Sentraalmoondhede staar rebellie op die tuisfront in die gesig - GESKIEDENIS - Inligting - 2022
Terwyl die Eerste Wêreldoorlog op 3 November 1918 tot 'n einde kom, woedende rebelle in sowel Duitsland as Oostenryk-Hongarye, wat die rooi vaandel van die rewolusionêre sosialistiese Kommunistiese Party ophef en dreig om die Russiese voorbeeld te volg om hul imperialistiese regerings neer te sit.
Teen die laaste week van Oktober 1918 was drie van die Sentrale Magte-Duitsland, Oostenryk-Hongarye en die Ottomaanse Ryk-in gesprek met die Geallieerdes oor die bereiking van 'n wapenstilstand, terwyl die vierde, Bulgarye, in September een gesluit het. Op 28 Oktober is 1 000 matrose in die Duitse vloot in hegtenis geneem nadat hulle geweier het om opdragte van hul bevelvoerders op te volg om 'n laaste aanval teen die Britte in die Noordsee te loods. Nadat die Duitse vloot geïmmobiliseer is, het die weerstand gou versprei na die Duitse stad Kiel, waar op 3 November ongeveer 3 000 matrose en werkers die rooi vlag van kommunisme gehys het. Die goewerneur van Kiel, admiraal Wilhelm Souchon, het 'n beroep op vlootbeamptes gedoen wat getrou is aan die regering om die opstand te onderdruk; agt rebelle is dood, maar die algemene verset het voortgegaan.
Intussen breek daar 'n rewolusie uit in Wenen sowel as in Boedapest, waar die voormalige Hongaarse premier, graaf Istvan Tisza, op 31 Oktober deur lede van die kommunistiese geleide Rooi Garde vermoor is. Met sy ryk in skerwe, het die Oostenryk-Hongaarse regering op 3 November 'n wapenstilstand met die Geallieerde moondhede beveilig en sy deelname aan die Eerste Wêreldoorlog beëindig. Vladimir Lenin verklaar triomfantelik: "Die tyd is naby dat die eerste dag van die wêreldrevolusie oral gevier sal word."
Kyk na dokumentêre films uit die Eerste Wêreldoorlog oor HISTORY Vault
Oorlog en rewolusie in Rusland 1914 - 1921
Rusland het aangedui dat sy haar ná die Oktoberrevolusie van 1917 uit die Eerste Wêreldoorlog onttrek het, en die land het 'n bloedige burgeroorlog tussen die Bolsjewiste en die konserwatiewe Wit Garde ingeneem. Jonathan Smele beskryf hierdie onstuimige episode in die smee van die post-tsaristiese Rusland.
'Titanic' sak met die verlies van 1,503 lewens
Die White Star -voering 'Titanic' was ten tyde van haar bekendstelling die grootste vaartuig ter wêreld. Haar bouers en eienaars beweer dat sy 'prakties oninkbaar' was, maar op haar eerste reis van Southampton na New York het sy met 'n ysberg gebots en binne enkele ure gesink, met die verlies van 1 503 lewens. 'Titanic' kon meer as 3 500 mense vervoer, maar was toegerus met slegs genoeg reddingsbote om 1 178 te red, 'n feit wat bygedra het tot die groot lewensverlies.
Eeufees van die Eerste Wêreldoorlog: sentrale magte in duie
Die verrassingsaanval deur die Britse leër op 8 Augustus 1918, wat deur die Duitse hoofstrateeg Erich Ludendorff geruïneer is as "die swart dag van die Duitse leër", het 'n meedoënlose reeks houe deur die geallieerde leërs ingehuldig, waaronder 'n wye Britse opmars van Vlaandere na die Somme sowel as die Amerikaanse bevryding van die St. Mihiel in die ooste. Aanvanklik het Ludendorff steeds vasgehou aan die hoop dat Duitsland besette gebied in België en Noord -Frankryk as 'n bedingingsbrief kan gebruik vir 'n onderhandelde vrede - totdat 'n reeks klimaatsgebeurtenisse tussen 26 September en 1 Oktober 1918 geen twyfel gelaat het dat Duitsland en die ander Sentrale magte was nou werklik te midde van die laaste, katastrofiese ineenstorting.
DEURBRAAK OP DIE WES -VOOR
Na maande se voorbereiding het die Geallieerde opperbevelhebber Ferdinand Foch op 26 September 1918 die grootste gekoördineerde strategiese offensief van die oorlog-en die geskiedenis van die mens tot op daardie datum-aan die Westelike Front losgelaat en die geallieerde troepe langs die lyn in aksie gestuur. die Noordseekus na Verdun, op baie plekke teen die sterk versterkte Hindenburg -lyn. Alles gesê, die laaste offensief aan die Westelike Front het die geallieerde leërs met 'n totale sterkte van ongeveer 5 miljoen mans ingehou - waaronder 1,7 miljoen Franse, 1,5 miljoen Britse, 1,2 miljoen Amerikaanse en 150,000 Belgiese soldate, hoewel nie al hierdie magte tegelyk ontplooi is nie - teen ongeveer die helfte van die aantal Duitse verdedigers.
