Februarie | Boodskap vir Vandag | Page 2
Saam na die samekomste
Posted on Februarie 4, 2020 Februarie 14, 2020 by adele lombaard
Ons moenie van die samekomste van die gemeente af wegbly … nie (Heb 10:25).
Die Hebreërbrief wys nie net vir die kerk – dit is ons! – hoe belangrik ons gemeenskaplike hoop en sorg vir mekaar is nie, maar dit wys ons ook op hoe belangrik die samekomste van die gemeente is. “Ons moenie van die samekomste van die gemeente af wegbly … nie,” sê die skrywer van hierdie brief, “maar mekaar eerder aanmoedig om daarheen te gaan, en dit des te meer namate julle die oordeelsdag sien nader kom” (Heb 10:25).
Ek was eenkeer in ’n erediens waar daar vyftien minute lank doodse stilte was.
Die dominee het nie gepreek nie. Die koor het nie gesing nie. Volkome stilte.
Dit was die wonderlikste vyftien minute van my lewe! Want ’n mens kon – soos die predikant wou illustreer – iets aanvoel van die gemeenskap van die gelowiges. Jy kon dit op die gesigte van die mense lees. Jy kon dit beleef in die gemeenskaplike aanbidding van die Here. Jy kon werklik iets sien van ons gemeenskaplike toekoms – die ewige lof aan God.
Preke en sang, ja, die hele liturgie van die erediens is van wesenlike belang. Maar sien veral die Een agter en in dit alles raak. Gaan na die samekomste van die gemeente met die wete dat God op ’n besonderse manier daar is. En moedig ander aan om dit ook te doen.
Gaan na die samekomste van die gemeente met die wete dat God op ’n besonderse manier daar is.
Here, dankie dat die woord eensaamheid nie in my woordeskat hoef te wees nie. Amen.
Posted on Februarie 3, 2020 Februarie 14, 2020 by adele lombaard
Laat ons ook na mekaar omsien deur mekaar aan te spoor tot liefde en goeie dade (Heb 10:24).
As gelowiges het ons ’n gemeenskaplike hoop op die vervulling van al God se beloftes. Maar ons dra ook gemeenskaplike sorg vir mekaar. Ook hiertoe roep die Hebreërbrief ons op: “Laat ons ook na mekaar omsien deur mekaar aan te spoor tot liefde en goeie dade” (Heb 10:24). In Engels is daar die pragtige uitdrukking vir die kerk van die Here Jesus: “a sharing and caring community”. Dit veronderstel dat ons sensitief sal wees vir mekaar se nood, dat ons werklik in mekaar sal belangstel, dat ons werklik bereid sal wees om mekaar by te staan.
Kyk net watter positiewe noot slaan hierdie oproep. Dit moedig ons nie aan om maar net mekaar se sondes en foute uit te wys nie (hoewel dit sekerlik ook nodig is); dit sê eerder ons moet mekaar aanspoor tot liefde en goeie dade.
Nou is dit nogal ’n vraag of ons dit doen. Dit klink dalk vir ons na arrogansie om ’n ander gelowige tot sulke dinge op te roep. Boonop gaan dit teen ons selfsugtige grein in. Ons is mos te besig met onsself om ons ook nog te bekommer oor die liefde en goeie werke van ander.
Juis daarom het ons mekaar nodig. Omdat ons so geneig is tot selfsug, het ons ander gelowiges nodig om ons aan te moedig om van onsself weg te kyk na die behoeftes van ander. ’n Leefstyl van “liefde en goeie werke” kom nie sommer vanself nie. Mag ek daarom vir jou vra: Betoon jy liefde? Doen jy goeie dade? Mag ek jou daartoe aanspoor?
En ek hoor hoe jy my aanspoor …
Ons moenie net mekaar se sondes en foute uitwys nie; ons moet mekaar ook aanspoor tot liefde en goeie dade.
Here, stuur vandag iemand oor my pad vir wie ek kan aanspoor, en wat my kan aanspoor. Amen.
