In die loop van die jare is talle verhale vertel van hoe Pik Afrika-politici met sy sjarme oorweldig het. Dit was ’n sjarme wat hy doelbewus aan- en afgeskakel het, wat daarop gemik was om mense te oorrompel.
Só het hy hul agterdog teen dié verteenwoordiger van ’n gehate apartheidsregime dikwels oorwin. Waarskynlik was dit sy grootste waarde as minister van buitelandse sake.
Maar hoe op aarde moes hy dit gedoen het? Moes hy tenks in Soweto ingestuur het? En dan? Wat maak die hond met die bus as hy hom gevang het? Só ’n onbekookte stap sou die oorgang totaal beduiwel het.
Maar goed, wat gebeur het, het gebeur, ons moet daarmee saamleef en die beste van ’n slegte saak maak.
Tog – en dis iets wat ’n mens uiteraard nie kan bewys nie – meen ek met Pik aan die stuur sou sekere detailkwessies ’n beter uitkoms gehad het.
’n Mens dink byvoorbeeld aan taalregte, wat in die uiteindelike Grondwet te veel vryheid vir moedswillige ANC-regters laat om Afrikaans te kniehalter.
Nog een is dat Pik moontlik ’n afsnydatum vir regstellende aksie kon beding het, iets wat kragtens die huidige Grondwet onbepaald kan voortduur.