In die noorde het Foch 'n nuwe Vlaamse weermaggroep gevorm onder bevel van koning Albert van België, bestaande uit die Belgiese leër, die Franse sesde leër en die Britse tweede leër, wat aan beide kante van Ieper sou aanval. In die suide sou die res van die Britse ekspedisiemag 'n algehele stoot begin, wat strek van Lille tot by die Somme. In die suidooste sou die Franse leër die oorwinnings van Julie en Augustus opvolg met 'n aanval van die Somme na Champagne, en die Amerikaanse eerste leër sou die oostelike kant begin met die grootste aksie van die oorlog tot dusver, die Maas-Argonne Aanstootlik.
Die noukeurig opgevoede offensief sou in verskeie fases ontvou, met die Amerikaners wat eers op 26 September in die Maas-Argonne-streek aanval, gevolg deur die Britse Eerste en Derde Leërs wat saam in die rigting van Cambrai aanval, die toneel van die kortstondige geallieerde oorwinning in November 1917, op 27 September. Vervolgens sou die Vlaamse weermaggroep op 28 September toeslaan, en uiteindelik sou die Britse vierde leër en die Franse eerste leër op 29 September langs die Somme aanval. By al hierdie aksies sou infanterieaanvalle nou gekoördineer word met artillerie, lugmag , en tenks, met die taktiek van 'gekombineerde wapens' wat die oorlog in die 20ste eeu oorheers het.
Soos gewoonlik het die Geallieerdes streng geheimhouding probeer afdwing oor die tyd en plek van die offensief, wat beteken dat honderdduisende troepe nagoptogte moes verduur om hul bewegings vir vyandelike vliegtuie te verberg. William Bell, 'n Britse offisier wat verantwoordelik was vir die opsporing van oorlogsmateriaal, het op 26 September in sy dagboek geskryf:
'Dit was 'n lang tyd voordat ek gisteraand gewoond geraak het aan die geraas van die verkeer, want die geluid van gestadige gekraak van mense, van die onreëlmatige spoel van die motorwaens en van die geklap van die perde en muile, het tot ver in die aand. En die verkeer het nog steeds noordwaarts gestroom in 'n eindelose stroom toe ek vanoggend die eerste keer bewus geword het. "
AMERIKANE LAUN MUSE-ARGONNE AANSTREEF
Die algemene offensief het begin met die Frans-Amerikaanse aanval in die Meuse-Argonne op 26 September 1918, wat gehelp het om Duitse reserwes vas te maak, wat die weg gebaan het vir die Britse, Belgiese en Franse aanvalle verder wes. Alhoewel die Maas-Argonne-offensief 'n beslissende oorwinning vir die Geallieerdes was, het dit Amerikaanse bloed baie duur beloop, met 26 277 Amerikaanse soldate wat aan die einde van die geveg op 11 November doodgemaak is. sommige hedendaagse waarnemers en historici om die bevelvoerder van die Amerikaanse ekspedisie -mag, John "Black Jack" Pershing, te kritiseer omdat hy roekeloos was met Amerikaanse lewens om die Amerikaanse stryd teen die Geallieerdes te bewys.
Die Amerikaners het trouens aan 'n aantal gestremdhede gely. Omdat die Geallieerdes ooreengekom het om die vervoer van Amerikaanse gevegstroepe oor die Atlantiese Oseaan te prioritiseer, het Pershing nie die groot personeel gehad wat nodig was om die beweging van groot getalle troepe, gewere en voorrade te koördineer nie. Ongelukkig het Foch se plan vir die algemene offensief vereis dat die Amerikaanse Eerste Weermag, met ongeveer 600 000 man, binne net 'n week van die pas bevryde St. Mihiel, ongeveer 60 myl wes, moes trek vir die Argonne -aanval, wat wydverspreide verwarring en vertragings tot gevolg het (weereens , Het Pershing ingestem om die offensief te haas om die Geallieerdes te paai).
