Anorexia - oorsake, simptome en terapie - Siektes - 2021
Anorexia - oorsake, simptome en terapie
Anorexia nervosa is 'n siekte gebaseer op 'n versteurde liggaamsbeeld. Anorektika het 'n uiterste behoefte om gewig te verloor deur hulself te veel te gebruik en te weier om te eet.
Duidelike simptome is:
'N Konstante kring om gewig te verloor
die dwang tot bevryding,
'n verwronge beeld van u eie liggaam.
Die sterftesyfer is hoog. Nietemin trek baie lyers voordeel uit behandelings in spesiale klinieke vir eetversteurings.
Benewens die ontneming van voedsel, is fisieke hiperaktiwiteit nog 'n stuk in die anorexia-legkaart. Leke neem hierdie ooraktiwiteit dikwels nie ernstig op nie, of beskou dit selfs as positief volgens die leuse: Diegene wat soveel sport doen, kan nie siek wees nie. Hierdie simptoom speel egter 'n sentrale rol in die kliniese beeld en die progressie van selfvernietiging.
Nie alle anorexics is hiperaktief nie, maar die hiperaktiewe toon 'n lae genesingstempo, hulle is langer en meer algemeen in klinieke, en hulle het nie meer energie nie. Kenners beskou hiperaktiwiteit nou as 'n noodsaaklike psigopatologie van anoreksie.
Die rede vir die hiperaktiwiteit is dieselfde as vir die weiering om te eet. Lyers voel onvolmaak en probeer om hul liggame te dissiplineer in hierdie verwronge persepsie - uiteindelik op 'n dodelike manier.
U idee om gebrekkig te wees spruit nie uit werklike fisieke gebreke nie: min anorexics het voorheen aan ernstige vetsug gely, waar dit sinvol sou wees om minder te eet en meer te oefen.
U patologiese drang na volmaaktheid is egter 'n geestesversteuring. Die oorsaak is nie werklike gewigsprobleme nie, maar 'n verkeerde persepsie van hulself.
Enigiemand wat baie sport beoefen in plaas daarvan om behoorlik ontbyt te hou, eers 10 kilometer hardloop, dan fietse, en in die aand, in plaas van om in die kroeg te gaan sit, fiks is, word nie in hierdie samelewing as sleg beskou nie - inteendeel, dit stem ooreen met die ideaal van prestasie.
Anorexics lyk vir buitestaanders dikwels baie ambisieus en suksesvol - dit is desperate mense wat hulp nodig het.
Die oorsake van die siekte verskil van persoon tot persoon; die bekende oorsake sluit genetiese disposisies sowel as 'n kombinasie van omgewingsinvloede, sosiale en kulturele faktore in.
Die presiese oorsake is nog onbekend en meganismes wat die versteuring veroorsaak, word nie goed verstaan ​​nie. Vooruitgang in tegnieke wat senuwee-reaksies uitbeeld, word toenemend belangrik in die verstaan ​​van anoreksie.
Maar een ding is duidelik: anorexia nervosa versprei in die ontwikkelde hoofstate en baie mense wat geraak word, probeer dwang om die leidende ideologieë van die turbokapitalisme na te kom.
Een van die belangrikste kenmerke is 'n noodsaaklikheid vir perfeksie. Baie anorexics streef daarna om die beste op elke gebied te wees. Ongeag wat u doen, of u nou polities aktief is, 'n kursus voltooi, op die punt is om van die hoërskool te studeer of sport te doen: u is die een wat twee uur vroeër opstaan ​​om vir die eksamen te studeer; hulle oefen in hul vrye tyd toe hulle net tweede geëindig het in die 1000 meter-baan; as u polities aktief is, sal u nooit 'n gebeurtenis mis nie.
Hierdie verbintenis het dikwels nie 'n morbiede effek op buitestaanders nie, want dit strek ook tot vryetyd: anorexics dans saans by partytjies of gaan op ekstreme reise buite die perke van hul fisieke optrede.
Jong anorexics blyk dikwels verantwoordelik te wees in 'n mate wat nie geskik is vir hul ouderdom nie. Lêers sien net die morbiede in hul gedrag op as die spore van die siekte nie meer ontken kan word nie - die vingers herinner aan die geraamtes, die larinks kom uit of die dye polsend is.
