Die biodiversiteit van die Richtersveld en Namakwaland is merkwaardig. Maar dit is 'n ariede streek met 'n gemiddelde jaarlikse afname van ongeveer 150 mm, wat dit tegnies, 'n woestyn maak. Dit is ook baie warm, met somertemperature wat soms tot 50 grade styg. So, hoe kan so 'n onherbergsame plek, so 'n ryk botaniese erfgoed wees?
Wel, daar is verskeie klimatiese omstandighede wat saamgevat het om hierdie onwaarskynlike Eden te skep. Die eerste belangrike element in die beskouing is die koue Benguela-stroom, wat in die noordelike rigting aan die weskus van die subkontinent vloei. Die Benguela kom uit die Antarktiese streek, waar die warm water van die Atlantiese Oseaan met die ysige Suidelike Oseaan meng.
Hierdie ontmoeting veroorsaak dat die warm water afkoel en sink, wat veroorsaak dat 'n opwelling van koue, voedingstowwe water van die bodem van die suidelike oseaan tot gevolg het. Kragtige winde van die Suid-Atlantiese Antisiklone-stelsel dryf hierdie stroom koue water tot by die Kaap die Goeie Hoop en langs die weskus. Dit eindig uiteindelik langs die oewers van Angola, wanneer dit ontmoet met warmer ewenaarstrome.
Die Benguela-stroom het 'n groot impak op die omgewing van die subkontinent. Die voedingsryke waters ondersteun groot voorraad pelagiese visse, wat weer robbe, watervoëls en ander seelewe ondersteun. Die koue oppervlakwater, wat sowat 5 grade koeler is as die buitelandse water by ekwivalente breedtegrade, beperk ook die hoeveelheid verdamping wat kan voorkom. Gevolglik is die reënval langs die weskus laag en die stroom het 'n algemene afbrekende effek op die streek.
Maar die Benguela stroom het 'n voordelige impak en het 'n stabiele effek op die streek. Die koel winde wat van die see afblaas, modereer die temperatuur van die kusgordel, dus is die somers nie te warm en die winters nie te koud nie. Maar, as gevolg van die berge, raak hierdie seebries egter nie die binneland nie, en die somer temperature in Richtersveld kan so goed bo 40 grade styg.
Die Benguela-stroom is ook die bron van dik, vogbelaaide mis wat gereeld van die kus af inrol. Hierdie swaar misse, wat bekend staan ​​as malmokies of hase deur die plaaslike bevolking, word geskep wanneer vogtige lug in die weste blaas en deur die koue oppervlakwater afgekoel word. Dit dwing die warm lug om te kondenseer in 'n digte mis wat oor die kusvlaktes kruip, wat die plante met 'n fyn vogtigheid bedek. Hoofsaaklik in die herfsmaande, wanneer die windspoed laag is, is hierdie malmokkies 'n gereelde voorkoms en 'n belangrike komponent van die streek se relatiewe vrugbaarheid.
Die betroubaarheid van die malmokkies word aangevul met 'n verrassende en gereelde reënvalpatroon. In teenstelling met ander woestynstreke lei Namakwaland, nie lang tydperke van droogte nie. Dus, terwyl die reënval laag is, is dit redelik konstant en dit laat plante toe om hul lewensiklusse te verduur. Die grond vir hierdie gereelde neerslag siklus, is nie goed verstaan.
Die laaste belangrike klimaatstoestand wat die Namakwalandse ekosisteem onderhou, is die bergwinde wat elke winter uit die Suid-Afrikaanse binneland afblaas. Hierdie verskynsel word veroorsaak deur 'n hoë druk sel van droë lug wat op die hoë plato daal. Die lug word dan na die lae drukstelsels langs die kus getrek, wat veroorsaak dat dit teen die berghange van die steil platpad afloop. Soos dit deur die valleie daal, word die lug verhit en word dit onstuimig. Die gevolg is warm, droë winde wat oor die kusvlaktes blaas. In Namakwaland en die Richtersveld skep hierdie bergwinde warm wintertemperature wat die plante en diere toelaat om te ontwikkel en te reproduseer.