Oorsprong van 'n ou museumkaartjie - Artikels - 2022
Hier is die kaartjie:
Ek het al 'n paar jaar tuis 'n ou kaartjie (oorspronklik, ek het gedink dit is 'n seël), en ek wil graag die waarde daarvan bepaal en waar dit gedruk is. Ek dink dit is in Grieks geskryf, maar ek verstaan ​​nie die teks nie, want ek praat nie 'n woord Grieks nie. As jy my kan help, dankie =)
Hier is die volledige prentjie met 'n nuwe kaartjie. Wat is die afkorting ΕΠ? Dankie hiervoor, ek sal al meer leer oor die Griekse redenaar :)
Dit is kaartjies vir die argeologiese terreine van Epidaurus (wat die teater wat nog steeds gebruik word) en Mycene insluit. In die Epidaurus -kaartjie is die beelde van die Atheense Pnyx en die redenaar Demosthenes. In die Mycenae -kaartjie kan u die Lion Gate sien, soos Pieter Geerkens reeds genoem het.
Die klein letters aan die linkerkant (naam van die drukkery) is in katharevousa geskryf. Dit en die prys (70 drachmas) dui daarop dat die kaartjies iewers in die 70's of vroeë 80's uitgereik word.
Die teks bo die eerste prent is in beide die Griekse alfabet en in Engels, laasgenoemde is:
(Dit lyk asof hy nie rus nie, maar sy gedagtes was in aksie en dit lyk asof hy 'n subtiele plan draai ...)
Meer oor die agtergrond van die Palatine Anthology en die betekenis daarvan is hier beskikbaar (pp. 362)
Die Palatine Anthology was ontdek in Heidelberg in 1606, en is 'n versameling van ongeveer 3700 epigramme, of gedigte, afgelei van die bundel wat deur die Bisantynse saamgestel is protopapas (aartspriester) Konstantyn Cephelas omstreeks 900 nC.
Die tweede beeld is van die Leeupoort in Mykene:
en word vergesel van 'n gedigfragment wat toegeskryf word aan die Griekse bloemlesing, wat die kollektiewe titel vir die Palatynse bloemlesing en die kleiner Planudea Antologie.
Die teks onder die eerste prent vertaal in Engels as Archaia Epidavros, die huidige naam vir 'n klein vissersdorpie aan die ooskus van die Peloponnesos.
Die teks bo die prys op beide seëls vertaal in Latynse letters as Eisithirion, die Griekse woord vir kaartjie. (Let ook op die gate in die linkerkant van albei beelde.)
OP se raai dat dit museumkaartjies is, kan die dubbele Griekse/Engelse bewoording verklaar.
Ek raai dit is Griekse kaartjies (εισιτηριον) vir opgrawingsplekke of museums. Die EP en MYK stem ooreen met die ligging, antieke epidaurus (Palaia epidauros, antieke epidauros) en mykene.
Die vertikale skrif aan die linkerkant dui op die drukkery, Aspioti-ELKA, wat in 1997 bankrot verklaar is.
Dit is inderdaad Grieks Dit lyk soos 'n kaartjie na 'n museum of veld.
Ervaar die geskiedenis saam met jou
'N Kaart van geboue en eienaars in wat ons vandag as Canalside ken. In 1872, toe hierdie kaart gemaak is, was die kanaaldistrik van Buffalo 'n digte sentrum van handel, nywerheid, vervoer, immigrasie, rykdom, armoede, misdaad en siektes.
Portret van Mary Burnett Talbert (1866-1923) deur G. Gonzalez, 'n burgerregte-aktivis, opvoeder en WWI-verpleegster van die Rooi Kruis. Talbert was 'n onvermoeide arbeider vir menseregte in die laat 19de en vroeë 20ste eeu en word miskien die beste onthou as hy die grondslag gelê het vir die verloop van die Dyer Anti-Lynch-wetsontwerpe.
Hoe was vroeë films?
Aanvanklik was films baie kort, soms slegs 'n paar minute of minder. Hulle is vertoon op kermisse, musieksale, of op enige plek waar 'n skerm opgestel kan word en 'n kamer verduister kan word. Onderwerpe het plaaslike tonele en aktiwiteite, uitsigte oor vreemde lande, kort komedies en nuuswaardige gebeure ingesluit.
