Marina gooi nog ‘n stompie op die vuur. Die nat Kaapse koue dring deur murg en been. “Weet jy, my kind, dis nie soos ek jou grootgemaak het nie. Ek het jou nooit iets geweier sonder ‘n ordentlike, geldige rede nie.”
Tania is in ‘n hoek. Dit wys in die verergde fronsie tussen die twee blou oë; die neerplak van die koffiebeker op die vloer langs haar stoel, waar hulle albei weet sy gaan dit omskop sodra sy uit daardie stoel opstaan. “Dis nie dieselfde nie, Ma!”
Hierdie gesprek het grappenderwys begin, maar nou gaan dit skielik om veel meer as die moets en moenies vir die gebruik van die virtuele sosiale netwerk wat die wêreld op hol het. Hierdie gesprek gaan om die generasiegaping; dit gaan oor respek vir ouer mense; dit gaan oor openlikheid tussen ouer en kind.
“Dis nie regverdig nie! Ek wil ook my eie baas wees!” Daardie nukkerige trekkie op die mooi gesig het sy definitief by haar pa geërf.
Is dit dalk maar dieselfde redes hoekom die jongklomp so gek is na die kuiernetwerk wat wêreldwyd beskikbaar is vir elkeen met internettoegang? Die behoefte om deel te wees van ‘n groter geheel, maar veilig agter jou rekenaar, altyd in beheer van hoeveel inligting jy aan wie verskaf? Waar jy iemand summier kan blokkeer as sy opmerkings jou nie aanstaan nie; waar jy na willekeur by groepe kan aansluit of hulle verlaat; waar jy selfs ‘n alternatiewe identiteit kan aanneem as jy regtig wil.
Marina het gou genoeg agtergekom dat sy hoegenaamd nie belang stel in die beuselagtighede van vreemdelinge se lewens nie. Na nog ‘n rukkie het sy besef dis g’n skande nie, dit wys doodgewoon sy het nog ‘n lewe van haar eie.
En niemand het onthou nie. Nie sy susters nie, nie sy dogter nie. Net sy vrou. En sy ma sou, as sy nog hier was. ‘n Ma is die één wat nooit vergeet nie.