Pintail AMc-17 - Geskiedenis Podcasts - 2021
(AMc-17: dp. 210; 1. 84'9 "; b. 22 '; dr. 8'6"; s. 9 k .; cpl. 17;
a. 1 mg.)
Pintail (AMc-17), gebou in 1937 as Three Star deur die Kruse and Banks Shipbuilding Co., North Bend, Ore., Is deur die Maritieme Kommissie van die MacPhister gekoop
Van Camp Canning Co., San Pedro, Kalifornië, en oorgeplaas na die vloot op 19 November 1940; herdoop tot Pintail (AMc-17), 7 Desember 1940; omskep deur die Western Boat Building Co., Tacoma, Wash .; en op 18 Februarie 1941 in diens geneem.
As Pintail het die voormalige beursvanger as 'n mynmyker aan die kus in die 13de vlootdistrik opgetree totdat dit buite diens gestel is en op 30 Maart 1945 van die vlootlys geslaan is.
یواس‌اس پینتیل (ای‌ام‌سی -۱۷) (Afbeelding: USS Pintail (AMc-17)) یک کشتی بود که طول آن ۸۴ فوت ۹ اینچ (۲۵ ٫ ۸۳ متر) بود. ی کشتی در سال ۱۹۳۷ ساخته شد.
از کار: ۱۹۳۷
Naam: 210 ton
Gebed: ۸۴ فوت ۹ اینچ (۲۵ ٫ ۸۳ متر)
Tema: ۲۲ فوت ۰ اینچ (۶ ٫ ۷۱ متر)
Bespreking: ۸ فوت ۶ اینچ (۲ ٫ ۵۹ متر)
سرعت: 9,0 knope
Sommige van my kollegas het my vrae gegee om te beantwoord, en dit is die hoofstuk waar ek dit wil doen. Stuur my gerus vrae om te antwoord of stuur 'n e -pos met kommentaar na my per e -pos [email protected] Die volgende is 'n paar vrae wat spesifiek aan my gegee is en wat ek besig is om te beantwoord of te beantwoord het. Eintlik nooi die vrae my uit om kommentaar te lewer oor die onderwerpe in die opskrifte hieronder.
Die metodologie - of kuns - om probleme op te los
Dit is 'n baie interessante vraag. Om 'n probleemoplosser te wees, is duidelik anders as om 'n goeie probleemoplosser te wees, net soos daar 'n spesiale vaardigheid is om skaakprobleme te ontwerp, anders as om 'n goeie skaakspeler te wees.
Toe ons ons daartoe verbind het om in 1976 'n kompetisie in Canberra te doen, het ons niks gehad om op te trek nie. Dit was ook op kort kennisgewing, en die Universiteit van Waterloo het ons toestemming gegee om sommige van hulle te gebruik. Maar ons moes op een of ander manier begin en leer. Verskillende mense doen dit op verskillende maniere. My belangrikste metode was om my oë gedurende die jaar oop te hou en 'n idee te kry uit 'n werklike ervaring, en dit destyds neer te skryf. Dit het ook beteken dat my AMC -vrae verband hou met die werklike lewe, en dit is wat ons probeer doen.
Maar ek dink die meeste probleemskeppers gaan sit en eksperimenteer met dinge en ontdek resultate, miskien nadat hulle 'n onverwagte patroon herken het. Een van die beste omgewings wat ek gevind het vir die skep van vrae, was in die uitdagingskomitee. As 'n voorbeeld, een jaar, ongeveer 1998, was ek en Mike Newman besig om P-teëls (pentomino's in die vorm van 'n P) te tesselleer, en deur te eksperimenteer het ons iets ontdek wat 'n goeie resultaat was. Maar ons kon dit nie bewys nie. Uiteindelik het Andy Liu die resultaat getoon, en Andy, een van die grootste probleemoplossers ter wêreld, het ons 'n goeie bewys getoon. Hierdie probleem was om die 1999 -kortlys van die IMO te haal.
Ek wil byvoeg dat ons, toe ons hierdie projek aanpak, ons bekommerd was dat ons idees vinnig kan opraak. Dit is waar dat sommige van ons oorspronklike idees slegs een keer gebruik kon word; ons het eintlik gevind dat ons elke jaar 'n ryker stel het as wat ons die vorige jaar gehad het. Wiskunde is 'n groot onderwerp.
Die relevansie van probleemoplossing
In die werklike wêreld moet studente probleemoplossers word. In watter onderneming hulle ook al sal hulle 'probleme' ondervind. Oor die algemeen bied wiskundige redenasie 'n model vir probleemoplossing op 'n groter skaal. In die werklike wêreld kan 'n mens 'n probleem identifiseer, besluit wat die veranderlikes is wat die uitkoms beïnvloed, onderling verbindende verhoudings identifiseer, en as dit in wiskundige sin opgelos word, die oplossing terugbring na die werklike wêreld.
Terwyl leerplanne in Australië en elders in verskillende grade oefening in probleemoplossing aanmoedig, is dit nie normaal dat daar genoeg tyd hieraan in die klaskamer bestee word nie. Dit kan om verskeie redes wees, soos tyd (meer tyd benodig vir noodsaaklike vaardighede) en die feit dat dit iets is waarvoor onderwysers nie altyd voldoende opgelei is nie. Die AMC is spesifiek ontwerp om klaskamerpraktyk in probleemoplossing te bied deur probleme aan te bied in kontekste waaraan studente hul eie daaglikse ervaring kan vertel.
Die relevansie van mededingende probleemoplossing
Ek is nie seker of ek 'n diepgaande antwoord hierop kan gee nie. Daar is egter 'n ander relevansie vir verskillende belanghebbendes. Die student is die belangrikste belanghebbende, en deur mededingende probleemoplossing aan te gaan, neem hulle 'n uitdaging aan en toets hulself aan die probleem of toets hulself aan ander. Ek sou tevrede wees met eersgenoemde. En natuurlik is dit relevant vir die onderwyser of afrigter, aangesien dit vir hulle terugvoer gee oor hul werk. Natuurlik is daar ook ander belanghebbendes soos ouers, bevolking en regerings. Regerings moet byvoorbeeld belangstel in die resultate van die Olimpiade, omdat dit 'n maatstaf is van hoe ver die studente bereik buite die klaskamer.
Gehaltebeheer, in probleemopstelling in kompetisies
Dit is 'n besonder belangrike saak vir die AMC. In die 37 jaar waarin ek voor aftrede betrokke was, onthou ek geen tipografiese of wiskundige foute wat ons spesiale assesseringsstappe moes doen nie. Terwyl dit seker is dat dit een of ander tyd moet gebeur, sal dit nie baie gereeld gebeur nie, aangesien ons van die begin af die strengste modereringstandaarde aanvaar het.
In die heel eerste jaar, 1976, van die plaaslike Canberra -kompetisie, wat 'n voorganger van die AMC was, het ons drie lae matigheid aangeneem. Dit beteken dat daar in elke laag mense is wat die probleme kry, sonder oplossings, en hulle word gevra om hul oplossings te gee en relevante kommentaar te lewer. In die AMC nou die eerste fase moderator van elke staat of gebied ,, of Nieu -Seeland, wat die probleme bespreek wat geskik is vir hul staat. Noudat daar 'n nasionale leerplan is, neem ek aan dat daar ten minste een moderator uit elke staat sal wees. In die AMC is die moderators van die tweede fase universiteitsmoderators, en die moderators op die derde vlak is gewoonlik mense wat maklik deur die voorsitter bereikbaar is.
By 'n geleentheid terwyl ek voorsitter was, het ek 'n fout agtergekom nadat ek die papier gedruk het. 'N Moderator van die derde fase het my oortuig van 'n fout wat eintlik nie een was nie. Teen 'n prys kon ek dit regmaak deur te herdruk voordat die papiere uitgegaan het. Maar die situasie het my 'n bietjie ontstellend gevind, en daarom het ek 'n vierde fase voorgestel waarin sommige lede van die probleemkomitee self verder gaan kyk.
Ek dink daar kon 'n vraag bestaan ​​oor hoe ons die integriteit van die resultate nagaan. Ons het bedrog ontdek, soms deur slim metodes wat ontwikkel het, maar ek is bly om te sê dat die voorkoms nie groot is nie, en beslis minder as wat ek sou verwag het. Ons kontroleer ook elke medalje -telling by die skool om vas te stel of die skool die leerling as goed beskou en dat 'n medalje nie 'n verleentheid sou wees nie. Ek het eintlik 'n skool gehad wat die student een keer van die hand gewys het.
Wat is kenmerkend van die AMC, in vergelyking met ander kompetisies?
Die antwoord op die vraag hierbo moet ook as deel van hierdie antwoord beskou word.
Die Australiese Wiskundekompetisie (AMC) is nie bloot 'n alleenstaande eksamen nie. Dit is die eerste stap in 'n volledige verrykingsprogram wat ontwerp is deur die Australian Mathematics Trust, wat studente in staat stel om hul talente te verken en tot hul potensiaal te ontwikkel. Die programme wat deur die Trust aangebied word, strek tot die Wiskunde -uitdaging vir jong Australiërs, verrykingskursusse en tot internasionale kompetisie.
Bo alles voldoen die AMC werklik aan my definisie van 'n kompetisie. Dit is die enigste breë wiskundekompetisie in Australië wat aan hierdie definisie voldoen, soos hieronder uiteengesit.
Wat is 'n kompetisie?
Dit was in die sewentigerjare dat die eerste groot Australiese skoolkompetisie, die Australian Mathematics Competition (AMC), bekendgestel is. Sedertdien het die Australiese opvoedingstoneel 'n groot aantal soortgelyke gebeure beleef, nie net kompetisies nie, maar soms uitdagings, assesserings, ens.
Hierdie geleenthede kan deur groot organisasies, klein organisasies, sommige uit professionele verenigings, ander duidelik van kommersiële aard, sommige vir individuele studente, sommige vir spanne, sommige redelik breed, ander nou gefokus, en in al die groot skoolvakke aangebied word. .
Hierdie gebeure word dikwels as soortgelyk beskou in wat dit aanbied, maar dit kan heel anders wees, en dit is regtig die moeite werd om te vra watter rol dit in die akademiese program van die skool speel.
Die woord & quotkompetisie & quot
Eerstens moet daarop gelet word dat mededinging dalk nie die beste woord is nie. Ons was huiwerig oor die gebruik van hierdie woord, aangesien dit in 'n ander konteks as die bedoeling geneem kan word, maar uiteindelik het ons daaroor besluit omdat daar presedente was vir die gebruik daarvan in Kanada en die VSA.
