Die Kanadese nasionale rugbyspan verteenwoordig Kanada in internasionale rugby. Die span word bestuur deur Rugby Canada, en die span speel gewoonlik in rooi en swart. Kanada neem deel in kompetisies soos die Churchill-Beker en die Rugbywêreldbeker. Die reuse grootte van Kanada beteken dat rugbytalent oor die land verstrooi is wat afrigters en keurders se taak bemoeilik. Die Kanadese klimaat is ook vir groot dele van die jaar in baie dele van die land nie geskik vir die speel van rugby nie.
In 1962 het Kanada na die Verenigde Koninkryk getoer met 'n span wat oorheers is met spelers uit Brits-Columbië. Die Rugbyunie van Kanada is herstig in 1965 as die Canadian Rugby Union. Die 1966 Britse Leeus het 'n nie-toetswedstryd in Toronto gespeel oppad terug van Australië en Nieu-Seeland, 'n wedstryd wat die Leeus 19-8 gewen het.
Die span van Kanada tydens die sing van die volksliedere in die span se wedstryd teen Wallis op 9 September 2007 tydens die Rugbywêreldbeker
Kanada oppad om 'n drie te druk teen Wallis in hulle poel B wedstryd tydens die 2007 Rugbywêreldbeker
Kanada kon in ses wedstryde nie daarin slaag om Engeland te klop nie. Hulle het egter reeds elf keer teen Engeland se nasionale XV, B span, en Onder-23 spanne gespeel. Die vernaamste uitslag was 'n 15-12 oorwinning oor 'n sterk Engeland XV op 29 Mei 1993 by Swangard Stadion in Burnaby. Ongelukkig vir die Kanadese het die Engelse bestuur op die vooraaand van die wedstryd besluit om die wedstryd nie as 'n toets te beskou nie (aangesien sommige van hulle spelers saam met die Britse en Ierse Leeus op toer in Nieu-Seeland was.) Verder het Kanada voor hulle die amptelike span van Skotland in 2002 geklop het, het hulle 'n Skotland XV 24-19 op 25 Mei 1991 by Saint John, Nieu-Brunswyk, verslaan.
Die Ming-dinastie (1368–1644) het byna drie eeue oor China regeer. Dié tydperk word beskou as "een van die grootste periodes van ordelike regering en sosiale stabiliteit in die menslike geskiedenis". Die stabiliteit is bereik deur ’n sterk outokratiese bewind, ondersteun deur ’n doeltreffende burokrasie van amptenare wat in die Konfusianisme geskool was. Die Chinese bevolking het in die Ming-tydperk verdrievoudig, van sowat 60 miljoen tot 150-200 miljoen mense, en die ryk het ’n groot kommersiële en kulturele opbloei beleef.
Die eerste keiser van die Ming-ryk was Zhu Yuanzhang, ’n meedoënlose rebelleleier in die chaotiese nadraai van die Mongoolse Yuan-dinastie. Zhu het al sy teenstanders verslaan in sy magsstryd en het die nuwe Ming-dinastie in 1368 gestig. Zhu Yuanzhang het 30 jaar lank op ’n despotiese manier as keiser Hongwu regeer en het ’n blywende invloed op die land se regering gehad.
As ’n inheemse heersershuis wat die gehate buitelanders verdryf het, was die Ming geneig tot isolasie ten opsigte van die buitewêreld. Sewe vlootekspedisies na die Indiese Oseaan was ’n uitsondering op die reël. Die bedreiging van die Mongoolse stepperuiters het egter ’n probleem gebly en dus het die Ming ’n groot leër in stand gehou en die duisende kilometer lange Groot Muur in die noorde versterk. Die kusstreke is weer bedreig deur seerowers, en die eerste Europeërs het hul verskyning gemaak: Portugese, Spanjaarde en ná 1600 Nederlanders.
Die 16de eeu was in baie opsigte die bloeitydperk van die dinastie. Op kulturele gebied het die toenemende verstedeliking en die uitbreiding van die boekdrukkuns tot ’n groter diversiteit en verfyning gelei. Die kontak met die Europeërs het byvoorbeeld gelei tot China se kommersialisering en ’n groter produksie deur ambagslui, veral in die delta van die Yangtzerivier. Die land het kennis gemaak met nuwe landbougewasse uit Amerika, soos mielies en aartappels. Chinese produkte soos sy en porseleinware was baie gewild onder die Europeërs. Amerikaanse en Japanse silwer het die land binnegestroom. Ongemunte silwer het die land se papiergeld, wat weens hiperinflasie feitlik nutteloos geword het, as die belangrikste betaalmiddel vervang.
Die begin van die 17de eeu was egter ’n tyd van rampspoed vir die ryk. Weens die verslegting van die klimaat tydens die Klein Ystyd het die een misoes op die ander gevolg, en dit het gelei tot ’n hongersnood en rebellie. Onderbrekings in die invoer van silwer het terselfdertyd ’n fiskale krisis veroorsaak. Die regering kon die land nie verder beheer nie en in 1644 het die opstandeling Li Zicheng die hoofstad, Beijing, ingeneem. Die laaste Ming-keiser het hom in die Verbode Stad opgehang.