PS - Gratis musiekmark afgelaai
Grand Theft Auto (GTA), jy het 'n groot verskeidenheid van digitale video's, Rockstar North (deur DMA Design), Rockstar Leeds en Rockstar-spele. Sê nou, jy het 'n goeie idee om dit te doen. 1996, dit is die beste manier om dit te doen. Dil stofpad | die Moukissie
Archive for the tag “stofpad”
2009-02-16 ‘n Stofpad Gedagte_05 Privaat
Hopetown. Eintlik is ons al by Strydenburg oor die halfpadmerk van die tog, maar hier het die spilpunt in die mielies gestaan.
Dalk gaan dit tussen twee episodes gebeur wanneer julle dit kyk. Iets is wel aan die gebeur, so tussen die bossies en oor die bulte is die landskap en alles wat daarmee saamgaan besig om te verander. Maar laat ek eerder stuk-stuk so van ŉ kant af begin om dié storie se drade uit te lê.
In die vorige gedagte het ek genoem dat dinge eintlik baie veilig op die tog gaan, dis glad nie meer snaaks om met die huis se deure oop te slaap of om goeters iewers net so te los as ons iets anders moet gaan doen nie. Mense wat ons nou ontmoet sal netnou sommer hulle plaashuis vir ons oopsluit en ons daar laat bly terwyl hulle eintlik op die dorp is vir die naweek. Netso.
Ek het ŉ redelike fassinerende boek in Pretoria begin lees, Freakonomics – ek sal dit ten sterkste aanbeveel! Hulle kyk bietjie na statistiek en wat dit eintlik beteken. “Gaap”? – nee! Woes interessant!* Ek is nog besig om in hom rond te loer en het toe begin wonder oor goeters wat ek om my sien.
My gebrek aan belangstelling op skool in vakke soos Aardrykskunde en Geskiedenis byt my nou dat ek nie seker is waar die Karoo eindig en die res begin nie. Tog het ek die volgende observasies gemaak en dis juis húlle wat my aan die dink het. By Strydenburg was die wêreld nog vaal en mooi, het ons ondervinding nodig gehad om die groen in alles te sien en was die romanse van die Karoo en sy hoë wolke nog vars in ons gemoed. Mense is vriendelik, plaashekke oop en daar groei net bossies tussen die klippe.
Iewers het die kwaai begin. Het ek begin oplet dat daar slotte en kettings aan die hekke is, het die gevaarlike bordjies jou begin waarsku.
Saam met dit het die gras begin uitloer tussen die korrels, miershope het soos pokke op die landskap uitgeslaan.
Prente van gewere, honde en skedels het in geel van pale en hekke op jou begin skree.
“Gewapende Reaksie!” “Geen Ingang!”
Die skape het in die gras verdwyn – langer bene werk hier beter – en so het die beeste verskyn.
Bome het opgekom, met dorings aan, soos die drade ook al meer dorings begin kry het.
“OORTREDERS SAL VERVOLG WORD!”
Water, groener en groter bome.
“WAARSKUWING! PASOP vir die HOND!”
En die volgende dorp se naam: Hopetown. Die Oranjerivier. In ŉ oogwink het die Karoo verdwyn, ek wou nog koebaai sê.
Dis Sondagoggend, ek sit in my bakkie en boek lees langs die N12 aan die buitekant van die dorp, net oorkant die stadion waar die geel party gister ŉ saamtrek gehad het. Ben moet vandag terug huis toe, daar is dinge daar waaraan hy moet gaan aandag gee. Ek wil hom groet voor hy die bus in Kimberley moet vang en hulle ry netnou hier verby op pad soontoe. Dis meestal die inwoners van die informele nedersetting wat my groet en glimlag. Terwyl ek lees wonder ek wat mens moet aflei van die landskap wat so verander en die ondertone daarmee saam.
Twee begrippe uit Freakonomics het my aan die dink gesit. Die een is dat sekere goeters maar net saam loop en ander mekaar veroorsaak. Wolke in die lug beteken nie noodwendig dat dit besig is om te reën nie, maar daar is meeste van die tyd wolke in die lug wanneer dit reën. Net omdat daar ŉ klomp statistiek is beteken nie dat die faktore die statistiek se ‘gevolgtrekking’ veroorsaak nie. ŉ Klomp van daardie goeters loop maar net saam maar die werklike oorsaak het jy dalk nog nie raakgesien nie. Lees die boek.
