Ander weer het ’n noue ontkoming met die dood gehad en dit tot poësie verwerk. Die bekendste voorbeeld in Afrikaans is sekerlik D.J. Opperman wat ’n hele bundel gedigte, Komas uit ’n bamboesstok (1979), gewy het aan sy lewerversaking weens alkoholmisbruik, die komas waarin hy versink het en sy wonderbaarlike herstel.
Hy beskryf dié ervaring as ’n reis na ’n onbekende wêrelddeel – soos wat Marco Polo in die Middeleeue na die Verre Ooste gereis het. Opperman noem dit sy eie “reise van die ryswyn”. Ná sy terugkeer uit die domein van die dood weet hy noodgedwonge as geheelonthouer “hoe eufories helder water skop”!
N.P. van Wyk Louw het ook ’n byna-doodervaring gehad en daaroor geskryf. “Aanraking van die dood” is een van sy bekendste sonnette. Daarin stel hy die dood as ’n engel voor: “Net raaklings oor my hare het hy gestryk / die wind van sy vleuelslag . . .” Nadat hy die ernstige siekte oorleef het, besef hy “alles is deurweek van sterflikheid”.
Daar is minstens twee gevalle waar digters die omstandighede van hul eie dood voorsien het. Ek dink aan Ingrid Jonker en die Vlaamse digter Herman de Coninck.
Sy was 23 toe hierdie profetiese woorde gepubliseer is. Nege jaar later, op 19 Julie 1965, word haar lyk by Drieankerbaai gevind. Sy het die vorige nag wanhopig die see ingeloop en verdrink. Die debuutdigter het egter die presiese plek verkeerd gehad, want in die openingsreëls van die gedig situeer sy die gebeure in Gordonsbaai.
Hy was in die geselskap van ander Nederlandstalige skrywers – Hugo Claus, Gerrit Komrij en Anna Enquist – te voet op pad na ’n literêre kongres. Miskien is dit tog “ ’n mooi dood” vir ’n digter.