Gedig: Flits uit ŉ braaipanArgieffoto Vet wat skiet maak seer, en huid gaan nie ánders voorgee nie, protesteer onmiddellik, vlam van woede rooi. Lyf is reguit in sy reaksies, veins nooit soos ŉ hart met kamme-ongeërgdheid; die ingewikkelde, huigelende, dapper, gedrogtelike hart. Sensasie deel ons met diere, met die engele intellek, maar niks in die ganse heelal is alleniger as ŉ gemoed – God het Hom onsalige sorge op die hals gehaal toe Hy besluit het: “Laat die mens wees!” en Hý – nadat dit duidelik geblyk het dat geen van die vernufte wat Hy saamgegee het: matesis, wysbegeerte, nie eens sy gawe van religie, die ding wil laat werk nie – verplig was om self in te spring – Tót met die eerste Pase die hemel kon ophou hande wring, en elke beskermengel, yweriger as ooit, sy take verrig, gesprékke kan voer selfs met oplaas ŉ ontvanklikheid waar eers net stugge verbystering was – Dier genoeg nog, lek ek die plek waar die vet gebrand het, en wat die res betref: gans verander sedert Jesus, bedank ek God nou vir sy onbesuis-geniale besluit om ŉ wese te skep wat nog náder sou aard aan sy eie Self, en dat dit eindelik uitgewerk het, en dat dit die einste hart is wat twyfelloos kan sê: Dit is nie net “goed” nie, Heer; dis manjifiek.