’n Mens wil skryf oor die waterpoeletjies op die rotse, besig om oeroue eeue se geskiedenis te skryf met hulle effe verweer en miniatuurdongas, selfs watervalletjies wat hulle met duisendstes van millimeters kerf met net stof en water as gereedskap . . . rotsmerke wat meer as 20 000 jare vat om net ’n paar duim te vorder.
Lemoenvreters weet dat ’n sensitiewe tong blasies begin kry ná die vierde of vyfde lemoen. Hierdie wildeperske is so lekker geurig dat jy altyd oorskat. Jy pluk ’n paar maar na die eerste een, wat aanvanklik die heerlikste geurigste volryksuursoetsappige smaak het, word hy al suurder, seker sitroensuur of vitamin C, soos wat jy die vlees met jou tong en tande van die pit probeer afkry, byna soos ’n suurpruim, net nóg geuriger.
Teen die tyd wat jy die laaste vlees om die pit uiteindelik heeltemal glad kry, raak die suur op en kry jou tong ’n ruskansie, maar ’n sensitiewe tong soos myne het dan ’n klompie blasies.
Die binnekant van die pit is nie heeltemal so neuterig soos ’n suurpruim nie. Suurpruimpitte kan selfs neute vervang in ’n Kersfeesvrugtekoek.
Elandsboontjie groei elders heelwat laer aan die grond. Selfs my toordoktermedisynekenner-pa was verbaas oor hóé geil en groot dit hier groei. Dit lyk baie soos ’n jakarandablaar maar die groot geheim is onder die grond.
Almal het gelag maar niemand wou praat nie. Uiteindelik het ou Janrasperstem ingegee. “Baas, dit is die tyd van die skool en hulle vat die marrasynemuti saam want hulle het nou elkeen ’n lat of sambok en gaan makaar die naweek slaat . . . en dan kyk die vrouens as hulle so slaat met hulle kaal lywe met net die vel (stertriem) en dan sien die vrouens watter maan hy es a regte maan.”
Die wortel is baie donker swart en het ’n blinkgladde dun velletjie om wat maklik afglip en dan is daar ’n blinkgladde donkerpers, byna swart wortel onder dié dun nerfie. Enige plaaskind wat al baie lank die donkies dopgehou het sal nou weet waarvan ek praat.
My pa is ongelukkig nou ’n paar jaar gelede oorlede en kon voorheen al my vrae beantwoord. Hy het meer as 600 plante laat klassifiseer vir sy doktorsgraad oor toordoktermedisyne.
Verskoon tog, plantkenners, ek is eintlik ’n argitek maar met ’n wye belangstelling. Ek kan glad nie bestaan sonder die natuur om my nie. As bosveldkind grootgeword.