Ek moet ook let op wat ons bedoeling was met die gebruik van die woord & quotkompetisie & quot. Ons wil nie beklemtoon dat studente teen mekaar meeding nie. Ons sien dit eerder as die student wat teen die probleme meeding. Met ander woorde, ons sien die AMC as 'n persoonlike uitdaging waarin die student probleme kan oplos met die wete dat as dit nie slaag nie, dit nie teen hul persoonlike beoordeling gereken het nie, maar as dit slaag, is daar persoonlike bevrediging en erkenning. En as 'n mens 'n wiskundige probleem kan oplos, is dit nie net bevredigend nie, maar dit bied ook die motivering om 'n ander een op te los.
Diagnose en terugvoer
Ons beskou 'n kompetisie nie net as 'n geleentheid om te assesseer en te diagnoseer nie, maar dit is steeds 'n belangrike kenmerk van die AMC. Dit was die oorspronklike Australiese kompetisie, wat vanweë die groot inskrywingsgetalle en die optiese lees van die antwoorde gedetailleerde terugvoer kon gee.
Die AMC word noukeurig deur kundiges uit elke staat gemodereer om te verseker dat die wiskundige inhoud binne die omvang van die streeksillabus is. Die meeste van die vraestel, veral die eerste helfte, is wat 'genoem kan word' Kurrikulumgebonde ', wat in 'n bekende klaskamerverband afspeel. Aan die einde van die vraestel kan vrae gestel word in kontekste wat nuut is vir die student, alhoewel wiskunde nog steeds aan die student bekend is.
Dit beteken dat die AMC regtig 'n bietjie meer toets as die normale wiskunde in die klaskamer, wat studente identifiseer wat hul kennis op nuwe situasies kan toepas. Die AMT reik 'n & quotMathematics and Problem Solving & quot Vaardigheidsertifikaat uit aan studente wat andersins nie 'n krediet sou ontvang nie, maar nogtans op bevredigende vermoë in probleemoplossing (wat die AMC meet) en vaardigheid aangedui het.
Dit het 'n groot aantrekkingskrag, ook omdat daar vrae van alle standaarde is, wat begin met redelik maklike vrae wat alle studente moet kan oplos, en die vrae word steeds moeiliker tot die laaste 5 vrae wat vir baie talentvolle studente is. Studente van alle standaarde het die geleentheid om gedurende hierdie tyd te bereik en uitgedaag te word.
Die konsep van uitdaging is eintlik van die huidige belang in die professie van wiskunde -onderwys. 'N ICMI -studie (nommer 16) Uitdagende wiskunde in en buite die klas is tussen 2002 en 2009 uitgevoer, met die finale uitslag in 'n gelyknamige boek wat deur Springer uitgegee is. Hierdie internasionale studie is saam met my gelei.
'N Kompetisie is 'n geleentheid wat deel uitmaak van 'n veel groter ervaring. Hierdie ervaring stel 'n student in staat om in die weke voor die geleentheid tyd te spandeer om probleme van die aard te ondervind (en alle probleme in die verlede is geklassifiseer en beskikbaar). Daarna is daar 'n beduidende voordeel om die oplossings te bespreek, veral om die oplossings op te volg wat hulle nie op die dag kon doen nie. Enige gesprek, hetsy onder studente of met die onderwyser, is voordelig. Daarom bied AMT volledig uitgewerkte oplossings vir die probleme.
'N Basis vir verdere ontwikkeling
Boonop is die belangrikste ding dat 'n student wat dit alles ervaar het, meer wil doen. Die AMC is net die eerste in 'n reeks aktiwiteite wat binne die groter wiskundeprofessie van Australië plaasvind, wat daartoe lei dat Australiese studente moontlik Australië verteenwoordig by die Internasionale Wiskundige Olimpiade en studente in sommige ander lande vir hul nasionale Olimpiade -programme geïdentifiseer word.
Die volgende stap na die AMC is beslis om deel te neem aan die baie gewilde Wiskunde -uitdaging vir jong Australiërs, wat kursuswerk insluit wat die probleemoplossingsvaardighede van die student aansienlik ontwikkel.
Aan die einde hiervan kan Australiese studente wat goed deelneem aan die AMC en die uitdaging, genooi word om aan meer gevorderde werk deel te neem, wat onder toesig van plaaslike akademici of voormalige spanlede van die Olimpiade kan wees.
Waarom het dit gebeur in Canberra - die CAE, of Peter O'Halloran of iets anders?
Ja, die voor die hand liggende antwoord op hierdie vraag was ja, Peter O Halloran was die rede, en hy was in Canberra. Maar daar is 'n subtiele uitbreiding op hierdie antwoord, wat impliseer dat dit nie op dieselfde manier vandag sou gebeur het nie. Ons was in 'n College of Advanced Education, 'n nuwe tipe tersiêre instituut waarin die klem op onderrig val en nie nagevors word nie. Soos in my memoires genoem, het ek in 1972 'n navorsingsartikel aan 'n tikster voorgelê en vyf minute later is ek by die kantoor van die skoolhoof ingeroep en is ek aangesê om dit nooit weer te doen of selfs navorsing te doen nie. Daar is vir my gesê dat dit slegs 'n onderriginstituut is.
In daardie dae was die enigste promosies moontlik van dosent tot senior dosent, en dit was gewoonlik 'n formaliteit nadat 'n dosent 'n jaar lank in die top was en pligsgetrou diens gelewer het. Alhoewel die onderrig swaarder was as by 'n universiteit, wou personeel ander belangstellings vind. Ek het 'n belangstelling gevind om goeie hulpbronne te ontwikkel, vandaar my tyd by die Open University in Brittanje, maar ek en ander was toevallig bereid om saam met Peter te werk.
Ek dink nie dit sou vandag moontlik wees nie. Al die kolleges is as deel van die Dawkins -hervormings tot universiteite omskep, en vandag is Canberra CAE, as die Universiteit van Canberra, net so mededingend soos 'n universiteit as die voormalige. Dit het onlangs ingebreek op die wêreldranglys op ongeveer die 650 -posisie, in vergelyking met die beste universiteite ter wêreld, en personeel moet 'n gereelde navorsingsuitset hê. Ek dink nie Peter sou suksesvol gewees het as hy in 1976 aan 'n universiteit was nie, en ook nie in 2012 aan die Universiteit van Canberra nie.
Daar is 'n ander punt wanneer u die eerste deel van hierdie vraag beantwoord, waarom in Canberra. 'N Bekende Victoriaanse opvoeder het my vertel hoe moeilik dit was om die AMC in Victoria in te stel, en het gesê dat dit onmoontlik sou gewees het as die kompetisie in Sydney ontstaan ​​het. Canberra word gereeld elders in Australië nogal negatief beskou, maar dit is ten minste neutraal, so miskien was Canberra net waar alles moes begin.
Die aantal skole, en watter skole, en waarom hulle inskryf
Dit is moeilik om te veralgemeen in hierdie antwoord, aangesien daar verskillende inskrywingspatrone in Australië is, en in werklikheid verskillende deursnit van die skooltipe in verskillende state. New South Wales het byvoorbeeld 'n groot netwerk van selektiewe regeringskole, terwyl Melbourne 'n groter aantal privaatskole het.
Tydens die skryf hiervan het ek nie meer toegang tot die statistieke nie, maar teen die einde van my termyn was die aantal sekondêre skole wat deelneem ongeveer 80% van die totaal, miskien ongeveer 2300, terwyl die aantal laerskole baie kleiner is, miskien slegs 20 %. Byna oral is toegang vrywillig in staatskole, terwyl privaatskole veranderlike toegangspatrone het. Sommige fokus veral op jaar 7, om 'n mate van studentevermoë te kry, sommige fokus slegs op topvorm, en daar is ander patrone. Daar sou in die algemeen 'n proporsioneel groter aantal studente van privaatskole wees. Interessant genoeg is die land goed verteenwoordig, en ons kry briewe daaruit om ons te bedank dat hulle 'n seldsame kans gegee het om dieselfde dinge te doen as wat stadstudente as vanselfsprekend aanvaar.
Die uitdaging en verryking word deur minder skole ingeskryf. Gewoonlik is daar 650 skole wat vir die uitdaging ingeskryf is en 320 in die verryking. Natuurlik is daar meer skole wat soms inkom.Volgens ons terugvoer, insluitend die PwC -verslag wat hieronder genoem word, weet die meeste skole van ons, maar 'n gemiddelde skool kan slegs inskryf as hulle 'n besonder talentvolle student het. Aan die ander kant is daar skole wat presteer wat gereeld inskryf en die verryking as hul hoofklasaktiwiteit vir topvorm gebruik, as die topvorm die formele leerplan vinnig onder die knie het.
Informatika is moeiliker om te beantwoord, maar die afgelope jaar het die Australiese informatika -kompetisie gegroei tot meer as 4000 inskrywings, van my af dink meer as 100 skole wat dit as 'n lewensvatbare wiskundeklasaktiwiteit beskou.
Iets oor die belangrikheid van die dalende status van wiskunde en die dalende kwalifikasies van wiskunde -onderwysers
Almal weet dat daar 'n probleem in Australië is, maar niemand het die antwoord nie, deels omdat dit 'n baie komplekse probleem is en beslis nie oornag opgelos kan word nie. Die standaard van Australië daal in die twee belangrikste internasionale toetse, TIMSS en Pisa, en daar is geen twyfel dat daar 'n probleem is nie.
Die sleutel tot standaarde is die onderwyser. Elke keer as ek 'n goeie wiskundige vra of hulle deur 'n spesifieke onderwyser geïnspireer is, sal hulle ja sê en minstens een naam gee. 'N Onderwyser moet in beheer wees van die onderwerp, die vakkultuur verstaan, nie geïntimideer word deur 'n talentvolle student nie, maar inteendeel moet beskeie wees oor die behandeling van die student, 'n hoofvak in wiskunde moet hê, en bowenal moet het dan 'n entoesiasme vir die onderwerp wat aan die student oorgedra word. Daar is nou hoërskole in Australië waar nie een onderwyser 'n hoofvak het nie. Baie onderwysers in liggaamlike opvoeding is verander in wiskunde -onderwysers. Terwyl baie van hulle oor die algemeen positief hieroor is, merk hulle nie al die blokkies hierbo nie.
In my dae as student was daar geen probleem nie. As u 'n onderwyser wil word, kan u as student betaal word (baie aantreklik), maar 'n paar jaar lank gebind wees. Dit kan nie meer gedoen word nie, dus is dit nodig om die beroep aantrekliker te maak. Die salaris is nie die enigste probleem hier nie. In werklikheid is salarisse nie noodwendig so laag nie. Maar daar is byvoorbeeld aantrekliker beroepe in die IT- en finansiesbedryf, waar u nie hoef te bekommer oor dissiplinêre kwessies nie. Daar is ander maniere om onderrig aantrekliker te maak, selfs deur hulle 'n beter werkplek en waardigheid in hul skole te gee.
