Kreatiewe Joernaal: vreugde
Showing posts with label vreugde. Show all posts
Labels: duif, gedig, hadida, honde, kaktus, kransduif, Labrador, lewe, magrietjies, pride of india, tuin, vreugde, worshond
Hier is baie duiwe in ons tuin. Kransduiwe mors, maar ons gee nie om om skoon te maak nie. Kyk hoe mooi blink sy oog in die rooi-en-witraam brilletjie!
Die vaatjie-kaktus in die groot pot aan die voorkant van die huis groei lustig! Ek wonder hoe groot gaan dit word en of dit my eendag gaan verras met 'n eksotiese blom.
'n Week gelede het die Pride of India nog pragtig pienk geblom, maar nou is sy tyd ook alweer verby.
En hier is ons twee hondekinders: Hagar en Brakkies, my getroue bondgenote. Tog altyd so stertswaaibly as ek buitetoe kom. Kyk net hoe glimlag hulle.
Op 'n dag skryf ek 'n vers:
en later wegkruipertjie speel
met ‘n goudgeel middagson
My wens vir jou wat hier lees, is: Geniet jou tuin, geniet jou Saterdag, geniet die lewe!
Posted by Elizabeth Kendall at 07:00 2 comments
Herfs is mooi
Labels: blare, bruin, geel, herfs, kleure, roes, seisoen, vreugde
Herfs kom vroeg vanjaar of verbeel ek my? Aan die buitekant van ons erf staan 'n boom waarvan die blare elke dag anders lyk. Elke dag meer geel, meer bruin, meer herfserig...
As herfs sy bruine en sy gele
en sy pasella rooi
oor my werf in warrelende blare strooi
dan jubeljuig ek sommer so vanself
want geen seisoen maak my so baie bly
as hierdie een met sy sagte
Posted by Elizabeth Kendall at 06:36 2 comments
Buite is lieflik!
Labels: duiiwe, honde, magrietjies, tevredenheid, tuin, vetplante, vreugde
Hoe diep kan 'n mens se wortels in 'n plek in groei? Ek wonder. Ek put daagliks genot daaruit om hier in my eie "paradys" rond te wandel en die eenvoudige dinge te geniet. Dié dinge wat my nà aan die hart lê. Miskien weet julle al teen dié tyd wat dit alles is.
Nooit word ek moeg daarvoor om foto's te neem nie. Dis elke keer 'n groot genot om te kom loer wie dié dag se kuiergaste in die tuin is.
Vandag was ek verras om my eie foto te sien, 'n gevlekte lyster het jou wrintiewaar kom kuier.
Die woestynrosies floreer. Ek het hierdie idee op Pinterest gesien. Toe keer ek 'n gekraakte pot om en plant my echeverias daarin. Nà 'n paar maande lyk dit al amper soos 'n Pinterest-prentjie, nie waar nie?
Niks straal vrede en stil vreugdes so mooi uit soos 'n tortelduif by die waterbak nie....
'n Paar tonele in my tuin. Die geel madeliefies is omtrent uitbundig vanjaar.
'n Rooiborsduifie kom drink water by die fontein. Hy steur hom nie aan Hagar en Brakkies wat op die gras daar naby speel nie. Elkeen in sy eie wêreld. En ek het die voorreg om alles rustig te geniet.
Nog nooit het Hagar vir Brakenjan afgeknou nie. Nog nooit. Maar Brakkies is versigtig. Sy lyftaal wys baie keer dat hy die grootste respek vir sy ou Labrador-maat het. Hulle kan vir ure so speel.
Bo-op die huis se dak loop 'n kransduif en bekyk die wêreld. Ek wonder wat dink hy.
My goudgeel vygies wat my twee kleinkinders laas jaar help plant het blom aanhoudend. Hulle glimlag in die volson wat smiddae daar waar hulle staan, skyn.
Hierdie kalant is niemand se speelmaat nie. Ek verlustig my aan die mooi vertoning wat hy teen die grys sementmuur maak.
Geel madeliefies. Goudgeel geluk.
Posted by Elizabeth Kendall at 13:23 4 comments
Soms mag mens niks doen
Labels: natuur, seisoene, vrede, vreugde
Salige Saterdag. Heeldag. Die huis is koud. Buite skyn 'n winterson. Ek sien vreemde swartblou voëls wat my woestynrosies sit en kou. Hulle lyk na spreeus. Daar moet iets lekker in 'n woestynroos se blaar wees, want dis nie die eerste keer dat ek voëls betrap wat so heerlik sit en peusel nie. Die kwêvoëls dink ook dis hul spesiale lekkerny.
Ek het vandag tyd. Wat 'n heerlikheid is dit nie! Ek kyk op na die ysblou lug. Die boomtakke, kaal soos koue vingers, maak hul eie prentjies.
Hoe mooi lyk die wit takke van die "Pride of India" nie teen die oop, skoon en blou lug nie. 'n Groot vrede kom lê in my binneste en vanoggend se bekende stilwees-woorde uit Jesaja 41: 10 kry sommer weer nuwe betekenis.
Elke seisoen het sy eie bekoring. Winter in Bronkhorstspruit kan knypkoud raak. Tog weet ons die aarde moet ook ruskans kry.
