Geraamtes in die gemeente se kas – Hervormend
Daar’s ŉ swartgalligheid onder ons.
Ons het baie goeie rede vir swartgalligheid. Trouens, om te wil beweer dat wat ons wanhopig maak, eintlik nie so erg is nie, is om met oogklappe aan te loop: Dis selfs nog erger as wat ons dink.
Het ons nog goeie rede om te hoop? Is hoop so ŉ oogklap?
Het dit tyd geword dat ons besef ons staan met ons rugge teen ŉ muur en is gepaste optrede dalk om te besluit of opgee en vlug of laer trek en veg die beste ding is om te doen?
Ek was hierdie week tussen mense wat hulle aan die swartgalligheid oorgegee het.
Sê nou ons sou op God reken; watter verskil kan geloof maak? Is geloof ŉ oogklap?
Dis waar dat ons in gevaarlike tye leef. Nuusbulletins het die week gepraat van ŉ Derde Wêreldoorlog, na die chemiese aanval in Sirië. Maar, het die omroeper ook tereg gesê, dis baie ver van ons af. Dog ons is nie minder wanhopig nie. Ons stryd hier is met onsekerheid, met rassehaat en volksmoord en grondgrypery; en teen ons eiegeregtigheid, ons eie gierigheid, eiebelang en verknegting aan aardse goed.
Pasop dan vir oogklappe. Vra vir oë van geloof wat moet oopgaan en laat sien dat geen goed of kwaad toevallig is nie.
Esegiël 37 : 1 tot 14
15 April 2018, NHKA Kampersrus
Vooraf. Psalm 18 : 1 en 7
Toetrede. Gesang 190 : 3 en Gesang 191 : 2 en 3
Lof: Gesang 504 : 1, 3 en 5
Skuldbelydenis: Gesang 482 : 1, 2 en 3
Geloofsbelydenis: Gesang 573 : 1 en 3
Epiklese. Gesang 258 : 1
Na die Skriflesing. Psalm 9 : 5, 7, 9
Na die Gebed. Psalm 56 : 4 en dan 1
Slotlied. Gesang 415 : 1, 2 en 3
Respons. Gesang 179 : 1, 2 en 3
Geraamtes in die Gemeente se kas. En hoor jy die magtige dreuning?
Sing. Sit. Psalm 18 : 1 en 7
Psalm 18 is ons verweer teen sulke swartgalligheid. Ons sing die tweede melodie. Bly sit.
Psalm 18 strofes 1 en 7, die tweede melodie
Geraamtes in die gemeente se kas. Hoekom so swartgallig?
Toetrede. Sing. Staan op. Gesang 190 : 3 en Gesang 191 : 2 en 3
Gesang 190 strofe 3 en Gesang 191 strofes 2 en 3 (dieselfde melodie)
Votum en Seën. “Julle sal besef dat Ek die Here is”
So sê die Here my God: “Kom uit die vier windstreke, gees, blaas in hierdie dooies in dat hulle kan lewe.”
So sê die Here my God: Ek sal julle grafte oopmaak en julle laat uitkom, my volk, . . .
Lof. Sing. Staan. Gesang 504 : 1, 3 en 5
Kom laat ons saam tot Jesus nader. Staan en sing saam ons loflied
Gesang 504 strofes 1, 3 en 5
Die Wil van God. Sit.
Broers en susters, deur die Woord van die Here leer ŉ mens wat God se wil is. Kom ons toets ons lewens weer aan die Here se Woord. Luister vandag na wat God van hoe ons lewe sê, in Galasiërs 5. Pasop, sê God, dat ons mekaar nie heeltemal verslind nie.
Skuldbelydenis. Sing. Sit. Gesang 482 : 1, 2 en 3
Ons kom nie naby aan hoe die Here sê sy Gees ons kan laat wees nie. Kom terug na God toe, dis wat God ons nou aanspoor om te doen.
