Alle dwelmverslaafdes lyk nie só nie | Maroela Media
Foto ter illustrasie. Foto: Nik Shuliahin/Unsplash
Dit was 'n gewone dag toe my selfoon een oggend by die werk piep. Die boodskap was kort, maar kragtig. "Jou kind is op dwelms." Naamloos.
Ek het gaan sit en na my foon gestaar. Hoe, wie, wat? Ek het net twee kinders. 'n Seun en 'n dogter. Watter kind? My dogter het self kinders, sou sy so onverantwoordelik wees? Nee, Here, asseblief net nie dit nie. Haar kinders is klein. Sou dit my seun wees? Nee, kan nie wees nie. Ek het hom die naweek gesien en al het hy bietjie gewig verloor, was hy homself en daar was nie fout nie.
Kan dit 'n verkeerde nommer wees? Beslis, maar dit krap aan my.
Ek bel die nommer en 'n man antwoord. Ek ken nie die stem nie. Ek val sommer net weg.
"Meneer, ek het hierdie vreemde boodskap gekry van dié nommer af. Kan jy asseblief verduidelik of net se na wie jy soek?"
Hy noem my op my naam en my knieë begin bewe. Hoe ken hy my?
Hy sê dat hy jammer is dat hy die boodskap aan my moes oordra, maar hy is bekommerd oor my seun. My seun? wil ek skreeu. Nee, Here, dit kan nie wees nie. Hy is oukei. Ek sien hom so een naweek per maand en hy is oukei. Die man begin praat en ek luister, want ek is skielik stom.
"Jou seun is al 'n geruime tyd op dwelms. Hy werk lang ure, gebruik die middel om wakker te bly en meer ure in te sit. Hy is besig om uit te brand en hy kan nie so aangaan nie. Hy eet en slaap min en dit gaan sy tol eis. Praat asseblief met hom."
Ek kry my asem terug en sonder veel woorde sê ek net dankie en lui af.
Nadat ek 'n bietjie rustiger geraak het, bel ek my seun. Ek draai nie doekies om nie, want nou, ná die skok is ek kwaad. Ek wil weet, nóú! Ek ken nie dwelms nie, ek weet nie eens hoe die goed lyk nie. Niemand in my familie gebruik dit nie. Ons is dan kerkmense, ons is goeie ouers met streng waardes. Waar, hoe, het ons iets verkeerd gedoen?
Hy ontken dit. Ek is woedend en sê vir hom ek kom deur, want ek gaan hom laat toets. Hy skop daarteen en verseker my dat as hy op dwelms was, hy nie meer 'n werk sou gehad het nie. Ek begin hom glo, want hy is my kind. My vlees en bloed. Ek het hom grootgemaak.
'n Paar weke gaan verby en my foon lui.
My kind het inmekaargesak en is per ambulans hospitaal toe. Ek jaag deur. Hy lê op suurstof. Die dokter praat met my.
"Mevrou, jou kind is ondervoed en uitgeput. Hy werk te hard. Hy moet afskaal. Hy het hartkrampe gekry. Ligte hartaanval, maar as hy nie gaan eet en rus nie, kan die volgende een fataal wees.
Nee, Here, wil ek skreeu. My kind is 22 jaar oud.
Ná 'n week se herstel is hy terug by die werk en ek praat mooi. Seun, eet asseblief, werk minder ure, jou liggaam kan nie so aangaan nie.
Drie maande gaan verby.
Een aand kry ek weer 'n oproep. Jou kind is in die hospitaal. Weer inmekaargesak. Ek jaag weer deur. Dié keer nie so ernstig nie, maar hy is siek. Hy is maer. Ek vra vrae en my kind knak en begin huil.
"Ma, help my asseblief. Ek kan nie meer nie. Ek is al twee jaar op dwelms. Ek het gejok soos alle druggies maar doen."
Ek het my kind laat bedank uit sy werk, sy woonstel ontruim en hom saam met my huis toe gevat. Daar het ons hel begin. Hy wóú ophou. Ek het nagte om by hom gesit. Hy het ontrekkings gekry. Ons het saam geskreeu, saam gehuil, saam gebid. Bedags het ek iemand betaal om na hom te kyk. Snags het ek oorgevat. Ek het min geslaap.
Drie maande later was ons daardeur.
Dit is nou 10 jaar later. Hy is 10 jaar skoon. Hy is 'n suksesvolle besigheidsman en dit gaan goed met hom. Hy gebruik wel nog voorgeskrewe medikasie vir depressie as gevolg van die dwelms, maar hy cope goed daarmee.
Dit bring my by die punt van mense wat vra: "Hoe is dit moontlik dat 'n onderwyser op dwelms kon wees en die skool het dit nie geweet nie" Die volgende vraag is: "Hoe het vriende en familie dit nie agter gekom nie?"
Mense wil glo dat verslaafdes soos dom goggas moet rondloop. Waterige oë moet hê, stadig praat, bewerasies kry…
Nee, nie noodwendig nie. My kind het gewig verloor, dis al! Hy was normaal soos ek en jy. As sy liggaam nie ingegee het nie, sou ek dit nie geweet het nie.
Ek het met 'n skok uitgevind van ons vriende gebruik dagga. Ek wou dit nie glo nie. Hulle was normaal. Dagga sê vir my dis mense wat giggel en vlieënde olifante sien. Nee, dit is ook nie oral die geval nie. Ek ken die mense jare. Goeie beroepe. Goeie kinders. Gewone netjiese huise…
Dwelmverslaafdes is nie noodwendig stadig of vertraag nie. Hulle leer om te jok. Hulle steek dit ongelooflik goed weg. As jy niks weet van dwelms af nie en nie die tekens ken nie, gaan jy dit nie weet nie.
Dis altyd n moeilike situasie om uit te kom maar as n mens heerlik is dan help die Here en ons as ouers kan net ons kinders ondersteun in so n geval waarin hulle hulp soek.
So waar, self beleef, my mooie seun van 24 gebruik ook dwelms pragtige kind niemand sal ooit kan glo nie, want hy lyk so normaal soos ek en jy . Daar is ongelukkig geen veskil tussen die persoon wat medikasie misbuik en die persoon wat dagga of ander "dwelms" gebruik nie ewe onwettig ewe gevaarlik
My sister is n verslaafde. Sy word 41 en woon nog saam my ouers. Sy lieg en bedrieg, jok vir mense om geld in die hande te kry. Con vir n lewe. Ongelukkig sien mens dit net as jy buite die boks staan. Hartseer en baie moeilik vir alle partye betrokke.