Maagseer - Inligting - 2022
'N Maagsweer is 'n defek in die voering van die maag. Hierdie defek veroorsaak trofiese versteurings.
'N Duodenale ulkus word gevorm deur die werking van pepsien en suur op die slymvlies van die orgaan. Dit kom veral voor by mense met hipersensitiwiteit.
Statistieke toon dat ongeveer 'n tiende van die wêreldbevolking aan maagswerktes ly. Interessant genoeg is mans meer vatbaar vir die ontwikkeling van hierdie siekte as vroue.
Duodenale ulkusse kom baie meer gereeld voor as maagswere. As daar maagsere in die duodenum en in die maag voorkom, word dit gekombineer.
Maagswere is 'n chroniese proses. Peptiese ulkussiekte duur lank, die manifestasies daarvan hang af van baie faktore: die stadium van die siekte, die ouderdom en geslag van die pasiënt, die seisoen en ander faktore.
Maagswere word gekenmerk deur 'n herhalende verloop. Dit beteken dat periodes van verergering (van een week tot twee maande) afwissel met periodes van remissie. Gedurende die periode van remissie kan 'n persoon heeltemal gesond voel en geen klagtes hê nie. Verswakking van maagswere kom meestal in die lente of herfs voor, dit wil sê, ons kan praat oor die seisoenaal uitgedrukte aard van maagswere. Die verskil tussen maagswere en erosie (met erosie is die slymvlies defektief oppervlakkig, en bestaan ​​daaruit dat 'n litteken na die genesing van die ulkus oorbly.
Ulseratiewe letsels word bepaal deur infeksie met Helicobacteria. Meer as 80% van ulseratiewe letsels van die maag en duodenum hou verband met infeksie met hierdie mikro-organisme. Maar slegs 20% van die mense wat met helikobakterieë besmet is, ontwikkel maagswerktes van hierdie organe. Volgens dokters is die rede hiervoor die algemene toestand van immuniteit by mense, sowel as die kenmerke van die beskermende eienskappe van die slymvlies en die suurheid.
As daar 'n duodenale ulkus is, word 'n maagsweer gewaarborg. Hierdie algemene stelling is ver van waar. Sulke gekombineerde maagsere kom wel voor, maar soos medisyne bewys, kom dit net voor by minder as 10% van die pasiënte met maagsere.
Maagswere word gekenmerk deur die teenwoordigheid van 'n pre-ulkusperiode. Die manifestasies daarvan: pyn, anderhalf uur na ete, nagpyn in die epigastriese streek, hongerpyne. Die siekte self begin akuut. Die term "pre-ulcer" word die afgelope tyd nie altyd gebruik nie. Pasiënte wat van hierdie simptome kla, verhoog die risiko om hierdie siekte te ontwikkel.
Pyn is die belangrikste simptoom van maagsweer en duodenale ulkus. Pyn in die epigastriese streek gaan gepaard met die vorming van die primêre ulkus. Pyn kan vroeg, laat, honger of nag wees. Met 'n maagsweer kom vroeë pyne voor - dit verskyn 'n halfuur of 'n uur nadat hulle geëet het. Hulle is geneig om sterker te word. Dit is te danke aan 'n toename in die konsentrasie soutsuur in die maag. Na nog 'n uur of twee word die pyne minder ernstig. Hierdie feit word verklaar deur die feit dat voedsel uit die maag die duodenum binnekom. Laatpyne word waargeneem na 'n langer periode na ete - ongeveer twee uur. Hierdie tipe pyn is ook tipies vir chroniese pankreatitis. Die hongerpyne verskyn na 'n aansienlike tyd na die eet - na vyf tot ses uur - hulle is geneig om af te neem na die volgende maaltyd. Nagpyne is soos hongerpyne. Honger- en nagpyne is kenmerkend van duodenale ulkusse.
Die lokalisering van pyn in maagswere en duodenale ulkus is anders. Maagsweer word gekenmerk deur pyn aan die linkerkant, in die boonste buik of langs die middellyn. Vir duodenale ulkussiekte is pyn regs van die middellyn kenmerkend. Die pyn kan ook aan die rug gegee word of retrosternaal wees. Die aard van die pyn self is uiteenlopend: die meeste pasiënte met hierdie diagnose het dof of seer, steek of vervelig; by 'n derde van die pasiënte is die pyn baie sterk.