Die films is vergesel van lesings, musiek en baie gehoordeelname. Alhoewel hulle nie gesynchroniseerde dialoog gehad het nie, was hulle nie 'stil' soos hulle soms beskryf word nie.
Die Museum van Alchemiste en towenaars van Ou Praag
Praag is 'n stad vol geskiedenis, beide bekend en andersins, en die donkerder kant van die Tsjeggiese hoofstad se verlede word aan die lig gebring op suggestiewe uitstallings in The Museum of Alchemists and Magicians of Old Prague, wat na 'n paar van die beroemde dabblers in die donker kyk kunste wat die stad tuisgemaak het.
As koning van groot dele van Oos -Europa en uiteindelik gedurende die 16de eeu, was Rudolf II nie 'n besonder effektiewe heerser nie, maar hy word algemeen onthou vir sy belangstelling en beskerming van die okkultiese kunste. Dit was tydens sy bewind dat hy Praag in die nie -amptelike hoofstad van die donker kunste verander het. Rudolf, wat 'n aantal alkemiste en ander sogenaamde towenaars finansier, veral Edward Kelley en John Dee, het moontlik die mees aktiewe periode van okkultiese praktyk in die geskiedenis geskep.
Of sy beskermelinge nou maar net charlatans was wat in geheimsinnigheid (wat hulle waarskynlik was) toegedraai was, of gewaagde protowetenskaplikes, die nalatenskap van hierdie towenaars en gekke word onthou met 'n karnaval-flair in The Museum of Alchemists and Magicians of Old Prague. Die uitstallings bestaan ​​uit twee vlakke van uitstallings en tabelle, en volg die geskiedenis van Rudolf se alchemiste in die stad, veral Kelley. Die hoofverdieping het uitstallings en replika -artefakte van die handel langs fantastiese tonele, soos 'n mislukte towenaar wat deur die duiwel in die plafon gesteel word terwyl kekkelende towenaars om die gloeiende rune daaronder haas. Die tweede verdieping, wat beweer dat dit die werklike toring is waar die ware Kelley sy esoteriese eksperimente uitgevoer het, is versier soos 'n laboratorium van 'n alchemis, alle verouderde boekrolle en gestapelde grimoires, kompleet met 'n halfvoltooide homunculus, die uiteindelike alchemiese prestasie.
Die museum is meer as 'n bietjie sensasioneel in sy aanbieding, maar om eerlik te wees, was hierdie alchemiste waarskynlik meer as 'n klein showmen self. Watter beter manier om te onthou en meer te leer oor hul vreemde geskiedenis as met 'n bietjie magiese realisme?
Die beroemde tipologiese uitstallings
In die meeste etnografiese en argeologiese museums word die voorwerpe volgens geografiese of kulturele gebiede gerangskik. In die Pitt Rivers Museum word dit volgens tipe gerangskik: musiekinstrumente, wapens, maskers, tekstiele, juweliersware en gereedskap word almal vertoon om aan te toon hoe daar baie maniere is om te wees, te ken en te kopieer. Parallelle en teenoorgestelde posisies toon hoe daar 'n groot verskeidenheid maniere is om soortgelyke probleme op verskillende tye en deur verskillende mense op te los.
Baie van die sake is baie stampvol, aangesien 'n groot persentasie van die totale versameling te siene is. As u mooi kyk, sal u sien dat daar baie inligting oor individuele voorwerpe verskaf word, maar ons weet dat daar baie verhale is wat nog nie vertel word nie. Ons hoor graag van u en het 'n app ontwikkel waar u u eie toer kan maak deur self -kurasie.
Oorsprong van Die Henry Ford
Ons word gereeld uitgevra oor die oorsprong van The Henry Ford. Wat het Henry Ford gedink toe hy die museum en die dorp bou? Waarom het hy dit gebou? Wat het hy gehoop om te bereik?