Daar is ander probleme. Op my dag as student spandeer ons 320 minute per week in wiskundeklasse op hoërskool. Hierdie syfer word algemeen aanvaar om ongeveer 200 minute te wees. Die leerplan is afgesny. Wat oorbly, is meer wat ek berekening sou noem, met interessante dele van wat ek werklike wiskunde sou noem ontbreek. Die onderwyser het dus 'n moeiliker taak om mee te begin.
Onderwysersopleiding is nog 'n deel van die probleem. Laerskool onderwysers benodig baie meer as wiskunde jaar 10. Daar moet werklike wiskundige inhoud in die opleiding van hierdie onderwysers wees. Dit is nou moeilik vir 'n laerskoolonderwyser om 'n vak te kry. My seun Gregory is die enigste primêre onderwyser in Canberra met 'n wiskundige hoofvak, en is baie gewild, maar nou is die manier waarop finansiering op universiteite werk, slegs 'n subvak moontlik, omdat 'n onderwysfakulteit meer geld kan verdien deur meer te leer sy eie eenhede.
Sekondêre onderwysersopleiding is net so 'n ernstige probleem. Die beste manier om te kwalifiseer, is om eers 'n wiskundegraad te behaal (selfs honneurs, soos my broer John en kollega Anna Nakos) en dan 'n Dip Ed. Maar onderwysfakulteite kry meer geld deur die student op te lei met 'n vierjarige BEd waarin hulle baie meer sosiologie en sielkunde en baie minder wiskunde onderrig. Die Universiteit van Canberra het pas herstruktureer om die wiskunde- en onderwyspersoneel in die een fakulteit op te neem. Dit is ongewoon in Australië, maar blyk 'n baie belowende stap te wees. Dit gebeur wel in die Auckland Universiteit en ek verstaan ​​dat dit goed werk.
Elitisme vs uitnemendheid
Dit is 'n verwarrende onderwerp omdat die gebruik van hierdie woorde soms doelbewus gebruik kan word om 'n misleidende indruk te gee. Daar is geen verwarring oor die woord nie Uitnemendheid, dit spreek vanself. Dit is die woord Elite wat verskillende betekenisse het. Baie mense gebruik die woorde Elite atleet in die sin dat hy 'n atleet op 'n baie hoë vlak is, eintlik 'n uitstekende atleet, maar een wat 'n moeilike vlak bereik het. Dit bring my by hoe ek die woord wil gebruik. Vir my is 'n elite -skool baie duur en in die algemeen moeilik om in te gaan. Met ander woorde ontoeganklik vir die algemene persoon. My kommer is oor hierdie betekenis, wat verband hou met toeganklikheid.
'N Paar jaar gelede is ek na 'n regeringsvergadering ontbied vir 'n inligtingsessie deur die destydse hoofwetenskaplike, wat die taak gekry het om die nuus oor begrotingsbesnoeiings te bring. Mense wat verteenwoordig wat ek wetenskaplike verrykingsorganisasies sou noem, byvoorbeeld wetenskapkommunikators, wetenskapweekmense, ens. Daar was verskeie meningsrede wat gevolg het en 'n aantal van hierdie mense beskryf ons as elitisties.
Dit is dus waar ek gereeld ons situasie in regeringsonderhandelinge moes verduidelik. Ja, ons bring mense aan baie hoë standaarde, maar dit is duur, en nie baie het die geld om dit te bekostig nie. Die behoefte aan regeringsondersteuning was dus altyd om universele toegang moontlik te maak, sodat studente van alle sosio-ekonomiese agtergronde toegang tot hierdie kwaliteitsprogram kan kry.
Die PwC -verslag
Die moeilikste deel van my werk was waarskynlik altyd om te onderhandel vir finansiering deur die regering. Dit blyk moeiliker te word in die rigting van 2010, toe 'n nuwe finansieringsronde voorlê (ons het jare lank onderhandel en gelyk behandel met ons susterorganisasie Australian Science Innovations (ASI), wat die Olimpiade in Biologie, Chemie en Fisika behartig het). . Ons is befonds, maar was ook onderhewig aan 'n eksterne hersiening, wat in verdere oorwegings van kritieke belang sou wees. Ons het tot op hierdie tydstip daarop staatgemaak om groot op te let, en dit was regverdig dat ons 'n eksterne ondersoek moes doen om ons onafhanklik te evalueer. Ons het die geleentheid verwelkom, want ons was vol vertroue dat ons aan ons kant was, maar was aanvanklik ook senuweeagtig, aangesien dit steeds van die agenda afhang.
Die resensent wat aangestel is, was PricewaterhouseCoopers, 'n hoëprofessionele multinasionale, en dit was duidelik dat die resensie die indruk sou hê. Die hersiening het laat in 201 begin en het gedurende die eerste deel van 2011 plaasgevind. Die hersiening het begin met 'n deeglike onderhoud met my en my ASI -eweknie, en in die daaropvolgende weke met verskeie belangrike belanghebbendes tydens sessies in verskillende stede regoor die land. Vroeg in 2011 het ons 'n voorlopige inligtingsessie gekry en gevra vir reaksie. Die finale verslag is in die middel van die jaar uitgereik.
Die resensie was vir ons baie gunstig. Die Wetenskap -olimpiade het minder infrastruktuur as ons en het spesiale opmerkings oor oorlewing gekry, maar saam is ons geprys omdat ons die land bevoordeel het, die standaard van Australië in wiskunde en wetenskap verhoog het en sodoende bygedra het tot die ekonomie.
Daar was besonder mooi besonderhede. Deel hiervan was 'n professionele evaluering van ons vrywilligers, iets wat ons nooit self geweet het nie, maar ons was geïnteresseerd om die evaluering te sien, wat ongeveer gelyk was aan ons jaarlikse uitgawes. Ons kon dit ongeveer ook na ons AMC ekstrapoleer. 'N Interessante uitkoms was dat ons beter bekend was by skole regoor die land as wat sommige mense gedink het, en dat ons baie lof gekry het oor die sukses van ons mediaprogram (soos hieronder uiteengesit).
Die verhouding tot die regering - befondsing deur die regering
Dit is baie moeilik om staatsfinansiering te kry, en die metodes het deur die jare verander, selfs tussen twee departemente, die een wat onderwys en die wetenskap bevat. Een van die kwessies was, waartoe ons beter behoort, en dit was nie ongewoon om van die een na die ander gestuur te word nie. Beide sou af en toe 'n program wat die beste by ons pas, maar die probleem was dat ons in kompetisie was met organisasies wat ons nie as soortgelyk beskou het nie. In die laaste regering het ons ekstra probleme met die onderwys gehad, aangesien alle diskresionêre geld afgestaan ​​is vir gebruik deur die state.
Sedert ek afgetree het, het ek later een van die staatsamptenare leer ken waarmee ek gereeld moeilike onderhandelinge gehad het. Hy was toe ook afgetree en ons kon 'n bietjie meer vryelik praat oor die groot hoeveelheid tyd wat ons heen en weer bestee het. Natuurlik sou hierdie mense hul hande vasgemaak het omdat hulle onder instruksies van bo was. Ek het aangeneem dat hierdie mense te alle tye dieselfde frustrasies gehad het wat gemors is, en hy het absoluut saamgestem. Hy het saamgestem dat die probleem was dat ons nooit presies pas by die doel van die algemene fondse waarop ons aansoek gedoen het nie. Hulle mening was, net soos ons, dat die regering van bo af geld vir die Olimpiade in kwarantyn moes plaas. Dit sal aanspreeklikheid nie belet nie.
Wat is die rol van die media?
Soos geïmpliseer uit die PwC -verslag, het AMT 'n baie goeie geskiedenis wat die gebruik van die media betref. Dit is vir ons baie belangrik, want wiskunde en wetenskap is baie moeiliker om in die Australiese media te kom as sport (hoewel dit ook die lewensbloed van sport is). Die redes vir ons sukses kan toegeskryf word aan die energie en organisasie van Janine Bavin, wat ons formele media- en borgaannemer was tydens my termyn as uitvoerende direkteur. Dit het ook die behoefte aan maklike kommunikasie tussen Janine en die kantoor behels, veral as sy te alle tye direk met die uitvoerende direkteur en die bestuurder kon skakel. Ek het dit altyd geniet om saam met Janine te werk en het baie tyd bestee aan hierdie aspek van die Trust -aktiwiteite.
PwC beklemtoon die uitstekende media -blootstelling wat ons gedurende hierdie tyd gehad het. Miskien was die belangrikste prestasies die berig oor ABC se 730 -verslag en 7 uur televisienuus, gereelde opdaterings en onderhoude van mense soos Adam Spencer oor Sydney ABC -ontbyt en Red Symons oor Melbourne ABC -ontbyt, maar dit gaan veel verder as dit . Die werk word nie gedoen deur 'n vrystelling te skryf en dit op 'n faksmasjien af ​​te stuur of op 'n webwerf te plaas nie. Die meeste werk is opvolg, en Janine het dit altyd maksimaliseer. In 'n jaar gedurende die 24 -uur periode van 'n Australiese Wiskundekompetisie is ek nie minder nie as 12 geleenthede ondervra, meestal deur die ABC, wat altyd 'n aangename geleentheid was, aangesien die verslaggewers baie dinge in diepte gevra het waaraan ek soms nie gedink het nie myself. Janine sou die meeste hiervan opgestel het. 'N Ander onvergeetlike een was nie lank voor aftrede nie, en ek het op afspraak verskyn op Rod Quinn se hele nagprogram, wat oral in Australië gegaan het, waar Rod die bal aan die rol gesit het deur te vra waarom wiskunde so belangrik is en die hele uur van 04:00 tot 05:00 gewy is aan die onderwerp, waarvan die meeste bestee is aan oproepe. Ek het nie geweet so baie mense was wakker en bedrywig op daardie uur van die dag nie! Ek het dit ook geniet om in die Canberra -ateljees van die ABC te gaan, waar ek soms ondervra is, veral deur Genevieve Jacobs.
As deel van die strategie is dit van die spanlede van die Olympiade nodig om skriftelik in te stem dat hulle beskikbaar is vir die media. Nie almal is geskik nie, maar sommige is uitstekend, en ons kan weet watter van hulle die beste is. 'N Spesiale gunsteling van Adam Spencer was Max Menzies, en hy het altyd in die tyd vir hom gevra. Maar daar was baie ander. Graham White was ook uitstekend. Ek onthou een aand toe ek in 2006 deur die strate van Ljubljana gestap het na die slotseremonie dat ek 'n oproep op my selfoon ontvang het van die ABC in Sydney (Adam Spencer) en ek kon die telefoon deurgee na Graham, met wie 'n onderhoud in die strate ondervra is. terwyl mense in Sydney wakker word om na die program van Adam te luister.
Northern Pintails is elegante, langnekende eende met 'n slanke profiel. Die stert is lank en spits, maar dit is baie langer en meer prominent by broeiende mannetjies as by wyfies en nie -broeiende mannetjies. In vlug is die vlerke lank en smal.