Soos altyd was toestande bedrieglik sowel as gevaarlik, met eindelose reën en modder die algemeenste klagtes van Amerikaanse soldate tydens die Meuse-Argonne-offensief. John Miller, 'n weermag -tandarts en mediese beampte, het tuis geskryf:
'In hierdie tyd leef u in die buitelug in allerhande weersomstandighede, en soms word u so verdomp nat en koud en ellendig dat u wonder of iemand ooit warm genoeg was om gemaklik te wees en genoeg te eet het. U bou nooit 'n vuur nie, want bedags sou die Duitsers die rook sien en snags die lig sien. En dan kom Fritz omtrent elke aand in sy bommasjiene en gooi bomme tussen jou kleintente rond. U moet hierdie dinge hoor land! As hulle 'n gebou tref, is daar net 'n stofwolk en as dit wegkom, is daar net 'n groot gat in die grond waar die gebou was. "
Die Amerikaners het die voordeel van duisende vragmotors en ander motorvoertuie geniet, maar dit het hul eie kwessies gebied, waaronder groot brandstofverbruik en onvermydelike onklaarraking. Heber Blankenhorn, 'n Amerikaanse propaganda -beampte, beskryf die groot nagbewegings ter voorbereiding van die aanval, asook 'n groot aantal meganiese ongevalle, op 24 September:
'Bedags is die paaie redelik leeg en my motor brul onbelemmerd saam. Maar snags begin daar 'n geweldige ystervloei langs die are van hierdie front. Gewere en dopvragmotors, trekkers, perde wat metaalgoed sleep, en die manne wat ysterarms dra, vul die paaie en "gaan op." Bedags is die pad weer duidelik; die enigste bewys dat sy nagritte wiele, stukkende ratte en elke rukkie is, is stukkende vragmotors in die sloot gestamp — slagoffers van die nag. "
Die Amerikaners het ander probleme ondervind, sommige van hulle eie. Pershing het pas sy beste afdelings in die St. Mihiel -offensief gebruik, wat beteken dat die beskikbare magte vir die Argonne -offensief onervare of moeg was. Amerikaanse afdelings, ongeveer twee keer die grootte van die Europese afdelings, het agter die lyne en in die stryd ongemaklik gery, met voedselvoorraad en brandstof wat spesiale probleme opgelewer het. Die Amerikaners het ook sterk staatgemaak op nuwe kommunikasietegnologie, insluitend telefone, telegraaf en draadlose radio - teen die einde van die oorlog het die AEF se netwerk gegroei tot meer as 100 000 myl telefoon- en telegraafdraad - maar dit was kwesbaar vir vyandelike vuur. Amerikaanse magte was nog besig om die kuns van slagveldseine met fakkels, heliograwe en ander tradisionele middele te bemeester. As gevolg hiervan het Amerikaanse eenhede dikwels deurmekaar geraak op die slagveld (klik vir argiefmateriaal van Amerikaanse troepe in die Meuse-Argonne-offensief).
Aan die positiewe kant was die Amerikaners relatief goed toegerus met artillerie en ammunisie, waaronder 700 tenks, danksy Foch en die Franse bevelvoerder Philippe Petain. Met hierdie groot numeriese en materiële superioriteit, was Pershing vol vertroue dat sy deegjongens en duiwelhonde, gewapen met Amerikaanse veggees, deur die vyand se sterk opeenvolgende verdedigingslinies kon breek, al was dit met groot ongevalle.
"DIT KAN NIE BESKRYF WORD NIE, DIT KAN SLEGS VEIL WORD"
Die geveg het op 26 September 1918 om 02:30 begin met nog 'n rekordbreuk: 2417 gewere het 4 miljoen skulpe in die loop van die geveg afgevuur. Een Amerikaanse soldaat onthou die openingsbombardement:
'Ons het twee uur gewag. Dit was koud en klam, en ek het die grond omhels om nie te sidder nie. Ons was tot op die been moeg, maar ons kon nie slaap nie. Inderdaad, wie wou in so 'n toneel slaap. Dit kan nie beskryf word nie, dit kan slegs gevoel word. Die groot gewere agter ons bulder en verlig die lug met hul flitse, en die Boche antwoord terug, en ons hoor hoe die groot missiele van die dood oor ons koppe sing in 'n menigte eentoniges. Net voor dagbreek het die mindere gewere oopgegaan soos die blaf van baie honde, en toe is die hele wêreld gevul asof die geraas van groot masjinerie die dood uitroei. "
Soos luitenant Francis "Bud" Bradford onthou het, "teen 02:00 was ons gereed. 'N Halfuur se gespanne wag. Om 2:30 het die spervuur ​​losgeraak. Drie uur lank brand 'n soliede vlam agter ons. O God, o God, die arme duiwels aan die ander kant. "
