Vloedhawe speel deels af in Italië, deels in die groot Karoo. Omdat Stephanie self hierdie plekke besoek het, kon sy met gesag oor die plekke skryf.
Maar waarom die naam, “Vloedhawe”? ’n Vloedhawe se rus kan net binne gevaar word midde ’n vloed of ’n storm. Die titel opsigself vertel dus dat daar soms lewensstorme nodig is om ons na vele omswerwinge, uiteindelik na vrede te lei
“Verder handel die boek oor teleur-stellings, vergifnis, die huwelik, oor vasbyt, nie moed opgee nie. Moeilike lewenservaringe en hoe om dit te hanteer,” beskryf sy kortliks die inhoud van die boek.
Stephanie het opgewonde vertel dat daar binnekort ’n oudioboek beskikbaar gaan wees wat in Worcester opgeneem gaan word. Sy gaan self die voorlesing vir die oudioboek doen.
’n Moontlikheid van selfs ’n Braille-uitgawe van Vloedhawe, vir blindes en swaksiendes, is moontlik in die pyplyn .
Stephanie se skryftalent het sy reeds in haar kinderjare ontdek. Sy onthou hoe sy inderhaas, in standerd vyf, ’n konsert by ’n landsdienskamp moes skryf en hoe hulle groep toe wel, met die stukkie skryf-werk, die talentkompetisie gewen het.
Deur die jare het sy talle skoolkonserte geskryf en onthou sy hoe die mense van baie ver gekom het om na die skoolkonserte en Passiespel, wat sy geskryf het tydens haar verblyf in die Kalahari, te kom kyk.
In Middelburg self het sy verskeie produksies vir hulle kerk geskryf, asook ’n Passiespele wat by die NG Wes gemeente op die planke was.
Sy vertel dat sy oorspronklik vir die radio opgelei is deur Heinrich Marnitz en het selfs ’n rukkie saam met die alombekende, Tossie Lochner, uitgesaai. Dis Tossie se vertellings van haar lewe in Italië wat Stephanie se skrywersbrein aan die werk gesit het.
Talle radiodramas kom uit haar pen en het sy dan ook by RSG ’n prys gewen vir die radiodrama, “As die Poelpetaan roep”.
Stephanie dink terug aan hulle goeie jare in Middelburg, maar onthou ook die moeilike tye, soos toe sy en haar man, Dutch, vir ure deur rowers in hulle huis aangehou is.
Die vervolgverhaal, “Skons en Kotteljons”, wat sy vir Radio Kragbron geskryf het, word af en toe nog op die senders van Radio Kragbron gehoor, waar Step-hanie ’n omroeper was.
“Ek sien nie myself as iemand met ’n boekrak vol Stephanie Botes boeke nie. Glad nie. Wel met ’n paar boeke waarna mense kan terug verwys en sê: “Hierdie boek het ’n verskil in my lewe gemaak.”