gebruik dit teen eilande wat deur die Japannese beset is, wat deur die hoofveldtog omseil is, soos wat op die Marshall-eilande gebeur het.
Midde -Ooste en Italië
Die eerste B-25's het in Egipte aangekom en het teen Oktober 1942 onafhanklike operasies uitgevoer.  Daar het operasies teen as-vliegvelde en gemotoriseerde voertuigkolomme die grondaksies van die Tweede Slag van El Alamein ondersteun. Van daar het die vliegtuig deelgeneem aan die res van die veldtog in Noord -Afrika, die inval in Sicilië en die opmars na Italië. In die Straat van Messina tot by die Egeïese See het die B-25 seevaarte as deel van die kuslugmagte uitgevoer. In Italië is die B-25 gebruik in die grondaanval, met die fokus op aanvalle op pad- en spoorverbindings in Italië, Oostenryk en die Balkan. Die B-25 het 'n groter reikafstand gehad as die Douglas A-20 Havoc en Douglas A-26 Invaders, waardeur dit verder in die besette Europa kon uitreik. Die vyf bombarderingsgroepe - 20 eskaders - van die negende en twaalfde lugmag wat die B -25 in die Mediterranean Theatre of Operations gebruik het, was die enigste Amerikaanse eenhede wat die B -25 in Europa gebruik het. 
Die RAF het byna 900 Mitchells ontvang en dit gebruik om die bomwerpers van Douglas Bostons, Lockheed Venturas en Vickers Wellington te vervang. Die Mitchell tree op 22 Januarie 1943 in diens van die RAF -diens. Aanvanklik is dit gebruik om teikens in besette Europa te bombardeer. Na die inval in Normandië gebruik die RAF en Frankryk Mitchells ter ondersteuning van die Geallieerdes in Europa. Verskeie eskaders het na voorwaartse lugbasisse op die vasteland beweeg. Die AAF het nie die B-25 in gevegte in die ETO gebruik nie.
Noord -Amerikaanse Mitchell II van No.180 Squadron - History
Gegewens van 20 Mei 2021.
(DND -argieffoto via Etienne du Plessis)
Noord -Amerikaanse Mitchell Mk. III, nr. 406 (hulp) eskader, " Stad Saskatoon", ontplooi op Oefening Sun Dog III. Dit word" gebombardeer "by RCAF Station Goose Bay, Labrador, 4-12 Februarie 1952. Sun Dog III was 'n gesamentlike oefenoefening wat deur die RCAF en die Kanadese Weermag in die Labrador uitgevoer is -Ungava gebied.
Die Noord-Amerikaanse B-25 Mitchell is 'n tweeledige enjin-medium bomwerper wat deur die RCAF gevlieg is tydens en na die Tweede Wêreldoorlog. Die RCAF het tydens die oorlog die B-25 Mitchell gevlieg vir opleiding en het ná die oorlog voortgegaan met vliegbedrywighede, met die meeste 162 Mitchells wat in Kanada ontvang is. Die eerste B-25's is oorspronklik na RAF gestuur na Kanada. Dit sluit een Mitchell Mk in. Ek, 42 ​​Mitchell Mk. IIs, en 19 Mitchell Mk. III's. No 13 (P) Squadron is in Mei 1944 nie -amptelik op die RCAF Station Rockcliffe gestig en het Mitchell Mk. II's oor lugfoto's op groot hoogte. 5 OTU (Operational Training Unit) in Boundary Bay, British Columbia en Abbotsford, British Columbia, het die B-25D Mitchell saam met B-24 Liberators for Heavy Conversion as deel van die BCATP bedryf. Die RCAF het die Mitchell tot Oktober 1963 behou.
No 418 (Auxiliary) Squadron ontvang sy eerste Mitchell Mk. IIs in Januarie 1947. Dit is gevolg deur nr. 406 (Auxiliary), wat Mitchell Mk. IIs en Mk. III's van April 1947 tot Junie 1958. Nr. 418 Het 'n mengsel van Mk. IIs en Mk. III's tot Maart 1958. Eskader 12 van Air Transport Command het ook Mitchell Mk. III's saam met ander tipes van September 1956 tot November 1960. In 1951 het die RCAF nog 75 B-25J's uit USAF-aandele ontvang om op te vang en om verskillende tweelyn-eenhede toe te rus.
Noord-Amerikaanse NA-62B, B-25B Mitchell Mk. Ek (7), (reeksnommers FK164, FK166, FK171, FK176- FK178, FK180), NA –87, TB-25L, B-25C/D Mitchell Mk. II (74), (reeksn. 891-894, FW220, FW237, FW246, FW251, FW259, FW260, FW272- FW274, FW278- FW280, HD310-15, HD310-17- HD310-20, HD310-22- HD310- 26, HD310-31- HD310-35, HD310-37- HD310-45, KL133-61), NA-108, B-25J Mitchell Mk. III (77), (reeksn. 5200, 5220, 5227-5237, 5239, 5242-5283, KJ641, KJ764), B-25J Mitchell Mk. IIIA1 (6), (reeksn. 44-30314, 90, 44-30439, 44-30442, 44-30444, 44-30449), vir 'n totaal van 164 vliegtuie)
Noord -Amerikaanse Mitchell Mk. IIs, Boundary Bay, British Columbia, omstreeks 1942.
Noord -Amerikaanse Mitchell Mk. II (reeksnr. FV914), gekodeer VO-A, nommer 98 eskader RAF gebaseer in Dunsfold, Surrey, en laai sy bomlading af oor 'n vlieënde bomlanseerplek in Noord-Frankryk, tydens 'n 'Noball'-operasie, omstreeks 1944.
(Biblioteek en argieffoto van Kanada, MIKAN nr. 4447477)
Noord -Amerikaanse Mitchell Mk. II, gekodeerde EV, geverf in D-Day invstion strepe, opstyg, ongeveer Junie 1944. Dit lyk asof hierdie Mitchell 'n ventrale Frazer-Nash F.N.64-rewolwer het met tweelinggewere en 1000 rondtes ammunisie, 500 rondes per geweer. Gedurende 1943/1944, toe die gebruik van Schräge Musik op die Duitse Nachtjagd (nagvegters) wydverspreid geraak het, het die nuwe tweelinggeweer F.N.64-aangedrewe torings die belangrikste geweerposisie op die bomwerper geword. 2 x 7,7 mm (0,303 in) Browning Mk. II opleibare afwaartse afvuur masjiengewere in 'n krag-aangedrewe Frazer-Nash F.N.64 ventrale rewolwer met 500 rondes per geweer met behulp van 'n periskopiese gesig. (Hierdie pos het nie 'n toegewyde skutter nie).
Die Royal Air Force het net meer as 700 Mitchells ontvang, waarvan baie met RCAF -vliegtuigbemanning gevlieg is. Die RAF -eenhede het onder meer nr. 98, nr. 1890, no. 226, nr. 305, nr. 320, nr. 342, nr. 681, nr. 684 eskaders en nr. 111 operasionele opleidingseenheid (OTU), RAF.
Die B-25B was 'n gewysigde Mitchell wat die stert en geweerposisie laat verwyder en vervang het deur 'n bemande dorsale rewolwer op die agterste romp en 'n intrekbare, op afstand bediende ventrale rewolwer, elk met 'n masjiengeweer van 0,50 in (12,7 mm). . 23 B-25B's is aan die Royal Air Force verskaf as die Mitchell Mk. Ek.
Die B-25C was 'n verbeterde weergawe van die B-25B, sy kragbronne is opgegradeer na R-2600-13 radiale enjins wat ys en anti-ys toerusting is bygevoeg. 50 in (12,7 mm) masjiengewere, een vas en een buigsaam. Die B-25C-model was die eerste massa-vervaardigde B-25-weergawe wat dit ook in die Verenigde Koninkryk (as die Mitchell Mk. II), in Kanada na die oorlog, gebruik het.
Die B-25J-NC het 'n deursigtige neus gehad, maar baie van die vliegtuie wat afgelewer is, is aangepas om 'n straffer neus (J2) te hê. Die meeste van sy 14–18 masjiengewere was vorentoe gerig vir missies, insluitend die twee gewere van die voorwaartse dorsale rewolwer. Die RAF het 316 B-25J-vliegtuie ontvang, wat bekend was as die Mitchell Mk. III. Die J-reeks was die laaste fabriekreeks van die B-25 met 4318 geboude.
Die RAF was die enigste mag wat die B-25 gebruik het vir aanvalle op Europa vanaf basisse in die Verenigde Koninkryk. Die USAAF het eerder die Martin B-26 Marauder vir hierdie doel gebruik.
Die eerste Mitchells wat die RAF bereik het, was 23 B-25B's wat as Mitchell Mk aangewys is. I deur die RAF en het die RAF -reekse FK161 tot FK183 toegeken. Hulle is in Augustus 1941 afgelewer en is aangewys as nr.111 Operasionele Opleidingseenheid gebaseer in die Bahamas. Hierdie vliegtuie is uitsluitlik gebruik vir opleiding en vertroudmaking en het nooit operasionele status bereik nie.
Die eerste operasionele B-25's wat by die RAF gedien het, was B-25C's en Ds, wat as Mitchell Mk aangewys is. II deur die RAF. Sommige hiervan is deur nommer 13 Operational Training Unit (OTU) in Engeland gebruik, maar die meeste van hulle het weer na nommer 111 OTU in die Bahamas gegaan. 'N Totaal van 93 Mitchell Mk. Is en Mk. II's is teen die einde van 1942 by die RAF afgelewer. Die Mitchell Mk. II het saam met nommer 2 -groep, die taktiese medium -bomwerpermag van die RAF, gedien. Hierdie vliegtuie is toegewys aan nr. 98, nr. 180, nr. 226 en nr. 329 eskaders.
Die eerste RAF -operasie met die Mitchell Mk. II het plaasgevind op 22 Januarie 1943, toe ses vliegtuie van nommer 98 en nommer 180 eskader olie -installasies in Gent aangeval het. Die flak oor die teiken was intens, en die Duitse vliegtuigskutters het een Mitchell laat val, en Luftwaffe Focke-Wulf Fw 190's het nog twee vernietig. RAF Mitchell -eskaders het gaan staan ​​om hul taktiek te verbeter, en het in die proses die praktyk ontwikkel om in uiters stywe formasies te vlieg om hul bombardement te konsentreer en vyandelike vegters af te weer. Die RAF Mitchells het oor die algemeen die intrekbare ventrale rewolwer behou, aangesien beskerming van onder absoluut noodsaaklik was vir operasies op medium hoogte in Europa.
Die RAF Mitchells keer op 13 Mei 1943 terug na aksie. Na die inval in Europa het al vier Mitchell -eskaders na die basisse in Frankryk verhuis om geallieerde grondmagte te ondersteun. Die Britse Mitchell -eskaders het in April 1945 by nr. 342 (Lorraine) eskader van die Franse lugmag aangesluit.
Altesaam 167 B-25C's en 371 B-25D's is as Mitchell Mk by die RAF afgelewer. II. Twaalf RAF -reeksnommers is aan die Mitchell Mk toegeken. II. Die RAF het 316 B-25J's as Mitchell III's toegeken. Aflewerings het plaasgevind tussen Augustus 1944 en Augustus 1945. Slegs ongeveer 240 van hierdie vliegtuie het egter Brittanje bereik, waarvan sommige na 111 OTU in die Bahamas herlei is, sommige neergestort het tydens aflewering en sommige in die VSA behoue ​​gebly.
Die Mitchell Mk. III's wat Brittanje wel bereik het, is vanaf November 1944 as vervangingsvliegtuie vir 2 Mitchell II's van Group uitgereik, hoewel twee groeps -eskaders die Mk behou het. II omdat hulle dit beskou het as 'n beter beheerrespons as die Mk III omdat dit ligter was. Op 1 Januarie 1945 het nommer 80 -eskader 13 Mitchells op die grond verloor tydens die aanval op die Nuwejaarsdag van die Luftwaffe op geallieerde vliegvelde op die vasteland.
Benewens die 2de groep, is die B-25 gebruik deur verskillende tweede-lyn RAF-eenhede in die Verenigde Koninkryk en in die buiteland. In die Verre Ooste het nommer 3 PRU, wat bestaan ​​uit die 681- en 684 -eskaders, die Mitchell (hoofsaaklik Mk II's) op fotografiese verkenningsvlugte gevlieg. 393 Mitchells was nog steeds op RAF-rolle in Desember 1945. 'n Totaal van 910 B-25's het onder Lend-Lease na Brittanje gegaan, maar sommige is aan die einde van die oorlog terugbesorg. (Joe Baugher)
Noord -Amerikaanse Mitchell Mk. II, gekodeerde EV, geverf in D-Day invstion strepe, ongeveer Junie 1944.
(Biblioteek- en argieffoto van Kanada, MIKAN nr. 4447481 en PL30964)
Noord-Amerikaanse B-25 Mitchell Navigator, RCAF-sersant H.G. Hone van Port Arthur, Ontario, wys op twee flakgate waar flak sy skutter, RCAF-sersant G.H. Flint van Kelowna, British Columbia, omstreeks 1944.
