Tokio Blues: die "eksperiment" wat Haruki Murakami se loopbaan verskans het Huidige literatuur
Tokyo Blues (1987) is die vyfde roman deur die Japanse skrywer Haruki Murakami. Ten tyde van die vrystelling was die Japannese skrywer nie onbekend in die uitgewerswêreld nie en het hy in sy vorige publikasies 'n ander styl getoon. Wat meer is, hy het self aan hierdie teks gedink as 'n soort eksperiment waarvan die doel was om diep kwessies op 'n eenvoudige manier te ondersoek.
Die resultaat was 'n verhaal wat in verbinding kan tree met mense van alle ouderdomme, veral met jong gehore. Trouens, meer as vier miljoen eksemplare van Tokyo Blues. Daarom het dit 'n wye titel geword vir die Japanse skrywer, wat sedertdien talle pryse verower het. Daarbenewens is sy naam steeds 'n kandidaat vir die Nobelprys vir letterkunde.
1 Tokyo Blues-oorsig
1.2 Vriendskap en tragedie
2 Tokyo blues, volgens Murakami se woorde
3 Tien Tokio-bluesfrases
4 Oor die skrywer, Haruki Murakami
4.1 Die aanhef van die toekomstige skrywer
4.2 Die opkoms van 'n topverkoper-outeur
5 Stylistiese en konseptuele kenmerke van Haruki Murakami se literatuur
5.1 Surrealisme, magiese realisme, oneirisme ... of 'n mengsel van almal?
5.2 Die Murakamiese singulariteit
5.3 Waarom wek die Murakamiese verhaal soveel vyandigheid?
6 Murakami se 5 topverkoperboeke
Opsomming van Tokyo Blues
Die begin van die boek word bekendgestel Toru Watanabe, 'n 37-jarige man wat betower is aan boord van 'n vliegtuig (wat land) wanneer luister na 'n spesiale liedjie. Daardie stuk - "Noorse hout", deur die legendariese Engelse band The Beatles - roep hom op muchos herinneringe aan sy jeug (vanaf sy tyd as universiteitstudent).
Op hierdie manier, die verhaal beweeg gedurende die sestigerjare na die stad Tokio. Op daardie stadium het ontstellende gebeure oor die hele wêreld voorgekom as gevolg van die koue oorlog en verskillende sosiale stryd. Intussen het Watanabe vertel die besonderhede van sy verblyf in die hoofstad Japannese met voelbare gevoelens van rusteloosheid en eensaamheid.
Tokio-blues (Noorse ...
Vriendskap en tragedie
Namate die verhaal vorder, onthou die protagonis besonderhede oor hul universiteitservarings, na watter musiek hy geluister het en die vreemde persoonlikheid van sommige kollegas. Net so, Watanabe sinspeel vinnig op haar minnaars en hul seksuele ervarings. Vervolgens wys hy op die liefde wat hy gehad het vir Kizuki, sy beste vriend sedert tienerjare, en Naoko, sy vriendin.
Op so 'n manier gaan 'n skynbaar normale daaglikse lewe verby ('n sensasie wat veroorsaak word deur die eenvoudige en noue taal van die vertelling ...). tot tragedie breek uit in die lewe en is die psige van die karakters vir ewig: Kizuki pleeg selfmoord. In u poging om die verskriklike verlies te oorkom, Toru besluit om vir 'n jaar van Naoko weg te kom.
Naoko en Toru het mekaar weer ontmoet aan die universiteit ná die protagonis se periode van isolasie. A) Ja, 'n opregte vriendskap het ontstaan ​​wat plek gemaak het vir 'n onvermydelike onderlinge aantrekking. Maar sy het steeds simptome van geestelike broosheid getoon, en daarom moes sy die trauma's van die verlede die hoof bied. Op hierdie manier is die jong vrou opgeneem in 'n sentrum vir sielkundige hulp en rus.
Naoko se afsondering het Watanabe se gevoel van eensaamheid verhoog, en daarom het hy tekens van 'n wanordelike bestaan ​​begin toon. Later, hy het gedink hy raak verlief op Midori, 'n ander meisie wat gedien het om haar smarte tydelik te verlig. Dan, Toru was verswelg in 'n warrelwind van passie, seks en onstabiliteit emosionele gevoel vasgevang tussen twee vroue.
Die ontwikkeling van gebeure stoot die protagonis noodwendig tot 'n soort diep weerkaatsing deur droomagtige dimensies. In hierdie geval is dit nie moontlik om duidelik te onderskei watter feite of voorwerpe waar is en watter denkbeeldig is nie. Uiteindelik die gewenste stabiliteit is slegs moontlik as die protagonis van binne kan volwasse word.
Tokio-blues, in Murakami se woorde
In 'n onderhoud met Die Land (2007) uit Spanje, Murakami verduidelik in verhouding tot die "eksperiment" Tokyo Blues, die volgende: "Ek stel geen belang daarin om lang romans met 'n realistiese styl te skryf nie, maar ek het besluit dat ek, al was dit net een keer, 'n realistiese roman sou skryf. ' Die Japanse skrywer het bygevoeg dat hy gewoonlik nie sy boeke lees nadat dit gepubliseer is nie, aangesien hy nie 'n verband met die kwessies van die verlede het nie.
Later, in 'n onderhoud gevoer deur Xavier Ayén (2014), het Murakami sy affiniteit met karakters met sielkundige probleme beskryf. In hierdie verband het hy gesê: "Ons het almal ons eie geestelike probleme, wat ons soms onbewustelik kan hou, sonder om op die oppervlak te verskyn. Maar ons is almal vreemdelinge, ons is almal 'n bietjie mal "...
