Hoe het die Romeine in die tweede eeu besluit waar hulle die muur van Hadrianus moes bou? - Inligting
Hoe het die Romeine in die tweede eeu besluit waar die muur van Hadrianus gebou moes word?
Hoe het die Romeine in die tweede eeu besluit waar die muur van Hadrianus gebou moes word? Dit is presies geleë in die smalste oos-wes gedeelte van die eiland. Hulle het geen laserteodoliete, lense, lugwaarnemingsmetodes of kaartwinkels gehad nie.
Verbasend genoeg het hulle 'n tweede noordelike muur gebou by 'n ander benouing, dus moet toeval uitgesluit word.
Die Romeine was goeie landmeters. Vitruvius beskryf opmetingshulpmiddels en -metodes in 'n boek wat nog in die Middeleeue gebruik is, honderde jare nadat dit geskryf is.
Deur op vaste afstande op te sit en 'n loodgieter met eenvoudige sigstawe te gebruik, is dit baie maklik om vierkante, lyne, driehoeke, ens. Uit te lê en die afstande tussen verskillende punte te meet. Die Romeine het groot stukke grond in baie presiese vierkante verdeel en op baie plekke in Italië en Frankryk bestaan ​​die stukke grond steeds en word dit vandag as eiendomsgrense gebruik.
Die tegnologie om die smalste punt in Noord -Engeland te bepaal, is in vergelyking met dit wat nodig is om lopende water en baddens aan Romeinse dorpe te voorsien, soos met die Nimes -akwaduk in Suid -Frankryk, wat hier getoon word by die Pont du Gard -kruising van die Gardonrivier.
Die Fontaine d'Eure, op 76 m (249 voet) bo seespieël, is slegs 17 m (56 voet) hoër as die verdelingskom in Nîmes, maar dit bied 'n voldoende helling om 'n konstante vloei van water na die 50,000 inwoners te handhaaf van die Romeinse stad. Die gemiddelde helling van die akwaduk is slegs 1 uit 3000. Dit wissel baie in sy loop, maar in sommige afdelings is dit so min as 1 uit 20 000.
Die gedeeltes waar die helling slegs 1: 20,000 of 1m in 20km is, is doelbewus nie toevallig nie, wat ontwerp is om die Pont du Gard gedeelte aansienlik laer en makliker om te bou, as wat deur 'n ewe helling vereis sou word.
Let ook daarop dat hoewel die landengte van die muur van Hadrianus slegs 118 km lank is, die Romeinse ingenieurs tegelykertyd die bou van 'n 170 km tonnel -akwaduk, die Gadra -akwaduk, onderneem het om die stad Gadra in Jordanië van water te voorsien.
Kortom, die Romeine was uitstekende ingenieurs en het goed geweet hoe om groot stukke en strukture te ontwerp en te ondersoek. Dit is 'n foutiewe redenasie om aan te neem dat die afwesigheid van moderne tegnologie sulke prestasies onmoontlik gemaak het.
Let ook op uit hierdie uiteensetting van antieke meettoestelle:
Uit sy beskrywing blyk dit dat die dioptra in slegs twee belangrike opsigte van die moderne teodoliet verskil. Dit ontbreek die ekstra gemak van twee uitvindings wat nie vir Hero beskikbaar is nie - die kompas en die teleskoop.
Dit is opmerklik dat 'n daling van 1: 20.000 slegs 50 cm oor 10 km is. In dieselfde 10 km strek die aardkrommes met ongeveer 10 m, of 20 keer soveel.
'N Mens kan net so 'n geringe graad met 'n baie akkurate waarde vir die radius van die aarde - en hulle het al die berekeninge uitgevoer Romeinse syfers!
Meting, opmeting en kaartmaak is ou praktyke deur die Grieke, Romeine, Egiptenare, Druïde, Chinese ... byna almal het geweet hoe om lyne en hoeke oor 'n lang afstand op te spoor en te meet.
Opmeting is gebaseer op meetkunde, veral driehoeke, en dit was destyds alombekend. Teen die tyd dat die muur van Hadrianus begin is (122 nC), bestaan ​​Euclid's Elemente en Apollonius se kegels al eeue lank, en Ptolemaeus het gewerk hoe groot die aarde was en die afstand na die maan.
Die basiese gereedskap is dinge soos stokke, tou, kettings en gewigte. Afstande kan gemeet word deur 'n stok met 'n bekende hoogte in die grond in te ry en dan die skynbare hoogte van 'n entjie af te meet. As u twee bekende punte kan sien, kan u triangulasie gebruik om te meet waar u is. Reguit lyne kan bereik word deur seker te maak dat verskeie stokke in lyn staan, bekend as "afstandpale". Nivellering kan gedoen word met 'n loodgieter ('n gewig op 'n tou). Vir lang afstande waar akkuraatheid nie belangrik was nie, het die Romeine selfs 'n basiese kilometerteller gehad waarmee u kon ry.
U sal moontlik belangstel in die boek Roman Surveying deur Isaac Moreno Gallo, wat die tegnologie, instrumente en tegnieke in detail behandel.
Hadrian's Wall loop aan die bokant van die Whin Sill, 'n geologiese kenmerk wat mense uit die noorde met 'n krans laat sien. Die hoogte van die muur is dus op baie plekke verhoog deur 'n natuurlike kenmerk. Die Romeine het nie net voordeel getrek uit die relatiewe engheid van die eiland daar nie - hulle het die geografie gebruik om die muur meer verdedigbaar te maak.
Die Romeine het geweet waar hulle die muur van Hadrianus moes bou, omdat hulle geweet het waar hulle 'n muur nodig het of wou hê.
Niemand weet presies waarom die muur van Hadrianus gebou is nie. Maar die Romeine het die lande van die Brigantes en ander stamme in die suide beheer, en dit is nie bekend hoeveel beheer hulle oor die stamme ten noorde van die muur gehad het nie. Die Muur het dit in elk geval maklik gemaak om te bepaal wie noord en suid gereis het, en om watter redes, in daardie gebied, wat op daardie stadium al dan nie die keiserlike grens was nie.
As u die mees eenvoudige teorie aanvaar dat die muur op daardie tydstip die grens was van direkte keiserlike beheer, dan sou die Romeine 'n muur by die grens wou bou, óf die grond moes verower na die noorde, of afstand doen van die beheer oor grond in die suide.
U kan dus sê dat die Romeine die muur gebou het waar dit was, want dit was waar hulle destyds 'n grens wou hê.
Wat die wete betref van die smal dele van die eiland Groot -Brittanje, het die Romeine reeds verskillende opnames in hul provinsie Brittanje laat doen om verskillende Romeinse paaie aan te lê, en het hulle 'n goeie idee gehad van hoe breed Brittanje op verskillende breedtegrade in die provinsie was. .
Om uit te vind hoe groot Brittanje in die noorde van die provinsie van Brittanje was, kon die Romeine miskien VRA Mense wat miskien noord van die grens gekom het om handel te dryf BETAAL handelaars uit die noorde vir inligting.
Die Romeinse leërs het ook diep in Skotland opgeruk, ver noord van Hadrianus se muur, of selfs die Antoniene muur, lank voordat Hadrianus se muur gebou is, en het oorblyfsels van forte ver noord van die twee latere mure gelaat, sodat die Romeine het waarskynlik baie ondersoek ingestel na die dele van Skotland waardeur hulle opgeruk het en forte gebou het.
Na die Slag van Mons Graupius in 84 nC het goewerneur Agricola sy vloot beveel om deur Skotland te vaar om te bewys dat Brittanje 'n eiland is en die voorlegging van die Orkney -eilande te ontvang. Die vloot sou ongetwyfeld kaarte van hul reis gemaak het en let op die breedtegrade van skiereilande en baaie wat die breedte van Brittanje beïnvloed het.
Geskiedenis van papier
Papier is 'n dun, nie -geweefde materiaal wat tradisioneel gemaak word uit 'n kombinasie van gemaalde plant- en tekstielvesels. Dit word hoofsaaklik gebruik vir die skryf, kunswerk en verpakking, dit is gewoonlik wit. Die eerste papiervervaardigingsproses is in China gedokumenteer gedurende die Oostelike Han -tydperk (25–220 nC) wat tradisioneel aan die hofbeampte Cai Lun toegeskryf is. Gedurende die 8ste eeu het Chinese papiervervaardiging na die Islamitiese wêreld versprei, waar pulpmeulens en papiermeulens gebruik is vir papiervervaardiging en geldmaak. Teen die 11de eeu is papiervervaardiging na Europa gebring. Teen die 13de eeu is die vervaardiging van papier verfyn met papiermeulens wat waterwiele in Spanje gebruik. Later het Europese verbeterings aan die papierverwerkingsproses in die 19de eeu gekom met die uitvinding van papier op hout.
Alhoewel voorlopers soos papirus en amate in onderskeidelik die Mediterreense wêreld en die pre-Columbiaanse Amerikas bestaan ​​het, word hierdie materiaal nie as ware papier gedefinieer nie.  Egte perkament word ook nie as papier beskou nie [a] wat hoofsaaklik gebruik word vir skryf, perkament is 'n swaar voorbereide diervel wat voorafgegaan is aan papier en moontlik papirus. In die twintigste eeu, met die koms van plastiekvervaardiging, is 'n paar plastiekpapier bekendgestel, sowel as papier-plastieklaminate, papiermetaallaminate en papiere wat met verskillende produkte toegedien of bedek is, wat hulle spesiale eienskappe gee.
Die toetreding van Kores die Grote van die Achaemenidiese Ryk in 559 vC het die heropbou van die stad Jerusalem en die heropbou van die Tempel moontlik gemaak.   'n Paar rudimentêre rituele offerande het voortgegaan op die plek van die eerste tempel na die vernietiging daarvan.  Volgens die slotverse van die tweede boek Kronieke en die boeke Esra en Nehemia, toe die Joodse ballinge na Jerusalem terugkeer na 'n besluit van Kores die Grote (Esra 1: 1–4, 2 Kronieke 36: 22- 23), is met die bouwerk begin op die oorspronklike plek van die altaar van die tempel van Salomo.  Na 'n relatief kort stilstand weens die teenkanting van mense wat die leemte tydens die Joodse ballingskap gevul het (Esra 4), het die werk hervat c. 521 vC onder Darius I (Esra 5) en is voltooi gedurende die sesde jaar van sy bewind (ongeveer 516 vC), met die tempelwyding die volgende jaar. [ aanhaling nodig ]
Hierdie gebeure verteenwoordig die laaste gedeelte in die historiese verhaal van die Hebreeuse Bybel. 
Die oorspronklike kern van die boek Nehemia, die eerste-persoon-herinnering, is moontlik omstreeks 400 vC gekombineer met die kern van die boek Esra. Verdere redigering het waarskynlik in die Hellenistiese era voortgegaan. 
Die boek vertel hoe Nehemia aan die hof van die koning in Susa in kennis gestel word dat Jerusalem sonder mure is en besluit om dit te herstel. Die koning stel hom aan as goewerneur van die provinsie Yehud Medinata en hy reis na Jerusalem. Daar herbou hy die mure, ondanks die opposisie van Israel se vyande, en hervorm die gemeenskap in ooreenstemming met die wet van Moses. Na 12 jaar in Jerusalem keer hy terug na Susa, maar besoek Jerusalem weer. Hy vind dat die Israeliete afvallig was en nie-Joodse vroue geneem het, en hy bly in Jerusalem om die wet toe te pas.
Op grond van die Bybelse verslag, is daar onmiddellik na die terugkeer uit die ballingskap van Babilon reëlings getref om die verlate Yehud -provinsie te herorganiseer ná die afsterwe van die koninkryk Juda sewentig jaar tevore. Die liggaam van pelgrims, wat 'n groep van 42 360 gevorm het,  wat die lang en somber reis van ongeveer vier maande, van die oewer van die Eufraat tot in Jerusalem voltooi het, is tydens hul optrede deur 'n sterk godsdienstige impuls, en daarom een hulle eerste bekommernisse was om hul ou huis van aanbidding te herstel deur hul verwoeste Tempel  te herbou en die offerrituele wat bekend staan ​​as die korbanot.
Op uitnodiging van Serubbabel, die goewerneur, wat hulle 'n merkwaardige voorbeeld van vryheid gewys het deur persoonlik 1000 goue darics by te dra, behalwe ander geskenke, het die mense met groot entoesiasme hul gawes in die heilige skatkamer gestort.  Eers het hulle die altaar van God opgerig en toegewy op die presiese plek waar dit voorheen gestaan ​​het, en dan het hulle die verkoolde puinhope wat die plek van die ou tempel beset het, in die tweede maand van die tweede jaar verwyder ( Te midde van groot openbare opgewondenheid en blydskap, is die fondamente van die Tweede Tempel gelê. 'N Groot belangstelling is in hierdie groot beweging gevoel, alhoewel dit met gemengde gevoelens deur die toeskouers beskou is (Haggai 2: 3, Sagaria 4:10). 
Die Samaritane wou help met hierdie werk, maar Serubbabel en die ouderlinge het so 'n samewerking geweier en gevoel dat die Jode die tempel sonder hulp moes bou. Onmiddellik is bose berigte oor die Jode versprei. Volgens Esra 4: 5 het die Samaritane probeer om 'hul doel te verydel' en boodskappers na Ecbatana en Susa gestuur, met die gevolg dat die werk opgeskort is. 
Sewe jaar later sterf Kores die Grote, wat die Jode toegelaat het om na hul vaderland terug te keer en die tempel te herbou (2 Kronieke 36: 22–23) en word opgevolg deur sy seun Cambyses. By sy dood het die 'valse Smerdis', 'n bedrieër, die troon vir ongeveer sewe of agt maande beklee, en toe word Darius koning (522 vC). In die tweede jaar van sy bewind is die werk met die heropbou van die tempel hervat en voortgegaan tot die voltooiing daarvan (Esra 5: 6–6: 15), onder die aansporing van die ernstige raad en vermanings van die profete Haggai en Sagaria. Dit was gereed vir toewyding in die lente van 516 vC, meer as twintig jaar na die terugkeer uit ballingskap. Die tempel is voltooi op die derde dag van die maand Adar, in die sesde jaar van die regering van Darius, te midde van groot blydskap van die hele volk (Esra 6: 15,16), hoewel dit duidelik was dat die Jode nie meer 'n onafhanklike volk nie, maar was onderworpe aan 'n vreemde mag. Die Boek van Haggai bevat 'n voorspelling dat die heerlikheid van die Tweede Tempel groter sou wees as die van die eerste (Haggai 2: 9). 
