Geskryf deur JA! Magazine
1. Gemeenskaps-koöperatiewe nutsdienste
Foto van Kaua'i Island Utility Cooperative
As 'n ketting van vulkaniese eilande het Hawai'i nie steenkool en natuurlike gas beskikbaar om elektrisiteit op te wek nie. Die staat is afhanklik van olie, wat in die tenk gestuur word, om elektrisiteit op te wek. In 2002 het Kaua'i Island Utility Cooperative (KIUC) die eerste en enigste filiaalmaatskappy in die staat geword wat daarop gemik was om hierdie energieprobleem op te los.
Op daardie tydstip was inwoners van Kaua'i 92-persent afhanklik van olie vir hul energiebehoeftes en het sommige van die grootste elektrisiteitsrekeninge in die land. Daardie vertroue was 'n groot probleem. In sommige jare het olie-invoer die eiland naby $ 100 miljoen gekos.
Hernubare energie het 'n beroep gedoen op inwoners wat laer nutrekeninge wou hê en was bekommerd oor die omgewing. "Mense was moeg vir olie," sê Jim Kelly, die koöperasie se kommunikasiebestuurder. "Dit was aan ons om die koord te sny en nie te wees nie.
KIUC is besig om dit te doen deur fossielbrandstowwe afhanklikheid te verminder terwyl geld, werksgeleenthede en nutsbedrywighede op die eiland gehou word. Die gebruik van fossiele brandstof het tot net 60-persentasie gedaal namate son-, biomassa- en hidrokrag-beleggings in werking tree. As gevolg hiervan word verwag dat energie rekeninge in die volgende 10 jaar met minstens 10 persent sal daal. Ideaal gesproke, het Kelly gesê, groter afhanklikheid van hernubare energie sal meer stabiele nuttariewe beteken, ongeag wat met die koste van olie gebeur.
KIUC het die afgelope paar jaar twee sonraamwerke bygevoeg - een is die grootste in die staat - saam met 'n houtskyfbrander wat 12-persentasie van die eiland se krag- en slimme meters verskaf wat inwoners toelaat om hul energieverbruik op te spoor en slimmer te wees. hul verbruik. Kaua'i se jongste doelwit: 50 persentasie hernubare energie deur 2023.
2. 'N Elektriese fiets pendel
Fietsry bied beter gesondheid aan mense en wyk.
Studies toon dat siklusvriendelike infrastruktuur positiewe gevolge vir plaaslike ekonomieë het: Wanneer mense fietsry, is hulle beter in staat om met hulle te kommunikeer en sake te doen. Maar vir baie mense hou die inspanning van fietsry hulle terug. Swetering en die fisiese onvermoë om heuwels of kruisbrug te beklim, is 'n versperring.
E-bikes kan die oplossing wees.
Dink baster motor, maar toegepas op 'n fiets. Afhanklik van die e-fiets beheer jy die motor óf met 'n knoppie of op grond van hoe hard jy trap. Gebruikers geniet die funksionele voordeel van verhoogde krag, maar ook die suiwer vreugde om 'n fiets te ry.
E-bikes is sedert die 1990's kommersieel beskikbaar, maar is stadig in die Verenigde State, waar motorfietsry ontspanning eerder as vervoer is. Maar in die afgelope jaar het verkope gegroei, van ongeveer 70,000 in 2012 tot 270,000 in 2014. Die groei kom soos e-bikes word slimmer, pryse daal, en tegnologie vorder.
Volgens mnr. Stefan Schlesinger, eienaar van Seattle Electric Bike, soek baie kopers hul motors uit, maar bly ook busse weg. Besighede en afleweringsdienste sien die potensiaal in e-bikes vanweë hul spoed en betroubaarheid, voeg hy by. "Fietse is die mees doeltreffende voertuie op die planeet. In 'n plek soos hierdie, "sê Schlesinger, met verwysing na die heuwels van Seattle." E-bikes maak dit die mees doeltreffende manier om rond te kom. "
3. Meerjarige korrels
Foto deur Scott Seirer / Die Landinstituut
Om in die streek te woon, vereis boerdery nader aan die huis, maar met huidige boerderymetodes - veral wanneer dit kom by korrels - dit is 'n uitdaging. Amerika se koring en koring versprei oor groot, ononderbroke lande, ver van stedelike gebiede.
