Die Ongetemde Hart (Mass Market Paperback)
Ontdek die geheim van 'n man se siel.
John Eldredge se trefferboek Die ongetemde hart is nou beskikbaar in 'n gerieflike kleiner formaat.
Die boek hou 'n heeltemal nuwe benadering tot manwees voor en nooi mans op 'n reis om hul Godgegewe, ongetemde aard te ontdek. Eldredge identifiseer drie kernbegeertes wat diep in elke man se hart geplant is: 'n stryd om te stry; 'n avontuur om te beleef; en 'n skoonheid om te red. Hy bespreek die redes waarom moderne mans nie in voeling is met hierdie begeertes nie, en verduidelik hoe hulle dit kan terugvind en dit kan uitleef tot voordeel van hulleself en hul verhoudings.
Die ongetemde hart slaan die persepsie die nek in dat Christenmans vaal mannetjies is wat net in hul spoor trap en weinig anders doen. Dit is 'n uitnodiging om God se ongetemde aard hul eie te maak en ware manlikheid te ontdek.
Wild in wese
'n Mens se gedagtes lê baie diep …
– Spreuke 20:5 (Die LewenDe ByBeL)
Die geestelike lewe kan nie mak gemaak word nie. Dit bly altyd in die grensgebied, en ons wat daarvolgens wil leef, moet aanvaar dat dit ongetem sal bly en onsself selfs daarin verbly.
– Howard Macey
I want to ride to the ridge where the west commences. I can't look at hobbles and I can't stand fences. Don't fence me in.
– Cole Porter, 'Don't Fence Me In'
Uiteindelik is dit net die wildernis rondom my. Die wind se gesuis deur die dennebome klink soos die oseaan. Wolkbanke storm soos branders nader en breek op die bergrif waarteen ek uitgeklim het. Ek is êrens in die Sawatch-berge in die middel van Colorado. Onder my strek 'n verlate landskap van wildeals vir kilometers en kilometers aaneen. Zane Grey, die bekende skrywer van cowboy-verhale, het dié wildeals 'purple sage' genoem, maar die grootste deel van die jaar is die kleur daarvan silwer-grys. Dis die soort wêreld waar jy dae lank te perd kan ry sonder om 'n enkele sterfling raak te loop. Vandag is ek te voet. Hoewel die son vanmiddag skyn, sal die temperatuur hier naby die Rotsgebergte vashaak by vriespunt. Die sweet wat my aftap weens die steil klim, laat my nou bibber. Dis laat in Oktober en die winter is naby. Ver weg – sowat 160 km suid-suidwes – lê daar reeds sneeu op die San Juan-berge.
My jeans ruik nog steeds na wildeals. Die reuk hou my kop helder terwyl ek na my asem snak – geen maklike taak op 'n hoogte van meer as 3 000 m nie. Ek moet weer rus, al weet ek dat elke blaaskans die afstand tussen my en my trofee laat rek. Hy het nog heeltyd 'n onregverdige voordeel.