Die viertrekvoertuie is swaar gelaai. Twee pare kom uit. Albei mans is met ’n beursie doenig terwyl die een vir die ander sê: “Nee, man, ontspan, jy betaal weer môre vir die park se toegang.”
Met meer as 460 voëlspesies aangeteken, is jy in die Chobe-omstreke verseker van belonende ’n voëlkyk-uitstappie .
Ons sien hoe ’n kaalwangvalk heeltemal onwaardig teen ’n droë boomstam opklouter en termiete van die oppervlak afpik. Ons is verstom om in die boom langsaan ’n stuk of 40 rooikeel-byvreters te sien wat met hul bloedrooi borsies soos Kersversierings teen die grys takke uitstaan.
Ons hou stil toe meer as 300 buffels oor die pad na die rivier stap. ’n Naaldekoker kom sit op ons lugdraad se punt – soos die lemoentjie op ons bure se Cortina in die 1980’s, merk ek droog teenoor my man op.
Ver in die veld gewaar ons drie leeus wat in die skaduwee van ’n boom rus. Die een wyfie lê soos ’n lui huiskat op haar rug. Al wat van haar sigbaar is, is die reusepote, wat ontspanne teruggevou is. Kort-kort loer ’n jong maanhaar oor ’n dooie stomp na ons.
Ons kamer by Ngoma Safari Lodge is meer ’n luukse woonstel met sy eie lapa en swembadjie en kyk uit oor die Choberivier. Die oop stuk veld langs ons kamer is ’n deurgang vir olifante na die water
Saligheid daal oor ons neer toe ons op die dek gaan sit en oor die valleivlaktes en die rivier uitkyk na ’n hele trop olifante wat in die rivier kom bad. ’n Hiënagesin draf stadig nader om te drink, en ’n visarend-paar, wat nes maak in die boom onder die lodge, roep na mekaar.
’n Belangrike rede waarom Suid-Afrika vanjaar met sy bestendigheid sukkel, is die hakers se gemiddelde ingooiwerk by die lynstane.
Malcolm Marx is in die meeste afdelings van sy spel reeds die beste haker ter wêreld. Sy lynstaan-ingooie is ongelukkig nog nie een van daardie afdelings nie.
Dis een van die vrae waarmee die Bok-afrigtingspan oor die volgende paar dae sal worstel. Die tameletjie is dat daar nie juis ’n oorvloed aan skrumskakels van wêreldgehalte hul rugby in Suid-Afrika speel nie.
Iemand soos Embrose Papier, wat op die bank teen die Wallabies gesit het, maak ’n mens opgewonde oor wat hy vorentoe kan bied, maar hy is nog nie eens sy franchise (Bulle) se eerstekeuse-skrumskakel nie.
Ivan van Zyl, wat teen Engeland die tweedekeuse-skrumskakel was, het in Suid-Afrika agtergebly. Hy kan eers weer in die tuistoetse teen die Wallabies en All Blacks betrek word.
Dit sal intussen nie verbaas as iemand soos Cobus Reinach se naam skielik weer in die vergaderings van die Bok-keurkomitee bespreek word nie.
Die teenoorgestelde is ook waar. Jantjies moet soos Saterdagaand net ’n gemiddelde vertoning lewer om deur sy eie sogenaamde Twitter-soldate as bogemiddeld beskryf te word. Al het hy net met tye aan die verwagte standaarde van ’n Bok-losskakel voldoen en dit nie eens vir die volle 80 minute oorskry nie.
Daar was ’n vraagteken oor sy kondisionering. Andere het gemeen sy beste dae as ’n toetsspeler is getel. Sy lojaliteit is bevraagteken. Die lys was lank.
Hy is ’n speler vir die groot oomblikke en beskik oor die vermoë om dan iets spesiaal te vermag wat die verskil tussen wen en verloor kan beteken. Die Bok-lostrio bly ’n bekommernis voor die toets in Wellington in spelers soos Vermeulen en Marcell Coetzee se afwesigheid. Vermeulen se leierskap word ook tans gemis.
Die All Blacks is die volslae gunstelinge om Saterdag te wen. Japan se Wêreldbeker-sege oor die Bokke in Brighton herinner ’n mens wel daaraan dat rugby met ’n ovaal bal gespeel word. Die bal kan op ’n gegewe dag in enige span se guns wip.
Teenoor hulle moet die huidige Bok-span grootliks op geluk staatmaak om ’n moontlike skokoorwinning in Wellington te behaal.