Versindaba » Blog Archive René Bohnen. Sonder skroewe – 'n kort beskrywing. : Versindaba
Sunday, April 6th, 2014 | Binneblik.
14 Kommentare op "René Bohnen. Sonder skroewe – 'n kort beskrywing."
April 6th, 2014 at 14:59
Baie dankie, René!
anni snyman :
April 7th, 2014 at 07:43
Heerlike skryfwerk – dankie René!
April 7th, 2014 at 07:50
Goeiemore Engela en Anni, dankie dat julle hier kom lees het! Ek voel nou al skuldig dat ek nie 'n langer stuk geskryf het om al die kunstenaars in te sluit nie. Hoe meer ek na al my foto's kyk, hoe duideliker word die besondere aandag wat elkeen aan sy of haar kunswerk gegee het!
Dankie, René! Ek het lekker gelees.
April 7th, 2014 at 18:22
Dankie, Hilda! Jy sou mooi foto's geneem het…
April 7th, 2014 at 20:36
Ek het lekker gelees, René: jy trek my altyd in jou wêreld in, lei my in in ander wêrelde -en elke keer wens ek ek was jonger…
April 7th, 2014 at 21:23
René, dankie vir 'n heerlike reis wat die leser hier met jou meemaak deur die landkuns – wat 'n pragtige woord!
Jou beskrywing van die "site-specific"-tema sluit natuurlik so goed aan by wat ek in 'n vorige artikel as bioregionaliteit beskryf het, in samehang met ingeplaaste skryf – nog 'n kernbegrip van die ekopoësie, wat neerkom op die volgende:
"Die term veronderstel in die eerste plek 'n fisiese geplaastheid van die digter in 'n spesifieke plek. […] Ingeplaaste skryf behels 'n aktiewe bewuswees van die self en van die plek wat op daardie oomblik fisies deur die digter se liggaam in beslag geneem word en hoe die liggaam binne die plek pas. Die ekodigter vra die vrae: Waar is hier? En hoe pas ek nou, op hierdie oomblik in die hier? ("Plek en ingeplaaste skryf. 'n Teoretiese ondersoek na ingeplaaste skryf as ekopoëtiese skryfpraktyk", te lese by http://www.litnet.co.za/Article/plek-en-ingeplaaste-skryf-n-teoretiese-ondersoek-na-ingeplaaste-skryf-as-ekopotiese-)
Uit jou beskrywings wil dit voorkom asof die ingeplaaste skryf en "writing within" van die digter in die geval van die landkuns 'n soort ingeplaaste kuns is, "creating within", waar die kunstenaar op dieselfde wyse as die digter met sy of haar voete op die aarde, in die plek staan en vanuit daardie plek skep.
Die fisieke materialiteit van plek veronderstel 'n sensoriese, emotiewe en intellektuele bewussyn van wat ek noem 'n binne-die-liggaam ervaring van die digter, of in hierdie geval die kunstenaar. Die liggaam is ons primêre wyse van kommunikasie met die niemenslike en nielewende wêreld om ons – dit is ons liggame wat die omgewing om ons definieer – deur ons sensoriese belewenis en uiteindelike uitdruking daarvan in woorde of in kuns; omgekeerd is dit egter ook die omgewing wat ons liggame definieer. 'n Klippie onder jou kaal voet laat die vel van die voetsoel en die beentjies, ligamente en senupunte in jou voet op 'n sekere manier optree, vorm jou voet op 'n spesifieke wyse in verhouding tot die klippie. So vind heraansluiting plaas met die materialiteit van die fisiese omgewing.
Jou verwysing na die verskyn en verdwyn van die landkuns, die bruikbaarheid en die disintegrasie hang natuurlik saam met die idee van die mens wat ook maar verskyn en verdwyn in die groter beloop van dinge. Ons is inderdaad uit die aarde, uit die stof, kompos – selfs tandstof, onder die boortjies van die tandarts! Waar ons ookal gaan, laat ons iets van onsself agter, neem ons iets van die omgewing met ons mee – op die kleinste molekulêre vlak is die lug en die water van die omgewing deel van ons liggame en van ons longe. Ons is deel van die omgewing, ons is self omgewing.
Dit is wat jou inskrywing hierbo gedoen het – om 'n bewustheid te skep vir daardie fisiese deelname, op elke vlak.
April 7th, 2014 at 21:34
Susan, jy en René skryf my al vaster vas in die aarde en stukkies omgewing waar-van-daan ek kom – 'voel ek my al meer 'deel van die omgewing…self omgewing'. Dankie vir jou aanvullende verduideliking.
April 8th, 2014 at 05:15
Dankie, Marie, dat jy altyd met belangstelling kom lees. Ek weet jy het ook 'n besondere omgewingsbewustheid (en kennis!)
April 8th, 2014 at 05:29
A, dankie, Susan, daar gebruik jy die woord(e) weer, wat vir my so aantreklik is:"ingeplaaste" skryf. Inderdaad ja, ons IS omgewing. Op 'n ligter noot laat dit my ook dink aan die grappiewysheid wat 'n rukkie gelede die rondte gedoen het: you are not stuck in traffic, you áre traffic. "Apart-van maar deel-van" blyk die biologiese ballet te wees – BBC episodes uit die Sewentigs, met 'n bloedjong Attenborough wys reeds basiese lewensvorme wat soos een "diertjie" lyk, maar eintlik 'n kolonie van selle is wat as een organisme funksioneer. Dalk begin ons die groter waarheid en toepaslikheid hiervan nou eers werklik besef? Ek wil jou drie artikels nou weer as 'n eenheid herlees, om die besonderhede beter te begryp.Dankie vir jou kommentaar hier.
April 8th, 2014 at 05:52
Baie interessant, baie mooi. "Die beginsel van stof", van spore, van spore van spore … van hier is ek, onderbreek my … van gebeurtenisse in 'n infiniteit … van magte wat kragte meet … van deelname sonder behoort … van die geheim van seperasie wat (on)moontlik maak. René, Susan, is julle bewus van Kenneth White se geopoëtiese projek: "Geopoetics presents new existential perspectives in an open world."
April 8th, 2014 at 06:08
A, daarsy, "to re-establish and enrich the Humanity-Earth relationship" Dankie, Maria, ek gaan sorgvuldig lees! Ek sien Kenneth White spreek sommer in die eerste paragraaf een van my voorbehoude aan: die een van Theory… Ek hou van "hier is ek, onderbreek my", Maria – dit laat die gedagtes met klippie en al nóg verder loop.
April 8th, 2014 at 19:52
Lees gerus ook Johan Myburg se artikel in vandag se Beeld : http://www.beeld.com/vermaak/2014-04-14-viering-van-die-kreatiewe-oomblik