Jy word eers rustig met vreemde geluide en klankgrepe ingelei, tot by 'n ligte ritme begin en grommende bas drom en dan ontploffende kitaar crescendo koor. Hierby is die subtiele eggo-ende skrape van DJ Redwood, wêreldbekende geraasmaak deelnemer, ook agter die wiele vir Pestroy en saam met DJ Nifty in Idol Hands. Plus 'n klomp ander goed, "Google DJ Redwood"... 'n Ontstellende CNN dude, met 'n beat.
Ons open met 'n siek groot basbeat, iets roboties, soos 'n kanonklankgreep onder 'n mikroskoop, en net as jy die PVC nadertrek, is Somerfaan se stem in soliede-eggo so mooi, dat jy maar vir blomme opt. Die paranoïse verklaring word met skril alarmagtige byvoegings verhoog, en wanneer die opname soos 'n ou kasset opbreek druk jy repeat. Saam met van die grotes in die playlist die een, enige iets Kevin Martin of meneer Broadrick dankie.
Mal oor Jane Rademeyer, haar Halo het ons kriewelend aan die dans gehad, orals. En hierso saam met nog meesterbeats kom sy voluit, die belaaide Bring Back The Humans is perfek vir haar sensitiwiteit. Dit is natuurlik paradoksies 'n baie sad liedjie in konteks, maar met 'n bas so groot dat dit klink asof dit deur dik swartsakke van die kamer langsaan kom... Besing die einde. (Sien ook Hyperdrive se Lillakiss oorlogslied "Kill The Humans")
Hier kom ons by die surrealistiese, praglied met olie-agtige klankbewegings waardeur totale ander musiek blyk bestaan. 'n Kunswerk met stem, elektronies uitgeknip en supercollage in iets langs 'n liedjie, soos 'n bank langs 'n boom sal wees. Jane weer met fluistermooiheid. Angswekkende elipse.
Miskien 'n siek inleiding vir wat opvolg, Huyser se paar woorde maak vir nog 'n treffer, want hierdie een vat dit van 'n meer robotiese oogpunt, met effense meer dansbare ritmes plus wye baskitaar begin, maar teen die solo verskuif dit na kategorieloos met mening. Eindelose Somer, sjoe, hehe, surfboards, nie.
Mal CD. Vol van al die lekker en mooigoed waarvan mens hou. 'n Avontuuragtige reis deur klanksisteme, dit alles met van ons fav musikante saam, 'n konseptuele ekskursie in beats.
Die begin word luidkeels aangekondig deur local connection Frank Opperman, en terwyl jy die ou orrel geniet, en glimlag vir die uitbundige positiwiteit, sal jy seker bietjie kopkrap, al klaar...
En dan skop die ritme sommer heerlik diep en bedekkend in, effense elektroniese kolke word met 'n robotstem aangevul, en jy dans. Die Spook is 'n waarskuwende enetjie, drywende bas met minimalistiese perkussies,
Samewerking deur Joao Orecchia, kitaar en effekte, maak vir 'n rustige liedjie waarin die ritmes met diep klaviernote saamgeflans word. Haaie Onder Ons met ligte amper gefluisterde rym, 'n meer "intieme" kant word geskep, wat weer later ontgin sal word.
Verder op die Interplanetêre-idee* waaroor ons niks vertel het nie. Kaartie Na Venus is ook rustige verse wat in 'n mantra-agtige herhaling verval oor 'n direkte ritme. Vertelling van die reis na die buiteruim wat die packaging kenmerk, 'n liefdesvertelling van afskeid, oorlog en Soetelief. Die ontploffing geluid aan die einde...
Totsiens By Die Stasie is 'n skuiwende-ritme-werk wat eers verspreide ritmes vestig en dan met klaviernote en snare ingekleur word tot 'n veelvlakkige bewys van die elektroniese oorname wat die album verwesenlik. Basiese kompleksiteit met woorde.
Warm Angstige Nag begin staalmars, maar draai by 'n meer emosionele klank, groot en ernstig, tot ons met 'n paar eensame insiggewende orrelnote afskeid neem. (Saad-2011)
Die ding verbaas nie net mense nie maar het Geraas se prys gewen vir beste Elektroniese bydra. Dit is dus 'n wenner van die begin af. Huyser se kuns groet jou met 'n asemophou At. Draaiend by genres soos min.
Somerfaan besing die punt van sy hart, in 'n kitaarbelaaide ballade oor 'n nog van die ingekleurde beats. Die liefdesliedjie wat sonder pretensie verklaar word op die mees onskuldig eerlike manier. Sommer vinnig, Wit Branders Teen Die Blou Lug.