Sommige van die oorspronklike artefakte uit die tempel van Salomo word nie in die bronne genoem nadat dit in 586 vC vernietig is nie, en word vermoedelik verlore. Die tweede tempel ontbreek die volgende heilige artikels:
Die verbondsark   wat die kliptafels bevat, waarvoor  die pot manna en die staf van Aäron  neergesit is
Die Urim en Thummim   (waarsêersvoorwerpe in die Hoshen)
Die heilige olie 
Die heilige vuur.  
In die Tweede Tempel is die Kodesh Hakodashim (Allerheiligste) geskei deur gordyne eerder as 'n muur soos in die Eerste Tempel. Tog, soos in die Tabernakel, het die Tweede Tempel nog ingesluit:
Volgens die Mishnah,  het die "Grondsteen" gestaan ​​waar die ark was, en die Hoëpriester het sy vuurpan op Yom Kippur daarop aangebring. 
Die Tweede Tempel bevat ook baie van die oorspronklike goudvoorwerpe wat deur die Babiloniërs geneem is, maar deur Kores die Grote herstel is.   Volgens die Babiloniese Talmoed  ontbreek die tempel egter aan die Shekhinah (die woon- of vestigende goddelike teenwoordigheid van God) en die Ruach HaKodesh (heilige gees) teenwoordig in die Eerste Tempel.
Tradisionele rabbynse literatuur verklaar dat die Tweede Tempel 420 jaar lank bestaan ​​het en gebaseer was op die 2de-eeuse werk Seder Olam Rabbah, konstruksie geplaas in 350 BCE (3408 AM) [sic], 166 jaar later as sekulêre ramings, en vernietiging in 70 CE (3829 AM).  
Die vyfde orde, of afdeling, van die Mishnah, bekend as Kodashim, bevat gedetailleerde beskrywings en besprekings van die godsdienstige wette wat verband hou met tempeldiens, insluitend die offers, die tempel en die meubels daarvan, asook die priesters wat die pligte en seremonies uitgevoer het van sy diens. Traktate van die orde handel oor die offerandes van diere, voëls en maaltydoffers, die wette om 'n offerande te bring, soos die sondeoffer en die skuldoffer, en die wette van wanbesteding van heilige eiendom. Boonop bevat die bevel 'n beskrywing van die Tweede Tempel (traktaat Middot), en 'n beskrywing en reëls oor die daaglikse offerdiens in die Tempel (traktaat Tamid).   
Na die verowering van Judea deur Alexander die Grote, het dit deel geword van die Ptolemaïese Koninkryk Egipte tot 200 v.C., toe die Seleucidiese koning Antiochus III die Grote van Sirië Farao Ptolemeus V Epiphanes verslaan het in die Slag van Paneion.  Judea het op daardie oomblik deel geword van die Seleucidiese Ryk. Toe die Tweede Tempel in Jerusalem geplunder en die godsdienstige dienste daarvan opgehou is, is Judaïsme effektief verbied.
In 167 vC het Antiochus IV Epiphanes beveel dat Zeus in die tempel 'n altaar opgerig moet word. Volgens Josefus het hy ook 'Jode gedwing om die wette van die land te ontbind, om hul babas onbesneden te hou en varkvleis te offer op die altaar waarteen hulle almal gekant was, en die mees goedgekeurde onder hulle is geplaas dood. "  Dit stem ooreen met die verslag in die boek van 1 Makkabeërs.
Na die Makkabese opstand teen die Seleucidiese ryk, is die Tweede Tempel herwy en word dit die godsdienstige pilaar van die Joodse Hasmonese koninkryk, sowel as kultureel verbonde aan die Joodse vakansiedag van Chanoeka.
Daar is bewyse uit argeologie dat verdere veranderinge aan die struktuur van die tempel en sy omgewing aangebring is tydens die Hasmonese bewind. Salome Alexandra, die koningin van die Hasmonese koninkryk, het haar oudste seun Hyrcanus II as die hoëpriester van Judaea aangestel. Haar jongste seun, Aristobulus II, was vasbeslote om die troon te hê, en sodra sy gesterf het, het hy die troon gegryp. Hyrcanus, wat die koning sou wees, het ingestem om die hoëpriester te wees. Antipater, die goewerneur van Idumæa, het Hyrcanus aangemoedig om nie sy troon prys te gee nie. Uiteindelik vlug Hyrcanus na Aretas III, koning van die Nabateërs, en keer terug met 'n leër om die troon terug te neem. Hy het Aristobulus verslaan en Jerusalem beleër. Die Romeinse generaal Pompeius, wat in Sirië in die Derde Mithridatiese Oorlog teen die Armeniërs geveg het, het sy luitenant gestuur om die konflik in Judaea te ondersoek. Beide Hyrcanus en Aristobulus het 'n beroep op hom gedoen om ondersteuning. Pompeius was nie ywerig om 'n besluit hieroor te neem nie, wat Aristobulus laat optrek het. Hy is agtervolg deur Pompeius en het oorgegee, maar sy volgelinge het Jerusalem vir Pompeius se magte gesluit. Die Romeine beleër en neem die stad in 63 v.G.J. Die priesters het tydens die beleg voortgegaan met die godsdienstige gebruike in die tempel. Die tempel is nie deur die Romeine geplunder of benadeel nie. Pompeius self, miskien per ongeluk, het in die Allerheiligste gegaan en die volgende dag die priesters beveel om die tempel weer te herstel en die godsdienstige gebruike te hervat. 
Toe die Romeinse keiser Caligula beplan om sy eie standbeeld in die tempel te plaas, kon Agrippa I se kleinseun ingryp en hom oorreed om dit nie te doen nie.
Die aankondiging van Johannes XXIII op 25 Januarie 1959, in die hoofsaal van die Benediktynse klooster wat aan die Basiliek van Paulus buite die mure in Rome was, van sy voorneme om 'n algemene raad te belê, was selfs 'n verrassing vir die aanwesige kardinale.   Die pous het die raad informeel onder volmaan aangekondig aan 'n skare wat op die Sint -Pietersplein vergader het. 
Hy het die idee slegs tien dae tevore getoets met een van hulle, sy kardinaal, minister van buitelandse sake, Domenico Tardini, wat die idee entoesiasties ondersteun het.  Alhoewel die pous later gesê het dat die idee vinnig in sy gesprek met Tardini by hom opgekom het, het twee kardinale vroeër probeer om hom in die idee te interesseer. Hulle was twee van die konserwatiefste, Ernesto Ruffini en Alfredo Ottaviani, wat die idee reeds in 1948 aan Pius XII voorgestel het en dit op 27 Oktober 1958 voor Johannes XXIII gestel het. 
Die werklike voorbereiding vir die raad het meer as twee jaar geduur en het werk van 10 gespesialiseerde kommissies, mense vir massamedia en Christelike eenheid en 'n Sentrale Voorbereidende Kommissie met 120 lede vir algehele koördinering ingesluit, wat meestal bestaan ​​uit lede van die Roman Curia. By Vatikaan I het 737 bygewoon, meestal uit Europa.  Bywoning in Vatikaan II het in latere sessies gewissel van 2 100 tot meer as 2 300. Daarbenewens 'n wisselende aantal periti ("kundiges") was beskikbaar vir teologiese konsultasie - 'n groep wat blykbaar 'n groot invloed gehad het toe die raad vorentoe gegaan het. Sewentien Ortodokse Kerke en Protestantse denominasies het waarnemers gestuur.  Meer as drie dosyn verteenwoordigers van ander Christelike gemeenskappe was teenwoordig tydens die openingsessie, en die getal het aan die einde van die 4de raadsessies tot byna 100 gegroei.
Johannes XXIII open die raad op 11 Oktober 1962 tydens 'n openbare sitting in die Sint -Pietersbasiliek in Vatikaanstad  en lees die verklaring Gaudet Mater Ecclesia voor die raadsvaders.
Wat tans nodig is, is 'n nuwe entoesiasme, 'n nuwe vreugde en gemoedsrus in die onvoorwaardelike aanvaarding van die hele Christelike geloof, sonder om die akkuraatheid en presisie in die aanbieding daarvan te verbeur wat die verrigtinge van die Raad van Trent en die Eerste Vatikaanraad. Wat nodig is, en waarna almal vandag 'n ware Christelike, Katolieke en apostoliese gees begeer, is dat hierdie leerstelling meer bekend sal wees, dieper verstaan ​​en meer deurdringend sal wees in die uitwerking daarvan op mans se morele lewens. Wat nodig is, is dat hierdie sekere en onveranderlike leer, aan wie die getroue gehoorsaam is, opnuut bestudeer en in hedendaagse terme herformuleer word. Want hierdie geloofsdeposito, of waarhede wat in ons eertydse leer vervat is, is een ding: die manier waarop hierdie waarhede uiteengesit word (met die betekenis daarvan ongeskonde) is iets anders. (Roncalli, Angelo Giuseppe, "Opening address", Raad, Rome, IT. )
Die eerste werksessie van die raad was op 13 Oktober 1962. Op die dag se agenda was die verkiesing van lede van die tien versoenende kommissies. Elke kommissie sou sestien gekose en agt aangestelde lede hê, en van hulle sou die meeste werk van die Raad gedoen word.  Daar is verwag dat die lede van die voorbereidende kommissies, waar die Curia sterk verteenwoordig was, as die meerderhede in die versoenende kommissies bevestig sou word.   Maar senior Franse kardinaal Achille Liénart het die Raad toegespreek en gesê dat die biskoppe nie intelligent vir vreemdelinge kon stem nie. Hy het gevra dat die stemming uitgestel word sodat al die biskoppe die kans kry om hul eie lyste op te stel. Die Duitse kardinaal Josef Frings sekondeer die voorstel, en die stemming is uitgestel.  Die eerste vergadering van die raad verdaag na slegs vyftien minute. 
Die biskoppe het vergader om die lidmaatskap van die kommissies te bespreek, asook ander aangeleenthede, beide in nasionale en streeksgroepe, sowel as byeenkomste wat meer informeel was. Die oorspronklike skema (Latyn vir konsepte) van die voorbereidingsessies, opgestel deur Sebastiaan Tromp, die sekretaris van die voorbereidende teologiese kommissie, is verwerp deur 'n bondgenootskap van liberaal-georiënteerde "Rynland" -geestelikes en nuwes is geskep.  Toe die raad op 16 Oktober 1962 vergader, is 'n nuwe lei kommissielede voorgelê en goedgekeur deur die Raad.  Een belangrike verandering was 'n aansienlike toename in lidmaatskap uit Sentraal- en Noord -Europa, buite lande soos Spanje of Italië. Meer as 100 biskoppe uit Afrika, Asië en Latyns -Amerika was Nederlanders of Belgies en was geneig om met die biskoppe uit daardie lande te skakel. Hierdie groepe is gelei deur kardinale Bernardus Johannes Alfrink van Nederland en Leo Suenens van België. 
Elf kommissies en drie sekretariaat is saamgestel met hul onderskeie presidente:     
De doctrina fidei et morum (Commission on the Doctrine of Faith and Morals), Alfredo Ottaviani
Die episcopis en dioecesium regimine (Kommissie oor biskoppe en die bisdomregering), Paolo Marella
De ecclesiis orientalibus (Kommissie oor die Oosterse Kerke), Amleto Giovanni Cicognani
De sacramentorum disciplina (Kommissie oor die dissipline van die sakramente), Benedetto Aloisi Masella
De disciplina cleri et populi christiani (Kommissie vir die dissipline van die geestelikes en die Christelike mense), Pietro Ciriaci
Die religiose (Kommissie vir Godsdiens), Ildebrando Antoniutti
De sacra liturgie (Kommissie vir die Heilige Liturgie), Arcadio Larraona
Die missionibus (Kommissie vir die missies), Gregorio Pietro XV Agagianian
De seminariis, de studiis, and de educatione catholica (Kommissie vir seminare, studies en katolieke skole), Giuseppe Pizzardo
De fidelium apostolatu en De scriptis prelo edendis et de spectaculis moderandis (Commission for the Lay Apostolate, the Press, and the Moderation of Shows), Fernando Cento
Tegniese en Organisatoriese Kommissie, Gustavo Testa, Augustin Bea
Administratiewe sekretariaat, Alberto di Jorio.
Na verdaging op 8 Desember is begin met voorbereidings vir die sessies wat vir 1963 beplan is. Hierdie voorbereidings is egter gestaak by die dood van Johannes XXIII op 3 Junie 1963, aangesien 'n Katolieke ekumeniese raad outomaties onderbreek en opgeskort word by die dood van die pous wat dit byeengeroep het, totdat die volgende pous beveel dat die raad voortgesit of ontbind moet word.  Paul VI is op 21 Junie 1963 verkies en het onmiddellik aangekondig dat die raad sal voortgaan. 
Tweede periode: 1963 Redigeer
In die maande voor die tweede sessie het Paul VI gewerk om 'n paar probleme met die organisasie en prosedure wat tydens die eerste sessie ontdek is, reg te stel. Die veranderinge sluit in die uitnodiging van bykomende leke Katolieke en nie-Katolieke waarnemers, die vermindering van die aantal voorgestelde skemata tot sewentien (wat meer algemeen gemaak is, in ooreenstemming met die pastorale aard van die Raad) en later die vereiste van geheimhouding rondom algemene vergaderings uitskakel. 
Paulus se openingsrede op 29 September 1963 beklemtoon die pastorale aard van die Raad en stel vier doelwitte daarvoor:
om die aard van die Kerk en die rol van die biskop meer volledig te definieer
om die Kerk te vernuwe
om eenheid onder alle Christene te herstel, insluitend om vergifnis te soek vir Katolieke bydraes tot skeiding
en om 'n dialoog met die hedendaagse wêreld te begin.
