Air Gunner on Horse, Noord -Afrika 1943 - Inligting - 2022
Air Gunner on Horse, Noord -Afrika 1943
Foto uit die versameling van Dennis Burt
Oorspronklike onderskrif: 1943 - Dit is Paddy te perd Sgt Air Gunner
Kopiereg Gary Burt 2013
Baie dankie aan Gary dat u hierdie foto's uit die versameling van sy vader aan ons verskaf het.
Ons deel graag 'n verskeidenheid foto's uit die versameling Australian War Memorial. Hieronder vind u 'n klein voorbeeld van die duisende militêre beelde wat op die Australian War Memorial -webwerf beskikbaar is. U kan die volledige versameling op die Australian War Memorial -webwerf bekyk.
Soek hierdie boeiende beelde uit verskillende oorloë en konflikte regoor die wêreld. Kyk na beelde van soldate in aksie en sien hoe die kameraadskap tussen hulle plaasgevind het. Deur die gewig van hul verantwoordelikhede en las van hul las kon hulle steeds glimlag. Ten spyte van hul dikwels somber omstandighede, wys baie van die foto's hul jong glimlaggende gesigte vol hoop.
Portret van 1144 Private L.J. Langdon, 11de Bataljon, vermoor in aksie 26-04-1915. Studioportret van 926 Private John Buchanan Young, 34ste Bataljon van Weston, NSW. Voordat hy ingeskryf is, dien Pte Young een en 'n half jaar lank in die 14de Bataljon, Burgers Militêre Magte (CMF), voordat hy op 22 Januarie 1916, 19 jaar oud, inskakel. Hy het op 2 Mei 1916 vanaf Sydney met die 34ste bataljon op HMAT Hororata (A20) vertrek, en terwyl hy in Engeland was, is hy op 21 Augustus 1916 bevorder tot korporaal (L Cpl). Hy het op 21 November van dieselfde jaar na Frankryk gegaan. L Cpl Young is op 7 Junie 1917 naby Ploegsteert Wood as vermis in aksie aangemeld. Drie ongeïdentifiseerde soldate by hul snip -posisie. 'N Geweer leun teen die slootmuur langs die soldaat regs, wat blykbaar op soek is na 'n man wat sy geweer oor die parapet rig. Foto van Clifford Bottomley, 2de AIF. 25-06-1940. "Rats of Tobruk", NX36694 Korporaal Alexander Robert McHutchison van Northcote, VIC (links) en NX35323 Private Patrick Joseph McKenna van Griffith, NSW, albei van die 2/13 Bataljon. As Private (Pte) Joe Horton van Townsville, QLD in die modder vasval tydens die landing, gee Pte Kelly Otto van Tara hom 'n helpende hand. Nederlands Nieu -Guinee, 12 April 1944. Portret van 2717 Privaat H.J.M. Manson, 60ste bataljon, dood in aksie 27-04-1918. Links na regs: VX26801 Korporaal W. G. Scott VX42505 Privaat A. Whyte VX138135 Korporaal A. Kealy VX56408 Privaat C. Gill en VX28606 Privaat H. Proctor. Al die 2/24ste Bataljon, het teruggekeer huis toe op die vervoervaart Duntroon. No 1 werf, Circular Quay, Sydney NSW 07-11-1945. SX31156 Private L. A. Waller, 2/27ste Bataljon glimlag terwyl hy op sy beurt wag om die USS Winchester Victory aan te pak vir die reis na Macassar, Celebes, 03-02-1946. Portret van 1234 Private Frank King, 23ste Bataljon, sterf aan wonde 15-10-1915. Alhoewel dit bedek is met die modder van gevegspraktyk, kan hierdie twee Aussie-seuns dit steeds bekostig om daaroor te glimlag en dit alles in 'n dag se werk te oorweeg. Hulle is privaat (Pte) Joe Horton van Townsville, Qld, en Pte Kelly Otto van Tara, Qld. Nederlands Nieu -Guinee. 12 April 1944. Hierdie Australiese mans wat glimlag en die Australiese vlag vertoon waarop hulle so trots is, was onder 231 krygsgevangenes (krygsgevangenes) wat vrygelaat en in die middel van die nag na Yokohama gebring is. Die laatheid van die uur het hulle nie gekeer om hul vreugde by die vrylating te toon nie. Die vlag is gemaak en met die hand gesaai uit stukke gekleurde valskerms wat gebruik is om voorrade na hulle toe te laat terwyl hulle nog in die kamp was. Al hierdie manne was lede van die 8ste afdeling. Hulle is drie en 'n half jaar tevore in Singapoer en Malaya gevange geneem. Sedertdien was hulle in die Naoetsu -gevangeniskamp. Yokohama, Japan. September 1945. Trooper F A Dellar, op sy berg, 'n tipiese Nieu -Seelandse soldaat met die New Zealand Light Horse. Februarie 1919. 25-kanonne gewere van B Troop, 14de veldregiment, Royal Australian Artillery word deur 'n digte oerwoud getrek in die omgewing van Uberi op die Kokoda-roete, Papoea-Nieu-Guinee. Lede van die regiment word bygestaan ​​deur 2/1 Australiese pioniersbataljon. Geïdentifiseer is tweede van regs, WX12285 Private George Samuel Gillett 2/1 Pioneer Battalion, (kaal bors, kyk na kamera) vyfde van regs, N58727 Stafsersant James Edward (Jim) Nugent, (eerste ten volle sigbare gesig aan die regterkant van die tou dra hoed en glimlag) tweede aan die linkerkant van die tou, NX141419 korporaal Douglas Alfred Wray, (ten volle sigbaar met 'n kortbroek, hoed en gordel) vierde aan die linkerkant met 'n hoed, kortbroek en gordel NX20046 Sapper Ernie Chester Walker. Portret van 101, Private E. Gentle, 25ste Bataljon wat op 04-08-1916 aan wonde beswyk het. Studioportret van links na regs: 2042 Private Archibald Cyril Barker, 35ste Bataljon Private Thomas Barker en waarskynlik 4983 Private Willam Barker, 1ste Bataljon. Twee van die mans is broers terwyl die ander man hul neef is. Australië c. 1916. Die ongeïdentifiseerde bemanning van 'n Royal Marine Artillery 15 inch -haubits, wat die Australiërs ondersteun. Let op die skrif op die dop 'RMA Peace Germies'. Wesfront (België), Ieper, Oktober 1917. 'N Onbekende soldaat wat 'n gewonde lid van die Australian Army Medical Corps (AAMC) op sy rug dra tydens die Derde Slag van Ieper in 1917. Die beseerde lid van die AAMC het 'n verbinde regtervoet. Portret van drie glimlaggende seuns wag op die uur om in die gevegsone te gaan om seindrade te lê sodat die infanterie van die 29ste/46ste bataljon kontak met die bevelsposte kan behou. Links na regs: Korporaal E. Negro van Richmond, Vic Signalman S. Eastwood van Collingwood, Sersant W. Young van Noord -Melbourne, Vic. Papoea -Nieu -Guinee, November 1943. Onbekende kanonniers van die Australiese Heavy Artillery laai 'n 8in Howitzer -geweer. Luitenant Walter Edward Back, 4de Bataljon, 1ste AIF. Studioportret van generaal-majoor J. W. Parnell, kommandant, Royal Military College, Duntroon van 1914-1920. 'N Australiese battery in die Uria -vallei dek die Japannese pad na Madang. Lance Bombardier J. Kenny van Essendon, Vic, en sersant F. McLaughlan van St Kilda, Vic, kook op 'n geïmproviseerde stoof wat gemaak is van doppies en blikke tydens die bo -Ramu -vallei. Papoea -Nieu -Guinee, 1 November 1943 Portret van luitenant -kolonel Arnold Brown DSO OBE MC (twee keer MID), president van die War Crimes Tribunal. Sy militêre rekord sluit diensdiens in Gallipoli en in Frankryk tydens WW1 en die Midde -Ooste en die eilande tydens WW2 in. Hy was verantwoordelik vir die administrasie van die beroemde "Bulldog Road" in Nieu -Guinee. Darwin, NT. 28-02-1946. Kaptein O'Sullivan se 'hoek', in die kwartier van die offisier van die 5de bataljon, met sy bed in die hoek, 'n rak bo met twee hoede en moontlik 'n gordel, twee paar stewels op die vloer links, klere regs hang aan die muur, 'n tafel met foto's en persoonlike besittings aan die regterkant en sy reisbak op die vloer. Australiese Victoria Cross -wenners uit die Eerste Wêreldoorlog is uitgenooi deur die Eerste Minister van Australië, agbare W. M. Hughes, om terug te keer huis toe om te help met 'n werwingsveldtog. Die foto is geneem toe die skip HMAT Medic aan die aanrand was. Die geïdentifiseerde mans is, uit die linkervoorry, 506 Sersant RR Inwood, 10de Infanterie Bataljon 4061 Sersant SR McDougall, 48ste Infanterie Bataljon tweede ry nie derde ry nie, 2060 Luitenant JJ ​​Dwyer, 4de Masjiengeweer Kompanjie 958 Luitenant L. Keysor, 42ste Infanteriebataljon 1946 Luitenant W. Ruthven, 22ste Infanteriebataljon agterste ry, 114 Sersant W. Peeler, 3de Pioniersbataljon 4195 Korporaal TJB Kenny, 2de Infanteriebataljon 2902 Sersant JW Whittle, 12de Infanteriebataljon 2389 Korporaal JC Jensen, 50ste Infanterie Carroll, 33ste Infanteriebataljon. Port Melbourne, Vic. 1918. Oorspronklike opskrif van Herald: "Sersant RA" Pop "Howes MM (58 jaar oud), 7de Australiese afdeling, in uniform." Sers. Howes het in 1916 by die AIF aangesluit en het saam met die 54ste bataljon gedien. Hy het in Mei 1940 by die 2de AIF ingeskryf, wat sy ouderdom met sestien jaar onderskat. In 1941 word hy bekroon met die Militêre Medalje (MM) vir "uitstaande dapperheid" by Adlum in Sirië terwyl hy saam met die 2/7de Bataljon diens gedoen het. In 1942 ontslaan, het hy weer in 1944 aangesluit, hierdie keer dat hy slegs veertien jaar oud was, en uiteindelik as 'n 62 -jarige korporaal uit die weermag ontslaan by die British Commonwealth Occupation Force (BCOF) by Eta Jima in Japan. Watsonia, Vic. 18-04-1944. Turkse en Duitse offisiere wat tydens die operasies in Magdhaba gevange geneem is. Noord -Afrika: Egipte, Frontier, Magdhaba. c 1916. Personeel op die dek van die gevegskruiser HMAS Australië (I) was besig met die werking van die kole -skip. Let op die 12 -duim -geweertoring aan die regterkant. Links bo word 'n bobou -posisie vir 'n sekondêre bewapende geweer van 4 duim afgesluit deur luike, met die snuit van die wapen wat agter uitsteek. Nog 'n 4 duim -montering kan verder vorentoe tussen die bakke se arms van die kolwer gesien word. Rekrute van die seunsopleidingsskip HMAS Tingira (ex Sobraon) oefen geweeroefeninge tydens veldoefeninge. Hulle is gewapen met Lee Enfield .303 gewere met gehaakte quiilian bajonette. Hulle dra 1901 patroongordels met ammunisiesakke merk I. Sydney NSW c.1912. Die skeepsmaatskappy woon oggendgebede aan boord van die seunsopleidingsskip HMAS Tingira (ex Sobraon), Sydney NSW c.1912. Die kruiser HMAS Adelaide (I) gelanseer deur Lady Munro Ferguson, Cockatoo Island dockyard, Sydney NSW 27-07-1918 Admiraal Patey oorhandig 'n gedenkmedalje aan sub-luitenant Turner, wat die wenners van die uitdagingskild, Largs Drill Hall, Sydney NSW 21-02-1914 opdrag gegee het Die Duitse spoorweggeweer van 28 cm, bekend as die Amiens -geweer, op die dag toe dit deur AIF -troepe gevange geneem word. Die woorde 'gevang' en gedeeltelik verduister 'Australië' is op die houer geverf. Die gekamoefleerde vat word op die Australian War Memorial in Canberra ACT vertoon. 'N Vermoeidheidsgroep van drie ongeïdentifiseerde soldate wat eendeborde langs 'n eendbordpad dra. c 1918. Luitenant -generaal (luitenant) sir Philip Chetwode generaal -offisier (GOC) XX (twintig) korps (voorgrond), luitenant -generaal HG Chauvel, (GOC) Desert Mounted Corps en brigadier -generaal JR Royston, bevelvoerder, (CO) 3de Australiese lig Horse Brigade, gesels. Noord -Afrika: Egipte, Frontier, El Arish. Januarie 1917 Doringdraad verstrengel voor die 50ste Bataljon loopgrawe. 'N Light Horse -patrollie het elke oggend om 03:00 sy pad daarheen gevind. Maart 1916. Soldate, waarskynlik 5de Bataljon, sit op die sand tydens 'n voetinspeksie. Griekeland: Egeïese Eilande, Lemnos. 1915. Australiese ligte ruiters, moontlik die hoofkwartier van die 4de brigade, kyk na die eerste fases van die Slag van Rafa. Let op die rooi kruisarmbande wat die twee medici gedra het en die emoevere wat aan die vilthoede van die mans op die agtergrond geheg is. Teleskope met driepoot kan ook gesien word. Noord -Afrika: Egipte, Frontier, Rafa. Januarie 1917. Manne van die 5de bataljon bou loopgrawe met die gebruik van sandsakke by 'Thirsty Gully' naby Heliopolis. 'N Beampte sit op sandsakke. c 1916 5de Bataljon AIF -mans by 'n voorpos in die verdedigingsgrawe. Die soldaat gebruik 'n driepoot -gemonteerde teleskoop, ander lê en rus (agter). Hulle gewere rus op die parapet en wys regs na die vyandelike lyne. Noord -Afrika: Egipte. c 1916. Mans word in 'n seilwatertenk gedompel tydens 'n oorskryding van die lyn seremonie op 'n ongeïdentifiseerde troepevervoer. c 1916 Drie ongeïdentifiseerde lede van die 9de Australiese Light Horse, die soldaat aan die linkerkant, laat sy hare sny met perdeknippers wat bestuur word deur 'n handmatige lugkompressor waarvan die handvatsel vinnig deur die soldaat aan die regterkant gedraai word. Laasgenoemde het die leisels van die perd agter hom en 'n ongesiene een regs om sy linker pols. Ottomaanse Ryk: Shellal. 17 Augustus 1917. Majoor Victor Francis Back, 53ste bataljon, 1ste AIF. 'N Soldaat wat buite' Factory Corner 'staan, 'n skuiling gemaak van sandsakke en ander materiaal. Eendplanke is op die voorgrond, want die modder was afgryslik. Dit was hier waar die 22ste Bataljon hul hoofkwartier gehad het tydens die operasies by Flers. Frankryk: Picardie, Somme. 1917. Die 3de Light Horse Brigade berei en wag vir bevele vir die opmars op Magdhaba. Noord -Afrika: Egipte, Frontier, Magdhaba. c 1916. 'N Groep ongeïdentifiseerde Australiese vuurwaens wat loopgrawe aan die oewer van die Wady Ghuzze grawe. Let op die emu -veer wat aan die vilthoed van die man op die voorgrond geheg is. Ottomaanse Ryk: Wady Ghuzze. 1916. Geen 7 buitepos met uitgrawe in die sand wat deur lede van die 9de Australiese Light Horse gebou is nie. Noord -Afrika: Egipte, Suez -kanaal, Serapeum. April 1916. Na die ontruiming van Gallipoli is elke AIF -bataljon in twee verdeel. Die een helfte het die oorspronklike benaming behou en is ten volle versterk. Die ander helfte het die kern van 'n nuwe bataljon geword. Hier juig die manne wat by die 5de Bataljon gebly het en hoed waai terwyl die helfte van die eenheid wegtrek om die kern van die nuwe 57ste Bataljon te word. Noord -Afrika: Egipte, Heliopolis. c 1916. 'N Geweer, waarskynlik 'n 9,2 in/31,5 kaliber BL Mark III, vir gebruik teen duikbote op die skip' Briton 'wat na Frankryk is.
