Lesersbrief: Einde van slepende ‘oorlog’ in sigJohan Smit. Foto: Verskaf. Johan Smit van Bellville skryf: Die ANC se sukses het heelwat daarmee te make dat dit deurlopend ná 1994 ŉ strategie gevolg het van geleidelike oorname terwyl wit mense ŉ geleidelike oorgawe maak. Dis is ŉ moeilike proses om teen te staan omdat wit mense, wat baie het om te verloor, eers gedreig en dan gerusgestel word om verdere toegewings te maak. Nieteenstaande is daar ŉ groeiende minderheid wat ingrawe en weerstand bied. Alhoewel die ANC sukses behaal het by swart kiesers met voorgaande strategie, begin die gevolge hiervan egter sigbaar raak en swaar weeg op die prestasie van organisasies, instellings en die ekonomie. Die oorsaak van die ekonomiese verlamming is juis die “stadige oorlog” wat kundigheid en kapitaal vervreem van geleenthede om dit aan te wend. Dit beteken dat die ANC al meer gaan sukkel om inkrementele voordele vir swart kiesers te genereer of selfs net die status quo te handhaaf. Daar is byvoorbeeld minder werk en swakker of geen dienste nie, terwyl lewenskoste styg. Die oplossing is om transformasie in te perk of te staak sodat kundige mense hul bydrae kan maak en Suid-Afrikaanse beleggers nie die geleentheid ontsê word of nie genoeg vertroue het om te belê nie. Maar dit beteken die ANC moet erken dat dit misluk het, en dis nie ŉ opsie vir magsbehepte politici nie. Wat dus uitgehou word na kiesers, is dat politici nie aanspreeklik is vir hul eie mislukkings nie, maar dat dit inderdaad wit mense se skuld is dat swart mense swaarkry. Hieruit vloei rassepolarisering van die samelewing en die morele regverdiging vir radikale ekonomiese transformasie en radikale beleide, soos grondonteiening sonder vergoeding. Alhoewel voorgaande klink soos slegte nuus vir Afrikaners, is dit nie. Soos ek hierbo uitgelig het, is dit feitlik onmoontlik om die “stadige stryd” te wen. Om die volgende redes het ons egter ŉ beter kans om met ŉ “vinnige stryd” die oorhand te kry. Eerstens: radikale optrede soos die ANC-beleid van onteiening sonder vergoeding maak dit makliker vir minderhede om die hoër morele grond te handhaaf en steun van redelike individue, partye en organisasies (plaaslik en in die buiteland, soos die Verenigde Nasies) te werf. Dit werp reeds vrugte af soos toe die Nederlandse parlement onlangs ŉ mosie teen grondonteiening sonder vergoeding aanvaar het. ŉ Tweede (dalk die belangrikste?) rede hoekom ŉ versnelde stryd teen wit mense goeie nuus is, is dat dit Afrikaners vinniger gaan saamsnoer. Ek lees onlangs ŉ berig van die pragmatiese Tim du Plessis in Rapport en sien duidelik die skuif wat talle Afrikaners besig is om te maak. Alhoewel baie ongemaklik is met identiteitspolitiek, is daar eintlik nie ŉ alternatief as jy hier wil oorleef nie. Miskien was ons in elk geval, nes die res van die Weste, heeltemal naïef hieroor. Derdens is dit so dat dit ongelukkig eers slegter moet gaan voor dinge kan verbeter. Alhoewel ons so graag die ergste wou vryspring en daarom die stadige stryd ondersteun het, stuur ons nou af op ŉ krisis omdat die ANC en EFF gaan aanhou vasklou aan die ideologie van transformasie as die enigste manier om op die kort termyn swart kiesers se stem te verseker. Dit beteken onafwendbaar dat korrupsie, misdaad, werkloosheid, onbevoegdheid, staatsinstellings wat enorme verliese ly, al swakker dienslewering, disinvestering, begrotingstekorte, krimpende inkomste, en groeiende staatskuld net erger gaan raak. Vierdens gaan swakker lewensomstandighede aanleiding gee tot ŉ vinniger versplintering van die swart politiek en gevolglike koalisiepolitiek wat die staat gaan verswak en só die deur vir goed georganiseerde gemeenskappe sal oopmaak om (meer) onafhanklik van die staat te funksioneer. Die finale rede hoekom voorgaande goeie nuus is, is omdat ŉ gemeenskap net soveel kan verduur voordat daar ŉ draaipunt moet kom. Ons speel teen tyd en hoe langer dit neem om ŉ onderste draaipunt te bereik, hoe moeiliker sal dit raak vir ŉ goed georganiseerde gemeenskap om die kritiese massa te behou om dit te deurleef. Hoewel die situasie vir Afrikaners in Suid-Afrika donker lyk, is die geskiedenis nooit verby nie en draai die wiel beslis. Dink maar aan die groot omwenteling in ŉ kort tyd weens die handelsoorlog tussen die VSA en China. Vir hoe lank het kommentators vas geglo dat China se opkoms onstuitbaar is? In ŉ kort tydjie het die Amerikaanse ekonomie egter versnel met die gevolg dat Amerika die laagste werkloosheidsyfer in meer as 50 jaar het, terwyl China se groei tot die laagste in 27 jaar teruggesak het. Dan is daar ook Brexit wat ŉ heeltemal onverwagse skuif in die teenoorgestelde rigting is as die lang proses van konsolidasie binne die Europese Unie. Die toekoms is dus selde ŉ reglynige projeksie van gebeure tot op hede en alles is beslis nog nie verlore vir Afrikaners aan die suidpunt van Afrika nie. Veral nie vir dié wat glo nie.