Posted on Februarie 2, 2020 Februarie 14, 2020 by adele lombaard
Laat ons styf vashou aan die hoop wat ons bely, want God is getrou: Hy doen wat Hy beloof het (Heb 10:23).
Dit laat ’n mens baie geborge voel om te weet dat jy nie alleen op die geloofsweg hoef te gaan nie, dat jy omring word deur jou geloofsgenote. En al hierdie broers en susters in die geloof deel die een gemeenskaplike hoop wat ons bely. Die Hebreërbrief moedig ons aan met die woorde: “Laat ons styf vashou aan die hoop wat ons bely, want God is getrou: Hy doen wat Hy beloof het” (Heb 10:23).
Oor die hoop dat God alles sal doen wat Hy beloof het, sê die Hebreërskrywer drie dinge: Eerstens, ons moet styf vashou aan ons hoop. ’n Mens kan dit dus uit jou hande laat val. Jy kan in die genade veragter. Dis nie sommer ’n vanselfsprekende saak nie.
Tweedens, dit is opvallend dat dit nie slegs enkelinge is wat aan dié hoop moet vashou nie, maar die hele geloofsgemeenskap, die “ons”. As ons as individue te swak is om die hoop voor oë te hou, is die gemeente daar om ons te ondersteun. Dit gebeur wanneer ons met mekaar daaroor praat, dit met mekaar deel, dit saam beleef.
Derdens kom hierdie belofte by: Ons moet styf vashou … maar God is getrou; Hy doen wat Hy beloof het! Uiteindelik hang die vashou aan die hoop nie van ons af nie, maar van God se onwankelbare trou.
Gryp dus na die hoop, en hou styf daaraan vas. Ontdek dat jy nie alleen is nie. Daar is gelowiges om jou, en God is by jou.
Dit is nie net enkelinge wat aan die hoop moet vasklou nie, maar die hele geloofsgemeenskap.
Here, ek hou vas, want U is getrou. Amen.
Hawe vir haweloses
Posted on Februarie 1, 2020 Februarie 14, 2020 by adele lombaard
Julle het immers soos skape rondgedwaal, maar nou het julle teruggekom na julle Herder en die Bewaker van julle lewe (1 Pet 2:25).
Die gemeenskap van die heiliges moet so anders wees as dié van die wêreld, so aantreklik, dat mense, veral verstote en eensame mense, daar ’n ware tuiste kan vind. Die kerk is ’n hawe vir haweloses, ’n plek waar skape wat rondgedwaal het, kan terugkom na die Herder en Bewaker van hulle lewe (1 Pet 2:25).
In sy boekie Ik zag een kerk verduidelik die Nederlandse predikant JC Gilhuis hierdie vreemde titel: Op ’n Maandagoggend kom klop ’n boemelaar aan sy voordeur met ’n lang verhaal van ontberings en nood. Gilhuis se geduld begin later opraak. “Hoekom het jy nou juis by hierdie deur kom klop?” onderbreek hy vies die lang relaas. Waarop die bedelaar antwoord: “Ek het ’n kerk gesien …” – bedoelende die kerk reg langs die pastorie van dominee Gilhuis. Toe, sê Gilhuis, het hy weer besef waarvoor die kerk daar is … en hy as lid van die kerk.
Boemelaars kan baie lastig wees. Ook Christene se geduld met hulle kan opraak. Argumente waarom ons nie die man of die vrou voor ons deur of op die sypaadjie of by die parkeerterrein moet help nie, het ons oorgenoeg. En tog het sulke mense die “reg” om by gelowiges, die kerk, aan te klop; die “reg” om juis by ons om brood te vra.
Meestal vra hierdie randfigure van die lewe meer as brood. Eerder soek hulle ’n bietjie erkenning, ’n stukkie menswaardigheid, ’n vonkie warmte. Onthou dit wanneer jy weer jou deur oopmaak en hy of sy in vodde voor jou staan …
Mense het die “reg” om by die kerk om hulp aan te klop.
