Die osoonlaag toon herstel na drie dekades | Netwerk meteorologie
Om die toestand van die gat in die osoonlaag te monitor, word die konsentrasie osoon in die stratosfeer drie dekades lank met behulp van 'n satelliet gemeet. Na hierdie tyd van meting, uiteindelik tekens van 'n wêreldwye herstel van die osoonlaag is gevind, danksy die pogings regoor die wêreld om die gebruik van stowwe wat dit vernietig, te beperk.
Hoe positief is die resultate wat u gevind het oor die dikte van die osoonlaag?
1 Rol van die osoonlaag
Rol van die osoonlaag
Die osoonlaag is niks anders nie as 'n gebied in die stratosfeer waar die konsentrasie van hierdie gas hoër is. Hierdie gas dien as 'n skild teen die son se skadelike ultravioletstrale. Danksy dit, Ons verbrand nie ons vel net deur ons bloot te stel aan die son, plante kan leef en fotosintetiseer, ens.
Om hierdie rede is die osoonlaag in 'n goeie toestand iets fundamenteel sodat die lewe soos ons dit op die planeet ken, kan ontwikkel. Met tegnologiese ontwikkeling word groot emissies van gasse vrygestel wat die osoonlaag vernietig, soos chloorfluorkoolstowwe. Hierdie gasse reageer met osoondeeltjies in die stratosfeer en vernietig dit. As gevolg hiervan is die beroemde gat in die osoonlaag gevorm.
Die gat in die osoonlaag is nie 'n gat op sigself nie, want as dit is, dit sou te gevaarlik wees vir die planeet, aangesien dit op Antarktika geleë is en die ys van hierdie kontinent vinnig kan smelt. Hierdie "gat" is net 'n afname in die konsentrasie van hierdie laag rondom Antarktika.
Wanneer skadelike osoon skadelike ultraviolette strale van die son inlaat, neem blootstelling aan hierdie strale toe, wat velkanker, katarakte en afwykings in die immuunstelsel veroorsaak. Dit raak ook diere, plante en selfs mikroskopiese fitoplankton.
Osoon, geleë in die stratosfeer, is ongeveer 11-50 km bo die aardoppervlak in die 70's van die vorige eeu. Die belangrikste vermindering sedertdien die osoonlaag is tussen 4 en 8% per dekade.
Danksy internasionale ooreenkomste soos die Montreal-protokol, wat die gebruik en vermindering van stowwe wat die osoonlaag vernietig, voorkom, is die neiging tot vermindering onderbreek.
Satelliete wat die osoonkonsentrasie deurlopend in alle dele van die aarde monitor en monitor, het daarin geslaag om die eerste tekens van herstel op te spoor. Satelliete bied redelik voldoende metings, alhoewel hul tydelike beperking hulle verhinder om meer panorama's van osoonkonsentrasie te maak. Klimaatwetenskaplikes skat dat osoonlesings van satelliete 30 jaar of langer sal strek en dit is nodig om tendense in osoonkonsentrasies met groter akkuraatheid te kan ontleed.
Afhangend van die seisoen van die jaar waarin ons is en die sonaktiwiteit, is die konsentrasie van osoon nie altyd stabiel gedurende die jaar nie. Daarom is dit belangrik om die tendens in konsentrasie oor die jare te ontleed en nie die spesifieke konsentrasie nie. Om hierdie rede is daar dekades lank maatreëls nodig om te bevestig of mense die gat in die osoonlaag begin herstel.
Om hierdie probleem te beantwoord, het wetenskaplikes van die ESA Klimaatsverandering-inisiatief Hulle is besig om metings van verskillende satelliete te harmoniseer om 'n langtermynbeeld van osoonveranderlikhede te kry.
'Deur data van die Climate Change Initiative met data van NASA te kombineer, sien ons duidelik negatiewe tendense in osoon in die hoër atmosfeer voor 1997 en positiewe tendense na daardie datum. Tendense in die boonste stratosfeer anderkant die trope is statisties beduidend en voorspel 'n mate van osoonherstel, 'sê hy. Viktoria Sofieva, Senior navorsingswetenskaplike by die Finse Meteorologiese Instituut.
Danksy dit kan ons vandag die tendens van die osoonlaag ken.
Volledige pad na artikel: Netwerk meteorologie » meteorologie » wetenskap » Die osoonlaag toon herstel na drie dekades