Tydens hierdie tweede sitting het die biskoppe die grondwet oor die liturgie goedgekeur, Sacrosanctum Concilium, en die dekreet oor sosiale kommunikasie, Inter mirifica. Daar is voortgegaan met die skemata oor die kerk, biskoppe en bisdomme en oor ekumenisme.
Dit was in hierdie sessie dat 'n hersiening van die ritueel van die toewyding van die maagde wat in die Romeinse Pousfees gevind is, versoek is dat die hersiene Rite deur Paul goedgekeur is en in 1970 gepubliseer is.  
Op 8 November 1963 kritiseer Josef Frings die Heilige Kantoor en lewer 'n artikulêre en passievolle verweer deur sy sekretaris, Alfredo Ottaviani, in een van die mees dramatiese uitruilings van die Raad.  (Kardinaal Frings se teologiese adviseur was die jong Joseph Ratzinger, wat later as kardinaal hoof sou wees van dieselfde departement van die Heilige Stoel, en van 2005–13 as Benedictus XVI sou regeer). Die tweede sessie het op 4 Desember geëindig.
Derde periode: 1964 Wysig
In die tyd tussen die tweede en die derde sessie is die voorgestelde skemata verder hersien op grond van kommentaar van die raadsvaders. 'N Aantal onderwerpe is gereduseer tot verklarings van fundamentele stellings wat tydens die derde sessie goedkeuring kan kry, met post -versoenbare kommissies wat die implementering van hierdie maatreëls hanteer.
Aan die einde van die tweede sessie het kardinaal Leo Joseph Suenens van België aan die ander biskoppe gevra: "Waarom bespreek ons ​​selfs die werklikheid van die kerk as die helfte van die kerk nie eers hier verteenwoordig word nie?", Met verwysing na vroue.  In reaksie hierop is 15 vroue in September 1964 as ouditeure aangestel.   Uiteindelik was 23 vroue ouditeure by die Tweede Vatikaanraad, onder wie 10 godsdienstige vroue.   Die ouditeure het geen amptelike rol in die beraadslagings gehad nie, alhoewel hulle die vergaderings van subkomitees bygewoon het wat aan raadsdokumente werk, veral tekste wat oor die leke handel.  Hulle het ook weekliks vergader om konsepdokumente te lees en kommentaar daarop te lewer. 
Tydens die derde sitting, wat op 14 September 1964 begin het, het die raadsvaders 'n groot hoeveelheid voorstelle deurgewerk. Daar is 'goedgekeur en gepromulgeer deur die pous' skemas oor ekumenisme (Unitatis redintegratio) die amptelike siening oor Protestantse en Oosters -Ortodokse "geskeide broers" die Oostelike Rite kerke (Orientalium Ecclesiarum) en die Dogmatiese Grondwet van die Kerk (Lumen gentium).
Skema's oor die lewe en bediening van priesters en die sendingbedrywighede van die Kerk is verwerp en teruggestuur na kommissies vir volledige herskrywing. Daar is voortgegaan met die werk aan die oorblywende skemata, veral dié oor die kerk in die moderne wêreld en godsdiensvryheid. Daar was twis oor die hersiening van die dekreet oor godsdiensvryheid en die versuim om daaroor te stem tydens die derde sessie, maar Paul belowe dat hierdie skema die eerste sal wees wat in die volgende sessie hersien sal word.
Paulus het die derde sitting op 21 November afgesluit deur 'n verandering in die eucharistiese vas aan te kondig en Maria formeel te bevestig as 'Moeder van die Kerk'.  Terwyl sommige meer dogmas oor Maria gevra het, het Paulus VI in 'n toespraak van 2 Februarie 1965 verwys na die "Christosentriese en kerkgerigte rigting wat die raad voornemens is om ons leerstelling en toewyding aan ons vrou" te gee. : 12
Vierde periode: 1965 Wysig
In die vierde sessie wou Paul VI en die meeste biskoppe dat dit die laaste was. Kardinaal Ritter het opgemerk dat: "Ons het vasgesteek deur die vertragingstaktiek van 'n baie klein minderheid" in die Curia, wat yweriger was om met die pous te kommunikeer as die meer progressiewe meerderheid. : 3 Elf skemata bly aan die einde van die derde sessie onvoltooid, : 238–50 en kommissies het gewerk om hul finale vorm te gee. Skema 13, oor die kerk in die moderne wêreld, is hersien deur 'n kommissie wat met die hulp van leke gewerk het.
Paul VI open die laaste sitting van die raad op 14 September 1965 en kondig die volgende dag die motu proprio tot oprigting van die Sinode van Biskoppe.  Hierdie meer permanente struktuur was bedoel om die noue samewerking van die biskoppe met die pous na die Raad te behou.
Die eerste saak van die vierde sitting was die oorweging van die dekreet oor godsdiensvryheid, Dignitatis humanae, een van die meer omstrede van die versoeningsdokumente wat op 21 September met 'n stem van 1 997 teen 224 teen gestem is. : 47–49 Die belangrikste werk van die ander deel van die sessie was werk aan drie dokumente, wat almal deur die raadsvaders goedgekeur is. Die verlengde en hersiene pastorale grondwet oor die Kerk in die moderne wêreld, Gaudium et spes, is gevolg deur dekrete oor sendingaktiwiteite, Ad gentes, en oor die bediening en die lewe van priesters, Presbyterorum ordinis.  : 238–50
Die raad het ook finale goedkeuring verleen aan ander dokumente wat in vorige sessies oorweeg is. Dit het die Dogmatiese Grondwet oor Goddelike Openbaring ingesluit (Dei verbum) en die dekrete oor die pastorale amp van biskoppe (Christus Dominus), oor die lewe van persone in godsdienstige ordes (uitgebrei en gewysig vanaf vorige sessies, uiteindelik getiteld Perfectae caritatis), oor onderwys vir die priesterskap (Optatam totius), oor Christelike opvoeding (Gravissimum educationis), en oor die rol van die leke (Apostolicam actuositatem).  : 238–50
Een van die meer omstrede dokumente  was Nostra aetaat, wat verklaar dat die Jode van die tyd van Christus, sonder onderskeid geneem is, en alle Jode vandag nie meer verantwoordelik is vir die dood van Christus as Christene nie.
Die Joodse owerhede en diegene wat hul leiding gevolg het, het nog steeds aangedring op die dood van Christus; wat in sy hartstog gebeur het, kan nie teen al die Jode aangekla word nie, sonder onderskeid, dan lewend, of teen die Jode van vandag. Alhoewel die Kerk die nuwe volk van God is, moet die Jode nie voorgehou word as verwerp of vervloek deur God nie. . Die Kerk, met inagneming van die erfdeel wat sy met die Jode deel en nie deur politieke redes nie, maar deur die geestelike liefde van die Evangelie ontroer, verwerp haat, vervolging, vertoon van antisemitisme teen Jode. 
Beter Joods-Katolieke verhoudings is sedert die Raad beklemtoon. 
'N Belangrike gebeurtenis tydens die laaste dae van die raad was die daad van Paulus en die Ortodokse Patriarg Athenagoras van 'n gesamentlike uiting van spyt oor baie van die vorige optrede wat gelei het tot die Groot Skeuring tussen die westelike en oostelike kerke. : 236–7
"Die ou verhaal van die Samaritaan was 'n voorbeeld van die spiritualiteit van die Raad" (Paulus VI., Toespraak, 7 Desember). Op 8 Desember is die raad formeel gesluit, met die biskoppe dat hulle gehoorsaam was aan die bepalings van die Raad. Om die werk van die Raad te help voortsit, het Paulus:
het vroeër 'n pouslike kommissie vir die media van sosiale kommunikasie gestig om biskoppe te help met die pastorale gebruik van hierdie media
van 1 Januarie tot 26 Mei 1966 (later verleng tot 8 Desember 1966) 'n jubileum verklaar om alle Katolieke aan te spoor om die besluite van die raad te bestudeer en te aanvaar en dit in geestelike vernuwing toe te pas
verander in 1965 die titel en prosedures van die Heilige Kantoor, en gee dit die naam van die Heilige Gemeente vir die Geloofsleer, asook die titels en bevoegdhede van ander departemente van die Romeinse kuria
die sekretariaat vir die bevordering van Christelike eenheid, vir nie-Christelike godsdienste en vir nie-gelowiges permanent gemaak. 
Tydens die Tweede Vatikaanraad het die biskoppe vier groot "grondwette" en twaalf ander dokumente opgestel.
Grondwet oor die Heilige Liturgie
Die eerste dokument wat deur die raad aangeneem is, was Sacrosanctum Concilium ("Allerheiligste Raad") oor die kerk se liturgie. Benedictus XVI het verduidelik dat 'n wesenlike idee van die raad self die "Paschal Mystery (Christus se passie, dood en opstanding) is as die middelpunt van wat dit is om Christelik te wees en dus van die Christelike lewe, die Christelike jaar, die Christelike seisoene, in Eastertide en op Sondag, wat altyd die dag van die opstanding is. "  Die liturgie, veral die Nagmaal wat die Paschal Mystery aanwesig maak, is dus "die top waarheen die aktiwiteit van die Kerk gerig is, terselfdertyd die lettertipe waaruit al haar krag vloei." 
Die saak wat die onmiddellikste uitwerking op die lewens van individuele Katolieke gehad het, was die hersiening van die liturgie. Die sentrale idee was dat daar leke -deelname aan die liturgie moet wees, wat beteken dat hulle "ten volle bewus is van wat hulle doen, aktief betrokke is by die ritueel en verryk word deur die gevolge daarvan" (SC 11). Sedert die middel van die sestigerjare is toestemming verleen om die mis in volks tale te vier. [c] Dit is beklemtoon dat die taal wat gebruik is, aan die versamelaars bekend moet wees.  Die hoeveelheid Skrifgelees tydens die mis was aansienlik uitgebrei,  deur verskillende jaarlikse siklusse van lesings. Die hersiene weergawe van die Latynse teks van die mis bly die gesaghebbende teks waarop vertalings gebaseer is. Die uitnodiging vir meer aktiewe, bewuste deelname van die leke deur middel van die mis in die volksmond het nie opgehou met die besluit oor die liturgie nie. Dit is opgeneem in die latere dokumente van die raad wat vra vir 'n meer aktiewe deelname van die leke aan die lewe van die Kerk,  wegdraai van die klerikalisme na 'n nuwe tydperk van die leke. 
Dogmatiese Grondwet oor die Kerk Redigeer
Die dogmatiese grondwet oor die kerk Lumen gentium ("Light of the Nations") het leiding gegee aan verskeie van die dokumente wat daarop gevolg het, insluitend die oor ekumenisme, oor nie-Christelike godsdienste, oor godsdiensvryheid en oor die kerk in die moderne wêreld (sien hieronder). 'N Meest omstrede gevolgtrekking wat blykbaar uit die biskoppe se onderrig in die dekreet blyk te wees, is dat hoewel "ander Christelike gemeenskappe in 'n sekere sin institusioneel gebrekkig is," hierdie gemeenskappe "in sommige gevalle meer effektief kan wees as genade -instrumente".  Die Belgiese biskop Emil de Smedt, wat kommentaar lewer op institusionele gebreke wat in die Katolieke kerk ingesluip het, 'teenstrydig met die hiërargiese model van die kerk wat die drieklank van' klerikalisme, wettisisme en triomfalisme 'beliggaam, met een wat die' mense van God ', gevul met die gawes van die Heilige Gees en radikaal gelyk in genade,' wat in lof ingegee is Lumen Gentium.  Volgens Paulus VI is "die mees kenmerkende en uiteindelike doel van die leer van die Raad" die universele oproep tot heiligheid. Johannes Paulus II noem dit '' 'n intrinsieke en wesenlike aspek van [die raadsvaders] se onderrig oor die kerk ',  waar' al die gelowiges van Christus van watter rang of status ook al tot die volheid van die Christelike lewe geroep word en tot volmaaktheid van liefdadigheid "(Lumen gentium, 40). Francis, in sy apostoliese brief Evangelii Gaudium (17) wat die programmatika vir sy pontifikaat uiteengesit het, het gesê dat "op grond van die onderrig van die dogmatiese grondwet Lumen Gentium"Hy sou die hele volk van God bespreek wat evangeliseer, sendingreiking, die insluiting van armes in die samelewing en vrede en dialoog binne die samelewing. biskoppe en deur sy persoonlike gebruik van 'n wêreldwye adviesraad van agt kardinale.  
Dogmatiese Grondwet oor Goddelike Openbaring Redigeer
Die Raad se dokument Dei Verbum ("Die Woord van God") bepaal die beginsel wat in die ander raadsdokumente van toepassing is, dat "Die studie van die heilige bladsy as't ware die siel van die heilige teologie is".  Daar word gesê Dei Verbum dat "dit waarskynlik die mees uitnemende van al die versoenbare dokumente is", met die vrugte van 'n terugkeer na die Bybel as die grondslag van die Christelike lewe en lering, wat blyk uit die ander raadsdokumente.  Joseph Ratzinger, wat Benedictus XVI sou word, het gesê oor die klem op die Bybel in die raad dat die teologiehandleidings voor Vatikaan II steeds verwar "stellings oor openbaring met die inhoud van openbaring.Dit verteenwoordig nie volhardende geloofswaarhede nie, maar eerder die eienaardige kenmerke van die post-reformatoriese polemiek. " Ten spyte van die gewaarborgde goedkeuring van die Bybelwetenskap onder Pius XII, is geleerdes wat vermoed word van modernisme tot Vatikaan II tot stilte gebring. [67 ] Die raad bring 'n definitiewe einde aan die teenhervorming en, in 'n gees van aggiornamento, teruggekom "agter die heilige Thomas self en die vaders, na die Bybelse teologie wat die eerste twee hoofstukke van die Grondwet oor die Kerk beheer."  "Die dokumente van die Tweede Vatikaanraad word deurskryf met die taal van die Bybel. Die historiese reis van die kerk, weg van die vroeëre fokus op hierdie bronne, is in Vatikaan II omgekeer." Byvoorbeeld, die raadsdokument oor die liturgie het 'n groter gebruik van liturgiese tekste vereis, wat nou in die volksmond sou verskyn, tesame met meer verligte prediking oor die Bybel waarin 'die liefdesverhouding tussen God en die mens' verduidelik word.  Die vertaling van liturgiese tekste in volkstale, die toelating van gemeenskap onder beide soorte vir die leke en die uitbreiding van Skriflesings tydens die mis was resonant met die gevoelighede van ander Christelike denominasies, wat die Tweede Vatikaanraad '' mylpaal vir Katolieke, Protestante, [en] die Ortodokse ". 