(Biblioteek- en argieffoto van Kanada, MIKAN nr. 5129634 en PL29380)
Noord-Amerikaanse B-25 Mitchell Navigator, RCAF Flight Lieutenant R.F. Logie, van West Vancouver, British Columbia, en vlieënieroffisier R. D. Durling, lugskutter, nr. 98 eskader, RAF.
Beide mans is op 8 September 1944 saam met bemanningslede Denis Loveridge (Pilot) en George Churchard (WAG) dood toe hulle terugkeer van 'n aanval op Duitse geweerposisies. 'N Bom van 500 pond in hul Mitchell (reeksnr. FW188), wat opgehang is, het ontplof toe RAF Dunsfold, Surrey, ontplof en ontplof het.
Noord -Amerikaanse Mitchell Mk. II, RAF.
(IWM -foto, CH 20592)
Die intrekbare ventrale rewolwer het die Mitchell -bemanning oor die algemeen nie gehou nie. Die gewere is waargeneem deur 'n komplekse periskopstelsel van lense en spieëls wat bo -op die middelste kolom van die rewolwer aangebring is. 'N Geknielde kanonnier het die gewere gerig deur deur die periskoop -oogoog te kyk en die gewere gerig deur 'n dubbele handbediening te gebruik. Die optiese waarnemingstelsel was lomp en omslagtig vir skutters om te gebruik. Kramp in 'n ongemaklike knielende posisie en deur die gesig loer, kon die skutter nie sien wat sy hande doen nie, en hy kon nie die vate van sy wapens in sy oë sien nie. Die kanonnier het dikwels duiselig geraak toe hy vyandelike vegters deur die gesig gevolg het, en hy het soms so gedesoriënteerd en naar geword dat hy nie eens sy gewere kon afvuur nie. Daarbenewens het die rewolwer 55 sekondes geneem om dit op sy plek te laat sak en op te stel vir afvuur. As dit te vinnig verlaag word, kan die intrekbare mikroskakelaar beskadig word, wat die rewolwer in die afwaartse posisie kan belemmer en 'n oormatige aërodinamiese weerstand kan veroorsaak. Daarbenewens het die ventrale rewolwer dikwels modder en stof versamel wanneer dit vanaf onverbeterde vliegvelde werk, wat die sigstelsel verberg. Die stelsel word gewoonlik as meer probleme beskou as wat dit werd was, en is gewoonlik deur gevegseenhede in die veld verwyder, wat 600 pond gewig bespaar en nuttige ruimte bied vir 'n langafstand-brandstoftenk.
(IWM -foto, CH 13071)
Drie Noord -Amerikaanse Mitchell Mk. IIs, FV905, gekodeerde MQ-S "Stalingrad", FW130, gekodeerde MQ-A, en FW128, gekodeerde MQ-H, van nr. 226-eskader, RAF gebaseer op Hartford Bridge, Hampshire, op die aand van 12 Mei 1944 op die punt om spoorweë in Noord-Frankryk te bombardeer.
(IWM Foto CL107)
Noord -Amerikaanse Mitchell Mk. II's van nr. 226 eskader RAF gebaseer op Hartford Bridge, Hampshire, wat 500 lb MC-bomme laat val het op die Foret de Grimbosq suid van Caen, in die aand van 12 Junie 1944. Hierdie operasie was die grootste aanval op daglig deur nommer 2 Group sedert 6 Junie, waarin 90 vliegtuie die 21ste Panzer -afdeling wat in die woud versprei is, gebombardeer het.
Noord-Amerikaanse B-25 Mitchell Mk. III met boonste rewolwer verwyder, RAF.
Noord -Amerikaanse Mitchell Mk. II, gekodeerde EV-W, RAF.
(Foto van biblioteek en argief Kanada, MIKAN nr. 4447459)
Noord -Amerikaanse Mitchell Mk. III's, gebombardeer, 22 Maart 1945.
(Biblioteek- en argieffoto van Kanada, MIKAN nr. 3199065)
RAF Noord -Amerikaanse Mitchells aanval op rails, Dorsten, Duitsland, Maart 1945.
(Biblioteek en argief Kanada -foto, MIKAN nr. 3199064)
Noord -Amerikaanse Mitchell Mk. II (reeksnr. FR199), oud-USAAF B-25D-25m (reeksnr. 42-87261), met die Nederlandse bemande nr. 320-eskader, RAF, van die 2de taktiese lugmag gesien op vliegveld B.58 Melsbroek , België. Die bemanning wat sneeu uit die vliegtuig vee, 8 Januarie 1945. Die klein driehoek tussen die sorteermerkers is die simbool van die Nederlandse lugmag tydens die oorlog.
FR199 het die oorlog oorleef en is in 1954 van die beskuldiging onthef. Sy is daarna na die Tegniese Universiteit Delft gestuur waar haar kajuitgedeelte met 'n vlugsimulator gebruik is. FR199 is in 1981 aan die Aviodome (ruimtevaartmuseum) geskenk. Dit is later verhuur na Veghel, geleen aan Museum Bevrijdende Vleugels. (Wings of Liberation via David Poissant).
RCAF Na-oorlogse Mitchells
(Wilma Bearman -foto via Don Smith)
Noord -Amerikaanse Mitchell Mk. II TT (reeksnr. HD326), gekodeerde GM-L, nommer 1 Air Armament School, RCAF Station Trenton, Ontario.
(S/Sgt Ret. WJ Davidson Foto)
Noord -Amerikaanse Mitchell Mk. 2 PT (Pilot Trainer), RCAF (Serienr. KL160), gekodeerde SV, moontlik in Manitoba. Hierdie Mitchell Mk. 2 PT is van nommer 2 Air Observer School by RCAF Station Winnipeg, Manitoba. Dit het van September 1957 by die eenheid gedien totdat dit uit diens geneem is en in Mar1959 as oorlogsreservaat gestoor is. Dit is op 8 Augustus 1960 sterk afgeslaan.
(Biblioteek en argief Kanada -foto, MIKAN nr. 5012359)
Noord-Amerikaanse B-25 Mitchell, W/T-operateursposisie, RCAF Station Boundary Bay, British Columbia, 29 Februarie 1944.
(Biblioteek en argief Kanada -foto, MIKAN nr. 3574062)
Noord -Amerikaanse Mitchell Mk. II, RCAF (reeksnommer 892), nr.14 (fotoopname) eskader, 4 Julie 1944.
(Biblioteek en argief Kanada foto, MIKAN No. 3583345)
Noord -Amerikaanse Mitchell Mk. II, RCAF (reeksnr. 892), ca 1948.
(Biblioteek- en argieffoto van Kanada, MIKAN nr. 3583882)
Noord -Amerikaanse Mitchell Mk. II, RCAF (reeksnommer 894), Op Eclipse, 20 Aug 1945.
(Foto van biblioteek en argief Kanada, MIKAN nr. 3583349)
Noord -Amerikaanse Mitchell Mk. II, RCAF (reeksnr. 894), close -up van kameramodifikasie, nr. 13 (P) eskader, 4 Julie 1944.
(Biblioteek en argief Kanada -foto, MIKAN nr. 3583500)
Noord -Amerikaanse Mitchell Mk. II, RCAF (reeksnr. 896), nr. 1 opnameopname, 18 September 1945.
(Biblioteek en argief Kanada -foto, MIKAN nr. 3583502)
(Biblioteek en argieffoto van Kanada, MIKAN nr. 3584071)
Noord -Amerikaanse Mitchell Mk. II, RCAF, gekodeerde JA, ongeveer 1950's.
(Biblioteek en argief Kanada -foto, MIKAN nr. 3207283)
Noord -Amerikaanse Mitchell Mk. II, RCAF, met die Noord -Amerikaanse Mustang Mk. IV's op die agtergrond, 28 Julie 1952.
(Foto van biblioteek en argief Kanada, MIKAN nr. 3584370)
Noord -Amerikaanse Mitchell Mk. II, RCAF (reeksnommer HD331), gekodeer AH-S, 3 Julie 1951. Gebou as 'n B-25D (reeksnr. 43-3844), het hierdie vliegtuig gedien by 5 OTU, Boundary Bay, later met nr. 406 eskader , Saskatoon, waar dit op 13 Augustus 1954 neergestort het. Die oorskot is geskrap
(Biblioteek en argief Kanada foto, MIKAN No. 3584647)
Noord -Amerikaanse Mitchell Mk. II, RCAF (reeksnr. HD331), 23 Julie 1951.
(RCAF -foto, via James Craik)
Noord -Amerikaanse Mitchell Mk. II PT (Pilot Trainer), RCAF, (reeksnr. 891), gekodeer HO-891, "Stad Edmonton", Nr. 418 Eskader.
Noord -Amerikaanse Mitchell Mk. IIPT, RCAF, (reeksnr. 891), gekodeer HO-891, "Stad Edmonton", Nr. 418 Eskader,
(Biblioteek en argief Kanada -foto, MIKAN nr. 3583510)
Noord -Amerikaanse Mitchell Mk. II, RCAF (reeksnommer 891), nr.14 (fotoopname) eskader, 14 Julie 1944.
Noord -Amerikaanse Mitchell Mk. III, RCAF, (reeksnr. 5239).
(RCAF -foto via Chris Charland)
Mitchell Mk. 3ST, RCAF (reeks nr. 5220), nr. 412 'Falcon' (T) eskader gebaseer op RCAF Station Uplands, Ontario, besoek RCAF Station Goose Bay, Labrador.
(DND -foto via James Craik)
Noord-Amerikaanse B-25J Mitchell (reeksnr. 44-86699), gekodeer O, Canada Aviation and Space Museum, Rockcliffe, Ontario.
(IWM -foto, CH 13734)
Grondpersoneel van nr. 98 Sqn, RAF, wat die Noord -Amerikaanse Mitchell Mk. III (reeksnr. HD372), gekodeerde VO-B, "Knorrig"Tydens sy rekord -operasionele loopbaan, vergader by die neus van die vliegtuig in Dunsfold, Surrey, terwyl korporaal V. Feast die 102de bom simbool op sy operasionele lys skilder.
Noord-Amerikaanse B-25J Mitchell (reeksnr. 45-8883), c/n 108-47734, gekodeerde VO-F, geverf as "Knorrig", Reg. Nr. C-GCWM. Dit is tans geverf soos nou"Warm genl", en dra die kleure van 'n B-25J van RAF No. 98-eskader, wat gedurende Noord- en Noord-Europa geveg het gedurende 1944-45. Canadian Warplane Heritage Museum, Mount Hope, Ontario.
In 1976 is die CWH Museum se Mitchell geverf in die kleurskema van 'n B-25 van nr. 98 eskader RAF soos gevlieg deur RCAF F/O John W. D. Pudney van Vancouver, BC. F/O Pudney is op 3 Desember 1944 bekroon met die Distinguished Flying Cross (DFC) vir sy optrede.
Noord-Amerikaanse B-25J Mitchell (reeksnr. 45-8883), c/n 108-47734, gekodeerde VO-F
Noord-Amerikaanse B-25 Mitchell in RAF-kleure, ca 1944.
Noord-Amerikaanse B-25J Mitchell Mk. III (reeksnr. 5273). Word herstel. No 418 (City of Edmonton) Squadron, RCAF, was gevestig in Edmonton van 1946 tot 1957. Dit was hoofsaaklik 'n Search and Rescue Squadron en Tactical Air Command Squadron, met 12 Mitchells en twee CT-133 Silver Stars wat hier gestasioneer was.
Noord-Amerikaanse B-25J Mitchell Mk. III, USAAF (reeksnr. 44-86724), RCAF (reeksnr. 5203).
Noord-Amerikaanse B-25J Mitchell, USAAF (reeksnr. 44-86726), c/n 108-37520, RCAF (reeksnr. 5237), Reynolds Aviation Museum, Wetaskiwin, Alberta.
Die eerste Mitchells wat die RAF bereik het, was 23 B-25B's wat as Mitchell Mk aangewys is. I deur die RAF en het die RAF -reekse FK161 tot FK183 toegeken. Hulle is in Augustus 1941 afgelewer en is opgedra by nommer 111 Operational Training Unit in die Bahamas. Hierdie vliegtuie is uitsluitlik gebruik vir opleiding en vertroudmaking en het nooit operasionele status bereik nie.
Die eerste RAF -operasie met die Mitchell Mk. II het plaasgevind op 22 Januarie 1943, toe ses vliegtuie van nommer 98 en nommer 180 eskader olie -installasies in Gent aangeval het. Vlak oor die teiken was intens, en die Duitse vliegtuie kanonniers het een Mitchell neergeslaan, en Luftwaffe Focke-Wulf Fw 190's het nog twee vernietig. RAF Mitchell -eskaders het gaan staan ​​om hul taktiek te verbeter, en het in die proses die praktyk ontwikkel om in uiters stywe formasies te vlieg om hul bombardement te konsentreer en vyandelike vegters af te weer. Die RAF Mitchells het oor die algemeen die intrekbare ventrale rewolwer behou, aangesien beskerming van onder absoluut noodsaaklik was vir operasies op medium hoogte in Europa.