Terwyl ek met die wolke voorbeeld besig is gaan ek hom gou bietjie skeef trek. Gestel die persoon wat ons aanstel om die reënval van ŉ sekere gebied te monitor slaap baie diep en werk nagskof. Iewers in die opname gaan hy die volgende afleiding dalk maak: “Dit reën meestal net in die nag, dus het die son ŉ negatiewe uitwerking op die vorming van wolke en reën.”
As ek nie van sy werk en slaap gewoontes weet nie, gaan ek hom glo.
Dit dan klaar gesê, wil ek nog steeds weet hoekom die wêreld al kwater word soos ons noord gaan. Kom dit saam met die bossies wat minder raak, of die miershope, of die miere? Of die miervreters? Maak die gras mense kwater, of is dit die dorings aan die bome en die drade?
Rooigrond. Ons is in die gevegte distrik, boere en engelse het al hoe meer met mekaar begin slaags raak. Diamante? Water? Elektrisiteit … ESKOM! Ek moes dit geweet het!
Ernstiger noot. Aan die begin was die water skaars, elektrisiteit ŉ weelde en het meeste mense van sonpanele, dieselkragopwekkers of windlaaiers gebruik gemaak. Die grond was meestal lig van kleur. Dit was droog. Nou is die veld groen en mooi.
Net gister praat ons met ŉ oom wat op 75 nog boer. Sout van die aarde. Nou is ek ŉ bietjie deurmekaar. Hoe kan die mense as jy hulle alleen kry nog net so gaaf en vriendelik wees soos oral langs die pad, tog as jy terugstaan word die wêreld al hoe kwater? Dié kwaad moet tog iewers boublokkies hê. Ek het gedink dis in die water. Gedink dat dit die grootste faktor is wat maak dat mense meer kan plant, beeste kan boer en dus meer geld kan maak. Mammon.
Steeds is ek nie tevrede nie. Ek sien al die donderwolke, maar nie ŉ druppel reën nie.
Die gemiddelde dorpie deur die Karoo is oorwegend kleiner as die dorpe in die noorde, mense in die kleiner dorpe ken mekaar beter en soos iemand van die Loxton distrik ons vertel het, “Daar is klieks in alle klein dorpies. In Loxton is dit ook so en is daar net-net genoeg mense vir EEN so kliek.”
ŉ Bietjie statistiek bestaan wat reken dat mense moeiliker steel van iemand wat hulle ken, veral as dit in ŉ klein gemeenskap is waar almal dit kan uitvind. Reg deur die tog het inwoners van klein dorpies daarop geroem dat hulle ondersteun word deur die gemeenskap sou hulle deur ŉ moeilike tyd gaan. So lief vir skinder en venynig as wat mense kan wees, is ons nie so ten volle oorgegee aan die/ons? slegte natuur dat ons nie eens ŉ bietjie vir ander kan omgee nie.
Daar is net een probleem met die oplossing. Wat is dan die grootte van die dorpie waar mense nie meer omgee nie? Is dit dan die geheim van deure oop los en veilig lewe? Of is dit dalk net die verkeerde vraag? Het dit nie dalk iets met die kleur van die mense te doen nie? Ek wil stuitig wees en kliphard ‘JA’ sê en amper dadelik kleur weer net ŉ klomp wolke noem.
Ek is nie deel van die kampie wat misdaad op ras blameer nie. Want wat is die kleur van die misdadigers in sogenaamde ‘wit’ plekke? Wit. Party mense kies om slegte goeters te doen en ander kies om beter dinge met hulle tyd te doen.
Hoekom sê ek dan dat dit met ras te doen het? Maklik. Die bruin mense in die suide praat Afrikaans, en solank die oorheersende taal van die gemeenskap en die dorpie dieselfde was, het daar ŉ groter begrip vir mekaar geheers. Diep in die Karoo waar daar min mense was, het ons nie kleur gesien nie. Mense moet bymekaar staan om te oorleef. Alles in hulle verstaan dit en vanaf daardie begrip deel hulle die bietjie water mooi en help hulle mekaar die paar skapies grootmaak. Hulle het verstaan dat as dit met die een sleg gaan dit met die ander ook swaar gaan. Tog hoe meer noord ons beweeg, het die “gemeenskapsgevoel” van die klein dorpies al meer gepolariseer om die duideliker taal en kultuur grense.
