Die versugting “my tong moet in jul ore trom / wanneer ek reeds doof en dood is” kan gelees word as die digter se behoefte om iets konkreets na te laat in die vorm van sy verse, of, soos in die vers “Meester” (opgedra aan W.E.G. Louw), sy “woordswaels / met herfs / op ŉ somervlug” te kan stuur (p. Johannes sê die hele wêreld sal verwonderd en in openlike verering agter die dier aangaan en hom ook as hulle gemeenskaplike wêreldmessias aanbid (Op. 13:3-8). Dit is die gebod soos julle van die begin af gehoor het dat julle daarin moet wandel” (2 Joh. v.6). En so was hulle almal al skoppende en skreeuende en gevul met vrees, opgetel deur die blou straal, en tot binne in die sigaar vormige V.V.V. ingetrek. Lidmaatskap van die groter PEN-gemeenskap daag ons dus ook uit: tot ŉ opgeskerpte etiese en politieke verbeelding; tot die erkenning en uitbou van solidariteite oor lands- en taalgrense heen; tot deelname aan diskoerse wat poog om die homogenisering en vervlakking van wat ‘globalisering’ genoem word te herstel tot iets nader aan die amper vergete ideaal van ‘internasionalisme’. (ŉ Uitdaging, dalk, om ‘globalisering’ tegelyk vanuit die perspektief van die ‘plaaslike’ en die ‘universele’ te bevraagteken en te omvorm — en om aan te dring op die rol van taal en die verbeelding, van onvervreemde woordwerk, in hierdie proses.)