Sooibrand is 'n algemene voorkoms in maagswerktes. 'N Persoon voel 'n brandende sensasie in die nek of agter die borsbeen. Die algemeenste oorsaak van sooibrand is wanneer maaginhoud deur die onderste opening van die slukderm binnegaan. Dit is nie ongewoon dat sooibrand die enigste teken van 'n ulkus is nie. 'N Ander redelik algemene simptoom van maagswere is 'n plooiery, wat hoofsaaklik 'n suur smaak het. Die rede hiervoor is die hoë suurgehalte van die inhoud van die maag.
Naarheid is 'n kenmerkende teken van maagswerktes tydens die verergering daarvan. Met duodenale ulkusse kom naarheid gereeld voor. Met maagswere kom naarheid baie minder gereeld voor. Wat braking betref, vind dit slegs op die hoogte van die pyn plaas; die pasiënt voel beter na braking.
Om gewig te verloor is 'n proses wat inherent is aan die gang van maagsere. Nie heeltemal waar nie. Die feit is dat 'n pasiënt gewig kan verloor tydens 'n verergering van hierdie siekte. Die res van die tyd (behalwe vir verergering) het die pasiënt 'n normale eetlus of selfs verhoog (maar vetsug by pasiënte is uiters skaars).
Hardlywigheid is 'n algemene voorkoms in maagswerktes. Ongeveer die helfte van alle pasiënte kla van hardlywigheid. Die oorsaak daarvan kan 'n skending van die dermmotoriese funksie wees. Hardlywigheid kan ook veroorsaak word deur die gebruik van teensuurmiddels.
Baie navorsing is nodig om 'n diagnose van maagswere te diagnoseer. X-strale van die maag en ingewande is verpligtend. Fibrogastroduodenoskopie is ook nodig en bestaan ​​uit die neem van stukkies slymvlies langs die rand van die ulkus. Stukke van die slymvlies word ondersoek om die teenwoordigheid van Helicobacteria te bepaal. Daarbenewens word die pasiënt ondersoek na die algemene funksionele toestand van die organe waarop 'n ulkus gevind kan word (maag en duodenum). Kruk ontleding (vir okkulte bloed), biochemiese bloedtoets en volledige bloedtelling word uitgevoer.
Behandeling van maagsere is gebaseer op baie komponente. Eerstens, met 'n peptiese ulkus, is rus en die uitsluiting van alle moontlike stresvolle situasies nodig. Hospitalisasie kan uitgevoer word tydens 'n verergering van die siekte. Tweedens, en dit is 'n belangrike komponent, word dieet aanbeveel. In hierdie verband moet die voedsel wat deur die pasiënt verbruik word baie proteïene bevat. Dit is nodig omdat die proteïenvoedsel die genesing van maagsere bevorder. Dit is basies vleis, eiers en vis. Eiers sowel as melk bind soutsuur. As gevolg hiervan neem die suurgehalte van die maaginhoud af.Die pasiënt met maagswere moet vertroud wees met die beginsels van die spaar van die maagslymvlies. Meganiese besparing sluit die uitskakeling van droë en growwe voedsel uit die dieet in, sowel as stoomkos. Termiese spaarsaamheid behels die eet van warm kos. Die uitsluiting van verskillende speserye, gerookte vleis en suur kos uit die dieet vorm die basis van chemiese spaar van die slymvlies van die maag en duodenum. Op grond van die gegewens wat uitgevoer is, skryf die dokter behandeling vir die pasiënt voor, wat 'n antibiotikum, 'n antimikrobiese middel, 'n protonpompinhibeerder insluit - volgens hierdie skema word die pasiënt vir een tot twee weke behandel. Die verloop van die behandeling is daarop gemik om Helicobacteria te vernietig. Behandeling is gebaseer op die feit dat die pasiënt die voorskrifte van die dokter ten volle sal nakom, want ongemagtigde onderbreking van die verloop van die behandeling kan daartoe lei dat Helicobacter pylori weerstandig sal wees teen die voorgeskrewe medisyne.
Maagsere benodig fraksionele voeding. U moet vyf tot ses keer per dag kos in klein porsies neem. In die geval van 'n maagsweer is ooreet en alkohol drink onaanvaarbaar. Rokers word aangeraai om op te hou met hierdie slegte gewoonte, of ten minste te verminder rook, aangesien dit bekend is dat rook nie op enige manier bydra tot die genees van ulkusse nie.