Wayne se joernaal
Van Eer vir my deur MacKinlay Kantor:
As u uit die oorlog uitkom in stil strate
U sleep u oorlog saam met u.
Jy loop 'n slakpad. Op jou rug dra jy dit-
'N Skubberige vrag wat jou skouers rou maak
En nie 'n hand kan die dop ooit oplig nie
Dit sny jou vel. Jy dra dit net self -
Kyk eendag op en sien dit vaagweg verdwyn.
En op 'n dag is dit weg as jy wys is.
Soos aangehaal deur John R. Bruning in Die Patriot -joernalis (http://theamericanwarrior.com/2015/04/27/the-patriot-journalist/: 26 April 2015 geraadpleeg).
Notas en kommentaar
En noudat Wayne's Journal klaar is, herken ek graag diegene wat deur die jare hul verhale met my gedeel het. . . .
Bob, 'n infanterie -offisier, wat van Augustus 1944 tot aan die einde van die oorlog voortdurend in aksie was met die 80ste Infanteriedivisie van Patton se Derde Leër. Hy word later professor in geskiedenis.
Howard, 'n weermagoffisier, wat toesig gehou het oor die oorskakeling van materiaal vir leenverhuring in Basra, Irak. Hierdie voorrade, vragmotors, tenks, ens., Was per spoor gebind vir Russiese magte wat aan die Oosfront geveg het. Later het hy vragmotorkonvooie gelei deur die woestyn tussen Basra en Haifa, Palestina. Die konvooie het troepe op R & ampR vervoer. Sy tentmaat en bevelvoerder het tydens een reis selfmoord gepleeg. Hy het homself een aand geskiet terwyl Howard geslaap het.
Bert, wat lid was van 'n Navy CB -eenheid op die Salomonseilande, Nieu -Guinee en die Filippyne. Sy bene het sy hele lewe lank met oerwoud verrot. Sy gunsteling verklaring? As u dink dat dit sleg is, moes u in '43 in Nieu -Guinee gewees het. Vir hom lyk dit asof dit elke teëspoed dek.
Jim, 'n vlootkorpsman met 'n mariene eenheid, op pad na Okinawa. Hy het longontsteking gekry en was in die hospitaal toe sy eenheid weggestuur het. Hy het nie na Okinawa gekom nie. Al die korpsen in die eenheid is óf daar dood óf gewond. Sy broer, Jay, was 'n skutter/radioman (RM3) verbonde aan Bombing Squadron Six (VB-6) aan boord van USS Enterprise (CV-6). Nie hy of sy vlieënier het die duikbomaanvalle op die Japannese vliegdekskepe in Midway oorleef nie.
Fred, 'n aangewese man in die lugmag, het gehelp om radiobaken -plekke in die Noord -Afrikaanse woestyn te vestig. Hierdie terreine het gehelp om bomwerpers huis toe te lei oor die Middellandse See vanaf Ploesti en ander teikens in Europa.
Kuns word by die mariniers aangewys uit 'n steenkoolmynstad in Pennsylvania in 1940. Die meeste van die mariniers in sy regiment is tydens eilandinvalle dood. Aan die einde van die oorlog het hy 'n brug in Noord -China bewaak. Sy bevel was om geen kommuniste toe te laat om die brug oor te steek nie.
Jess, 'n sweeftuigvlieënier, het die operasies in die lug van D-Day en Market Garden oorleef. Hy het gepraat daarvan dat hy deur Me-262's bestraf is.
Freddie, 'n swart WAC, wie se plig dit was om Italiaanse krygsgevangenes te bewaak wat in die katoenlande van Suid -Carolina werk. Sy het die Italiaanse krygsgevangenes die oggend opgetel en na die katoenlande gery. Sy het hulle gedurende die dag dopgehou en op die einde van die dag na die kamp teruggery. Maklike diens, beweer sy, nie een van hulle wou teruggaan na die oorlog nie.
Crystal wie se man, 'n vlootbeampte, by Pearl Harbor vermoor is. Sy was daar tydens die aanval.
Dick, 'n kriptograaf wat aan die einde van die oorlog na 'n Graves Registration -eenheid gestuur is, wat aangekla is van die herstel van liggame in Birma. Hy het tuisgemaakte tatoeëermerke van skedels en bene op sy arms gehad. Die tatoeëermerke is deur 'n vulpen in dronk oerwoudkampe gedoen nadat hulle gedurende die dag lyke opgegrawe het.
Harry, 'n jong luitenant wat by die Presidio naby San Francisco gestasioneer was toe die oorlog begin het. Hy het gepraat van die histerie wat gevolg het, insluitend 'n perdry-berede kavalerie-ekspedisie na Marin County op soek na indringende Japannese troepe. Hulle het in die nag op hulle afgekom, en terwyl hulle in mis gehul was, het hulle baie geslag. Die oggend was die indringende Japannese troepe 'n trop skape. Die eienaar is goed betaal om sy mond toe te hou.
Cecil was 'n aangewese man in die Filippyne. Hy is gevange geneem deur die Japannese en het gely tydens die Bataan -sterftemars en jare van gevangenskap in Japan, waar hy gedwing is om as 'n steenkoolmyner te werk. Tot die dag dat hy gesterf het, het hy alles wat Japannees was, verag.
Lyle, 'n B-24-vlieënier by die 8ste Lugmag, 446ste Bombardementgroep, 705ste Bombardement Eskader. Toe hy by die huis kom, het hy geweier om ooit weer te vlieg.
Ken, 'n B-17-vlieënier wat 50 missies voltooi het met die 12de Lugmag, 301ste Bombardement Group 419th Bombardment Squadron. Hy het later met die Berlynse lugbrug gevlieg en in die Sowjet-beheerde Duitsland neergestort.
Bayard, 'n beampte van die seinkorps, wat drie jaar op 'n radio -afsnyplek bo -op 'n heuwel in Ethiopië deurgebring het.
Lawrence wat gehelp het om radarwaarskuwingstoestelle op die bomwerpers van die 8ste lugmag te installeer.
Jack wat op 'n oefenbasis in Mississippi was toe die tweede atoombom laat val is. Hy het gesê almal het heeltemal wild geword. By navraag, Hoekom? Hy het geantwoord, Ons het besef dat ons nie hoef te sterf nie.
Stephen, Navy Ensign, wat 'n dringende reis aan wal gemaak het op 'n invalstrand met 'n geënkripteerde boodskap net om uit te vind dat dit 'n roetine -boodskap was oor 'n voedselversending.
Bill, 'n weermagarts in Anzio.
Mike, wat 'n vriend by Tarawa verloor het.
Jay, 'n aangewese man, wat gehelp het om penisillien uit urine te filter in 'n Army -hospitaal in Skotland.
Lyle, lid van 'n Navy Armed Guard -eenheid op 'n vragskip buite Okinawa. Hy is tydens 'n Kamikaze -aanval gewond.
Mollig wat gespog het oor gevegsdiens, maar wat in die weermag se basiese opleidingskamp in Colorado was toe die oorlog geëindig het.
Klein Billy, 'n B-17-bal-rewolwer met die 8ste lugmag. Hy het die dag ingeroep toe hy aan die hoërskool studeer. Hy het na die oorlog in die lugmag gebly en as luitenant -kolonel afgetree. Hy was altyd 'n kleurvolle karakter en het opgemerk dat hy so was gebore in Oklahoma, maar verwek onder 'n paar bome langs 'n rivier in Texas. Hy het meer as 30 jaar in die lugmag gedien.
Burt, 'n loodgieter, wat eendag opgedaag het met foto's van hom wat in die infanterie diens gedoen het tydens die Slag van die Bulge. Op een van die foto's het hy op twee bevrore lyke gesit terwyl hy sy middagete geëet het. Na die oorlog was hy bekend vir sy troeteldierapie wat hy oral saamgeneem het.
Bergie, 'n mariene radio -operateur, wat in die Stille Oseaan diens gedoen het.
Albert, 'n meganiese ingenieur, wat 'n offisier in Wehrmacht was. Hy het aan die Oosfront gedien.
Norman, 'n weermag -tandtegnikus wie se eenheid een van die eerstes was in die konsentrasiekamp in Ebensee in Oostenryk. Selfs in sy 90's kon hy nog steeds die kamp ruik en dooies en sterwendes.
Waldo wie se enigste seun op 'n onbekende strand in die Stille Oseaan gesterf het.
Peter wat saam met sy ma die Nazi -besetting van Nederland oorleef het. Hulle familie en familielede is in konsentrasiekampe uitgeroei terwyl hulle weggekruip het by wie hulle sou skuil.
'N Infanterie -offisier wie se naam ek lankal vergeet het. Hy het die strande in Normandië oorleef net om sy jeep die week na D-Day deur 'n landmyn op te laat opblaas.
John wat die oorlog tussen Kaïro en Istanbul saam met die OSS deurgebring het. Hy word later professor in kunsgeskiedenis en skryf boeke oor Islamitiese kuns.
Hazel, Viola en die ander vroue wat tydens die Tweede Wêreldoorlog as kodebrekers in die VSA gedien het. Hulle het nog nooit die erkenning ontvang wat hul eweknieë in Bletchley Park verleen het nie.
Jane wat 'n Women's Airforce Service Pilot (WASP) was. Sy het eenkeer vir my gesê sy het 'n vlieëniersbewys voordat sy 'n rybewys gehad het. Sy het altyd vir haar 'n kort snorker gebring as sy kom gesels het.
Walt wat tydens die inval in Noord -Afrika in die infanterie gedien het.
Dick, 'n 8ste Lugmaggevangene, wat deur die Russe bevry is. Hy het agter in 'n vragmotor deur Rusland gereis op pad na repatriasie by 'n Krim -hawe.
Lucinda en David wie se vaders in die Tweede Wêreldoorlog gedien het, net om na Korea teruggeroep te word.
Amerikaanse en Duitse veldartillerie in die Tweede Wêreldoorlog: 'n vergelyking
Aan die begin van die Tweede Wêreldoorlog was die primêre veldartilleriedele van die Amerikaanse weermag die Franse ontwerpte M1897 75 mm geweer en M1918 155 mm haubits (hierbo). Teen die tyd dat die Amerikaanse grondmagte in 1942 geveg het, is albei hierdie stukke vervang deur moderne en baie meer effektiewe gewere. (Nasionale Argief)
Op die eerste oogopslag lyk dit asof daar min verskil is tussen die artillerietakke van die Amerikaanse weermag en Duits Wehrmacht in die Tweede Wêreldoorlog. Die Amerikaanse gewere was 'n bietjie swaarder as hul Duitse eweknieë en het oor die algemeen 'n langer reikafstand gehad. Die Duitse 105 mm was voldoende soortgelyk aan die Amerikaanse 105 mm -houwitser, en daar was oor die algemeen genoeg ooreenkomste tussen elke weermag se gewere om die Amerikaanse weermag toe te laat om twee van sy veldartilleriebataljons toe te rus met gevange Duitse stukke om voordeel te trek uit die vyandelike ammunisievoorrade wat in Frankryk gevang is. .
Om die artillerie van 'n leër te evalueer, verg egter veel meer as om te kyk na die standaardgewere wat dit gebruik. Om ten volle effektief te wees, moet 'n artillerie -arm goed met geskikte ammunisie voorsien word. Daar moet voldoende standaardgewere wees sodat die eenhede wat ondersteun word, kan weet watter brande hulle kan verwag. Dit moet 'n goeie manier hê om 'n teiken te identifiseer en akkuraat op te spoor en moet goed opgeleide voorwaartse waarnemers hê wat nie net in kontak met die batterye is nie, maar ook met die troepe waarmee hulle werk. Doeltreffende artillerie vereis brandrigtingsentrums wat brande akkuraat kan plaas en vinnig van een teiken na 'n ander kan skuif. Die vuurrigtingsentrums moet, indien nodig, met ander artillerie-eenhede kan koördineer om brande te massas. Die gewere moet effektiewe primêre bewegers hê of op rupsvoertuie gemonteer word. Bogenoemde moet voldoende wees om aan die behoeftes van die maneuvereenhede of ander kragte wat die batterye ondersteun, te voorsien. Laastens moet die gewere beskerm word teen vuur teen batterye of ander interdik.
Met ander woorde, artillerie is 'n stelsel met 'n aantal interaksionele komponente. Die geweer is die sigbaarste deel, maar die hele stelsel moet goed werk om die geweer effektief te maak. Enige ontleding wat nie alle komponente van die stelsel ondersoek nie en erken dat inmenging met enige deel daarvan die doeltreffendheid daarvan skerp kan verminder, is onvolledig.
'N Onderdeel -vir -komponent -ondersoek van Amerikaanse en Duitse artillerie toon aan dat die Amerikaanse weermag byna vanaf die begin van Amerika se deelname aan die konflik die superieure stelsel gehad het. Amerikaanse artilleriste het nie probeer om die vyand se artillerie te bestry deur groter gewere te bou nie. Die benadering was van die begin af om 'n beter stelsel te bou en dit het gewerk. Dit was destyds duidelik vir deurdagte waarnemers. Tydens die Italiaanse veldtog het veldmaarskalk Erwin Rommel gesê: "Die vyand se geweldige superioriteit in artillerie, en nog meer in die lug, het die voorkant oopgebreek." Tydens die Normandië -veldtog het Rommel bygevoeg: "Ook is die bewys dat hulle groot meerderwaardigheid in artillerie en 'n buitengewoon groot hoeveelheid ammunisie is." Volgens enige redelike standaard, veral gedurende die laaste deel van die Tweede Wêreldoorlog, was die Amerikaanse artillerie -arm baie duideliker as dié van die Duitsers.
Hierdie feit kan verstommend wees, aangesien Amerikaanse artillerie aan die begin van die Tweede Wêreldoorlog gewapen was met verouderde Franse gewere wat perde en onbetroubare vragmotors vervoer is.In die volgende twee jaar het die Amerikaanse weermag egter twintig jaar se verwaarlosing deur burgerlike owerhede reggestel. Die res van hierdie artikel ondersoek die verskillende komponente van die Amerikaanse en Duitse artilleriestelsels met die oog daarop om te wys hoe hierdie transformasie plaasgevind het en die impak daarvan beskryf.
Die mees gebruikte veldartillerie wat die Amerikaanse weermag in die Tweede Wêreldoorlog gebruik het, was die M2A1 105 mm -haubits. Op hierdie foto van 25 Maart 1945 berei kanonniers van Battery C, 337th Field Artillery Battalion voor om die 300 000ste ronde van die battery af te vuur sedert hulle in Junie 1944 begin veg het. (National Archives)
Die potensiaal vir 'n vinnige verbetering en transformasie van die weermag se artillerie is in die tussenoorlogse jare grootliks ontwikkel in Fort Sill, Oklahoma, die tuiste van die Amerikaanse weermagveldartillerieskool. Fort Sill was ook die plek waar destydse luitenant-kolonel Lesley J. McNair moderne onderrigmetodes ingevoer het, wat die weermag se vermoë om die veldartillerietak vinnig uit te brei, baie vergemaklik het.
Toe die oorlog in Europa in September 1939 uitbreek, was die weermag se artillerie -eenhede nog toegerus met die eerbiedwaardige 75 mm en 155 mm Franse gewere wat tydens die Eerste Wêreldoorlog gekoop is. Matériel de 75mm Mle 1897, word beskou as die eerste van die moderne artillerie -stukke en was in staat tot 'n hoë vuurtempo tot 8 000 meter (ongeveer vyf myl). Dit is ontwerp om die massa-infanterie-aanvalle wat tipies was vir die taktiek van die laat negentiende eeu, teen te werk deur 'n groot aantal tyd-versmelte skulpe oor liggame van vyandelike troepe te plaas.
