Die’tjie en Datjies – fotonegatief
Die’tjie en Datjies
Tot die winterwederkoms
As ek die dadelsoet geur van bloeisels ruik, die kraak van klam boombas onder my voete hoor en die klank daarvan my gedagtes laat wandel na die laaste herinnering van die winter – die geknetter van ‘n kaggelvuur, as ek die oggendlug diep inasem soos ‘n verslaafde aan nikotien en net groen om my sien – dan weet ek: dit is lente. Die seisoen waar die son soos ‘n baba is wat nie kan slaap nie en die maan soos ‘n kind met groeipyne – groeipyne ter voorbereiding vir die langbeen someraande waarlangs mens kafee toe stap om chappies te gaan koop.
Bygesê – die lente is ook nie altyd die gunsteling kind hier in die Kaap nie. Sommige jare baklei Winter en Somer so wie gaan voorry vir die dag dat Lente dikwels nooit in die kar klim nie – en op ‘n dag moet die blommetjies eweskielik begin blom al trek die bloedige warm son alreeds water.
Maar hierdie jaar het Lente haar wekker gestel (as sy enigsins soos ek is – vermoed ek ‘n paar en nie net een nie) om dou voor dag flawless uit die bed te rol en die voorste sitplek te annekseer- maar hier teen dag drie moes sy deur ‘n wekker (of twee) geslaap het- want daardie dag het winter voorgery en was die suf- en somberheid self.
Die verskillende gesiggies wat vir mens kyk – die clavias in die ou man op die hoek se tuin, die petunias op die vensterbank van die middeljarige paartjie twee strate van ons, die papawers langs die vibercreet van die oom/tannie/of beide vra my elke dag so in die verbystap – mooi – dat die hond op ‘n ander grasperk briewe in geel-ink moet gaan skryf. (En my worshond is berug vir sy mooi handskrif)
Ek verloor baie dinge maar ek steel niks – maar blomme is soos daardie uitsondering klousule in die grondwet of die fynskrif in een of ander dodgy deal of kompetisie – want so nou en dan pluk ek so een of twee (eintlik so drie of vier) vir my persoonlike versameling – in die blompot op my boekrak teen my muur. Daar sal die gesiggies ‘n ogie oor my kan gooi – en net voor hul skoonheid vergaan – sal ek hul droog en hul versamel in blompotte – weer – maar die keer sonder water.
My kamer staan reeds vol verskillende seisoene en oomblikke- vasgevang in die droog – elke bossie vertel ‘n storie – die een bossie (moet ek nog raam – maar eers wanneer my skip inkom) behoort aan 3 September 2016, my matriekafskeid; iewers is hier sonneblomme van die Woordfees-repetisie-dae (van René), proteas van my neëntiende verjaarsdag, rose van die tafelversiering van die Leeuwenhof ontbyt, tulpe van Willem en gesteelde papawers van onderandere Babilonstoren en my eerste kelnerinwerk (dis net ek wat sal vra of ek die tafelversierings mag kry) . Ek het ook Lavender in ‘n potjie en sulke silwergroen blare – van my huisdans – wat my ietwat herinner aan iets uit Griekeland. Die eerstelinge van my orgideë lê ook gedroog tussen Vlam in die Sneeu en die Mooiste Afrikaanse liefdesgedigte. Tussen my gunsteling Teddie en Stitch lê die eerste bloeisel takkie van die seisoen – piglet-pienk.
Maar tot die winterwederkoms – skop jou skoene uit en loop kaalvoet langs die kombersgrasperke, ruik aan die parfuum van die blomme, en besluit op jou gunsteling een. Asem die sonlig in en sit vir ‘n oomblik net jou selfoon neer, en voor jy die mooi hang in jou persoonlike uitstalling in die kuberruim museum- wees net in die teenwoordigheid van die skoonheid – nou, want kort voor lank is dit tyd vir die blommetjies om hul kroonblare een vir een af te gooi en as die laaste een die grond tref moet die tulp alles behalwe sê: “Poeple loves me not.”
Ns. As mens blomme droog hou die lente vir altyd – nes in die stad van die eikebome, jy weet mos: Dis altyd lente in die oë van die Stellenbosch studente. (Wat is ‘n blogpost sonder ‘n cheesy opmerking?)
Posted on September 9, 2017 April 7, 2019 by fotonegatief Posted in Die'tjie en Datjies	Tagged #lente #gedroogdeblomme #blomme #bloeisels #tulpe #papawers #sonneblomme #lenteklopaandiedeurmaakoop	Lewer kommentaar
Ek is seker my verlore opinie op die internet is nie te veel gemis nie. Al opwindende nuus sedertdien ek laas gepen het, is my nuutgevonde verslawing aan koffie – nes my stilstuipe – ook weens studeer.
Maar so met die os op die jas af – Koffieverslawing is eintlike ‘n heel aanvaarbare verslawing om te hê (my subjektiewe twee-sent) – bygesê ook net as jy dit kan beheer: soos ek – tot minimum een en maksimum twee per dag. Alhoewel, dit is dan ook net daar waar die vangplek inkom – want minimum een beteken dat jy alles in jou vermoë sal doen om wel daardie een te kry en dan natuurlik is die grootste slaggat ook die grootte – tel ‘n tall of selfs ‘n grandé werklik net as een?