Alhoewel Henry Ford ontwikkel het van 'n plaasseun met 'n meganiese buiging tot een van die magtigste en rykste nyweraars ter wêreld, het hy en sy vrou, Clara, nooit die waardes van die plattelandse lewe vergeet wat hulle agtergelaat het nie. As uitvinder van die Model T en kampioen van die lopende band, was Henry Ford bewus van die veranderinge wat die motor en die groeiende industrialisasie kon aanbring in die lewenswyse op die platteland van Amerika. Die versameling van die tasbare bewyse van Amerika se voor- en vroeë industriële geskiedenis het uiteindelik Henry Ford se passie geword. In die vroeë 1900's het hy items begin versamel wat verband hou met sy lewenslange held, Thomas Edison.
Hy het al in 1906-07 'n paar verskillende items wat deur die jare opgetel is, gestoor in 'n ekstra kantoor by die Ford Motor Company se aanleg in Highland Park. Teen die 1910's het die horlosies en horlosies wat hy sedert kinderjare liefgehad het om mee te knoei en te herstel, gegroei tot 'n versameling. Hy het ook baie ander 'artefakte' opgehoop, tesame met uitvindings en gereedskap wat volgens hom 'n voorbeeld is van gewone Amerikaners se daaglikse lewens.
In 1916 het die Chicago Tribune 'n reeks van drie artikels gedruk op grond van onderhoude met Henry Ford, waarin Ford "'n anargis" en "'n onkundige idealis" genoem word. Ford het $ 1 miljoen vir laster aangekla met die saak wat in 1919 in Mount Clemens, Michigan, verhoor word. In een van die oorspronklike artikels het die Tribune Ford het gesê: 'geskiedenis is min of meer'. Tydens die verhoor het die verdedigers probeer om Ford se 'onkunde' te bewys, en hy het 'n antwoord op hierdie verklaring gegee, en Ford het geantwoord: 'Ek het nie gesê dit is 'n stapelbed nie. Dit was vir my 'n stapelbed, maar ek het nie gesê nie ... "
Wat u kan sê, is dat Henry Ford nooit regtig geglo het dat 'geskiedenis' 'is nie.' Hy was van mening dat die soort geskiedenis wat in skole geleer word, die geskiedenis wat die konings en generaals beklemtoon - en gewone mense en die gereedskap van die alledaagse lewe weggelaat het - nutteloos was. Soos hy aan sy sekretaris, Ernest G. Liebold, op pad huis toe van die verhoor vertel het (vanaf Toetreding 65, Oral Reminiscences of Ernest Liebold. Volume 11, p.890):
'Ons gaan iets begin. Ek gaan 'n museum begin en mense 'n ware beeld gee van die ontwikkeling van die land. Dit is die enigste geskiedenis wat die moeite werd is om in ag te neem, wat u op sigself kan bewaar. Ons gaan 'n museum bou wat die industriële geskiedenis sal vertoon, en dit sal nie 'n stapelbed wees nie! Ons sal die mense wys wat werklik bestaan ​​het in die jare wat verby is, en ons sal die werklike ontwikkeling van die Amerikaanse industrie wys vanaf die vroegste dae, van die vroegste dae wat ons kan onthou tot vandag toe.
Na nog tien jaar se versameling, beplanning en uiteindelik die bou van hierdie droom, het die Edison Institute - die oorspronklike naam van The Henry Ford - op 21 Oktober 1929 geopen. Henry Ford het hierdie instansie aan sy vriend Thomas Edison opgedra en met 'n grootse viering gevier opening bekend as Light's Golden Jubilee, ter ere van die 50ste herdenking van sy uitvinding van die elektriese lig.
Henry Ford het 'n merkwaardige versameling geskep wat verhale van gewone en buitengewone mense vertel. Sommige van hierdie mense en hul idees het ons lewens verander. Vandag eer ons ons versamelings en bou dit voort op die erfenis van Henry Ford.
Vroeë Paper Clip Gallery
Die datum in Vetgedruk die lettertipe is gebruik vir die chronologiese volgorde. Bykomende inligting
'N X aan die einde van hierdie blokkie dui aan dat die museum 'n voorbeeld van hierdie snit het.
Uneedit (1928), Wes
Geadverteer 1896 (as Clinch) -1961 Die patent wat aan Samuel B. Fay toegeken is, beskryf hierdie snit as 'n kaartjiesluiting wat in plaas van 'n speld gebruik kan word om kaartjies aan fyn weefsels vas te maak. Volgens die patent kan die clip gebruik word om 'n papierkaartjie aan 'n ander stuk papier vas te maak.