Groter as 'n Groenvlerk Teal, kleiner as 'n Mallard.
tussen kraai en gans
Lengte: 51-76 cm (20,1-29,9 in)
Gewig: 17,6-51,1 ons (500-1450 g)
Spanwydte: 86,4 cm
Broeiende mannetjies van die Noordelike Pintails val op met 'n blink wit bors en 'n wit streep oor hul sjokoladebruin kop en nek. Wyfies en mannetjies wat smelt (verduistering van die vere) is gevlek in bruin en wit met 'n ongemerkte ligbruin gesig en 'n donker snawel. Tydens vlug flits mans 'n groen spekulum (die binneste vlerkvere of sekondêre) en wyfies 'n bronsspekulum.
Northern Pintails dabbel op die oppervlak van die water en filter sade en insekte met hul snawels uit. Hulle waggel ook aan die kante van vleilande en deur landbouvelde wat voed op graan en insekte. Hulle vorm groot groepe en assosieer maklik met ander eende gedurende die nie -broeiseisoen.
Northern Pintails broei in seisoenale vleilande, saailande, grasvelde, nat weivelde en weivelde met kort gras. Hulle voer voer in vlak vlak vleie, mere en damme. Hulle spandeer die nie -broeiseisoen in vleilande, damme, mere, baaie, getymoerasse en oorstroomde landbouvelde.
Gepubliseer deur die Smithsonian Institution tussen die 1920's en die 1950's, bied die Bent -lewensgeskiedenisreeks monografieë 'n dikwels kleurvolle beskrywing van die voëls van Noord -Amerika. Arthur Cleveland Bent was die hoofskrywer van die reeks. Die Bent -reeks is 'n uitstekende bron en bevat dikwels aanhalings van vroeë Amerikaanse ornitoloë, waaronder Audubon, Townsend, Wilson, Sutton en vele ander.
Bent Life History for the Northern Pintail - die algemene naam en subspesie weerspieël die nomenklatuur wat gebruik is toe die beskrywing geskryf is.
Lente: noordwaarts, altyd noordwaarts, duidelik aangedui op die verre hemelruim, wys die lang skraal figuur van die pintail, in die voorhoede van die lentemigrasie, en buig af na afgeleë en steeds bevrore kus. Hierdie geharde pionier strek met die eend om die eerste van die eende te wees wat noordwaarts gestoot het op die hakke van die terugtrekkende winter, en strek sy migrasie na die Arktiese kus van die vasteland en beslaan die grootste broeibereik van enige Noord-Amerikaanse eend, dwarsdeur waarvan die meeste algemeen en algemeen bekend is.
Prof. George E. Beyer (1906) sê dat "in Louisiana" winterbesoekende individue, net soos by soortgelyke individue van die wilde eend, baie vroeg noordwaarts beweeg, waarskynlik nooit later as middel Januarie nie, "terwyl die lente oorgange in daardie staat "is die nuutste van alle eende behalwe die teel en die graaf." Dit is verantwoordelik vir die twee verskillende pintailvlugte waarmee kanonniers bekend is. Dr F. Henry Yorke (1899) erken drie verskillende vlugte wat hy sê:
Die lentemigrasie bo die ryplyn begin met die eerste opbreek van die winter, die eende volg die oop waterpoeljies wat in slope, mere en riviere voorkom, en met die geelbeen-eend is die eerste van die nie-duikers wat begin hul noordelike broeiplekke. Hulle kom in drie verskillende kwessies aan; die eerste vertrek, ten minste in grootmaat, voordat die tweede aankom, bly hierdie verblyf ongeveer 'n week voordat hulle noordwaarts gaan. 'N Afwesigheid van pintails vir drie of vier dae volg gewoonlik voordat die derde uitgawe verskyn, wat volgens die weer 'n week of 10 dae bly, en dan noordwaarts reis, en hoofsaaklik suid van die Kanadese lyn broei.
Edmonde S. Currier (1902) sê oor sy aankoms in Iowa:
As die groot ys laat opbreek in die seisoen,] as die] eerste week in Maart, wat dikwels na 'n erge winter gebeur, vind ons die gretige varkstaartjies (Defile aeufo) en die eerste vlug mallards wat opkom , en dan is daar 'n voëllewe wat die moeite werd is om te sien. Alhoewel die aantal eende wat hier verbyloop vinnig afneem, bly daar steeds duisende oor.
Die eerste pintailvlug is by ons die grootste, en hulle verskyn altyd terwyl die ys loop. 'N Paar dae voordat die ys meegee, kom daar soms 'n kudde op en rondloop oor die bevrore rivier asof hulle waarnemings neem en dan na die suide verskyn. As 'n reën kom voor die ys uitgaan en poele vorm in die mielielande in die onderste land, sal hulle daarin kom totdat die riviere oopgaan, of 'n koue golf ons tref.
Die pintail bereik sy broeiplekke in Noord-Alaska vroeg in Mei en soms voor einde April, terwyl die wintertoestande nog heers. Dr E. W. Nelson (1887) sê:
Een, lente 'n klein partytjie is gevind op 'n klein springgat in die ys aan die kus, die eerste Mei, terwyl 'n voet sneeu nog die grond bedek het en die temperatuur slegs 'n paar grade bo nul was. Namate sneeu en ys verdwyn, word hulle meer en meer, totdat hulle omtrent die grens van byna elke poel op die breë fiats gevind word vanaf die monding van die Kuskoquimrivier noord tot by die kus van Kotzebue Sound.
Hof: Die vertoning van die skaam pintstaart word nie gereeld gesien nie, want selfs op hul afgeleë noordelike broeiplekke is die mannetjies altyd waaksaam en word hulle nie maklik genader nie. Die opvoering lyk soos dié van die teelbome, waar verskeie drake op 'n enkele eend gesien kan word, wat elkeen regop op die water staan ​​en trots sy sneeubors vertoon, met sy lang nek in grasieuse krommes verdubbel totdat sy snawel op sy rus rus 'n swelende bors en met sy lang stert na bo wys hy sy sjarme, en in sagte newe -notas verwoes hy sy skynbaar onverskillige dame -liefde totdat sy haar goedkeuring uitdruk met 'n af en toe 'n lae kwaksalwer.
'N Opvallender vorm van hofmakery, en een wat meer gereeld gesien word, is die wonderlike huweliksvlug wat doktor Nelson (1887) so goed soos volg beskryf het:
Eens, op 17 Mei, terwyl jy sit en uitkyk op 'n reeks klein damme, 'n speld. sterte het opgestaan ​​en weggespring, die mannetjie in volle jaag agter die wyfie aan. Heen en weer het hulle met 'n wonderlike vinnige snelheid verbygegaan, met gereelde vinnige draaie en ontwikkelings. Op 'n oomblik was hulle byna uit die oog, hoog bo -oor hulle, en die volgende keer het hulle op 'n betrokke baan langs die grond gespring, baie moeilik om met die oog te volg. Eers lank het 'n tweede mannetjie by die jaagtog aangesluit, daarna 'n derde, ensovoorts totdat ses mans met mekaar geveg het. Dit lyk asof die oorspronklike agtervolging die enigste was wat dit kon behou
verloor vir die slinkse wyfie, en as gevolg van haar behoorlike draaie en krommes kon hy slegs met tussenposes nader kom. Elke keer as hy dit reggekry het, het hy altyd onder die wyfie geloop en so naby haar gehou dat hulle vlerke geklap het met 'n geluid soos 'n wagter se ratel en 'n lang afstand hoorbaar was.Hierdie jaagtog het 'n halfuur geduur, en nadat vyf van die agtervolgers een vir een geval het, het die oorblywende paar (en ek dink die mannetjie was dieselfde as die pak) in een van die damme gevestig.
Nest: Mnr. F. Seymour Hersey sê in sy aantekeninge oor hierdie spesie in die noorde van Alaska:
Daar is waarskynlik geen plek binne die broeibereik van hierdie wydverspreide eend waar dit meer volop is as op die stuk toendra wat grens aan die Beringseekus van Wes -Alaska nie. Byna elke klein toendra -dam sal 'n paar voëls bevat: miskien 'n paar of 'n wyfie en twee of drie mannetjies: en partye van twee tot vyf of ses vlieg voortdurend van een dam na die ander.
Die pintail maak sy nes baie verder van die water as enige ander van die noordelike broeiende eende, hoewel die groter getal naby die oewers van damme nestel. Voordat die stel klaar is, is die eiers bedek met dons, vermeng met blare, stokke, dooie gras en mosse, en die wyfie bring die dag op 'n aansienlike afstand van die nes deur. Inkubasie begin eers as die stel voltooi is. Vroeg in Junie 1914, toe ek 'n paar kilometer terug van St. Michael oor die toendra loop, het ek 'n paar stukke dons aan die voet van 'n paar dwergwilgbosse gesien. Dit het my vermoedens gewek en tussen die opgehoopte dooie blare en môre by die wortels van die bos gesoek, het ek gou 'n onvolledige stel pintail se eiers onthul. Hulle was deeglik weggesteek en as dit nie was nie, sou die paar stukke dons onontdek gewees het. Die wyfie het later hierdie stel voltooi, en op 10 Junie het die nes nege ooie gehou. Hierdie nes was minstens 'n half kilometer van die naaste water af. By die monding van die Yukon op 17 Junie 1914 is twee neste in die middel van 'n klompie wilgers in 'n moeras gevind. Die bosse groei binne 'n paar sentimeter
water waardeur 'n swaar groei grof gras uitsteek. Omtrent die basis van die wilgers die dooie gras van pr
vieslike jare is gematig en in hierdie dooie gras is die neste gemaak. Dit was die natste situasie wat ek ooit geken het om hierdie spesies in die noorde te kies.
Soos verwag kan word van 'n vroeë migrant, is die pintail een van die vroegste telers in Noord -Dakota wat hy op 1 Mei of vroeër begin lê het, en ons het gevind dat baie van die besproeiings die eerste week in Junie uitgebroei het. Die nes word feitlik oral op droë grond geplaas, soms naby die rand van 'n kuil of dam, soms op 'n eiland in 'n meer, maar meer gereeld op die weiveld en soms 'n half kilometer of meer van die naaste water af is dit oor die algemeen swak versteek en is dikwels in die oog. Op 'n keer, terwyl ek 'n stuk verbrande weiveld oorsteek, sien ek 'n donker voorwerp wat 'n half kilometer verder was, wat by nadere ondersoek 'n pintail was wat op 'n nes vol halfgebraaide eiers sit, en dit was 'n pragtige illustrasie van ouerlike uitkoms en het getoon dat die voël nie afhanklik was van verberging nie. 'N Diep holte word in die grond uitgeskep, wat spaarsamig met strooitjies en stoppels bedek is, en 'n skraal voering van dons word in hoeveelheid toeneem namate inkubasie vorder.