Om 5:55 uur het die eerste golf mans uit nege Amerikaanse afdelings bo -op gekom en aanvanklik vinnig vordering gemaak teen skaars opposisie, aangesien die Duitsers hul loopbane in die voorkant verstandig laat vaar het. Weerstand het na die eerste kilometers begin verstewig, insluitend 'sterk punte', bestaande uit sterk versterkte masjiengeweer neste in betonplase. Daaropvolgende golwe van Amerikaners het gevolg. Bradford onthou hul beurt:
'Om 8:30 gaan ons verby, 'n skakel in die groot aanval. Nog 'n bataljon was aan die leiding. Ongeveer 10 die eerste oggend het gevangenes begin inkom. Dit was 'n inspirerende gesig, om die minste te sê. Skille breek deur ons en af ​​en toe slaan masjiengewere ons tot op die grond, maar ons hou aan sonder verliese tot die aand van die eerste dag. Ons het in 'n stad gelê toe vyf Boche -vliegtuie oor ons geswaai en bomme in die kompanie gegooi het, twee mans doodgemaak en 'n derde gewond is. "
Na 'n vinnige aanvanklike vooruitgang het disorganisering en gebrek aan ervaring egter 'n tol geëis, aangesien Amerikaanse eenhede hopeloos deurmekaar geraak het. Een beampte betreur: "Die mislukking van skakeling en alle meganiese kommunikasiemiddele het die lewe van baie dapper manne in die voorste linies tydens die geveg gekos." Hy onthou:
'Hele bataljons, onder leiding van bevelvoerders met 'n gebrek aan rigting, dwaal van hul regte lyn af, soms om in 'n ander afdeling se sektor op te voed of om suidwaarts te beweeg. Bataljons het hul kompanie verloor en peloton ontsnap uit hul kompanie ... Baie peloton het die hele voormiddag hul eie pad gegaan sonder om 'n ander Amerikaanse eenheid te sien of sonder 'n idee te hê waar hulle was. Die voortdurende poging om kontak met die flanke van aangrensende eenhede te soek, het selfs 'n meer innemende beroep geword as om met die vyand om te gaan. "
Die gevolge was dodelik, volgens dieselfde waarnemer, wat gesien het hoe 'n hele bataljon afgemaai is terwyl hy vorder teen vyandslote wat nog ongeskonde was:
'Uit alle rigtings het die Duitse masjiengeweervuur ​​hulle aangerand. Baie van hulle verkrummel tegelyk. Die tweede golf - wat my ingesluit het - lê en wag om hulle te volg, verskrik deur hul sterwende gille ... Die volgende paar minute was vir my een van die ergste van die oorlog, terwyl ons hulpeloos te hulp gesit het en geluister het hoe ons vriende deur vuurwapens verskeur word. . "
US Army Signal Corps, National Archives and Records Administration, U.S. Army Reserve // ​​Public Domain
Ongelukkig, tydens die Meuse-Argonne-offensief, het die Amerikaners se gretigheid om hulself te bewys gelei tot foute wat ook die geallieerde troepe se lewens gekos het (hierbo het Amerikaanse troepe uit die 77ste afdeling op 15 Oktober 1918 gerus tydens die aanhoudende offensief). W.H. Downing, 'n Australiese soldaat, onthou woedend hul verbasing toe hulle ontdek het dat die Amerikaners wat hulle voorafgegaan het, eintlik te ver gevorder het, sodat die Duitsers weer loopgrawe agter hulle kon beset:
'Twee van die maatskappye wat niemand gevind het op die plek waar hulle verwag het om die Amerikaners te' spring-pad 'nie, het gedink dat laasgenoemde 'n entjie verder sou wees ... Hulle het in 'n strik geloop. Die Duitsers het gewag totdat hulle binne was en die uitgange gesluit. Maar hulle het gevind dat Australiërs vasgevang is soos om hul hand op 'n distel te steek. Nietemin, teen die tyd dat ons manne hul pad uitgehaal het, het hulle twee derdes van hul aantal verloor, en dit was voordat hul aandeel in die geveg begin het. Uiteindelik stoot ons deur die vuur, en ons kom in Bellicourt. Dit was vol Amerikaners. Wat gebeur het, was nou duidelik. Volgens die gewoonte van die meeste troepe met meer gees as ervaring, het hulle so ver gegaan as wat hulle met hul voete sou vat, en in hul haastige haas het hulle versuim om bomme in die uitgrawings te gooi of om hul bewoners te vang. Gevolglik het die vyand uit die aarde gekom en hulle afgesny. "
Ondanks hierdie terugslae het die Amerikaners bestendige vordering gemaak en betaal vir elke erf wat hulle met bloed bereik het. Bradford onthou harde, ongelyke bakleiery in die komende dae:
'Ons het die Duitsers twee dae lank deur reën, modder en honger deur die Duitsers gejaag oor vyf myl verwoeste gebied. Nou beweeg ons geleidelik vorentoe, nou word ons opgehou, nou ondersoek ons ​​vyandelike werke en grawe ons nou in teen teenaanval. Die aand van die tweede dag het die geveg vertraag. Ons artillerie kon nie tred hou met ons nie. Die weerstand het verstewig. "