As hulle hieroor gevra word, ontken diegene wat geraak word gewoonlik hul siekte; dan vertel hulle byvoorbeeld van 'n fout in die tiroïedklier of die versuring van die maag.
Oor die algemeen raak anorexics perfek omdat hulle nie aan die buitekant enige swakheid toon nie, en hierdie gedrag is beide 'n simptoom en 'n oorsaak van hul siekte. Hulle het gereeld vroeg geleer om te voel dat hulle gebrekkig is as hulle nie die beste prestasies op elke gebied behaal nie.
Eerstens ly hulle daaraan, maar tweedens kan hulle nie die misantropiese uitvoeringsideaal kritiseer nie. Dus, in plaas daarvan om op te staan ​​vir omstandighede waarin mense hul lewens kan ontwikkel sonder om aan 'n fisiese ideaal te voldoen, werk hulle patologies deur die beperking waaraan hulle ly.
Dit is dikwels onbewustelik die begeerte om homself te bevry van die sosiale beperkings deur hierdie de facto selfvernietiging. Een anorexikum het byvoorbeeld gesê toe sy 28 kilogram in die intensiewe sorgeenheid was, "ek voel vry soos 'n spook, bevry van die bande van die liggaam."
Dit is nie toevallig dat die weiering van voedsel en terselfdertyd die liggaam tot topprestasie herinner aan die asketiese praktyk in godsdienste nie, dit wil sê die poging om die mishandeling deur marteling nie te ontsnap nie.
Baie anorexics het gevolglik 'n sadomasochistiese persoonlikheid. Masochisties omdat hulle hul eie liggame martel in plaas daarvan om hul lyding in sosiale optrede te vertaal. Sadisties, omdat hulle in hul versteurde persepsie neersien op die 'normale' wat vasgevang is in hul 'verkeerde vorms'.
Dit is moeilik om empiries te bewys, maar uiteraard implementeer hulle onbeperkte propaganda wat standaard is in die neoliberalisme, naamlik die sprokie dat die een wat 'positief dink' en harder en harder werk 'n 'wenner' word.
Hierdie sosiale Darwinisme kies tussen "wenners" en "verloorders" en ontken die sosiale omstandighede waarby almal betrokke is. Baie anorexiese mense toon die misantropie van hierdie ideologie op hul eie liggame; hulle is besig om te desentraliseer en probeer om die 'beste' tot die logiese uiterste te wees.
Om u van die 'normale' te onderskei deur u eie liggaam te martel, lei u in 'n bose kringloop. As vriende, familielede of kundiges hul "lewensstyl" kritiseer, bevestig hulle dit net deur hulself nog meer te martel. Aangesien die omstandighede egter nie verander as gevolg van hierdie "selfopoffering" nie, vernietig hulle hulself al hoe meer.
Die geskiedenis van anorexia nervosa
William Gull, 'n persoonlike dokter vir koningin Victoria, het die anorexia nervosa in 1868 die naam gegee, en Charles Lasgue het dit in 1873 die eerste keer beskryf as "Lánorexie Hysterique.
William Gull het geskryf oor 'n siekte wat veral jong vroue tussen 15 en 23 aangetas het - met die kenmerk van uiterste wanvoeding. Mans het nie in sy ondersoek opgedaag nie, en hy sien die versteuring wat verband hou met die 'histerie', wat toe as 'n spesifieke vroulike afwyking beskou word.
Hy het voorgestel dat die pasiënte van hul gesinne geskei word omdat hy diegene wat geraak is, sien as 'n 'vampier' wat die 'bloed van gesonde mense in die sosiale omgewing' suig.
Hierdie vroeë beskrywings bevat 'n werklike wese. Die 'vroulike histerie' in die Victoriaanse tyd verskyn onder die sosiologiese vergrootglas en uit 'n historiese afstand as sosiaal geproduseer. Bourgeois en edele vroue het in 'n gevangenis van rigiede norme gewoon wat die beeld van vroue definieer, en irrasionele uitbarstings was een van die min maniere om uit hierdie korset te ontsnap.
Destyds kan anorexia ook in hierdie omgewing geklassifiseer word: as 'n gedoemde poging om beheer te ontsnap en terselfdertyd die aandag op sielkundige lyding te vestig: diegene wat weier om te eet weier om saam te werk.