Die veldartillerie -tak het duidelike idees ontwikkel oor watter gewere nodig was vir die mobiele oorlog wat dit sou sien kom. Hulle ontwerpe was goed deurdag en het Amerika goed gedien en dien in sommige gevalle nog steeds Amerika se bondgenote. Toe die geld uiteindelik toegewys is, kon die weermag dit effektief bestee (na 'n bietjie kongres) om die gewere wat dit wil hê binne 'n minimum tyd te laat bou danksy die weermag se industriële mobiliseringsplan. Die Verenigde State was die enigste land met so 'n plan. Die eerste weergawe is grootliks saamgestel deur 'n helder jong majoor met die naam Dwight D. Eisenhower. As gevolg hiervan was veldgeweer van goeie gehalte beskikbaar toe die weermag in November 1942 in Noord -Afrika geland het. Een van die eerste Duitse Mk. VI Tiger tenks wat in Noord-Afrika buite werking gestel is, is uitgeskakel deur 'n Franse 75 agter in 'n halfbaan. Totdat die M10 tenkvernietiger beskikbaar was, het die weermag hierdie hulpmiddel gebruik om eenhede van 'n mobiele antitankgeweer te voorsien.
Die doeltreffendheid van Amerikaanse artillerie, selfs in hierdie vroeë stadium van Amerikaanse betrokkenheid, het Rommel beïndruk. In 'n brief van 18 Februarie 1943 aan sy vrou beskryf hy die gevegte in en rondom wat Amerikaanse historici die Slag van Kasserine -pas genoem het. Gedeeltelik het hy gesê: "'n waarnemingsvliegtuig het die vuur van talle batterye op alle waardevolle teikens in die hele gebied gerig."
Inskieters met 'n kanonmaatskappy in die 90ste Infanteriedivisie skiet 'n M3 105mm -haubits af tydens gevegte naby Carentan, Frankryk, 11 Junie 1944. M3's het kanonmaatskappye toegerus met infanterieregimente en artilleriebataljons in die lug tydens die oorlog. (Nasionale Argief)
Teen die tyd van Operasie TORCH in November 1942 het die weermag 'n hele gesin nuwe gewere ontplooi. Die M1 75 mm -pakhouwitser, met 'n reikafstand van 8 880 meter (5,5 myl) vir berg-, lug- en oerwoudgebruik, is in gebruik geneem, en enigiets groter as 'n fiets kon dit beweeg. Twee tipes 105 mm -haubits is toegewys aan infanterie -afdelings. Elke infanteriregiment het 'n kanonmaatskappy met kort loop M3 105 mm -haubits wat 'n verminderde krag afgeskiet het na 7,600 meter (4,7 myl) vir direkte ondersteuning. Die Britse historikus Max Hastings het geskryf dat die weermag laat in die oorlog die M3 aan almal behalwe die infanterie van die lug onttrek het, maar dit strook nie met die bewyse wat die outeur beskikbaar het nie. Elke infanteriedivisie het drie bataljons van twaalf M2 105 mm -haubits, een bataljon vir elk van die drie infanterieregimente van die afdeling. Die M2 105 mm -haubits het 'n reikafstand van ongeveer 12 000 meter gehad. Die primêre rol van hierdie gewere was die ondersteuning van 'n aangewese infanterieregiment, maar hulle kon ook skiet ter ondersteuning van ander eenhede. Die doel van hierdie praktyk was om die doeltreffendheid van die artillerie-/infanteriespan te verbeter deur dieselfde eenhede gereeld saam te laat veg, en dit was grootliks suksesvol. Daar was 'n gladde samewerking wat selde bereik is met aangehegte bataljons tenks en tenkvernietigers.
Hierdie nuwe gewere, veral die M2/M2A1 105 mm -haubits, was beter as die Franse 75 mm -gewere wat hulle gedeeltelik vervang het vanweë hul langer reikafstand, maar ook omdat die groter kaliber 'n aansienlik groter barsvrag toegelaat het. Hulle was ook in staat om vuur te gooi, wat die gewere in staat gestel het om teikens in besmetting aan te pak, in teenstelling met die platter trajek van die Franse 75. In die infanterie-afdeling was hul eerste motor gewoonlik 'n vragmotor van 2 ½ ton of 'n M5-hoë trekker. Elke infanteriedivisie het nog 'n artilleriebataljon toegerus met die trekker getrek M1 155mm houwitser met 'n reikafstand van byna 14.600 meter (nege myl). Hierdie gewere bied algemene ondersteuning van die afdeling.
Skutskutters van die 244ste veldartilleriebataljon berei hulle voor om hul M1A1 155 mm-geweer af te skiet ter ondersteuning van die 26ste Infanteriedivisie, 30 Maart 1945. Hierdie geweer het 'n dop van 127 pond tot 'n afstand van 22 000 meter (13,2 myl) afgeskiet. ). (Nasionale Argief)
Swaarder gewere in afsonderlike bataljons is, soos nodig, aan afdelings, korps of leërs geheg. Die M1 4,5-duim-geweer, 19,300 meter (twaalf myl), is hoofsaaklik gebruik vir vuurbatterye. Teen die einde van die Tweede Wêreldoorlog is hierdie geweer egter onttrek ten spyte van sy buitengewone omvang. Die bars van sy rondte het nie krag nie, en ander gewere was meer akkuraat. Die M1 8-duim-haubits het 'n reikafstand van byna 18 000 meter (elf myl) gehad en 'n dop van 200 pond met groot akkuraatheid afgevuur. Die M1A1 155 mm "Long Tom" kan 'n projektiel van 127 pond na 'n reikafstand van 22 000 meter gooi, terwyl die M1 8-duim-geweer 'n dop van 240 pond tot 32,500 meter (20,2 myl) afgevuur het. Die grootste artillerie-stukke wat die weermag teen die as-magte gebruik het, was die M1 240 mm-haubits, wat 'n dop van 360 pond tot 'n afstand van 23 000 meter kon afskiet.
Indien nodig, kon hierdie swaarder gewere per vragmotor geskuif word, maar dit word gewoonlik deur die M4-hoëspoed-trekker getrek. Daarbenewens was daar 'n selfaangedrewe weergawe van die Long Tom. Onder gunstige omstandighede kan 'n Amerikaanse swaar artilleriebataljon tot 160 myl per dag optrek. Hierdie voertuie het die Amerikaanse artillerie baie beweegliker gemaak as Duitse gewere, wat steeds sterk op perde staatgemaak het om te beweeg. Die Duitse veldmaarskalk Erich von Manstein het kommentaar gelewer op die doeltreffendheid van Amerikaanse vragmotors, selfs in die modder van die Russiese front, waar hulle die mobiliteit van Russiese artillerie -eenhede skerp verhoog het.
'N M1 8-duim-haubits van Battery A, 194th Field Artillery Battalion, verlig die naghemel tydens die gevegte rondom Mount Camino, Italië, 3 Desember 1943. (National Archives)
'N Ander wapen wat ondersteunende brande gelewer het, alhoewel dit nie 'n kanon was nie, of wat aan die artillerie toegewys is, was die M1 4,2-duim chemiese mortier. Die hoë plofbare ronde het dieselfde impak as die 105 mm -dop, en dit is dikwels gebruik om ander ondersteunende wapens aan te vul.
'N Ander kategorie gewere wat die infanterie dikwels met direkte vuur en indirekte vuur ondersteun het, was die wat op tenkvernietigers gemonteer is. Die term is verwarrend gebruik om beide gesleepte antitankgewere en die wat op rupsvoertuie gemonteer is, te beskryf. Amerika het verskeie sulke tenkvernietigers op 'n bandonderstel gebou met 'n ligte gepantserde, oop boonste rewolwer. Toe die weermag besluit om sulke voertuie te bou, het die Wehrmacht was suksesvol met aanvalle met massiewe tenks. Hierdie hoogs mobiele tenkvernietigers was bedoel om na die toneel van so 'n aanval te jaag en die penetrasie af te sluit. Teen die tyd dat tenkvernietigers gereed was vir indiensneming, die dae van Blitzkrieg was verby, maar hulle was steeds suksesvol in die gebruik van Duitse wapenrusting. Hulle was ook baie handig as infanterie -ondersteuningswapens. Hul hoogs akkurate, hoë-snelheid gewere was uitstekend vir die vesting van versterkings en in 'n indirekte vuurrol.
Soos vroeër genoem, bestaan ​​die eerste mobiele tenkvernietigers uit 75 mm-gewere wat op halfbane aangebring is. 'N Beter stelsel was vinnig nodig, daarom het amptenare van die Ordnance besluit om beskikbare gewere en onderstel te gebruik. Die M10, die eerste doelgemaakte tenkvernietiger, het 'n 3-duim-geweer (wat beskikbaar was omdat die vloot dit uitgefaseer het) op 'n Sherman-onderstel gemonteer. Alhoewel dit 'n redelike goeie wapen was, was die voertuig onnodig groot en stadig. Die M10 se geweer het ook nie die gewenste pons gehad nie. Die M10 is uiteindelik uitgefaseer ten gunste van die M18 (die bynaam "Hellcat"), 'n kleiner, vinniger voertuig wat op 'n 76 mm-geweer met 'n hoë snelheid gemonteer het. Duitsland het voortgegaan om sy tenks te verbeter, sodat die weermag die M36 ontwikkel het, wat 'n 90 mm lugweergeweer gehad het. Die weermag het die M36 in die laaste deel van die oorlog aan die vernietigerbataljonne in Europa uitgegee.
Die meeste Amerikaanse gepantserde afdelings het drie bataljons van standaard 105 mm -haubits ontplooi, in die oopte gemonteer op die onderstel van 'n M3 Lee of, meer gereeld, 'n M4 Sherman -tenk. Dit is aangewys as die M7 en die bynaam "Priester" vir hul kanselagtige masjiengeweerring. Terwyl die Sherman deur die Duitse tenks ten opsigte van hoofgewere en wapenrusting oortref is, was dit baie meer meganies betroubaar as vergelykbare Duitse voertuie, en aangesien die ongewapende weergawe wat die artillerie bevat, aansienlik ligter was as die Sherman, lyk dit asof dit modder redelik hanteer goed in vergelyking met die standaard Sherman -tenk. Belton Cooper, 'n veteraan van die 3d Armored Division en skrywer van Deathtraps: The Survival of an American Armoured Division on World War II, beskou dit as een van die beste toerusting van die weermag.
Die grootste veldartillerie wat deur die Amerikaanse weermag in die Tweede Wêreldoorlog gebruik is, was die M1 240 mm -haubits, soos hierdie van Battery B, 697ste veldartilleriebataljon, wat hier tydens die Italiaanse veldtog, 30 Januarie 1944. (Nasionale Argief) getoon is.
Dit het slegs 'n paar paragrawe geneem om die Amerikaanse artillerie en hoofverskuiwers te beskryf, omdat Amerika hierdie paar soorte standaardgewere en voertuie aan al sy magte kon voorsien. Dit was nie die geval met die Duitse artillerie nie. Die tekort in Duitsland was so erg dat dit lyk asof Duitsland byna elke geweer wat in sy besit was, gebruik het. In The Day of Battle: The War in Sicily and Italy, 1943-1944, Skryf Rick Atkinson dat die helfte van die Wehrmacht's artilleriestukke aan die Oosfront was Franse gewere. Generaal Hans Eberbach, terwyl hy die opperhoof van die vyfde panzerleër teen die Britte in Normandië was, het geskryf dat sy artillerie gewere van elke groot mag in Europa bevat. Dit sal moeilik wees om die logistieke probleme wat dit veroorsaak het, te oorskat. Die verkryging van die regte ammunisie, wat nog te sê van die vuurtafels en ander toerusting wat nodig is om die gewere in werking te hou, moes 'n nagmerrie gewees het. Om sy probleme by te dra, het die Britte alleen ses keer soveel gewere as wat hy kon ontplooi.
Die mobiliteit van Amerikaanse artillerie was 'n skerp kontras met die situasie van Duitsland. Die uitstekende boek van R. L. Dinardo, Gemeganiseerde Juggernaut of militêre anakronisme? Perde in die Duitse leër van die Tweede Wêreldoorlog, dek die onderwerp redelik goed. Die relatiewe gebrek aan mobiliteit van die Duitse artillerie is veroorsaak deur die beperkinge van die Duitse ekonomie, desultory beplanning en die aanvang van vyandelikhede lank voor die beplande uitbreiding van die Wehrmacht voltooi was. Die afhanklikheid van perde veroorsaak aansienlike probleme ten opsigte van bewegingsnelheid, lae vragvermoë, kort aksieradius en die oneweredige aantal mans wat nodig is om vir die diere te sorg. Duitse artillerie met perde kon slegs 'n paar dae lank beweeg teen 'n snelheid van miskien vyf-en-twintig myl voordat die perde moes rus. Hierdie probleme is slegs gedeeltelik verlig deur die Duitse spoorwegstelsel te gebruik. Intense geallieerde bombardemente op Duitse spoorweë het die beweging van troepe, toerusting en voorrade vertraag. Die aanvalle het ook groot verliese by mans en materiaal veroorsaak.
Een manier om die omvang van die probleme wat deur perdekarre veroorsaak word, te verstaan, is om op te let dat een van die redes waarom die Duitse Sesde Leër nie probeer het om sy omsingeling by Stalingrad uit te breek nie, was omdat die meeste van sy perde in rehabilitasiekampe na die wes en was buite die omsingeling. As gevolg hiervan sou die Sesde Leër nie sy swaar wapens of ammunisie kon beweeg tydens 'n uitbraakpoging nie.
Die Trüppenführung, die basiese verklaring van die oorlogsleer in Duitsland, lui dat die "artillerie met groot mobiliteit gebruik moet word om die volle werking daarvan te bereik." Die artillerie van die Amerikaanse weermag het die doel baie beter bereik as die Wehrmacht of enige ander weermag tydens die Tweede Wêreldoorlog.
'N Deel van die rede waarom Amerikaanse artillerie so effektief was, was goeie waarneming vorentoe. Gedurende die Eerste Wêreldoorlog is die vuur aangepas deur individuele batterye. Batterykommandante het die val van hul rondtes gesien, gewoonlik vanaf 'n ru -toring naby die gewere. In die Tweede Wêreldoorlog is beide Duitse en Amerikaanse artillerie -vuurrigtings gewoonlik op bataljonvlak gedoen. 'N Brandrigtingsentrum beheer tipies ten minste 'n dosyn gewere, dus is 'n beter doelwitverkryging en waarneming van die val van die rondtes nodig as die Woordoorlog I -oefening. In die vinnige gevegte van die Tweede Wêreldoorlog moes waarnemers iewers naby of met die troepe ondersteun word, en moes hulle vinnig met die vuurrigtingsentrum kommunikeer. Toe die troepe beweeg, was vaste telefone nutteloos. Selfs in statiese situasies het die telefone met hul kwesbare lyne ernstige beperkings naby die voorste linies gehad. Radio was 'n moontlike oplossing, maar vroeë AM -radio's was wispelturig en dikwels onbetroubaar. Majoor, later generaal, Anthony C. McAuliffe, bestudeer die FM -radio's wat die staatspolisie in Connecticut begin gebruik het, en oortuig die weermag om FM -radio's te ontwikkel. Dit het ongeveer veertig myl 'n sterk duidelike sein gelewer. Duitsland het 'n familie hoëfrekwensie -radio's vir militêre gebruik ontwikkel, maar hul radio's was nie naastenby so effektief as die Amerikaanse weergawes nie. Teen die laaste jaar van die oorlog in Europa het Duitsland sy eie familie FM -radio's gebruik.
Amerika het nog 'n element bygevoeg om waarneming vooruit te stuur: die ligte vliegtuie waarna Rommel vroeër verwys het. Aanvanklik het die Army Air Corps geweier om te luister na die pleidooie van die vervaardigers van die ligte vliegtuig om by die oorlogspoging ingesluit te word, sodat die vervaardigers gratis vliegtuie beskikbaar gestel het aan generaals wat maneuvers uitvoer. Die voordele was so duidelik dat daar byna onmiddellik 'n onweerstaanbare geskreeu ontstaan ​​het oor die aankoop daarvan.
Die vliegtuig wat die meeste deur Amerikaanse magte gebruik is, was 'n effens gemilitariseerde Piper Cub, aangewys as die L-4. Die vliegtuig is geverf met 'n olywe doek, toegerus met 'n radio en aangepas met die toevoeging van 'n venster aan die bokant van die romp agter die vleuel. Twee vliegtuie is aan elke artilleriebataljon uitgereik.