Tussen Hertzogville en Hoopstad het die een tannie nie ŉ sterk vaardigheid in Engels nie. Sy het twee werkers in die huis, die een dame kan nie Afrikaans praat nie, so nou vertaal die ander dame vir haar wat die tannie in die huis gedoen wil hê. Iets wat ongeken aan die begin van die tog was.
Ons kom nog steeds in dorpe waar die grootte van die dorp ŉ samesyn kweek waarvoor die platteland so bekend is, tog, omdat taal- en kultuurgrense so sterk skei, bloei die liefde tussen rasse al meer water vir mekaar.**
Die goeters buite ons beheer het nie regtig so ŉ groot invloed op ons samesyn as wat ons dink nie, dit is eintlik maar in die begrip tussen en vir mekaar waar die reën werklik val of nie. Soms is daardie begrip maklik as ons mekaar se taal verstaan. Ek word herinner aan die huwelik en een van die tekens van koestering wat gebruik word. Diamante. Tussen man en vrou is daar gewoonlik ŉ diamant of twee, jy weet dat daar in Kimberley tussen die engelse en die boere ook diamante was. Albei wit rasse, maar soos in ŉ huwelik kan hulle mekaar se woorde hoor en nie die keuse maak om samesyn in hulle klein gemeenskap met mekaar te koester nie. Jy moet wil verstaan, wil begryp en wil verander.***
*Which is more dangerous, a gun or a swimming pool? What do schoolteachers and sumo wrestlers have in common? Why do drug dealers still live with their moms? How much do parents really matter? How did the legalization of abortion affect the rate of violent crime?
** ‘ŉ Verwysing na die gesegde “Bloed is dikker as water”.
*** Hierdie spesifieke verandering verwys na jouself en nie die begeerte om jou maat te wil verander nie. Ons sit voor ŉ paartjie wat 48 jaar met mekaar getroud is. Dol gelukkig. Die tannie beken na ons haar vra hoe sy dit regkry, dat jy jou maat moet aanvaar en dit laat vaar om hulle te wil verander. Die oom het saamgestem.
Posted in Stofpad Langs and tagged aggressief, boer, danger, diamante, ekonomie, Freakonomics, Gevaar, Kaap, Kimberley, pasop, Pretoria, privaat, stofpad, tog | Lewer kommentaar
Los verse uit die Eerste Derde
Ons is wel hier onder die plaas geledere, maar dié is nie van die wulpse of sedelose tipe kalfies nie … nee, dié is stukkies sinne wat hier-en-daar so deur die tog se voortswoeg los skaaf. Saagsels en krulle wat ek van die landskap kan saamvat, los skuur, afskilfer. Vanaand wanneer die ligte aansit en die stof in die laaste horison verdwyn brand daar nog ŉ rooi gloed in die stegies van my gemoed. Hier kan jy nie foto’s neem of letters pen nie. Hier moet jy net wees
Ek het my gevoel vir jou
die verte in verskeep
die drome onder ŉ boom
met wolke toe gesleep.
Tog, soos ŉ waterlek,
glinster die druppeltjie
blinkoog iewers deur die kante
ŉ Helderskoon liefde.
ŉ Lafenis in die dorsland.
ŉ Droogte eens vergete
“As jy gelukkig is –
Waar jy is elke dag.
Het jy outomaties ŉ gelukkige
Verlede …” Pieter, Ceres
Hy lag uit sy maag
Dat sy tande glinster
Soos die kalk stralekranse
In sy oë …
Mens het ŉ pad eers gesien
as jy hom van twee kante af geloop het.
Mens het ŉ pad eers leer ken
as hy bereid is om vir jou sy stories te vertel.
Elke dag in ŉ ander plek …
My spore lê verslete
in die vorige dag se gebede
maar in die swymel van die loodreg dag
is daar ŉ steeksperd hoop
wat onverpoos op jou wil wag …
Die berge by Karoopoort
skaaf die laaste druppels uit die wolke
voor hulle in skadudrifsels oor die vlaktes verdwyn.
