Wat ons leer van die kerk in die verhaal van Antiogië in Pisidië : Bybelskool : https://bybelskool.com
Export date: Tue Dec 1 5:02:07 2020 / +0000 GMT
Vers 42-43 – Die gesprek na die tyd met die Jode en godvresendes wat tot 'n uitnodiging lei om weer op te tree die volgende sabbat.
2. Paulus se toespraak fokus op Jesus as Verlosser - Vers 15-41
Die raadslede van die sinagoge versoek die broers – na die voorlesing uit die wet en die profete – om 'n woord van bemoediging (paraklesis) te bring. Interessant dat dit dus Paulus is wat hier aan die woord kom, uit eie keuse, terwyl bemoediging, Barnabas se bynaam, al so ingeburger geraak het, dat dit sy naam geword het.
Sy toespraak is in 4 dele met 'n baie sterk klem op die opstanding van die Verlosser as die mikpunt van die hele geskiedenis van die Godsvolk:
God het sy volk uitgekies: Hy begin by die geskiedenis van die aartsvaders se verblyf in Egipte, waardeur God hulle 'n groot volk gemaak het. Hy vertel die geskiedenis van die Eksodus en die woestyntyd en lê klem op God se geduld. Die Intog word kortliks vertel in terme van die 7 nasies wat God uitgewis het om die land aan hulle te gee. God se eienaarskap word daarmee duidelik erken. Sy vertelling vorder deur die Rigtertyd tot by die profeet Samuel en die koningsgeskiedenis wat daarna 'n aanvang neem met Saul (Paulus was uit sy nageslag en het trouens sy naam gedra) en sy opvolger, die man na God se hart, Dawid (Ps. 89:21; 1 Sam 13:14).
God stuur hierdie boodskap van verlossing aan die nakomelinge van Abraham: Let op hoe hy die godvresendes insluit, en die boodskap van Jesus bring deur 1) sy dood beide aan die skuld van Jerusalem en sy leiers te koppel, sowel as aan die vervulling van die Skrif; 2) God se opwekking van Jesus helder en duidelik te verkondig, waarin die verskyning aan baie mense in Judea ook as bevestiging gegee word. En belangrik: Hulle is nou God se getuies by die volk! Dit is die evangelie wat die belofte aan die voorvaders (Dawid ingesluit) aan sy nasate vervul spesifiek in die opstanding uit die dood, waarvoor Paulus Psalm 2 as bewysplaas aanhaal (Ps. 2:7) saam met 'n samestelling van 'n hele paar ander Skrifgedeeltes (Jes. 55:3; Ps. 16:10; Hab. 1:5).
God gee vergifnis aan elkeen wat glo: Paulus kontrasteer verlossing deur die wet met verlossing deur Christus en lewer 'n sterk appèl dat hulle God nie moet verag nie.
3. Ontvangs van die toespraak - Vers 42-43
Die aanvanklike ontvangs van sy toespraak is positief, en Paulus en Barnabas word uitgenooi om die volgend sabbatdag meer van hierdie dinge te kom vertel. Dat Barnabas se naam steeds in tandem met Paulus genoem word, beteken moontlik dat hy ook in 'n gesprek hieroor betrokke was, hoewel Paulus duidelik die hoofspreker was.
Let op hoe daar die hele week gesprekke was waarin Paulus en Barnabas, weereens as span deur Lukas genoem, mense aanmoedig op die genade van God te bly vertrou, presies die tipe goed wat Barnabas van te vore in Antiogië in Sirië gedoen het. Barnabas het dus met sy bediening 'n patroon gevestig wat hier steeds deur hulle albei nagevolg word.
Let op hoe Paulus en Barnabas as 'n span optree en nie doekies omdraai nie, maar reguit die konsekwensies van hulle teëstand uitspel. Hulle teëstand wys dat hulle die ewige lewe nie werd is nie, en beteken dat die roeping wat God hulle gegee het – om die dienaar van die Here, Jesus, as 'n lig vir die nasies te verkondig (Jes. 49:6) – nou inwerking tree. God se verlossing is bedoel vir die uithoeke van die aarde, soos Jesus reeds beveel het (Hand 1:8), en beteken dat Paulus en Barnabas nou na nie-Jode gestuur word.
Die Jode was hieroor nog meer onthuts en sweep die vooraanstaande godvresende vroue en die toonaangewende burgers van die stad , wat natuurlik die byeenkoms bygewoon het, maar nie deel van die Joodse gemeenskap was nie, op teen Paulus en Barnabas. Deur die vervolging wat ontstaan, word hulle verdryf uit die streek (net tydelik blyk dit later, want hulle kom weer terug – Hand 14:21), en met 'n gebaar, wat herinner aan wat Jesus as opdrag aan die 70 dissipels gegee het (Lukas 10), skud hulle die stof van hulle skoene af en vertrek na Ikonium.
Die prentjie wat hierdie toespraak vir 'n mens op God se werk in ons gee, is insiggewend.
Let op dat die Jode wat Jesus verwerp hulle eie lot bepaal, soos Lukas dit sê: "'n oordeel (krinô) oor hulleself uitspreek": hulle is die ewige lewe nie werd nie. Die heidene wat in Jesus glo, doen dit omdat hulle daarvoor bestem (tassô) was: "Almal wat vir die ewige lewe bestem was, het gelowig geword. God se werk word sigbaar in die keuses wat mense maak.
Daarmee word as't ware 'n historiese blik, en nie 'n dogmatiese een nie, gegee op 'n tergende teologiese probleem, hoekom Israel, die Godsvolk die evangelie teëstaan, en die heidene dit aanvaar. Later in die brief aan die Romeine sou Paulus verder ook dogmaties hieroor reflekteer (Rom 9-11).