'So jy wil hê dat ek jou moet slaan?': Lyfstraf in Thai-skole - Inligting
As Amerikaanse Engels-onderwyser in 'n tradisionele Thai-skool, kan ek 'n unieke perspektief hê. Een wat my toelaat om die manier waarop Thai-onderwysers hul klasse aanbied, waar te neem, maar met die vryheid om op enige manier te onderrig. Ek het 'n insig gekry in Thaise onderwystradisies - die manier waarop kennis aangeleer word, die manier waarop jong gedagtes gevorm word, en dus die grondslag vir die waardes en voorskrifte wat die Thaise kultuur definieer.
Ek was opsetlik huiwerig om my siening oor die praktyk van Thaise onderwysers met fisiese straf op hul (en my) leerlinge in die klas te vertel. Voordat ek my skok en veroordeling uitgespreek het - wat ek inderdaad gevoel het - wou ek seker wees dat ek die dinge wat voor my aangaan, volledig geabsorbeer het. Dus het ek my etiese kwalifikasies vir drie maande opsy gesit, waardeur ek tyd gehad het om hierdie oënskynlik argaïese taktiek te verteer en te sintetiseer op soek na kulturele sensitiwiteit en begrip.
As dit duidelik gestel word, is Thai-onderwysers baie fisiek met hul studente. Volgens Westerse standaarde is dit misbruik; volgens Thaise standaarde is dit fundamenteel nodig, word verwag. Onderwysers slaan kinders op die kop, die nek of die hand met 'n liniaal of 'n oop palm. Hulle slaan hard en hulle slaan gereeld. Die lys wat sodanige straf regverdig, is nimmereindigend: studente word geslaan omdat hulle praat of verkeerd in hul lessenaars sit, uit hul beurt praat, verkeerd antwoord of om hul vingernaels of hare te lank te hou.
As hulle uitgelok word, wat meestal 'n paar keer in 'n klasperiode is, kan die Thaise onderwysers dreigend raak, militêre sersante intimideer wat elke geleentheid gebruik om hul leerlinge te verfoei. Vrees en vernedering is hul wapens wat hulle met baie vaardigheid gebruik om gehoorsaamheid aan hierdie kinders te gee. Vir hulle is 'n neerbuigende toon en 'n klap aan die agterkant van die kop nodig om die orde te herstel. En helaas, dit werk. Alhoewel ek nooit hierdie strafmetode aanvaar of desensitiseer nie - ek is baie positief, het ek gevoel dat my hart in twee skeur toe ek op my geliefde student, Fry, snik en hulpeloos in die greep van 'n Thai-onderwyser instap. werk. Soos 'n sjarme. Met een klap van die liniaal kan 'n Thaise onderwyser 'n hele klaskamer van 40 skreeuende, psigotiese kinders laat stilbly en perfek in lyn wees. Terwyl ek die hele 50 minute van die klas gaan spandeer om die studente te laat sien dat ek voor hulle staan.
As 'n Thai-onderwyser nie in die klas teenwoordig is nie, ontstaan ​​daar 'n oproer. Niks sal geleer word nie en niks geleer word nie en elke reël wat hierdie kinders al geleer het, vlieg by die venster uit. Wat gebeur is ondeurgrondelike chaos, woede en vernietiging - studente spring van tafel tot tafel, klop mekaar agter in die klaskamer, klap mekaar in die gesig met regeerders (probeer figuur) en probeer soveel mense moontlik inpas op die rug van 'n skielike ruggraatslagoffer. Vergeet van onderrig en begin onthou van KPR en strategieë om 'n oproer op te los.
Al my tweede studente het op een besonderse dag besluit om my 'n uur lank te ignoreer en met meer belangrike planne voort te gaan. Alhoewel ek 'n mikrofoon gehad het, en alhoewel hulle my basiese Engelse opdragte seker verstaan, was ek onbeduidend, onsigbaar. Hulle het my eenvoudig nie respekteer nie. Die oorverdowende droom van 40 skreeuende studente het my stilgemaak. Ek het my voor die hand liggende mislukking toegegee - dat ek nie hierdie klas kon beheer nie, wat nog te sê om hulle Engels te leer.