Om die siekes as energievampiere te sien, val ook saam met die ervaring wat diegene na aan hulle vandag dikwels met anorexics het. Om ouers, broers en susters of vriende nie te eet nie, is dikwels 'n teken om te wys: "Ek is nie joune nie." Die eie lyding dien dikwels bewustelik-onbewustelik om die sosiale omgewing te straf.
Die idee dat anorexics honger ly om hul familielede te dwing om na hulle te sorg, is verkeerd. Inteendeel: hulle ontken hul siekte en weier om hulp aan te bied. Terapeute breek hul tande omdat diegene wat geraak word gewoonlik die kliniese prentjie beter ken as die dokter wat hulle behandel en steeds aanhou.
Die siekte is dus te kompleks om diegene wat gewoonlik morele skuldgevoelens beïnvloed, te sien.
Anorexia kan in antieke Griekeland opgespoor word en begin met godsdienstige vas wat tot in die Middeleeue voortduur. Die middeleeuse praktyk om 'jouself siek te honger' deur vroue in die naam van godsdienstige suiwerheid, kan sonder twyfel as anorexia geklassifiseer word. Selfs anorexics verbeel hulle vandag dikwels hul wanorde as 'n diens vir 'n hoër doel - of dit die 'weg na God' is of kapitalistiese barbaarsheid maak nie saak nie.
In die 19de eeu is anorexia beskou as 'n vorm van melancholie (nou depressie), waarin selfagressie libido beheer.
Anorexia word vandag beskou as 'n resultaat van verskillende faktore. Die media en westerse obsessie met slankheid speel saam met disfunksionele dinamika in gesinne. Daarom bespreek kenners vandag veral hoe ouers eetversteurings aan kinders oordra.
Dit geld nie net anorexia nervosa nie, maar ook vir eet en braak en verslawing eet. Eenvoudig gestel: Bulemici eet waaraan hulle ly, maak 'n goeie gesig van slegte spel en verstik dit in die geheim; die voedselverslaafdes eet 'n beskermende pantser om hul beserings met hierdie wapenrusting te bedek. Anorexics is die 'gevolg' onder diegene met eetversteurings. Hulle weier om te eet, en daarmee saam die verhouding met die gesin, en stel hulself terselfdertyd bloot aan 'n moorddadige prestasie-ideaal om die beperkinge in hul omgewing te ontduik.
Kos is 'n elementêre sosiale ritueel, en voedsel definieer die gesinsisteem: met wie eet ons waar, wat eet ons, hoeveel eet ons, wie kry wat, eet ons vleis of vegetariërs, Duits-burgerlik of internasionaal? Dit is hoe ons onsself sosiaal definieer.
In die gesin is die voedselritueel die sosiale hiërargie: die tiener wat na skool 'n donkiekebab is, in plaas daarvan om saam met sy moeder aan tafel te sit, toon sy onafhanklikheid; die moeder hou haar afhanklike en oorgewig dogter in 'n dubbele band deur voortdurend te sê: "kyk hoe vet is jy" en gee haar terselfdertyd die dikste stukkie roomkoek. Anorexiese mense demonstreer: 'Ek is nie deel van die stelsel nie.'
Anorexia beïnvloed steeds die meerderheid tienermeisies en jong volwassenes, en baie studies beskou die wanorde as 'n manier om seksualiteit te weier: as gevolg van anorexia breek die vroulike hormonale balans af, en vir baie lyers is die periode vas uit. Sommige van hulle verwys na hierdie gebrek aan bloeding as "verlossing".
Die belangrikste tipes eetversteurings
Daar is drie hooftipes eetversteurings:
Mense met anorexia 'n versteurde liggaamsbeeld hê wat hulle oorgewig laat voel, selfs al is hulle buitengewoon ondervoed. Hulle weier dikwels om in die teenwoordigheid van ander te eet, hulle verloor baie gewig, en sommige honger hulself selfs dood.
Mense wat dit bywoon bulimie ly, eet in grootmaat, neem dan lakseermiddels en braak wat hulle eet. Hulle tree meestal in die geheim op, hulle verag hulself en is skaam vir hul siekte, en daar is ook negatiewe gevoelens as hulle hul mae leeggemaak het. Bulimie gaan gepaard met 'n obsessie met die beheer van gewig en selfbeeld en gaan dikwels gepaard met depressie. Aangesien diegene minagting vir hul "gebrek aan gevolg" beïnvloed het, is die risiko vir selfmoord in ernstige gevalle groot.