'N Pistoolbemanning van die 575ste veldartilleriebataljon laai hul M1 8-duim-geweer naby Berstheim, Frankryk, aan die einde van 1944. Die 8-duim-geweer het die langste reikafstand van enige Amerikaanse veldartillerie uit die oorlog-32 000 meter (twintig myl) . (Nasionale Argief)
In natura reageer op Amerikaanse ontplooiing van artillerie -spotters in die lug, was nie 'n opsie vir die as -magte nie. Duitsland het 'n vliegtuig gehad wat die Fiesler Fi 156 bewonderenswaardig sou gedien het Storch (Ooievaar), wat ontwerp is met die oog op artillerie. Nietemin, soos soveel Duitse toerusting, was dit oorontwerp en daarom te duur vir Duitsland om dit so wyd te gebruik as wat dit nodig sou wees om 'n verskil in Duitse vermoëns te maak. Boonop sou die geallieerde oppergesag van die lug hulle vinnig uit die lug verdryf het.
Die gebruik van lugspoters het die probleem van 'n tekort aan spotters op die grond opgelos. Die troepe werk gereeld in aparte klein eenhede, te veel om 'n spotter by elkeen te hê. Die spotter op die grond kon net teikens in die buurt sien, sodat sommige eenhede nie vuur kon ontbied nie. Die waarnemers in die lug was so doeltreffend dat die vlieënier/waarnemer in sommige gevalle tot vyf-en-negentig persent van die artillerievuur gelewer het. Teikens kon nie net duideliker vanuit die lug waargeneem word nie, maar ook teikens verder agter die frontlinie.
Die blote teenwoordigheid van die waarnemingsvliegtuie in die lug oor die voorste linies het die vyand se vuur ernstig onderdruk. Hierdie impak is waargeneem in beide die Europese en die Stille Oseaan -teaters. Toe die spotters in die lug was, het die vyand se batterye oor die algemeen stilgebly of hul vuur beperk tot 'n paar rondtes teen dagbreek en skemer. Dus, selfs nadat die Duitse batterye aan die voorkant opgedaag het, was hulle dikwels stil.
Toe hulle in elk geval gedwing word om te vuur, het die teenbattery 'n rampspoedige invloed op hulle gehad. In die winter van 1944-45 het Duitsland byvoorbeeld probeer om die Geallieerdes wes van die Rynrivier te hou. Toe die verdediging in duie stort, het Duitsland groot verliese gely toe die troepe oor die paar beskikbare brûe probeer vlug het. Duitse artillerie het probeer om die oprukkende Amerikaners te vertraag en die "lugwaarnemingsposte het verskeie velddae op die artilleriebatterye geskiet wat die kruising van die Duitsers na die oostelike oewer van die Rynrivier probeer beskerm het. Hierdie batterye is vernietig of stilgemaak. "
Geallieerde troepe op die grond in alle teaters was uiters dankbaar. Die mees dramatiese bewys is dat 'n voormalige waarnemingsvlieënier in 1978 'n brief van 'n voormalige infanteris ontvang het. Hy was onder Japannese artillerievuur op die eiland Luzon, toe 'n spottervliegtuig op die toneel kom en die Japannese battery stilgemaak het deur die blote teenwoordigheid daarvan. Hy was seker dat die spotter sy lewe gered het. Jare later het hy daarin geslaag om die vlieënier op te spoor om persoonlik sy dankbaarheid te betuig.
Die Field Artillery School in Fort Sill het ook die vuurrigtingsentrum vir Amerikaanse artilleriebataljons en brigades ontwikkel tot 'n plek waar vure vinnig toegeken en verskuif kon word indien nodig. Dit was 'n algemene gebruik om brande van die artillerie van twee of meer aangrensende afdelings te kombineer ter ondersteuning van 'n aanval van een van die afdelings, en dan al die brande te verskuif na opeenvolgende aanvalle deur die ander afdelings. Die vier afdelings wat op die noordelike skouer van die Slag van die Bulge geveg het, het nog verder gegaan. Hulle is ondersteun deur die vuur van 348 gewere en 'n bataljon van 4,2 duim mortiere.Al hierdie gewere is onder leiding van die assistent -afdelingsbevelvoerder van die 1ste Infanteriedivisie geplaas en al hul vuur is deur sy hoofkwartier gekoördineer.
Gunners van die 244th Field Artillery Battalion skiet 'n gevange geweer van 88 mm op 26 Desember 1944. Amerikaanse magte het tientalle Duitse artillerie stukke, waaronder tientalle veelsydige 88's, saam met tonne ammunisie in die somer van 1944 gevang en later van die gevange gebruik verordening teen die Duitsers. (Nasionale Argief)
Die gesofistikeerdheid van die Amerikaanse vuurrigting wat by Fort Sill ontwikkel is, het die unieke Amerikaanse vermoë op daardie tydstip ingesluit: om verskeie batterye te laat afvuur met 'Time on Target' (TOT) lote. Die brandrigtingsentrum wat die TOT rig, stuur 'n aftelling af na al die batterye wat aan die skietery deelneem. Elke battery het die vlugtyd van hul gewere na die teiken bereken. Elkeen het tydens die aftelling geskiet op 'n tydstip wat veroorsaak het dat die aanvanklike rondtes van al die gewere gelyktydig op die teiken geraak het. Die effek daarvan was verbryselend.
Die gesofistikeerdheid van die Amerikaanse vuurrigting word geïllustreer in 'n staaltjie in My oorlog, 'n herinnering deur dr. Don Fusler, 'n soldaat wat in 'n 57 mm -tenkwapenbemanning gedien het. Sy eenheid het 'n groot plaas in Wes -Duitsland beset. By drie geleenthede het Duitse artillerievuur met verdagte akkuraatheid op hulle afgekom, twee keer tenksvernietigers getref en een keer die eenheidsmors. 'N Russiese slawe -arbeider het vir hulle gesê dat toe hulle die plaas beset het, 'n Duitse kaptein daar met verlof was en met 'n radio agtergebly het toe die res van die verdedigers uittrek. Hy is gevange geneem en in sy besit was 'n kaart met al die Duitse artillerieposisies in die gebied. Dit is oorgedra na die afdeling artillerie wat 'n gelyktydige TOT -skiet op al die Duitse posisies uitgevoer het. Geen ander artillerie ter wêreld kon dit destyds gedoen het nie.
Die vermoë om vuurbeplanning en uitvoering met die troepe wat ondersteun word, te koördineer, om die impak van artillerievuur maklik te sien en die vuur doeltreffend na behoefte te verskuif, was uiters belangrik. Vooroorlogse studies het dit duidelik gemaak dat 'n sinergistiese effek plaasgevind het toe infanterie, artillerie en pantser as 'n nou gekoördineerde geheel geveg het. Dit is herhaaldelik tydens die oorlog bevestig.
In Eisenhower se luitenante: Die veldtog vir Frankryk en Duitsland, 1944-1945, Maak die Amerikaanse militêre historikus Russell Weigley groot tekort aan ammunisie, hoofsaaklik as gevolg van die probleme om ammunisie van Normandië na die gevegsfronte te bring. Volgens Weigley het dit die doeltreffendheid van Amerikaanse artillerie beperk. Dit lyk oordrewe. Hy het korrek dat die Amerikaanse magte nie altyd soveel ammunisie gehad het as wat hulle sou wou nie, omdat hulle verkies het om hul gewere te gebruik om Duitse posisies te slaan. In die geveg om Hill 192 buite St. Lô het die 2de Infanterie alleen tot twintig TOT per nag afgevuur om die verdedigers uit balans te hou. Tydens ondervragings het Duitse krygsgevangenes (POWs) in Frankryk gereeld opgemerk oor die groot hoeveelheid Amerikaanse vuur wat hulle ondervind het.
Drie kanonne van Battery C, 28ste Field Artillery Battalion, 8ste Infanteriedivisie, berei voor om 'n dop van 155 mm te skiet met die groet, "For Adolph, Unhappy New Year," 31 Desember 1944. (Nasionale Argief)
Die doeltreffendheid van die Duitse artillerie is beperk deur die tekort aan ammunisie wat dié van die Geallieerdes verdwerg het. Selfs in Rusland in 1941 het die laat daardie jaar ammunisie -tekorte gevoel dat swaar artillerie -eenhede gewoonlik ongeveer vyftig rondes per geweer byderhand gehad het. Die Duitse artillerie wat die Vyfde Panzer -leër in Normandië ondersteun het, kon hoofsaaklik weens die aanbodprobleme slegs ongeveer tien persent van wat die Britte afgevuur het, afvuur. Produksieprobleme, massiewe bombardemente op Duitse vervaardigingsentrums en lugverbod van kommunikasiekanale het alles gekombineer om Duitsland se vermoë om ammunisie en ander voorrade na sy magte in Afrika, Italië en die Europese veldtog te vervoer, ernstig te belemmer.
Amerikaanse artillerie het nog 'n voordeel geniet wat moeilik is om te kwantifiseer: superieure kwaliteit van die ammunisie wat dit afgevuur het. Teen 1942 het Duitsland werkers van militêre ouderdom uit fabrieke en ammunisie -aanlegte gehaal en dit vervang met krygsgevangenes en slawe -arbeiders. Hulle was nie entoesiastiese plaasvervangers nie, veral omdat hulle gewoonlik onder moeilike omstandighede gewerk het. Daar is talle staaltjies oor sabotasie wat veroorsaak het dat skulpe op kritieke tye nie kon ontplof nie. Een van die beste gedokumenteerde voorbeelde word deur Geoffrey Perret beskryf in Daar is 'n oorlog te wen: die Amerikaanse weermag in die Tweede Wêreldoorlog. Duitsland het batterye van langafstand-170 mm-gewere teen die Anzio-strandkop gebruik wat van buite die bereik van die geallieerde vuurwapens kan skiet. Hulle het egter nie beduidende skade aangerig nie, want sewentig persent van die skulpe was dof.
Die doeltreffendheid van die Amerikaanse artillerie het in die winter van 1944-45 nog 'n hupstoot gekry. Teen troepe in die buitelug, of sonder oorhoofse dekking, is skulpe wat bars net voor hulle 'n impak het, baie meer effektief as dié wat die grond getref het voordat hulle ontplof het. Normaalweg word dit bereik met 'n tydsbrandstof wat die ronde 'n breukdeel van 'n sekonde ontplof voordat dit 'n impak het. Dit kan moeilik wees om die tydsberekening korrek te maak en die vuurtempo te vertraag. Die nabyheid, of veranderlike tyd (VT), ontplof outomaties die dop bo die grond, wat die werk van die skutters vereenvoudig. Dit was vroeër in die oorlog beskikbaar, maar vrees dat Duitsland voorbeelde sou opneem en die brandstof omskakel vir gebruik teen die vloot van bomwerpers wat die land verwoes, het die Geallieerdes daarvan weerhou om dit te gebruik teen teikens voor die voorste linie. Die Geallieerdes het beplan om dit teen die begin van die nuwe jaar teen grondteikens te begin gebruik, maar die Duitse verrassingsoffensief in die Ardennen, later bekend as die Slag om die Bulge, het die bekendstelling daarvan 'n paar dae bespoedig.
Die geallieerde artillerie het 'n aantal verskillende soorte impakte op die Normandie -veldtog gehad, en die effek daarvan was saam groot. Die feit dat TOT's te eniger tyd sonder waarskuwing kon daal, het beteken dat daar 'n konstante afname in die voorste linies was. Die Duitse front was altyd naby aan breek, so eenhede is aan die front ontplooi sodra hulle aankom. Die eerstes wat aangekom het, was geneig om goed toegeruste elite -eenhede te wees, en hulle is vinnig afgemaal. Die goed opgeleide 3d Valskermafdeling het byvoorbeeld 'n paar dae na die inval uit sy oefengebied in Bretagne aangekom. Dit is ontplooi teen die linkerflank van die Amerikaanse sektor. Selfs toe die voorkant relatief stil was, het die Fallschirmjäger verloor elke dag ongeveer 100 dood en honderde gewondes. As gevolg hiervan is 'n elite Duitse afdeling ernstig uitgeput voordat dit deur die 2d en 29ste Infanteriedivisies naby St Lô aangeval is. Panzer -afdelings wat die Duitsers ook tot 'n verdedigingsrol moes verbind, het soortgelyke ervarings gehad. Gevolglik was die Duitse geleenthede om 'n multi -afdeling van byna volle sterkte -eenhede bymekaar te sit vir die massiewe teenaanval wat hulle moes doen om die inisiatief te herwin, ernstig beperk.
Watter kragte hulle kon opbou vir teenaanvalle, is feitlik verslaan voordat die aanvalle begin het. Die mees dramatiese voorbeeld was in die Britse sektor. Drie volle sterkte Panzer -afdelings het uit België en Pole aangekom en naby Caen vergader. Hulle moes die Caen-Bayeux-pad afsny. Hulle byeenkomsterreine is deur Amerikaanse en Britse artillerie so deurmekaar dat die aanval laat wankelrig begin is en minder as vier-en-twintig uur later gestaak is. Tydens Amerikaanse artillerie-aanvalle het Amerikaanse gewere geneutraliseerde wapens geneutraliseer, verdedigingswerke vernietig en die vyandelike infanterie daarvan weerhou om sy verdediging te beman totdat die brande opgehef is.
In ander gevalle, wat die Duitse suksesse moes gewees het, is gekeer deur die hardnekkigheid van die mans op die grond, ondersteun deur baie aansienlike artillerie -ondersteuning. Byvoorbeeld, na die vang van Avranches en die uitbreek van die Normandiese strandkop, het die Duitsers Operasie Lüttich geloods, 'n dom poging om Amerikaanse spietkoppe wat nou diep in Frankryk binnedring, af te sny. Die plan was om van die omgewing van Falaise na die kus van die Golf van St Malo te ry. Die Duitsers het aanvanklik vordering gemaak totdat dit die stad Mortain bereik het, waar 'n bataljon van die 30ste Infanteriedivisie Hill 317 beset het. Drie dae lank het die Duitsers probeer om die heuwel te vang, maar die bataljon, aangehelp deur gordyne van artillerievuur, het gehou hulle af. Dit was 'n voorbeeld van die artillerie wat "soliede mure van warm staal voor Amerikaanse verdedigingsposisies gesit het" terwyl hy konsentrasies op Duitse troepe kilometers ver ingeroep het.
Later in die Slag van die Bulge het artillerie dieselfde beskerming gebied. Boonop het dit Duitse aanvalle belemmer deur infanterie van die gepaardgaande wapenrusting te skei. Tanks wat nie deur infanterie gesteun word nie, is gereeld deur Amerikaanse antitankgewere en bazookas uitgehaal.
Die voordele wat die leërs van die westelike geallieerdes bo die Duitser gehad het, was nie beperk tot die uitnemendheid van hul artillerie nie. Sommige van hierdie voordele word goed verstaan ​​en sommige minder. Daar is byvoorbeeld nie veel in die geskiedenis van die Tweede Wêreldoorlog oor die feit dat die Duitsers nooit die kavalleriegroepe ontwikkel het wat die Geallieerdes 'n uitstekende verkenningsvermoë gebied het nie. Tydens die gevegte by Mortain was daar 'n ernstige gaping in die Amerikaanse linies. Die Duitsers kon die kant van hul opmars in die gaping laat gly het, maar hulle het dit nooit ontdek nie. Die voordele van lug superioriteit tydens die Europese veldtogte was van kardinale belang en die onderwerp is elders goed ontwikkel.
P-47 Thunderbolt: Die vliegtuig wat die Tweede Wêreldoorlog gewen het en Hitler verpletter het
Alhoewel die P-47 'n krag in die lug was, was dit traag om te klim en moeilik om te hanteer tydens opstyg en landings. Luitenant Harold Rosser, wat die vliegtuig in die China-Birma-Indiese teater gevlieg het voordat sy eenheid Lockheed P-38 Lightning ontvang het, het gesê: 'Die P-47 het geen neuswiel nie, en in plaas daarvan om vorentoe te leun om op te styg, dit hou terug, leun op sy stertwiel, sy neus wat gekantel is, belemmer ons vooruitsig totdat dit spoed kry. Die stert kom eers op tot 'n spoed van 60 myl per uur, en totdat ons dit bereik het, kon ons nie die aanloopbaan voor ons sien nie. Die teenoorgestelde was waar by die landing. Om die blindekol te vergoed, het ons 'gereageer' toe ons in 'n taxi ry, van kant tot kant gedraai en tussen die draaie na vorentoe gekyk.