Pastorale grondwet oor die kerk in die moderne wêreld
Hierdie dokument, vernoem na sy eerste woorde Gaudium et Spes ("Vreugde en hoop"), voortgebou Lumen Gentium 'se begrip van die Kerk as die "pelgrimvolk van God" en as "nagmaal", bewus van die lang geskiedenis van die leer van die Kerk en in aanraking met wat dit die "tekens van die tyd" noem. Dit weerspieël die begrip dat die doop alle taak wat Jesus aan die kerk toevertrou het, verleen om op sending te wees na die wêreld op 'n manier wat die huidige tydperk kan verstaan, in samewerking met die voortgesette werk van die Gees. En vir diegene wat ''n onderskeid tref tussen ononderhandelbare leerstellings oor menslike seksualiteit en onderhandelbare leerstellings oor sosiale geregtigheid, Gaudium et Spes is 'n onoorkomelike struikelblok en die pontifikaat van Francis maak dit vir almal duidelik om te sien. "
Ander dokumente van die Raad Redigeer
Openingsverklaring – Gaudet Mater Ecclesia ("Mother Church Rejoices") was die openingsverklaring van die Tweede Vatikaanse Raad, gelewer deur Johannes XXIII op 11 Oktober 1962 voor die biskoppe en verteenwoordigers van 86 regerings of internasionale groepe. Hy kritiseer die "doemprofete wat altyd 'n ramp voorspel" vir die kerk of die wêreld.  Hy praat van die voordeel van die skeiding van kerk en staat, maar ook oor die uitdaging om geloof in die openbare lewe te integreer. Die Kerk "voldoen aan vandag se behoeftes deur die geldigheid van haar leerstelling meer volledig te verduidelik as om te veroordeel", deur die herlewing van antieke leerstellings vir pastorale doeltreffendheid. Die kerk word ook 'beweeg deur barmhartigheid en goedheid teenoor haar geskeide kinders'. Johannes XXIII voor sy pousdom het sy gawes as pouslike diplomaat en as Apostoliese Nuncio aan Frankryk bewys. 
Oor die middele van sosiale kommunikasie - Die besluit Inter mirifica ("Onder die wonderlike", 1963) handel oor kwessies rakende die pers, bioskoop, televisie en ander kommunikasiemedia.
Ekumenisme - Die besluit Unitatis redintegratio ("Reintegration of Unity", 1964) begin met die stelling: "Die herstel van eenheid onder alle Christene is een van die belangrikste bekommernisse van die Tweede Vatikaanse Raad."
Van die Oos -Katolieke Kerke - Die besluit Orientalium Ecclesiarum ("Van die Oosterse Kerke", 1964) erken die reg van Oostelike Katolieke in gemeenskap met die Heilige Stoel om hul onderskeie liturgiese gebruike te behou en latinisering te vermy. Dit moedig hulle aan om 'stappe te doen om terug te keer na hul voorouerlike tradisies'.
Missie aktiwiteit - Die besluit Ad gentes ("To the Nations", 1965) beskou evangelisasie as die fundamentele missie van die Katolieke Kerk, "om goeie nuus aan die armes te bring." Dit bevat afdelings oor die opleiding van sendelinge en die vorming van gemeenskappe.
Die Apostolaat van die Leke - Die besluit Apostolicam actuositatem ("Apostoliese aktiwiteit", 1965) verklaar dat die apostolaat van die leke "nie net die boodskap en genade van Christus aan mense wil bring nie, maar ook om die tydelike orde deur te dring en te vervolmaak met die gees van die Evangelie", op elke gebied van lewe, saam of deur verskillende groepe, met respekvolle samewerking met die kerk se hiërargie.
Die pastorale kantoor van biskoppe - Die besluit Christus Dominus ("Christus die Here", 1965) lê hernieude klem op kollegialiteit en op sterk konferensies van biskoppe, met respek vir die pousdom.
Oor godsdiensvryheid - Die verklaring Dignitatis humanae ("Of the Dignity of the Human Person", 1965) is "op die reg van die persoon en van gemeenskappe tot sosiale en burgerlike vryheid in godsdienstige aangeleenthede".
Nie-Christelike godsdienste - Die verklaring Nostra aetaat ("In ons tyd", 1965) weerspieël dat mense in ons tyd nader aan mekaar getrek word. Die Kerk "respekteer met opregte eerbied die gedragswyses en die lewenswyse, die voorskrifte en leerstellings wat, hoewel dit in baie aspekte verskil van die wat sy besit en uiteensit, tog dikwels 'n straal weerspieël van die Waarheid wat alle mense verlig. '' En vandag moet Jode "nie as verwerp of vervloek deur God voorgehou word nie" oor wat met Jesus gebeur het.
Die aanpassing en vernuwing van godsdienstige lewe - Die besluit Perfectae Caritatis ("Van volmaakte liefdadigheid", 1965) vra vir "aanpassing en vernuwing van die godsdienstige lewe [wat] insluit die voortdurende terugkeer na die bronne van alle Christelike lewe en na die oorspronklike gees van die institute en die aanpassing daarvan aan die veranderde omstandighede van ons tyd."
Oor die bediening en die lewe van priesters - Die besluit Presbyterorum ordinis ("Die orde van die priesters", 1965) beskryf priesters as "vader en leraar", maar ook "broers onder broers met almal wat by die doopvont wedergebore is." Priesters moet 'die waardigheid' van die leke bevorder, na hulle 'gewillig luister', 'verhewe charismes van die leke' erken en ywerig bevorder en 'toevertrou aan die pligte in diens van die Kerk, sodat hulle vryheid en ruimte vir aksie. " Die menslike en geestelike behoeftes van priesters word ook breedvoerig bespreek.
Op Priesteropleiding - Die besluit Optatam totius ("Verlang [vernuwing] van die geheel", 1965).
Oor Christelike Onderwys - Die verklaring Gravissimum educationis ("Uiters belangrik [tyd] van onderwys", 1965). 
Slotverklaring - Op 12 Januarie 1966, 'n maand na die sluiting van die Raad, het Paul VI die brief geskryf Udienze Generale oor hoe die raad geïnterpreteer sou word. 
Die bevraagtekening van die aard en selfs die geldigheid van die Tweede Vatikaanse Raad is steeds 'n strydpunt van verwerping en konflik tussen verskillende godsdienstige gemeenskappe, waarvan sommige nie in gemeenskap is met die Katolieke Kerk nie.  In die besonder kan twee denkrigtings onderskei word:
Verskeie tradisionalistiese katolieke, wat beweer dat die modernisering van hervormings wat direk of indirek deur die raad voortspruit, gevolglik nadelige gevolge, ketterlike dade en onverskilligheid vir die gebruike, oortuigings en vroom praktyke van die Kerk voor 1962 meegebring het. Daarbenewens sê hulle daar is 'n leerstellige teenstrydigheid tussen die raad en vroeëre pouslike verklarings aangaande geloof, sedes en leerstellings wat voor die raad self verklaar is.  Verder beweer hulle dat die raad die vorige idee van die oppergesag van die Katolieke Kerk oor ander godsdienste gedesentraliseer het, terwyl dit sy jarelange vroom godsdienstige praktyke demoraliseer. Hulle beweer dat, aangesien daar geen dogmatiese proklamasies in die dokumente van die Raad was nie, sulke dokumente nie onfeilbaar is nie en dus nie kanonies bindend is vir getroue katolieke nie, veral wanneer sulke versoenbare dokumente, soos hulle sê, meegee tot die los implementering van jarelange Katolieke leerstellings wat voorheen deur voormalige pouse voor 1962 goedgekeur en gehandhaaf is. In die lig hiervan sal die meeste tradisionalistiese katolieke uitsluitlik voldoen aan die 1917 -kanonieke wet. [d] gaan verder as om te beweer dat die huidige en toekomstige pouse, nadat hulle met die Katolieke tradisie gebreek het en kettery aangegaan het, nie wettiglik aanspraak kan maak op die pousdom nie. Daarom bly dit vakant totdat 'n ander pouslike eiser formeel die Vatikaan II-raad laat vaar en voormalige tradisionele norme hervestig het (voor 1962 of voor die bewind van Johannes XXIII).
Die mees onlangse uitgawe van die Code of Canon Law van 1983 lui dat Katolieke die leer van 'n ekumeniese raad nie mag verontagsaam nie, selfs al stel dit nie definitief voor nie. Gevolglik is dit ook van mening dat die huidige lewende pous alleen die kriterium van lidmaatskap om in te wees, beoordeel in communio met die Kerk.  Die huidige kerkreg verwoord verder:
Alhoewel dit nie 'n geloofsaanvaarding is nie, moet 'n godsdienstige onderwerping van die verstand en wil aan 'n leerstuk gegee word wat die opperste pous of die biskopkollege verklaar aangaande geloof of sedes wanneer hulle die outentieke magisterium uitoefen, selfs al is hulle nie van plan om dit te verkondig nie As gevolg hiervan moet die Christen -gelowiges sorgvuldig die dinge vermy wat nie daarmee saamstem nie.  
Benewens algemene geestelike leiding, het die Tweede Vatikaanraad baie spesifieke aanbevelings gemaak, soos in die dokument Gaudium et Spes: "Elke oorlogshandeling wat sonder onderskeid gemik is op die vernietiging van hele stede van uitgebreide gebiede saam met hul bevolking, is 'n misdaad teen God en die mens self. Dit verdien onomwonde en onwrikbare veroordeling."  Dignitatis humanae, wat grootliks deur die Amerikaanse teoloog John Courtney Murray geskryf is, het die raadsvaders uitgedaag om 'redes vir godsdiensvryheid' te vind waarin hulle geglo het, : 8 en het die opmerking van die skrifgeleerde John L. McKenzie gemaak: 'The Church can survival die ontwikkelingsstoornis beter as wat sy die lewende dood van georganiseerde immobiliteit kan verduur. " : 106
As gevolg van die hervormings van Vatikaan II, het Paulus op 15 Augustus 1972 die motu proprio Ministeria Quaedam  wat in werklikheid die minderjarige bevele onderdruk en vervang het met twee ministeries, die van lektor en akoliet. 'N Groot verskil was: "Ministeries kan aan leke -Christene toegewys word, daarom moet hulle nie meer as voorbehoude vir kandidate vir die sakrament van ordes beskou word nie." 
Met "die gees van Vatikaan II" word dikwels bedoel om leerstellings en voornemens wat aan die Tweede Vatikaanraad toegeskryf word, te bevorder op 'n manier wat nie beperk is tot letterlike voorlesings van sy dokumente nie, die "brief" van die Raad   (vgl. Die uitdrukking van die heilige Paulus, "die letter maak dood, maar die Gees gee lewe" ).
Die gees van Vatikaan II word opgeroep vir 'n groot verskeidenheid idees en houdings. Biskop John Tong Hon van Hong Kong gebruik dit slegs oor 'n openheid vir dialoog met ander en sê: "Ons word gelei deur die gees van Vatikaan II: slegs dialoog en onderhandeling kan konflikte oplos." 
Daarteenoor beskryf Michael Novak dit as 'n gees wat:
. het soms veel verder gestyg as die werklike, swaar gewen dokumente en besluite van Vatikaan II. . Dit was asof die wêreld (of ten minste die geskiedenis van die Kerk) nou in net twee periodes verdeel moes word, voor-Vatikaan II en na-Vatikaan II. Alles wat 'vooraf' was, word toe nogal verwerp, sover dit dit is gesag saak gemaak het. Vir die uiterste, om 'n Katoliek te wees, beteken nou om min of meer enigiets te glo wat 'n mens wou glo, of ten minste in die sin waarin 'n mens dit persoonlik geïnterpreteer het. 'N Mens kan 'n Katoliek' in gees 'wees. 'N Mens kan vat Katoliek die 'kultuur' waarin 'n mens gebore is, te bedoel, eerder as 'n geloofsbelydenis wat objektiewe en streng eise stel. 'N Mens sou Rome kon voorstel as 'n verre en irrelevante anachronisme, verleentheid, selfs 'n teëstander. Rome as 'hulle'. 
Vanuit 'n ander perspektief skryf die kerkhistorikus John W. O'Malley:
Vir die nuwe kerke word aanbeveel om aan te pas by die plaaslike kulture, insluitend filosofiese en teologiese aanpassing. Dit het ook aanbeveel dat Katolieke sendelinge maniere soek om saam te werk met sendelinge van ander gelowe en om harmonieuse verhoudings met hulle te bevorder. Dit het beweer dat kuns uit elke ras en land ruimte kry in die liturgie van die kerk. Meer algemeen het dit duidelik gemaak dat die kerk simpatiek was vir die lewenswyse van verskillende mense en rasse en bereid was om aspekte van verskillende kulturele tradisies toe te pas. Alhoewel hierdie voor die hand liggend klink, was hierdie bepalings belangrik. Waarheen sou hulle lei?
Ter viering van die vyftigjarige herdenking van die begin van Vatikaan II, in Oktober 2011, verklaar Benedictus XVI die tydperk van Oktober 2012 tot die Plegtigheid van Christus die Koning einde November 2013 tot '' Geloofsjaar ', as:
. 'n goeie geleentheid om mense te help verstaan ​​dat die tekste wat die raadsvaders nagelaat het, in die woorde van Johannes Paulus II, "niks van waarde of glans verloor het nie". Dit moet reg gelees word, wyd bekend wees en ter harte geneem word as belangrike en normatiewe tekste van die Magisterium, binne die tradisie van die kerk. . Ek voel meer as ooit verplig om na die Raad te wys as die groot genade wat die Kerk in die twintigste eeu toegeken het: daar vind ons 'n seker kompas waarmee ons die rigting kan inneem in die begin van die eeu. 