Kom ons sing, terwyl ons net so bly sit,
Gesang 482 strofes 1, 2 en 3
Broers en susters, die Here waarsku dat ons nie sommer oor onsself, of oor ander mense, moet oordeel nie. Laat die oordeel liefs aan die Here oor. Ons kan nie soos die Here oordeel nie. Hy oordeel met genade. Daarom ontvang ons van God lof, al verdien ons dit nie.
Paulus skryf in 1 Korintiërs 4
Daarom moet julle nie te vroeg, voordat die Here kom, ‘n oordeel uitspreek nie. Hy sal ook die dinge wat in duisternis verborge is, aan die lig bring en die bedoelings van die hart blootlê. Elkeen sal dan van God die lof ontvang wat hom toekom.
Kom ons bely saam ons geloof in God soos alle gelowiges dit nog altyd doen.
Geloofsbelydenis: Sing. Sit. Gesang 573 : 1 en 3
Om te glo, is om oortuig te wees God help selfs wanneer ons dit nie raaksien nie. Verdien kan ons dit ook nie. Ons glo God staan ons altyd en in alles by. Dis ons teenvoeter vir swartgalligheid. Bly sit en sing
Gesang 573 strofes 1 en 3
Skriflesing. Sit. Esegiël 37
Esegiël 37 verse 1 tot 14
Bladsy 937 van die Ou Testament in Afrikaans (1983-vertaling)
Epiklese. Gesang 561 : 2
Ons sing saam ŉ gebed dat die Here vir ons die Bybel moet help verstaan. Die lied is ŉ aandlied, maar ek dink dis ook hier gepas. Ons vra vir verligte oë sodat ons die Here se heil kan sien. Bly sit en sing saam
Gesang 561 strofe 2
Die mag van die Here het my in besit geneem en my deur die Gees van die Here uitgebring en neergesit binne-in ‘n laagte. Die laagte was vol bene.
Ek het toe as profeet opgetree soos ek beveel is, en terwyl ek dit doen, hoor ek ‘n gedreun: die bene het na mekaar toe beweeg, elkeen na die been toe wat by hom pas.
Ek het as profeet opgetree soos die Here my beveel het, en toe kom die gees in hulle, en hulle lewe en gaan staan regop. Dit was ‘n baie groot menigte.
Hier eindig vandag se Skriflesing. Hebreërs 4 vers 12 sê oor die Bybel:
Na die Skriflesing. Sing. Sit. Psalm 9 : 5, 7, 9
Kom ons sing saam oor wat ons gelees het. Ons kom singend aan die Here eer betoon. Hy verlaat ons nie. Hy laat ons nie in die steek nie. Sê dit vir jouself en vir ander mense. So werk julle die gees van swartgalligheid wat onder ons posvat, teë.
Psalm 9 strofes 5, 7 en 9
“Wees my genadig, Heer, die mense jaag my. . .” Kom ons sing dit uit
Psalm 56 strofes 4 en dan 1
Ons wêreld is ŉ slagveld. Dit lyk soos Hirosjima: ŉ maanlandskap, besaai met die doodsbeendere van slagoffers. Dis dood op grootskaal.
Wat dink jy, wat’s die kans op lewe? Is hier enige hoop op oorlewing oor? Ooglopend, nee, niks.
Miskien moet ons daar begin. God laat ons die werklikheid sien soos dit is. Geloof raam nie gruwels in goue randjies nie. Geloof tint nie afgryse in die kleure van skouspelagtige sonsondergange nie. Sonbrille en oogklappe is nie geloofstoerusting nie.
God vat vir Esegiël soontoe: na die slagting toe. God wys hom eerstehands die verwoesting van grootdoods- en chemiese wapentuig. Die Here laat hom om die bene loop, soos ŉ VN-ondersoekspan. Sien jy, Esegiël? Só maak mens. So lyk dit waar sonde sy sin kry. Die Esegiëlverslag kom tot twee gevolgtrekkings:
Hier’s baie doodsbeendere, geen lewe nie. Hier lê ŉ dooie volk, ŉ vergane mensdom. Niks hier leef meer nie.