Komplikasies van maagsweersiekte kom skielik voor. Dit verwys na die komplikasies van die eerste groep. Hierdie komplikasies bedreig die lewe van die pasiënt (perulasie van die ulkus, bloeding). Daarom is dringende ingryping nodig. Die tweede groep bevat chroniese komplikasies. Dit is byvoorbeeld piloriese en duodenale stenose, kwaadaardige kwaadaardigheid, pankreatitis en hepatitis (wat verband hou met 'n ulkus).
'N Geperforeerde ulkus is 'n ernstige komplikasie van 'n akute of chroniese ulkus. As ons hieroor praat van 'n verergering van chroniese maagsere, word die perforasie van die maagsuur meestal aangetref tydens verergerings. 'N Geperforeerde ulkus (perulasie van die ulkus) kom voor wanneer 'n deurgangsdefek in die wand van die maag of duodenum voorkom. Laasgenoemde open gewoonlik in die retroperitoneale ruimte of in die buikholte. Die gevolg van die perforasie van die ulkus is die ingang van die gastroduodenale inhoud in die buikholte. Dit werk op die abdominale oppervlak van die irritante, peritonitis ontwikkel. 'N Komplikasie soos perforasie van die ulkus kom voor in 10% van maagsere en duodenale ulkusse. Geperforeerde maagsere kom meer gereeld voor by mans as by vroue. Perforasie is tussen 20 en 40 jaar oud.
Perforasie van die ulkus word gekenmerk deur 'dolk'-pyn. Voordat die perforasie self, binne ongeveer vier dae kla, kla die pasiënte van 'n skerp verergering van maagswerktes, waarna daar 'n sterk "dolk" -pyn in die buik is, wat geneig is om te verhoog. Daar is drie fases van hierdie siekte. Die eerste is refleks, dit duur tot ses uur. Die tweede - denkbeeldige welstand, duur ses tot twaalf uur. Dit word gekenmerk deur 'n afname in pyn en 'n verbetering in die algemene toestand van die pasiënt. As gevolg van die feit dat peritonitis vorder, word die algemene toestand van die pasiënt vererger. In hierdie verband word die derde stadium van die siekte onderskei - die progressie van peritonitis, hulle duur meer as twaalf uur. Daar is verskeie bekende tekens op grond waarvan die dokter die siekte korrek kan bepaal. Dit sluit in 'n geskiedenis van ulserasie, wat in 80-90% van die gevalle voorkom, "dolkpyn", 'n harde buik en die teenwoordigheid van tagikardie by normale liggaamstemperatuur.
Perforasie van die ulkus benodig chirurgiese behandeling. Voor die operasie word medikasie met antibiotika uitgevoer (om die liggaam voor te berei op die operasie). Met diffuse purulente peritonitis word die perforasie gesut. Die maagsweer vorm die basis vir reseksie.
Penetrasie (penetrasie) van maagswere en duodenale ulkusse is 'n komplikasie van maagswere. As 'n chroniese ulkus die wand van die maag of duodenum vernietig, is dit moontlik dat die ulkus in ander organe en weefsels binnedring. Maagsere dring (deurdring) dikwels in die mindere omentum, minder gereeld in die buikwand. In hierdie geval is konstante pyn 'n kenmerkende kenmerk. Duodenale ulkusse dring dikwels deur die pankreas. Om 'n deurdringende ulkus te diagnoseer, is dit nodig om die volgende studies uit te voer. Dit is fibrogastroskopie en X-straalondersoek. 'N Penetrerende ulkus kan lei tot perforasie van die ulkus, ontsteking van die organe waarin die ulkus binnedring, en ander komplikasies.
Behandeling van 'n penetrerende ulkus is chirurgies. Glad nie nodig nie. Die besluit oor chirurgiese ingryping word slegs toegepas indien konserwatiewe terapie nie resultate opgelewer het nie.
Pylorus stenose is 'n komplikasie van maagswere. Hierdie siekte kom voor as gevolg van littekens van die ulkusse wat in die eerste gedeelte van die duodenum of piloriumkanaal voorkom. Die klagtes van pasiënte in hierdie geval hou verband met ongemak in die maag. Borrels en braking is ook kenmerkende manifestasies van piloriese stenose.