My aantekeninge in Noord -Dakota beskryf vier neste van hierdie spesie. Die eerste nes wat op 31 Mei 1901 gevind is, is versteek in taamlik hoë grasveld op die hoogste deel van 'n klein eiland in een van die groter mere. Op 15 Junie vind ons 'n ander nes in 'n oop situasie tussen taamlik yl, maar hoë prêriegras, wat duidelik sigbaar was, terwyl die eiers pragtig weggesteek is deur 'n dik laag dons. 'N Ander nes is vir ons gewys deur 'n paar boere wat 'n groot stuk prairie opgewerk het en die voël gespoel het toe hulle binne 'n paar meter van die nes verby is, en 'n smal strook wat die nes bevat, agtergelaat het, maar iets het die eiers vernietig 'n Paar dae daarna was hierdie nes 'n half kilometer van die naaste water af. Die vierde nes was op die rand van 'n bewerkte koringland, naby die kruin van 'n steil wal wat in 'n groot hol skuins lê, die nes was 'n diep holte in die bodem van 'n voor, 7 duim breed by 4 diep gevoer met stukkies stro en onkruidstoppels, met 'n matige hoeveelheid dons rondom die eiers, was dit baie swak weggesteek deur die geringe groei van onkruid om dit, en die agt eiers wat dit op 10 Junie bevat het, was sterk geïnkubeer.
In Saskatchewan, in 1905 en 1906, het ons 11 neste van sterte aangeteken, waarvan 8 op een dag op 'n klein eiland gevind is, waar hierdie spesie broei met 'n groot aantal gadxvalls, blouvlerke en groenvlerke, skopgrawe, wilde eend, kaalkop en kleiner eende. Een pintail se nest was pragtig geleë onder 'n wilde rosebos tussen die sandheuwels naby Crane Lake, 1 myl van die naaste spruit en 3 km van die meer af.
Robert B. Rockwell (1911) het twee neste van hierdie spesie, in die Barr Lake -streek van Colorado, gevind in beslis blootgestelde situasies, wat hy soos volg beskryf:
Die eerste nes, wat op 11 Mei 1907 gevind is, was waarskynlik die mees ongewoonste nes van die pintail wat nog ooit aangeteken is. Dit was net 'n kleinigheid minder as 18 voet van die spoorlyn van die hooflyn van die Burlington-roete, waaroor 'n dosyn of meer swaar treine elke dag gedonder het, en ver binne die spoorweg, waar seksies en voetgangers verbygaan heen en weer voortdurend. Die moedervoël het 'n holte in die grond gevind, ongeveer 8 sentimeter in deursnee en 8 sentimeter diep, en dit met gras uitgevoer en die twee vars eiers wat dit op hierdie datum bevat, is neergelê sonder dat daar dun dun voering was. Die wyfie spoel toe ons verby die baan kom, ongeveer 20 meter ver, en trek sodoende ons aandag. 'N Week later (op die 18de) was die nes redelik goed uitgevoer met dons en het dit nege eiers bevat, waarvan een eier blykbaar elke dag neergelê is. Op 24 Mei het die nes 1] eiers bevat, en die ouer was baie makter as tydens die twee voorafgaande besoeke, wat ons toegelaat het om binne 15 meter van haar af te kom en binne 20 meter van ons af te klim nadat ons gespoel was.
'N Ander eienaardige nes is gevind op 30 Mei 1908 met 11 eiers wat gedurende die eerste week in Junie uitgebroei het. Hierdie nes was 'n verdieping in 'n perfek kaal sanderige woonstel sonder 'n deeltjie van verberging van enige aard. Die holte was in die mees blootgestelde posisie binne honderde meters, en was redelik goed uitgevoer met onkruidstingels, gras, ens. Die broeiende wyfie was baie opvallend teen die agtergrond van kaal sand en kon maklik gesien word vanaf 'n afstand van 50 voet of meer. Hierdie voël was nogal wild en gespoel terwyl ons nog 'n entjie van die nes af was.
Mnr. Eugene S. Rolfe (1898) teken, wat ek nog nooit gesien het nie, 'n pintail -nes in 'n nat situasie op, wat baie ongewoon is:
Die nes van die pintail verskil in die algemeen min van ander eende wat hoë droë kolle tussen die grasveld, dasborsel of ou stoppels kies, maar 'n jong boer het my hierdie jaar na 'n klomp dik groen bolle gevoer wat 'n ruimte so groot soos 'n eetkamer bedek tafel in die middel van 'n veerkragtige moeras, en in die middel hiervan, 6 duim uit water (18 sentimeter diep) opgebou op 'n fondament van growwe gedroogde biesies, presies soos die rooikop, seilrug of rooi , en bedek met dons, was 'n ware nes van die pintail. Die wyfie was tuis en het toegelaat om binne 6 voet te kom, en ek het 'n paar oomblikke nuuskierig na haar gekyk en spyt oor die afwesigheid van my kamera voordat ek besef dat dit die pintail was in 'n baie ongewone situasie.
Die dons in die pintail se nes lyk die meeste soos dié van die graaf, maar dit is groter en donkerder. Dit wissel in kleur van "hare bruin" tot "fuscous" of "naeltjiebruin" met witterige middelpunte. Die borsvere wat met die dons gemeng word, het 'n kenmerkende gestreepte patroon of is grysbruin met 'n breë wit punt.
Eiers: Slegs een broei word in 'n seisoen grootgemaak en die aantal eiers in die stel is gemiddeld minder as met ander eende wat op die oppervlak voed. Die stel wissel van 6 tot 12 eiers, maar dit is gewoonlik minder as 10. Dit is ongewoon om die eiers van ander eende in 'n pintail se nes te vind, maar aangesien die eiers baie soos dié van ander spesies lyk, kan dit 'n meer algemene voorkoms wees. as wat dit veronderstel is om te wees. Edward Arnold (1894) teken die vind van 'n goue oog se eier in 'n pintail -nes in Manitoba aan. Die eiers lyk baie in kleur en algemene voorkoms soos dié van die eend en die graaf, maar hulle is gemiddeld kleiner as eersgenoemde en effens groter as laasgenoemde, en die metings oorvleuel in beide gevalle. In die vorm is hulle gewoonlik ellipties eiervormig en die kleur wissel van baie bleek olyfgroen tot baie I) ale olyfbruin, wat tot 'n blou tint vervaag.
Alhoewel die eiers van die pintail nie geskei kan word nie v: met sekerheid van dié van bogenoemde twee spesies, kan die neste van al drie gewoonlik geïdentifiseer word as 'n duidelike beeld van die wyfie verkry word terwyl sy uit die nes vlieg. pintailwyfie kan onderskei word van wyfie-eendjie deur die afwesigheid van die pers spekulum met sy opvallende wit rande en deur sy lang skraal vorm kan sy van die graaf onderskei word deur haar groter grootte en haar klein snawel wat die vroulike graaf het lang nek, maar 'n opvallend groot snawel is die vlerkvorm anders, maar die verskil is moeilik om te sien in die vinnig bewegende vlerke van 'n vlieënde eend.
Die metings van 102 eiers, in verskillende versamelings, is gemiddeld 54,9 by 38,2 millimeter, die eiers wat die vier uiterstes toon, meet 60 by 38,5, 58,5 by 40,5, 60,5 by 37,2 en 53 by 35 millimeter.
Jong: Die inkubasietydperk is ongeveer 22 of 23 dae en die inkubasie word volledig uitgevoer deur die wyfie, sy is 'n baie nabye oppasser en word gereeld amper vertrap voordat sy die nes verlaat. Ek het gehoor dat een met 'n stok omgestamp word of 'n ploegman se sweep terwyl sy wapper, en dit is nie 'n moeilike saak om een ​​op haar nes te neem nie. Ek glo nie dat die mannetjie die wyfie heeltemal verlaat tydens die broeiproses nie, en hy help 'n bietjie in die sorg van die kleintjies, alhoewel hy nie so verdedigend is nie. Die kleintjies bly 'n dag of wat in die nes nadat hulle uitgebroei is of totdat die dons deeglik droog is. Die hele broei broei gewoonlik binne 'n paar uur uit, alhoewel slegs een eier elke dag gelê word, begin die inkubasie eers by die set. is voltooi. Sodra die kleintjies sterk genoeg is om te loop, word hulle deur hul ma na die naaste water gelei, wat dikwels ver is, en geleer om te voed op sagte insekte en waterdiere. Ek het 'n paar merkwaardige demonstrasies van ouerlike sorg deur vroulike pintails gesien, hulle is beslis die moedigste van die eende ter verdediging van hul kleintjies. Een keer in Noord 1) akota toe ons in 'n moeras waai, vlieg 'n pintail na ons toe, val in die x
ater naby sy, en begin spatsel in 'n toestand van groot opgewondenheid. Die jong eende was waarskynlik goed versteek tussen die riete, al kon ons dit nie sien of hoor nie. Gedurende die hele tyd, vir 'n uur of langer, waai ons rond in die klein slough wat l) ons kyk en volg ons noukeurig, om ons koppe heen en weer oor die slough, gereeld in die water naby ons spat op die mees roekelose manier, in klein kieries swem of op die oppervlak van die water spat, asof hulle gewond is, en dikwels naby genoeg dat ons haar met 'n stok geslaan het, en heeltyd opgewonde kwak. Ek het nooit 'n fyner uitstalling van ouerlike toewyding gesien as wat haar totale minagting van haar eie veiligheid was nie, wat nie opgehou het totdat ons die plek heeltemal verlaat het nie. Ek het elders verskeie soortgelyke ervarings gehad. As hulle ontsteld is, probeer die jonges selde om te duik as hulle in die sloughs swem, alhoewel hulle dit kan doen, swem hulle, indien nodig, meer gereeld in die riete en kruip weg terwyl die moedervoël die indringer se aandag trek. Dokter Cones (1874) sê dat die jonges in Julie in Montana in die meeste gevalle net begin vlieg het, terwyl die ou voëls grotendeels van die vlug ontneem is deur die kepels te ruil. Baie van die eersgenoemde is met stokke doodgemaak, of met die hand gevang, en het 'n welkome variasie van ons harde tarief gebied. By die inval in die grasagtige of rietagtige poele waar die eende was, kruip hulle in die algemeen skamerig op die weiveld rond, en daar sit hulle gehurk om weg te kruip, sodat ons meer uit die droë gras kan kry as in die poele self. Ek het soms so by verskeie gestruikel, so naby as moontlik gehurk, en almal in my hande gevang.