Here, maak my ’n aantreklike Christen met deernis vir ander se nood. Amen.
Geen ander Naam!
Posted on Februarie 27, 2019 Februarie 27, 2019 by adele lombaard
Hy bring die verlossing en niemand anders nie (Hand 4:12).
Toe Josef en Maria hulle Kind Jesus genoem het, was dit oënskynlik net nog ŉ naam vir nog ŉ kind. Trouens, die naam Jesus was ŉ doodgewone naam vir die Joodse seuntjies van daardie tyd. Die Hebreeuse vorm daarvan is Joshua. Daar is selfs in ons tyd mense – en nie net Jode nie – wat hierdie naam dra. Dus: Net nog ŉ naam, gegee deur familie en bekend in die geskiedenis. Regtig?
Nee! Hierdie Naam is wesenlik anders as enige ander naam. ŉ Engel het dit self aan die ouers bekendgemaak (Matt 1:20; Luk 1:31). Meer nog, dis God se eie Naam! Wie “Jesus” sê, sê “God – by ons”. Daarom is daar verlossingskrag in hierdie Naam. Dit is immers Hy wat sy volk van hulle sondes sou verlos (Matt 1:21). “Daar is geen ander naam op die aarde aan die mense gegee waardeur God wil dat ons verlos moet word nie” (Hand 4:12). Lees Verder>>
ŉ Naam soos ander?
Posted on Februarie 26, 2019 Februarie 26, 2019 by adele lombaard
“Jy moet Hom Jesus noem” (Matt 1:21).
“As jy wil leer hoe om reg te preek, moet jy leer om die woord Jesus reg uit te spreek,” het my homiletiekprofessor destyds op Kweekskool gesê. Hy het nie bedoel dat predikante op hulle uitspraak moet let nie, maar veral dat hulle moet nadink oor wat, en Wie, hulle met die naam Jesus benoem.
“What’s in a name?” vra William Shakespeare in Romeo and Juliet. En gee dan self die antwoord: “That which we call a rose, by any other name would smell as sweet.” Tussen ŉ saak en die naam daarvan, wou hy sê, is daar geen noodwendige verband nie. Name is uitruilbaar. Al sou jy die voorwerp wat so lekker ruik enigiets anders as ŉ “roos” noem, sal dit niks aan die geur verander nie! ŉ Naam is slegs ŉ paar letters uit die alfabet wat, volgens menslike ooreenkoms en taalkundige reëls, neergelê is om ŉ bepaalde voorwerp te benoem. ŉ Naam kan weer verander ook. Lees Verder>>
Posted on Februarie 25, 2019 by adele lombaard
Daar is minstens twee dinge wat ons oor hierdie eenheid kan sê: Eerstens, jy verloor nie jou identiteit wanneer jy “in” Jesus glo nie. Hy maak jou nie iemand anders as Johan, Elna, Karin of Jacques nie. Die kleur van jou oë bly nog dieselfde. So ook jou vaardighede en jou persoonlikheid. Dit is immers jy wat glo. Lees Verder>>
Posted on Februarie 24, 2019 Februarie 24, 2019 by adele lombaard
“Niemand kom na die Vader toe behalwe deur My nie” (Joh 14:6).
ŉ Toeris het eenmaal ŉ wyse ou man raakgeloop en hom gevra om vir hom die pad te beduie na ŉ Middeleeuse kerkie wat hy graag wou besigtig. Die wyse het dit redelik omslagtig gedoen. Toe hy klaar was, vra die toeris ongeduldig: “Is dit die kortste pad?” Waarop die wyse antwoord: “Dit is die enigste pad.”
Ons glo Jesus Christus is die enigste weg na God toe. Dit is wat ons sê wanneer ons bely dat ons nie net in God glo nie, maar ook (en) in Jesus Christus, Hy wat God op ŉ besonderse manier aan ons kom openbaar het. Lees Verder>>