Beperkte vlieëniervisie was 'n nadeel in die vroeë Thunderbolt-variante, maar dit is verbeter toe 'n helder traan-kajuit met die P-47D-model bekendgestel is. Dit het die vlieënier rondom sigbaar gemaak.
Terwyl sy vlieëniers die Thunderbolt liefgehad en vertrou het, het sommige USAAF -offisiere in Europa gedink dat dit te veel aanloopbane opgebruik het om op te styg, dat dit moeilik was om uit 'n duik te trek, en dat die landingsgestel swak was. In die Stille Oseaan -teater was daar egter min twyfel. Generaal George C. Kenney, die bekwame, Kanadese gebore bevelvoerder van die vyfde lugmag, was beïndruk deur die vertoning van die vliegtuig en versoek dat meer van sy vegvliegtuie daarby toegerus word.
Die Thunderbolt het 'n beduidende bydrae gelewer tot die ondergang van die Luftwaffe, die vernietiging van die vervoerstelsel van die Derde Ryk en die uiteindelike nederlaag van die Duitse en Japanse leërs. 'N Totaal van 15 579 P-47's is gebou, meer as enige ander USAAF-vegvliegtuig, en hulle het in 1944 en 1945 40 persent van die oorsese vegtergroepe toegerus. Mustang, algemeen beskou as die beste enkele-sitplek, suier-enjin vegter van die oorlog. Soos kolonel Gabreski opgemerk het, het die P-51 egter in die duikbomaanval by die Thunderbolt te kort gekom en kon hy nie die soort straf weerstaan ​​wat hy gereeld opgeneem het nie.
Met 'n dubbele omvang van die P-47's, het Mustangs uiteindelik begeleidingstake vir die agtste lugmagbomwerpers oorgeneem. Die Thunderbolt -vlieëniers het hulself heroïes vrygespreek, maar selfs toe hulle met weggooibare brandstoftenks beskik, het die vliegtuie nie die nodige reikafstand gehad nie. Die laaste stoot vir P-51's is versnel deur 'n rampspoedige B-17-sending op 14 Oktober 1943. Op daardie "Swart Donderdag" val 291 ongesorteerde B-17's vir die tweede keer die kogellageraanleg in Schweinfurt aan. Hulle het aansienlike skade aangerig, maar 60 vestings is vernietig en 140 beskadig. 'N Verdere 88 agtste lugmagvliegtuie het die afgelope week afgeneem en die verliese was ondraaglik.
Die eerste missie wat deur Mustangs begelei is, is op 5 Desember 1943 uitgevoer, en hulle vergesel dan gereeld B-17's en bevryders na Berlyn en terug. Teen die einde van die Europese oorlog was almal behalwe een van die agtste lugmagvegters met Mustangs toegerus.
Die aankoms van die P-51's het die gety van die lugoorlog in Europa verander, maar die P-47-vlieëniers het getrou gebly aan hul korrupte kanne en het volgehou dat hulle beter is. Verbeterde Thunderbolt -variante lewer steeds galante diens op alle fronte, van noordwes -Europa tot Noord -Afrika en van Italië tot by die Stille Oseaan. Hulle was sedert laat 1943 in Australië gevestig, en P-47Ns het Boeing B-29 Superfortress swaar bomwerpers van die twintigste lugmag op lang missies oor die water begelei.
Die laaste van 'n dosyn variante van die beroemde Thunderbolt, die P-47N is uitsluitlik gebou vir implementering in die Pacific Theatre. Altesaam 1 816 is ontplooi. Die P-47N's het gespesialiseer in bombardemente en straffing van Japannese skeepsvaart, spoorlyne en vliegvelde.
Tydens die groot inval van die Marine-weermag in Saipan middel Junie 1944, ondersteun Thunderbolts van die sewende en 73ste vegvliegtuie van die Sewende Lugmag vlootvliegtuie om Japannese grotte en ander sterkpunte met napalm te blaas. Hulle het ook gevlieg ter ondersteuning van Amerikaanse en geallieerde troepe in baie ander Stille Oseaan -aksies, insluitend die herowering van Nieu -Guinee, die Filippynse veldtog en die invalle van Guam, Tinian, Iwo Jima en Okinawa.
Die RAF het Thunderbolts gebruik vir opleiding in Engeland en Egipte, en hulle is wyd ontplooi vir stroping, verkenning en "rabarber" in die Verre Ooste. Terwyl verskeie eskaders in Indië en Birma van Hawker Hurricanes tot bekering gekom het, het RAF P-47's gewapen met bomme, vuurpyle en napalm van 500 pond gespesialiseer in aanvalle op lae vlak op die Japanse troepekonsentrasies en hul lang toevoerlyne. Hulle het Britse-Australiese landings in Birma gedek en die terugtrekkende vyand bly teister gedurende die laaste jaar van die oorlog. 'N Totaal van 830 Thunderbolts is uitsluitlik teen die Japannese gebruik tydens die bitter Birma -veldtog.
RAF Thunderbolts in die Verre Ooste het wit herkenningsbande gedra om verwarring te voorkom met die Japannese Nakajima Ki-84 Hayate-vegters, wat baie op hulle gelyk het. USAAF Thunderbolts het intussen geallieerde C-46-, C-47- en C-54-vervoervliegtuie begelei wat oor die Himalaja "Bult" van Indië na China gevlieg het.
Dit was in die Europese teater, voor, tydens, en na die groot inval in Normandië deur die Britse, Amerikaanse en Kanadese leërs op Dinsdag, 6 Junie 1944, dat P-47's 'n nuwe rol speel en tot hul reg kom met 'n wraak. Saam met 10 agtste lugmagvegters en die RAF se dodelike Hawker Typhoons and Tempests, het Thunderbolts daagliks van die Engelse vliegvelde vertrek om oor die Engelse kanaal te vee en Duitse tenks, konvooie, vliegvelde, toevoerhope, treine en kommunikasielyne met bomme te slaan, vuurpyle en vuurwapens. Nadat die geallieerde troepe uit hul strandkoppe uitgebreek het, het die vliegtuie van haastig neergelegde vliegbane in Frankryk gery.
Solank die weerstoestande dit toelaat, het die Thunderbolts, Typhoons en Tempests die druk aangehou terwyl die geallieerde leërs Frankryk, België, Holland en Duitsland binnegedring het. Hulle juig die gewapende gewere in die jakkalsgate toe en skrik hulle teenstanders af. Oor die frontlinies van Noordwes-Europa in 1944-1945 was die P-47 'n vreesaanjaende wapen. Die effek daarvan dat dit agt 0,5-duim Colt-Browning-masjiengewere in sy vlerke afgevuur het, is deur een waarnemer beskryf as om 'n vragmotor van vyf ton reg teen 'n muur teen 60 myl per uur te ry.
Thunderbolts was die voorste werkperde van generaal Hoyt S. Vandenburg se negende lugmag, die geskiedenis se grootste taktiese lugkommando, wat in die herfs van 1943 hervorm is ná operasies in Noord -Afrika, Sicilië en Italië, om grondeenhede in Normandië te ondersteun. Dit spog met 3 500 vliegtuie.
Teen Mei 1944 was 13 van die negende lugmag se vegvliegtuie toegerus met P-47D's, op maat gemaak vir hul kritieke rol as lae-vlak bendes en bomwerpers. Hulle het opgegradeerde enjins en skroewe gehad, en rakke is onder hul vlerke aangebring om bomme van 500 pond en later vuurpyl projektiele te dra. Na die landing in Normandië, het die negende lugmag die voorbeeld gevolg van die RAF se "cab rank" -taktiek met Typhoons. Tankspanne van die Amerikaanse weermag met VHF-radiostelle kon bomdraende Thunderbolts ontbied om spesifieke teikens aan te val.
Met 'n totale verlies van slegs 0,7 persent, vernietig of beskadig die P-47's 6,000 vyandelike tenks en pantsermotors, 68,000 vragmotors, 9,000 lokomotiewe, 86,000 stukke rolmateriaal en 60,000 perdevoertuie. Hulle het 545,575 soorte gevlieg en na raming 1,35 miljoen gevegure aangeteken en 3,752 vyandelike vliegtuie neergeskiet met die verlies van 824 in luggevegte. Teen Augustus 1945 het Thunderbolts op elke front gevlieg en meer as 7,000 Duitse en Japannese vliegtuie in die lug en op die grond vernietig.
Die meeste oorwinnings in die Europese teater is behaal deur kolonel Hubert A. "Hub" Zemke se 56ste "Wolfpack" Fighter Group. Sy P-47's het 665,5 doodgemaak, en homself het 17,75 vyandelike vliegtuie in die lug verwoes en 8,5 op die grond. Die konserwatiewe, gentlemanly Zemke is beskryf as die "vegtigste" vegterbevelvoerder in Europa omdat hy sy vlieëniers gereeld in aksie gelei het. Hy was ook 'n innoverende taktikus. Sowel hy as die dapper kolonel Gabreski, die derde posisie van die Amerikaanse lugas van alle tye, het die oorlog in Duitse gevangeniskampe beëindig.
Die vervaardiging van Thunderbolts het in November 1945 geëindig. P-47D's en P-47N's het in diens gebly by die USAAF en toe dit in September 1947 die Amerikaanse Lugmag geword het, en 'n paar het met die Air National Guard-eskaders gevlieg voordat dit in 1955 uitgeskakel is. P-47's het ook saam met die lugmag van Brasilië, Bolivia, Chili, Colombia, Dominica, Ecuador, Guatemala, Honduras, Iran, Italië, Mexiko, Nasionalistiese China, Peru, Turkye en Joegoslavië gewerk.
Toe die Koreaanse Oorlog op 25 Junie 1950 uitbreek, het die beplanners van die departement van verdediging besluit dat vegters met suiermotors broodnodig is vir grondondersteuning.Hulle het probeer om genoeg P-47's vir die taak te vind, maar die vliegtuie, wat sulke taktieke in die Tweede Wêreldoorlog vervolmaak het, was amper uit voorraad. 'N Paar Thunderbolts sien aksie in Korea, maar die Lugmag het nie 'n ander keuse gehad as om hoofsaaklik op P-51's en die nuwe straaljagters te vertrou nie.
Beskerming en oorlewing
Die oorspronklike ontwerpspesifikasies van die Sherman het vereis dat die wapenrusting slae van 37 mm-gewere kan weerstaan. Teen die tyd dat die Sherman -ontwerpe opgestel is, was 50 mm -gewere die grootste wat op medium tenks gebruik is. Terwyl die wapenrusting op die Sherman vergelykbaar was met ander medium tenks in Brittanje, Rusland of Duitsland in 1942, het vooruitgang in die Duitse geweertegnologie die wapenrusting kwesbaar gemaak vir die latere hoësnelheid van 50 mm, 75 mm en ultrahoge snelheid 75 mm en 88 mm wapens wat Duits tenks het in 1943 begin monteer.
Vroeë Sherman -modelle was ook geneig om te brand wanneer dit deur vyandelike vuur getref word ('opbou'). Onbeskermde ammunisieberging het ook 'n gevaar vir Sherman -spanne gebied. 'N Algemene mite wat in die naoorlogse geskiedenis bestaan ​​dat die gebruik van 'n petrolenjin tot hierdie neiging bygedra het en dat Duitse tenks diesel minder geneig is om te brand, word nie ondersteun deur die meeste tenks van die Tweede Wêreldoorlog, insluitend Duitse modelle, gebruikte petrolenjins en petrol Dit was onwaarskynlik dat dit sou ontbrand as dit met Armor Piercing -skulpe getref word.
EkIn werklikheid het die ervaring van die slagveld en die (Amerikaanse weermag) wapentoetse vasgestel dat die hoofoorsaak van Sherman -brande die ontsteking van die ammunisie -dryfmiddel was. 'N Minder skuldige was die af en toe ontbranding van hidroliese olie, rewolwer of soms brandstof. Daar word beraam dat 60-80 persent van die Shermans deur (Armor Piercing) rondtes of Panzerfausts gebrand het. Dit is maklik om te glo, aangesien 'n penetrasie van byna oral in die voorste boog 'n projektiel met ammunisie in aanraking sou bring, en sodra die omhulsel gebars het, sou die (High Explosive) vulstof wat in baie Duitse AP -rondtes gebruik is, dit aansteek . Toe 'n motorbrand ontstaan, het die bemanning weinig ander keuse gehad as om die voertuig so vinnig as moontlik te verlaat. 16
Later het Sherman-modelle die gevare van ammunisie-opberging verminder deur 'n duim dik appliek-pantserplate aan die romp buite die opbergrakke te sweis, en later ammunisie na die rompvloer te skuif en 'quotwet stowing' te gebruik waar ammunisie in vloeistof gevulde baadjies gehou word.
Namate tenkspanne egter met die vyand se geweerprestasie vertroud geraak het, is bykomende wapenrustingsoplossings in die veld geskep, insluitend die gebruik van stompe, sandsakke, en veral in die Kanadese eenhede was die gebruik van 'n spaarbaan wat aan die romp en toring gelas is - insluitend spore van tenks behalwe Shermans, insluitend gevange Duitse spoor. Die gebruik van veldbeskerming was omstrede, sommige tegnici meen dat dit die kwesbaarheid vir HEAT-wapens verhoog, terwyl ander die spanning op aandrywings veroorsaak wat veroorsaak word deur die ekstra gewig. Die reaksie van die bemanning was dat daar geen nut was om die aandrywing nog 500 myl lewe te behou as die tenk nie oorleef tot by die volgende draai in die pad nie.
Einde Junie 1944 het gepantserde bemanning van die 2de Kanadese Pantserbrigade veranderings aangebring:
Die lede van die (6de Canadian Armoured Regiment (1st Hussars)) het van die geleentheid gebruik gemaak om ongemagtigde aanpassings aan hul Shermans te begin aanbring. Hulle het spoorlengtes van verlate plekke aan die gletserplate (voor in die tenk) en die kante van die romp vasgemaak. Die teorie was dat die ekstra wapenrusting 'n ronde wat die tenk tref, óf sou afbuig of vertraag. Die spanne was maar te bewus van die tekortkominge van Shermans en het gevoel dat hulle elke ekstra voordeel nodig het waaraan hulle kon dink. Die RCEME -beamptes wat hierdie gebeure gesien het, was nie beïndruk nie. Die ekstra gewig sal die brandstofverbruik verhoog en voortydige spoor- en enjinslytasie veroorsaak, het hulle gesê. Hulle het ook gesê dat die ekstra vulling illusie is, dat dit niks sou doen om beskerming toe te voeg nie. Die bemanningslede was sonder enige indruk met hierdie argumente. Hulle het nie omgegee oor brandstof, spoor of motorslytasie nie; As die ekstra wapenrusting nie werklike beskerming was nie, het dit ook nie saak gemaak nie; hulle het daarvan gehou en as dit hul moraal gehelp het en hulle meer vertroue in hul voertuie gegee het, was dit die moeite werd. 17
Die 4de Kanadese (Gepantserde) Afdeling het blykbaar nie lank gewag nadat hulle op die vasteland aangekom het om hul tenks op dieselfde manier aan te pas nie:
Op 3 Augustus het Dave Currie se & quotC & quot -eskader (van die South Alberta Regiment) opgetrek om (Major) Lavoie se & quotA & quot -eskader te vervang, wat teruggetrek is om Duitse tenkspore aan die torings en romp van hul Shermans te laat sweis vir ekstra wapenbeskerming. Soos die War Diarist opgemerk het, was die Regiment blykbaar die eerste gepantserde eenheid in die 4de Divisie en quotto -poging om so 'n aanpassing te doen, en diegene wat ondervinding daarmee gehad het, kan die bruikbaarheid daarvan aanvaar. 18
Die Sherman het die bynaam & quotRonson & quot; gekry na die gewilde sigaretaansteker (wie se slagspreuk die eerste keer was, elke keer!). Duitse troepe het soms na hulle verwys as "Tomcookers".