Graan is 'n noodsaaklike deel van ons dieet: 70 persent van ons kalorieë kom van hulle, skryf Wes Jackson van The Land Institute. Maar ons moet verander hoe ons hulle groei. Vir 12,000 jaar het ons jaarlikse korrels gekweek, en sedert die middel van die 20de eeu het ons produksie met plaagdoders en stikstofbevesting versterk. Dit was bekend as die Groen Revolusie, en dit het die wêreld gevoed. Slegs nou sien ons die koste duidelik: erodeer bogrond, duisende dooie sones in die see (waar kunsmis afloop versamel en versmoor die mariene lewe) en afhanklikheid van fossielbrandstowwe. Die Amerikaanse Middeweste word nou gedefinieer deur stoffige swaths van monocrops met waterige ammoniak tenks.
Tik meerjarige korrels. Waar annuale die kaal verlaat, volgens Sieg Snapp, 'n navorser aan die Michigan State University, bou meerjariges dit. Hul wortels, bly langer en groei dieper, hou die grond bymekaar, en maak staat op min of geen kunsmis. En hulle kan gekweek word op minder begeerde plaasgrond, moontlik nader aan groter bevolkingsentrums.
Die Universiteit van Michigan ontwikkel voortdurende koringkorrels, wat volgens Snapp binne vyf jaar plaasklaar kan wees, afhangende van navorsingsbefondsing. Landbounavorsingsbeleggings is geneig om kommoditeitsgewasse of -organismes te finansier, nie hierdie soort holistiese volhoubaarheid nie.
"Organiese kan net so ver gaan," sê Snapp. "Dit verander hoe die landbou heeltemal verrig word."
4. In Alaska-skole is dit vis vir middagete
Foto deur Design Pics Inc / Alamy Stock Photo Die Universiteit van Alaska Fairbanks 'Sentrum vir Alaska Inheemse Gesondheidsnavorsing stoot plaaslike vis vir skool middagete - en dit praat nie visstokkies nie.
Sedert 2009 het Andrea Bersamin die sentrum se vis-tot-skool-program gelei, wat plaaslik gevang vis, hoofsaaklik salm, in die skool se middagete landwyd bedien. Die program het moontlik gemaak met 'n $ 1.1 miljoen toekenning van die Amerikaanse Departement van Landbou. Die program het uit 'n besorgdheid vir inheemse gesondheid en voedsel soewereiniteit gegroei en trek op die Yup'ik-kultuur, wat die bestaansvisvangs beklemtoon. Alaskan se klimaat beperk sy landboukapasiteit, sodat 95 persent van sy voedsel ingevoer word. Dit sal nie moontlik wees in 'n post-koolstof wêreld nie.
Yup'ik openbare skole was die eerste om die program te probeer gedurende die 2013-14-skooljaar. Tesame met die middagete-veranderinge, het studente geleer dat koskeuses meer as hul gesondheid beïnvloed: Hulle beïnvloed ook die gesondheid van die omgewing, veral as die kinders se kos afhanklik is van koolstofvrye brandstof om honderde, selfs duisende kilometers te reis om hulle te bereik.
Nou finaliseer Bersamin en haar navorsingsgenoot, Jennifer Nu, die laaste stuk van die projek: 'n toolkit van lesse moet onderwysers 'n gepaardgaande kurrikulum in hul klaskamers implementeer. Die toolkit sal na verwagting versprei word onder belanghebbende inheemse en nie-inheemse Alaska-skole wat vroeg in 2016 begin.
5. Bring jong mense terug na die stad
Noem 'n probleem met ontsteld metropolitaanse stede-bevolkingsdaling, stygende werkloosheid, vervalle geboue en die kanse is hoog dat Cleveland daaraan ly.