Hulle het die oproep beantwoord
Herfs 1998, Vol. 30, nr. 3 | Genealogiese aantekeninge
Deur Mitchell Yockelson
Op 11 November 1998 is die tagtigste herdenking van die wapenstilstand wat die Eerste Wêreldoorlog beëindig het. Vir Amerikaners is dit tyd om na te dink oor die bydraes wat hul voorvaders gelewer het om die dodelikste konflik wat die wêreld destyds geken het, te beëindig. Nadat hulle drie jaar neutraal gebly het, het die Verenigde State teësinnig ingegaan in wat veronderstel was om 'The War to End All Wars' te wees. Deur op 17 April 1917 oorlog te verklaar, het president Woodrow Wilson die land daartoe verbind om by die ander geallieerde lande aan te sluit in hul pogings om die Sentrale Magte te verslaan.
Toe die oorlog geëindig het, het meer as vier miljoen "Doughboys" (1) in die Amerikaanse weermag saam met die American Expeditionary Forces (AEF) gedien. Die helfte van hulle het oorsee deelgeneem. Volgens die minister van oorlog, Newton D. Baker, was "meer as 25 persent van die hele manlike bevolking van die land tussen 18 en 31 jaar in militêre diens." (2) Voorheen onbekende plekke soos Belleau Wood, Meuse-Argonne , en Saint Mihiel is in die gedagtes van Amerikaners geëts deur koerantberigte oor gevegte. Alhoewel die Verenigde State minder as twee jaar aan die konflik deelgeneem het, was dit 'n duur gebeurtenis. Meer as 100,000 Amerikaners het gedurende hierdie tydperk hul lewens verloor. Sekretaris van Oorlog Baker het hieroor besin toe hy verklaar dat "terwyl ons ons verheug dat ons verliese nie swaarder was nie, ons steeds die duisende huise in die hele land in gedagte hou waarop die swaar oorlogslas geval het. Aan hierdie huise is die nasie verskuldig baie dankbaarheid. Daaruit het onbeperkte moed ontstaan ​​om ontberinge, heroïese krag in die stryd die hoof te bied, die mag van die nasie om die onreg van selfsugtige despotisme reg te stel. "(3)
Die Verenigde State was byna heeltemal onvoorbereid om aan die oorlog deel te neem. Die mannekrag en voorrade wat nodig was om 'n ekspedisiemag te beoefen, was die laagste sedert die burgeroorlog. Vers van die jaag van Pancho Villa tydens die strafekspedisie in Mexiko (sien Proloog, Herfs en Winter 1997), die sterkte van die Amerikaanse weermag in April 1917 was ongeveer 200 000, van wie 80 000 in die National Guard -eenhede gedien het. Alhoewel die National Defense Act van 1916 voorsiening gemaak het vir die geleidelike uitbreiding van die gewone leër en reserwes, was die Verenigde State verplig om 'n weermag te bou wat gebaseer was op vrywilligerswerwing en die konsep. Meer as 24 miljoen mans het vir die konsep geregistreer, en byna 2,7 miljoen mans is deur diensplig aan die Amerikaanse weermag voorsien. Die aantal vrywilligerswerwing was effens meer as 300 000. (4)
Twee vorige "Genealogy Notes", Michael Knapp se "World War I Service Records" (herfs 1990) en, saam met Constance Potter, "Here Rests in Honored Glory: World War I Graves Registration" (somer 1991), beskryf die komplikasies van die soeke na personeellêers in die bewaring van die National Personnel Records Center (NPRC) weens die verwoestende brand daar in 1973. Hulle het idees aangebied oor hoe om 'n paar van die waardevolle bronne in die Nasionale Argief te gebruik, soos die begraafplate en die troepeskip manifesteer as alternatiewe vir die verlore diensrekords.
Die brand van 1973 vernietig personeelrekords van die Amerikaanse weermag wat van 1912 tot 1963 geskep is, maar dit beskadig nie die personeel van die Amerikaanse vloot en die Amerikaanse Marine Corps nie. Terwyl die brand 'n groot leemte in die opsporing van personeelinligting gelaat het, kan die leemte gedeeltelik ingevul word deur ander bestaande rekords. Hierdie uitgawe van "Genealogie -aantekeninge" gaan verder as die omvang van die vorige artikels deur 'n seleksie van die groot aantal bykomende rekords uit die Eerste Wêreldoorlog te ondersoek wat onder die bewaring van die National Archives and Records Administration (NARA) is. Hierdie rekords gee dikwels leidrade aan personeel wat tydens die Eerste Wêreldoorlog in verskillende hoedanighede in die Amerikaanse weermag diens gedoen het. Om navorsing te doen oor die rekords wat in hierdie artikel beskryf word, is soms 'n baie arbeidsintensiewe en tydrowende prosedure, maar volgens hierdie skrywer, is 'n taak wat die potensiaal het om resultate te beloon.
'N Basiese kennis van die persoon se diens is noodsaaklik vir die ondersoek van die rekords. As die individu wat u ondersoek byvoorbeeld in 'n veldvlak-eenheid gedien het (byvoorbeeld kavallerie, infanterie, veldartillerie, masjiengeweerbataljon), sal dit nuttig wees om die kompanie, die troep of die battery waaraan hy toegewys is, te ken. Hierdie inligting kan dikwels gevind word uit familie -rekords soos ontslagpapiere of, as die persoon oorlede is, 'n sterfkennis. Sommige staatsagentskappe, soos argiewe, biblioteke of kantore van adjudant -generaal, hou rekords van werwing vir individue wat uit hul spesifieke staat dien.
Die rekords van die National Guard -eenheid is nie federale rekords nie, maar is in die bewaring van staatsbewaarplekke. Die Genealoog se adresboek, deur Elizabeth Petty Bently (Genealogical Publishing Company, Inc., 1995) bevat baie van hierdie bewaarplekke. Navorsers moet ook 'n kantoor van die Departement Veterane Sake (VA) in hul omgewing kontak om vas te stel of 'n veteraan uit die Eerste Wêreldoorlog pensioen of ander regeringsvoordele ontvang het.
Sonder die mees basiese inligting (die volle naam van die soldaat en die organisasie waarin hy gedien het), sal 'n soektog tussen die eenheidsrekords omslagtig en waarskynlik nie suksesvol wees nie. 'N Onmisbare gids om die organisasie van die oorlogsdepartement tydens die Eerste Wêreldoorlog te verstaan, is die Order of Battle of the United States Land Forces in die Wêreldoorlog, 1917-1919 (Washington, DC, 1949). Hierdie werk in vier volumes bevat 'n lys van alle eenhede wat tydens die Eerste Wêreldoorlog georganiseer is, 'n lys van alle kampe, poste en stasies, saam met die eenhede wat aan hierdie voorbehoude toegewys is, en 'n rekord van gebeure vir elke korps, leër en afdelingsdiens oorsee. Dit is moontlik beskikbaar by 'n federale biblioteek.
Die volgende beskrywings is ontwerp om navorsers inligting te gee oor 'n seleksie van dokumente wat inligting oor personeel van die Eerste Wêreldoorlog kan bevat. Dit is geensins 'n volledige lys van alle rekords van die Eerste Wêreldoorlog in NARA se bewaring nie. Die meerderheid van die dokumente word aangetref in die Records of the American Expeditionary Forces (World War I) (Record Group 120) en die Records of U.S. Army Mobile Units, 1821-1942 (Record Group 391). Ander rekordgroepe wat nuttige dokumentasie kan bevat, word ook aangehaal.
Volgens oorlogsekretaris, was "een van die ernstigste probleme waarmee die oorlogsdepartement in April 1917 te kampe gehad het, die verkryging van genoegsame beamptes om aan die vereistes van die afdelings wat vir oorsese diens gevorm sou word, te voldoen." (5) Om te verlig die probleem, die Oorlogsdepartement het 'n aantal opleidingskampe vir gekwalifiseerde kandidate by verskillende militêre poste, kolleges en universiteite opgerig. Om die groot aantal Afro -Amerikaners te akkommodeer wat vir amptenaarskommissies gekwalifiseer is, is 'n spesiale skool vir swart offisiere in Fort Des Moines, Iowa, gestig wat 639 studente gegradueer het. (6) Dokumentasie oor al die opleidingskole van die offisiere en sommige personeel wat teenwoordig is, word aangetref onder die inskrywings 407-415 in die rekords van die oorlogsdepartement, generaal en spesiale personeel (rekordgroep 165).
As 'n offisier voor die Eerste Wêreldoorlog in die gewone weermag aangestel is, moet 'n diensrekord in die National Personal Records Center bestaan. Die Nasionale Argief bevat ook 'n aantal rekords en gepubliseerde bronne wat inligting verskaf oor gereelde weermagoffisiere. Die mees waarskynlike bron vir personeelinligting is die algemene korrespondensie (dokumentlêers), inskrywing 25, in die rekords van die adjudant-generaal se kantoor, 1780's-1917 (Record Group 94). Vir 'n kort opsomming van die diens van 'n gewone weermagoffisier, het die Registers van die Amerikaanse weermag is 'n uitstekende bron. Vir inligting oor sowel die gewone as die nasionale weermag (7), die reeks "Kommissie van offisiere" in die gewone weermag, die nasionale garde en die offisierreserwe, 1917-1940, in die rekords van die adjudant-generaal, 1917- (rekord Groep 407) is 'n goeie bron. Sterkteopbrengste vir die Eerste Wêreldoorlog, gereël volgens eenheid, in Rekordgroep 407 bevat 'n lys offisiere.
Dokumentasie oor aangewese personeel is moeiliker om onder die rekords te vind as vir beamptes.Die beste plekke om na te kyk is die korrespondensie en spesiale bestellings in die rekords van die Amerikaanse leër se mobiele eenhede, 1821-1942 (rekordgroep 391). Die organisatoriese rekords word gerangskik volgens eenheidsbenaming: kavallerie (inskrywing 2122), infanterie (inskrywing 2133), veldartillerie (inskrywing 2118), ingenieur (inskrywing 2124) en kusartillerie (inskrywings 2100 en 2101). Die dokumente bevat eers dokumente wat op eenheidsniveau geskep is, en bevat dan dokumente wat deur die kleiner komponent geskep is (onderneming, battery, groep, ens.). Normaalweg is voor elke reeks korrespondensie registerboeke wat alfabeties volgens naam of onderwerp georganiseer is. 'N Dokumentnommer verwys na 'n spesifieke briefwisseling.
Gewoonlik is spesiale opdragte in die laaste bokse rekords in 'n reeks wat 'n soldaat magtig om 'n Wound Chevron te dra. Die spesiale bestellings van die Wound Chevron word gewoonlik volgens maatskappy, troepe, batterye, ens. Gereël, en bevat 'n soldaat se naam, tipe wond en datum van wond.
Verslae oor ongevalle, of spesiale bevele van Wound Chevron, kan waardevolle inligting oor militêre diens verskaf, insluitend tipes beserings en ligging van diens. (NARA, rekords van die Amerikaanse gereelde weermag-eenhede, 1821-1942, RG 391)
Afro-Amerikaners het 'n beduidende bydrae gelewer tot die Amerikaanse weermag tydens die Eerste Wêreldoorlog, en hulle is goed gedokumenteer onder verskillende reekse in rekordgroepe 120 en 391. Hoewel die weermag op hierdie tydstip geskei was, was daar twee heeltemal swart afdelings, die negentig tweede en drie-en-negentig, het prominente rolle gespeel in die nederlaag van die sentrale moondhede. Meer as 200 000 Afro-Amerikaners het by die AEF gedien. (8) Die meerderheid het gedien in kwartiermeester-eenhede, inskrywings 1262-1294 in Rekordgroep 120 en inskrywings 2141 en 2160 in Rekordgroep 391. Pionierinfanterieregimente (troepe wat by die bou van paaie, grawe) loopgrawe en ander bouprojekte) bestaan ​​feitlik geheel en al uit Afro -Amerikaners en word gedokumenteer in inskrywing 1255 van Record Group 120.
Om rekordreeks te identifiseer vir eenhede wat nie in hierdie artikel genoem word nie, moet navorsers die voorlopige voorrade by Rekordgroepe 120 en 391 in die National Archives Central Research Room of in die konsultant van die Old Army and Civil Records Tak (NWCTB) raadpleeg.
Die Amerikaanse weermag het eers in April 1918 'n onafhanklike lugdiens begin bedryf. Destyds het die lugdiens uit slegs drie eskaders bestaan ​​vir gebruik in die voorste linies. Teen die tyd van 11 November 1918 was daar 'n wapenstilstand, en vyf en veertig Amerikaanse eskaders, bestaande uit 740 vliegtuie, was in werking. Altesaam 7 726 offisiere en 70 769 mans het in die lugdiens gedien. Dokumentasie oor personeel wat in die lugdiens diens doen, word normaalweg gevind onder die roosters wat daarin vervat is Gorrell's History of the American Expeditionary Forces Air Service, 1917-1919, inskrywing 644, Record Group 120. Hierdie geskiedenis is deur NARA op agt-en-vyftig rolle as publikasie M990 gemikrofilm en is beskikbaar vir ondersoek in die Microfilm Research Room by die National Archives in Washington, DC, of ​​te koop by die National Archives Trust Fund . (9) Ook in die rekords van die weermag se lugmag (rekordgroep 18) bevat inskrywings 767A-767II korrespondensie oor verskillende eenhede van die lugdiens tydens die Eerste Wêreldoorlog. Dit is moontlik om 'n rooster, brief of spesiale bestelling wat betrekking het op 'n individu in hierdie reeks. Die dokumente word in numeriese volgorde gerangskik deur die aero -eskader of ander organisatoriese eenheid van die lugdiens. Ongevalle lyste vir lugdienspersoneel word gevind in inskrywing 569, Rekordgroep 120.