Terselfdertyd het Amerikaners oral op die Westelike Front op plekke geveg, met Amerikaanse afdelings wat saam met Europese kamerade in die Franse weermag en die Britse ekspedisiemag geveg het terwyl die geallieerde aanval honderde myle van niemandsland ontvou het en die legendariese Hindenburg Line deurboor het op verskeie plekke (meer argiefmateriaal van Amerikaanse magte hier in aksie). Oral het die verwoesting van die oorlog 'n onuitwisbare indruk op Amerikaners gelaat, baie nog relatief nuut in die gruwels van die konflik. In die weste onthou Kenneth Gow, 'n Amerikaanse soldaat, dat hy agter die terugtrekkende Duitsers naby die Somme -slagveld in 'n brief huis toe gevorder het:
'Die land is verwoes. Sodra pragtige stede net hope baksteen en puin is, is dit nie 'n lewende ding om te sien nie, selfs die bome het almal afgeskiet en niks anders as stompe gelaat wat soos spoke in die maanlig lyk nie. Die begraafplase word omgekeer deur 'n geweldige dopvuur. Die grond is bedek met al die tekens van 'n groot geveg - verpletterde gewere van elke kaliber, verwoeste tenks, dooie perde, en hier en daar 'n dooie Boche wat deur die begrawe partye oor die hoof gesien word. "
In die noorde beskryf Guy Bowerman Jr., 'n Amerikaanse vrywillige ambulansbestuurder, die skouspelagtige gevegstoneel rondom Ieper in die vroeë oggendure van die gesamentlike multinasionale aanval deur Belgiese, Franse, Britse (en Amerikaanse troepe op 28 September 1918:
'Die land is heeltemal plat, en toe ons in die middel van 'n halfsirkel van loopgrawe gestop word, kon ons duidelik sien wat die wonderbaarlikste en wonderlikste skouspel was wat ons ooit sou kon sien. "Kom aan" en "vertrek" rooi, wit en groen sterskulpe wat in alle hoeke oor die blougrys horison skiet, 'n ammunisieruim wat brand met 'n groot, dowwe rooi gloed wat weerspieël word in 'n lappie hangende pienkerige dagbreekwolke, en al hierdie [kaleidoskopiese] kleure wat opvlam tussen 'n vreeslike, siel-rillende brul terwyl die duisend gewere hul doppe laat skreeu na die lyne waar hulle val met 'n ontsettende siek 'krummel' wat 'n helder gat in die nag brand en hul rook toevoeg die waas wat die opkomende son bloedrooi gemaak het. Ons is onbeskof uit ons beswyming wakker gemaak (vir besienswaardighede soos hierdie wat skaars hipnotiese krag het) deur 'n dop wat skreeuend na ons toe kom en terwyl ons onsself platplof en daar naby stort en 'n stort vuil en klein stene oor ons stuur. "
'Die terrein is sonder twyfel die mees verlate, Godverlate gedeelte van hierdie aarde. 'N Egte niemandsland, 15 myl breed, gevul met skulpgate, water, verswart boomstompe en gesloopte betonblokke. Oor hierdie afval is daar net een pad-'n sieklike skyn van 'n pad wat sy dop, modderige, spatselagtige pad kronkel verby ingegrawe loopgrawe, met water gevulde geweerplekke en groot myngate wat op vulkaniese mere lyk. "
Net so skokkend as wat die strydervaring vir Amerikaanse troepe was, was die Geallieerde aanslag nog meer demoraliserend vir Duitse soldate en burgerlikes, en het geen twyfel gelaat dat Duitsland 'n nederlaag in die gesig staar nie. Sosiale dwang en die dreigement van straf sou die oorlogsmasjinerie egter nog 'n paar weke aan die gang hou. Evelyn, prinses Blücher, 'n Engelse vrou wat met 'n Duitse aristokraat getroud is, skryf in haar dagboek tydens 'n besoek aan München op 29 September 1918:
'Vandag het ek 'n besonder skrikwekkende blik op die gesigte van die mense om my opgemerk, en toe ek navraag doen oor wat gebeur het, het hulle my vertel dat die geallieerde troepe nog 'n gekombineerde offensief gemaak het en soms daarin geslaag het om deur die Hindenburg -lyn te breek ... En tog, met ondergang aan alle kante, is daar nog steeds mense wat hierteen protesteer dat alles goed is en dat elkeen wat 'n verslag daaroor versprei, gestraf sal word met vyf jaar gevangenisstraf met harde arbeid. "
BULGARIJE VRA VREES
Die massiewe, gekoördineerde geallieerde offensief aan die Westelike Front was slegs een van die talle verlammende houe teen die sentrale moondhede gedurende die belangrikste dae van einde September en begin Oktober. In 'n verrassende ontwikkeling het een van die mees verpletterende nederlae gekom in die lang verwaarloosde Balkanfront, in die Masedoniese berge noord van die Griekse stad Salonika, waar 'n gekombineerde geallieerde aanval gelei het tot die ineenstorting van die vermoeide Bulgaarse leër en Bulgarye wat dagvaar vredesvoorwaardes.