Sogenaamde "binge eters"Ly aan drange waarin hulle voedsel onbeheerbaar in hulself gooi. In teenstelling met bulimie-lyers, verbruik hulle nie voortdurend oormatige kalorieë nie. 'Binge eating' is minder duidelik as bulimie en anorexia, dus daar is min algemene kenmerke.
Diegene wat geraak word, meld egter dikwels 'n gevoel van 'innerlike leegheid', voel geïsoleer in sosiale verhoudings, dink dat hulle die 'noodsaaklikhede in die lewe' gemis het, of 'kan nooit bereik wat hulle in die lewe wil bereik nie'. Hulle ly dikwels aan uiterste skuldgevoelens, spanning en selfveragting.
Daar is ook eetversteurings wat nie presies geklassifiseer kan word nie, maar net so slegte gevolge kan hê as bulemie of anoreksie. Dit wissel van mense wat verpligtend skadelike voedsel soos lekkers of energiedrankies verbruik, tot mense wat weier om kos te eet wat 'n spesiale rol in hul gesinne gespeel het.
Die volgende is van toepassing op anorexia, bulimie en 'binge eating': hoe ouer familielede die simptome herken, hoe beter. Anorexia soos braakverslawing begin dikwels op puberteit. Die tieners volg streng diëte en let op gewigsverlies.
Verantwoordelike ouers moet let op of die kinders se dieet 'gesond' is en of die motief sielkundige probleme is. Aan die ander kant is dit onverantwoordelik om eers te diskrimineer teen 'n 14-jarige dogter wat 'n bietjie spek aan haar ribbes het, en tweedens om haar te prys omdat sy so mooi geword het.
Eerstens sukkel sulke ouers gereeld met hul gewig en tweedens spreek hulle meestal veel erger beskuldigings uit met hul "kritiek". Hulle sê subliminaal vir die tiener: 'Jy is nie in orde soos jy is nie.' Met die (veronderstelde) oorgewig veroordeel hulle die kind se veronderstelde gebrek aan dissipline of luiheid.
Hierdie aantygings kom gereeld voor wanneer die tiener die eerste stappe in selfontwikkeling neem en die ouers dit blokkeer. Die jongelinge weet nie waar om hul stappe te doen nie, maar word voorgestel dat elke stap in die wêreld verkeerd is.
Streng diëte is soms 'n vernietigende poging om "reg" te wees. In hierdie gevalle is ouers verantwoordelik vir die eetversteuring van die tieners. Ongelukkig is sulke ouers dikwels bestand teen advies. As mense terapie kry, sê hulle dikwels: 'Ek dink sy het die verkeerde vriendinne', 'dit was net 'n mode op skool', of 'sy het raar geword op puberteit' ... maar hulle sê klipharde om alles self reg te doen. In hierdie gevalle erken ervare terapeute die narcisme van die ouers as die kern van die probleem, en die wanorde van die tiener as 'n simptoom van 'n stelsel wat die ouers se beheer verseker - ten koste van die kind.
Maar dit is nie altyd die gesin se skuld nie. Oordrewe skoonheidsideale, wat versprei word deur mode- en televisieprogramme soos Heidi Klum se "Duitsland se volgende topmodel", gee meisies die indruk dat hoe minder hulle weeg, hoe mooier hulle is. Op die arbeidsmark sien vroue en toenemend mans dat 'n honger liggaamsvorm noodsaaklik is vir hul loopbane - empatiese ouers moet hard werk om hierdie barbaars teë te werk.
Dit gaan daaroor om vir jou kinders te wys dat ouers van hulle hou, of hulle nou dikker of dunner is. Op die laatste, as eetgedrag vernietigend is, is opgeleide terapeute nodig. Baie sielkundiges in Duitsland spesialiseer vandag in eetversteurings.
In die algemeen is 'n gevormde anorexia soos bulimie 'n bose kringloop waaruit diegene wat geraak word, amper nooit sonder hulp van buite kan uitkom nie.
Volgens die jongste studies speel genetiese aanleg egter 'n belangrike rol in die ontstaan ​​van anorexia. Gevolglik is 'n geen in die omgewing van chromosoom 1p betrokke by die risiko van anoreksie.
'N Verdere' verdagte 'is disfunksie in die hipotalamus, wat sekere metaboliese prosesse reguleer. 'N Wanbalans in neuro-oordragstowwe kenmerk ook mense wat aan anoreksie ly.