Alonzo Mitchell, met sy dorpsprojek, doen egter alles in sy vermoë om dit te verander. Die projek wat van stapel gestuur is in 2012, nie lank nadat die 34-jarige teruggekeer het van 'n stint in die gesondheidsorgbedryf in Washington, DC. Die doel was eenvoudig, as gejaagd: verander Cleveland in 'n sentrum van vermaak en kultuur om blink jong professionele persone te lok. terug in die stad.
Mitchell en ander vrywilligers het 'n uitdagende taak gekonfronteer. Die stad het 'n armoede-armoede van 54 persentasie (tweede enigste na Detroit), 'n mediaan huishoudelike inkomste, wat min as die helfte van die nasionale gemiddelde is, en 'n oorvloed van oë wat sy strate uitstippel.
Maar die liefde van die huis is 'n dryfkrag vir Mitchell en ander wat met die dorpsprojek verband hou. Hulle gebruik 'n paar kreatiewe metodes om 'n visie van 'n bloeiende Cleveland 'n realiteit te maak. Hulle het verjaarsdagpartytjies vir die stad gegooi, feesvieringe op New Year's Eve in sy openbare plein aangebied en geld vir plaaslike liefdadigheid ingesamel.
Nog 'n doelwit is om "dorpenaars" -ondernemers en suksesvolle kunstenaars te verhuis - na armoede-geteisterde dele van die stad om hierdie gebiede na die gesondheid te koester. Mitchell en die maatskappy glo dat die inwoners se rykdom en talent binne gemeenskappe gekonsentreer word wat albei ontneem word, sal lei tot 'n uitbreiding van die plaaslike ekonomie en kennisbasis.
'N Kollektiewe benadering is sentraal in die projek se langtermyn-ommekeerstrategie, wat Mitchell homself toegewy het in 'n Julie 2013 Facebook-pos wat hy aan die stad gerig het.
"Dit is totale toewyding aan die stad wat ons opgewek het wat ons laat beweeg wanneer mense sê ons moet opgee. Ek weet dat wanneer jy werklik in 'n saak glo, wegbly, nooit 'n opsie is nie. '
Die projek se leuse, "Dit neem 'n dorp om 'n stad op te rig," is 'n toneelstuk oor die Afrika-spreekwoord, "Dit verg 'n dorp om 'n kind op te wek."
6. Skakel bekostigbaarheid met toegang tot vervoer
Los Angeles se Chinatown is transitry, met buslyne, ligte spoor en 'n Amtrak-lyn. Maar sy inwoners is ver van ryk: Chinatown se gemiddelde jaarlikse inkomste is $ 19,500, in vergelyking met Los Angeles County se $ 56,000.
Dikwels te arm om motors te besit, maak hierdie inwoners staat op vervoer om rond te kom. En die transito-stelsel, op sy beurt, staatmaak op daardie kliëntebasis. Navorsing in die Noordoostelike Universiteit het getoon dat die meeste transitgebruikers lae-inkomste-mense van kleur en immigrante is. In Chinatown maak immigrante 91 persent van die volwasse bevolking uit.
Dit was dus nie 'n bron van kommer vir Chinatown-inwoners nie, totdat die stad 'n transito-georiënteerde ontwikkelingsplan in 2007 voorgestel het. Die Cornfield Arroyo Seco-spesifieke plan het parkeer- en bouregulasies verander om strate te ontwerp waar fietsryers, voetgangers en transito-ruiters saam kan bestaan. Hierdie tevrede omgewingsbewustes wat beter vervoerbeplanning wou sien, maar dit het Chinatown-inwoners bekommerd wat nie deur ontwikkeling ontwortel wou word nie. Die navorsing in Noordoos-Universiteit het getoon dat huispryse in 42-wyk in 12-metropolitaanse gebiede regoor die land na soortgelyke projekte gestyg het.
