Die hele dag was daar ‘n gedurige geheimsinnige bymekaar kom van groepies wat die aand kore sou lewer. Almal het geoefen behalwe die Hoipoloi wat op hulle eie talente en die van hulle leiers berus het. Nevermind het byna ‘n “break-down” gehad want hy het die hele tyd van na supper tot kampvuur-tyd geleer. Ons Seuntjie het soos mamma se soet kindjie die woorde die dag al geleer, jammer net dat sy entoesiasme so laat die ander lede van die Hollandse koor geïnspireer het. Met angs en bewing het die een koor na die ander verskyn. Eers die Hoipoloi waarvoor ons wat bokant die wind gesit het, ‘n gehoorspyp moes aanlê om te kan hoor; toe die Duitse koor wat ons in aller aangenaamste indruk van mev Eiselen en Einstein agtergelaat het; daarna die Engelse koor wat sy eie graf gegrawe het. Na dese het die Hollandse koor gevoel hulle moet iets doen om dinge te laat herlewe. Eers sing hulle twee liedjies om die gehoor in die regte stemming te bring en toe breek hulle los met: “Kleine, kleine, Moederke alleen” terwyl elkeen ‘n kussing sus, totdat Nevermind eindelik verander in ‘n kranige moeder en seuntjie probeer aan slaap sus. Jammer net dat die gelag van die gehoor die seuntjie se slaap laat verdamp het. Na dese kom die Afrikaanse koor met hulle toepaslike lied wat soeter geklink het as die son gebrand het waarin hy gefabriseer was, het hulle ‘n eerlike oorwinning behaal.
Die aand bereik die kampvuur sy toppunt in die hou van ‘n hofsitting. Die merkwaardigste saak van die aand was die tot dood veroordeling van Droogte en die formele menswording van “As you like it”. Ons maak ook melding van die handige manier waarop Nevermind homself en ander mense in die “box” laat seil het, en die skuldbesef wat by dr Eiselen opgewel het sodat hy die volgende aand twee meisies vir die kampvuur geskiet het.