Hulle’s kurkdroog, daai bene. Daar’s nie eers die vaagste hoop dat iets hier na lewe toe teruggehelp kan word nie.
En hierdie is nie Sirië nie. Hierdie laagte waarheen God vir Esegiël vat, is die laagtes van die Laeveld, die ver verlate vlaktes waar meer as net ossewaens eens gekreun het. Hierdie is die laagtepunte van ons lewens, joune en myne, die Dooie See van ons eie familie- en volksgeskiedenis. Die lyke lê ons laagtes vol. Dit lyk soos die hel by my.
In Esegiël 33 het vir die eerste keer die gewaarwording gekom dis óns wat agter die verwoesting sit.
‘Ons opstandigheid, ons sonde rus swaar op ons, ons vergaan daaronder, hoe kan ons nog lewe?’
Sonde maak dood. Sondebesef ook. Besef jy dit, verdwyn alle hoop. Ook die hoop dat met jóú dit nooit sal gebeur nie en dat jý nooit so iets sou doen nie.
God weet van beter: Hy’t al’s gesien, en sy profete geroep om te kom kyk.
“Mens, kan daar in hierdie bene weer lewe kom?”, vra God vir Esegiël. Niks óórleef hier nie; is hérlewing dalk moontlik? “Nee,” sê Esegiël, uit die hoek van ŉ mens gesien – dis hoekom God vir Esegiël as “Mens” aanspreek – kán dit nie. Die sonde se skade is onomkeerbaar. Dooie mense leef doodgewoon nie weer nie. Vir hierdie stomme mense wat in die bloedbad dood is, is daar minder as glad geen hoop nie. Nie net is hulle dood nie, hulle is nooit begrawe nie. Lyke is onrein. Dooie bene is onrein, sodat selfs die profeet óm die bene moet loop, óm die laagte moet loop. Die dooies is nie net van mense afgesny nie, maar van God ook. Dink jy, menslikerwys gesien, daar kan in hierdie uitgedroogde menslike oorskot nog en weer iets soos lewe kom? Nee.
Maar, voeg die profeet by, of en as dit tóg nog kan, teen alle verwagtinge in, wel, “dit weet net U, Here my God.” Die Here weet alleen, maar nee, van waar ek staan, lyk dit nie goed nie.
Dis die antwoord wat ons nou nog gee op die vraag of daar iets aan die dood gedoen kan word. Nee, vir die dood het ons nou nog nie ŉ ander antwoord nie, en die dood kom uit alle windrigtings na ons kant toe aan.
Maar God is nie ŉ mens nie, kom dit by Esegiël op. God kyk vanuit ŉ geheel ander hoek na ons. God dink anders, en kán anders, want God ís anders. En meteens word sy verslaenheid oor hierdie doodsheid, ook ŉ belydenis van sy geloof. Hoop, gegewe hierdie omstandighede, is hier nie meer nie: geen! Maar Gód het die mag om selfs in hierdie omstandigheid die onmoontlike te doen, en ŉ verskil te maak. Die gelowige mens weet om nie te waag sê wat vir God moontlik is en wat nie. Waar jy met God te doen het, maak jy nie eers oor die dood met groot sekerheid uitsprake nie.
Om op God te vertrou, dis een ding. Maar om te doen wat God vir jou sê, dis ŉ perd van ŉ ander kleur.
“Sien jy hierdie droë doodsbeendere?” vra God, “Praat met hulle, Esegiël. Preek vir hulle. Hulle is jou gemeente.”
Dis tog ŉ sotlikheid. As ek in die begraafplaas sou gaan staan en vir die grafstene begin preek, gaan julle my Weskoppies toe vat.