Bang-agie loer die wolkies
Skugter oor die berge
Mot na ŉ vlam
Verteer die vlakte …
Ek sal ‘n ogie op die horison hou,
daar waar mens die verste sien.
Jou spore noord van die Boland soek,
en saam met die sterre … miskien?
Ek sal die stof vergaar,
daar waar mens dit die minste pla.
Dit in die aand tussen my vingers vryf,
aan jou dink, sonder om te kla.
My Karoo, kind van ŉ ander somer
gebore en grootgeraak
terwyl in die verte
grondpad langs ŉ stofsinjaal my jaag.
wanneer die sterre in hul skitter dans
sal ek my oë vir jou toemaak
en verder droom …
soms is al wat ek van jou kan wegdra,
die prentjies wat ek het
Saam met die wit velle
het die wind-water en groen bome ook gekom
en oral waar hulle klippe gepak het
kom dié volksvreemde skadu’s op.
Want sien, die Karoo kamoefleer
sy groen só in die bossie-bruin
nie soos die denne, bloekom en populier.
Ek wil my eie stilte
in jou landskap sus,
soos ŉ moeder loop
wieg en haar kosbaar kus.
Só wil ek my stilte
in jou fluitjiesriet kom paai,
die eensaamheid in my
op jou horisonne laai.
Ek wonder of jy die wit
tussen die lyne kan lees,
die geraas van die lettertjies
Soos die skaduwees oos kruip
en ŉ kartel windjie met my hare speel
sug my siel
terwyl die nag stadigaan
haar oopknoop oor die veld
sypel die blou weg tussen die sterre
word die hemelruim ontbloot …
ek het haar al op die hoeke gesoek
haar flikkers in die strate probeer vind
maar in dié stad
is ander liggies se kind
ŉ goedkoop glans
wat op sy beste net die oë verblind
die skemer het ŉ ander gloed
ŉ sorgelose gister nog vars in die bloed
my hande voel en lyk soos ou bruin brood
sinjaal, ..jale. 1. Teken, sein. 2. Waarskuwingsteken. 3. Instrument of toestel waarmee tekens gegee word, of wat as teken dien. 4. Voorteken of aanduiding van iets wat kom. sinjaalklok; sinjaallamp; sinjaallig; sinjaalskyf; sinjaaltoestel. sinjaalarm
Dus sal ‘n stofsinjaal die stofwolk wees wat in ‘n streep agter die voertuig opblaas dat jy van baie ver af al die stofwolk kan sien sonder om die ding te sien wat hom maak.
Posted in Stofpad Langs and tagged kalfies, Karoo, lag, Pretoria, sinjaal, stof, stofpad, tog, vlakte, wolke, wulps | Lewer kommentaar
2009-02-04 ‘n Stofpad Gedagte_04 Eelte
‘Eelte’ is seker nie heeltemal die regte woord nie. Dalk is dit meer soos ‘vanselfsprekend’; ‘aanneem’ mag dalk weer begin wegdryf van die idee af. Hopelik gaan die punt homself beskryf.
Ek dink dis ŉ goeie ding om so elke nou en dan net te kyk wat jy het en dit van voor af te begin waardeer. Gisteraand lê ek in my slaapsak en opkyk. Sterre. Meteens val dit my by dat ŉ ritueel wat nogal deel geword het van ons toerbestaan is om satelliete te tel. Dis niks vreemd om iewers langs die vuur te sit en sommer in die middel van die gesprek uit te val met “oe! Daar is nog een”. Gou kyk almal op, plot die beskrywing en sien die liggie verby zoem. Teen dié tyd verwar ons hulle nie meer met die pendelaars se stille vaart in lugskepe nie.
Sal jy vanaand gou vir my iets gaan kyk? Ek het nog nie satelliete in die ruim gesoek terwyl ek in die stad was nie. Hulle lyk maar soos dowwe sterretjies wat beweeg, amper so vinnig soos vliegtuie – dit wissel soms. Kyk of jy een sien.
Ek gaan dít mis. Om satelliete te soek en onder die sterre aan die slaap te raak . ŉ Koel windjie in die aand, net genoeg om die muskiete te jaag en die dag se warm weg te sus. Vlaktes. Wyd en aaneen.