Dr Harold C. Bryant (1914) vertel die volgende voorval: Op 21 Mei is 'n pintail met 10 donsige jonges op die oewer van 'n dam ontdek. Toe sy die eerste keer ontsteld was, broei sy haar kleintjies op droë grond, ongeveer 10 meter van die water af. Die oomblik toe sy vlieg, neem die donsige jonges dieselfde posisie aan as wat hulle onder die ma gehou het. Sommiges het amper regop gestaan ​​terwyl ander gehurk het, maar almal was naby mekaar. Hulle het heeltemal bewegingloos gebly, terwyl ek Kendall agtergelaat het om na die kamera te gaan. Ek het honderd meter ver gegaan voor hulle verhuis het. Teen die tyd dat ek teruggekeer het, het hulle ongeveer 10 meter weggedwaal. Hulle marsjeer in 'n enkele lêer en kruip af en toe naby mekaar, terwyl hulle 'n paar oomblikke roerloos poseer.
Verekleed: Die donsjong is gryser en bruiner as ander jong eende wat op die oppervlak voed en word dus maklik herken. Die kroon is donker, ryk "naeltjiebruin", 'n breë oksiliêre streep van gryswit wat strek van die lore tot onder die agterkant hiervan, die sykant van die kop is hoofsaaklik gryswit, vervaag tot spierwit op die keel en ken, met 'n smal postokulêre streep van "naeltjiebruin" en 'n ligter en breër streep van dieselfde daaronder. Die agterkant is "naeltjiebruin", die donkerste op die kruis, met grys of dof punte op die onderkant van die rugkant, die boud en skouervlekke is wit, laasgenoemde word soms in strepe verleng. Die onderste dele is gryswit, bleek in die middel. Die bors, en soms die sye van die kop, het 'n pienkerige buffel, maar nooit geel nie. Die kleure word dowwer en ligter namate die voël ouer word. As die jong voël ongeveer 3 weke oud is, verskyn die eerste vere op die flanke en skouers, en die stert word ongeveer 'n week later opgemerk op die kruis, bors, kop en nek, en die voël is volgroeid voor sy kontoer verekleed is voltooi, die vlugvere is die laaste wat verkry is. Die tydsduur wat nodig is om die eerste vere te voltooi, wissel baie by verskillende individue, maar die volgorde waarin dit verskyn, is eenvormig.
Mnr. J. G. Millais (1902) sê oor die volgorde van vere tot volwassenheid:
As die jong mannetjie en wyfie in die eerste verekleed uitermate op mekaar lyk, veral aan die begin van hierdie tydperk, lyk hulle ook tot 'n sekere mate soos die moeder, maar van haar kan hulle maklik onderskei word deur die klein kolletjies wat die bors bedek en maag, en die smal bruin rand van die vere op die rug en skouers. Die jong mannetjie pintail, net soos die jong mallard drake, begin egter amper sodra hy aangeneem het dat sy eerste rok in die rug en skouers verander. 'N Grys tint maak die bruin verekleed verswelg en effense retikulasies verskyn op die vere self, wat dit makliker maak om die verskil tussen hom en die jong wyfie raak te sien. Hy is ook ietwat groter. Teen die middel van September begin die usu2.l -molting en hoe meer 'n (veranderlike veerverandering Die meeste van hulle behou egter 'n aansienlike deel van die bruin kleur tot Februarie, wanneer die lentespoel die rok voltooi. Selfs dan is jong pintail drakes nie naastenby so briljant as 2 of 3 -jarige voëls, en toon dikwels hul jeugdigheid aan hul korter stert, dof kleur op die kop en netvormige swart stawe wat deur die wit strepe weerskante van die nek loop.
Daar is 'n aansienlike individuele variasie in die tydsduur wat jong voëls benodig om die laaste tekens van onvolwassenheid af te gooi, maar ou en jong voëls word feitlik ononderskeibaar voordat die eerste verduistering verekleed aanvaar word en heeltemal nadat dit weggegooi is. Sommige mannetjiestertjies begin vroeg in Juno die eerste gevlekte vere van die eclipse -verekleed vertoon, en gedurende Julie vorder die molt vinnig en eenvormig oor die hele buik, kop en nek totdat die volle verduistering in Augustus voltooi is en die mannetjies nie onderskei kan word van wyfies behalwe deur die vlerke en die verskil in grootte. Die vlerke word natuurlik slegs een keer in Augustus gekap, en nadat die vlugvere volgroei is, begin die tweede moltjie in die volwasse winter vroeg in September, begin die mout gewoonlik eers in November of Desember. individue. Ek het nog nooit tekens van 'n lente -mGit in pintails gevind nie, maar Millais vestig die aandag op die feit dat wyfies wat spierwit borste in die winter het, min of meer tydens die broeiseisoen raakgesien word.
Voedsel: die pintail is 'n oppervlakvoerder wat slegs onder die oppervlak dompel met die voorkant van sy lyf, met sy stert in die lug, sy balans handhaaf deur met sy voete te roei terwyl sy lang nek na sy kos. Hier voed dit op die bolwortels en sagte lote van 'n groot verskeidenheid waterplante, sowel as hul sade, en vind dit ook dierevoedsel, soos minnowe, langvis, paddavissies, bloedsuiers, wurms, slakke, insekte en larwes. Dr F. Henry Yorke (1899) verklaar dat dit voed op koring, gars, bokwiet en Indiese mielies. Audubon (1840) sê van sy dierekos:
Dit voed op paddavissies in die lente en bloedsuiers in die herfs, terwyl 'n dooie muis in die winter net so gretig ingesluk word as deur 'n eend. By hierdie voedselvoorwerpe voeg dit allerhande insekte by, en dit is in werklikheid geensins 'n onbekwame vlieëvanger nie.
Dr PL Hatch (1892) sê dat in Minnesota die pintails in die lente aangetref kan word "langs die onlangs geopende strome en in die bosveld waar hulle baie van hul tyd spandeer op soek na akkers, insekte, slakke en larwes van verskillende soorte, wat onder die nat blare is en op die ou verrottende stompe waarmee die woude volop is. " Edward A. Preble (1908) het gevind dat dit voed op klein weekdiere (Li, 'mnaea palustris) in die noorde van Kanada, en F. C. Baker (1889) het 15 mae in Florida ontleed, wat almal' skulpe van Truncatella 'bevat.
ubcylindrica (Sê). "Mnr. Douglas C. Mabbott (1920) som die voedsel van die pintail soos volg op:
Groentemateriaal vorm ongeveer sewe-agtstes (87,15 persent) van die totale voedsel van die pintail.Dit bestaan ​​uit die volgende items: Pondweeds, 28,04 persent sedges, 21,78 grasse, 9,64 smartweeds en dokke, 4,74 pylgram, 4,52 muskus gram en ander alge, 3,44 pylkop en waterweefsel, 2,84 hoendervleisfamilie, 2,58 waterleliefamilie, 2,57 eendjies, 0,8 watermilfoils, 0,21 en allerhande groentekos, 5,99 persent.
Die dierlike deel, 12,85 persent, van die voedsel van die pintail bestaan ​​uit mossels, 5,81 persent skaaldiere, 3,79 persent insekte, 2,85 persent en diverse, 0,4 persent.
Gedrag: die pintail is gebou op grasieuse knipperlyne en is goed ingerig om die lug teen 'n hoë snelheid te skei; dit word erken deur die kanonniers met die vermoë om 90 myl per uur te maak; dit kan eerder 'n hoë skatting van die snelheid wees, maar dit is beslis 'n vleuelvlot en word deur min as enige van die eende oortref. Walter H. Rich (1907) sê:
Die pintails -vlug sal die baai -skutter dadelik herinner aan die van die "ou squaw", so bekend langs die Atlantiese kus. Dieselfde ketting weerlig spoed en pyl en wiel evolusies is algemeen vir beide spesies.
Dr E. W. Nelson (1887) wat goeie geleenthede gehad het om hierdie spesie in Alaska te bestudeer, gee die volgende grafiese uiteensetting van een van sy merkwaardige vliegprestasies:
Gedurende die paartyd het hulle die gewoonte om van 'n groot hoogte af te daal in 'n hoek van ongeveer 45,0 met hul vlerke styf uitgestrek en effens afgebuig na onder. Hulle is gereeld so hoog dat ek die geluid gehoor het wat hulle deur die lug laat beweeg het, 15 tot 20 sekondes voordat die voël in sig gekom het. Hulle daal met meteoriese snelheid tot binne 'n paar meter van die grond af, wanneer 'n effense verandering in die posisie van die vlerke die voëls van 100 tot 300 meter naby die grond laat wegglip sonder 'n enkele vleuelslag. Die geluid wat deur hierdie vinnige deurgang deur die lug geproduseer word, kan slegs vergelyk word met die storm van 'n storm deur boomtoppe. Eers is dit soos 'n gemor, dan styg dit tot 'n gesuis, en neem dan amper die verhoudings aan van 'n brul terwyl die voël verbystorm.
Die pintail kan oor die algemeen in gevegte onderskei word deur sy lang, slanke nek en skraal bouvorm, wat in beide geslagte opvallend is, die stert is ook meer skerp as by ander spesies, selfs sonder die lang stertvere van die vol gevulde mannetjie. Die pintail spring opwaarts uit die water, baie soos 'n teal, en gaan dadelik aan die gang, 'n trop pintails wat skielik gespoel word, sal dikwels so nou bymekaarkom dat die skutter kans kry vir 'n vernietigende skoot.
Die pintail is 'n grasieuse swemmer, wat liggies op die oppervlak ry, met sy stert na bo, sy algemene houding wat dui op 'n swaan en met sy lang nek uitgestrek, waaksaam vir elke gevaar, die eerste wat alarm maak en altyd die eerste van die skaam watervoëls vlug. Die jagter moet baie versigtig wees as hy hierdie versigtige voël sal bekruip. Alhoewel dit nie 'n duiker is nie, kan die pintail duik wanneer dit nodig is. Dit ontsnap dikwels deur te duik in die vluglose stadium van verduistering.
Hersey se aantekeninge oor hierdie spesie in Alaska bevat die volgende interessante waarneming:
Alhoewel die pintail nie 'n duik -eend is nie, kan hy maklik duik as hy gewond is en in ander noodgevalle. By 'n geleentheid vlieg 'n wyfie gevolg deur twee mannetjies verby en ek skiet die wyfie. Sy val in 'n nabygeleë dam, maar toe ek by die strand kom, kruip ha4 in die gras en skuil. Om die dam, wat ongeveer 30 of 40 voet breed was met ongeveer dieselfde aantal meter lank, het ek gou my voël bereik. Sonder om te aarsel duik sy en kruis onder die water na die ander kant. Die water was redelik helder en nie meer as 30 sentimeter diep nie en die voël se bewegings kon duidelik dopgehou word. Die liggaam is skuins gehou, met die nek uitgestrek maar nie reguit nie en die kop effens omhoog. Die vlerke is gedeeltelik oopgemaak, maar is nie gebruik nie en die voete slaan afwisselend as hardloop as met 'n swembeweging. Die voël herinner my aan 'n bang hoender wat die pad voor 'n motor kruis, maar die spoed was baie stadiger deur die water as in die geval van die hoender. Die voël het nie op die bodem van die dam gehardloop nie, maar was waarskynlik 6 of 7 duim van die bodem af. By die oorkantste oewer kom sy reguit in die verberging van die gras. Hierdie proses is verskeie kere op presies dieselfde manier herhaal voordat ek die voël vasgemaak het.