Die oorlewing vir die rewolwerbemanning is belemmer deur die feit dat die Kanadese Shermans in die Tweede Wêreldoorlog (met die uitsondering van die Firefly) slegs een luik in die rewolwer gehad het. Die laaier was verplig om onder die geweer te kruip om deur die hoofkommandant se toringsluik te gaan nadat die bevelvoerder en die kanonnier uitgegaan het. 19 Rompbemanning het ook 'n nadeel as hul luik deur die hoofgeweer van die rewolwer belemmer is.
Die Sherman het ook 'n noodluik in die buik van die tenk gehad.
Die Sherman V gebruik 'n Chrysler multi-bank enjin.
Ons eerste regte tenk was die 30 ton Ram. Enigiemand wat binne 50 voet daarvandaan rook, is aangekla (tydens opleiding). Ek glimlag gereeld 'n jaar of wat later in Italië, en ek sien iemand wat 'n (Sherman) met 'n sigaret aan sy lippe hang, blote domheid, natuurlik ook 'n swak dissipline. Maar dan, in Italië, verhit ons ons water vir tee met 'n verbrandingsverwarmer wat op die tenk se vloer tussen die bestuurder se voete sit. 21
Die Sherman het op 'n 24-volt DC elektriese stelsel geloop, met 'n kragaftakker van die hoofmotor wat 'n 24 V, 50 amp hoofgenerator aangedryf het. 'N Hulpgenerator-eenheid-'n 30 V, 1500 Watt-kragopwekker wat aangedryf word deur 'n eensilinder, tweeslag, lugverkoelde brandstofaangedrewe enjin-was in die tenk geleë. Kanadese, wat bekend staan ​​as 'Little Joe' vir Amerikaanse tenkwaens, het dit 'n Homelite genoem. Dit is gebruik om die Sherman-batterye (twee 12-volt-batterye, in serie bedraad) te laai wanneer die hoofmotor nie kon werk nie, of wanneer die kragopwekker se kragopbrengs aangevul moes word, soos wanneer die radio- of kragtoring deur 'n swaar las op die batterye. 22
Terwyl die vroegste modelle van Sherman -tenk (sowel as Kanadese variante soos die Ram) vertikale volute springvering (VVSS) draaibakkies gehad het met retourrolletjies wat sentraal gemonteer is, het die latere modelle wat deur Kanadese in die geveg gebruik is, terugrolrolletjies verreken. Die naoorlogse vragmotors van Horizontal Volute Spring Suspension (HVSS) was minder onderhoudsintensief omdat hulle nie gedemonteer hoef te word om die wiele te verander nie. HVSS het ook meer wielreise gegee, wat 'n gladder rit bied.
'N Verskeidenheid bane is op Kanadese Shermans gebruik, waaronder gewone rubberblokke, rubber-chevron-spore en metaal-chevron-spore. Die naoorlogse HVSS -ophangbane was weereens anders.
Canadian Dry Pin-baan, baie soortgelyk aan die spoor wat op Duitse medium tenks gebruik is, is gebruik op die Sexton II selfaangedrewe geweer en die Kanadese Grizzly-tenk. Voertuie wat hierdie baan gebruik, het 'n spesiale tandwiel met 17 tande gebruik.
Die spoorlengte van die Sherman V was langer as gevolg van die verlengde romp, waarop die draaibakkies verder uitmekaar geplaas is. Die spoorwydte van die naoorlogse HVSS -tenks het die voertuig se gronddruk verminder. Die standaard spoorplaatwydte was 16,5 duim (wat uitgebrei kan word deur die gebruik van eindverbindings, soos hieronder beskryf), en die breedte van die spoorplaat verhoog tot 23 duim op HVSS Shermans.
Die grootste prestasie -nadeel van die Sherman in vergelyking met sy vyand se eweknieë was die stuur en die daaropvolgende draai radius, wat groter was as die PzKpfw IV. 'N Verslag van die Amerikaanse weermag bevat 9,5 m vir die draaikring van 'n Sherman. Panzerkampfwagen deur Ellis & Doyle (Argus 1976) noem die minimum draaikringe as:
PzKpfw I ausf A & ampB: 2.1m
PzKpfw II ausf F: 4,8m
PzKpfw III ausf M: 5,85 m
PzKpfw IV ausf D & ampG: 5,92m
PzKpfw 38t: 4,54 m
PzKpfw 35t: 4,88 m
PzKpfw V (Panther) ausf G: 10,0m
PzKpfw VI (King Tiger) ausf B: 4,8 m
Die standaard eindverbindings van die spore kan bo links gesien word. Links onder is twee tipes van & quotxtended end connector. & Quot Tekeninge gebaseer op die wat in Sherman in aksie.
Dit was net so goed dat die (Suid -Alberta) regiment 'n besending spoorverlengers ontvang het, toestelle wat die oppervlakte van die tenkspore uitgebrei het, wat hulle beter greep in modderige toestande gegee het. Dit was moeilike items om by te pas, en die werk het die spanne 'n paar dae lank uit die ongeluk gehou. 23
Die opwekking van Militia -eenhede in Ierland het begin met die "Militia Act 1793", wat in Ierland gebruik is saam met die verpligte ontbinding van Lord Charlemont se Ierse vrywilligers, wat 'n politieke entiteit geword het en "buite die omvang van amptelike invloed" was. Ώ ] Die omvang van die Militie is uitgebrei deur 'n wet van die parlement in Dublin in 1796, wat gelei het tot die opvoering van 49 troepe kavalerie, later herdoop tot jeomanry. 'N Troep bestaan ​​gewoonlik uit 'n kaptein, twee luitenante (in opdrag van die luitenant van Ierland) en veertig man, saam met 'n permanente sersant en trompettist. Troepe is saamgegroepeer onder bevel van 'n gewone leër Brigade Major. Die mag staan ​​gesamentlik bekend as die 'Ierse YeomanryElke man het sy eie perd verskaf.
Met die koms van die Boereoorlog is 'n parlementêre besluit geneem om eskaders van Yeomanry Cavalry onder die "Militia and Yeomanry Act 1901" vir diens in Suid -Afrika op te rig. Vanweë die dringende behoefte om hierdie krag vinnig te verhoog, word normale kavalerie -opleiding met swaarde of lansetjies (bekend as die arme blanche) is afgehandel en die nuwe jeomanry is slegs met gewere uitgereik in stryd met die kavallerietradisie. Hierdie nuwe mag is die 'Imperial Yeomanry' genoem. Ses eskaders is vinnig grootgemaak in Ierland, waaronder die 46ste (1ste Belfast), 54ste (2de Belfast), die 60ste (Noord -Ierse) en 45ste (Dublin) (bekend as die Dublin Hunt Squadron) onder bevel van die kaptein, die graaf van Longford. Die 45ste, 46ste, 47ste en 54ste vorm die 13de (Ierse) Bataljon Imperial Yeomanry. Die 47ste (Hertog van Cambridge's Own) is deur die graaf van Donoughmore uit Londen uit die "men-about-town" opgevoed en het £ 130 elk vir hul perde en toerusting betaal. Die beamptes van die bataljon het ingesluit: die graaf van Leitrim, sir John Power (van die Powers -whiskyfamilie), James Craig (later Lord Craigavon) en was bekend as die "Millionaires Own". Β ]
Vorming [wysig | wysig bron]
Na die Suid -Afrikaanse oorlog is sestien nuwe jeomanry -regimente gevorm, twee hiervan in Ierland. Koning Edward VII keur die vorming van die keiserlike yeomanry van Noord -Ierland en die keiserlike yeomanry van Suid -Ierland goed in 1901. Die vorming daarvan is op 7 Januarie 1902 goedgekeur en in die koerant geplaas. tot 1903, met vier eskaders wat opgewek word: Δ ]
RHQ and A Squadron at Skegoneill Avenue in Belfast, Ε ]
B -eskader in Derry/Ballymena, Ζ ]
C Eskader in Enniskillen
D Eskader in Dundalk.
Die eerste oefenkamp is in 1903 in Blackrock Camp, Dundalk, gehou, elke derde jaar by die Curragh en ander jare by Ballykinlar, Dundrum, Magilligan en Bundoran. Δ ]
Die regiment het in 1908 deel geword van die spesiale reservaat en sy naam is verander na die Noord -Ierse perd as deel van die Haldane -hervormings, die vorming van die territoriale mag, wat die spesiale reservaat van militia en Yeomanry -regimente in Ierland geskep het. Die Noord -Ierse Perd, saam met die ander Militia -bataljons, het tot 1953 op die Spesiale Reserwelys gebly. Hierdie reëling gee die Ierse eenhede voorrang in die lyn bo die territoriale weermagregimente net na die Cavalry of the Line, maar verseker ook die gebruik van die Militia en Yeomanry in oorsese konflikte. Η ]
Die eerste bevelvoerder was die graaf van Shaftesbury, wie se adjudant kaptein RGO Bramston-Newman, 7de (Princess Royal's) Dragoon Guards, van Cork was. Senior onderoffisiere van gewone Cavalry of the Line -eenhede het die permanente personeelinstrukteurs (PSI's) geword. Op 7 Desember 1913 is die hertog van Abercorn aangestel as die eerste ere -kolonel van die regiment. ⎖ ]
Die Eerste Wêreldoorlog [wysig | wysig bron]
Die oorlogsverklaring teen Duitsland in Augustus 1914 het die Noord -Ierse perd in die somerkamp gevind, net soos sy susterregiment, die South Irish Horse. Die Expeditionary Force -eskader (aangewys as A Squadron) onder bevel van majoor Lord Cole, bestaande uit 6 offisiere en 154 ander geledere, is saam met sy eweknie in die South Irish Horse (aangewys as B -eskader) aan die Britse ekspedisiemag toegewys. Beide eskaders het op 17 Augustus 1914 vanuit Dublin op die SS-argitek gevaar. ⎗ ] Hulle was die eerste nie-gereelde troepe wat in Frankryk geland het en in die Eerste Wêreldoorlog in aksie was. Kort daarna is C Squadron van die North Irish Horse by hulle aangesluit onder bevel van majoor Lord Massereene en Ferrard DSO. Nog drie eskaders van die 'perd' sou by die regiment in Frankryk aansluit op 2 Mei 1915, 17 November 1915 en 11 Januarie 1916. Altesaam 70 offisiere en 1 931 man van die regiment het tussen 1914 en 1916 oorlog gevoer. &# 9112 ]
Die Noord -Ierse perd het nie as 'n eenheid bymekaar gebly nie, maar eskaders is aan verskillende formasies in die BEF vasgemaak soos nodig:
'N Eskader - verbonde aan GHQ tot 4 Januarie 1916, oorgeplaas na die 55ste afdeling (West Lancashire). Op 10 Mei 1916 was dit verbonde aan VII Corps, wat saam met D en E Squadrons die eerste Noord -Ierse perd vorm. 1 NIH is in Julie 1917 na die XIX Corps oorgeplaas, en daarna na die V Corps, September 1917. In Maart 1918 is dit tot die einde van die oorlog as die 5de (North Irish Horse) fietsrybataljon heroorweeg. ⎙ ]
B -eskader - was verbonde aan die 59ste (2de North Midland) -afdeling, Augustus 1915. In Junie 1916 het dit saam met C -eskader en die diens -eskader van die 6de (Inniskilling) Dragoons, die 2de Noord -Ierse perd, gevorm. Hierdie bataljon was tot Augustus 1917 verbonde aan die X -korps en het daarna ontbind. Die mans is gestuur om as infanterie opgelei te word en meer as 300 van hulle het aangesluit by die 9de (Service) (North Irish Horse) Bataljon, Royal Irish Fusiliers. ⎙ ]
C -eskader - het op 22 Augustus 1914 na Frankryk verhuis en was verbonde aan GHQ voordat hy losgemaak is by die 5de afdeling as die afdelingskavallerie -eskader om A Sqn van die 19de Huzaren te vervang. Op 14 April 1915 is dit oorgeplaas na die 3de afdeling, en in Junie 1916 is dit gestuur om by B Sqn aan te sluit by die 2de North Irish Horse wat later ontbind is. ⎙ ]
D -eskader - was vroeg in 1915 verbonde aan die 51ste (Highland) -afdeling, maar het in Junie 1916 by A Sqn aangesluit in die 1ste North Irish Horse. ⎙ ]
E -eskader - was van vroeg in 1915 verbonde aan die 34ste afdeling as deel van die afdeling wat teen 1915 gemonteer was, en het in Junie 1916 by A Sqn aangesluit in die 1ste North Irish Horse. ⎙ ]
F -eskader - was van vroeg in 1915 tot April 1916 verbonde aan die 33ste Afdeling, voordat dit kortliks verbonde was aan die 1ste Kavalleriedivisie, 49ste (West Riding) Afdeling en 32ste Afdeling, voordat hy in Junie 1916 by X Corps aangesluit het. Dit is herontwerp B B eskader 1 Noord -Ierse Perd in Mei 1916. ⎙ ]
Op 25 Mei 1916 2de Noord -Ierse perd gevorm is. Hierdie regiment het, as A Sqn, die diens -eskader van die 6de Inniskilling Dragoon Guards ingesluit, wat op 2 Oktober 1914 gevorm is deur vrywilligers van die Inniskilling Horse van die Ulster Volunteer Force. ⎚ ] Hierdie eskader het die verandering nie verwelkom nie en het gehandhaaf dat sy Inniskilling -identiteit sy voorrang behou in die lyn wat kom net na die Dragoons tot 1919. ⎛ ]
Rekords dui aan dat 'n derde regiment by die depot in Antrim gevorm is en daar word bespiegel dat dit die titel nie -amptelik aanvaar het "3de Noord -Ierse perd"maar daar bestaan ​​geen amptelike rekords om dit te ondersteun nie. ⎜ ]
Fietsryerskorps [wysig | wysig bron]
Namate die oorlog in Frankryk en die Lae Lande in 'n loopgraafoorlog stagneer, is die mobiliteit van kavallerie en ander berede troepe beperk, wat daartoe gelei het dat baie kavallerieregimente afgetrek en ontplooi is op 'n verskeidenheid take van infanterie tot opdragte, insluitend die begrawe van dooies. . Die verlies van sommige van die eskaders se oorlogsdagboeke vir die vroeë deel van die oorlog beteken dat daar nie meer baie inligting beskikbaar is nie, maar daar is nog genoeg om te weet dat sommige mans op moeghede ontplooi is, genoeg om die eskaders onbestaande te maak van 'n " militêre of vegpunt ". ⎝ ] Die historikus van die Britse Kavalerie, die graaf van Anglesey, het opgemerk dat "die kavallerie gebruik word vir elke vreemde taak waar niemand anders dit kan uitvoer nie". ⎝ ] Dit het daartoe gelei dat baie offisiere en mans na ander wapens oorgegaan het omdat hulle gevoel het dat hulle nie aktief aan die oorlog deelneem nie. Die oorgrote meerderheid van die "perde" -gevalle tydens die Groot Oorlog was tydens hierdie tydperk saam met ander eenhede. ⎞ ]
Na die omskakeling na 'n fietsrybataljon, het die regiment tydens die operasie Michael -fase van die Duitse Kaiserschlacht (of lente -offensief) deel geword van die "Great Retreat of 1918". ⎟ ] Na afloop van die wapenstilstand is op 13 November 'n voorraad bagasieverswarting en knooppolitoer beskikbaar gestel in die kantine van die ander geledere en het die regiment winkels begin inhandig ter voorbereiding van die terugkeer na Ierland. Die ligging van die regiment was naby le Cateau, nie ver van waar dit met die oorlog begin het nie. ⎠ ] Tydens die Groot Oorlog het die "Perd" 18 gevegsereer gewen en 27 offisiere en 123 man verloor.Een offisier, kaptein Richard West, is bekroon met die Victoria Cross, Distinguished Service Order and Bar en Military Cross. ⎡ ]
