“Ek wou wegkom van die stereotipe: die suipende, fuiwende speurder met huweliksprobleme,” vertel Peet Venter van Thys Krige, wat vir die vyfde keer die hoofrol vertolk in een van sy spanningsromans.
“Daarom het ek Thys ryk gemaak en hom uit die polisie gehaal. Sy metodes is onortodoks. Hy is ’n hanetreetjie weg daarvan om as ’n moordenaar te kwalifiseer, wat hom dikwels tot ernstige introspeksie dwing.”
“Dis maklik om deure oop te breek en links en regs te skiet, skop en donner. Maar wat doen ’n man as jou suster, die enigste wat jy in jou lewe oorhet, agter een van daardie deure staan?” dink Thys.
Peet, wat al ’n groot groep getroue lesers opgebou het, sê hy het nooit ’n skryfkursus gedoen nie. “Ek skryf al van jongs af en het dit maar so deur die jare bly slyp, maar ’n mens bly jou lewe lank ’n vakleerling.
“Ek skryf meestal misdaadspanning, maar het ook al avontuur, misterie, geskiedenis, romanse en humor gepubliseer.” Hy werk nou aan ’n roman waarin ’n nuwe karakter sy verskyning gaan maak.
“Dis moeilik om een te kies. Ek loop reeds ’n lang pad met ou Thys. Hy is al soos familie. Selfs die liewe, sagte Liesl. Maar in die geval van Brand is dit beslis Delaré Brand, die gebroke genie.
“Sy het van kleins af nie ’n kat se kans in die lewe gehad nie. Haar dominerende tweelingbroer het haar onderdruk. Haar ouers het nie gehelp nie. Sy leef met ’n selfverwyt oor haar broer se dood en probeer hom in haar lewend hou – wat beteken sy onderdruk haarself.
“Eindelik wen haar broer. Delaré leef nog, maar is nie meer Delaré nie. Dis moeilik, selfs gewaagd, vir ’n man om ’n vrouekarakter te pak. Maar ek dink met Delaré het ek iets reggekry wat ek nie weer maklik sal nie.”
Van sy nieakademiese skryfwerk is Kookpunt, niefiksie oor woede in Suid-Afrika; Die Reis Gaan Inwaarts oor Karel Schoeman; Dubbelfoto, ’n bundel kortverhale, en Syferfontein, ’n roman.
“Ek het van kleins af geweet ek wil skryf. Ek glo nie daar is enige aspek van die pad wat my lewe tot op hede gevolg het – die plekke waar ek gewoon het, die kursusse wat ek gevolg of aangebied het, die navorsing wat ek gedoen het, die mense wat ek ontmoet het – wat nie my kreatiewe skryfwerk beïnvloed nie.
“Ek hou van hulle almal, maar my gunsteling is ongetwyfeld Nonna. Nonna vat nie nonsens nie. Sy is sterk, en al is sy vasgevang in onderdrukkende strukture, is sy die een wat die ander bemagtig.
Toe Willie ná sy tante se dood gaan boeke haal in haar woonstel, kom hy af op 46 “papiersendelinge” – populêre Christelike lektuur wat sy blykbaar nooit gelees het nie.