Die volgende voorval, beskryf deur mnr. Frank T. Noble (1906), illustreer 'n vreemde gewoonte wat hierdie en byna alle eende het om onder die oppervlak te verdwyn as hy gewond het, het hy twee pintails geskiet, die een: doodgemaak, die ander een groot drake, wat swaar getref is en met een vlerk gebreek is. Voordat laasgenoemde geskiet kon word, het hy met groot moeite 'n duik gemaak en uit die oog verdwyn. Ons het miskien 'n halfminuut gewag dat hy weer sou verskyn, maar toe doen ons dit nie, maar ons roei na die plek waar ons die water kry. dit is skaars 3 voet diep, en die onderkant is dik bedek met verskillende soorte lelieblokkies en grasse. 'N Paar oomblikke van sorgvuldige soektog en die eend is op die bodem ontdek, met sy snawel die taai stingel van 'n koeiflip vasgegryp. Die voël se liggaam dryf agterwaarts opwaarts, ietwat hoër as die kop se posisie, en die lang stertvere was 'n voet of meer nader aan die oppervlak as die vorige. Die voël se voete is uitgestrek, maar hy was roerloos totdat hy gemolesteer is, daarna het hy sterk geskop en gefladder, terwyl hy die hele tyd sy greep op die bodem behou het, en dit het aansienlike krag geverg om hom van sy vreemde ankerplek weg te breek.
Mnr. J. G. Millais (1902) sê dat:
Die huweliksoproep van die drake is identies aan dié van die teal. Die wyfie gee soms net 'n lae kwak uit, maar soms roep sy iets soos die gromende gekraak van die wyfie. Die aantekeninge van beide geslagte is altyd baie duidelik.
Die gewone noot van die mannetjiestertjie is 'n geringe fluitjie, en ek betwyfel of dit ooit die kwaknoot kan uitspreek wat aan die wyfie toegeskryf moet word, die rolnoot, soortgelyk aan dié van die kleiner eend, kan vir beide geslagte algemeen voorkom. EW Nelson (1887) sê dat hierdie noot "nageboots kan word deur die einde van die tong te rol met die mond gereed om die geluid van k te uiter.
Die pintail assosieer vrylik op sy broeiplek met verskillende soorte eende, veral met die eend, eendmuur, blouvlerkeblou, kaalkop, graaf en klein eend. Dit trek egter gewoonlik vanself op migrasies. Die mees formidabele vyand is die mens, want by die sportman is die pintail 'n gunsteling. Sy eiers word ook gereeld gesoek vir kos, in sommige plekke, omdat die neste maklik gevind word en die eiers baie smaaklik is. Robert B. Rock- well (1911) het 'n foto gepubliseer van 'n bulslang wat 'n pintail-nes in Colorado beroof. Ek het neste in Saskatchewan gesien wat tekens toon dat hulle deur coyotes beroof is.
Val: Alhoewel die pintail een van ons vroegste migrante in die lente is, lyk dit in die herfs baie minder gehard en is dit een van die eerste eende wat die sonnige suide soek sodra die eerste ysige nagte die herfs nader. Dokter Yorke (1899) sê oor die valmigrasie:
In die herfsmigrasie verskil hulle van ander koue weervoëls van die nie-duikers in die suide, voor die koue weer in werklikheid kom.Die eerste ryp vind diegene wat in die Verenigde State geteel het, vinnig in die rigting van die ryplyn. Die eerste uitgawe wat in die herfs verskyn, verlaat gewoonlik aan die einde van Augustus die noordelike deel van Minnesota en Noord -Dakota. Hulle assosieer 'n goeie deal met die kaalpale en gadwalls, gebruik dieselfde voer, hok en speelgronde in die herfs, en skakel nie met hulle in die lente nie omdat hulle 'n paar weke voor hulle noord was en in groot mate van graan gevoed het. en mielielande. Die tweede herfskwessie haal gewoonlik die eerste in, voordat hulle die ryplyn bereik. Hulle versamel in 'n stil stuk water, migreer in die nag en kom nooit weer terug nie. Hulle aanvaar nie hul volle verekleed noord van die ryplyn nie.
Wild: As 'n wildvoël is die pintail ongeveer die derde onder die eende wat op die oppervlak voed, en die belangrikheid daarvan vir die eend en die swart eend is sy versigtigheid en sy vinnigheid op die vleuel, toets die geslepe en vaardigheid van die sportman sy wye verspreiding, sy oorvloed en sy uitstekende tafelkwaliteite gee hom 'n prominente plek as 'n voëlvoël. Laat winter en vroeë lente was skietery gewild in die Midde -Weste voordat die wette dit verbied het, waar die voëls vroeg opgedaag het, sodra die ys in die moerasse en slouglis hier begin opbreek het, is die voëls op hul oggend- en aandvlugte geskiet en van hul voedingsplekke af van blindings of bote wat op hul vliegweë weggesteek is, is geen lokvalle nodig nie. Pintails kom bedags op wilde voëls by die eend, en hulle sal op eendoproepe reageer as hulle vaardig hanteer word, en baie goeie sport bied waar hulle nie te veel geskiet word nie.
Dr Leonard C. Sanford (1903) sê: In gedeeltes van die Weste waar hulle gereeld die damme en kleiner mere besoek, word hulle baie makliker doodgemaak as op groter watermassas. Die pintail kom laat in Oktober aan die kus van Noord -Carolina aan, en word in groot getalle aangetref deur brak geluide: lokkoentjies trek hulle af en toe aan, maar nooit so groot soos die ander eende nie, want hulle is altyd versigtig en vermoed vinnig gevaar. Hierdie voëls kan ver van mekaar onderskei word. Die wit onder dele van die mannetjie en hul lang nekke merk hulle tegelyk. Die rits is hoog in lyne, maar amper voor die kudde gesien word, is hulle verby en buite sig. As 'n voël meer grasieus is, val hulle dikwels van 'n hoogte wat ver buite die bereik is en om die stoel draai, terwyl hulle fyn let op die geringste beweging, uiteindelik swaai hulle binne bereik en duik tussen die eende. Nadat hulle die fout besef het, spring hulle almal saam op en is hulle uit die skoot, amper voordat jy besef dat die kans weg is.
Winter: Soos baie ander varswater-eende in die binneland, winters die pintail grootliks op die warm seekustse van die suidelike state, hoewel dit ook volop voorkom onder die binnelandse damme en moerasse onder die ryplyn. Dit is veral volop in Florida, soos die volgende verslag van mnr. C. J. Maynard (1896) sal toon:
By 'n geleentheid, terwyl ek op pad was na die Indiese Rivier, het die getalle van hierdie eende suidwaarts verbygesteek. Hulle vlieg in versmeltende kuddes, bestaande uit twintig tot honderde eksemplare, en die een geselskap volg die ander so noukeurig dat daar 'n byna ononderbroke lyn was. Hulle het die hele oggend voortgegaan om op hierdie manier te beweeg, en daarom moes baie duisende mense by ons verby gekom het. Kort ná die middag begin hulle in sulke getalle langs die strande afstyg dat hulle redelik die grond bedek het en so niksvermoedend was dat my assistent, wat 'n tydjie gelede die boot verlaat het, binne 'n paar meter van hulle af geloop en drie of vier doodgemaak het. met 'n enkele afvoer van 'n ligte geweer wat net met 'n klein hoeveelheid stofskote gelaai is. Dit het vroeg in Maart plaasgevind en die voëls was duidelik besig om bymekaar te kom en was gereed om noordwaarts te trek, want binne 'n paar dae het hulle almal verdwyn.
Terwyl hy op die kus oorwinter, veral waar dit baie moerig is, bring die pintail die dag gereeld goed deur op die see, vlieg hy in die nag om te voed in die vlak getymondings op die beddens van Zostera of op die modder en sandvlaktes waar dit baie klein weekdiere vind.
Teelreeks: Die spesie is sirkumpolêr. Die Noord -Amerikaanse vorm broei oos tot aan die weskus van Hudsonbaai en Jamesbaai (beide kuste), en selde oos van die Michiganmeer. Dit is bekend dat dit in New Brunswick (Tobique River, 1879) en in die suide van Ontario (Rondeau, Lake Erie) en in die suidooste van Michigan (St. Clair Flats) broei.
. Suid na noordelike Illinois (voorheen, maar nou skaars selfs in Wisconsin), sentraal Iowa (Hamilton en Sac Counties), sentraal -westelike Nebraska (Garden and Morrill Counties), noordelike Colorado (Larimer County en Barr Lake -streek), noordelike Utah (Bear River moerasse) en die suide van Kalifornië (Riverside County). Wes na die sentrale valleie van Kalifornië (Los Angeles, Kern, Merced, Sutter en Butte Counties), sentraal Oregon (Klamath en Maiheur Lakes), westelike Washington (Pierce County), sentraal British Columbia (Cariboo) en die Bering Seekus van Alaska. Noord na die Arktiese kus van Alaska (Point Barrow), noordelike Mackenzie (Fort Anderson) en die Arktiese kus wes van Hudsonbaai. In Noord -Europa en Asië vervang deur 'n nou verwante subspesie.
Winterreeks: Oos tot by die Atlantiese kus van die Verenigde State, die Bahamas, Kuba en Porto Rico, en selde na die Klein Antille (Guadeloupe, Martinique en Antigua). Suid na Jamaika en Pan- ama. Wes na die Stille Oseaan -kus van Sentraal -Amerika, Mexiko en die Verenigde State. Noord langs die Stille Oseaan-helling na die suide van British Columbia (Chilliwack en Okanagan Lake) in die binneland noord tot noordoos van Colorado (Barr Lake), Okiaholna, sentraal Missouri (Mis- souririvier), suidelike Illinois (Mount Cannel), suidelike Ohio (Ohio-rivier) ), Maryland (Chesapeake Bay) en oostelike Virginia (Cobb-eiland). Dit word gesê dat hy gereeld in die suide van Wisconsin en terloops so ver noord as suidoostelike Nebraska (Lincoln) en suidoostelike Maine (Calais) moet winter. Winters op Hawaiiaanse eilande.