Die tussenoorlogse jare [wysig | wysig bron]
Teen 31 Januarie 1919 was die regiment besig om voor te berei om te verminder tot 'n kader van drie offisiere, vyf senior geledere en sewe-en-twintig ander geledere wat toesig sou hou oor die afloop van die regiment en die vertrek uit Frankryk. Op 13 Mei 1919 verlaat die agterste party Vignacourt onderweg na Pembroke Dock in Antrim, die regimentdepot is gesluit en die oorblywende mans daar is na die Curragh -kamp oorgeplaas voordat hulle gedemonstreer is. ⎢ ] Die perde van die regiment is na die 8ste King's Royal Irish Huzars oorgeplaas en die regiment word as 'ontliggaam' beskou, wat in die Britse weermag beteken het dat dit nie meer bestaan ​​het nie, behalwe as 'n naam op die Army List met 'n aanvulling ( in hierdie geval) van 'n ere -kolonel, ere -kapelaan, 'n Brevet -kolonel (EA Maude), ses hoofvakke, ses subalterns en die kwartiermeester, hoewel hierdie beamptes geen vredestydse opleidingsverpligtinge gehad het nie. ⎢ ]
Die naamkonvensies het verander namate die toewyding van die territoriale mag in Groot -Brittanje beloon is deur die hernoeming daarvan as die territoriale leër. Die Spesiale Reservaat in Ierland is op 1 Oktober 1921 herdoop tot "die Militie". Die Army List bevat 'n afdeling met die opskrif "Cavalry Special Reserve - Irish Horse, North Irish, South Irish". In 1922 verander dit na "Cavalry Militia" met voorrang na die 17de/21ste Lancers. Teen hierdie tyd is die South Irish Horse egter op 31 Julie 1922 ontbind as gevolg van die verdeling van Ierland. Na die ontbinding van King Edward's Horse in 1924, word die Noord -Ierse perd die enigste kavalleriemilisie -regiment op die weermaglys en ook die enigste militêre regiment wat nie in 'n opgeskorte animasie geplaas is nie. ⎣ ]
Op 28 Februarie 1924 het die regiment sy eerste reünie in Thompson's Restaurant in Belfast gehou, waar daar ooreengekom is dat 'n gedenkteken vir die dooies van die Groot Oorlog in gebruik geneem moet word. Die bedrag van £ 500 is toegewys en 'n gedenkvenster is onthul deur die graaf van Shaftesbury en opgedra deur die regter Eerwaarde RW Hamilton MA, die Moderator van die Presbyteriaanse Kerk op 25 April 1925 ter geleentheid van die 2de Regiment reünie. ⎤ ]
Die "One Man Regiment" [wysig | wysig bron]
Uittrede en dood het uiteindelik die regimentsterkte in 1934 verminder tot slegs een vegoffisier, majoor sir Ronald D Ross Bt, MC. Dit het 'n bron van vermaak in die samelewing geword, en die Noord -Ierse perd het die "One Man Regiment" gekry. Hierdie toedrag van sake het tot 1938 voortgeduur, toe die Britse regering besluit het om die aantal beskikbare regimente te vergroot om die moontlike bedreiging van oorlog van die opkomende Nazi -regime in Duitsland die hoof te bied. ⎥ ]
Die Tweede Wêreldoorlog [wysig | wysig bron]
Voorspel tot oorlog [wysig | wysig bron]
Op 31 Augustus 1939 beveel die Oorlogskantoor die herkonstitusie van die regiment as 'n gepantserde motor -eenheid onder bevel van Sir Basil Brooke (voorheen 10de Huzaren) met Lord Erne as sy tweede in bevel, hoewel Brooke binnekort die pos sou verlaat as sy politieke verpligtinge het voorrang geniet. Uiteindelik moet hy, na verskeie tydelike beamptes, vervang word deur luitenant -kollega David Dawnay, kleinseun van die 8ste Burggraaf Downe. Die werwing het begin en instrukteurs is van ander RAC- en Yeomanry -eenhede ingebring om die perd van voor af uit die status van 'One Man Regiment' te bring. Op 11 September het 'n spesiale weermagorde die regiment van die Cavalry of the Line na die Royal Armoured Corps (RAC) oorgeplaas. Teen November is 50 rekrute opgelei en 'n verdere 30-40 moes onmiddellik begin oefen. In dieselfde maand het die regiment ook sy basis na Enniskillen Castle verskuif. ⎦ ] Teen Januarie 1940 het die regiment sy vintage Rolls-Royce-gepantserde motors ontvang met Vickers-masjiengewere en nr. 11 radiostelle en#9127 ], en kon drie sabel-eskaders saamgestel word plus HQ Sqn. Die offisierkader is weer swaar gevul deur lede van die adel met die eskaders onder bevel van: ⎨ ]
HQ Squadron - Kaptein Newton bevelvoerder met die markies van Ely as tweede in bevel, gebaseer op Castle Barracks
'N Eskader - Kaptein Lord O'Neill, gebaseer in County Hall
B Squadron - Captain Booth, gebaseer in die McArthur Hall
C Squadron - Kaptein Sir Norman Stronge Bt, gebaseer in die Orange Hall
Die opleiding is op 24 Mei 1940 onderbreek toe 'n bom van die Ierse Republikeinse Weermag (IRA) naby die gemors van die offisiere, wat in die Mainstraat in Enniskillen was, ontplof het, maar voordat verdere voorvalle plaasgevind het, is die regiment na Portrush verskuif. ⎩ ]
Op die noordkus is oefenoefeninge voortgesit, wat 'n mate van verveling veroorsaak het onder die offisiere en manne wat teen nou verwag het om te veg. Op 19 April 1941 verhuis die regiment na Abercorn Barracks by Ballykinlar en word weer toegerus as 'n gepantserde regiment met Mk I Valentine-tenks. ⎪ ]
Op 18 Oktober 1941 verlaat die Horse Noord -Ierland en neem nuwe akkommodasie in Westbury, Wiltshire, saam met die eskaders in die omliggende dorpe. ⎫ ] Die rol is op hierdie stadium weer verander en die regiment het sy Valentynsdag ingehandig om Churchill I - Mk IV's te ontvang, en is onder die bevel van JN Tetley, seun van die Engelse broumagnaat, aan die 34ste Army Tank Brigade toegewys. ⎬ ]
Tenkname [wysig | wysig bron]
Op hierdie stadium het die tenks merktekens gekry wat ooreenstem met die formasie, regiment en eskaders waaraan hulle behoort, en in 'n praktyk wat gebruiklik sou word by alle Ierse eenhede van die RAC, is elke tenk vernoem na 'n Ierse stad of plek begin met die letter van die eskaderbenaming: ⎭ ]
Die regiment word steeds na die tuislande verskuif en het ook tyd in Wallis deurgebring om te oefen en vertroud te raak met die Churchill -tenks. Op 6 September 1942 is dit oorgeplaas van die 34ste Tank Brigade na die 25ste Army Tank Brigade, wat verbonde was aan die 43ste (Wessex) Infanteriedivisie, wat aangesluit het by die 51ste (Leeds Rifles) Royal Tank Regiment (voorheen die 7de (Leeds Rifles) Bataljon, West Yorkshire Regiment) ⎮ ] en die 142ste Regiment RAC (voorheen die 7de Bataljon, Suffolk Regiment). ⎯ ]
Terwyl die Kersverlof besig was om te eindig, word diegene wat nog nie van die eenheid was nie, per telegram teruggeroep en beveel om gereed te maak vir diens in die buiteland, maar vreemd genoeg het hulle toe ses dae "aanvangsverlof" gekry (met 'n ekstra dag om toe te laat die Iere om huis toe te reis). ⎰ ] Met hul terugkeer is die tenks van die regiment neergelê sodat alle merke weggesteek is en alle geledere hulself moes ontken om kentekens te identifiseer om te voorkom dat kennis van hul ontplooiing bekend word. Almal is toe meegebring vir Liverpool, waar hulle die troepeskip begin het Hertogin van York. ⎱]
Tunisië [wysig | wysig bron]
Op 2 Februarie 1943 het die Noord -Ierse perd in Algiers geland en 17 myl te voet na hul nuwe kamp opgeruk. ⎲ ]
Sy eerste taak was om 'n verdedigingsmag rondom Le Kef te skep. Die regiment was tans nie sterk nie, aangesien baie van sy tenks en baie toerusting vertraag is deur logistieke probleme. Die regiment is beveel om Le Kef vinnig te verlaat om die as -offensief - operasie Ochsenkopf - teen einde Februarie 1943 teë te werk. gemaak deur Churchill tenks. In die daaropvolgende aksie van 60 uur, meestal teen elemente van die Duitse 10de Panzer-afdeling, het die Horse sy eerste slagoffers van die oorlog geneem en 'n aantal tenks aan vyandelike artillerie en direkte tenk-tot-tenk-aksies verloor. Dit ontvang ook sy eerste versiering, met kaptein Griffith wat die Militêre Kruis ontvang. ⎳ ]
Die regiment het steeds ander elemente van die invalsmag ondersteun in troepe- of eskaderformasies, het groot ongevalle opgedoen en tenks verloor, maar het voortdurend voortgedruk totdat hulle vroeg in April na Oued Zarga verhuis het waar die hele regiment vir die eerste keer bymekaargekom het sedert hy in Algiers geland het. ⎴ ] In die verdere opmars noordwaarts, terwyl hy verbonde was aan die 38ste (Ierse) brigade, wat onder bevel van brigadier Nelson Russell was, het die perd die behendigheid van die dikwels onderskatte Churchills getoon deur hoogtes te bestyg wat as veilig uit tenks beskou is en verrassend was die Duitsers beset hulle, 'n feit wat Spike Milligan opgemerk het in sy verslag oor die Tunisiese veldtog in sy boek "Rommel?" "Gunner wie?" ⎵ ] Die opvallendste van hierdie prestasies van tenkheuwelklim was die aanval op Djebel Rhar (ook bekend as Longstop Hill) ter ondersteuning van die 5de Buffs. Die Duitse infanterie het nie verwag dat tenks die kruin van die Djebel sou kon maak nie en het gevolglik in paniek geraak toe die Churchills van B Sqn in hul midde verskyn. Op 16 Junie het die Belfast Telegraph 'n verslag van die aksie gelewer:
Dit was baie stadig en daarom 'n indrukwekkende aanval met staal. Soms het die tenks amper 'op hul koppe gestaan' en gedraai om rotsheuwels te vermy en om haaks op die groot krake en dopgate te kom, maar altyd nader en nader. Soos kewers wat probeer om op 'n omgekeerde yskegel te klim, gly hulle 'n bietjie, hang hangend en gaan dan verder boontoe. Die gedrag van hierdie tenks het die Duitsers ontstel. Sulke taktieke was onaantasbaar, en daar was geen antwoord in hul militêre handboeke nie. Dit is nou te laat om die tenkwa-kanonne uit hul posisies te skuif, te laat om alternatiewe reëlings te tref om die nuwe bedreiging die hoof te bied. Daar was net een antwoord - terugtog, en dit is wat die Duitsers gedoen het - wat die Britse tenks en infanterie in besit van die eerste helling op die hoogtes van Longstop gelaat het. So eindig 23 April. ⎶ ]
Een Duitse gevangene het gehoor dat die tenks 'ystermuile' was. ⎷ ]
Op 6 Mei is die laaste aanval op Tunis geloods, en na erge straatgevegte en die vang van ses 88 mm gewere deur C Sqn (ter ondersteuning van die Indiese Brigade), is die stad uiteindelik beset. Dit het die veldtog in Tunisië effektief beëindig. ⎸ ]
Die Italiaanse veldtog [wysig | wysig bron]
Die berg Vesuvius het in 1944 uitgebars
Na die Tunisiese optrede is die perd toegelaat om vir 'n paar maande te rus en vervangende voertuie en mans te ontvang. Daar word vermoed dat dit is omdat generaal Montgomery nie geglo het dat die Churchill -tenk 'n praktiese voertuig vir die Italiaanse veldtog was nie. ⎹ ] Nietemin het die regiment op 16 April na Napels begin en 'n lugaanval ondergaan toe dit die hawe twee dae later binnegekom het. Vesuvius kan net 'n paar kilometer daarvandaan gesien word met vuur en rook wat uit sy rand gestroom het, nadat dit net 'n paar weke vroeër op 19 Maart uitgebars het. ⎺ ]
Die Hitlerlyn [wysig | wysig bron]
By Afragola ⎻ ] het die regiment 18 Sherman tenks ontvang en daarna alle tenks op treine gelaai om na die land na Foggia geneem te word en van daar af na 'n brigade hawe gebied naby die dorp Lucera in te trek. Teen hierdie tyd het Lord O'Neill bevel gekry oor die regiment, met kolonel Dawnay wat na die brigadepersoneel oorgegaan het. Na 'n week in die hawe is die regiment op tenkwaens gestuur na Mignano naby Monte Cassino, wat 'n paar dae vroeër saam met die res van die Gustav -lyn geval het. Die geveg was egter nie verby nie, want die Adolf Hitler -lyn, wat nou die naam van die Senger -lyn hernoem is, lê net ses kilometer noord, en dit sou die volgende doelwit wees. ⎼ ] The Horse is ingelig vir Operasie Chesterfield, wat 'n aanval was deur die 1ste Kanadese Afdeling, ondersteun deur tenks van die North Irish Horse en die 51ste Royal Tanks. H Hour sou op 23 Mei om 06:00 wees. Die plan vereis dat die 2de en 3de Kanadese Infanteriebrigades, ondersteun deur die twee tenkregimente, deur die Hitlerlyn op 'n front van 3000 meter breek. Die aanvallende troepe het onder 'n kwynende vuurpyl gekom op die goed voorbereide moordgronde van die swaar verdedigde Duitse posisies. Die perd het groot slagoffers gely en moes hergroepeer deur uitgeputte eskaders saam te smelt. Een tenk gly van 'n baan af en val 50 voet in 'n kloof, rol om op sy rewolwer en dan terug op sy spore. Die bemanning was geskok, maar ongedeerd, en die voorval het hulle nog 'n kans gegee om die wonderlike klimvaardighede van die Churchill te vertoon, terwyl hulle stadig teen die amper klipmure van die kloof kruip om weer die geveg te betree. Tydens hierdie geveg het majoor Griffiths weer groot heldhaftigheid getoon en is later die enigste balk toegeken aan die MC wat 'n offisier van die regiment ontvang het. Die totale koste vir die Horse in die verlowing was 36 mans wat in aksie gedood is en 32 tenks verloor het. Dit verteenwoordig 60% van die regimentsterkte. ⎽ ] Die datum van 23 Mei is later gekies as 'n "regimentdag" ter herdenking van die bloedigste dag in die geskiedenis van die Noord -Ierse perd, wat meer mans verloor het as op enige ander dag in twee wêreldoorloë. Die deurbraak het egter plaasgevind, en die Duitse verdedigers het die posisie op die aand van 23 Mei begin ontruim. Intussen het die geallieerde opmars voortgegaan. ⎾ ]
As gevolg van die verbreking van die Hitlerlyn en ter waardering vir die ondersteuning wat hulle ontvang het, het die Kanadees die regiment gevra om die Maple Leaf -kentekens van die Kanadese weermag te dra. In die gevegte van die Hitlerlyn was 'n Donegal -gebore luitenant Pat Reid MC, wat in die latere lewe na Kanada sou emigreer en die voorsitter was van die komitee wat deur die Kanadese premier gekies is wat die Maple Leaf -ontwerp vir die nuwe nasionale vlag van Kanada sou kies. ⎿ ]
