Die hertogin van Longueville - Nuut
Die hertogin van Longueville
Titel: Anne-Geneviève de Bourbon, hertogin van Estouville en Longueville.
Skrywer: BEAUBRUN Workshop of the Brothers (1630 - 1675)
Skeppingsdatum : rondom 1640 [?]
Datum getoon: rondom 1640 [?]
Afmetings: Hoogte 81,5 cm - Breedte 66 cm
Prentverwysing: 84-000342 / MV2055
Anne-Geneviève de Bourbon, hertogin van Estouville en Longueville.
'N Konvensionele portret
Hierdie portret word toegeskryf aan die ateljee van Charles en Henri Beaubrun, wat hulle onderskei het in die kuns van hofportrette tydens die bewind van Lodewyk XIII en Lodewyk XIV, veral in die koninginne van Frankryk en die dames van die adel. . Ons het veral Charles Beaubrun (1604-1692) portrette van Anne en Marie-Thérèse van Oostenryk te danke.
Hierdie werk behoort tot 'n homogene reeks portrette van hofdames wat by die Paleis van Versailles gehou word - homogeniteit vanweë hul formaat, die houding van die dames van die adel (almal sit, driekwart links of regs, verteenwoordig in 'n syrok waar wit en blou dikwels oorheers, met 'n pêrelketting en oorbelle aan, geklee in die middel-eeuse mode ...), die inskripsie in groot goue letters wat die eienskappe van die dame aandui. geverf. Die portret van prinses Anne-Geneviève de Bourbon (1619-1679) word geopenbaar as 'n pragtig vervaardigde werk van simmetriese komposisie, maar sonder enige werklike artistieke oorspronklikheid.
'N Prinses van die bloed
'N Driekwart figuur en effens links gedraai, sitend op 'n stoel van Louis XIII-styl bedek met rooi stof, verskyn Anne-Geneviève de Bourbon in die fleur van die lewe. Die prinses word gevier vir haar skoonheid sowel as vir haar geestigheid, en word uitgebeeld in 'n ryk blou rok met 'n wye hals en versier met pêrels en (semi) edelgesteentes. Haar ligte gelaatskleur en haar blonde krulle (uitgelig deur die donker kleur van die agtergrond), gesing deur haar tydgenote, maak haar 'n skoonheidsideaal wat versterk word deur 'n eenvoudige choker-ketting. Haar oë, waarvan die geverfde kleur nie turkooisblou kan onderskei nie, bevestig die vae, verwysend na 'n dromerige houding wat die edele en avontuurlike ideaal wat die prinses uit hedendaagse romans put, kan eggo. Sy hou 'n boeket blomme in haar hande, 'n implisiete verwysing na haar eie skoonheid en na die verganklikheid van die lewe.
Anne-Geneviève de Bourbon is die dogter van Henri II de Bourbon, Prince de Condé en Charlotte de Montmorency. Prinses van koninklike bloed, sy kombineer aansien en rykdom. Ouer suster van Louis, prins van Condé (bekend as die Grand Condé), en van Armand, prins van Conti, het 'n hoë mening oor haar rang en haar bloed, selfs al sou sy in 1642 met die hertog Henri de Longueville trou.
Dit is nie bekend wanneer hierdie portret geskilder is nie, hoewel dit waarskynlik 'n werk uit die 1640's was toe sy die mees prominente hotelle in Parys besoek het.
'N Opstandige Amazon
Wat hierdie werk nie goed weerspieël nie, is die avontuurlike lewe van Anne-Geneviève de Bourbon, waarin alles van die heldhaftige gebaar gevier word in die romans van die vroeë 17de eeu.e eeu - Madeleine de Scudéry wy hom elders op Artamenes of die Groot Cyrus. Dit kruis die eeu en omhels sy rykdom sowel as sy buitensporighede. Geskeur tussen mistieke invloed en die wêreldse plesier van die salonlewe (sy is 'n noodsaaklike figuur in die salon van die Hôtel de Rambouillet) en die hoflewe, het sy haar eerste dekades onder die vure van vlei en geluk geleef. 'N Voortydige rebel (vanaf 1648), het sy nooit opgehou om met vasberadenheid kardinaal Mazarin te weerstaan ​​nie, wie se mag sy betwis het en nie die weiering kon toelaat om aan al die grille van haar broer die Grand Condé toe te tree nie. Onder die eerste prinsesse van die bloed wat die Parlementêre Fronde ondersteun het, meng sy maklik in die Fronde des princes (en prinsesse), wat sy fel verdedig in Parys, Normandië en dan in Bordeaux, veral tydens die gevangenskap van haar twee. broers en haar man van Januarie 1650 tot Februarie 1651. Dit was ook gedurende hierdie tydperk dat sy 'n verhouding gevorm het met die prins van Marcillac, toekomstige hertog van La Rochefoucauld.
Nadat sy na 1653 na lippetaal gekom het - omdat sy van mening is dat sy net haar plig nagekom het - beleef sy 'n godsdienstige periode van 'n paar jaar waarna sy die saak van die Jansenisme voorstaan, na haar ontmoeting met Singlin en daarna met Lemaistre de Sacy. . Sy onvermoeide voorbidding ten gunste van die Janseniste kon nie die afkeer van Lodewyk XIV vir hulle verminder nie. Sy bestee haarself egter sonder om in hierdie nuwe stryd te tel, deur saam met die koning of die pous op te tree. In 1669 het die vrede van die Kerk (of clementine vrede) die Jansenisme in staat gestel om 'n blaaskans te ervaar wat geduur het tot die dood van die hertogin. Die einde van sy lewe word verduister deur die dood van sy jongste seun en deur die sielkundige probleme van sy oudste seun. Haar laaste jare was dié van 'n groot aristokraat halfpad tussen die wêreld en God, by wie sy op 15 April 1679 aangesluit het.
Anne-Geneviève de Bourbon toon haar dus verteenwoordigend van hierdie rebelle wat bestudeer is deur Sophie Vergnes, wie se vervaagde beeld gesamentlik die adel van gees en die van bloed, die gevoel van intrige en die verdediging van dinastiese belange, die bekering en die einde van 'n opbouende lewe. Sy is 'n waardige erfgenaam van die Bourbon-Condé en die Montmorency. Sy behoort ten volle tot hierdie 'adel in vryheid' (Jean-Marie Constant) wat nie goed aanpas by die bewering van absolutisme nie.
BÉGUIN Katia, Die vorste van Condé: rebelle, hofdienaars en beskermhere in Grand Siècle Frankryk, Seyssel, Champ Vallon, coll. "Epochs", 1999. KONSTANT Jean-Marie, Die gekke vryheid van die barok (1600-1661), Parys, Perrin, coll. "Vir die geskiedenis", 2007. LEBIGRE Arlette, Die hertogin van Longueville, Parys, Perrin, 2004. VERGNES Sophie, The Frondeuses: 'n vroulike opstand (1643-1661), Seyssel, Champ Vallon, coll. "Tydperke", 2013.