Daar word voorgestel dat die pontifikaat van Francis beskou sal word as die "beslissende oomblik in die geskiedenis van die kerk waarin die volle krag van die Tweede Vatikaanse Raad se hervormingsvisie uiteindelik besef is." : 178 Francis keer terug na die Vatikaan II -tema van hulpbronne, in stryd met die Katolieke filosofiese tradisie wat sewe eeue tevore by Thomas Aquinas ontstaan ​​het,   en kyk na oorspronklike bronne in die Nuwe Testament. : 54 In teenstelling met Johannes Paulus II wat kontinuïteit met die verlede beklemtoon het in die leerstellings van Vatikaan II,   word Francis se woorde en optrede van die begin af opgemerk vir hul diskontinuïteite, met die klem op Jesus self en op barmhartigheid: 'n 'arm en arm kerk', 'wegdoen van die barokvlekke' tydens liturgiese vieringe en hersiening van die institusionele aspekte van die kerk. : 32–33 Van sy eerste gebaar toe hy as pous verkies is, en homself eenvoudig as biskop van Rome noem,  het Francis verband gehou met die strekking van die raad weg van "wettisisme, triomfalisme en klerikalisme".  Hy het meer gebruik gemaak van kerksinodes,   en het 'n meer kollegiale manier van bestuur ingestel deur 'n raad van kardinaal adviseurs van oor die hele wêreld saam te stel om hom by te staan ​​  wat 'n kerkhistorikus noem die "belangrikste stap  in die geskiedenis van die kerk vir die afgelope 10 eeue."  Sy heroriëntering van die kerk op '' 'n morele teologie wat op die Skrif berus en Jesus se opdrag om lief te hê '', word ook beskou as afkomstig van die Raad,  , net soos die opheffing van die leke vir sending en die oproep tot die teenwoordigheid van vroue in teoloë.  Hy het die 'verbiedende' beeld van die Kerk versag deur die standpunte van Vatikaan II oor respek vir die gewete toe te pas op kwessies soos ateïsme, homoseksualiteit en die sakramente.   Dit het gelei tot 'n stryd tussen "anti-Vatican II diehards en geestelikes wat Johannes XXIII (en Francis) se vrygewigheid van gees verkies."  Wat liturgie betref, het hy probeer om die vernuwing wat deur Vatikaan II begin is, te bevorder wat meer bewuste, aktiewe deelname van die mense sou veroorsaak.    En hoewel sy voorgangers 'n dowwe beskouing van die bevrydingsteologie gehad het, word sy meer positiewe siening gesien as vloeiend uit 'n onderskeiding van 'die tekens van die tye' wat deur Gaudium et spes. : 357 Hy het meer kardinale uit die suidelike halfrond aangestel en was 'n adviesraad van agt kardinale van regoor die wêreld om hom te adviseer oor hervorming, wat 'n kerkhistorikus die "belangrikste stap in die geskiedenis van die kerk vir die verlede noem" 10 eeue. " 
Saints of Vatican II Edit
Verskeie van die vaders en teoloë-deskundiges, sowel as verskeie Romeinse pouse en raadswaarnemers, het heilig verklaar of is besig met heiligmaking. Dit sluit in:
Brit History: Brittanje se geskiedenis met die kruistogte
Die kruistogte was 'n reeks godsdienstige oorloë, wat deur die Katolieke Kerk goedgekeur is, om gedurende die Middeleeue beheer oor die Heilige Land van Jerusalem (hedendaagse Israel) van die regerende Moslemkalifaat te neem. Met die eerste kruistog wat in 1095 begin het, het die Vatikaan 'n beroep op Christene gedoen om soldate te stuur om te veg. Brittanje se bydrae tot die kruistogte het oor die eeue heen gewissel, van slegs toevallig tot 'n groot moondheid in Jerusalem. Ons sal die betrokkenheid van Britse nasies by die verskillende kruistogte ondersoek en die gevolge wat dit op die Verenigde Koninkryk gehad het.
Britse betrokkenheid by die Eerste Kruistog was nie so swaar nie. Koning William I het Harold van Wessex in die Slag van Hastings minder as dertig jaar tevore verslaan en sy seun, koning William II, was eers agt jaar in sy bewind aan die begin van die kruistog. Natuurlik, nadat William hertog van Normandië was by sy dood in 1087, het beteken dat sy kinders steeds grond in Normandië gehou het en sy seun William se Robert, toe het hertog van Normandië deelgeneem waar sy Engelse broers dit nie gedoen het nie. Robert het die hertogdom aan William verpand om geld in te samel vir sy arm om te veg, maar keer terug in 1100 na die dood van Willem II om 'n aanspraak op die troon van Engeland te maak. Ongelukkig het ek, koning Henry, die kroon gegryp voordat Robert kon, wat gelei het tot 'n reeks gewapende konflikte tussen die twee broers wat gelei het tot die uiteindelike nederlaag, gevangenisstraf en die dood van Robert.
Engeland se eerste werklike bydrae tot die kruistogte het gekom tydens die Tweede Kruistog van 1147 tot 1150. In Mei 1147 het koning Stephen kruisvaarders uit Dartmouth gestuur. Ongelukkig het die kruisvaarders se skepe nie na Jerusalem gekom nie en moes hulle in Portugal stop. In dieselfde jaar het pous Eugene III 'n Reconquista vir die Iberiese skiereiland goedgekeur, en die Engelse kruisvaarders het uiteindelik koning Alfonso I van Portugal gehelp om Lissabon te herower. Stephen se seun, koning Henry II, het ook soldate gestuur om in die kruistogte te veg as deel van sy boete vir die moord op Thomas a Beckett. Nadat Saladin Jerusalem herower het, het Henry gelofte van kruistogte afgelê en die Tempeliers help om geld in te samel vir die Derde Kruistog, 'n versameling wat die 'Saladin -tiende' genoem is. Ongelukkig het Henry nooit direk deelgeneem nie, aangesien hy gesterf het in dieselfde jaar as wat die Derde Kruistog begin het.
Met sy hemelvaart in 1189 was koning Richard I die eerste Engelse koning wat direk aan die kruistogte deelgeneem het. Richard het ingestem om in 1188 saam met koning Phillip II van Frankryk op die Derde Kruistog te gaan en die volgende jaar te vertrek. Richard het op Sicilië gestop om sy suster, koningin Joan van Sicilië, te bevry, wat gevange geneem is ná die dood van haar man en William se neef Tancred het die bewind oorgeneem. Teen die tyd dat Richard in die Heilige Land aankom, het die Sarasene die grootste deel van die gebied herower, en Richard het dit dadelik teruggeneem. Richard het minder as 'n jaar later vertrek, maar intussen kon hy weer beheer oor die Palestynse kus neem en 'n nuwe koninkryk stig wat nog 'n eeu lank sou duur. Die verhouding tussen Richard en Phillip het egter versuur.
Nadat Richard deur hertog Leopold V van Oostenryk gevange geneem en oorgegee is aan die Heilige Romeinse keiser Henry VI, het Phillip John gehelp in 'n opstand teen Richard. Uiteindelik onsuksesvol vir John, het Phillip daarin geslaag om Normandië te herwin, wat gelei het tot verdere konflikte tussen Richard en Phillip na eersgenoemde se terugkeer na Engeland. Richard sou uiteindelik in 1199 sterf nadat hy deur 'n kruisboog getref is en sy wond gangreen geword het. Voor sy dood het Richard John as sy opvolger aangestel, 'n daad wat Engeland uiteindelik verander het met die ondertekening van die Magna Carta in 1215 na John se belasting en mishandeling van sy baronne (meestal gedoen om die skuld wat Richard tydens die kruistogte aangegaan het en later gevegte teen Phillip).
Engeland het die vierde kruistog oorgeslaan, wat deur die Heilige Romeinse Ryk en die Koninkryk Frankryk opgeroep is om Jerusalem terug te neem nadat Phillip en Richard in 1192 kortgehou het. Trouens, Engeland het eers aan die negende kruistog in 1271 aan 'n ander deelgeneem. Edward, die toekomstige koning Edward I, het koning Lodewyk IX van Frankryk na Tunis gevolg, maar was te laat om te help nadat Louis in 1270 vermoor is. Edward het in plaas daarvan kragte saamgesnoer met Karel van Anjou om die Heilige Land aan te val. Edward het uiteindelik vertrek nadat 'n aanval deur 'n sluipmoordenaar met 'n vergiftigde dolk hom verswak het en in Sicilië aangekom het met die nuus dat sy pa, koning Henry III, gesterf het. Edward se besorgdheid word toe sy troonbestyging en sy tyd as kruisvaarder eindig.
Edward se terugkeer na Engeland het ook die einde van Brittanje se rol in die kruistogte geëindig. Sedert die eerste betrokkenheid van die eiland tot die einde van die negende kruistog, het duisende Engelse deelgeneem aan die konflikte, hetsy met die steun van die troon of op eie inisiatief. Verskeie belangrike nalatenskappe het saam met die kruisvaarders teruggekeer, soos die distilleerkuns, die roos, medisyne, wiskunde, speserye en meer. En terwyl die Tempeliers in Frankryk gestig het, het hulle 'n nalatenskap in die Verenigde Koninkryk gelaat met die bou van die binne- en middelste tempels in Londen, sowel as ander kerke en selfs Rosslyn -kapel in Skotland (goed gebou in hul styl na die ontbinding van die bevel) ). Alhoewel die betrokkenheid daarvan relatief klein was in vergelyking met ander Europese lande, het die kruistogte nog steeds 'n diepgaande uitwerking op die lot van die Verenigde Koninkryk gehad.
Groot ontwaking, godsdienstige herlewing in die Britse Amerikaanse kolonies hoofsaaklik tussen ongeveer 1720 en die 1740's. Dit was 'n deel van die godsdienstige fermentasie wat Wes -Europa in die laaste deel van die 17de eeu en vroeë 18de eeu deurgeslaan het, waarna verwys word as piëtisme en stilte op kontinentale Europa onder protestante en Rooms -katolieke en as evangelisasie in Engeland onder leiding van John Wesley (1703–91).
'N Aantal toestande in die kolonies het bygedra tot die herlewing: 'n dorre rasionalisme in New England, formalisme in liturgiese praktyke, soos onder die Nederduitse Gereformeerdes in die Middelkolonies, en die verwaarlosing van pastorale toesig in die Suide. Die herlewing het hoofsaaklik onder die Nederduitse Gereformeerdes, Congregationalists, Presbyterians, Baptists en sommige Anglikane plaasgevind, wat byna almal Calviniste was. Die Groot Ontwaking is dus gesien as 'n ontwikkeling na 'n evangeliese Calvinisme.
Die herlewingspredikers beklemtoon die 'verskrikkinge van die wet' vir sondaars, die onverdiende genade van God en die 'nuwe geboorte' in Jesus Christus. Een van die groot figure van die beweging was George Whitefield, 'n Anglikaanse priester wat deur John Wesley beïnvloed is, maar self 'n Calvinis was. Toe hy Amerika in 1739–40 besoek, preek hy op en af ​​in die kolonies vir groot menigtes in oop veld, want geen kerkgebou sou die menigte wat hy aangetrek het, hou nie. Alhoewel hy baie bekeerlinge gekry het, is hy aangeval, net soos ander herlewingsgeestelikes, omdat hy die godsdienstige ervaring van ander gekritiseer het, vir die stimulering van emosionele uitspattigheid en gevaarlike godsdienstige dwalings, en omdat hy ingebreek en gepreek het in gevestigde gemeentes sonder die nodige uitnodiging van kerklike owerhede.
Jonathan Edwards was die groot akademikus en apologeet van die Great Awakening. As 'n gemeentepredikant in Northampton, Massachusetts, het hy regverdiging deur geloof alleen verkondig met merkwaardige doeltreffendheid. Hy het ook gepoog om die sielkunde van godsdienstige ervaring te herdefinieer en om diegene wat by die herlewing betrokke was, te help om te onderskei wat die ware en valse werke van die Gees van God is. Sy belangrikste teenstander was Charles Chauncy, 'n liberale predikant van die First Church in Boston, wat geskryf en gepreek het teen die herlewing, wat hy as 'n uitbarsting van uitspattige emosie beskou het.
Die Groot Ontwaking het die vloed van die Verligting -rasionalisme onder talle mense in die kolonies gestuit. Een van die resultate daarvan was verdeeldheid binne denominasies, want sommige lede ondersteun die herlewing en ander verwerp dit. Die herlewing het die groei van verskeie opvoedkundige instellings gestimuleer, waaronder Princeton, Brown en RutgersRutgers universiteite en Dartmouth College. Die toenemende onenigheid van die gevestigde kerke gedurende hierdie tydperk het gelei tot 'n breër verdraagsaamheid van godsdienstige diversiteit, en die demokratisering van die godsdienstige ervaring het die ywer wat gelei het tot die Amerikaanse rewolusie gevoed.
Edwards het volgehou dat die Gees van God in die 1740's uit Northampton onttrek het, en sommige ondersteuners het gevind dat die herlewing in daardie dekade tot 'n einde gekom het. 'N Herlewing bekend as die Tweede Groot Ontwaking het in die 1790's in New England begin. Oor die algemeen minder emosioneel as die Groot Ontwaking, het die Tweede Groot Ontwaking gelei tot die stigting van kolleges en seminare en tot die organisering van sendinggenootskappe.
Kentucky is ook gedurende hierdie tydperk beïnvloed deur 'n herlewing. Die gewoonte om herlewings by kampbyeenkomste te ontwikkel, het ontstaan ​​uit die herlewing in Kentucky en het gedurende die 19de eeu 'n invloed op die Amerikaanse grens gehad.
Die redakteurs van Encyclopaedia Britannica Hierdie artikel is onlangs hersien en bygewerk deur Amy Tikkanen, bestuurder van korreksies.