Op 17 Mei 1917 het president Woodrow Wilson die sekretaris van die vloot beveel om 'die nodige bevele vir diens by die weermag 'n troepe mariniers uit te reik.' (10) Die mag bestaan ​​uiteindelik uit die vyfde en sesde Amerikaanse mariniers, wat aangeheg was na die Tweede Divisie. Meer as negeduisend beamptes en mans het in die buiteland in Frankryk gedien. (11) Musterrolletjies (inskrywing 101), inskrywingskaarte (inskrywing 75) en ongevallekaarte (inskrywings 74, 97 en 107) is in die Records of the United States Marine Korps (Rekordgroep 127). Opgestelde lyste vir ongevalle is in die historiese lêers van die Tweede Afdeling, inskrywing 1241, Rekordgroep 120. Daar is nie 'n reeks eenheidsrekords, soortgelyk aan dié in Rekordgroep 391, wat korrespondensie of spesiale bevele met betrekking tot individue verskaf nie. Die personeelrekords van die Marine Corps is onder die besit van die National Personal Records Center en is nie geraak deur die brand in 1973 nie.
Alhoewel navorsers geen versekering kry om inligting oor 'n veteraan uit die Eerste Wêreldoorlog op te spoor wanneer hulle die rekords in hierdie artikel ondersoek nie, kry hulle ten minste 'n beter begrip van die konflik waarin hul voorouers gedien het. Ongelukkig was die Groot Oorlog slegs 'n voorloper van 'n nog duurder konflik bietjie meer as twintig jaar later. Navorsers wat meer inligting wil kry oor die besittings van die National Archives and Records Administration, moet die Gids vir federale rekords in die nasionale argief van die Verenigde State (1995). Verdere inligting oor die Eerste Wêreldoorlog se rekords kan verkry word deur aan die Old Army and Civil Records Branch (NWCTB), Pennsylvania Pennsylvania Avenue NW, Washington, DC 20408-0001 te skryf. Om 'n soektog na personeelrekords in die National Personnel Records Center aan te vra, benodig u 'n standaardvorm 180, "Versoek rakende militêre rekords." Afskrifte van die vorm is beskikbaar by die sentrum by 8600 Page Boulevard, St. Louis, MO 63132, of op die webwerf www.archives.gov/st-louis/military-personnel/standard-form-180.html.
1. Die definisie van die term "Doughboy" het 'n aantal variasies. Een definisie lui dat die term teruggaan na die burgeroorlog, "toe die kavalerie voetsoldate as deegseuns bespot het, miskien omdat hul bolvormige knope soos meelblommetjies lyk of omdat soldate meel gebruik het om hul wit gordels te poets" Smithsonian (April 1998): 22. Laurence Stallings, in sy boek, Die Doughboys (New York, 1963, p. 15), beweer dat "daar min twyfel kan bestaan ​​oor die oorsprong van die naam. In Texas is die Amerikaanse infanterie langs die Rio Grande wit gepoeier met die stof van adobe grond, en is daarom genoem 'adobes' deur berede troepe. Dit was 'n kort stap na 'dobies' en dan, deur metatese, was die woord Doughboys. "
2. Oorlogsdepartement, Jaarverslag van die oorlogsekretaris vir die boekjaar, 1918, Vol. 1 (1918) bl. 11.
4. John Whiteclay Chambers II, Om 'n leër op te wek: die konsep kom na die moderne Amerika(1987), bl. 186.
5. Oorlogsdepartement, Jaarverslag van die oorlogsekretaris vir die boekjaar, 1918, Vol. 1 (1918), bl. 17.
6. Edward M. Coffman, Die oorlog om alle oorloë te beëindig (1968), bl. 231.
7. Die 'National Army' word deur John J. Pershing in sy boek gedefinieer My ervarings in die wêreldoorlog (1931), Vol. 1, bl. 130: "In die organisasie van ons leërs vir die Tweede Wêreldoorlog was dit duidelik dat indien daar aansienlike getalle na die buiteland gestuur sou word, 'n bykomende mag nodig sou wees bo en behalwe die gewone leër en nasionale garde. Die oorlogsdepartement het dus vasgestel wat die Nasionale Weermag genoem, hoofsaaklik saamgestel uit mans wat deur die konsep in diens sou kom. "
8. Coffman, Die oorlog om alle oorloë te beëindig, bl. 231.
9. Mikrofilm kan gekoop word:
Argief I Research Support Tak
'N Gratis beskrywende pamflet vir M990 kan aangevra word by die produkontwikkelings- en verspreidingspersoneel (NWCP), kamer G7, National Archives and Records Administration, 700 Pennsylvania Avenue NW, Washington, DC 20408-0001.
10. President Woodrow Wilson aan die Sekretaris van die Vloot Josephus Daniels, 27 Mei 1917, #28790-3, inskrywing 19b, Algemene Korrespondensie van die Sekretaris van die Vloot, Rekordgroep 80, National Archives and Records Administration, Washington, DC.
Die Tweede Wêreldoorlog -weermagrekord bevat lêers en toegang tot argiefdatabasisse
Nege jong mans wat by die gewone leër aangesluit het, wag in Januarie 1946 buite die werfstasie van Fair Park in Dallas, Texas. die periode 1938—1946. (111-SC-235858)
Die werwingsrekords van die Tweede Wêreldoorlog bied 'n ryk bron van inligting vir genealoë en ander navorsers by die National Archives and Records Adminstration wat geïnteresseerd is in weermagaanmelders in die Tweede Wêreldoorlog. Sedert hulle in Mei 2004 vrygestel is deur NARA se Access to Archival Databases (AAD) -bron, het hulle vinnig die gewildste reeks elektroniese rekords geword wat deur die bron toeganklik is.
AAD, as die eerste aflewering van NARA se Electronic Records Archives (ERA) -program, lei die weg na verbeterde toegang tot NARA se ryk besit van elektroniese rekords. In die eerste jaar het duisende AAD -gebruikers meer as 700 000 navrae alleen teen die inskrywingslêer gedoen. Met 9,2 miljoen rekords vir inskrywings in die weermag, aangewese reserwekorps en hulpkorps vir vroue se weermag, behoort dit nie 'n verrassing te wees nie.
Benewens genealoë, gebruik individue wat in die oorlog gedien het (en hul kinders en kleinkinders) die rekords om militêre diens te dokumenteer.
Die inskrywingsrekords is een van 45 reeks elektroniese rekords wat tans op AAD beskikbaar is. Hierdie reekse bevat meer as 85 miljoen historiese elektroniese rekords wat deur meer as 20 federale agentskappe oor 'n wye verskeidenheid onderwerpe geskep is. Die inskrywingsrekords vul ander elektroniese rekords van die Tweede Wêreldoorlog in AAD aan, insluitend die rekords van dienspligte vir marine -intelligensiepersoneel, rekords oor Japannese Amerikaners wat tydens die Tweede Wêreldoorlog verplaas is, en rekords van krygsgevangenes van die Tweede Wêreldoorlog.
Hierdie artikel bevat inligting oor hoe die aanmeldingslêer in AAD ontstaan ​​het, asook 'n paar wenke en wenke om rekords in die lêer te vind.
Die voorbereiding van die rekords vir toegang in AAD
Die verhaal van die elektroniese lêer van die Tweede Wêreldoorlog -inskrywingsrekord begin met die rampspoedige brand op 12 Julie 1973 by die NARA se National Personal Records Center for Military Personnel Records (NPRC). Die brand vernietig ongeveer 16-18 miljoen amptelike militêre personeellêers, insluitend die rekords van ongeveer 80 persent van die Amerikaanse weermagpersoneel wat tussen 1 November 1912 en 1 Januarie 1960 ontslaan is. Na die brand het NPRC -personeel verskeie reeks rekords begin identifiseer in NARA se bewaring wat hulle kan help met die rekonstruksie van die verlore basiese diensdata. Met hierdie alternatiewe bronne kan hulle militêre diens verifieer en 'n sertifikaat van militêre diens lewer.
Onder die geïdentifiseerde bronne was 'n reeks 16 mm mikrofilm rekenaarponskaarte met die titel "Microfilm Copy of the Army Serial Number File, 1938–1946." Die afdeling Personeeldienste van die adjudant -generaal se kantoor het die mikrofilm in 1947 geskep, en NARA het dit in 1959 aangeskakel. oefen op daardie tydstip. Die NPRC het 'n kopie van die mikrofilm begin gebruik, maar dit het 'n paar uitdagings gebied. Eerstens was daar 1,586 rolle mikrofilm, wat handmatige hersiening baie moeilik maak. Tweedens, is die ponskaarte in volgorde van die mikrofilm gefilm, wat 'n soektog op naam onmoontlik maak. Derdens is 'n verskeidenheid ponskaartformate gebruik om die inskrywingsdata oor tyd op te neem, en dit was moeilik om dokumentasie van die verskillende opnameformate te identifiseer.
'N Doel van die NPRC was om soveel van die gerekonstrueerde rekords elektronies vir sy personeel beskikbaar te hê om die reaksietyd van sy meer as 'n miljoen jaarlikse versoekers te bespoedig. In 1992 het die NPRC die NARA -sentrum vir elektroniese rekords gekontak om hulp met hierdie uitdagings te kry.
Die direkteur van die sentrum was vertroud met die Bureau of the Census se Film Optical Sensing Device for Input to Computers (FOSDIC) -stelsel en die suksesvolle gebruik daarvan in die verwerking van die dekennale sensusse van 1960 tot 1990. Sensusopgawes, wat in wese 'borrelvorms' was, waar antwoorde verskaf is deur die toepaslike sirkel te verduister, is mikrofilm, en dan het FOSDIC die antwoorde uit die prent gehaal. Aangesien die Buro vir die Sensus reeds die oorspronklike FOSDIC verander het om 'n reeks van 300 miljoen mikrofilmde ponskaarte met weerdata te verwerk, reageer dit bevestigend op die uitdaging wat NARA aangebied het.
Die Buro vir die Sensus het die projek betyds en onder die begroting gedurende die federale boekjaar 1994 voltooi. Hulle het 1,374 van die 1,586 rolle suksesvol omgeskakel, oftewel 87 persent van die rolle mikrofilm. Die 212 oorblywende rolle wat ongeveer 1,5 miljoen ponskaarte bevat, kon nie omgeskakel word nie omdat die kaartbeelde so donker was dat die skandeerder min of geen bruikbare rekords opgelewer het. In Julie 1994 het die Buro van die Sensus aan NARA 1 374 datalêers (een per omskep rol) op twaalf 3480-bandpatrone voorsien. NPRC het afskrifte van die lêers ontvang, en hulle het saam met die personeel van die Sentrum vir Elektroniese Rekords die relevante Tegniese Handleidings vir die Departement van Oorlog, met tegniese dokumentasie vir die ponskaarte, geïdentifiseer. Bykomende kodetabelle en dokumentasie word steeds geïdentifiseer onder die groot tekstuele rekords van NARA uit die Tweede Wêreldoorlog.
Die unieke eienskap van die lêers wat deur die Bureau of the Census geskep is, was dat FOSDIC elke prentjie van die ponskaart tot tien keer gelees het in 'n poging om 'n skoon rekord te skep en alle karakters uit die oorspronklike ponskaart te haal. Gewoonlik bevat die eerste lesing die meerderheid data wat uit die kaartbeeld gehaal is. As alle data nie onttrek kon word nie, sou daaropvolgende lesings van die kaartbeeld lei tot ekstra rekords wat periodes bevat vir karakters wat suksesvol gelees is op vorige lees en alfanumeriese karakters vir die wat op die huidige lees geïnterpreteer is. Daar kan verskillende interpretasies van dieselfde karakter in die meervoudige lees plaasgevind het. 'N Leë rekord skei rekords of groepe rekords wat verband hou met 'n individuele ponskaartbeeld. Elke lêer bevat ook 'n opskrifrekord wat die boks en mikrofilmrolnommer aandui en 'n einde van die lêerrekord. In gevalle waar FOSDIC geen inligting van 'n ponskaart of 'n reeks ponskaarte in 'n lêer kon interpreteer nie, het FOSDIC 'n rekord ingevoeg wat aandui dat "EEN OF MEER REKORDS OP HIERDIE LIGGING ONLESBAAR IS."
Hierdie funksies het uitdagings aan die NPRC gebied omdat die alfanumeriese data oor verskeie rekords versprei is, wat dit moeilik maak om te gebruik en te interpreteer. Die groot aantal lêers bied steeds 'n logistieke probleem vir die identifisering en soek na individue, veral gegewe die rekenaartegnologie van daardie tyd. Gedurende die negentigerjare het NPRC kodeboeke versamel en 'n ontleding van die rekords begin, terwyl NARA se St. Louis Data Systems Center vroeë wysigingsprogramme geskep het in 'n poging om die beste raaiskote in een rekord saam te voeg. Gegewe die ingewikkeldheid van die lêers en die beperkte vermoë om individuele rekords te soek en op te spoor, het NARA geen addisionele verwerking van die elektroniese weergawe van die "Microfilm Copy of the Army Serial Number File, 1938–1946" onderneem nie.