Op 4 Mei is die regiment saam met die res van die 25ste tenkbrigade na die 4de afdeling oorgeplaas ter ondersteuning van die 28ste brigade, maar het in reserwe gebly. Nadat die nuus van die D Day Landings gehoor is, is die regiment weer oorgeplaas en onder bevel van die 17de Indiese Infanterie Brigade. Hierdie kort ruskans het 'n aantal mans toegelaat om Rome te besoek. Baie besoek die Basilica San Pietro en was verwonderd oor die onbeskadigde prag van so 'n gebou. ⏀ ]
Gekamoefleerde Churchill -tenks van die North Irish Horse in Italië, 19 Julie 1944
Die regiment het toe die taak gekry om 'n saamgestelde eenheid van Shermans saam te stel om die 142ste RAC Regt se saamgestelde groep met die 8ste Indiese Infanteriedivisie te verlig, en die opmars begin weswaarts na Perugia, wat op 20 Junie geval het. Op 16 Junie verlig die Horse weer die 142ste, hierdie keer by Bastia Umbra. ⏁ ] ⏂ ] In die dae en aksies wat daarop gevolg het, het nuwe opgeskote Churchill -tenks aangekom met hul Besa -masjiengewere. ⏃ ]
Die Gotiese lyn [wysig | wysig bron]
Die dood van Lord O'Neill is in die War Diary berig
'N Ander tenk gly weer op die bergagtige platteland van die baan af en rol ses keer teen 'n helling van 200 voet. Die bemanning was hierdie keer nie so gelukkig nie, want een is dood en die res beseer. Die tenk was 'n afskrywing. ⏄ ] Die wedloop was egter aan die gang om die Duitsers terug te jaag, en die Noord-Ierse perd is weer ingespan om die 142ste RAC-regt by Maria del Monte te verlig. Op 3 September het dit die Conca -rivier oorgesteek, ⏂ ], gevolg deur 'n aanval op Coriana om die brûe oor die Marano -rivier te beveilig. Op 8 September is die regiment teruggetrek na 'n veiliger gebied in die wete dat die Gotiese lyn verbreek is. ⏂ ]
Op 29 November vorder die regiment noordwaarts na Monte Cavallo om die Mahratta -infanterie te ondersteun. Luitenant -kolonel Lord O'Neill het aangekom en 'n posisie van waarneming by 'n klein klipskuur ingeneem. 'N Swaar dop het daar naby geraak en hy is dood. ⏅ ]
Teen hierdie tyd het die herfsreën aangebreek, wat die opmars van die Geallieerde vertraag het, maar dit nie gestuit het nie. Op 2 Oktober is die regiment beveel om na Poggio Berni te trek om die 6de Royal Tank Regiment te verlig. Die aksie duur voort tot 3 November, toe die perd uit die lyn gehaal is en plaaslike verlof toegestaan ​​is na 'n gedenkdiens vir die wat in aksie gedood is. ⏆ ]
Die einde van die Italiaanse veldtog [wysig | wysig bron]
'N Churchill -tenk van die Noord -Ierse perd wat die rivier Senio in Italië oorsteek oor twee Churchill Ark -tenks, 10 April 1945
Op 7 November neem luitenant-kolonel Llewellen-Parker bevel, en die opmars noordwaarts het vinnig voortgegaan. Die Churchills het weereens hul waarde bewys in hul vermoë om natuurlike hindernisse soos riviere, berge en die dik klewerige modder wat tydens die reën ontstaan ​​het en nadat dit deur duisende mense en masjiene opgejaag is, oor te steek. Uiteindelik het die regiment 'n lang onderhouds- en rusperiode in Riccione gekry. Op 4 Desember is dit weer oorgeplaas, hierdie keer na die 21ste Tank Brigade onder bevel van Brigadier David Dawnay, die voormalige regimentbevelvoerder. Op 12 Januarie verhuis dit na Ravenna ter ondersteuning van die Italiaanse Gruppo Cremona, ⏇ ], wat nou aan die kant van die bondgenote veg. ⏈ ]
Aan die einde van Maart was die regiment betrokke by die aksie suid van die Senio-rivier, en teen 2 April het die vyand se verdediging langs die vloedbanke die hoof gebied en dit van naby betrek. Die laaste van die Duitse weerstand het verbrokkel namate meer tenks dit reggekry het om hulle te betrek, en hulle het oorgegee, terwyl die perd 40 gevangenes geneem het. ⏉ ]
Na operasie Buckland ⏊ ] en die kruising van die rivier Po, is die regiment beveel om op 30 April 1945 vir die laaste keer in die Tweede Wêreldoorlog op te staan. Twee dae later het alle Duitse magte in Italië oorgegee. ⏋ ]
Die Noord -Ierse perd het 73 mans wat tydens die Tweede Wêreldoorlog in aksie gedood is, verloor, waaronder 'n bevelvoerder, twee eskaderleiers en verskeie troepeleiers. ⏌ ]
In die onmiddellike nasleep van die Duitse oorgawe verval die regiment in 'n roetine van wagpligte en tyd. Uiteindelik is die meeste tenks ingehandig, behalwe drie per eskader, en 'n skuif is na Oostenryk geneem, waar die perd die rol van gepantserde verkenningsregiment vir die 78ste afdeling aangeneem het.In Januarie 1946 is nog 'n stap na Duitsland uitgevoer, waar die Ruiters interne veiligheidspligte in die Wuppertal -gebied uitgevoer het tot 7 Junie, toe hierdie pligte aan die 14de/20ste Huzaren oorgedra is en die North Irish Horse ontbind is. ⏍ ]
In 1947 is dit egter hervorm as deel van die uitbreiding van die Territorial Army Yeomanry na Noord -Ierland. In 1956 verloor die TA sy tenks, en die Horse het 'n gepantserde verkenningsregiment geword, weer in gepantserde motors. Dit het ontbinding op hierdie stadium vermy en dit weer gedoen in 1961. Δ ]
Verdere besnoeiings aan die TA in 1967 het die Horse ontbind en weer gevestig as D (Noord -Ierse perd) eskader in die Royal Yeomanry. In 1969 is 'B' Squadron in Derry hermerk as 69 Sein eskader (Noord -Ierse perd) en het deel geword van die 32ste (Skotse) Seinregiment. ⏎ ]
Tydens Opsies vir Verandering in 1992, is die Perd hervestig as 'n onafhanklike verkenningskader, toegerus met Land Rovers en onder bevel van die Royal Irish Rangers geplaas. Die seine eskader het oorleef en het deel geword van die 40ste (Ulster) Seinregiment. In 1999 het die nie meer onafhanklike North Irish Horse by 'n uitgebreide Queen's Own Yeomanry aangesluit nie B (Noord -Ierse perd) eskader. ⏎ ] Die Land Rovers is vervang deur Spartaanse pantservliegtuie, aangesien B Sqn die rol aangeneem het om ondersteunende troepe te bied. Gedurende die tydperk na 1956 was die regiment toegerus met 'n verskeidenheid pantservoertuie, soos Spartaanse APC's. Δ ]
Tot 2010 het die eenheid as B (Noord -Ierse perd) eskader, Queen's Own Yeomanry - 'n eskader toegerus met CVR (T) Scimitar en Spartan gebaseer op Dunmore Park Camp, Antrim Road, Belfast, met RHQ in Newcastle upon Tyne. ⏏ ] Personeel is ontplooi na Kosovo, Bosnië, Irak en Afghanistan. ⏏ ]
Op 22 Oktober 2009, vroegoggend, is 'n toestel oor die voorhek van Dunmore Park Camp in Ashfield Crescent gegooi. Daar word vermoed dat dissidente republikeine die aanval uitgevoer het. ⏐ ]
Onder die weermag 2020 was herorganisasie B (North Irish Horse) Squadron onder bevel van die Skotse en North Irish Yeomanry, terwyl 69 (North Irish Horse) Signal Squadron geword het 40 Sein eskader (Noord -Ierse perd), deel van 32 Seinregiment. ⏑ ]
Die Empire to Commonwealth -projek
Die webwerf van Uniforms of the World toon 'n paar unieke foto's:
Brits -Wes -Indië
Privaat, koninklike Skotte
Sersant, 6de Gurkha Rifles
Trooper, 11de Huzaren
Korporaal, Royal Ulster Rifles
Sersant, Ierse wagte
Piper, 6de Queen Elizabeth's Own Gurkha Rifles, 1961
Personeelsersant, Women's Royal Army Corps, Singapoer, 1964
Piper, Queen's (Belfast) University Contingent O.T.C., Belfast, 1964
Korporaal, 23ste spesiale lugdiensregiment (T.A.), 1965
Korporaal, Sirmoor Regiment, 1856
Sepoy, 2de (The Prince of Wales ' Own) Gurkha (Rifles) Regiment (The Sirmoor Rifles), 1897
Sepoy & Hoofkonstabel, grenspolisie, 1912
Britse offisier, 2de koning Edward se eie Gurkha -gewere (The Sirmoor Rifles), 1913
Sepoy, 3de Bataljon, 10de Gurkha Rifles, 1944
Piper, 10de prinses Mary se eie Gurkha -gewere, 1953
11de (Prince Albert 's Own) Huzars
Prinses Louise (Argyll & Sutherland Highlanders)
Die Royal Irish Rifles
9de (Queen 's Royal) Lancers
4de County of London Imperial Yeomanry (King 's Colonials)
Die vrywilligers van die Prins van Wallis ' (South Lancashire Regiment)
Sersant, Blues & Royals
Sersant, die Brigade van Wagte
Sersant, Royal Tank Regiment
Sersant, die Royal Scots (die Royal Regiment)
Sersant, Royal Army Veterinary Corps
Korporaal, lokaal werkspersoneel, Royal Pioneer Corps, 1955
Piper, 4de bataljon, King's Own Scottish Borderers, 1958
Bandman, Queen's Dragoon Guards, 1977
Algemene beampte, 1970
Piper, 152ste veldambulans, RCT (V), 1978
Luitenant, NSW Volunteer Rifle Corps, 1856
Bugler, Sydney Volunteer Rifle Corps, 1868
Sersant, 5de (suidelike) regiment van vrywillige infanterie, 1876
Seeman, NSW Naval Brigade, 1875
Kaptein, 7de NSW -vrywilligerinfanterieregiment (St George 's Rifles), 1897
Verpleegster, Army Nursing Service Reserve, 1902
Konstabel, Britse Nieu -Guinee gewapende konstabel, 1893
Lance Corporal, New Hebrides Constabulary, 1935
Privaat, Fidji -militêre magte, 1937
Korporaal, South Pacific Scouts, 1943
Konstabel, Tonga -polisiemag, 1957
Konstabel, Royal Papua & Nieu -Guinee konstabel, 1967
Konstabel, Bristol City Constabulary, 1840
Sersant, Shropshire Constabulary, 1862
Inspekteur, Essex Constabulary, 1878
Bandman, polisiemag in Manchester City, 1893
Hoofkonstabel, Royal Irish Constabulary, 1899
Piper, orkes van die Edinburgh City Police Force, 1900
Gunner, Suid -Australiese artillerie, 1855
Musikant, No.7 (Sea Coast) Company, Adelaide Regiment of Volunteer Rifles, 1868
Konstabel, Suid -Australiese polisiemag, 1882
Privaat, 4de (Noordelike en#38 Noord -Sentraal) bataljon, vrywillige infanterie, 1890
Korporaal, Adelaide Lancers, 1894
Luitenant -bevelvoerder, Suid -Australiese vlootmag, 1900
Privaat, hertog van Edinburgh 's Highland Rifle Corps, 1871
Senior Piper, Queensland Scottish Volunteer Corps, 1887
Privaat, 5de (Unie) regiment (Ierse gewere), 1896
Sersant, 30ste Bataljon (NSW Skotse), 1936
Privaat, 61ste Bataljon (Cameron Highlanders van Queensland), 1938
Luitenant, 41ste Bataljon (Byron Skotse), Royal NSW Regiment, 1961
Privaat, Skotse Kompanjie, Cape Rifle Corps, 1865
Private, Highland Company, Kaffrarrian Rifles, 1906
Personeelsersant, Highland Company, Prince Alfred's Guard, 1906
Piper, Pipes & Drums, Transvaal Scottish Volunteers, 1907
Piper, Pipes & Drums, South African Irish, 1941
Luitenant, Witwatersrand Rifles, 1957
Privaat, Canterbury Irish Volunteer Rifle Corps, 1885
Kadet, Newfoundland Highlanders, 1913
Kaptein, Calcutta Scottish, Auxiliary Force (Indië), 1925
Piper, 3de Bataljon, 6de Rajputana Regiment, 1936
Private, Scottish Company, Hong Kong Volunteer Defense Corps, 1939
Piper, Royal Hong Kong Police, 1987
Luitenant, 79ste Shefford Bataljon van Infanterie (Highlanders), 1883
Privaat, 48ste Regiment (Highlanders), 1907
Korporaal, Ierse regiment van Kanada, 1936
Privaat, Highland Light Infanterie van Kanada, 1951
Piper, Pipes & Drums, 400th Squadron, Air Reserve, RCAF, 1968
Sersant, Ierse regiment van Kanada, 1963
Beampte, Highland Company, Prince of Wales 'Rifles of Canada, 1859
Korporaal, 48ste Regiment (Highlanders), 1901
Piper, 21ste (Oos -Ontario) bataljon, Kanadese ekspedisiemag, 1915
Luitenant, Cameron Highlanders van Kanada, 1933
Kaptein, Ierse regiment van Kanada, 1954
Tasmanië & Wes -Australië
Privaat, stadswagte, 1863
Privaat, regiment van Tasmaniese infanterie, 1902
Korporaal, Tasmaniaanse berede infanterie, 1901
Trooper, Pinjarrah Mounted Volunteers, 1864
Rating, Fremantle Naval Artillery Volunteers, 1885
Trompetter, Wes -Australiese artillerie, 1901
Privaat, St Kilda Volunteer Rifle Corps, 1862
Gradering, Volunteer Naval Reserve, 1863
Luitenant, 1st Ballarat Corps, Victoriaanse Rifles, 1880
Lance Korporaal, Victoriaanse Kavalerie, 1888
Korporaal, Victoriaanse gemonteerde gewere, 1895
Drum Major, Band van die Victoriaanse Garrison Artillery, 1898
Trooper, Lothian & Berwickshire Yeomanry Cavalry, 1896
Trooper, Queen 's Own Royal Glasgow Yeomanry, 1895
Korporaal, 2nd County of London Imperial Yeomanry (Westminster Dragoons), 1903
Trooper, hertog van York se eie lojale Suffolk Hussars Imperial Yeomanry, 1904
Sersant, 23ste gepantserde motormaatskappy (skerpskutters), 1939
Sersant, kroningskontingent, 1902
Lance korporaal, 1ste Australiese ligte perd, 1904
Beampte, Australiese intelligensie korps, 1912
Naval Cadet, 1910
Lance Korporaal, Infanterie, 1913
Trooper, 9de ligte perd, Palestina, 1916
Indian Army Mess Dress 1913
123ste Outram se gewere
6de Gurkha -gewere
1ste Hertog van York se eie Lancers (Skinner's Horse)
12de pioniers (Kelat i Ghilzai Regiment)
Dooie Italiaanse soldate in Noord -Afrika. Mussolini se verpletterde drome.
"Die meeste Italiaanse soldate het altyd met fanatieke vasberadenheid geveg. Ook sommige van hul formasies, soos hul gepantserde en Bersaglieri, het goed geveg in die Afrika-woestynveldtog. Die Airborne en Alpine (Alpini) -afdelings was uit die boonste rakke."
Italiaanse soldate het Joegoslaviese burgerlikes en partisane geslaan
Italiaanse soldate in die besette Sowjetunie, herfs 1941 in Pavlovgrad
VIDEO: ITALIESE GEVORMINGS TYDENS WO2
Italiaanse soldate in aksie by Amba Arad tydens die inval in Abessinië 1935-36
Italiaanse swart hemde in Makala, Abessinië, 11 Desember 1935
Duitse bergwagters met Italiaanse soldate tydens anti-partydige operasie in Joegaslavië
Triomfantlike Italianers tree tydens die veldtog in Noord -Afrika op teen 'n gevange Britse vesting
'N Italiaanse Bersaglieri wat op 'n motorfiets met 'n Breda 30 -masjiengeweer in Noord -Afrika ry
'N Italianer met 'n Panzerfaust tydens die Geallieerde inval in Italië, 1943-45
'N Italiaanse soldaat lê dood toe Britse soldate by die treinstasie in Syracuse verbyjaag tydens die landings in Sicilië, 1943