Die seremoniële balspel was 'n belangrike deel van die Maya -lewe. Gewone en edele mense speel vir pret en ontspanning, maar sommige speletjies het 'n belangrike godsdienstige en geestelike betekenis gehad. Soms, na belangrike gevegte waarin belangrike gevangenes geneem is (soos vyandelike edelmanne of selfs hul Ahau of koning), sou hierdie gevangenes gedwing word om 'n wedstryd teen die oorwinnaars te speel. Die spel verteenwoordig 'n heropvoering van die geveg, en daarna is die verloorders (wat natuurlik die vyandelike edeles en soldate was) seremonieel tereggestel. Balbane, wat reghoekig was met skuins mure aan weerskante, is prominent in Maya -stede geplaas. Sommige van die belangrikste stede het verskeie howe gehad. Soms is balbane gebruik vir ander seremonies en geleenthede.
Genève en Annecy:
Genève is baie kleiner as sy reputasie. Alhoewel dit die grootste stad in Switserland is, het dit minder as 200 duisend mense. Idriss laat my toe om 'n fiets te leen en hy wys my deur die stad. Die bekendste monument (waarvan ek nog nooit tevore gehoor het nie) is 'n reuse waterstraal in die Lemanmeer (die naam vir die Geneva -meer in Frans. Blykbaar hou die ander mense in Frankryk en Switserland daarvan nie daarvan nie) Geneva -meer genoem, aangesien daar baie dorpe aan die meer is, nie net Genève nie). Lake Leman is die grootste meer in Europa, maar vir my is dit redelik klein omdat die Michiganmeer amper presies 100 keer groter is.
Ten spyte van die grootte daarvan, sê ek dat dit 'n goeie reputasie het. Dit is een van die mees internasionale stede wat ek nog ooit gesien het. Ek het al die amptelike tale behalwe Romanche (wel, miskien het ek dit gehoor, maar ek weet nie hoe dit klink nie), Spaans, Engels, Hindoe, Grieks en vele ander tale saam met Frans. As mense nie dieselfde taal praat nie, gebruik hulle gewoonlik Engels as 'n lingua franca. Dit was 'n bietjie vreemd om twee mense met mekaar te praat, alhoewel nie een van hulle 'n volledige begrip van die taal gehad het nie, maar dit was nogal gaaf.
Idriss het 'n oproep gekry, en ons het die ander twee Amerikaners gaan soek wat op dieselfde tyd op sy rusbank gesurf het. Hulle name is Toby en Jason, en hulle is studente wat in Florence, Italië, woon. Ek moes gereeld as vertaler vir hulle dien, aangesien hulle nie Frans praat nie en Idriss nie Engels sowel as Frans praat nie.
Daardie naweek het ek die VN -gebou gesien (die tweede belangrikste na die gebou in NYC, dit het ook gedien as die hoofstad van die Volkebond toe dit tussen die twee wêreldoorloë bestaan ​​het. Het porcelein -museum gesien (ja, ek weet dit klink vervelig, maar wat ook al, ek het net rondgedwaal en toevallig daaroor gekom), het nie vir 'n boek betaal nie, want ek het vir die skrywer/illustreerder gesê dat ek 'n Franse onderwyser in die VSA wil wees, en dan sou sy geen betaling aanvaar nie het probeer om aan te bied en het drie nagte van 'n musiekfees genaamd Electron gegaan. Nie gewoonlik my tipe musiek (elektronies en dub) nie, maar die atmosfeer was redelik koel. 'n groep DJ's.
O, ek het amper vergeet. Switserse fondue is heerlik. Jy moet dit probeer. Ek kan dit nie beskryf nie, maar stel slegs voor dat jy so gou as moontlik eet.
SWISS -LESNOMMER TWEE: NET OMDAT HULLE FRANSE SPREEK, Sê NIE ' Sê SWISSE MENSE IS FRANS. HULLE ' IS SWISSE. GOSH DARN DIT HULLE 'RE SWISSE. EK HET DIT GELEER NA 'N PAAR SLIPPE VAN DIE TOUNG DIE HARDE MANIER.
SWISS LESNOMMER DRIE: IN FRANSE FRANS IS DAAR GEEN WOORD VIR SEWENTIG, TAGIG OF NEGENDIG nie. INSTEEDS Sê HULLE SESTI TIEN, VIER TWINTIG EN VIER TWINTIEN. IN SWISS -FRANS S SA HULLE SEGTIGS, TAGTIG EN negentig. DIE FRANSE MANIER OM DIT TE S IS IS NIE REGTIG VERSTAAN NIE. Dit maak baie meer sin, maar dit gooi my nog steeds vir 'n lus toe ek dit die eerste keer gehoor het, soos ek op die Franse manier gebruik het om dinge te sê.
Oor die algemeen was Genève redelik lekker. Te duur (ek het McDonalds gekry om geld te spaar en dit was nog steeds 15 frank, so ongeveer 14,50 dollar), maar ek wil nog steeds daarheen gaan.
Daarna het ek my vriende Johan en Maria in Annecy gekontak en gevra of ek twee nagte daar kan oornag. Daar is slegs 'n bus tussen Genève en Annecy vir 15 frank, so ek het dit geneem om dinge te vereenvoudig. Maria is 'n Duitser wat Engels praat met 'n Australiese aksent (aangesien sy 2 jaar daar gewoon het) en Johan is 'n Franse uitvinder (ek dink die meer gepaste woord is ingenieur, maar dit klink baie koeler om inventer te sê, want dit is wat hy Hy werk tans aan 'n masjien wat sjokoladevlokkies perfek eweredig op koek sal versprei. Ek het met my fiets om die Annecy -meer gery ('n meer in die Alpe van ongeveer dieselfde grootte as die Genève -meer, Wisconsin) en ons het 'n paar maaltye saam geëet. Ek het ook verdwaal in die kanale in die ou deel van die stad, en het besef dat Annecy werklik sy bynaam verdien: die Venesië van Rhone Alpes (die streek in Frankryk waar Annecy geleë is).
Ek het daaraan gedink om meer na Annecy te reis, maar toe besluit ek dat dit beter sou wees om terug te gaan na Avignon, want ek het 'n mediese afspraak baie vroeg Vrydagoggend en dit is 'n fietsrit van 40 minute van waar ek woon.
Die foto beland toe in die verkoper se familie nadat sy oupa, Billy Wilson se tweede neef, die kosbare momento gekry het.
In 'n brief waarin die foto se reis na sy gesin uiteengesit is, het verkoper Tomas R. Anderson II gesê: 'Toe my oupa en my familie hul weduwees van David Anderson betuig tydens sy begrafnis in 1918, het sy hom onder meer geskenk, 'n klein gesinsfoto -album van leer.
'Sy het aan my oupa se familie verduidelik oor die geskiedenis van die foto en hoe Billy die foto aan haar man geskenk het.'
Die foto het in sy familie gebly, maar Anderson van Arizona het besluit dat dit tyd is om dit te verkoop.
'N Brief van die verkoper beskryf die verhaal van hoe die foto in sy familie se besit gekom het
Dit is geverifieer deur die George Eastman Museum in Texas, wat die oudste museum ter wêreld is wat toegewy is aan fotografie en vernoem is na die stigter van Kodak.
Mark Osterman, 'n proseshistorikus by die museum, het gesê dat die beeld in ooreenstemming is met die feit dat dit 'n natkolletjie -foto is wat tussen 1870 en 1890 gemaak is.
Die prentjie gaan onder die hamer met Sofe Design Auctions van Richardson, naby Dallas, Texas.
'N Woordvoerder van Sofe Design het gesê:' Dit is histories belangrik, ongelooflik skaars en uniek.
'Dit is slegs die tweede positief gedokumenteerde en geanaliseerde fotografiese beeld van Billy the Kid, sowel as die enigste bekende groepsbeeld wat hom insluit.
'Dit beskik ook oor 'n noukeurige en onweerlegbare herkoms van die Anderson -familie wat uit drie geslagte dateer.
'Dit is nog nooit gesien nie en is ook nie in die openbaar te koop aangebied nie.'
Die prentjie gaan onder die hamer met Sofe Design Auctions van Richardson, naby Dallas, Texas. 'N Woordvoerder van die veilingshuis het gesê dat die beeld 'n seldsame eenmalige foto is
Die foto, wat Vrydag op 'n veiling aangebied word, word in 'n beursie van roomleer aangebied
Die foto bly in 'n fantastiese oorspronklike toestand en kom in 'n roomkleurige raam.
Van sy mede-kaartspelers op die foto is Brewer in die Lincoln County-oorlog doodgeskiet terwyl Waite en Brown jarelange cowboys was.
Saam, en saam met 'n aantal ander outlaws, het hulle bekend geword as die 'Billy the Kid Gang'.
Die 1988 -film Young Guns, met Emilio Estevez as Billy the Kid, Charlie Sheen en Kiefer Sutherland, vertel die verhaal van die toename in bekendheid van die vlugteling.
Die opvolger van Young Guns II uit 1990 bevat sy arrestasie, uitbreek van die tronk en die dood van Garrett.
Die veiling vind Vrydag plaas.
Hierdie 130-jarige tintfoto aan die linkerkant was tot met die opkoms van die tweede foto (regs) die enigste geverifieerde beeld van die berugte Amerikaanse outlaw Billy the Kid
Die lewe en dood van Billy the Kid
Billy the Kid was 'n berugte outlaw wat gedurende die middel tot laat 19de eeu in die Amerikaanse Wilde Weste gewoon het. Die onderwerp van meer as 50 flieks, die plaaslike legende, het wêreldwyd bekendheid verwerf, aangesien draaiboekskrywers die verhaal van die geweer-tot-outlaw na groot skerms oor die hele wêreld geneem het.
Bill the Kid kan gesien word, in 'n hoed (regs) met sy mede -bendelede op 'n skaars foto van die berugte Amerikaanse outlaw
So wie is Billy the Kid en wat het gelei tot sy ontydige dood op 21 -jarige ouderdom?
Het die tweede wysiging ooit 'n rol gespeel om Duitsland en Japan se invalplanne van die VSA te weerhou?
Ek het eenkeer gelees dat Duitsland of Japan bekommerd was oor hoeveel gewere in die Verenigde State was en hoe dit basies 'n doodswens sou wees vir almal om binne te val. Daar was 'n geweer agter elke rots- en hooi -stapel wat gereed was om op enige indringers te vuur. Was daar ooit 'n waarheid of iets soortgelyks? Is daar opgetekende kaarte of strategieë wat die asmagte gehad het vir 'n inval? Ek wil graag enige lees- of video -inligting daaroor hê, ek hou daarvan om heeltyd oor ww2 te lees, sodat enige inligting waardeer word, dankie.
Ek wil dit stel dat ek nie vir of teen die 2de wysiging of vir enige politieke kwessie met gewere vandag is nie, ek stel hierdie vraag daaroor. Ek wil net eerlike antwoorde en opinies hê. Moet my dus nie PM oor politieke kwessies nie.
Dit word behandel in die dokumentêre film 'red dawn '
Hierdie voorstel is net dom - die belangrikste struikelblok vir die inval van Noord -Amerika in die Tweede Wêreldoorlog is deur wie? '
Die inval van Duitsland in die USSR het getoon dat dit onmoontlik is om 'n kontinentale mag te onderwerp wat honderde kilometers grond, fabrieke, leërs, ens kan verloor en almal vervang kan word deur verdere voorraad ver van die voorste linie. En dit was 'n land -inval - dit is 'n omvang van grootte om alles te doen met 'n amfibiese aanval en 'n paar duisend kilometer se verskaffingsketting.
In werklikheid was die enigste mense wat die getalle daarvoor gehad het (Rusland, China) besig en/of onbekwaam. Of die burgers gewapen was of nie, is nie 'n primêre bekommernis nie.
Volgens watter bron? Ek bedoel nie om pedanties te wees nie, maar as u 'n primêre bekommernis en 'n eis met 'n bron kwalifiseer, sal dit die vraag van OP beslis beslis beantwoord. Tans is dit net 'n vermoede.
Waarskynlik onwaarskynlik. IIRC, die Japannese was slegs bekommerd oor die marginalisering van die Amerikaanse mag in die Stille Oseaan, nie oor 'n werklike inval in die VSA nie. Hulle het geweet dat hulle die VSA nooit sou klop sodra die land gemobiliseer is nie. Die Japannese het egter verskeie van die Aleoetiese eilande binnegeval en gehou totdat hulle gedwing is om terug te trek. Inwoners is gewerf en vorm die Alaska Territorial Guard (ook bekend as die Eskimo Scouts).
'N Duitse inval in die VSA was 'n volledige droom; hulle kon nie eers oor die Engelse Kanaal kom nie, so ek twyfel of daar ernstig aan gedink is om die VSA binne te val. Hulle het wel verskillende vliegtuigontwerpe vir langafstandbomwerpers wat Noord -Amerika kon bereik, maar dit is nooit uitgevoer nie.
U het moontlik nie gehoor van die tyd toe Duitse troepe net voor die kus van Florida geland het nie. Jip.
Wetstoepassing en 'n groot mate van onbekwaamheid teenoor die Duitse deel het hierdie plan verwerp, eerder as die tweede wysiging
'N Duitse inval in die VSA was 'n volledige pypdroom
Nie noodwendig. Hulle kon nie oor die Engelse kanaal kom nie, want Engeland was destyds die sterkste nasie ter wêreld en het die steun van die VSA en ander bondgenote gehad. As Hitler uiteindelik die oorlog wen, twyfel ek nie daaraan dat hy uiteindelik na die VSA sou gedraai het nie. Dink net hoe vinnig hy sy magte kon herbou as hy Europa, die Midde -Ooste, Noord -Afrika en die USSR sou hou.
Ek dink nie Duitsland het ooit hierdie vraag oorweeg nie. Selfs as hulle die oorlog in Eurasië gewen het, sou dit nogal 'n geruime tyd nodig gehad het om selfs 'n vloot te bou wat groot genoeg was om die afdelings te vervoer en te bewaak om 'n vesting in Noord -Amerika te skep. Geskiedenis is geen wetenskap van "wat as" nie, maar ek dink dat 'n seëvierende Duitsland in Europa en die VSA sou ooreengekom het oor 'n vrede vir die VSA, die kans sou wen as Rusland sou val.
Laat ons ook dink aan die Wehrmacht wat iewers aan die Kanadese of Amerikaanse kus in die 50's land.Geen weermag het meer ondervinding in die bestryding van opstandelinge nie en minder omgee om hulle so hard as moontlik te beveg.