Dit wil sê tot 2002. In daardie jaar het personeel weer 'n blik op die vervalle projek geneem, hoofsaaklik as gevolg van die nuut ontwikkelde bron van Access to Archival Databases (AAD). Hulle het vasgestel dat die projek in twee fases benader moet word om die rekords vir AAD gereed te kry. Die eerste fase het behels dat die 1,374 lêers in 12 lêers saamgevoeg word, wat ooreenstem met die aantal rekenaarbandpatrone wat deur die Buro van die Sensus verskaf is. Die doel was om die aantal lêers tot 'n hanteerbare aantal te verminder en 'n algehele evaluering van die omvang, inhoud en kwaliteit van die elektroniese lêers moontlik te maak. Hierdie eerste fase is in Mei 2002 voltooi en het gelei tot die reeks "Electronic Army Serial Number Raw Files, 1994–2002", wat 23 446 462 rekords bevat.
Die doel van fase twee was om 'n enkele datalêer met 'n enkele "beste raaiskoot" -rekord vir elke reeksnommer te kry, sodat dit deur die AAD -bron beskikbaar gestel kon word. Eerstens is die 12 lêers weer saamgevoeg in 'n enkele lêer. 'N NARA -programmeerder het toe 'n rekenaarprogram geskryf om die veelvuldige FOSDIC -lees van die ponskaartbeelde in 'n' beste raaiskoot 'te "ineenstort". Toe ons die veelvuldige rekords in duie stort, kon ons slegs die gegewens wat in die FOSDIC tweede lees van die stempelkaart verskyn, in die eerste lees ineenstort. FOSDIC het moontlik 'n spesifieke karakter korrek geïnterpreteer op die derde of later lees van die ponskaart, maar ons kon nie 'n meer ingewikkelde algoritme op die verwerking toepas om 'n beter 'raaiskoot' te gee as wat in die gevolglike lêer verskyn nie. Daarom het ons die Electronic Army Serial Number Raw Files behou as navorsers die rou data wil herverwerk en 'n beter 'beste raaiskoot' lêer wil skep.
Die program pas ook die gepaardgaande kassie- en roldata by die einde van elke skoongemaakte rekord. Die rekords met die waarde "EEN OF MEER KAARTE WAS ONLEESBAAR OP HIERDIE LIGGING" word in die oorspronklike posisies in die lêer bewaar. Die gevolglike lêer, bekend as die "World War II Enlistment Records: Electronic Army Serial Number Merged File, 2002", het 'n totaal van 9 200 232 rekords met die beste raaiskoot, insluitend 160 390 rekords wat dui op die ponskaarte wat FOSDIC nie kon interpreteer nie. Dit is hierdie lêer wat NARA beskikbaar stel in die AAD -bron.
Weermagrekord rekord lêerkenmerke en AAD
Dit is belangrik vir gebruikers van die AAD -lêer om te verstaan ​​hoe ver die inskrywingsrekords van die mikrofilmbeelde van die oorspronklike rekenaarponskaarte verwyder is. Elke opeenvolgende verwerkingsfase het altyd die kans op foute ingebring.
Soos met die meeste argiefrekords wat nou vir genealogiese navorsing gebruik word, is die rekords oorspronklik gemaak vir 'n heel ander doel as om spesifieke individue te identifiseer. In die geval van die inskrywingskaarte, is dit ontwerp om ten tye van die ingebruikneming die basiese kenmerke van elke ingeskrewe in die weermag, aangewese reserwekorps en die vroulike weermag se hulpkorps te weerspieël. Die kantoor van die adjudant -generaal het die ponskaarte gebruik om tabelle op te stel waarin die voorkoms van die verskillende eienskappe onder individue, aangewys of ingewy, ontleed word en om inligting te verskaf oor demobiliseringsbeleid. Aangesien die oorspronklike bedoeling van die program was om statistiese tabelle op te stel, is daar moontlik minder aandag geskenk aan die korrekte spelling van name en die akkurate druk van velde op persoonlike data.
Die belangrikste is dat die vele migrasies van hierdie rekords - van oorspronklike opname op ponskaarte, om dit na mikrofilm te kopieer, tot FOSDIC -verwerking, tot 'saamsmelt' en 'in duie stort' - beteken dat fout in enige fase kon ontstaan ​​het. Die swak kwaliteit van die oorspronklike mikrofilm het die meeste foute veroorsaak. Om die foutvlak in die resulterende lêer te bepaal, het NARA -personeel 'n ewekansige steekproef van die werwingsrekords van die Tweede Wêreldoorlog vergelyk met die mikrofilmde ponskaarte.Van die steekproefrekords wat ondersoek is, het 35 persent van hulle 'n skanderingfout gehad. Slegs 4,7 persent van die rekords het egter 'n tekenfout in die naamkolom, en slegs 1,3 persent het tekenfoute in die kolom met die reeksnommers. Alhoewel 'n groot aantal rekords ander foute bevat, was dit gering. Byvoorbeeld, die term vir die inskrywingskolom het gereeld die waarde van "0" in die elektroniese lêer, waar daar geen pons op die oorspronklike kaart verskyn nie. Ander gebruikers kan intuïtief deur die gebruikers reggestel word, soos om 'POT' of 'PVO' te verstaan ​​as PVT in die graadkolom. Om hierdie probleme te verminder, het NARA -personeel 'n paar van die algemene foute in 'n stel gereeld gestelde vrae vir AAD uiteengesit.
Die grootste deel van die rekords is vir die tydperk 1941 tot 1946. Ongeveer 4 persent van die rekords bevat data wat oorspronklik op die Enlisted Reserve Corps Statistical -kaarte aangeteken is, en die grootste deel van die rekords is van 1942 en 1943.
Aantal inskrywingsrekords per jaar
Jaar Aantal inskrywingskaarte
Ander jare of verkeerd gekodeer 41,756
Oor die algemeen bevat die rekords die reeksnommer, naam, land en woonland, plek van inskrywing, datum van inskrywing, graad, tak van die weermag, termyn van inskrywing, lang lewe, geboorte (geboorteplek), geboortejaar, ras, onderwys, burgerlike beroep, huwelikstatus, lengte en gewig (voor 1943), militêre beroepspesialiteit (1945 en later) en komponent van die weermag. Soos vroeër opgemerk, verskyn die boks en rolnommer van die mikrofilmde ponskaarte aan die einde van elke rekord met die beste raaiskoot.
Om die soektog en herwinning in die AAD -bron te vergemaklik, word die lêer in twee tabelle verdeel: 'n groot lêer met algemene rekords van die weermag, insluitend ingeskrewe persone by die Women's Army Auxiliary Corps, en 'n tweede met rekords van ingeskrewe in die reservekorps. Met verloop van tyd het die inskrywingskaartformaat verander, en die hoogte en gewig of kategorieë vir militêre beroepspraktyk is in dieselfde kolomme op die oorspronklike ponskaarte aangeteken. Omdat daar geen maklike manier is om die oorspronklike data wat op die twee aangeteken is, te onderskei nie
vorms, het NARA gekies om die data uit die AAD -weergawe van die lêer te laat val.
Soek rekords in AAD
Gebruikers kan die inskrywingsrekords soek en ophaal deur middel van die Access to Archival Database (AAD) -bron. Voordat u AAD gebruik, beveel ons aan dat die gebruiker die 'Aan die slaggids' op die AAD -tuisblad lees. Die algemene vrae wat spesiaal vir die Tweede Wêreldoorlog -inskrywingslêer ontwikkel is, bied ook 'n aantal nuttige wenke en wenke oor tegniese gegewenskenmerke van verskillende velde.
Rekrute ontvang aansoeke van stafsers. N. R. Kelly by die werwingskantoor van New York in Whitehallstraat 39 in Junie 1940. (111-SC-115556)
Vanaf die AAD -tuisblad kan die gebruiker 'n soektog in alle reekse in AAD uitvoer deur 'n naam of 'n ander soekterm in die "Soek AAD" -vak in te voer. Uitslae sal waar nodig teruggestuur word uit die Army -reeksnommerlêer en uit alle ander reekse in AAD. Alternatiewelik kan die gebruiker direk na die inskrywingsrekords gaan deur die skakel onder 'Gewildste' te gebruik of deur die kategorieë vir militêre personeel, die Tweede Wêreldoorlog of 1940–1955 te kies. Die gebruiker klik vervolgens op 'soek' om toegang tot die inskrywingsrekords of die reserwekorpsrekords te verkry. Dit sal 'n bladsy oopmaak waar die gebruiker na hierdie rekords kan soek.
Die gebruik van 'n individu se serienommer is moontlik die doeltreffendste manier om 'n rekord te vind. Tik die reeksnommer in die soekkassie sonder koppeltekens, dien die soektog in, en 'n opsomming van die rekord met die reeksnommer verskyn. As u op die ikoon in die kolom "View Record" klik, word die volledige rekord vertoon, wat betekenisse vir die gekodeerde data bevat. Om 'n kopie van enige rekord te druk, klik op "Print" bo -aan die skerm, en dit sal die volledige rekord weer in 'n formaat wat geskik is om te druk, vertoon.
'N Algemene manier om na individuele rekords te soek, is op naam. Gebruikers moet daarop let dat soektogte nie hooflettergevoelig is nie, alhoewel inskrywings hoofletters in die lêer is. By die beskikbaarstelling van die rekords in AAD het personeel '#' ingevoeg vir spasies wat normaalweg tussen die van en die voornaam en in ander gevalle verskyn. Die naamkolom bevat alle moontlike dele van 'n naam: van, spasie, voornaam, spasie, middelvoorletter en SR, JR, 3de, ens. Name met 'Mac', 'Mc', 'de', 'Van', ens., het 'n spasie tussen die voorvoegsel en die res van die van wanneer beide die voorvoegsel en die volgende letter met 'n hoofletter gebruik word. Byvoorbeeld: McAffee is opgeneem as MC AFFEE, maar Mcaffee is as MCAFFEE aangeteken. Name met apostrofes, soos O'Brien, het gewoonlik nie 'n spasie tussen die voorvoegsel en die res van die naam nie, dit wil sê OBRIEN. Van Heusen word opgeneem as VAN HEUSEN. As die volledige naam langer was as die aantal karakters wat in die naamkolom beskikbaar is, is soveel as moontlik van die van in die kolom, en is voorletters vir die voornaam gebruik. AAD maak ook voorsiening vir die gebruik van jokertekens in soektogte, sodat gebruikers rekords kan identifiseer, selfs as hulle onseker is oor die spelling of formaat van die naam.
Om byvoorbeeld my oupa se rekord te vind, het ek 'James N Tronolone' in die soekkassie vir name ingevoer. Alternatiewelik kon ek eenvoudig "Tronolone" ingevoer het en sy rekord gekies het uit die 23 rekords vir persone met die van in die inskrywingstabel. As die gebruiker op soek is na 'n gewone naam, kan die naam gekombineer word met ander velde, soos staat of staat en land, om die soektog na 'n individuele rekord te beperk. Gebruikers sal gereeld die inligting wat in die AAD -soektog opgespoor is, gebruik, soos die reeksnommer as dit nie andersins bekend is nie, om verdere inligting oor hul familielede by die National Personal Records Center aan te vra.
Omdat hierdie lêer oorspronklik ontwerp was vir rekenaarverwerking, is datavelde soos die staat en land van verblyf, plek van inskrywing, burgerlike beroep en huwelikstatus verteenwoordig deur numeriese kodes eerder as om dit uit te spel. Hierdie kodes maak voorsiening vir die eenvormige opname van herhalende data tydens 'n sleutelfunksie en vir die doeltreffende sortering en tabulering van die rekenaarponskaarte. AAD herinterpreteer die gekodeerde velde "in Engels" sodat gebruikers die inligting kan verstaan. Die volledige rekord skakel ook na notas oor spesifieke velde wat die betekenis van kodes meer volledig verduidelik.
'N Ander algemene soekstrategie is om rekords te vind van individue wat op 'n spesifieke plek aangekom het of uit 'n spesifieke land kom. Dit vereis dat u AAD soek met een of meer gekodeerde velde. Die velde Woonplek: Staatswoning: County en plek van inskrywing is opsies op die hoofskerm van die databasis. Om hierdie velde te soek, klik op die skakel "Kies uit kodeslys" om 'n venster met 'n lys met al die gekodeerde waardes te open. Kies 'n waarde en klik dan op die "Submit" -knoppie. Dit plak die kode in die soekkassie, en dan kan die gebruiker die soektog uitvoer.
Om byvoorbeeld 'n lys van ingeskrewe persone uit Center County, Pennsylvania, te kry, kies eers die primêre kode vir Pennsylvania (kode 32). Kies dan die toepaslike landkode (die sentrumkode is 027). Sodra hierdie kodes in die soekkassies geplak is en die soektog ingedien is, sal AAD 3,170 rekords teruggee. Alle soekresultate sal teruggestuur word, maar omdat hierdie nommer die aflaaibeperking van 1 000 rekords oorskry, kan geen rekords afgelaai word vir addisionele verwerking nie. Om 'n volledige lys te kry, kan 'n gebruiker verskeie navrae uitvoer, soos deur 'n reeks soektogte volgens die jaar van inskrywing uit te voer. Verskeie rekords wat op hierdie manier verkry word, kan afgelaai word na die gebruiker se rekenaar in die vorm van 'n ASCII-sigbladlêer met komma-geskeide waardes, met of sonder die kodebetekenisse. Die lêer kan dan direk in sigbladprogrammatuur, soos Microsoft Excel, ingevoer word vir verdere manipulasie.
