Jan van Tonder het sy eerste tydskrifverhaal in die tronk geskryf. Sedertdien het hy 'n bundel kortverhale oor daardie skemerw�reld die lig laat sien, asook vier romans, 'n koffietafelboek oor die Klein Karoo, verskeie tydskrifverhale, sketse en radiodramas. Sy roman Is Sagie was twee jaar agtereenvolgens naaswenner van die ATKV-prys, terwyl Die Kind vir die M-Net-prys benoem en met die ATKV- en FAK-pryse bekroon is. Van Tonder se jongste werk, Roepman, het reeds sy derde druk beleef. Die skrywer woon op Oudtshoorn, maar tot wanneer toe weet hy self nie.
"Wanneer 'n mens in die Karoo gebore is, spesifiek in die sterredorp Sutherland, ontkom jy nie maklik aan sy inwerking op jou nie. Tot jy op 'n dag besef dat die Karoo nie 'n geografiese gebied is nie, maar wel 'n toestand."
In hierdie toestand voltooi Nanette van Rooyen haar BA-graad in tale, plus 'n Ho�r Onderwys Diploma, aan die Universiteit van Stellenbosch. Daarna gaan gee sy onderwys in Umtata, Transkei. Die behoefte om met boeke te werk, bring haar egter terug Kaapstad toe, waar sy 'n loopbaan in die uitgewersw�reld begin. Vir die volgende vyftien jaar doen sy redaksionele ondervinding op by Perskor, Juta Uitgewers, Delos, Tafelberg en Vlaeberg.
Nadat haar eerste dogter in 1996 gebore is, begin sy werk as vryskrutredakteur, deels om meer tyd aan eie skryfwerk af te staan. Kort daarna verskyn haar eerste kinderboeke, Onkel en Pops en Houtpapegaaie praat mos nie. Sedertdien het vyftien kinderboektitels in haar naam verskyn, waaronder Maaneiers, wat bekroon is met die ATKV-prys in 1996, en Die Groen Koei, wat in 2001 deur Biblionef gekies is as 'n herdruk vir die verspreiding daarvan in Afrika.
In 1999 wen sy die De Kat/Human en Rousseau Vonkfiksiewedstryd met "Tollie Hans". In 2001 ontvang sy die RAU-Mardene Marais-debuutprys vir Letterkunde vir haar kortverhaalbundel Om te vlerk.
Tans is sy besig met die voltooiing van 'n roman wat as tesis dien vir die MA-kursus in Skeppende Skryfkuns onder toesig van prof Etienne van Heerden.
Nanette woon in Groenpunt saam met haar man, Rudi, en dogters, Sabina en Leah.
Jan van Tonder gesels met Nanette van Rooyen
Tog waar wat Ray Bradbury te s� het oor die skryfproses: "The faster you blurt, the more swiftly you write, the more honest you are. In hesitation is thought, in delay comes the effort for a style, instead of leaping upon truth which is the only style worth deadfalling of tiger-trapping."
Ek doen die meeste van my skryfwerk in relatiewe isolasie op die platteland, en hier woon ek ook. Dit is soms frustrerend om so min stimulasie om my te h�, en so selde kontak met medeskrywers. Moet ek (veral oor laasgenoemde) my sterre dank, of vind jy dat dit vir jou as skrywer goed om in 'n stad te woon?
'n Aansporing l� na my mening nie op bepaalde grond nie. 'n Prikkel is nie beduidend gepla met 'n spesifieke ruimte nie. Daarvoor is die oog te slu en die oor te skerp. Miskien maar weer 'n geval van "repos alleurs". Wanneer jy in isolasie sit, is dit die verlokking van stadsligte wat jy glo jou skryfstuipe sal lig. En andersom.
Jy is nie van jou skryfwerk afhanklik vir die betaal van die huisverband, 'n motorpaaiement of jou volgende bord kos nie, maar as jy was, sou dit positief of negatief op jou skeppingsvermo� ingewerk het?
Ernstig, nou. Sou ek alleen moes instaan vir die onderhoud van my huis, kroos en man, sou ek definitief nie voltyds kon skryf nie. Ek sou ongetwyfeld weer die korporatiewe arena moes betree, en skelm onder die lessenaar skryf, soos ek in die jare as boekredakteur gedoen het. Ek glo nie dat 'n vaste betrekking en finansi�le angstigheid die dringendheid van skryf sal onderdruk nie. Daarvan het ons genoeg voorbeelde vanuit die geskiedenis en in ons midde. Dit vreet net verskriklik aan jou energie. Daarom dank ek die gode gereeld dat ek relatief in beheer van my eie skryftyd is. Dit maak van my egter geen beter woordsmid as die agt-tot-vyfer nie.
As ma van twee dogters, waarvan die laaste een in die middel van my roman opgedaag het, ken ek nie eensaamheid nie. Ek soebat Eensaamheid om my met haar asmalyfie (soos Natani�l s�) te besoek en tot afgesonderdheid te besweer. In my lewe, tans, bestaan daar nie die luukse van 'n kopspasie nie.
Dit is tog die bed wat ons vir onsself opgemaak het, dan nie? As jy eerstens die binnegoed gehad het om in ink te verwoord, moet jy by daardie woorde kan bly staan solank die boek haar rondtes doen. Met die opneem van hierdie verant-woord-elikheid, moet ek my neerl� by die rawe.