Ek dink dat die struikelblok nie so groot sou wees as wat u dink nie, aangesien die VSA in die Stille Oseaan en Duitsland (in hierdie hipotetiese fantasieland) gewikkel sou wees, die volle arbeidsmag sou hê van Slawiese slawe en ander ongewenste. Boonop het hulle geen etiese beperkings op hul wetenskaplikes nie, sodat hulle waarskynlik ook vinniger op daardie gebied sou vorder.
Die gesegde wat jy soek, is van 'n Japannese generaal, ek vergeet wie, en daar sou 'n geweer agter elke grassprietjie wees.
Dit word dikwels toegeskryf aan admiraal Yamamoto, maar ek dink nie hy het dit eintlik gesê nie.
Dit is 'n kwotasie wat algemeen beskou word as vervaardig
Ek glo jy is reg! Die aanhaling het my laat verslaaf aan ww2. Ek het altyd daaraan gedink of dit ooit 'n waarheid daaroor is?
Op geen stadium tydens die oorlog het enige van die as -lede selfs naby die hulpbronne beskik om 'n inval in die onderste 48 te begin nie.
In die Stille Oseaan is die IJN tot sy uiterste gestoot om 'n aanval op Hawaii te begin. Nie 'n inval nie, waar u u moet bekommer oor die voeding van troepe en ammunisie, net 'n aanval. Maar selfs as hulle dit op een of ander manier regkry om Hawaii te neem, moet hulle nog steeds van Hawaii na die weskus gaan - wat van Japan tot Hawaii is. In die Atlantiese Oseaan. die Duitsers kon nie eers 'n vinnige tocht oor die Engelse kanaal bestuur nie, wat nog te sê oor die res van die Atlantiese Oseaan.
Beskou dat die Normandie -inval, selfs vandag nog, geprys word as 'n groot prestasie van logistiek en beplanning. Dit het gewerk omdat die Geallieerdes destyds alles in hul guns gehad het - lug superioriteit, oppervlak superioriteit, beter intelligensie en beter leierskap. 'N Invasie in die VSA in omgekeerde rigting (of oor die Stille Oseaan) sou oneindig moeiliker wees - soveel so dat niemand met enige gesag 'n inval in die VSA ernstig kan oorweeg nie.
Dinsdag, 17 Desember, 2019
Konserwatisme en die probleem van nasionalisme
Kim R. Holmes - die uitvoerende vise -president van The Heritage Foundation - voer 'n lang en hartstogtelike argument hieronder teen nasionalisme onder konserwatiewes. Dit is natuurlik Trump wat werklik in sy visier is.
En hy het iets om te verduidelik: Is 'Amerikaanse uitsonderlikheid' 'n vorm van nasionalisme? Hierop gee hy 'n redelike goeie antwoord
Soos altyd is die duiwel egter in die besonderhede. Wat bedoel ons met nasionalisme? Nasionalisme het ongetwyfeld 'n baie slegte rekord in Europa. Holmes stel dit goed. Maar is die Amerikaanse nasionalisme anders? Vanweë sy historiese assosiasies stem ek saam met Holmes deur die woord selde te gebruik. Maar as ek dit doen, is ek altyd bedag op Orwell se verduidelikende kommentaar oor die saak uit die veertigerjare:
Hoe hy dit ook al van tyd tot tyd noem, ek dink Trump spreek duidelik ten gunste van wat Orwell patriotisme noem eerder as nasionalisme. Trump is nie 'n mag buite Amerika nie, maar is 'n tradisionele Amerikaanse konserwatief wat die res van die wêreld wil wegneem, en hy doen die onttrekking so goed as wat hy kan.
Trump bekragtig dus eintlik die onderskeid wat Orwell gemaak het. Sy patriotisme is so anders as nasionalisme dat dit amper anti-nasionalisme genoem kan word. Enige idee dat Amerikaanse konserwatiewes - wat nou byna alle Trump -ondersteuners is - in die greep van enigiets soos Europese nasionalisme is, is dus verkeerd. Holmes hoef nie bekommerd te wees nie. Patriotiese Amerikaners is altyd gereed om mense van ander nasies te help, maar hulle wil dit nie beheer nie
En Orwell se opmerking oor die individu wat hom in nasionalisme dompel, moet opgemerk word. Sou mense so individualisties soos Amerikaners dit ooit kon doen? Nie baie nie, ek is mal daaroor.
Daar was 'n era toe Amerika nasionalisties was, maar dit was ongeveer 'n eeu gelede onder leiding van die groot "Progressiewe", Theodore Roosevelt. Roosevelt het ten minste met sy eie perd in die stryd gery teen die Spanjaarde in Amerika se verowering van Kuba, maar dit is omtrent alles wat jy kan sê om hom te prys
Met die eerste oogopslag lyk die nuwe nasionalisme van konserwatiewes goedaardig en selfs onbetwisbaar. In sy boek, "The Case for Nationalism, " definieer Rich Lowry nasionalisme as 'n uitvloeisel van 'n natuurlike toewyding aan mense en hul land. ' Yoram Hazony, in sy boek "The Virtue of Nationalism, " het ook 'n taamlik anonieme definisie van nasionalisme. Dit beteken "dat die wêreld die beste bestuur word as nasies instem om hul eie tradisies aan te kweek, vry van inmenging deur ander nasies."
Daar is niks besonders kontroversieel aan hierdie stellings nie. Dit word in hierdie terme gedefinieer as 'n bietjie meer as net die verdediging van nasionaliteit of nasionale soewereiniteit, en daarom dring Lowry, Hazony en ander daarop aan dat hul definisie van nasionalisme niks te doen het met die ergste vorme van etnisiteit, ras, militarisme of fascisme nie. .
Hier is die probleem. Ek veronderstel dat elkeen van ons 'n tradisie met 'n bepaalde geskiedenis kan aanneem en dit eenvoudig na ons smaak kan herdefinieer. Dan kan ons onsself toestemming gee om iemand wat nie met ons saamstem nie, as 'misverstand' of selfs te beledig.
Maar wie is eintlik verantwoordelik vir die misverstand hier? Die mense wat die term probeer herdefinieer, of die mense wat ons herinner aan die werklike geskiedenis van nasionalisme en watter nasionalisme eintlik in die geskiedenis was? Dit laat 'n nog groter vraag ontstaan: hoekom moet u hierdie pad enigsins neem?
As u die helfte van u tyd moet spandeer om te verduidelik: 'O, ek bedoel nie die soort nasionalisme nie', waarom sou u dan 'n eerbiedwaardige tradisie van Amerikaanse burgerlike patriotisme, nasionale trots en Amerikaanse uitsonderlikheid wil assosieer met die verskillende nasionalismes wat in die wêreld plaasgevind het? Amerikaanse konserwatiewes het immers aangevoer dat een van die groot dinge van Amerika was dat dit anders was as alle ander lande. Anders as alle ander nasionalismes.
Hier is my punt. Nasionalisme is nie dieselfde as nasionale identiteit nie. Dit is nie dieselfde as respek vir nasionale soewereiniteit nie. Dit is nie eens dieselfde as nasionale trots nie. Dit is histories en filosofies iets anders, en hierdie verskille is nie bloot semanties, tegnies of die besorgdheid van akademiese historici nie. Trouens, hulle gaan na die kern van wat dit beteken om 'n Amerikaner te wees.
Ek dink ek verstaan ​​waarom sommige mense tot die konsep van nasionalisme aangetrokke sal voel. President Trump het die term nasionalisme gebruik. Nasionale konserwatiewes dink dat president Trump 'n nuwe populisme vir konserwatisme aangewend het, en hulle wil daaruit voordeel trek. Hulle dink dat tradisionele fusionistiese konserwatisme en die idee van die Amerikaanse eksepsionalisme nie sterk genoeg is nie. Hierdie idees is nie gespierd genoeg nie. Hulle wil hê dat iets sterker moet optree teen die universele aansprake van globalisme en progressivisme wat volgens hulle anti-Amerikaans is. Hulle wil ook iets sterker hê om oop grense en onbeperkte immigrasie terug te keer.
Ek verstaan ​​dit. Ek verstaan ​​die begeerte om 'n gespierde reaksie te hê op die oormaatreiking van internasionale regering en globalisme, en ek het geen moeite om aan te voer dat 'n internasionale stelsel gebaseer op nasiestate en nasionale soewereiniteit baie beter is nie, veral vir die Verenigde State, aan een wat bestuur word deur 'n wêreldwye beheerliggaam wat demokraties van die mense verwyderd is.
So, wat is die probleem dan? Waarom kan ons nie net almal saamstem dat nasionalisme op hierdie manier gedefinieer is wat ons Amerikaanse konserwatiewes al die tyd was en geglo het dat dit net 'n nuwe, meer modieuse bottel vir 'n baie ou wyn is nie? Omdat die nuwe bottel die manier waarop die wyn gesien word, verander. Hoekom het ons 'n nuwe bottel nodig? Dit sou wees soos om 'n perfek goeie Kalifornië -cabernet in 'n bottel te plaas uit Duitsland of Frankryk of Rusland of China.
Die probleem lê in die klein agtervoegsel, "isme. " Dit dui aan dat die woord nasionalisme 'n algemene praktyk, stelsel, filosofie of ideologie beteken wat vir almal waar is. Daar is 'n tradisie van nasionalisme wat ons Amerikaners deel van is. Alle lande het nasionalisme. " Alle nasies en alle volke word almal onderskei deur wat hulle anders maak. Hulle gemeenskaplike erfenis as nasionaliste is eintlik hul verskil. Hulle verskillende tale, hul verskillende etnisiteite, hul verskillende kulture.
Terselfdertyd deel alle nasies vermoedelik dieselfde soewereiniteit en regte van die nasiestaat, ongeag hul regeringsvorm. 'N Soewereine demokratiese nasiestaat is in hierdie opsig nie anders as 'n soewereine outoritêre nasiestaat nie. Ongeag die verskillende soorte regering, is dit die gemeenskaplikheid van die nasiestaat wat saak maak. Daarom is die soewereiniteit van Iran of Noord -Korea, volgens hierdie denkwyse, moreel en juridies nie anders as die soewereiniteit van die Verenigde State of enige ander demokratiese nasie nie.
Ek glo vas dat nie alle nasiestate dieselfde is nie. Daar was tye in die geskiedenis dat nasies geassosieer is met rassisme, etniese oppergesag, militarisme, kommunisme en fascisme. Beteken dit dat alle nasiestate so is? Natuurlik nie, maar daar is 'n groot verskil tussen die historiese verskynsels van nasionalisme en respek vir die soewereiniteit van 'n demokratiese volkstaat. Nasionalisme vier kulturele en selfs etniese verskille van 'n volk, ongeag die regeringsvorm. Die demokratiese nasiestaat, aan die ander kant, staaf sy legitimiteit en sy soewereiniteit in demokratiese bestuur.
Die grootste probleem wat hierdie misverstand veroorsaak, is om nie die werklike geskiedenis van nasionalisme te erken nie. Dit is, soos ek al voorheen genoem het, om nasionale identiteit, nasionale bewussyn en nasionale soewereiniteit te verwar met nasionalisme met 'n hoofletter N.
Nasionalisme soos ons dit histories ken, het nie in Amerika, maar in Europa ontstaan. Ons onafhanklikheidsbeweging was 'n opstand van die mense oor die tipe regering wat ons onder die Britte gehad het. Die stigters het eers aan hulself gedink as Engelsmanne, wat deur die parlement en die kroon hul regte ontneem is. Ja, Amerikaners het beslis 'n identiteit, maar dit was nie gebaseer op etnisiteit, taal of selfs godsdiens alleen nie. Dit het reeds 'n baie duidelike begrip van selfbestuur ontwikkel, en dit was die sleutel tot die rewolusie.
Teen hierdie tyd het Amerikaners reeds 'n redelike sterk identiteitsgevoel gehad, maar die identiteit was nie nasionalisme nie. Hoekom is dit? Omdat nasionalisme nog nie uitgevind is nie. Dit het nie bestaan ​​tydens die Amerikaanse Revolusie nie.
Moderne nasionalisme het in Frankryk, in die Franse Revolusie, begin. Die revolusie was 'n oproep tot die wapen van die Franse volk. Die Franse nasie is gebore in die Franse Revolusie. Die terreur en Napoleontiese imperialisme was die hoogste uitdrukking van hierdie pasgebore Franse nasionalisme.
Revolusionêre Franse nasionalisme
Napoleon se nasionalistiese imperialisme het op sy beurt die opkoms van teenreaksionêre nasionalisme in Duitsland en oor die hele Europa veroorsaak. Duitsers, Russe, Oostenrykers en ander nasies het hul eie nasionale bewussyn en die belangrikheid van hul eie kulture in hul haat teenoor die Franse indringers ontdek.
Daarna het nasionalisme in die 19de en 20ste eeu gewoed as 'n viering van nasies gebaseer op die gemeenskaplike nasionale kultuur en 'n gemeenskaplike taal en 'n gemeenskaplike historiese ervaring. Nasionalisme was in hierdie sin spesifiek. Dit was populisties. Dit was eksklusief. Dit was nul-som. Dit vier verskille, nie die algemene menslikheid van die Christendom soos dit in die Heilige Romeinse Ryk of die Katolieke Kerk of selfs in die Verligting bekend was nie.
Die sleutel tot nasionalisme was die volkstaat. Tegnies was dit nie die mense self wat vry of soewerein was soos die mense nie, maar die mense wat deur en in die naam van die volkstaat verteenwoordig word. Met ander woorde, hulle regerings. Soewereiniteit het uiteindelik in die staat gewoon, nie die mense nie. Die staat was bo die mense, nie van, deur en vir die mense soos in die Amerikaanse ervaring nie. Tot vandag toe leef hierdie idee byvoorbeeld in die Britse monargie, waar die koningin die uiteindelike soewerein is, nie die mense of die parlement nie.