Risikofaktore word beskou as 'n eetprobleem van 'n kind, 'n algemene biografie oor wanvoeding en depressie van die moeder. Diegene wat geraak word, word gekenmerk deur 'n hoë mate van negatiewe gevoelens en perfeksionisme.
Sulke basiese probleme bied die teelaarde vir 'n afwyking wat dikwels begin met die druk om dun en 'aantreklik' te wees. 'N Slegte selfbeeld verhoog die probleem. Hierdie selfbeeld kan verskillende oorsake hê: boelies in die laerskool, geweld deur klasmaats, spesiale belange wat die "ander" nie deel nie, of seksuele mislukkings in die vroeë puberteit.
Mense wat 'n eetversteuring het, is dikwels slagoffers van seksuele mishandeling in die kinderjare, en bulemie soos anorexia is 'n manier om die ontkenning van seksuele ervaring uit te spreek.
Die kundigheidsfaktor is tans baie kontroversieel. Sommige dokters identifiseer steeds disfunksionele gesinne as die hoofoorsaak van alle eetversteurings, maar ander kenners, veral met anorexia, is gekant teen empiriese resultate wat toon dat lede van harmonieuse families ook die siekte ontwikkel.
Die vraag of "die hoender eerste gekom het of die eier", kan amper nie volledig beantwoord word nie. 'N Persoon hou byvoorbeeld daarvan om kos te eet, leef sy seksuele lewe as volwassenes op 'n prominente wyse, maar het nie 'n noue verhouding met ooghoogte nie. Haar ma het bipolêre versteuring en haar ouers wou skei toe sy 14 was. Is die eetversteurings nou 'n reaksie op die gesinsisteem of was die genetiese ingesteldheid deurslaggewend?
Geslag en ouderdom hou verband met anoreksie. Slegs tien persent van diegene wat geraak word, is mans. Eetversteurings kom ook die meeste voor onder tieners en jong volwassenes.
Gesinsstudies het getoon dat slagoffers met familielede wat ook versteur is, die lewensgevaar meer gereeld het as diegene wat nie gesinsstres het nie - die risiko is veral duidelik as familielede van die eerste graad siek is.
Die goeie bedoelings om te oefen en gewig te verloor, misluk met bulimie en anoreksie. 'N Stelselmatige opvoeding oor skadelike ekstreme diëte, veral vir tieners, is dus 'n hoë prioriteit. Ernstige kundiges is dit vandag eens dat ongeluksdiëte noodlottige gevolge het. In plaas daarvan beveel hulle aan dat die dieet op lang termyn verander, wat geensins honger ly nie.
Die gedrag van anorexics
Anorexics vind voortdurend maniere om gewig te verloor, selfs tot die dood toe. Dit staan ​​uit as gevolg van 'n hoë pligsgevoel en moralisme en 'n fanatiese idee van onafhanklikheid.
Aan die begin van die siekte is hulle intens besig met die bereiding van voedsel met 'n lae-kalorie-kos, hulle weeg hulself tot vier keer per dag en volg 'n volledige dieet. Na 'n rukkie gly hulle na die volgende fase, waar hul gedrag voortdurend verander, en die gesin begin die probleem erken. Diegene wat geraak word, weier egter om oor hul siekte te praat. Stryery kom gereeld voor, en diegene wat geraak word, isoleer hulself dikwels van hul familielede, wat die probleem vererger.
Belangstelling in stokperdjies wat niks met gewigsverlies te doen het nie, neem af. Mense se konsentrasievermoë gaan verlore, en ook hul seksuele aktiwiteit.
Die mense wat geraak word, tree soms hiperaktief op, maar die fisiese gevolge van die ontbering veroorsaak ook traagheid, emosionele onstabiliteit en 'langs mekaar staan'.
Sosio-kulturele teorieë beklemtoon die rol van die samelewing: Hiervolgens ly diegene wat geraak word onder die verwagtinge wat aan die voorkoms van vroue gestel word. 'N Aanduiding van hierdie tesis is die groep van diegene wat die meeste geraak word: nie mans wat nie in dieselfde mate aan die verslankingskrik blootgestel word nie, nie eens ou vroue nie, wat eerstens nie net aan hul dop gemeet word nie en tweedens uit 'n generasie kom waarin die vrouebeweging' Skoonheids-norme word aangeval - maar jong vroue.