Sissy Trinh en haar kollegas by die Suidoos-Asiatiese Gemeenskapsalliansie het gevoer om hierdie bekommernisse aan te spreek en gewen. Die finale teks van die plan het enige ontwikkeling vereis om bekostigbare behuisingseenhede in te sluit vir "uiters lae-inkomste huishoudings", gedefinieer as 'n vierpersoonlike huishouding wat $ 25,600 verdien of minder, wat nie voorheen vir bekostigbare behuising kwalifiseer nie.
Chinatown se kern-transitgebruikers, die armes, sal nie vervang word deur nuwelinge wat tipies kies om te ry nie (meer kweekhuisgasse uitstoot). Trinh het verduidelik dat wanneer kerngebruikers transito-lyne verlaat, transito-agentskappe geneig is om diens te sny, wat motorgebruik verder aanmoedig. En met die verlies van transito kom ook die verlies aan werksgeleenthede vir arm inwoners.
Chinatown het intussen die belangstelling van omliggende wyk aangewakker. Die Alliansie vir Gemeenskapsvervoer is die veldtog om Chinatown te gebruik as 'n model van billike vervoer vir alle Los Angeles.
7. Wortels neersit
Om weg te beweeg van jou tuisdorp verbreding jou koolstofvoetspoor, veral deur jou en familielede op te stel vir gereelde reis. Dit skei jou ook van die ondersteuning van vriende en familie.
Dit kan dus belowend wees dat die persentasie Amerikaners wat wegbeweeg van hul tuislande, op sy laagste punt is, aangesien die Amerikaanse Sensus Buro begin het om tred te hou met 1948. Ekonome sê dit is een effek van die resessie: 'n afname in die aantal mense wat vir beter werk beweeg of huise koop.
Om te bly is 'n maklike besluit as jy van 'n bloeiende stad is waar werkgewers en geriewe oorvloedig is. Maar wat as jou tuisdorp nie floreer nie?
George Holland, die burgemeester van Moorhead, Mississippi, weet iets daaroor. Hy is op 'n plaas 3 myl oos van Moorhead grootgemaak, waar sy ouers as aandeelhouers gewerk het - wat beteken dat hulle in katoen in plaas van geld betaal het. Holland sê hy het skool dikwels gemis, sodat hy in die veld kon werk. Intussen was Mississippi nul vir die burgerregte-beweging, en rassegeweld het oor die hele staat uitgebreek.
In 1967, toe Holland 18 was, het hy besluit om te vertrek. Hy het in St Louis gevestig, werk as 'n vakbondbestuurder gevind en drie kinders opgewek.
Hy het daar vir 40 jaar gebly totdat hy gesê het hy het 'n geestelike roeping gehad om terug te keer na Moorhead, waar die land 'n armoede-koers van meer as 36 persent het en die bevolking van die meeste Afrika-Amerikaners skaars hou. Tog is Holland vasbeslote om seker te maak dat jonger geslagte nie hoef te verlaat soos wat hy gedoen het nie.
"Dit is 'n goeie plek om te lewe of te gaan aftree - of vir 'n jong gesin," sê die 66-jarige Holland. "Daarom wil ons dit bou. Nadat ons klaar is met die skool, hoef ons nie na Chicago of Missouri te gaan nie. Ons kan hier in ons tuisdorp bly en 'n lewe maak. "
In 2009 het Holland gehardloop vir burgemeester en gewen. Sedertdien het hy hard geveg om Moorhead 'n plek te maak wat mense nie nodig het om te ontsnap nie. Hy het 'n verlate sentrum gebou omskep in 'n historiese museum en winkel, gehelp om 'n krediet-unie na die dorp te bring toe 'n kommersiële bank sy plaaslike tak gesluit het en 'n beurs ontvang het om straatligte op die pad tussen die gemeenskapskollege en die sentrum te installeer.
Hierdie artikel is geskryf deur Ja! Personeel deur vir Lewe Na Olie, die lente 2016 kwessie van JA! Magazine.