Die afwesigheid aan mure om my.
Dit het ŉ maand gevat om moeg te raak vir tent opslaan en netso onder die sterre te gaan lê. Dit was eintlik ŉ eenvoudige besluit: dis warm, ons slaap in die tent maar los die vensters oop? So wat doen die tent eintlik? Niks. Nou slaap ons buite.
Eintlik het dié hele konsep ŉ lang toeloop. “Die afwesigheid aan mure om my.” Dit gaan nie net oor binne of buite die tent slaap nie. Dit het al weke gelede begin waar ons op plekke gekom het en nie alles wat ons het KAN toesluit nie. My bakkie sal gelaai wees dat die seiltjie boep staan agterop en nou moet ons hom iewers los – wat!? Gaan niemand wagstaan nie?
Mense los sommer hulle huise oop. REGTIG! Dan kom ons by hulle aan en als staan oop. Nog ŉ ding wat die mure afgebreek het, het gebeur toe drie van ons span terug moes gaan Pretoria toe om aan ŉ ander program te werk. Die yskassie en vrieskassie was agter in daardie voertuig, nou moet die yskassie agter op my bakkie en ek het nie ekstra batterye in om hom te dryf nie. Oplossing? Laat luier die bakkie elke nou en dan vir ŉ halfuur of so. Gevolge: stap na bakkie toe – die sleutels is in hom want die sigaretaansteker gee nie elektrisiteit na die yskas toe as die sleutel nie eenkeer aangedraai is nie – draai die knormoer en laat die bakkie luier. Los maar die venster oop. Terwyl die bakkie luier, loop weg en vang ŉ middagslapie. Ja, gaan slaap maar.
Maak net seker van een ding: dat daar genoeg brandstof in die tenk is.
By Droogvoetsfontein was dit bedompig in die verlate huisie wat ons vir ŉ nag oorgeneem het. Ek was nog besig om die vensters oop te maak toe ek besef daar is geen tralies, gaas, diefwering of so iets voor die vensters nie. Dan kan ek mos die voordeur ook oop los. Nee, nie net ongesluit nie. Óóp.
Stadig het die mure verbrokkel.
Dis weer soos die gal in die blou bokkie se kop, die dink wat in jou begin as jy sestien is. Ons loop nie kringe in ŉ bos nie – selfs nie hier in die vlaktes nie – maar die wêreld word ŉ ander plek. Saul het nie verniet daardie eerste keer hom verskrik toe hy besef dat die dorp nie ín die bos is nie.
Nie almal wil jou doodmaak of jou goeters steel nie. Nie almal haat jou vir jou pigment nie. Terwyl ek skryf voel dit asof die woorde die belewenis verdwaas, eintlik gaan dié gedagte oor die goeters wat ons het en nie as vanselfsprekend moet neem nie. Dinge in die lewe wat deel van ons algemene belewenis is en nie eintlik vir almal so ‘algemeen’ is nie. Eenvoudige dinge soos om die sterre in die aand te kan sien, of selfs om met NET sterrelig die wêreld om jou in die nag te kan gewaar.
Ons kan so gou mure om ons bou wat ons van al die skade moet beskerm dat ons die lewe begin mis. Ek dink my broer het dit baie jare gelede raak beskryf net na daar by ons ouerhuis ingebreek is: “hulle kan jou besittings steel – dié kan nog vervang word – jy moet net nie toelaat dat hulle jou vrede ook steel nie …”
Kan ek dan afleidend sê dat die wêreld jou dalk forseer om mure om jou besittings te bou, jy moet net nie mure om jou lewe ook bou nie.
Dalk ís dit dan soos eelte. Dis immers my eie vel wat so verhard teen die kitaar se staalsnare. Eelte wat my vingerpunte teen die pyn beskerm, maar my hart oop los om die lirieke en melodie te voel, die lied toe te laat om my in my binneste te roer.
Ja, as ek in die dorp kom sluit ek darem my bakkie se deure.
Maar dis al wat ek sluit.
knormoer, =e, (omgangst.). Selfaansitter van ‘n motorvoertuig.
Posted in Stofpad Langs and tagged deure, Eelte, Kaap, Karoo, mure, Pretoria, satelliete, sluit, Sterre, stofpad | Lewer kommentaar
2009-01-30 ‘n Stofpad Gedagte_03 Bande
Die storie van die bande is eintlik ŉ eenvoudige een. Een van toeval.