Maar is dit regtig so anders as om te sê: Preek vir hardkoppiges, horende dowes, mense met oogklappe aan en mense met slap handjies en lam bene? Vir kerkbanke? Preek vir sondaars, preek vir God se vyande, vir afvalliges, onverskilliges, ongehoorsames en balhoriges, vir hatiges en liefdeloses, vir wredes en woedendes en wildes? Preek vir mense wat jy by voorbaat al weet nie gaan luister nie; vir dooies! Húlle is die kerk. Praat, en preek vir hulle, sê God. Moet jou nie laat afskrik nie en moenie ophou om vir hulle te bly hoop nie.
En die arme dominee dóén die belaglike ding. Hy maak keel skoon en begin: “Broers en Susters. . .” Want hy wat Esegiël is, kán hoor en kán doen wat die Here vir hóm sê, en gedweë doen hy dit maar, al maak dit op aarde geen sin nie, want ten minste besef hy met wie hy hier te doen het.
In omstandighede waar geen hoop meer skyn te wees nie, is wat God sê ons moet doen, absurd. Gló, sê God. Glo in Gód. Besef dat jy met God te doen het.
In die doodse stilte preek Esegiël vir doodsbeendere.
Die Here sê, begin hy, Hy gaan gees in julle laat kom, sodat julle kan lewe.
Die Here sê Hy gaan vir julle senings en vleis aansit en julle oortrek met vel.
Die Here sê Hy sal dan gees in julle sit sodat julle kan lewe.
Die Here sê die uiteinde van dit alles sal wees dat julle sal besef Hy is die Here.
Die los bene begin rammelend in beweging kom, kom na mekaar toe aan, elkeen na die been wat by hom pas. Daar kom geraamtes van daai bene op. Terwyl ek kyk, sê Esegiël, sien ek met my eie oë senings, vleis en vel aan die geraamtes kom.
Dat die Here met sy Woord skep, weet ons al. Maar dat die Here daardie skeppingswoorde in dominees se preke sit, en daar van droë, dooie bene, menslike liggame kom, is weer ŉ stap verder, byna te ver vir my verstand.
Daar was nog nie gees in hulle nie. Dat mense liggame aanmekaar kan sit, lywe kan regmaak en uitstryk en duikklop, dis al so alledaags soos ŉ tienduisend kilometer- motordiens. Dog gees insit en lewe skep? Nee, nog nie.
Preek wéér vir hulle, sê die Here. Praat dié keer met hulle gees, mens. Sê vir die gees:
“So sê die Here my God: Kom uit die vier windstreke, gees, blaas in hierdie dooies in dat hulle kan lewe.”
En toe gebeur dit. Hulle gees kom terug en in hulle lywe in. Hulle staan toe op, hierdie mense se lywe. Hulle is weer mense. Hulle lewe weer. En daar was baie van hulle.
Wat jy gesien het, is ŉ gelykenis, sê die Here vir Esegiël. Die uitgedroogde doodsbeendere wat geen hoop meer op lewe het nie, is Israel wat glo dis klaar met hulle, daai swartgallige mense wat vergeet om met God rekening te hou. Hulle lyk vir jou dalk minder erg as vir My, sê God, maar hulle is goed dood. Dis vir hulle wat vir jou lyk of hulle nog lewe, maar klaar van binne dood is, dat jy moet gaan preek en sê:
So sê die Here my God: Ek sal julle grafte oopmaak en julle laat uitkom, my volk, en Ek sal julle terugbring na die land Israel toe.
Wat sit regtig die lewe terug in mense wat al klaar alle hoop om te bly leef laat vaar het? Wat sal swartgalligheid stopsit? Die besef dat ons met die Here te make het. Die Here wat ŉ ding sê, en dit ook doen, Hý is ons God.
