Afrikaners is plesierig, al bly hulle ver…Foto: René du Preez. Dis Erfenisdag en ons braai. Die kinders speel ŉ hond uit ŉ bos en die mans kuier lekker om die vuur. Dan begin die boeresport: toutrek, sakresies en aartappelresies. Later, wanneer die son gaan lê het, en die kuier goed op dreef is, word daar langarm gedans op die maat van Bok van Blerk en Theuns Jordaan. Nog bietjie later word ons nostalgiese hartsnare geroer deur die klanke van die gasheer se konsertina. Die paptert, pampoenkoekies, boerewors en braaibroodjies word gevolg deur malvapoeding en vla. Dis dan wanneer ek onder die sterre sit, luister na die geskerts om my en die kinders se skaterlag. En ek onthou: ek is in Nieu-Seeland. Dis dan wanneer ek besef ek is ver van “die huis” af. Hier en daar praat iemand oor Suid-Afrika – oor die rugby, oor die politiek, oor die Bosveld, oor die Krugerwildtuin. Dis met ŉ soort heimwee wat nie heeltemal hartseer is nie. Dis die soort geselsies wat jy praat met iemand wat saam met jou skoolgegaan het of saam met jou op universiteit was. Dis ŉ lekker soort “onthou”. Nie lank nie, of ons gesels weer oor die weer of iets. Die kinders hier om my is gebore in Nieu-Seeland. Hulle praat Afrikaans soos ek. En hulle praat Engels soos ŉ Kiwi. Maar hulle is Afrikaners. Ons is Afrikaners. Ons kultuur is in ons. Ons erfenis is meer as waar ons is. Ons kinders gaan nie hier in Afrikaans skool nie. Ons gaan nie in Afrikaans kerk nie. Ons werk is ook nie in Afrikaans nie. Maar ons is steeds Afrikaners. Juis die feit dat ons hier is, maak dit duidelik. Die kontras en andersheid van die mense maak wie jy is, vir jouself helder. Jy sien jouself in jou essensie. Jy sien ook duidelik wat jy nooit sal kan laat gaan of verloor nie. Ons bly Afrikaners. Ons het die bloed van Franse Hugenote en Duitse setlaars. Ons het die DNS van Voortrekkers. Ons durf ons eie berge en dale en onbekendes aan. Ons is sterk – ŉ bietjie dikvellig, ŉ bietjie hardkoppig. Ons is kanniedood. Ons is reguit (iets wat hier nie goed ontvang word nie). Ons werk hard. Ons weet waar ons gaan, sal ons moet veg vir onsself en ons identiteit, maar dit moes ons ook doen waar ons was. Ons moes sien hoe geleenthede en hoop vir ons mense minder en minder raak. Ons moes skaam wees omdat ons Afrikaners is. Maar ek ís ŉ Afrikaner. Ek sal Afrikaner bly, maak nie saak op watter grond my voete staan nie. My geskiedenis bly myne, al skryf hulle al die geskiedenisboeke oor. Ek oorleef en oorwin. Ek is avontuurlustig. Ek kan die uitdagings hanteer. Afrika is nie vir sissies nie, soos hul sê. Afrikaners is gehard. Hier wéét jy dit. Hier is ons waardig. Hierdie land wil ons hê, want ons kan werk en ons het kennis. Hulle maak dinge so maklik as wat hulle kan vir hul burgers. Solank jy onthou van nederigheid en afhanklikheid van God, dieselfde God wat waak oor Afrika. Jy kom dalk om te help op plekke waar ander nie sal nie, nes jou voorvaders. Ek is ŉ Afrikaner. Ek is ŉ hedendaagse Voortrekker wat saam met duisende ander ŉ nuwe land my tuiste gaan maak. Ons trek vooruit, en ná ons sal daar nog wees wat trek. Dalk nog baie. Dalk sommiges teen hul wil. Ons trek en ons gee nie op nie. En waar ons kom, beur ons voort. Dis in ons aard. Dis in ons bloed. Hier waar jy ver van die geskiedenis is wat jy ken, begin jy waardeer wie jy is. Piet Retief se storie is jóú storie. Jy wil dit oorvertel en jy wil hê jou kinders moet dit ken en dit oorvertel. Hulle moet weet van Paul Kruger en Wolraad Woltemade en Dirkie Uys. Jy wil “Kinders van die wind” en “My oom se motor” en “Die padda wou gaan opsit met sy nooi in die vlei” vir hulle leer. Ja, hier sit ek onder vreemde sterre en kyk na die onderstebo maan. En ek wil vir elkeen wat hier is, en elkeen wat in Suid-Afrika is, sê: Ons is kakiebos. Ons is klitsgras. Ons sal oorleef en aanhou en uitstyg. En ons sal nie vergeet wie ons is nie. Al moet ons baklei vir ŉ plekkie onder die Afrika-son, of ŉ vreemde son. Ons is Afrikaners.