Hier volg die verkorte weergawe.
Net voor die tog van die Kaap na Pretoria het ek bietjie na my bande gekyk en gedink ek wil hulle net met mekaar omruil … dit het daarop neergekom dat ek hulle eintlik sal moet vervang. ŉ Gemors in enige maand van die jaar. Ek het gelukkig ŉ ruk terug ŉ splinternuwe band op die spaarwiel gesit … toevallig?
Terwyl ek by die plek staan waar ek die bande moes kry staan daar ŉ ander bakkie en die eienaar het pas vier nuwe bande opgesit, hulle was nie gelukkig met die vorige fabrikaat nie en het na ŉ ander tipe oorgeslaan. Dus was die bande nog in ŉ werkende toestand. Presies dieselfde tipe as die wat ek op het. Die man sou al in ŉ vroeër stadium die bande kom ruil het, maar iets het voorgeval wat hom weerhou het om dit te doen toe hy dit wou doen …
ŉ Gesprek later gee hy sonder koste die bande vir my, ek kies toe die beste twee en sit hulle agter. Die (nuwe) spaarwiel en ŉ nuwe band wat ek toe moes koop voor en uit die bande wat ek opgehad het sit ek die beste een op as spaar en die tweede beste ry ek saam vir die wis en onwis van die saak. (Dis onnodige detail maar die twee was te sleg om die tog aan te pak al is hulle goed genoeg vir spaar doeleindes.)
Dus het ek onbeplan ŉ nuwe band gekoop en twee goeie bande verniet gekry.
Omtrent ŉ maand en seker so 4000km later skryf ek die een agterwiel op ŉ grondpad oppad na Carnarvon toe af. ŉ Klein dorpie noord van Sutherland. Klein. By die een motorhawe is daar diens om bande te vervang. Ek het besluit om eerder altwee agter bande te vervang as gevolg van ŉ verskeidenheid van redes. Ek soek dus twee Firestone 215R15 ATX bande.
Daar aangekom het hulle darem van die bande. Net twee. Presies dit wat ek soek, presies dieselfde as die voorste twee. Net twee in voorraad.
Toeval? Wel, dit hang seker af van Wie jy dink dié toeval bestuur?
Posted in Stofpad Langs and tagged bakkie, bande, grondpad, Kaap, Karoo, Pretoria, stofpad, toyota | Lewer kommentaar
2009-01-17 ‘n Stofpad Gedagte_02 Loop
“Kyk, ons het hier groot geraak …” Die hande wys asof hulle aan iets vat wat die gedagtes nog vars kan voel, vir ŉ oomblik speel die verlede in sy oë af en wonder ek wat hy sien. Die huisie was van klip gemaak en net die modder en klei tussen die klippe onthou hom van kindsbeen af. “Die draadloos het hier gestaan en die six volt batterie sommer hier langs die muur.”
Ons het nog vir ŉ rukkie tussen die beelde van sy verlede rondgeloop, staaltjies onthou en aan klippe gevat wat dekades terug nog huis was. “In die somer is dit té warm hier dan loop vat ons die skape na die ander plaas toe en dit neem gewoonlik so sewe dae. Anders as vandag kon die skape wei al die pad, maar deesdae ka’ mens dit nie meer doen nie …”
Dis ŉ ander wêreld dié, een wat genadeloos koud én warm kan word. Mense wat hier woon lyk of hulle langer leef, vat nou maar vir oom Willem, hy is 70 jaar oud en het vir ons vertel hoe hulle as kinders hier in die kliphuisies gewoon het. Dit vertel hy vir ons terwyl hy knap in die veld rondstap, selfs goeters uit sy voor-verlede kom helder te voorskyn en dans teen die rante. Ons hoor die ossewaens kreun en sien hoe die wiele teen die rante af skommel.
Mense hier ‘loop’ doen dinge en ‘raak’ groot. Dis dalk hoekom hulle so fiks is, self as hulle praat wemel die woorde in die ‘R’ wat brei en prentjies inkleur terwyl hulle praat. ŉ Man het die een dag grof gevloek en selfs dit het vir ŉ oomblik tussen die ander woorde mooi geklink.