Maar kyk hoe kom hierdie besef eers aan die einde van die hele proses:
Die gemeente glo nie eers, en kom nie self vra God moet ons tog weer aanmekaarsit nie. God wag ook nie tot doodsbeendere uit hulle eie die onmoontlike vermag en uit die dood uit opstaan nie. Opstanding is nie bekering nie. Opstanding en nuwe lewe is wat God uit genade gee aan onreines wat so goed as dood is, en vir dooies wat lankal dood is. En die preke van profete is nie net ŉ mooi boodskap nie, en kerk nie net ŉ sierlike kas vir geraamtes nie. Die boodskap is ŉ gelade werkende krag. Wat gesê word, gebeur. Sodat wat uit die kerk uitgeloop kom, is ŉ nuwe mens.
Hierdie doodsbeendere is my kerk, sê God vir sy dominee, Esegiël. Hierdie massagraf, hierdie ongemerkte graf vol vergeteles, die laagte vol lyke, dis my kerk; dis hier waar Ek vir my ŉ volk kom haal.
God weet ons is bang en benoud en na aan paniek.
In baie gesprekke en kuiers kom hierdie vraag ter sprake, en nou moet julle mooi dink voor julle hom antwoord, want daar gaan by julle swart gal opstoot wat ŉ mens laat stik en jou naar maak, en jou kop allerhande onsin wysmaak. ŉ Mens gaan dood daarvan.
“Mens, kan daar in hierdie bene weer lewe kom?”
Jy gaan wil nee sê. Maar die rede vir waarom God jou die vraag vra, is sy antwoord is “Ja!” In goeie geselskap, is dit jou werk om vir God ŉ spreekbeurt te gee, en vir God te laat hoor.
God kyk anders na al’s. God sien dinge anders. En die verskil in God se manier van kyk is, God sien óns raak, selfs wanneer daar net stof en dorre doodsbeendere van ons oor is, en die gees al padgegee het.
Jy plak nie pleisters aan ŉ geraamte nie. Jy verf nie godsdienstige grimering aan ŉ wurmgevrete skedel nie.
Hoor die dreuning, vind jou lyf, en kry vir jou weer gees. Skep asem, leef weer. Want al was wat Esegiël gesien het ŉ geestesvervoering, het ons presies dit in Christus gesien gebeur: ŉ graf het oopgegaan en ŉ mens het lewend daar uitgestap.
Daar is min mense onder ons wat swartgalligheid kan verjaag. Dis ŉ unieke mens wat dit kan doen, wat gelowig bly waar geen uitkomkans meer voor die hand liggend is nie. Dis ŉ gelowige mens wat in onmoontlike omstandighede bly vashou aan ŉ onwerkbare alternatief, ŉ malligheid selfs. Soos Noag wat ŉ ark op droë grond bou. Soos Maria Magdalena wat gaan vertel sy het die Heer gesien. Soos Esegiël wat vir droë doodsbeendere preke maak. Dis taai, dis iets wat jy teen jou eie beterwete in doen, net oor God sê jy moet. God dryf ons soms tot op die rand van wat werkbaar, redelik en moontlik lyk. Dan wys Hy ons ŉ pad uit die dood uit wat ons nie in ons wildste drome ons sou kon indink nie.
Wees julle gelowig, en hou op met hierdie wanhoop. Keer hierdie tierende swartgalligheid. Glo in God. En sê dit ŉ slag waar dit saakmaak.
Ons is nie dood nie. En al was ons toe ons hier aangekom het, die kerk is nie jou doodskis nie. Gaan leef, en gee lewe.
As ons sê dat Jesus lewe, sê ons daarmee ook dat ons saam met Hom lewe. Ons gebroke wêreld, ons lewelose doodsbeendere kry alles weer nuwe lewe. Staan en sing tot lof van Jesus Christus, die Here wat lewe
Gesang 415 strofes 1, 2 en 3
Seëngroet. Ek sal dit doen.
Ontvang die Here se seën uit Esegiël 37:
Gesang 179 strofes 1, 2 en 3
Posted on 15 April 2018 6 May 2018 Posted in Eredienste, Gedink oor God, HervormdTagged doodsbeendere, Esegiël 37, geraamtes in die kas, is geloof n oogklap?, nuwe lewe, opstanding, swartgalligheid