Die feit dat my rose dié tyd van die jaar nog in volle blom langs die paadjie hek toe staan, is een heerlike bonus. Ek put soveel genot daaruit!
In die agtertuin jubel die "Just Joeys" in hul oranjerooi rokkies en maak my hart winterwarm en bly.
Op die draadtafel by die voordeur waar die son soggens louwarm kom lêplek soek, blom die kaktus steeds...'n lieflikheid om te aanskou in die winterkoue. Hoe dikwels beloon die natuur ons nie. Spatsels kleur tussen die dorheid en die vaaltes. Nes ons lewens. Ons moet net tyd maak om dit te waardeer en weer 'n slag raak te sien.
Posted by Elizabeth Kendall at 14:29 2 comments
Labels: bosveld, natuur, vrede, vreugde
So lank as wat ek kan onthou, was 'n kamera en foto's neem een van die heel lekkerste dinge op aarde vir my om te doen. Ek onthou nog so goed ek was omtrent in St. 7 iewers rond toe ek van my spaargeld vir my my eerste eie kamera gekoop het. Dit was 'n Kodak Brownie. Vir my gelykstaande aan 'n wonderwerk! Nietemin, sedertdien het daar heelwat beter modelle gevolg en telkens het ek my verlustig in die genot wat 'n kiekie kan bring.
Vandag neem ons foto's en bêre dit op ons rekenaars. Die digitale kameras maak alles soveel makliker....tog mis ek die gevoel van 'n foto-album vol herinneringe wat ek kan vashou en koester in my hande. Nie dat daar 'n gebrek aan sulke items in my huis is nie....daar is rakke vol albums, jare se leef-ervaringe vasgeplak en gestoor vir die nageslag. En taamlik dikwels blaai ons deur dié albums en geniet alles weer van voor af.
Ons was onlangs in die Bosveld anderkant Nylstroom en kamera in die hand, het ek die skoonheid van hierdie stuk wêreld ingedrink en vasgekiek vir ewig. Kom geniet die mooi van God se Skepping saam met my.....
Ou Bloukoppie daar teen die muur
is dit 'n muggie waarna jy so gluur?
Die growwe stam van 'n doppruim, 'n blinkblaar wag-'n-bietjie, 'n soetdoring of 'n kurkbasklapper......almal ewe uniek, almal ewe mooi.
"Kwêêêê!" roep die grys loerie sy kenmerkende Bosveldroep....
...en bloukopkoggelmander luister
Nêrens is die lug so blou, so skoon soos hier in die bosse nie en sou 'n mens opkyk, raak jy bewus van jou eie kleinheid.
Tarentaal vertel 'n ou verhaal
van kruiwawiel se tjierietjier -
spikkelveer roep poelpetaan
oor rant en vlei die donkermaan
dan pik-pik hy
en skrop soel somers pienktoon oop
daar waar hy ouman ver
sy paadjie saam-saam loop
Waar soggens vroeg oranje-geel
die son oor gras en bosse streel
waar kierieklapper en karee
hul eenvoud skoon aan almal gee
het ek my hart toe wéér verloor
my liefhê-land, my siel bekoor…
deur leegtes en verbrande gras
oor heuwels teen 'n slakkepas
geluister hoe die wind deur oop vensters praat,
gesien hoe 'n kiewiet wip-wip na sy maat…
en altyddeur geweet: my land is mooi, my land is goed
my land pomp deur my hart se bloed
Saai jou saad in die môre, gaan in die laatmiddag daarmee voort...
- Prediker 11:6
“Nou kan jy weer bly word, “ sê hy en kyk na my -
na lange jare saam is daar wêrelde van verstaan
ja ek kan weer sing en skaterlag
ribbokrats oor rante klim
goudgeel stukke sonlig sluk
en opkyk na die wolke blou daarbo
’n twyfelaar wat glo
Dis knoetse en knobbels en krake...
en sandpaadjies tussen graspolle....
Ruik jy die vars lug, hoor jy die roep van 'n houtkapper, voel jy die stilte om jou vou soos 'n sagkombers?
Hier is dit rustig. Hier kan jy net jy wees.
Wie het die waters in die holte van Sy hand afgemeet, met die breedte van Sy hand die maat van die hemel bepaal, met 'n maatemmer die grond van die aarde afgemeet, met 'n skaal die berge en die heuwels geweeg? Jesaja 40.
Hoog oor die water skommel die vinkies
Vol van die vreug van die somerdag...
C. Louis Leipoldt.
'n Bosveldvisvanger teen die hemelblou
en 'n kakelaar wat kan kekkelpraat van smôrens vroeg tot sawens laat...
.....moet van akkedissies nie vergeet
of pienkrooi naaldekokers wat mos alles weet !
Die hoep-hoep met sy vere bruin en swart
het my lank doodstil laat staan,
verwonderd en verbaas het ek gekyk
hoe hy met sy lang snawel
sappige wurms uit die grond uit grou,
hom niks gesteur aan my en jou.
Teen skemeraand het ons saam met die bottergatjie op die blou stoele langs die swembad gaan sit -
ons het gesels, gelag
en ook miskien gebid...
Ons batterye is weer gelaai, ons harte is lig en die lewe is 'n lied.
Posted by Elizabeth Kendall at 06:46 4 comments