Die verhaal van die Tweede Wêreldoorlog -inskrywingslêer vir die leër van die Tweede Wêreldoorlog is uniek, maar dit illustreer hoe lank NARA sal gaan om navorsers toegang tot die dokumentêre erfenis van die Amerikaanse regering te gee.
Namate NARA sy elektroniese rekords -argiewe ontwikkel, sal AAD steeds 'n integrale deel van die program wees en sal dit groei om toegang te bied tot die toenemende aantal elektroniese rekords wat in die nasionale argief gedeponeer word.
Theodore J. Hull is 'n argivaris in die afdeling vir elektroniese en spesiale media -rekords van die National Archives and Records Administration, College Park, Maryland. Sy primêre verantwoordelikheid is die argiefverwerking van NARA se elektroniese rekords van die Buro vir die Sensus.
Die B-25 was 'n afstammeling van die vroeëre XB-21 (Noord-Amerikaans-39) projek van die middel-dertigerjare. Ervaring opgedoen met die ontwikkeling dat vliegtuie uiteindelik deur Noord-Amerika gebruik is in die ontwerp van die B-25 (deur die maatskappy NA-40 genoem). Een NA-40 is gebou, met verskeie wysigings wat later aangebring is om 'n aantal moontlike verbeterings te toets. Hierdie verbeterings sluit in Wright R-2600 radiale enjins, wat standaard sou word op die latere B-25.
In 1939 is die aangepaste en verbeterde NA-40B aan die United States Army Air Corps voorgelê vir evaluering. Hierdie vliegtuig was oorspronklik bedoel om 'n aanvalsbommenwerper te wees vir uitvoer na die Verenigde Koninkryk en Frankryk, wat albei 'n dringende vereiste vir sulke vliegtuie in die vroeë stadiums van die Tweede Wêreldoorlog gehad het. Die lande het egter van plan verander, maar eerder gekies vir die nuwe Douglas DB-7 (wat later deur die VSA as die A-20 Havoc gebruik sou word). Ten spyte van hierdie verlies aan verkope, het die NA-40B weer in die kollig gekom toe die Army Air Corps dit vir gebruik as 'n medium bomwerper geëvalueer het. Ongelukkig is die NA-40B vernietig in 'n ongeluk op 11 April 1939. Nietemin is die tipe bestel om saam met die weermag se ander nuwe medium bomwerper, die Martin B-26 Marauder, in produksie te kom.
'N Verbetering van die NA-40B, genaamd die NA-62, was die basis vir die eerste werklike B-25. Vanweë die dringende behoefte aan mediumbomwerpers deur die weermag, is geen eksperimentele of diens-toetsweergawes gebou nie. Enige nodige wysigings is aangebring tydens produksielopings, of aan bestaande vliegtuie by veldaanpassingsentrums regoor die wêreld.
'N Beduidende verandering in die vroeë dae van die produksie van B-25 was die herontwerp van die vleuel. In die eerste nege vliegtuie is 'n konstante dihedrale vleuel gebruik, waarin die vleuel 'n konsekwente, reguit, effense opwaartse hoek van die romp tot by die vleuelpunt gehad het. Hierdie ontwerp het stabiliteitsprobleme veroorsaak, en as gevolg hiervan is die tweedelige hoek op die buiteboordvleuelgedeeltes vernietig, wat die B-25 sy effe meeuwvlerkopstelling gegee het. Minder merkbare veranderinge gedurende hierdie tydperk sluit in 'n toename in die grootte van die stertvinne en 'n afname in hul binneste kant.
'N Totaal van 6 608 B-25's is by die fabriek van die Fairfax-lughawe in Noord-Amerika in Kansas City, Kansas, gebou.
'N Afstammeling van die B-25 was die Noord-Amerikaanse XB-28, wat bedoel was om 'n groot weergawe van die B-25 te wees. Ondanks hierdie uitgangspunt het die werklike vliegtuig min ooreenkoms met die Mitchell gehad. Dit het baie meer gemeen met die B-26 Marauder.
Die Noord-Amerikaanse B-25 Mitchell is 'n medium bomwerper wat in 1941 bekendgestel is en vernoem is ter ere van generaal-majoor William "Billy" Mitchell, 'n pionier van die Amerikaanse militêre lugvaart. Die B-25, wat deur baie geallieerde lugmagte gebruik is, het in elke teater van die Tweede Wêreldoorlog gedien, en nadat die oorlog geëindig het, het baie in diens gebly en werk oor vier dekades. Byna 10 000 B-25's is in talle variante vervaardig. Dit het verskeie beperkte modelle ingesluit, soos die F-10-verkenningsvliegtuie, die AT-24-bemanningsopleiers en die United States Marine Corps se PBJ-1-patrolliebomwerper.
Die Air Corps het in Maart 1939 'n spesifikasie uitgereik vir 'n medium bomwerper wat 'n vrag by North American Aviation kon dra, wat sy NA-40B-ontwerp gebruik het om die NA-62 te ontwikkel, wat meegeding het vir die medium bomwerperkontrak. Geen YB-25 was beskikbaar vir prototipe diens toetse nie. In September 1939 beveel die Air Corps die NA-62 as B-25 in produksie, saam met die ander nuwe Air Corps medium bomwerper, die Martin B-26 Marauder "van die tekenbord af". Vroeg in die B-25-produksie het NAA 'n beduidende herontwerp van die vleueldihedrale ingesluit. Die eerste nege vliegtuie het 'n konstante tweeledige, wat beteken dat die vleuel 'n konsekwente, opwaartse hoek van die romp tot by die vlerktip gehad het. Hierdie ontwerp het stabiliteitsprobleme veroorsaak. Deur die buitenste vleuelpanele 'plat' te maak deur hulle 'n effense hoek te gee, net buite die motor-nacelle, is die probleem ongedaan gemaak en die B-25 sy meeuwvlerkopstelling gegee. Chorlton '' Vliegtuig '' Mei 2013, p. 74. Minder merkbare veranderinge gedurende hierdie tydperk sluit in 'n toename in die grootte van die stertvinne en 'n afname in hul kanteling na binne. NAA het die ontwerp en ontwikkeling voortgesit in 1940 en 1941. Beide die B-25A- en B-25B-reeks het die USAAF-diens betree. Die B-25B was in werking in 1942. Gevegsvereistes het tot verdere ontwikkelings gelei. Voordat die jaar verby was, vervaardig NAA die B-25C- en B-25D-reekse by verskillende aanlegte. In 1942 begin die vervaardiger ook met die ontwerpwerk aan die B-25G-reeks met kanonne. Die NA-100 van 1943 en 1944 was 'n tussentydse wapenontwikkeling in die Kansas City-kompleks, bekend as die B-25D2. Soortgelyke wapensopgraderings deur in die VSA gebaseerde kommersiële veranderingsentrums het ongeveer die helfte van die B-25G-reeks behels. Verdere ontwikkeling het gelei tot die B-25H, B-25J en B-25J2. Die geweerskip -ontwerpkonsep dateer uit laat 1942 en NAA het 'n veldtegniese verteenwoordiger na die SWPA gestuur. Die in die fabriek vervaardigde B-25G is tydens die NA-96-bestelling in produksie, gevolg deur die herontwerpte B-25H-gewerskip. Die B-25J keer terug na die bomwerperrol, maar dit kan ook as 'n strafer toegerus word. NAA vervaardig die grootste aantal vliegtuie in die Tweede Wêreldoorlog, die eerste keer dat 'n onderneming gelyktydig opleiers, bomwerpers en vegters vervaardig het (die AT-6/SNJ Texan/Harvard, B-25 Mitchell en die P-51 Mustang). Dit het B-25's vervaardig by beide die hoofaanleg van Inglewood en 'n bykomende 6 608 vliegtuie in die fabriek in Kansas City, Kansas, op die Fairfax-lughawe. Parker 2013, pp. 77–79, 83, 88, 92. Borth 1945, pp. 70, 92, 244. Na die oorlog het die USAF in 1952 'n kontrak gesluit vir die TB-25L-afrigter. Dit was 'n wysigingsprogram deur Hayes van Birmingham, Alabama. Sy primêre rol was die terugkeer van enjin -vlieëniersopleiding. 'N Ontwikkeling van die B-25 was die Noord-Amerikaanse XB-28, ontwerp as 'n bomvliegtuig op groot hoogte. Twee prototipes is gebou met die tweede prototipe, die XB-28A, geëvalueer as 'n foto-verkenningsplatform, maar die vliegtuig het nie in produksie gekom nie.
Die B-25B het eers bekendheid verwerf as die bomwerper wat gebruik is in die Doolittle Raid van 18 April 1942, waarin 16 B-25B's onder leiding van luitenant-kolonel Jimmy Doolittle die vasteland van Japan aangeval het, vier maande na die bombardement op Pearl Harbor. Die missie het die Amerikaners 'n broodnodige gemoedstoestand gegee en die Japannese ontstel, wat geglo het dat hul tuiseilande deur vyandelike magte onaantasbaar is. Alhoewel die werklike skade relatief klein was, het dit die Japannese gedwing om troepe vir tuisverdediging vir die res van die oorlog af te lei. Die stropers het van die karweier af opgestyg en Tokio en vier ander Japanse stede suksesvol gebombardeer. Vyftien van die bomwerpers het daarna neergestort op pad na herstelvelde in die ooste van China. Hierdie verliese was die gevolg van die taakspan wat deur 'n Japannese vaartuig opgemerk is, wat die bomwerpers gedwing het om vroeg op te styg, brandstofuitputting, stormagtige nagtoestande sonder sigbaarheid en 'n gebrek aan elektroniese huisvestingshulpmiddels by die herstelbase. Slegs een B-25-bomwerper het ongeskonde geland, in Siberië, waar die bemanning van vyf mans geïnterneer is en die vliegtuig gekonfiskeer is. Van die 80 vliegtuigbemanning het 69 hul historiese missie oorleef en uiteindelik teruggekeer na Amerikaanse lyne. Na 'n aantal addisionele aanpassings, insluitend die toevoeging van 'n plexiglas-koepel vir navigasie-waarnemings ter vervanging van die oorhoofse venster vir die navigator en swaarder neusbewapening, ontdooiing en anti-ys toerusting, het die B-25C die USAAF-operasies betree. Deur blok 20 het die B-25C en B-25D slegs verskil in die vervaardigingsplek: C-reeks in Inglewood, Kalifornië, en D-reekse in Kansas City, Kansas. Na blok 20 begin sommige NA-96's met die oorgang na die G-reeks, terwyl sommige NA-87's tussentydse aanpassings verkry het wat uiteindelik as die B-25D2 vervaardig is en as die NA-100 bestel is. NAA het 'n totaal van 3,915 B-25C's en D's tydens die Tweede Wêreldoorlog gebou. Alhoewel die B-25 oorspronklik ontwerp was om op medium vlugte op 'n vlug te vlieg, is dit gereeld in die Suidwes-Stille Oseaan-teater gebruik om op boomtoppe te werk en missies met valskermvertraagde fragmentasiebomme teen Japannese vliegvelde in Nieu-Guinee en die Filippyne. Hierdie swaar gewapende Mitchells is in Townsville, Australië, onder die leiding van majoor Paul I. "Pappy" Gunn en die Noord-Amerikaanse tegniese verteenwoordiger Jack Fox aangepas. Hierdie 'handelsvernietigers' is ook gebruik om bombarderingsmissies teen Japannese skeepvaart te verslaan en te probeer om hul leërs weer te voorsien. Onder leiding van luitenant -generaal George C. Kenney verwoes Mitchells van die Verre Ooste se lugmagte en sy bestaande komponente, die vyfde en dertiende lugmag, Japannese teikens in die Southwest Pacific Theatre gedurende 1944 tot 1945. Die USAAF het 'n belangrike rol gespeel in die Japannese terugstoot na hul tuiseilande. Die tipe werk met groot effek in die sentrale Stille Oseaan, Alaska, Noord-Afrika, Middellandse See en China-Birma-Indië. Die USAAF Antisubmarine Command het groot gebruik gemaak van die B-25 in 1942 en 1943. Sommige van die vroegste B-25 bomgroepe het ook die Mitchell op kuspatrollies gevlieg ná die Pearl Harbor-aanval, voor die AAFAC-organisasie. Baie van die sowat twaalf antisubmarine-eskaders het die B-25C-, D- en G-reeks in die Amerikaanse teater-antisubmarine-veldtog gevlieg, dikwels in die kenmerkende, wit seesoek-kamoeflering.