Geadverteer c. 1877 In die patent wat Erlman J. Wright verleen het, is gesê dat die snit ontwerp is om los blare van papiere, dokumente, tydskrifte, koerante, in plaas van naaldwerk, vasgemaakte, vasgemaakte papierbevestigingsmiddels, of ooglede vas te maak. Die snit is as 'n koerantgreep geadverteer.
Die patent vir hierdie snit is getiteld "Boekblad of papierhouer." Die patentbeskrywing lui egter dat een van die gebruike daarvan is om "twee of meer stukke papier bymekaar te hou-soos byvoorbeeld 'n brief en tjek wat saam ontvang is." Die patent verklaar dat hierdie item bestaan ​​uit "'n stuk plat metaal wat gebuig of gevou is om twee lippe van ongelyke lengte te vorm, die korter lip wat boontoe gebuig is en die langer lip plat." Die skandering na links toon die korter, geboë lip (waarvan die regterkant na u toe buig terwyl u die skandering bekyk) voor die langer, plat lip.
Gereedskap Paper Clip
Geadverteer 1890-1900 Gemaak van plaatmetaal deur
en daarna Stationers 'Mfg. Co Detroit, MI.
Ook versprei deur Library Bureau,
Facile (VK), Fixum (Duitsland), Kimhar
Nie gepatenteer nie
In 1904 verkry Cushman & Denison 'n handelsmerk vir & quotGem & quot wat gebruik word in verband met paperclips. Die aankondiging van die handelsmerk vermeld & quot Gebruik sedert 1 Maart, 1892, & quot, so dit is waarskynlik dat die Gem Paper Clip op die datum bekendgestel is.
Augustus 1894 ad. Alle regte voorbehou.
Die vroegste bekende Gem -paperclip -advertensie, wat deur die Early Office Museum ontdek is, is in die uitgawe van The American Lawyer in September 1893. Die verkoper was Cushman & Denison.
Patent -lente -omhulsels
Geadverteer 1893-1900 Versprei deur die Library Bureau, Boston, MA, wat beweer dat hierdie veerklemme penne, krammetjies, papierbevestigingsmiddels, rekkies, klampe en alle toestelle vir die bevestiging van papiere of kaarte aan mekaar vervang. & Quot
Beeld uit 'n aanlynartikel deur Alan Walker, Processing Archivist, National Archives, College Park, MD.
(Die handelsnaam Farmer kom van die naam van die uitvinder, George P. Farmer)
Gemaak van plaatmetaal, nie geboë draad nie, deur Consolidated Safety Pin Co., Bloomfield, NJ.
Geadverteer 1897-1950 Niagara Clip Co., New York, NY
Die standaard clip is klein.
Groter weergawe verkoop as Giant Niagara Clip.
Voeg prent uit 1904 -stelsel by X
Gepatenteer deur Reeve 20 April, 1897
Geadverteer 1897 "Hou veilig van een tot twintig diktes."
Gemaak deur M. P. & amp; J. R. Schooley, Homestead, Pa.
Die patent lui: & quot; ek is bewus daarvan dat voor my uitvinding paperclips 'n bietjie soortgelyk aan myne gemaak het in hul algemene idee. & Quot X
Verbeterde Niagara -papierklem
Dieselfde 1897 -patent as die Niagara Paper Clip hierbo
Bykomende skuifspelde word by die naam gelys, maar word nie geïllustreer nie Wie maak dit en waar: The Stationers 'Book of Knowledge, 1918-1919, Andrew Geyer, Inc., New York, kopiereg 1916. Ook, "u word hartlik uitgenooi na 'n voorsmakie van die versameling Emanuel Fritz Paper Clip by die Smithsonian Institution, Washington, DC, & quot Amerikaanse versamelaar, Julie 1973, bevat foto's van gedeeltes van verskeie skuifspelde wat nie hierbo ingesluit is nie. Omdat die volledige snitte nie sigbaar is nie, kan ons dit nie pas by patentdiagramme nie.
