Die klassifikasie van Afrikaans - Voertaal
Terwyl mites en emosies alreeds die houdbaarheid van taalafbakening onder verdenking plaas, is die eerste kenmerk, naamlik norme, wel ’n begrip wat ’n mens in staat stel om ietwat genuanseerd en met ’n mate van objektiwiteit te kyk na hoe tale in die wêreld geklassifiseer word. By die beoordeling van hoe ’n bepaalde taal, soos Afrikaans, of ‘n groep tale, soos Germaans, geklassifiseer word, moet die vraag na die norme wat toegepas word, dan voorop staan.
Dit is duidelik dat die tale wat in Suid-Afrika gebruik word, op verskillende maniere in geolinguistiese verband geklassifiseer kan word. ’n Kru maatstaf sou gewoon wees om tussen “swart” en “wit” tale te onderskei, iets wat geen gebruikswaarde in die taalpolitiek het nie. Aan die ander kant sou ’n tipologiese klassifikasie in die taalpolitiek heeltemal ontoeganklik wees vir die taalgebruikers van die land, en vir die doeleindes van taalklassifikasie en beleid nie veel nut hê nie.
’n Geolinguistiese klassifikasie van tale binne Suid-Afrika laat die fokus val op die geografiese gebied wat ter sprake is, en nie die vasteland of breë taalfamilie nie. Tale wat binne die grense van die betrokke geografiese gebied onstaan het en algemeen gebruik word, is inheemse tale, onafhanklik van die genealogiese verband. As daar, om watter rede ook al, ’n verdere onderskeid getref moet word, kan die genealogiese verband as laervlakonderskeid gebruik word om byvoorbeeld te onderskei tussen Indo-Germaanse tale (bv Engels en Afrikaans) en Sintu-tale (soos Nguni, Sotho, ea). Tale in Suid-Afrika wat vir religieuse doeleindes gebruik en in die Grondwet gespesifiseer word, vorm hiervolgens ook deel van byvoorbeeld die Semitiese taalfamilie (Arabies en Hebreeus), die Dravidiaanse taalfamilie (Tamil, Telugu) of the Indo-Ariese tale, soos Hindi (wat ook deel vorm van die Indo-Germaanse taalfamilie). Om kontinentale of etniese benamings vir geolinguistiese doeleindes te gebruik, sou verwarrend en onakkuraat wees.