Die Karoo het ŉ ander plek geword, een waar ek nou darem ŉ paar gesigte al ken en die landskap nie meer so gewetenloos lyk nie. Ons spore trap skaars merke in die stof van ŉ plek waar mense geslagte terug hul stambome tussen die berge kan plot. Hulle vertel van oumas en grootjies wat “kyk, in daardie huisie het hulle gebly en die Engelse se laer was net om die draai.” Dit voel soos gister wat die gevegte nog hier tussen die koppies gewoed het en met ŉ bietjie mooi soek kan jy dalk van die doppies ook optel.
Dis ŉ landskap wat deur sy mense leef en so kom kleef die plek jou aan. So, waag dit om deur sy stof te kom loop en stil te raak.
Posted in Stofpad Langs and tagged draadloos, Kaap, Karoo, loop, Pretoria, stofpad, Sutherland, tog
2009-01-05 ‘n Stofpad Gedagte_01 Kaptein
“Sy naam is Kaptein.” Dit lyk nie of jy die twee kan skei nie. “Kyk gou hieRr! Gee dié viRr hom.” ŉ Stuk droë wors word aangegee en Mocke probeer kyk wat die geheim van die gebaar is, maar Kaptein staan net daar. Ek moet wel sê dat Kaptein nie ŉ klein hondjie is nie, hy is raafswart en het die gemoed van ŉ rustige Labrador.
Ordentlik gee Kaptein in en vat die wors, hy wou nog begin eet toe ons gasheer die stukkie blitsig gaps. “Kyk, dis ŉ geleeRrde hond dié, hy vat net kos van my af.” Vergewe die baas sy dier deur self vir hom die worsie te gee. Kaptein kou versigtig, maar sonder om sku te verdwyn met die lekkerny, want hy ken sy baas se hart.
Dis my eerste dag saam met die span en ons duik toe sommer lens en driepootjies in die skietery in. Oom Barrie loop vandag op die treinspoor en dis nog so 10km tot by die tolhuis langs Michele’s Pas. Daar was nie rêgtig beplan dat ek en Mart moet saamloop op die spoor nie, tog was dit ŉ gawe stappie wat aan my ŉ besondere ervaring verleen het, eintlik twee. Die eerste was die ongelooflike natuurskoon wat ek met die selfoon probeer afneem het, maar soms is ŉ foto net nie genoeg nie; die tweede was een wat ek glad nie verwag het nie, een wat eers later sy teenwoordigheid bekend gemaak het: Kreefkuite.
Soet en gedweë het ek my skouers en arms met die room gesmeer, selfs ŉ poetsie op die neus en wange, maar die verbleekte kuite het ek geheel en al gemis.
Daar is ŉ peerboer op Ceres wat sommer van die eerste oproep af besluit het dat ons nie by hom gaan tent opslaan nie, “Njee man, julle kan mos nou nie in tente bly as ek plêk in die huis het nie. Kom net, êk sal vir julle soRrg!” So gesê en so gedaan.
Dis waar ons vir PM en Kaptein ontmoet, “Julle moet net die Rreëls van my huis veRrstaan.” Dit was ŉ lang dag en ons is almal maar pê … “HieRr veRrstaan die mense al, maaRr ek sal julle net moet leeRr, in my huis maak jy soos jy wil, hooRr!”
Sorgvuldig lei hy ons deur die een vertrek na die ander, selfs die buitekamer en maak kaste en deure oop sover hy gaan, “Sien, hieRr is genoeg vleis, wat wil julle bRraai? Vat sommeRr van dit ook saam viRr die pad, julle gaan mos vêRr Rry …”
Met al die beplanning wat ŉ tog soos dié voorafgaan duik daar tog goeters op wat jy nie heeltemal verwag het nie. Vat nou maar dié eenvoudige opdrag: Skoon Water.
Maklik, ons het mos daarvoor beplan. Ek het ŉ bakkie, ons koop al in Pretoria ŉ groen 220 liter ‘Jo-Jo’ drom, laai hom agterop die Hilux, skroef ŉ kraan in en tap hom vol water. Gaaf en gedoen. Wag-wag, dan ons kan mos ŉ watersuiweraar aan hom koppel en super skoon water hê, nè?!
