In die breë verskaf die dokumente meer as genoegsame bewys van elke aantyging vervat in sowel die aanklag as in die toeligtingsrede, insluitende
Sekere aspekte van die saak het my uiters ontstel. Eerstens: Alexander Hepple. Hy het die polisie gesmeek om my te mag spreek, aangebied om getuienis vir die Staat af te lê, en selfs sy eie verklaring getik, wat ‘n magdom van belangrike sake bevat het, asook sy erkenning dat hy lid van die Kommunistiese Party van Suid-Afrika is. En as bewys van sy goeie trou het hy die wegkruipplek van Goldreich en Wolpe in Mountain View uitgewys.
Ek het hom toegelaat om die destydse leier van die Johannesburgse Balie te spreek en te raadpleeg, asook andere, aan een van wie hy later geskryf en gesê het dat hy tevrede is dat hy op die regte koers besluit het. Net voor sy ontslag het ek aan hom gesê dat ek kan reël dat hy aangehou word totdat hy getuienis afgelê het of dat ek hom kan laat bewaak. Sy antwoord was dat nie een van die twee stappe nodig is nie. Hy het my sy erewoord gegee dat hy nie sou vlug nie.
Derdens, Alan Paton — ‘n man wat in die literêre wêreld en as ‘n liberale denker lofuitings ontvang het. Nog nooit het ek ‘n man so vinnig op ‘n getuiebank sien afpeil, selfs voordat sy advokaat sy naam uitgeroep het nie. Hy het natuurlik geweet dat wat hy te sê sou hê, publisiteit dwarsdeur die wêreld sou geniet. Hy het natuurlik nie geweet dat ek ‘n volledige legger wat deur die polisie oor hom opgestel is, byderhand het nie. Dit is die rede waarom ek die ongewone stap gedoen het om hom onder kruisverhoor te stel, en ek het dit aan die regter so gestel.
My geleerde vriend, mnr TB Vorster, en ek het onafhanklik van mekaar die hoofstukke gelees wat hier volg. Vir sover as wat hulle betrekking het op die feite van die saak, soos tydens die verhoor aan die lig gebring, is hulle korrek en akkuraat aangebied.