Dit is ongelukkig 'n algemene historiese fout om nasionalisme gelyk te stel aan die historiese opkoms van die nasiestaat in Europa en die internasionale staatstelsel wat na die Vrede van Westfalen in 1648 ontstaan ​​het. universele aansprake van die Heilige Romeinse Ryk en die Kerk, en dit is waar dat die Protestantse Hervorming wel die soewereiniteit van die vorste en die owerhede as voorlopers van die volkstaat versterk het.
Maar dit was vorste. Hulle was monargieë. Hulle was dinastieë. Dit was eers baie later dat die moderne nasiestaat en veral die gewilde sentimente van nasionalisme in die geskiedenis ontstaan ​​het. Wat ook al hierdie staatstelsel was, dit is nie nasionalisme nie. Nasionalisme is 'n geskiedkundige verskynsel wat na 1648 nog nie 150 jaar na vore gekom het nie. Om anders te beweer, is net 'n slegte geskiedenis, suiwer en eenvoudig.
Dit bring my by die idee van Amerikaanse uitsonderlikheid, wat volgens my die antwoord is op die vraag na Amerika se nasionale identiteit en wat dit moet wees.
Dit is 'n pragtige konsep wat die werklikheid en die dubbelsinnigheid van die Amerikaanse ervaring vasvang. Dit is gebaseer op 'n universele geloofsbelydenis. Dit is gegrond op Amerika se grondbeginsels: natuurreg, vryheid, beperkte regering, individuele regte, die kontrole en balans van die regering, volksoewereiniteit nie die soewereiniteit van die volksstaat nie, die beskaafde rol van godsdiens in die burgerlike samelewing en nie 'n gevestigde godsdiens wat verband hou met een klas of een belydenis, en die deurslaggewende rol van die burgerlike samelewing en burgerlike instellings om ons demokrasie en ons vryheid te begrond en te bemiddel.
Ons as Amerikaners glo dat hierdie beginsels reg en waar is vir alle mense en nie net vir ons nie. Dit was die manier waarop Washington en Jefferson hulle verstaan ​​het, en dit was beslis die manier waarop Lincoln hulle verstaan ​​het. Dit is wat hulle universeel maak. Met ander woorde, die Amerikaanse geloofsbelydenis begrond ons in universele beginsels.
Maar wat is die wonder dat ons dan so besonders is? As dit universeel is, wat maak ons ​​uitsonderlik? Dit is in werklikheid die geloofsbelydenis.
Ons glo dat Amerikaners anders is omdat ons geloof tegelyk universeel en buitengewoon is. Ons is uitsonderlik in die unieke manier waarop ons ons universele beginsels toepas. Dit beteken nie noodwendig dat ons beter is as ander mense nie, hoewel ek dink dat die meeste Amerikaners dit wel glo. Dit gaan nie eintlik oor spogreg nie. Dit is eerder 'n verklaring van die historiese feit dat daar iets werklik anders en uniek aan die Verenigde State is, wat verlore raak as ons praat oor nasionalisme.
'N Nasionalis kan dit nie sê nie, want daar is niks universeel aan nasionalisme nie, behalwe dat alle nasionalismes anders en partikularisties is. Nasionalisme het geen algemene idee of regeringsbeginsel nie, behalwe dat 'n volk of 'n volkstaat byna alles kan wees. Dit kan fascisties, outoritêr, totalitêr of demokraties wees.
Sommige van die nuwe nasionaliste betwyfel eksplisiet die belangrikheid van die Amerikaanse geloofsbelydenis. Hulle voer aan dat die geloofsbelydenis nie so belangrik is as wat ons gedink het dit is vir ons nasionale identiteit nie. Kom ons dink net 'n rukkie daaroor na.
Wat beteken dit om te sê dat die geloofsbelydenis regtig nie so belangrik is nie? As die belydenis nie saak maak nie, wat is dan so spesiaal aan Amerika?
Is dit ons taal? Wel, nee. Ons deel dit met Brittanje, en nou 'n groot deel van die wêreld.
Is dit ons etnisiteit? Dit werk ook nie, want daar bestaan ​​nie iets soos 'n gewone Amerikaanse etnisiteit nie.
Is dit 'n spesifieke godsdiens? Ons is inderdaad 'n godsdienstige land, maar nee, ons het godsdiensvryheid, nie een spesifieke godsdiens nie.
Is dit ons pragtige riviere en berge? Nee. Ons het 'n paar pragtige riviere en berge, maar ook ander lande.
Is dit ons kultuur? Ja, ek veronderstel dit, maar hoe verstaan ​​u die Amerikaanse kultuur sonder die Amerikaanse geloofsbelydenis en die grondbeginsels?
Lincoln noem Amerika die wêreld se beste hoop, want dit was 'n plek waar alle mense vry kan en moet wees. Voor Lincoln het Jefferson dit 'n vryheidsryk genoem.
Immigrante het hierheen gekom en ware Amerikaners geword deur die Amerikaanse geloofsbelydenis en die Amerikaanse droom te leef. U kan 'n Franse burger word, maar as u 'n vreemde is, is dit nie dieselfde as Frans nie. Dit is hier anders. U kan 'n regte Amerikaner wees deur ons geloofsbelydenis en ons lewenswyse aan te neem.
Na die Tweede Wêreldoorlog het die Amerikaanse manier en ons toewyding aan demokrasie 'n baken van vryheid vir die hele wêreld geword. Dit was die grondslag van ons aanspraak op wêreldleierskap in die Koue Oorlog, en dit is vandag nie anders nie. As ons 'n nasie word, net soos enige ander nasie, sou ek eerlikwaar nie verwag dat 'n ander nasie ons 'n spesiale vertroue of ondersteuning sou gee nie.
'N Ander voordeel van Amerikaanse uitsonderlikheid is dat dit selfkorrigerend is. As ons nie ons ideale nakom soos met slawerny voor die burgeroorlog nie, kan ons soos Lincoln 'n beroep doen op ons beter natuur om ons gebreke reg te stel. Dit is waar die sentrale belangrikheid van die geloofsbelydenis inkom. Deur die beginsels van die Onafhanklikheidsverklaring korrek toe te pas, kon ons onsself en ons geskiedenis verlos as ons afgedwaal het.
Daar is geen Amerikaanse identiteit sonder die Amerikaanse geloofsbelydenis nie. Die nasionaliste is egter korrek oor een ding deur aan te dui dat die Amerikaanse identiteit meer is as net 'n stel idees. Hierdie idees word geleef in ons kultuur en dit is waar. Dit is ook waar, soos Lincoln oor sy beroemde geheime akkoorde gesê het, en dat ons algemene ervaring en ons gemeenskaplike geskiedenis 'n unieke verhaal vorm. Dit is 'n verhaal wat die werklike lewens en verhoudings van mense vergestalt en 'n gedeelde kulturele ervaring in 'n gedeelde ruimte en tyd in die geskiedenis wat ons die Verenigde State noem.
Die deel van ervaring in ruimte en tyd - op sigself - is nie anders as wat enige ander nasie ervaar nie. Op die mees basiese vlak, ja, ek sou sê dat alle nasies dieselfde is. Maar wat dit vir Lincoln anders gemaak het, was dat hy geglo het en hy het gehoop dat die beter engele van ons natuur, wat in die Amerikaanse geloofsbelydenis gegrond was, die mistieke geheue -akkoorde wat die verhaal uitmaak, sou raak. was dit "touch " wat ons van ander nasies onderskei het.
Laat ek eindig deur twee punte te maak.
Een, die mate waarin nasionale konserwatisme aanneemlik klink, berus op 'n diepgaande historiese misverstand. Stellings op sigself wat waar en selfs aantreklik klink, moet in 'n toestand van historiese geheueverlies opgeskort word om sin te maak.
As Hazony sê: 'Nasionale samehorigheid is die geheime bestanddeel waarmee vrye instellings kan bestaan', maak dit 'n byna ooglopende banale punt, ten minste vir die lande wat reeds vry is.Die probleem begin wanneer hy dit verbind met die algemene tradisie van die deugde van nasionalisme as 'n konsep. Dan raak dit regtig deurmekaar.
Is nasionale samehorigheid die geheime bestanddeel van die vrystelling van instellings aan nasionaliste in Rusland? In Sjina? Of in Iran? Amper nie. Trouens, nasionalisme in hierdie lande is die bittere vyand van vrye instellings. As die antwoord is: 'Wel, ek bedoel nie die soort nasionalisme nie', dan word die vraag werklik gevra: Waarom hoegenaamd breë algemene uitsprake oor nasionalisme maak as die uitsonderings so groot is? As die uitsonderings eintlik die reël is?
My tweede punt is dit. As dit net 'n akademiese debat was oor die idee van nasionalisme, sou ek dink dit sou nie so belangrik wees nie. U kon die intellektuele toelaat om hul hare te skeur en historici hul standpunte oor die geskiedenis van nasionalisme te maak, en u kon kyk of die konsep van nasionalisme ons polities werklik help of dit waar is of nie.
Ek vrees dat die probleem groter is as vir konserwatiewes. Die konserwatiewe beweging staan ​​vandag voor groot bedreigings vir ons mees basiese beginsels. Van links staan ​​ons voor progressiewe persone wat altyd gesê het dat ons geloofsbelydenis en ons aansprake op Amerikaanse uitsonderlikheid bedrog was. Hulle het altyd aangevoer dat ons 'n nasie is soos enige ander. Trouens, die meer radikale van hulle beweer dat ons eintlik erger is as ander nasies, juis omdat ons grondbeginsels kwansuis op leuens gebaseer was.
Nou staan ​​ons voor 'n nuwe uitdaging oor die heiligheid van die Amerikaanse geloofsbelydenis uit 'n ander rigting. Hierdie keer, van regs. Dit kom eerstens deur die onderskeid tussen nasionalisme soos wat dit werklik beoefen word, en die uniekheid van Amerikaanse uitsonderlikheid te vervaag. Dan gaan die spook van die nasiestaat na vore as 'n idee, as dit nie die sentrale idee van die Amerikaanse konserwatisme is nie. Dit verskil nie van wat 'n kontinentale Europese konserwatief waarskynlik oor hul tradisies sou sê nie.
Eerlik, ek verstaan ​​dit glad nie. Amerikaanse konserwatiewes is skepties oor die regering. Hulle is skepties oor die nasiestaat. Dit is wat ons konserwatiewes maak. Waarom verhef u die konsep van die volkstaat wat so vreemd is aan die Amerikaanse konserwatiewe tradisie?
Ek is bevrees dat die antwoord te doen het met die dieper filosofiese transformasie wat in sommige konserwatiewe politieke kringe aan die gang is. Dit word nou mode vir sommige konserwatiewes om kapitalisme en die vrye mark te kritiseer. Sommige argumenteer selfs dat daar nou geen beperkende beginsels is vir wat die staat en die regering in die naam van hul politieke agenda kan of moet doen nie.
Dit was vroeër die "big government " konserwatisme genoem. Dit is toe beskou as 'n liberale voorstel, en dit is steeds na my mening. Dit deel 'n ontstellende beginsel met moderne progressivisme. Diep binne is dit in beginsel nie anders as om die regering eerder as die mense belangrike besluite oor hul lewens te neem nie, as om progressief te argumenteer dat die regering armoede moet beëindig en ongelykheid moet uitskakel.
Die idee is blykbaar dat dit met konserwatiewes in beheer van die regering hierdie keer anders sal wees. Hierdie keer sal ons seker maak dat die regering wat ons beheer, beleggings in die regte rigting sal dryf, en dat ons die regte besluite sal neem oor wat die afwegings is.
Klink dit bekend? Betoog verdedigers van die groot regering nie altyd dat dit hierdie keer anders gaan wees nie?
Sit 'n oomblik opsy of ons konserwatiewes ooit so 'n regering sou beheer om die dinge wat ons wil hê, voldoende te doen. Wil ons 'n regering nog meer bemagtig in industriële en ander soorte ekonomiese en sosiale beleid wat beslis die groter krag sal gebruik om die dinge wat ons liefhet en glo oor hierdie land te vernietig?
Na my mening is die beste manier om Amerika se grootheid, sy spesiale aansprake, sy identiteit as jy wil te beskerm, deur te glo in wat ons in die eerste plek groot gemaak het. Dit was nie ons taal nie. Dit was nie ons wedloop nie. Dit was nie ons etnisiteit nie. Dit was nie ons nywerheidsbeleid nie. Dit was nie die regering se bevoegdheid om te besluit wat die afwegings is nie. Dit was nie in 'n regering wat besluit watter soort werk waardig is of watter werk nie. En dit was beslis nie 'n geloof in die nasiestaat of die grootheid van nasionalisme nie.
Dit was ons geloofsbelydenis en die geloofstelsel wat verpersoonlik is en geleef het in 'n kultuur, ons instellings van burgerlike samelewings en ons demokratiese manier van bestuur wat Amerika die grootste nasie in die geskiedenis van alle nasies gemaak het. Kortom, dit was ons geloof in onsself as 'n goeie en vrye volk. Dit is wat Amerikaans besonders gemaak het. Dit is wat ons 'n vrye land gemaak het. En dit doen dit steeds vandag.
Vir meer blogplasings van my, sien TONGUE-TIED, EDUCATION WATCH INTERNATIONAL, GREENIE WATCH, POLITICAL CORRECTNESS WATCH, AUSTRALIAN POLITICS, en Paralipomena (Soms bygewerk), 'n koraalrifkompensium en 'n IK-kompendium. (Beide opgedateer as nuusberigte inkom). GUN WATCH word nou hoofsaaklik saamgestel deur Dean Weingarten. Ek plaas ook af en toe opdaterings op my persoonlike blog en elke dag versamel ek my belangrikste artikels oor DIE SIELKUNDIGE.
E -pos my hier (Hotmail -adres). My tuisbladsye is hier (akademies) of hier (persoonlik). My jaarlikse prentebladsy is hier
Kyk die video: Hoe kry ek geloof Romeine 10
Onlangs ontdekte antieke vesting onthul argitektoniese prestasies van Vikings
7 Dodelike omgewingsrampe
Die val van koninklikes
Aanbidding van die towenaars deur Albrecht Dürer
Copyright © salvadoryoscar.com | Hoe het die Romeine in die tweede eeu besluit waar die muur van Hadrianus gebou moes word?...