'N Prettige verhaal oor papierknipsels
/> /> Matt Boytim skryf: & quotMy maat en ek was studente in die vroeë 80's. Ons pendel skool toe en parkeer baie met meters. As arm studente was ons geïnteresseerd daarin om die meters met iets anders as geld te voed, en ons het gehoor dat u 'paperclips' kan gebruik. Dit het natuurlik geen sin vir ons gehad nie, totdat my vriend 'n boks Nifty Clips gekoop het. Ons sit 'n Nifty Clip in die sentjie van die meter en 'n sent in die nikkelgleuf en draai die meter tot 4 uur. Dit het gewerk omdat die knippie 'n bietjie groter in deursnee as 'n sent was en as 'n veer gedien het. Dit sou saamgepers word om deur die dime slot te pas, en een keer sou dit uitbrei om die timer aan te skakel as u aan die knop draai. Die sent was nodig, dink ek, want iets stewig moes in een van die muntstukke wees. Ons het meer snitte by 'n kantoorvoorraadwinkel gaan haal. Toe ons betaal, het die ou gesê: 'Hierdie dinge werk nog steeds op die parkeermeters.' Ons het dit ongeveer twee jaar gedoen totdat hulle die parkeergeld verhoog het en die sent en nikkel -gleuf verwyder het. As u regtig omgee, kan ek u vertel wat ons daarna gedoen het, maar dit het niks met Nifty Clips te doen gehad nie. & Quot
Terwyl mense gewoonlik aan diamante as kleurloos dink, is die meeste eintlik geel. Sommige kom in "spoggerige" kleure soos pienk, blou, pers en rooi. Slegs kleurlose diamante reflekteer wit lig in die volle reënboogspektrum.
Oorvloedig in die aardkors, word kwarts in baie omgewings aangetref.
Die edelvorme van kwarts wat as kristalle voorkom, kan van verskillende kleure of kleure, of kleurloos, as rotskristal wees. Die kleure is afkomstig van natuurlike bestraling, hitte en spoorbesmettings.
Speldwiele in ametis
'N Tipiese kwarts is 'n seskantige prisma bedek met 'n sessydige piramide. Afwisselende piramide vlakke het verskillende oppervlakteienskappe, en gevolglik kan twee vlakke langs mekaar verskillende kleure vertoon.
Die gevolg is 'n driewielige wieleffek by sommige ametiste.
Geskiedenis van sweetwinkels
Sweetwinkel deur George Biddle
Ontwerp vir muurskildery by die Amerikaanse departement van justisie, Washington, DC, omstreeks 1935 met vergunning van die National Museum of American Art, Smithsonian Institution
Die term "sweetwinkel" is eers in die laat 19de eeu vir die eerste keer gebruik om aspekte van die kleremakery te beskryf, maar toestande vir sweetwinkels bestaan ​​ook in ander bedrywe. Die kragte wat sweetproduksie bevorder, was nog altyd uiteenlopend. Sommige winkels is die gevolg van hebsug en opportunisme, ander spruit uit mededingende druk.
"Trui: werkgewer wat sy werknemers te min betaal en te veel werk, veral 'n kontrakteur vir stukwerk in die kleremakery." - Standard Dictionary of the English Language, 1895
"Sweatshop: 'n gewoonlik klein vervaardigingsonderneming wat werkers onder onregverdige en onhigiëniese omstandighede in diens neem." - Webster's Third New International Dictionary, 1993
Aan die einde van die twintigerjare het drie progressiewe en invloedryke beskermhere van die kunste, mej. Lillie P. Bliss, mev. Cornelius J. Sullivan en mev. John D. Rockefeller jr. 'N behoefte om die konserwatiewe beleid van tradisionele museums en om 'n instelling te vestig wat uitsluitlik toegewy is aan moderne kuns. Hulle het saam met bykomende oorspronklike trustees A. Conger Goodyear, Paul Sachs, Frank Crowninshield en Josephine Boardman Crane die museum vir moderne kuns in 1929 geskep. Die stigterdirekteur, Alfred H. Barr, Jr. om mense te help om die visuele kunste van ons tyd te verstaan ​​en te geniet, en dat dit New York van 'die grootste museum vir moderne kuns ter wêreld' kan voorsien.
