Die Choo Choo Junction het ’n treintema. Die kelners dra elkeen ’n bolhoed waaraan vere, ou sakhorlosies en staalratte vasgewerk is, en ’n netjiese swart onderbaadjie soos dié uit die ou-Engelse era. Die een muur is ‘n reuse, vergeelde wêreldkaart, en op omtrent dertien of vyftien plekke is ’n wynbotteldoppie vasgesteek.
Die vrou by die tafel langs my het helder rooi hare wat saamgevat is in ’n kort, deurmekaar vlegsel. Sy dra ’n netjiese grys baadjie met ’n ligter grys serp, en ’n groot modieuse bril – ‘n skrywer, of ‘n kunstenaar? Sy lispel wanneer sy praat met die vrou oorkant haar. Die Spaanse liedjie “Americano” speel iewers oor ’n luidspreker. Daar is ’n man in ’n rolstoel by die lae tafel naby die ingang, sy metgesel op die rooi leunstoel oorkant hom. Teen die swart muur agter haar staan die wynlys in geel, blou en groen bordkryt geskryf. Langs elke naam staan die bottel wyn op ’n klein houtrakkie.
Die muur oorkant die wêreldkaart skei die groter vertrek van die rokersarea. Dis ’n diep rooi geverf. Plastiek ivy-blare krul om die deuropening en die vensters, en die rokers op die hoë stoele gee nou en dan ‘n trek aan die sigarette tussen hul vingers. Dieselfde blare hang saam met oop gloeilampe bokant die houttoonbank met die tellermasjien en krisant-en-lelie-ruiker. Op die bokant van die yskas agter die kroeg staan “All aboard… Choo choo!”, in plaas van die gewone alkohol- of Coca Cola-advertensie.