ŉ Kraan is mos ŉ kraan is mos ŉ kraan? Die boks hét gesê dat dit binne 5min installeer, maar ek is nie ŉ huisvrou nie en die plaasdrom agter op my bakkie het nie ŉ Cobra swaan-swaainek kombuiskraan aan nie. Toe ek dus in Ceres weer die gevoel van kleuterwees beleef en die waterfilter soos Lego wil begin bou pas die stukkies nie. Glad nie. In ŉ oomblik verander die onskuld in my na die gevoel wat ek as klein seuntjie gehad het in die speelkas van die kleuterskool, “… maar tannie, al die blokkies wil nie op mekaar pas nie …”. Jy kan nie verskillende tipes Lego meng nie, net soos jy nie kan koek bak met die verkeerde bestanddele nie. Die suiweraar se inloop wou net geensins op die kraan aan die drom pas nie. So toe ry ek en Martiens (PM se voorste voorman) gou dorp toe … Dis mos nie ŉ probleem nie.
Onthou dis Ceres.
Intussen is die bakkie goed gelaai, en so in die ry het dié gesprekkie afgespeel:
ŉ Stem kom van die straat se kant af: “Hey Martiens! Gooi ŉ bietjie wyd?!”
Ou Martiens sit hier langs my en ek ontsyfer gou wat sopas gekommunikeer is, vir die stadsjapie Transvalers sou dit seker so klink:
Koos staan aan die een kant van die pad, hy waai vir Piet en stap oor na waar Piet in sy bakkie sit.
“Middag, ek sien jou voertuig is swaar gelaai.”
“Ja, middag. Ek gaan ŉ bietjie ver ry.”
Die man by die Midas het ons skeef uitgekyk, so ook by die koöperasie, die hardeware, die Pick-‘n-Pay, die gas-en-sweisplek en toe ons eindelik by die mikrobesproeiingshandelaar kom en hulle kon oortuig dat daar hopelik iets in die winkel is wat ons gaan help, al pas ons dit buite die ontwerpstoepassing toe. Dis moeilik om ŉ ding te soek wat jy in jou kop goed ken, maar die mense om jou verstaan nie die naam wat jy hom gegee het nie. “Ek soek ŉ koppeldingetjie om tussen die kraan en die inloop te staan.”
“Eintlik verkoop ons dié goeters net in grootmaat.” Dit het die hele dag gevat, maar ons het ŉ stukkie pyp gekry en twee plastiek skroef-in-mekaar goetertjies. Darem het ek nou omtrent die hele dorp ook gesien.
Om met ŉ perd van Tafelberg af na die Voortrekkermonument toe te ry vat nie ŉ dag nie. Daar is lang stukke wat die ruiter en sy dier langs mekaar stap. Ek dink dis tweeledig, die een word dalk moeg om die ander te dra en die ander se sitters word verseker lam.
Alhoewel ons ŉ TV-reeks skiet, het ons nie 40 perde om om te ruil nie so die een wat in die Kaap wegtrek is ook die een wat in Pretoria opdaag. Ek gaan nie maak of ek meteens in ŉ fluisterende perdekenner verander het nie, so om dit eenvoudig te stel is die twee perde wat ons op die tog het, nie dieselfde nie, selfs jy sal hulle kan onderskei.
Dis maklik: Tornado is die wit een en Queen is die bruin een. Tegnies is Tornado die hings en Queen die merrie. Ek weet nie of dit is as gevolg van die verkiesing wat op pad is dat ons eerder vir Queen in die reeks gebruik nie.
Terug by die huis het die tyd om Lego te speel ook verstryk en ons moet ŉ onderhoud iewers gaan skiet, ek sal maar later my hidrouliese stelsel moet toets. Gelukkig het ons voorlopig water want die Jo-Jo agter op my bakkie is darem vol.
Een ding het ek wel van Kaptein se baas besef, hy het ons nie net in sy huis in verwelkom nie, hy het sy lewe en sy hart onvoorwaardelik vir ons oopgemaak, iets wat ek dink ons baie meer van kort in ŉ wêreld wat soms so nors kan raak.
Posted in Stofpad Langs and tagged Ceres, Kaap, kaptein, Karoo, Labrador, langpad, Pretoria, stofpad, tog | Lewer kommentaar