Die reaksie van die publiek was oorweldigend entoesiasties, en in die loop van die volgende tien jaar het die museum drie keer na 'n steeds groter tydelike woonbuurt verhuis en in 1939 uiteindelik die deure oopgemaak van die gebou wat dit steeds in die middestad van Manhattan besit. By sy aanstelling as die eerste direkteur het Barr 'n innoverende plan vir die ontwerp en organisasie van die museum voorgelê wat sou lei tot 'n multi-departementele struktuur gebaseer op verskillende vorme van visuele uitdrukking. Vandag sluit hierdie departemente argitektuur en ontwerp, tekeninge en afdrukke, film, media en uitvoerings, skildery en beeldhouwerk en fotografie in. Daaropvolgende uitbreidings het gedurende die 1950's en 1960's plaasgevind, beplan deur die argitek Philip Johnson, wat ook The Abby Aldrich Rockefeller Garden ontwerp het. In 1984 het 'n groot opknapping wat deur Cesar Pelli ontwerp is, die museum se galeryruimte en besoekersgeriewe verdubbel.
Die museum handhaaf 'n aktiewe skedule van moderne en kontemporêre kunsuitstallings wat 'n wye verskeidenheid onderwerpe, mediums en tydsperiodes aanspreek, en beklemtoon belangrike onlangse ontwikkelings in die visuele kunste en nuwe interpretasies van groot kunstenaars en kunshistoriese bewegings. Kunswerke uit sy versameling word in roterende installasies vertoon, sodat die publiek gereeld kan verwag om nuwe werke te sien. Voortgesette programme van klassieke en kontemporêre films wissel van terugskoue en historiese opnames tot inleidings van die werk van onafhanklike en eksperimentele film- en videomakers. Besoekers geniet ook toegang tot boekwinkels met 'n verskeidenheid publikasies en 'n ontwerpwinkel met voorwerpe wat verband hou met moderne en kontemporêre kuns en ontwerp.
Die museum is toegewy aan sy rol as 'n opvoedkundige instelling en bied 'n volledige aktiwiteitsprogram wat bedoel is om die algemene publiek en spesiale segmente van die gemeenskap te help om die wêreld van moderne en kontemporêre kuns te benader en te verstaan. Benewens galerygesprekke, lesings en simposieë, bied die museum spesiale aktiwiteite vir ouers, onderwysers, gesinne, studente, voorskoolse kinders, tweetalige besoekers en mense met spesiale behoeftes. Boonop beskik die museum oor een van die aktiefste uitgewersprogramme van enige kunsmuseum en het meer as 2500 uitgawes in 35 tale verskyn.
In 2006 het MoMA tot dusver die grootste en mees ambisieuse bouprojek in sy geskiedenis voltooi. Die projek het die ruimte vir die uitstallings en programme van MoMA byna verdubbel. Die fasiliteit is ontwerp deur Yoshio Taniguchi en beskik oor 630.000 vierkante meter nuwe en herontwerpte ruimte. Die Peggy en David Rockefeller -gebou, in die westelike gedeelte van die terrein, huisves die belangrikste uitstallingsgalerye en The Lewis B. en Dorothy Cullman Education and Research Building - die eerste gebou van die museum wat uitsluitlik vir hierdie aktiwiteite gewy is - aan die oostelike deel van die bied meer as vyf keer meer ruimte vir klaskamers, ouditoriums, werkswinkels vir onderwysers en die uitgebreide biblioteek en argiewe van die museum. Hierdie twee geboue omskep die vergrote Abby Aldrich Rockefeller -beeldetuin. Die nuwe museum is op 20 November 2004 vir die publiek oopgemaak, en die Cullman -gebou is in November 2006 geopen.
Vandag verwelkom The Museum of Modern Art en MoMA PS1 miljoene besoekers elke jaar. 'N Nog groter publiek word bedien deur die nasionale en internasionale programme van MoMA vir uitstallings, leningsprogramme, film- en videobiblioteke, publikasies, biblioteek- en argiefbesit, webwerwe, opvoedkundige aktiwiteite, spesiale geleenthede en kleinhandelverkope.