Hierdie jong vroue word voortdurend gekonfronteer met onwerklike beelde van perfekte liggame op die internet, advertensies, poniekoerant en TV, wat bykans geen lewende persoon kan doen nie. Hierdie foto's word ook in Photoshop verwerk, beroemdes en pornaktrises lyk na ure se skoonheidsmiddels heeltemal anders as in die werklike lewe en het ook dikwels 'kosmetiese' operasies agter die rug.
Advertensiemodelle in die negentigerjare was gemiddeld 10 kilogram ligter as in die 1950's en 1960's. Jong meisies probeer hierdie ideaal naboots. Grotes genoeg is dit glad nie wat potensiële seksmaats van die teenoorgestelde geslag aantreklik vind nie. Empiriese studies toon dat mans vroulike krommes verkies bo die ontruimde liggame.
Anorexia begin dikwels met die aanvang van seksuele identiteit. 'N Virtuele ideaal vir skoonheid staan ​​in die weg van die sosiale werklikheid. Meisies wat hulself seksueel onaantreklik vind, raak in elk geval 'n negatiewe lus omdat hulle fokus op 'n ideaal wat nie die regte seun aanlok nie.
Omdat hul persepsie reeds verwring is, is die meisies toenemend geïsoleer. Terwyl die ontspanne klasmaat met spek op die heupe deur die seuns gewemel word, sien die honger haarself alleen in die hoek.
Effekte van anorexia op die brein
Ons fisiese en geestelike gesondheid, ons verhoudings en ons alledaagse lewens word almal beïnvloed deur versteurde eetgewoontes in die kliniese sin. As iemand 'n eetversteuring het, bestaan ​​die risiko vir breinskade.
Swak eetgedrag beïnvloed voedselverwerking negatief; die brein kry nie die voedingstowwe wat nodig is om behoorlik te funksioneer nie. Dit is veral belangrik vir adolessente, omdat hul breine intens ontwikkel tot vroeë volwassenheid - anoreksie kan dus elementêre periodes van breingroei ontwrig.
Breine van mense wat anorexia gehad het, reageer nie op kos of beelde van voedsel nie - anders as dié wat nie. As hulle suiker eet, toon selfs mense wat hul anorexia oorkom het, minder breinaktiwiteit as mense wat van suiker hou en nooit 'n eetversteuring het nie. Navorsers kom tot die gevolgtrekking dat anoreksie lyers minder kos geniet as mense wat dit nie doen nie - en dit in die biologiese-brein chemiese sin.
Die rede waarom anoreksie lyers kan voortgaan met dieet tot die dood, is omdat hul breine hulle nie dwing om te eet nie. Dit is tans onduidelik of die brein van die pasiënt nie op die sintuie reageer nie, of nie die regte sein vir voedsel oordra nie.
Effekte van anoreksie op die hart
Hartsiektes is die algemeenste mediese gevolge vir mense met ernstige anoreksie. By pasiënte wat op lang termyn aan anoreksie ly, is die hartwande dun en verswak, maar die hartkamers word vergroot. Die hartklop daal en daarmee saam die bloeddruk. Organe wat baie sensitief is vir bloeddruk en bloedvloei, soos die niere en lewer, begin misluk. Gelukkig genees hierdie skade dikwels met gewigstoename en die verbruik van belangrike vitamiene en minerale.
'N Aantal abnormale hartritmes kan met anoreksie geassosieer word. Enersyds die trae hartklop, in die tegniese taal Bradycardia. Hierdie probleem kom gewoonlik voor by mense met 'n swak hartspier. As die hart swak funksioneer, verhoog die hart die aantal slae per minuut om die bloedvloei konstant te hou. Met anorexia is die energievoorrade in die hart egter so beskadig dat die hartritme nie kan verhoog om 'n verswakte hart te versterk nie - bloeddruk daal vinnig en orgaanversaking ontwikkel vinnig.
'N Ander probleem by anoreksie lyers is abnormale vinnige hartritmes. Sieke, waarin drange en braking wissel, word veral deur hierdie klagte beïnvloed. Dit lei tot 'n gevaarlike verlies aan natrium, kalium en magnesium. Die hartklop is afhanklik van hierdie elektroliete. As hul vlak daal, ontwikkel chaotiese patrone in die onderste kamers van die hart.