Na die rampspoedige brand wat die grootste deel van Salonika in Augustus 1917 verwoes het, het die Geallieerdes hawe -fasiliteite en toevoerlyne herstel terwyl die Franse bevelvoerder Franchet d'Espèrey sy mannekrag behoorlik bewaar het, en voordeel getrek het uit Griekeland se toetrede tot die oorlog aan die geallieerde kant. Teen September 1918 het die ESPèrey se multinasionale Army of the Orient ses Franse afdelings, ses Serviese divisies, vier Britse divisies, nege Griekse divisies en een Italiaanse divisie. Die beleërde Bulgare, wat nooit werklik herstel het van die rampspoedige Tweede Balkanoorlog nie, is verder uitgeput deur die eise van Duitsland en Oostenryk-Hongarye om garnisoenplig in verowerde vyandelike gebiede soos Serwië, Albanië en Roemenië uit te voer.
Vanaf 15 September 1918 het 700 000 geallieerde troepe 'n gesamentlike offensief in Masedonië uitgevoer, wat wissel van Monastir tot by die Vardar-riviervallei, gevolg deur 'n gesamentlike Britse, Serwiese en Griekse aanval wat die Doiran-meer op 17 en 18 September verower het. Die plan van die Duitse en Bulgaarse bevelvoerders om 'n onttrekking en 'n verrassende teenaanval teen die Geallieerdes op te los, het vinnig ontrafel, aangesien die terugtrekkende Bulgaarse en Duitse magte geweier het om op te hou terugtrek en te veg, wat die peil in 'n roete verander.
Op 24 September 1918 het die Bulgare amptelik vir 'n wapenstilstand gevra, gevolg deur 'n ander versoek op 26 September. Maar hulle is afgeweer deur d'Espèrey, wat vasbeslote was om Serwiese grond met wapens te bevry en Bulgaarse gebied as versekering vir goeie gedrag te hou. Uiteindelik het d'Espèrey op 29 September 'n wapenstilstandsverklaring onderteken, terwyl die geallieerde magte onder leiding van die Franse kavalerie Uskub (vandag Skopje, die hoofstad van Masedonië) naby die hakke van die terugtrekkende Bulgare en Duitsers beset het. Een Franse kavalerie -offisier herinner aan die chaotiese tonele in die multietniese, veeltalige stad:
'Maar daar was wolke wat nie die opkomende mis volg nie. Dit was rookwolke wat veroorsaak is deur brande wat in die stad se Turkse distrik, in die Griekse distrik, in die Serwiërs en selfs in die Bulgaarse distrik gebrand het ... Sipresse, wat deur die vlamme van nabygeleë huise aan die brand gesteek het, brand soos reuse fakkels. Ammunisiehope het ontplof en groot rooi en swart vlamme geskiet. Die treinstasie was ook aan die brand. Soos verwag, het ons aanval die vyand, wie se troepe onrustig terugtrek, heeltemal verras en toevallig van die noordelike en westelike rante af geskiet. "
Ondanks die geweld en vernietiging, was die stad se Serwiese inwoners bly om die geallieerde bevryders te sien:
'Die leier van die stad het ons by die ingang ontmoet, agter 'n wit vlag en vergesel van Franse en Italiaanse soldate. Laasgenoemde het ontsnap uit Bulgaarse gevangeniskampe en is deur die plaaslike bevolking weggesteek en gevoed. Sowel die Serwiese bekendes as die soldate skree geesdriftig. Die emosie van die bevolking het diep geraak, die vroue het ons hande bly soen terwyl hulle gehuil het. "
Die naderende oorgawe van Bulgarye het die strategiese posisie van die sentrale moondhede 'n ernstige slag geslaan. Die klein Balkan-koninkryk was lankal die enigste geografiese gang wat Duitsland en Oostenryk-Hongarye in Sentraal-Europa verbind het met die Ottomaanse Ryk in die Midde-Ooste. Met Bulgarye uit die spel, sou dit vir Duitsland baie moeiliker word om aan die Turke te bly voorsien van oorlogsmateriaal - net soos die Geallieerdes uiteindelik dreig om die Turkse vaderland in Anatolië binne te dring.