Tien frases van Tokio-blues
"As u deur donkerte omring word, is die enigste alternatief om roerloos te bly totdat u oë gewoond raak aan die duisternis."
"Wat ons normale mense maak, is om te weet dat ons nie normaal is nie."
'Moenie jouself jammer kry nie. Slegs middelmatige mense doen dit ".
"As ek dieselfde lees as die ander, sou ek uiteindelik soos hulle dink."
"Die dood is nie teen die lewe nie, die dood word in ons lewe ingesluit."
'Niemand hou van eensaamheid nie. Maar ek stel nie belang om ten alle koste vriende te maak nie ".
"Is daar nie 'n soort geheue-limbo in my liggaam waar al die belangrike herinneringe ophoop en in modder verander nie?"
"Dit gebeur met jou omdat dit die indruk wek dat jy nie wil omgee vir ander nie."
'' 'N Man wat al drie keer gelees het The Great Gatsby dit mag wel my vriend wees ".
"Die baie ellendiges het gehuil of gefluister, afhangende van die rigting wat die wind gewaai het."
Oor die skrywer, Haruki Murakami
Die bekendste Japannese skrywer op die planeet van vandag is op 12 Januarie 1949 in Kyoto gebore. Hy is die afstammeling van 'n Boeddhistiese monnik en 'n enigste kind. Haar ouers, Miyuki en Chiaki Murakami, was literatuuronderwysers. Om hierdie rede, klein Haruki grootgeword omring deur 'n kulturele omgewing, met baie literatuur uit verskillende wêrelddele (in kombinasie met Japannees).
Net so was Anglo-Saksiese musiek 'n algemene saak in die Murakami-huishouding. In so 'n mate dat die musikale en literêre invloed van Westerse lande 'n kenmerk is van die Murakamiese skryfwerk. Later, die jong Haruki het gekies om teater en Grieks aan die Waseda Universiteit te studeer, een van die gesogste in Japan. Daar ontmoet hy wie sy vrou, Yoko, vandag is.
Die aanhef van die toekomstige skrywer
Gedurende sy tyd as universiteitstudent, Murakami werk in 'n musiekwinkel (vir vinylplate) en besoek jazz-tavernes "Genre musiek waarvan hy hou." Uit daardie smaak het dit ontstaan ​​dat hy in 1974 (tot 1981) besluit om 'n plek te huur om saam met sy vrou 'n jazzbar te stig; hulle het hom 'Peter Cat' gedoop. Die egpaar het besluit om nie kinders te hê nie weens hul wantroue in die volgende generasie.
Die opkoms van 'n topverkoper-outeur
In 1978 het Haruki Murakami verwek die idee van word skrywer tydens 'n bofbalwedstryd. Die volgende jaar hy stapel gestuur Hoor die lied van die wind (1979), sy eerste roman. Sedert daardie vyf jaar het die Japannese skrywer aanhou om verhale te skep met verrassende karakters in ietwat ontstellende situasies.
Murakami het tussen 1986 en 1995 in die Verenigde State gewoon. Intussen het die bekendstelling van Noorse hout —Die alternatiewe titel van Tokyo Blues- 'n opstyg in sy literêre loopbaan. Alhoewel sy verhale op vyf vastelande deur miljoene aanhangers geprys is, is hy nie vrygestel van sterk kritiek nie.
Stylistiese en konseptuele kenmerke van Haruki Murakami se literatuur
Surrealisme, magiese realisme, oneirisme ... of 'n mengsel van almal?
Die skrywer se werk uit die land van die opkomende son laat niemand onverskillig nie. Of dit nou literêre kritici, akademiese ontleders of lesers is, die konsepsie van die murakamiese heelal wek 'n vurige bewondering of 'n ongewone vyandigheid. Dit wil sê dat daar blykbaar geen middelpunte is wanneer Murakami se werk ondersoek word nie. Wat is die rede vir so 'n (voor) verhoor?
Aan die een kant, Murakami skryf skryf met die bedoeling dat trotseer logika, as gevolg van sy onmiskenbare verbintenis tot droomwêrelde. Gevolglik kom die seldsame instellings wat deur die Japannese geskep is, baie naby aan 'n surrealistiese verhaal. Daarbenewens estetika, enkele karakters en literêre bronne hou baie vergelyking met die vorms van magiese realisme.
Die Murakamiese singulariteit
Fantasie, droomagtige atmosfeer en parallelle heelalle is algemene elemente in die vertelling van Murakami.. Dit is egter nie maklik om dit binne 'n spesifieke stroom te definieer nie, want in hul verhale word die omgewing en tyd gereeld ontvou of verdraai. Hierdie vervorming van die werklikheid kan in illusieuse kontekste of binne die gedagtes van die karakters voorkom.
Waarom wek die Murakamiese verhaal soveel vyandigheid?
Murakami, soos ander topverkoperpersoonlikhede - Dan Brown of Paulo Coelho, byvoorbeeld—, hy word daarvan beskuldig dat hy 'herhalend was met sy karakters en rekords'. Daarbenewens wys die afbrekers van die Asiatiese literatuur daarop dat die herhaalde afwesigheid van grense tussen die denkbeeldige en die werklike die leser (onnodig?) Deurmekaar maak.
Maar baie van Murakami se gebreke word deur legioene aanhangers as 'n groot deug beskou en stemme wat gunstig is vir sy oorspronklike manier van stories vertel. Al die kenmerke wat genoem word met betrekking tot 'n verhaal gelaai met surrealistiese, droomagtige en fantasie-elemente is ook waarneembaar in Tokyo Blues.