Lorus | Expander Herenhorloge | Zilver RG239NX9 | NL | Watch Shop™
Lorus Expander Herenhorloge Zilver RG239NX9
access_time Bestel binnen 1 dag, 2 uur en 22 minuten en ontvang op
Breedte Kast (ong.): 23.00mm
Model Naam: Expander
Type Band: Verstelbaar Klassieke kruidenolie - Bestel bij Rungis via Directlyfrom.nl
Terug naar Home > Rungis>Klassieke kruidenolie Elkay WT30S96-BGX Work Table, 85" - 96", Stainless Steel Top | Work Table World
Model Number ELK-WT30S96-BGX
Elkay WT30S96-BGX Spec Sheet
Elkay WT30S96-STS Work Table, 85" - 96", Stainless Steel Top
Standard Flat Top Work Table, with undershelf, 30" wide, 96" long, 16/300 s/s top, turned down edges, 18 gauge s/s undershelf with leg rings, (6) s/s legs with adjustable metal feet 1Loots, Daniel Eduard 1Pienaar, Gert Jacobus 1Rothmann, Karien 1Van Stryp, Gisela Christine 1Viljoen, Karen
2Leadership 2Strategic planning 1Diversity in the workplace 1Organizational learning 1Paper industry (South Africa) Die koek, koffie en klavier van ‘n enkellopende. – Tale & Verhale
Die eerste liefde was blond met hazel-bruin oë. Hy kon sing en kitaar speel en het ‘n moeilike verhouding met sy ouers gehad. Die tweede was een van daardie 2-maande, ” ek hou uit want ek kry jou jammer” verhoudings. Die derde was nooit as ‘n verhouding verklaar nie, want vir ‘n graad 11 seun beteken hierdie woord heeltemal te veel verantwoordelikheid. Hy was ook blond. Die keer met blou oë- maar daar was geen kitaar nie. Net ‘n ego. Tog was ons ‘saam’ vir omtrent 2 jaar.
TV reekse het altyd streng pa’s gewys wat kwaai vir hulle dogters verbied om ooit te date voor die ouderdom van 16. My ouers was al te veel vermaak deur hierdie tienerliefde van hulle dogter om daardie reël te implimenteer. Binne twee weke van ‘n verhouding het ek gewoonlik stil by die kombuis ingesluip en langs my ma gaan sit. “Mamma, hy irriteer my.” Dan skud my moederlief maar net weer haar kop. Want sy weet vir die volgende maand of twee gaan ek terug kom van die skool af met nuwe irriterende stories om haar te vertel- te bang om hulle te sê hoe ek voel.
Mens kyk dan maar romantiese flieks en word net meer geirriteerd omdat die kêrel nie Channing Tatum is nie. Óf jy huil jou oë uit in spontane tye wanneer jy die skoene aantrek wat jy saam hom gekoop het. Foei tog.
Maar hierdie jaar het iets verander. Buiten die feit dat ek nie meer ‘n skolier is nie, was ek die afgelope jaar ook so te sê “enkellopend”. En wat ‘n jaar was dit nou nie.
Vir eens in my lewe kan ek alleen in ‘n koffiewinkel sit met ‘n groot stuk sjokolade koek en ‘n koffie gemaak deur die hande van ‘n nationale Barista-kampioen. Oe- ek proe al klaar daardie skuimpies wat so soet op my lippe lê. Vir eens kan ek voor ‘n klavier sit en net speel, sonder om eens te probeer om mense te beindruk. Musiek studente se Bach sal altyd beter wees as my spontane rympies wat ek daar sit en opdink in elkgeval.
Dit is werklik ‘n verlossing om net te kan loop in die strate van Grahamstad met ‘n koel reëntjie wat my besproei. Die soet Jakaranda’s te kan ruik. Nie geheg aan my foon te sit en elke woordjie in die sms te ontleed nie.
Moet nou nie verkeerd verstaan nie!
Dit is noodbelangrik om deur nuttelose verhoudings te gaan wat nie uitwerk nie. Om dronk-verlief om iemand se elke woord te hang. Te droom oor feë-verhale van die man wat jou hand kom vra by jou pa en sokker kyk saam jou broer. (In realiteit gaan jou broer hom tienteeneen nooit waardeer nie, en jou pa altyd effens skepties wees oor die knaap wat sy dogtertjie kom steel.) Dit is noodbelangrik om deur daardie dramatiese liefde te gaan sodat jy ook eendag alleen in die straat kan afstap en jou eie geselskap innig kan waardeer.
As dit nie was vir al daardie koffie-dates nie was ek nou nog nie seker wat ek van hou as ek so op die spyskaart loer nie (Dubbel Hazelnut Cuppachino- net so vir toekomstige liefdes wat hierdie dalk lees). Ek sou ook nogsteeds eindeloos probeer om almal se aandag te trek. Die gesukkel elke oggend om hare eksie-perfeksie te kam. Dalk bietjie grimering op te plak- maar net genoeg om te voorkom dat die onderwysers dit sal raaksien. Ek sou nogsteeds my woorde tel. Probeer om daardie misterieuse meisie te wees (ek aanskou myself as verskriklik eenvoudig en uitgesproke).
Nou is ek in ‘n proses van “wording”. Ek word. As daar werklik so iets is. Ek, my koffie, koek en klavier kan mekaar vermaak en geselskap hou tot die einde van hierdie self-verhouding. Tot eendag wanneer daardie knaap van die Kaap aan my deur kom klop en my iets kan vertel wat ek meer interessant vind (‘n cuppachino in die hand sal ook werk met die woo-ing aspek).
Hier is ‘n dramatiese liefdes lied. Vir die heimwee van eensaam wees. Foei tog.
‘n Brokkie hoop.
2 thoughts on “Die koek, koffie en klavier van ‘n enkellopende.”
Februarie 22, 2015 om 16:10
Skryf. Jy’s gebore om dit te doen. Om met woorde te plooi en te woel. Om uitdrukking te gee aan daardie heerlik-wroegende gedagtes wat jou smeek vir verwoording. Mens kan nie hierdie talent aanleer nie – dit skuil erens in jou wese, in die DNS van wie jy is – en dit pleit om uiting. Slyp jou talent – die hoogtes wink.
Februarie 23, 2015 om 09:22
Sjoe! Baie dankie dis ‘n groot kompliment.