Die Britse en Arabiese oorwinning by Megiddo, toe Britse kavallerie van die Egiptiese ekspedisiemag en op kameel gemonteerde krygers van die rebelle Arabiese leër die oorblywende Turkse leërs in Palestina omsingel en vernietig, het die weg oopgelaat vir Damaskus, die legendariese hoofstad van die Middeleeuse Moslem-kalifate . Die Britte, onlangse veroweraars van Bagdad, Gaza en Jerusalem, het gehoop om nog 'n ou entrepot by hul veroweringslys te voeg-maar om politieke redes het hulle onreëlmatige magte toegelaat wat lojaal was aan die bevelvoerder van die Arabiese Weermag, Prins Feisal en sy adviseur, die pro-Arabiese Britte intelligensiebeampte TE Lawrence, die eer om die stad te bevry.
Met die oorblyfsels van die Turkse magte in Palestina wat 'n haastige toevlug noordwaarts verslaan het, het Arabiese rebelle in die stad die vlag van die 'onafhanklike Sirië' gehys toe Britse kavallerie Damaskus op 1 Oktober 1918 binnegekom het, wat die Geallieerdes binne trefafstand van die Turkse tuisland geplaas het. Anatolië. Die val van die legendariese stad was nog 'n swaar simboliese slag vir die sentrale moondhede, wat dit duidelik maak dat ook die Ottomaanse Ryk op sy laaste bene was (hoewel dit miskien nie so sleg was as Oostenryk-Hongarye nie, reeds in die gevorderde stadiums van verbrokkeling).
Daar was geen regering in die bevryde stad nie, wat ook nog ongeveer 15 000 Turkse en Duitse soldate aangehou het wat verlate gegaan het, of te gewond of siek was om te beweeg en wat in die terugtog agtergebly het, wat die stad 'n gevaarlike, chaotiese plek gemaak het. Lawrence beskryf die skouspelagtige tonele wat hom begroet toe hy op 1 Oktober 1918 die nuut bevryde stad nader:
'Toe die Duitsers Damaskus verlaat, het hulle op die vullishope en ammunisiewinkels geskiet, sodat ons elke paar minute deur ontploffings geteister is, waarvan die eerste skok die lug wit van vlam gemaak het. By elke so 'n brul het dit gelyk asof die aarde bewe, ons kyk ons ​​na die noorde en sien hoe die vaal lug skielik in 'n rits geel punte pryk, terwyl die skulpe na geweldige hoogtes van elke tydskrif wat bars, op hul beurt bars soos groepe vuurpyle. . Ek draai na Stirling en mompel 'Damaskus brand', siek om aan die groot stad in as te dink as die prys van vryheid. "
Gelukkig was die skade wat die terugtrekende Turke en Duitsers die historiese stad aangerig het, baie minder as wat hulle gevrees het:
'Toe dit dagbreek kom, ry ons na die kop van die rant, wat oor die oase van die stad staan, bang om noord te kyk na die ruïnes wat ons verwag het. Maar, in plaas van ruïnes, staan ​​die stil tuine vaag groen van riviermis, in wie se omgewing die stad blink, soos altyd soos 'n pêrel in die oggendson ... 'n Galopende ruiter kyk na ons doekies in die motor, met 'n vrolike groet, terwyl 'n tros geel druiwe uitgesteek word. 'Goeie nuus! Damaskus groet jou. '"
Die Geallieerdes beskryf die militêre alliansie in die oorlog tussen Duitsland, Oostenryk-Hongarye, Bulgarye en die Ottomaanse Ryk as die 'sentrale moondhede'. Die naam verwys na die geografiese ligging van die twee oorspronklike lede van die alliansie, Duitsland en Oostenryk-Hongarye, in Sentraal-Europa. Die Ottomaanse Ryk het in November 1914 by die alliansie aangesluit en die laaste lid van die kwartet, die Koninkryk Bulgarye, het in Oktober 1915 aan die kant van die Sentrale Magte toegetree.
Die geografiese ligging van die Duitse en Oostenryk-Hongaarse ryke, sowel as die naam van die alliansie, het die sentrale moondhede ten minste een baie belangrike strategiese voordeel gebied bo die geallieerdes waarmee hulle geveg het. Dit was baie makliker vir die Duitsers en Oostenryk-Hongare om troepe, toerusting en voorrade van die een slagfront na die ander te verskuif, omdat hulle baie hiervan op hul binnelandse spoorwegnetwerke kon doen.
Die Duitsers kon byvoorbeeld 10 infanteriedivisies van die Oosfront na die Westelike Front via 'n relatief eenvoudige reis deur Duitsland beweeg. Dit was vir die Oostenryk-Hongare nie moeiliker om vyf infanteriedivisies van die Oosfront na die Italiaanse Front, of na die Salonika-front op die Balkan te verplaas nie.
