Met beheer oor die huis van verteenwoordigers en ’n 50/50-verdeling in die senaat, wat weens ’n Demokratiese adjunkpresident op beheer vir die Demokrate in die senaat neerkom, sal Biden nou baie meer ruimte hê om ’n harder progressiewe beleidsraamwerk in werking te stel.
Brittanje was een van die eerste lande ter wêreld wat met ’n nasionale inentingsprogram teen die virus begin het, en volgens Johnson sal die staat van inperking die regering kans gee om oor die volgende paar weke ’n groot deel van die mees weerlose deel van die Britse samelewing in te ent. Groot druk word deur sy kollegas in die Konserwatiewe Party toegepas om ’n afsnydatum vir inperkings daar te stel aangesien die Britse ekonomie groot skade ly weens die nuwe inperkings.
Nog ’n land wat die afgelope paar weke baie swaar deur die verspreiding van die virus getref is, is Duitsland. Die Duitse kanselier Angela Merkel het Dinsdagaand aangekondig dat die streng inperkingsmaatreëls wat sedert die middel van Desember geld, tot 31 Januarie verleng gaan word.
Terwyl die Brittanje van vandag nie vergelyk kan word met die eens magtige Britse ryk wat die hele wêreld deur lande en kolonies beheer het nie, is Brittanje vandag steeds een van die belangrikste politieke, ekonomiese en militêre rolspelers ter wêreld.
Die vraag waarop niemand nog tot dusver ’n antwoord het nie, is hoe die nuwe Biden-administrasie teenoor ’n onafhanklike Brittanje gaan optree. Talle senior benoemings in Biden se administrasie-in-wording was vier jaar gelede sterk teen Brexit gekant, en ’n mens kan verwag dat die onderhandeling van ’n nuwe handelsooreenkoms tussen die VSA en Brittanje moeiliker gaan wees as wat dit onder ’n Trump-administrasie sou wees.
Brittanje en die VSA het egter ’n sterk historiese band, baie sterker as dié tussen die VSA en kontinentale Europa, en ’n mens kan verwag dat ook Biden sal besef dat dit in die belang van die VSA is om die spesiale band met Brittanje in stand te hou. Dit sal egter op ’n manier moet geskied wat nie afbreuk doen aan Biden en die Demokrate se behoefte om bande met Europese lande soos Duitsland en Frankryk te herstel of te verbeter nie. Die vraag is dus of die VSA onder Biden sal moet kies tussen Brittanje en die EU as primêre transatlantiese vennoot en of daar ’n goue middeweg gevind kan word.
Steun vir Skotland se uittrede uit die Verenigde Koninkryk het die afgelope paar maande skerp toegeneem met sowat 55% van Skotte wat nou in die meeste peilings ten gunste van onafhanklikheid is. Dit is die hoogste steun vir onafhanklikheid in dekades. Een peiling verlede week toon 58% steun vir onafhanklikheid.
Die probleem vir die Skotte is dat hulle met die Skotse onafhanklikheidsreferendum van 2014 onderneem het dat dit ’n een-keer-in-ŉ-generasie-referendum sou wees. Terwyl die Skotse leiers nou redeneer dat die VK se uittrede uit die EU alles verander het, weier die Britse regering om weer ’n referendum uit te roep.
In die Wêreldbank se nuutste Globale Ekonomiese Vooruitsig praat dié instelling van die 2020’s as ’n moontlike verlore dekade vir die wêreld. Die bank het in sy nuutste vooruitsig ekonomiese groeiverwagting vir die volgende paar jaar verder afwaarts aangepas soos wat groter onsekerheid heers oor hoe die pandemie wêreldwyd gaan uitspeel.
Die ooreenkoms wat skielik aan die begin van Januarie gesluit is, is grootliks uit nood gebore, maar kom ook ná sterk intrede deur die Trump-administrasie wat graag ’n oplossing vir die geskil wou sien. Die VSA het ’n groot weermagbasis in Katar en dié land wil ook sien dat die Golflande verenig teen Iran optree. Koeweit het ook ’n belangrike rol in die onderhandeling van ’n skikkingsooreenkoms gespeel.
Verder is daar by baie Golflande ’n vrees dat die nuwe Biden-administrasie in die VSA redelik vinnig ’n nuwe ooreenkoms met Iran mag sluit waarvolgens sanksies teen Iran uitgefaseer kan word en verhoudinge tussen die Weste en Iran weer kan normaliseer. Die Golflande het ’n groot rol gespeel in president Trump se besluit ’n paar jaar gelede om uit die kernooreenkoms met Iran te tree en om sanksies teen Iran in te stel. Dié lande besef dat samewerking nodig is om Iran se invloed in die Midde-Ooste teen te werk.
Die ooreenkoms wat dus die afgelope week bereik is, gaan meer oor magsverhoudinge in die Midde-Ooste as oor ’n skielike nuwe liefde tussen Saoedi-Arabië en Katar. Intussen bevestig dit egter vrese in die Golfstreek dat Iran en Turkye beide hul invloed in die streek sal probeer uitbrei – iets waarteen die Golflande almal gekant is.