= In die anti-skeepsbedrywighede het die USAAF 'n dringende behoefte aan vliegtuie wat hard geslaan is, en Noord-Amerika het met die B-25G gereageer. In hierdie reeks is die deursigtige neus- en bombardier-/navigatorposisie verander vir 'n korter uitgebroeide neus met twee vaste .50 in (12,7 mm) masjiengewere en 'n handmatig gelaaide 75 mm (2,95 in) M4 -kanon, Merriam, Ray, ed
"Amerikaanse oorlogsvliegtuie van die Tweede Wêreldoorlog."
'' Tydskrif vir die Tweede Wêreldoorlog, nr. 15, '' 1 Julie 2000, p. 8. een van die grootste wapens wat op 'n vliegtuig aangebring is, soortgelyk aan die Britse 57 mm geweerbewapende Mosquito Mk. XVIII en die outo-laai Duitse 75 mm '' Bordkanone BK 7,5 '' swaarkaliberwapen met 'n lengte van 75 mm wat op beide die Henschel Hs 129B-3 en Junkers Ju 88P-1 aangebring is. Die korter neus van die B-25G het die kanonstut agter die vlieënier geplaas, waar dit handmatig gelaai en deur die navigator bedien kon word, en sy bemanningsstasie is verskuif na 'n posisie net agter die vlieënier. Die navigator beduie die vlieënier toe die geweer gereed was en die vlieënier het die wapen afgevuur met 'n knoppie op sy stuurwiel. Die Royal Air Force, die Amerikaanse vloot en die Sowjet -VVS het elk proewe met hierdie reeks uitgevoer, maar niemand het dit aanvaar nie.Die G-reeks bestaan ​​uit een prototipe, vyf voorproduksie C-omskakelings, 58 C-reeks modifikasies en 400 produksievliegtuie vir 'n totaal van 464 B-25G's. In sy finale weergawe het die G-12, 'n tussentydse bewapening, die onderste Bendix-rewolwer uitgeskakel en 'n dubbele geweerpak aan die stuurboord, middellyfgewere en 'n afdak vir die stertskut bygevoeg om die uitsig te verbeter wanneer die enkele stertgeweer afgevuur word. In April 1945 het die lugdepots in Hawaii ongeveer twee dosyn hiervan opgeknap en die neus- en vuurpylwerpers van agt kanonne by die opgradering ingesluit. Die B-25H-reeks het die ontwikkeling van die geweerskip-konsep voortgesit. NAA Inglewood het 1000 opgelewer. Die H het nog meer vuurkrag. Die meeste het die M4-geweer vervang met die ligter T13E1, spesiaal ontwerp vir die vliegtuig, maar 20-one H-1-blokvliegtuie wat deur die Republic Aviation-modifikasiesentrum in Evansville voltooi is, het die M4- en tweemasjiengeweer. Die 75 mm (2,95 duim) geweer het afgevuur teen 'n snelsnelheid van. As gevolg van die lae vuurtempo (daar kan ongeveer vier rondes in 'n enkele drafbaan afgevuur word), relatiewe ondoeltreffendheid teen grondteikens en die aansienlike terugslag, is die 75 mm -geweer soms van beide G- en H -modelle verwyder en vervang met twee ekstra 0,50 duim (12,7 mm) masjiengewere as veldaanpassing. In die nuwe FEAF is hierdie onderskeidelik die G1- en H1 -reeks herontwerp. Die H-reeks kom normaalweg van die fabriek af met vier vaste, vooruitskietende .50 in (12.7 mm) masjiengewere in die neus vier in 'n paar onder-kajuit konforme flank-mount geweerpakkies (twee gewere per kant) nog twee in die bemande dorsale rewolwer, vorentoe verplaas na 'n posisie net agter die kajuit (wat standaard geword het vir die J-model), elk in 'n paar nuwe middellyfposisies, gelyktydig met die vorentoe-verhuisde dorsale rewolwer en laastens 'n paar gewere in 'n nuwe stertskutter se posisie. Promosiemateriaal van die onderneming het gespog dat die B-25H "bykomend tot die 75 mm-kanon, agt vuurpyle en 1,360 kg bomme" 10 masjiengewere kan bring wat kom en vier. Die H het 'n aangepaste kajuit met enkelvlugkontroles wat deur die vlieënier bestuur word. Die mede-vlieënier se stasie en kontroles is verwyder, en in plaas daarvan het 'n kleiner sitplek gebruik deur die navigator/kanonier. Die pos van die radio-operateur was agter die bombaai met toegang tot die middellyfgewere. Die produksietotale in die fabriek was 405 B-25G's en 1,000 B-25H's, waarvan 248 laasgenoemde deur die vloot as PBJ-1H's gebruik is. Die uitskakeling van die stuurman bespaar gewig deur die rugtoring vorentoe te laat beweeg, gedeeltelik teen die middellyfgewere en die bemande agtertoring.
= Na afloop van die twee-gunship-reeks het NAA weer die medium bomwerperkonfigurasie met die B-25J-reeks vervaardig. Dit het die mengsel van die tussentydse NA-100 en die H-reeks geoptimaliseer, met beide die bombardierstasie en vaste gewere van die D en die voorwaartse rewolwer en verfynde bewapening van die H-reeks. NAA het ook 'n straus neus vervaardig, wat eers as kits na lugdepots gestuur is, en dan in afwisselende blokke met die bombardier neus op die produksielyn aangebring. Die massiewe metaal "strafer" neus het agt middellyn Browning M2 .50 kaliber masjiengewere gehuisves. Die res van die bewapening was soos in die H-5. NAA het ook kits verskaf om agt ondervlieg 5 duim "hoë snelheid lugrakette" (HVAR) net buite die skroefboë te monteer. Dit was gemonteer op nullengte lanseringsrails, vier op 'n vleuel. Die laaste en mees geboude reeks van die Mitchell, die B-25J, het minder soos vorige reekse gelyk, afgesien van die goed geglasuurde bombardier se neus met byna identiese voorkoms as die vroegste B-25 subtipes. In plaas daarvan volg die J die algehele konfigurasie van die H -reeks vanaf die kajuit agter. Dit het die voorste dorsale rewolwer en ander bewapening- en vliegtuigraamwerk. Alle J-modelle bevat vier 0,50 duim (12,7 mm) Browning AN/M2-gewere met 'n ligte loop in 'n paar 'rompakkies', en konformale geweerpeule wat elk aan die onderste kajuit flankeer, en elke peul bevat twee Browning M2's. Teen 1945 het gevegs -eskaders dit egter verwyder. Die J-reeks herstel die sitpiloot se sitplek en dubbele vlugkontroles. Die fabriek het kits aan die Air Depot-stelsel beskikbaar gestel om die band-neus B-25J-2 te skep. Hierdie opset het altesaam 18,50 in (12,7 mm) ligvat AN/M2 Browning M2-masjiengewere: agt in die neus, vier in die flank-gemonteerde konformale geweerpakkies, twee in die dorsale rewolwer, een elk in die middellyfposisies, en 'n paar in die stert - met 14 van die gewere wat óf direk vorentoe gemik is óf daarop gemik was om direk vorentoe te skiet vir opdraande. Sommige vliegtuie het agt 5-duim (130 mm) hoëspoedvliegtuig vuurpyle gehad. NAA het die J-2 in afwisselende blokke by die J-22 in produksie bekendgestel. Die totale produksie van die J -reeks was 4,318. Die Mitchell was 'n buitengewoon stewige vliegtuig wat geweldige straf kon weerstaan. Een B-25C van die 321ste bomgroep het die bynaam 'Patches' gekry omdat die bemanningshoof al die vliegtuig se vlekgate met die heldergeel sinkchromatiese onderlaag geverf het. Teen die einde van die oorlog het hierdie vliegtuig meer as 300 missies voltooi, ses keer in die buik geland en meer as 400 gevlekte gate gehad. Die vliegtuigraamwerk van "Patches" was so verwronge van die slagskade dat reguit-en-vlak vlug 8 ° van die linker aileron-afwerking en 6 ° van die regte roer vereis het, sodat die vliegtuig sywaarts oor die lug kon "krap". Die Amerikaanse vlootbenaming vir die Mitchell was die PBJ-1 en afgesien van die toenemende gebruik van radar, is dit opgestel soos sy eweknieë van die Army Air Forces. Onder die USN/USMC/USCG vliegtuigbenamingstelsel voor 1962, staan ​​PBJ-1 vir Patrol (P) Bomber (B) gebou deur North American Aviation (J), eerste variant (-1) onder die bestaande Amerikaanse vlootbenamingstelsel van die era. Die PBJ het sy oorsprong in 'n inter-diensooreenkoms van middel 1942 tussen die vloot en die USAAF wat die Boeing Renton-aanleg vir die Kansas-aanleg verruil vir die produksie van B-29 Superfortress. Die Boeing XPBB Sea Ranger-vliegboot, wat meeding om B-29-enjins, is gekanselleer in ruil vir 'n deel van die Kansas City Mitchell-produksie. Ander terme was die oordrag van 50 B-25C's en 152 B-25D's na die vloot. Die bomwerpers het Navy-buro-nommers (BuNos) gedra, begin met BuNo 34998. Die eerste PBJ-1 het in Februarie 1943 aangekom, en byna almal het die Marine Corps-eskaders bereik, begin met Marine Bombing Squadron 413 (VMB-413). Na aanleiding van die AAFAC -formaat, het die Marine Mitchells soekradar in 'n intrekbare radoom wat die op afstand bediende ventrale rewolwer vervang het. Later het die D- en J-reeks 'n neus-gemonteerde APS-3-radar gehad, en later nog 'n radar van die J- en H-reeks in die stuurboordvlerkpunt. Die groot hoeveelhede B-25H- en J-reekse het onderskeidelik as PBJ-1H en PBJ-1J bekend gestaan. Hierdie vliegtuie het gereeld saam met vroeëre PBJ -reekse in mariene eskaders gewerk. Die PBJ's is byna uitsluitlik deur die Marine Corps bedryf as landbomwerpers. Om dit te bedryf, het die U.S. Marine Corps in Maart 1943 'n aantal Marine Bomber Squadrons (VMB) gestig, begin met VMB-413, by MCAS Cherry Point, Noord-Carolina. Agt VMB -eskaders vlieg aan die einde van 1943 met PBJ's en vorm die aanvanklike Marine -bombardementgroep. Nog vier eskaders was aan die einde van 1945 besig om te vorm, maar het teen die einde van die oorlog nog nie ontplooi nie. Die operasionele gebruik van die Marine Corps PBJ-1's het in Maart 1944 begin. Die Marine PBJ's het gedurende die laaste maande van die Stille Oseaan-oorlog vanaf die Filippyne, Saipan, Iwo Jima en Okinawa gewerk. Hul primêre missie was die langafstand-interdik van vyandse skeepvaart wat probeer het om die blokkade, wat Japan verwurg het, te bestuur. Die gewapende wapen tydens hierdie missies was gewoonlik die vyfduim HVAR-vuurpyl, waarvan agt gedra kon word. Sommige vliegtuie van die indringer uit die PBJ-1D- en J-reeks van die VMB-612 het sonder top torings gevlieg om gewig te bespaar en die reikwydte by nagpatrollies te vergroot, veral teen die einde van die oorlog toe daar lug superioriteit was. Tydens die oorlog het die vloot die kanonbewapende G-reeks getoets en draerproewe uitgevoer met 'n H wat toegerus is met arrestasie-uitrusting. Na die Tweede Wêreldoorlog het 'n paar PBJ's wat op die destydse raketlaboratorium van die Vloot in Inyokern, Kalifornië, die huidige Naval Air Weapons Station China Lake, gestasioneer was, verskeie lug-tot-grond vuurpyle en reëlings getoets. Een reëling was 'n tweevatige neusreëling wat 10 spin-gestabiliseerde vuurduim vuurpyle in een salvo kon afvuur.
Tydens die oorlog het die Força Aérea Brasileira 'n paar B-25's onder Lend-Lease ontvang. Brasilië verklaar in Augustus 1942 oorlog teen die asmagte en neem deel aan die oorlog teen die U-bote in die suidelike Atlantiese Oseaan. Die laaste Brasiliaanse B-25 is uiteindelik in 1970 as surplus verklaar. thumb | A USAAF B-25C/D: Let op die vroeë radar met 'n dwars-dipool Yagi-antenna wat op die neus aangebring is B-25: Die aanvanklike produksieweergawe van B-25's is aangedryf deur R-2600-9-enjins. en het tot 1,600 kg bomme en verdedigende bewapening van drie .30 masjiengewere in neus-, middellyf- en ventrale posisies gedra, met een .50 -masjiengeweer in die stert. Die eerste nege vliegtuie is met 'n konstante tweeledige hoek gebou. As gevolg van 'n lae stabiliteit, is die vleuel herontwerp, sodat die tweekant op die buiteboordafdeling uitgeskakel is (aantal gemaak: 24). Dorr '' Wings of Fame '' Deel 3, p. 124. "Feiteblaaie: Noord-Amerikaanse B-25."