Vergelyk hierdie situasie met die probleme waarmee die Geallieerdes te staan ​​kom om mans, toerusting en voorrade van die een strydfront na die ander te vervoer. Dit behels gewoonlik lang, langroete roetes oor of rondom verskeie lande, elk met verskillende spoornetwerke en logistieke prosedures. Dit sal waarskynlik ook vervoer oor die see vereis, wat sy eie risiko's inhou, veral van Duitse en Oostenrykse duikbote. Alhoewel dit twee of drie weke kan neem om 'n Britse weermag-eenheid en sy toerusting van die Verenigde Koninkryk na die Salonika-front te vervoer, kon die Oostenryk-Hongare, en die Duitsers, indien nodig, versterkings daarheen bring in minder as 'n week.
Die militêre term vir hierdie strategiese voordeel van die sentrale magte is 'werk op binnelyne'. Dit was vroeg in 1918 die mees dramatiese effek, toe die vinnige oordrag van groot getalle Duitse afdelings van die Oosfront na die Westelike Front die groot Duitse lente -offensief in die weste moontlik gemaak het.
Die sentrale moondhede wen die Eerste Wêreldoorlog
Hang af van wanneer u die punt van oorwinning en divergensie in ag neem.
1914: Duitsland sou waarskynlik meer Franse gebied gekry het, hoewel dit waarskynlik sou wees dat 'n soortgelyke uitkoms as die Frans-Pruisiese oorlog sou plaasgevind het. Brittanje sou 'n bloedneus hê, maar sou waarskynlik die algehele oorwinnaar van die wêreld wees, aangesien haar finansies verseker sou wees en die ryk nie geruk sou word nie. Al die groot ryke sal waarskynlik ongeskonde bly, hoewel Oostenryk-Hongarye waarskynlik onder aansienlike etniese spanning te staan ​​kom, en die Russiese krisis slegs met vyf tot tien jaar vertraag is.
1915/16: Tensy die Duitse Hoogsee -vloot die Royal Navy stukkend slaan, sou u kyk na verhoogde politieke onstabiliteit in Europa. 'N Bloedwit van die Franse by Verdun kan heel moontlik tot 'n totale ineenstorting van die Franse weermag en selfs die Franse staat gelei het, wat moontlik tot 'n sosialistiese of kommunistiese Frankryk gelei het. Brittanje sou finansieel uitgeput, militêr verswak en wêreldwyd 'n pen afgehaal word, hoewel dit steeds in 'n baie sterker posisie as IRL was. Die Amerikaners sou waarskynlik finansieel die grootste verloorders wees, aangesien hul geldelike steun van die Geallieerdes baie geld in die oorlogspoging gesink het. Rusland, Oostenryk en Turkye sal almal aan die einde van die oorlog etniese en politieke probleme ondervind.
Al die bogenoemde veronderstel dat 'n oorwinning van die sentrale moondhede in minder as twee jaar nie lei tot die verdrag van Brest-Litosk of die Ottomaanse verowering van Egipte nie.
1917/18 (geen Amerikaanse direkte militêre betrokkenheid nie): Brittanje beëindig die oorlog op groot skaal in miljarde, militêr gebreek en in Ierland gestrem. Amerika verloor 'n aansienlike deel van die kapitaal en breek amper die Amerikaanse bankstelsel. Daar sou 'n inspanning op die banke wees, 'n vlug van algemene kapitaal, en afhangende van die hoeveelheid vergoedings wat die oorwinningsmagte eis, 'n onvermoë deur Brittanje, Frankryk of Rusland om die skuld terug te betaal. Hiperinflasie, 'n ondergang in koloniale mag/aansien en waarskynlike sosialistiese/kommunistiese onrus in alle lande belet Duits.
Would this map prevent a second round of combat 20 years later? Waarskynlik nie. The revanchism entrenched in French society after the 1871 Franco-Prussian war would have been heightened to new levels, possibly opening up the door to a Fascist France is the economic situation proved weak enough, most likely similar to Mussolini and Franco than Hitler. Russia may well have come out of the war a liberal or centre right constitutional nation had the Germans not sent back the Lenin, and an early defeat may well have opened up the door to the Tsar bringing in reforms. Austria was always going to struggle to keep her empire intact, and even in victory the likelihood is that by 1920 the Empire would most likely become a confederation of independent states ruled by the Hapsburgs in a model similar to the Austria-Hungary settlement of the 1860's under Metternik. The Ottomans may have gained Egypt in a protracted war, but even if the Western front was lost, the British would still able to bushwhack the Turks in the near East, so I would argue unless something catastrophic happened to the British army, the Ottomans would still collapse like they did IRL.
Only a few men refused to fight. They declared themselves conscientious objectors—people who refuse to serve in or aid the military for religious or moral reasons. A British man who called himself "Artifex" expressed his views of their stand in a letter that appeared in the Manchester Guardian: "I think that to be a real conscientious objector a man must be, consciously or unconsciously, an extreme individualist with little sense of the solidarity of mankind and of our membership one of another." 4 Philosopher Bertrand Russell sent a letter to the Voog in response: