Die water is ’n silwer spieël vol rimpels en kleur. Die lug is skoon en lou en in die wolke bloei die son vir oulaas soos waterverf. Dis ’n landskap wat vra om geskilder te word, maar ek is nie die een nie.
Hierdie strook langs die meer is ’n openbare wandelstrook. Grasperke strek van die huise af tussen die bome in tot aan die oewer, maar dit het openbare toegang. Mens kan ver langs die meer stap. Ek koers oos met die sakkende son agter my.
Ek loop oor die netjies gesnyde gras, tussen bome deur – casuarinas, melaleucas met skilferende stamme, bloekoms. ’n Wildevy groei hoog in ’n dooie bloekomstomp, lank gelede se saadjie wat daarbo ontkiem het. Daar’s ’n wind in die toppe.
Die krieke begin tentatief tril soos viole wat stem voor ’n opvoering. ’n Lelkiewiet staan in die vlak water, sy twee kuikens benoud piepend tussen ons. Die kiewiet se maat skel my van verder aan.