Toe was almal meteens stil. Alle ongeërgde aktiwiteite het gestaak en het stil stil geskors. Die vertrek is betower deur 'n kragtige inkering. Veertig gesigte het gesit, reggemaak en perfek in hul lessenaars gesit, met hul blikke aan die klaskamer se deur vasgeplak. Van agter die deur staar twee oë terug - hulle betowering. 'N Thaise onderwyser het 'n kort, maar kragtige verskynsel in die klaskamervenster gemaak en die orde effektief herstel en my klaskamer vir my beheer sonder om ooit binne te gaan.
Ek was dankbaar vir die verligting, maar teleurgesteld deur my studente. Ek het hulle gevra op die mees basiese manier wat ek kon en met handgebare: 'Waarom, as ek hier is, praat jy ... Maar as die Thai-onderwyser hier is, praat jy nie?'
Die reaksie van 'n stout voorkant: 'Onderwyser, omdat sy geslaan het.' (Beweeg 'n liniaal wat sy pols slaan).
'Dus, wil jy hê ek moet jou slaan?' Ek het gevra.
'Ja, juffrou.' (Verskeie ander studente knik hul koppe in ooreenstemming.)
Ek was sprakeloos.
Vir die eerste keer in 3 maande het my standvastige teenkanting gewankel. My oortuigings is ontwortel. Ek moes 'n tree terug neem. Ek het hierheen gekom en gedink dat ek 'n soort welwillende verlosser vir hierdie kinders sou wees, dat hulle my passiewe gedrag sou waardeer en my sal respekteer vir my weiering om outoritêre metodes te gebruik om hulle te beheer. Maar in plaas daarvan, vra hulle my daarvoor. Hulle weet nie hoe om daarsonder te werk nie. Hulle weet nie hoe om my te respekteer as ek dit nie beveel nie. Dit word op hierdie manier gekondisioneer. Hierdie verwagtinge van orde en hierdie militante leeratmosfeer word so ingewikkeld in hul kultuur ingebed, word so aanvaar dat enige pogings om die paradigma te verdwyn of af te breek, futiel is. Boonop verwar dit mense. Alhoewel ek hierdie aspek van die Thaise kultuur moreel nie kan verstaan ​​nie, besef ek intellektueel die belangrikste redes waarom dit op sy plek is. Dit is hoofsaaklik 'n kwessie van prioriteite. Waar Amerikaners individuele vryhede en selfhandhawing beskou as sommige van hul belangrikste waardes, beskou Thais gehoorsaamheid en kollektiewe ooreenstemming net so belangrik.
Onthou dat die stelling dat die studente se onregmatige gedrag wat so 'n harde verwerping regverdig, 'n uitdrukking is van hul innerlike outonomie in opstand teen die jare van onderdrukking wat deur hierdie strawwe veroorsaak is. Dat die bestaande stelsel vir ewig onproduktief, onveranderlik, siklies is. Dat die gebruik van ongemerkte ondergeskiktheid om ontwrigtende gedrag te beheer, die stukrag word vir meer opstandige gedrag en dus meer gewelddadige straf, meer ondergeskiktheid. Niks hiervan is relevant nie. Want hoe probeer u om 'n stelsel te dekonstrueer waarvan die struktuur dien om die geloof in struktuur te behou? Wanneer die aftakeling van hierdie stelsel 'n opofferende orde sou beteken en sodoende 'n ideologie in die hart van 'n hele kultuur sou uitdaag?
Jy doen nie. Of liewer, waarom moet jy wil?
Ek kan my beskermende moederinstink nie weerhou as een van my gunstelinge geslaan word nie. As hulle wapper, flinkt ek. En stil pleit ek dat dit vinnig verby is.