Lentemigrasie: Vroeë aankomsdatums: Pennsylvania, Erie, 23 Februarie New York, noordwes, 25 Februarie Newfoundland, Grand Lake, 20 April Illinois, Chicago, 12 Maart Noord -Dakota, Larimore, 20 Maart Manitoba, Raeburn, 5 April Mackenzie, Fort Simpson, 28 April Alaska, Koxvakrivier, 14 Mei en Afbakeningspunt, 24 Mei. Gemiddelde datums van aankoms: Illinois, suidelike, 26 Februarie Missouri, sentraal, 26 Februarie Iowa, Keokuk, 18 Februarie Illinois, Chicago, 20 Maart Minnesota , suidelike, 9 Maart Minne- sota, noordelik, 8 April Noord-Dakota, Larimore, 3 April Saskat- chewan, Qu 'Appelle, 10 April Manitoba, Raeburn, 8 April Mac- kenzie, Great Slave Lake, 1 Mei: Alaska, St .. Michael, ongeveer 1 Mei.
Herfsmigrasie: vroeë aankomsdatums: Quebec, Montreal, 3 September Long Island, Mastic, 21 Augustus Massachusetts, oos, 11 September Pennsylvania, Erie, 6 September: Virginia, Alexandr
a, 13 September Florida, Wakulla County, 11 September Texas, Corpus Christi, 18 Augustus Kalifornië, Santa Barbara, 25 Augustus Laer Kalifornië, suid, 29 Augustus. Laat vertrekdatums: Alaska, Point Barrow, 7 September Kowakrivier, 14 September en St. Michael, 10 Oktober Mackenzie, Fort Franklin, 27 September Long Island, East Rocka
Toevallige rekords: het plaasgevind in Porto Rico (Cartagena Lagoon, 8 April 1921), Bermuda (winter 1847: 48 en 26 Oktober 1875), Groenland (Godthaab en "noordelik") en Labrador (Hopedale, Davis Inlet, ens. ). Opgeneem vanaf Laysan -eiland.
Eierdatums: Alaska en Noord-Amerika: Vyf en vyftig rekords, 23 Mei tot 16 Julie agt en twintig rekords, 10 tot 24 Junie. Kalifornië, Colorado en Utah: Twee en twintig rekords, 30 April tot 29 Junie 11 rekords, Mei 15 tot 30. Manitoba en Saskatchewan: Twintig rekords, 16 Mei tot 3 Julie: tien rekords, 4 tot 14 Junie. Noord-Dakota: Drie en twintig rekords, 11 Mei tot 27 Junie twaalf rekords, 23 Mei tot 10 Junie.
Hoe kry ek my gratis VIN -verslag?
VINCheckPro bied gratis vin-tjekverslae van die National Motor Vehicle Title Information (NMVTIS), vennote, nie-winsgewende organisasies en leiers in die motorbedryf aan om een ​​van die mees omvattende, duidelike en akkurate verslae oor voertuiggeskiedenis aan te bied. Hier is hoe dit werk:
U voer 'n geldige VIN -nommer in met 17 syfers en ons bevestig of VINCheckPro rekords vir hierdie voertuig beskikbaar het.
Ons haal u VIN -tjekverslag uit ons databronne en lig belangrike inligting uit om die verslag makliker te verstaan.
U skep 'n rekening met VINCheckPro. Dit neem net 'n paar minute om aan te meld. U verslae word opgedateer en in u rekening gestoor, sodat u so gereeld as moontlik kan terugkyk.
Ons wys u aanbiedings en aanbevelings wat u geld kan bespaar, soos versekeringsbesparing en finansieringsaanbiedings.
As u 'n aanbod van een van ons advertensievennote neem, verdien ons geld. As u geen aanbod sien waarvan u hou nie, hoef u nie bekommerd te wees nie - u kry steeds u gratis VIN -tjek.
Geen fyn afdrukke nie. Net duidelike inligting en uitstekende hulpmiddels
(Anatidae Ϯ Mallard A. platyrhynchos) L. anas, anatis eend. Die Mallard is die wilde voorouer van die plaas -eend en sy vele mak vorme "61. ANAS. Rostrum lamelloso-dentatum, konveks, obtusum. Lingua ciliata, obtusa. "(Linnaeus 1758)"Anas Linnaeus, 1758, Syst. Nat., Red. 10, bl. 122. Tik, deur daaropvolgende benaming (Les, 1828, Man. Ornith., 2, bl. 417), Anas boschas Linné = Anas platyrhynchos Linné. "(Johnsgard in Peters, 1979, Ek, red. 2, bl. 460). Die van Linné Anas bestaan ​​uit nege en dertig spesies (A. Cygnus, A. Cygnoid, A. Tadorna, A. spectabilis, A. fusca, A. nigra, A. Anser, A. eritropus, A. canadensis, A. cærulescens, A. Bernicla, A. mollissima, A. moschata, A. bahamensis, A. Albeola, A. clypeata, A. platyrhynchos, A. strepera, A. bucephala, A. Clangula, A. rustica, A. perspicillata, A. Glaucion, A. Penelope, A. acuta, A. hyemalis, A. ferina, A. Querquedula, A. Crecca, A. histrionica, A. minuta, A. Circia, A. autumnalis, A. Boschas, A. adunca, A. galericulata, A. Sponsa, A. arborea, A. Fuligula).
Sinon. Aethiopinetta, Afranas, Aldabranas, Archeoquerquedula, Boschas, Crecca, Dafila, Dafilonettion, Dafilula, Elasmonetta, Horizonetta, Melananas, Micronetta, Nesonetta, Nettion, Notonetta, Pachyanas, Paecilonitta, Phasianurus, Philippinetta, Polionetta, Trachelonetta,.
L. akuut skerp punt & lt acuere tot 'n punt skerp te maak.
● & quot61. ANAS. . acuta. 25. A. cauda acuminata elongata subtus nigra, occipite utrinque linea alba. Anas cauda cuneiformi acuta. Fn. svec. 96. Anas cauda acuta. Gesn. av. 121. Wil. orn. 289. t. 73. Raj. av. 147. Alb. av. 2. bl. 84. t. 94. Habitat in Europ & aelig maritimis. & quot (Linnaeus 1758) (Anas).
● ex & ldquoHirondelle noire acutipenne de la Martinique & rdquo van de Buffon 1770-1783 (syn. Chaetura martinica).
Pintail Lake en Redhead Marsh
Die City of Show Low het in 1958 sy eerste versameling- en behandelingstelsel vir afvalwater gebou.Dit het bestaan ​​uit rioollyne wat die oorspronklike stad bedien het en aaneenlopend beboude gebiede van die stad, en twee stabiliseringsdamme vir behandeling. Afvalwater is direk in Show Low Creek, aangrensend aan die suiweringsaanleg, gelos en uiteindelik Fool Hollow Lake bereik. Voedingstowwe het gelei tot versnelde eutrofikasie van die meer, algebloei en die gevolglike visdood.
In 1970, met die samewerking van die Amerikaanse Bosdiens, word afvalwater in die spruit gestaak. Die uitvloeisel is twee myl noordwaarts gepomp na 'n natuurlike depressie bekend as Telefoonmeer, waar dit bygedra het tot die ontwikkeling van die natuurlewe. In 1977, as gevolg van toenemende bevolking en gevolglike afvloeistrome, is die behandelingstelsel uitgebrei met ekstra natuurlike depressies in die Ooste wat bekend staan ​​as Pintail en South Lake Marshes. In Pintail Lake het die Amerikaanse Bosdiens begin om eilande te bou om die voortplanting van watervoëls te verbeter.
Teen 1982 het die afvalwaterstrome die ontwerpvermoë van die suiweringsinstallasie oorskry. Uitvloei direk in Show Low Creek en verminderde kwaliteit van afvalwater wat na die moerasbehandelingsgebiede gelewer word, het gelei tot 'n verswakte habitatkwaliteit en 'n skerp verminderde bevolking van watervoëls. In 1985 het die Stad begin werk aan 'n langtermynoplossing vir die probleme met die kapasiteit van die suiweringsaanleg en om afvalwater van hoë gehalte aan die geskepte vleilande te voorsien.
Die gekose oplossing was om die bestaande behandelingsmeerplekke te verdiep en te verbeter deur beluchting by te voeg, pompvermoë te verhoog, stabiliseringsdamme by te voeg vir sekondêre behandeling, die kapasiteit van Telefoonmeer vir afvalopslag te verhoog en ekstra moerasvermoë by te voeg vir finale behandeling en hergebruik.
Die City of Show Low -afvalwaterbehandelingsfasiliteit bestaan ​​nou uit twee belugde strandmere wat in serie of parallel bedryf kan word, 'n hysstasie met twee pompe van 1 150 gpm, vier biologiese stabiliseringsdamme wat ook in serie of parallel bedryf kan word, 'n chloorkontakkamer , afvalopberging en -opklaring in Telefoonmeer, verwydering van voedingstowwe in gekonstrueerde oewergebiede, en uiteindelike hergebruik in aangemelde watervoëls moeraslande.
Vir meer inligting, kontak die USDA Forest Service, Lakeside Ranger District by 520.368.5111, of stuur 'n boodskap aan ons by 2022 W. White Mtn. Blvd., Pinetop-Lakeside, Arizona 85935
● Ds. Alfred Edmond Eaton (1845-1929) Engelse natuurkundige, ontdekkingsreisiger (Anas, syn. Pachyptila turtur).
● Warren Francis Eaton (1900-1936) Amerikaanse natuurkundige (syn. Strix virgata centralis).
● Lt.dr. George Francis Eaton (1872-1949) Amerikaanse vloot, paleontoloog, geoloog (& Dagger)Sturnella neglecta).
Stap 16: Coamings
Coamings is vertikale stukke wat die kajuit omring. Hulle is gewoonlik trots op die dek, in hierdie geval ongeveer 1 duim, om water uit die kajuit te hou as dit oor die dek kom. Ek het 3/8 van die buitekanthout gebruik. U wil eers die lang stukke doen. Ek het begin met stroke van 6 duim. Nadat ek al die stukke aangebring het en dit met 'n paar skroewe op hul plek gehou het, het ek die T -vormige deel van my vinnige vierkant gebruik om dit heeltemal te merk. U kan ook 'n stuk hout gebruik wat die regte afmeting is. Wat is die regte dimensie? Dit hang van jou af. Ek gebruik regtig nie 'n maatband nie. Ek verkies om stukke op hul plek te plaas en dit te merk. Ek vind dit meer akkuraat. In elk geval, as u hierdie dele in plek kan sny, doen dit. Indien nie, verwyder, sny en vervang. Ek verwyder die kort stukke en sny die lang stukke vas met die Dozuki -saag. Ek loop toe om die buitekant van die koei en die binnehoeke met 5200.
En dit omvat die houtwerkgedeelte van ons program. Skakel volgende keer in vir "Voorbereiding en skildery".
Dankie dat u my 'ible on building Pintail' gekyk het. Ek hoop dat u vir my sal stem in die wedstryde wat ek deelgeneem het, en as u dit geniet en meer wil sien, moenie bang wees om my te volg nie, sodat u in kennis gestel kan word van my volgende een.