Mens is ook nie net verslaaf aan die koffie nie, maar ook die verskoning vir geselsskap. Koffie-drink is darem meer produktief as net blote plafonstaar. Geselsskap maak my koffie bittersoet – sonder die byvoeging van suiker of melk.
Ek is nou geen koffie-connoisseur nie, maar weet tog waar my koppie geskink word. Die versoeking het ontstaan om die staatmaker van ‘n gesegde: aan watter kant my broodjie gebotter is, te gebruik, maar helaas, ons is in gesprek oor die boon. In ieder geval – ek was besig om te vertel oor my gunsteling koffie – so kom ek hervat: Seattle bly ‘n staatmaker – dis hier naby die Tygereiland en ‘n klipgooi van my huis. As ek in die stad kom geniet ek- Honest (Trump and Timble) of enige plek wat Deluxe koffie voorsit. In Stellenbosch is Hazz my gunsteling. Ongelukkig is ek gestraf met die gebrande smaak van Vida op kampus. Werklik nie ‘n aanhanger nie, maar die Q is altyd lank – so miskien is daar wel studente wat daarvan hou of miskien is hul desperaatheid vir kafeïne voor op die wa. (Somtyds settle ek – maar ek probeer my smaakknoppies meeste kere te gemoed kom)
As dit of uit ‘n plunger se vuis of uit ‘n filter se hand kom, sal net Deluxe deeg. Ek trek die streep (dubbelstreep) by garage-koffie.
Koffie is ‘n geldrowende verslawing – ‘n aangename een nietemin; en beslis nie ‘n foster kid in my dopamine sisteem nie – maar ‘n aangenome kind.
Matigheid voor oë.
(En as jy kan – wys suiker en melk die hoof)
Posted on Augustus 18, 2017 April 7, 2019 by fotonegatief Posted in Die'tjie en Datjies	Tagged #koffie #verslaafde #expressodeurmyare #geselsskap #studentelewe #studyingmademedoit	Lewer kommentaar
Agter hierdie gordyn is dit uitdagend om nie in ‘n voorstedelike middelklas gewoonte te verval nie. Dikwels lei diegene wat hou van die fyner dinge in die lewe, die wie se palet aangepas is by forel of salm (NIE BOEREWORS EN TJOPPIES NIE), hieronder. Diegene wat ‘n glase Boschendal merlot saam ‘n perfek geflaméde stukkie fillet (of beeshaas) geniet of per spesiale geleentheid ‘n glasie van die beste Franse sjampanje (nie vonkelwyn nie) soos ‘n trapsuutjie proe-proe. Maar wanneer Tafelberg nie deur hierdie digte gordyn loer nie, drink my mede noordelike voorstede inwoners, die biertjie sommer uit die bottel terwyl die kole lieflik in die aandlig glinster. (Ek verkies egter die glinster van die stadsliggies. Of selfs bloot die sterre wat skaarser as hoendertande is – alhoewel stadsjapies is seker meer verantwoordelik vir die hemelruim se beurtkrag as Gerhard en sy boep)
En ten spyte van die feit dat die dieselfde koerante hier en in die stad versprei word (afhangende van jou keuse van taal natuurlik), vermy dié ywerige vuurmakers aardverwarming geheel en al. Om saans met jou natneusie (hond) te gaan stap, is uit soos koekies in ‘n weeshuis weens die digte rookmis wat ‘n bors, wat reeds na sy asem jaag, in kroniese asma sal laat verval.
Saterdae aande is die strate leeg en die rusbanke gepak met bultende spiere, biltong, droëwors en daardie biertjie waarvan ek julle vertel het – hul oë vasgenaal op die televisieskerm en Bakkies Botha (of die man nog rugby speel, sal ek nie weet nie) en sy ronde kuitspiere. Intussen is daar eintlik ‘n wonderlike ballet by die Kunstekaap te sien, ‘n teaterproduksie by die Baxter, ‘n kunsuitstalling in Kloofstraat en ‘n boekbekendstelling by die boekwinkeltje op die hoek van Roelandstraat, maar die geleenthede gaan verby soos die wolke op ‘n bewolkte dag, want die voorstedelike televisie-stelle of radio’s (vir die desperate persone op pad huistoe), is ingeskakel op die sportkaneel. En ongelukkig, kan die gekultiveerde geleenthede nie opgeneem en herhaal word soos in die geval van die laasgenoemde nie. En gevolglik is die wit swaan in Swan Lake se swanesang nie net vir die liefde wat sy verloor het nie, maar ook vir al die rusbankaartappels wat nie hulself kan help nie.
Hiermee verklaar ek nie dat sportliefhebbers hul stokperdjies moet staak nie, al wat ek sê is dat dit nodig is om van tyd tot tyd hierdie boereworsgordyn oop te trek sodat Tafelberg in al haar glorie, prentjiemooi deur die venster kan pronk. Om nou en dan ‘n skildery te ontleed of ‘n digbundel van hardeband tot hardeband te lees, gaan beslis nie skade doen nie, en as die skoen jou groottoon platdruk, kan jy hom uittrek, maar moenie ander hinder om dit aan te pas nie. Jy mag dalk nooit weet nie, miskien is jy of die ander persoon, Aspoestertjie en die verlore glasskoentjie mag dalk net jou behoort.
Posted on Julie 7, 2016 April 6, 2019 by fotonegatief Posted in Die'tjie en Datjies	Tagged #boereworsgordyn #uitstappies #kuns #kultuur	Lewer kommentaar