'N Ander gevolg van anorexia is kognitiewe skade. By bulemie ly tande aanhoudend kontak met suur tydens braking, hare word bros wanneer eetversteurings weens 'n tekort aan minerale lei, ystertekort lei tot slaperigheid, lyers van bulemie en anoreksie ondervind slaperigheid en irritasie.
Behandeling van anoreksie
Anorexia is moeilik om te behandel. Geaffekteerde mense ontken die siekte, voel skaam, of omgekeerd, sien hulself as uitstaande mense wat bo die "behoeftes van die vleeslike wêreld" staan. Dan speel sommige van hulle met hul terapeute; hulle ken die simptome van hul siekte beter as psigiaters en bedrieg hulle.
Byvoorbeeld, hulle gee voor dat terapie suksesvol is, en gee selfs voor dat familielede eintlik eet en honger ly. Die herstel van normale eetgewoontes is nodig om die gesondheid van pasiënte te herstel.
Die terapie fokus op twee doelstellings: eerstens om 'n stabiele dieet te verseker en om 'n normale liggaamsgewig te bereik. Tweedens, verander die patologiese eetgedrag sodat die liggaamsgewig op 'n gesonde vlak kan bly.
Die meeste van die tyd vind die terapie buite klinieke plaas. Hospitalisasie is egter onvermydelik vir kliniese klagtes soos gevaarlike ondergewig, hartprobleme, selfmoordrisiko of psigoses.
Gewoonlik beloof 'n mengsel van gedrags- en ondersteunende psigoterapie die beste resultate. Geaffekteerde mense kan leer om hul gedrag aan te pas en die lewensgevaarlike patroon te verbreek. Die voordeel van gedragsterapie is dat dit nie siekes dwing nie. Analiseer hul 'versteurde persoonlikheid' - maar beheer slegs hul gedrag met die doel om normale eetgewoontes te herstel.
Medikasie is nie suksesvol teen anoreksie nie.
Die algemeenste behandeling vir anorexia is psigoterapie, wat gewoonlik 'n lang tyd duur - wat bykans altyd probleme insluit soos: seksuele mishandeling, dwelmmisbruik, verhoudingsprobleme of die risiko van selfmoord. In teenstelling met gedragsterapie, kan en moet psigoterapie nie net die simptoom van versteurde eet nie, maar ook emosionele welstand. Die fokus is daarop om die emosionele en kognitiewe oorsake agter die ontwrigte eetgedrag te bespreek.
Gesinsterapieë help dikwels. Die eetversteuring is hier 'n uitdrukking van 'n versteurde gesinsisteem waarby alle naasbestaandes betrokke is. U sukses hang grootliks daarvan af of die gesin bereid is om deel te neem en die lede hul gedrag verander.
As gesinne deelneem en leer hoe om te ondersteun en in te gryp, beloof hierdie terapie op lang termyn die grootste kans dat siekes nie weer in selfvernietiging sal terugval nie. (Dr. Utz Anhalt)
Eetversteurings van kundige netwerke Switserland ENES h / v Kliniek vir kinder- en adolessente psigiatrie Psigiatriese universiteitskliniek Zurich: Anorexia nervosa / anorexia (herwinning: 19.08.2019), netzwerk-essstoerungen.ch
Oostenryk se portaal vir openbare gesondheid: anorexia: wat is dit? (Verkrygbaar: 19.08.2019), gesundheit.gv.at
Universiteitsmediese sentrum Hamburg-Eppendorf (UKE): Anorexia in volwassenheid (toegang: 19 Augustus 2019), week.de
Federale Sentrum vir Gesondheidsopvoeding (BZgA): anorexia (herwinning: 19.08.2019), bzga-essstoerungen.de
psychenet - Netwerk geestesgesondheid: anoreksie van inligting (herwinning: 19.08.2019), psychenet.de
Emily-program - University of Minnesota Medical School: Hoe eetversteurings die neurobiologie van die brein beïnvloed (verkrygbaar: 19 Augustus 2019), emilyprogram.com
Wozniak, Greta / Rekleiti, Maria / Roupa, Zoe: Bydrae van sosiale en gesinsfaktore in anorexia nervosa, Journal of Health Science, Jaargang 6, Uitgawe 2, 2012, hsj.gr
ICD-kodes vir hierdie siekte: F44, F50, R63ICD-kodes is internasionaal geldige kodes vir mediese diagnoses. U kan bv. in doktersbriewe of op ongeskiktheidsertifikate.