Nasionale Museum van die Amerikaanse Lugmag, 26 Junie 2009. Ontsluit: 16 Julie 2017. B-25A: Hierdie weergawe van die B-25 is aangepas om bykomende toevoegings te bestry, insluitend self verseëlende brandstoftenks, bemanningswapens en 'n verbeterde stertskutterstasie. Daar is geen veranderinge aan die bewapening aangebring nie. Dit is in 1942 herontwerp as verouderd ('' RB-25A '') (aantal gemaak: 40). "Feiteblaaie: Noord-Amerikaanse B-25A"
Nasionale Museum van die Amerikaanse lugmag, 26 Junie 2009. Ontsluit: 16 Julie 2017. B-25B: Die stert- en geweerposisie is verwyder en vervang deur 'n bemande dorsale rewolwer op die agterste romp en intrekbare, op afstand bediende ventrale rewolwer, elk met 'n paar 0,50 duim (12,7 mm) masjiengewere. 'N Totaal van 120 is gebou (hierdie weergawe is in die Doolittle Raid gebruik). 'N Totaal van 23 is aan die Royal Air Force verskaf as die Mitchell Mk I. Dorr' 'Wings of Fame' 'Deel 3, pp. 125–126. "Feiteblaaie: Noord-Amerikaanse B-25B."
Nasionale Museum van die Amerikaanse lugmag, 26 Junie 2009. Ontsluit: 16 Julie 2017. B-25C: 'n Verbeterde weergawe van die B-25B, sy kragbronne is opgegradeer van Wright R-2600-9 radiale na R-2600-13s de Daar is bygevoeg dat die navigator 'n blister sien en die neusbewapening is vergroot tot twee 0,50 in (12,7 mm) masjiengewere, een vas en een buigsaam. Die B-25C-model was die eerste massa-vervaardigde B-25-weergawe wat dit ook in die Verenigde Koninkryk (as die Mitchell Mk II), in Kanada, China, Nederland en die Sowjetunie (nommer gemaak: 1,625) gebruik het. ZB-25C B-25D: Deur blok 20 was die reeks byna identies aan die B-25C. Die reeksbenaming verskil deurdat die B-25D in Kansas City, Kansas, gemaak is, terwyl die B-25C in Inglewood, Kalifornië, gemaak is. Later blokke met tussentydse oprustingsopgraderings, die D2's, vlieg eers op 3 Januarie 1942 (aantal gemaak: 2,290). F-10: Die F-10-benaming onderskei 45 B-25D's wat aangepas is vir fotografiese verkenning. Alle wapens, wapens en bombarderingstoerusting is gestroop. Drie K.17 -kameras is geïnstalleer, een na onder en nog twee onder skuins hoeke binne blase aan elke kant van die neus. Opsioneel kan 'n tweede afwaartse kamera ook in die agterste romp geïnstalleer word. Alhoewel dit ontwerp is vir gevegsoperasies, is hierdie vliegtuie hoofsaaklik gebruik vir grondkartering. B-25D weerverkenningsvariant: In 1944 is vier B-25D's omskep vir weerverkenning. 'N Later gebruiker was die 53d Weather Reconnaissance Squadron, oorspronklik die Army Hurricane Reconnaissance Unit genoem, wat nou die' Hurricane Hunters 'genoem word. Weerverkenning het eers in 1943 begin met die 1ste Weerverkenningskader, met vlugte op die Noord -Atlantiese veerbootroetes. ZB-25D XB-25E: 'n Enkele B-25C is aangepas om ontdooiings- en anti-ys-toerusting te toets wat uitlaatgasse van die enjins in die voor- en agterrande en empennage versprei het. Die vliegtuig is byna twee jaar lank getoets, begin in 1942, terwyl die stelsel uiters doeltreffend was; daar is geen produksiemodelle gebou wat dit voor die einde van die Tweede Wêreldoorlog gebruik het nie. Baie oorlewende B-25-vliegtuie wat deur oorlogvoëls oorleef word, gebruik vandag die ontdooiingstelsel van die XB-25E (getal gemaak: 1, omgeskakel). ZXB-25E XB-25F-A: 'n Gewysigde B-25C, dit gebruik geïsoleerde elektriese spoele wat binne-in die vleuel gemonteer is en die voorste rande om die doeltreffendheid as 'n ontdooiingstelsel te toets. Die warm lugontdooiingstelsel wat op die XB-25E getoets is, was vasbeslote om die meer praktiese van die twee te wees (getal gemaak: 1, omgeskakel). XB-25G: Hierdie aangepaste B-25C het die deursigtige neus vervang om 'n kort neusgeweerskip te skep met twee vaste 0,50 in (12,7 mm) masjiengewere en 'n 75 mm (2,95 in) M4-kanon, dan die grootste wapen wat ooit gedra is op 'n Amerikaanse bomwerper (nommer gemaak: 1, omgeskakel). B-25G: Die B-25G het gevolg op die sukses van die prototipe XB-25G en produksie was 'n voortsetting van die NA96. Die produksiemodel het 'n groter wapenrusting en 'n groter brandstofvoorraad as die XB-25G. Een B-25G is aan die Britte oorgedra, wat dit die naam Mitchell II gegee het wat vir die B-25C gebruik is. Die USSR het ook die G getoets (getal gemaak: 463 vyf omgeskakel C's, 58 gewysigde Cs, 400 produksie). B-25H: 'n Verbeterde weergawe van die B-25G, hierdie weergawe het die bemande rugtoring verskuif na 'n meer voorwaartse plek op die romp net agter die vliegdek. Dit bevat ook twee ekstra .50 in (12,7 mm) masjiengewere in die neus en in die H-5 en verder, vier in die rompgemonteerde peule. Die T13E1 liggewig kanon het die swaar M4 kanon 75 mm (2,95 in) vervang. Enkele bedieningselemente is vanaf die fabriek geïnstalleer met navigator in die regterstoel (nommer gemaak: 1000 twee lugwaardig). B-25J-NC: Vervolgproduksie in Kansas City, die B-25J kan 'n kruising tussen die B-25D en die B-25H genoem word. Dit het 'n deursigtige neus gehad, maar baie van die vliegtuie wat afgelewer is, is aangepas om 'n straffer neus (J2) te hê. Die meeste van sy 14–18 masjiengewere was vorentoe gerig vir missies, insluitend die twee gewere van die voorwaartse dorsale rewolwer. Die RAF het 316 vliegtuie ontvang, wat bekend was as die Mitchell III. Die J-reeks was die laaste fabriekreeks van die B-25 (aantal gemaak: 4,318). CB-25J: Nutsvervoerweergawe VB-25J: 'n Aantal B-25's is omskep vir gebruik as personeel en VIP-vervoer. Henry H. Arnold en Dwight D. Eisenhower gebruik beide omskepte B-25J's as hul persoonlike vervoer. Die laaste VB-25J in aktiewe diens is in Mei 1960 afgetree by die Eglin Air Force Base in Florida.
Variante van die Amerikaanse vloot / Amerikaanse marinekorps
PBJ-1C: Soortgelyk aan die B-25C vir die Amerikaanse vloot, was dit dikwels toegerus met soekradar in die lug en word dit gebruik in die antisubmarine-rol. PBJ-1D: Soortgelyk aan die B-25D vir die U.S. Navy en U.S. Marine Corps, het dit verskil dat 'n enkele 0,50 in (12,7 mm) masjiengeweer in die sterttoring en middellyfgeweer posisies soortgelyk aan die B-25H was. Dikwels is dit toegerus met soekradar in die lug en word dit gebruik in die antisubmarine -rol. PBJ-1G: VSA Vloot/VSA Marine Corps-aanwysing vir die B-25G, slegs proewe PBJ-1H: U.S. Vloot/VSA Marine Corps-aanwysing vir die B-25H: Een PBJ-1H is gewysig met die opstyg- en landingstoerusting en is suksesvol getoets op die USS 'Shangri-La', maar die vloot het nie voortgegaan met die ontwikkeling nie. PBJ-1J: VSA Navy-aanwysing vir die B-25J (blokke -1 tot -35), dit het verbeterings in radio en ander toerusting. Benewens die standaard wapenpakket, het die mariniers dit dikwels toegerus met ondervleuel-vuurpyle van 5 duim en 'n soekradar vir die rol van antishipping/antisubmarine. Die groot Tiny Tim-vuurpylaangedrewe kop is in 1945 gebruik. * 'N Voormalige USAAF TB-25N (s/n 44-31173) wat in Junie 1961 aangeskaf is en plaaslik as LV-GXH geregistreer is, is privaat bedryf as 'n smokkelvliegtuig. Dit is in 1971 deur die provinsiale owerhede in beslag geneem en oorgegee aan '' Empresa Provincial de Aviacion Civil de San Juan '', wat dit tot met sy aftrede bedryf het weens 'n dubbele enjinonderbreking in 1976. Tans word dit herstel na lugwaardigheid. * Die Royal Australian Air Force het 50 vliegtuie bedryf. ** Nr. 2 -eskader RAAF Chorlton '' Vliegtuig '' Mei 2013, p. 85. * Biafran Lugmag het twee vliegtuie bedryf. Chorlton '' Vliegtuig '' Mei 2013, p. 86. * Boliviaanse Lugmag het 13 vliegtuie bedryf * Brasiliaanse Lugmag het 75 vliegtuie bedryf, insluitend B-25B, B-25C en B-25J. * Royal Canadian Air Force bedryf 164 vliegtuie in bomwerpers, ligte vervoer, afrigters en 'spesiale' missierolle. ** 13 eskader (Mitchell II) * Lugmag van die Republiek van China het meer as 180 vliegtuie bedryf. * People's Liberation Army Air Force het gevange nasionalistiese Chinese vliegtuie bedryf. * Die Chileense Lugmag het 12 vliegtuie bedryf. * Die Colombiaanse lugmag het drie vliegtuie bedryf. * Die Kubaanse weermag het ses vliegtuie bedryf. T * Fuerza Aérea del Ejército de Cuba * Cuerpo de Aviación del Ejército de Cuba * Dominikaanse lugmag het vyf vliegtuie bedryf. * Die Franse lugmag het 11 vliegtuie bedryf. * Gratis Franse lugmag het 18 vliegtuie bedryf. * Indonesiese Lugmag het 'n paar B-25 Mitchells uit Nederland ontvang, die laaste voorbeeld het in 1979 afgetree. * Mexikaanse Lugmag het in Desember 1945 drie B-25J's ontvang, wat tot ten minste 1950 in gebruik was. Hagedorn 'Air Enthusiast' Mei /Junie 2003, pp. 53–54. * Agt Mexikaanse burgerlike registrasies is toegewys aan B-25's, waaronder een vliegtuig wat by die Bank van Mexiko geregistreer is, maar deur die president van Mexiko gebruik is. Hagedorn '' Air Enthusiast '' Mei/Junie 2003, p. 55. * Royal Netherlands Air Force bedryf 62 vliegtuie. ** Nr. 18 (Nederland -Oos -Indië) Eskader RAAF ** Nommer 119 (Oos -Indiese Eilande) Eskader RAAF ** Nommer 320 Eskader RAF * Nederlandse Vlootvaartdiens het 107 vliegtuie bedryf. ** nr. 320 eskader RAF * Royal Air Force in die Oos -Indiese Weermag - 149 vliegtuie, waaronder baie na die oorlog. * Die Peruaanse Lugmag het in 1947 8 B-25J's ontvang, wat Bomber Squadron N ° 21 by Talara gevorm het. * Poolse lugmag op ballingskap in Groot-Brittanje ** Nr. 305 Poolse bomwerper eskader * Spaanse lugmag bedryf een ex-USAAF-voorbeeld wat in 1944 geïnterneer is en tussen 1948 en 1956 opereer. * Sowjet-lugmag ('' Voyenno-Vozdushnye Sily '' of VVS) het altesaam 866 B-25's van die C-, D-, G*-en J-reekse ontvang. * slegs proewe (5). * Royal Air Force het net meer as 700 vliegtuie ontvang. "Mitchells: Die Noord -Amerikaanse Mitchell in diens van die Royal Air Force." '' Aeromilitaria '' (Air-Britain Historians), uitgawe 2, 1978, pp. 41–48. ** Nr. 98 Squadron RAF - September 1942 - November 1945 (omgeskakel na die Mosquito ** No. 180 Squadron RAF - September 1942 - September 1945 (omgeskakel na die Mosquito) ** No. 226 Squadron RAF - Mei 1943 - September 1945 (ontbind) ** Nr. 305 Poolse bomwerper -eskader - September 1943 - Desember 1943 (omgeskakel na die Mosquito) ** Nr. 320 -eskader RAF - Maart 1943 - Augustus 1945 (oorgeplaas na Nederland) ** No.342 Squadron RAF - Maart 1945 - Desember 1945 (oorgeplaas na Frankryk) ** No. 681 Squadron RAF - Januarie 1943 - Desember 1943 (Mitchell teruggetrek) ** No. 684 Squadron RAF - September 1943 - April 1944 (Vervang deur Mosquito) * * Nr. 111 Operasionele Opleidingseenheid RAF Augustus 1942-Augustus 1945 (ontbind) * Royal Navy Fleet Air Arm ** bedryf 1 vliegtuig vir evaluering * Amerikaanse weermaglugmagte: sien B-25 Mitchell-eenhede van die Amerikaanse weermag se lugmagte * Die Amerikaanse vloot het 706 vliegtuie ontvang, waarvan die meeste daarna na die USMC oorgeplaas is. * United States Marine Corps * Uruguayaanse lugmag het 15 vliegtuie bedryf. * Die Venezolaanse lugmag het 24 vliegtuie bedryf.