4.1 Werke van die kapel
Masaccio kon in Florence die werke van Giotto studeer, en het vriende geword met Filippo Brunelleschi en Donatello. Volgens Vasari het Masaccio in 1423 op hulle aandrang na Rome gereis saam met Masolino: van daardie oomblik af was hy bevry gewees van alle Gotiese en Bisantynse kunsinvloede, soos gesien kan word in sy altaarstuk vir die Karmeliete-kerk in Pisa. Die spore van antieke Romeinse en Griekse kuns wat teenwoordig is in sommige van Masaccio se werke het hul oorsprong vermoedelik te danke aan hierdie reis: hulle moes ook teenwoordig gewees het in 'n verlore Sagra (vandag bekend as gevolg van tekeninge en sketse, insluitende een deur Michelangelo), te wete 'n fresko wat aangevra is vir die inwyding van die kerk van Santa Maria del Carmine in Florence (19 April 1422). Dit was vernietig toe die kerk se klooster herbou was aan die einde van die 16de eeu.
Die Eerbetoon-geld , fresko in die Brancacci-kapel in Santa Maria del Carmine, Florence
In 1424 het die duo preciso e noto ('welbekende duo') van Masaccio en Masolino opdrag van die magtige en welgestelde Felice Brancacci ontvang om 'n siklus van fresko's vir die Brancacci-kapel in die kerk van Santa Maria del Carmine di Firenze in Florence uit te voer. Terwyl die twee kunstenaars waarskynlik gelyktydig gewerk het, het hulle slegs omstreeks 1425 met skilderwerk begin. Die kapel was om onbekende redes onvoltooid gelaat. Dit was in die 1480's deur Filippino Lippi voltooi. Die ikonografie van die fresco-versiering is ietwat ongewoon; terwyl die meerderheid van die fresco's die lewe van die heilige Petrus verteenwoordig, beeld twee tonele, aan weerskante van die drumpel van die kapelruimte geleë, die versoeking en verdrywing van Adam en Eva uit. In die geheel stel die fresko's 'n relaas van die lewe van die heilige Petrus voor asof dit die verhaal van verlossing is. Die styl van Masaccio se tonele toon veral die invloed van Giotto. Die figure is ontsaglik groot, swaar en solied; emosies word uitgedruk deur gesigte en gebare; en daar is 'n sterk indruk van naturalisme wat deur die skilderye geskep word. Anders as Giotto, gebruik Masaccio egter lineêre en atmosferiese perspektief, rigtinggewende lig en chiaroscuro, wat die voorstelling van vorm deur lig en kleur sonder buitelyne is. As gevolg daarvan is sy fresko's selfs meer oortuigend-lewensgetrou as dié van sy trecento-voorganger.
Werke van die kapel[wysig | wysig bron]
Toe dit in die 1980's skoongemaak is, het Masaccio se fresko, Die Uitdrywing (1426–1427) die bykomende vyeblare verloor.
Die Uitdrywing beeld 'n benoude Adam en Eva uit wat deur 'n dreigende engel uit die tuin gejaag word. Adam bedek sy hele gesig om sy skaamte rugbaar te maak, terwyl die skaamte vereis dat Eva sekere dele van haar liggaam bedek. Die fresko het 'n groot invloed op Michelangelo en sy werk gehad. 'n Ander groot werk is Die Eerbetoon-geld waarin Jesus en die apostels as neo-klassieke argetipes uitgebeeld word. Wetenskaplikes het al dikwels opgemerk dat die skaduwees van die figure deur die venster van die kapel wegval, asof die figure daardeur verlig is; dit is nog verdere bewyse van sy versiendheid, en is ook 'n huldiging van Masaccio se innoverende genialiteit. In die Opstanding van die Seun van Theophilus het hy 'n sypaadjie in perspektief; omraam deur groot geboue om 'n driedimensionele ruimte te verkry waarin die figure in verhouding staan tot hul omgewing; geskilder. In die opsig was hy 'n pionier in die toepassing van die nuutgevonde perspektief-reëls. Op September 1425 het Masolino egter die werk opgesê en na Hongarye vertrek. Dit is nie bekend of dit weens geldkwessies met Felice of 'n artistieke geskil met Masaccio was nie. Daar word ook aanvaar dat Masolino hierdie reis van die begin af beplan het, en dat hy 'n medewerker nodig gehad het wat kon voortgaan met die werk na sy vertrek. Masaccio het egter die fresko's in 1426 onvoltooid gelaat ten einde sy aandag te kan toespits op ander opdragte, waarskynlik van dieselfde beskermheer afkomstig. Daar is egter ook al voorgestel dat die onbenydenswaardige finansiële posisie van Felice Brancacci onvoldoende was om vir verdere werk te betaal, en dus het die skilder elders werk gesoek.
Opstanding van die Seun van Theophilus
Masaccio het in 1427 teruggekeer om weer in die Carmine aan die Opstanding van die Seun van Theophilus te werk, maar dit blykbaar ook onvoltooid gelaat, hoewel daar ook beweer is dat die skildery later in die 15de eeu eeu erg beskadig is omdat dit portrette van die Brancacci-familie; wat destyds as vyande van die Medicifamilie uitgesonder is, bevat het.  Hierdie skildery is óf gerestoureer óf meer as vyftig jaar later deur Filippino Lippi voltooi. Sommige van die tonele deur Masaccio en Masolino is in 1771 tydens 'n brand vernietig; ons dra slegs kennis van hulle danksy die biografie van Vasari. Die oorblywende dele is grootliks deur rook en roet beskadig. In die twintigste eeu het die verwydering van marmerblaaie wat twee dele van die skilderye bedek het die oorspronklike voorkoms van die werk onthul. 
Pisa-altaarstuk[wysig | wysig bron]
Op 19 Februarie 1426 was Masaccio deur Giuliano di Colino degli Scarsi da San Giusto versoek om 'n groot altaarstuk te skilder (vir 'n som van 80 florins) te wete; die Pisa-altaarstuk. Dit was bedoel vir San Giusto se kapel in die kerk van Santa Maria del Carmine in Pisa. Die werk was in die 18de eeu afgebreek en versprei, en slegs elf van die ongeveer twintig oorspronklike panele is in verskillende versamelings van regoor die wêreld herontdek. Die sentrale paneel van die altaarstuk (Die Madonna en Kind ) is tans in die Nasionale Galery, Londen. Alhoewel dit erg beskadig is, bevat die werk 'n beeldhoukundige en menslike Madonna, sowel as 'n oortuigende perspektief-uitbeelding van haar troon. Masaccio het waarskynlik slegs in Pisa daaraan gewerk, en heen en weer geskuif na Florence waar hy nog aan die Brancacci-kapel gewerk het. In hierdie jare het Donatello ook in Pisa gewerk aan 'n monument vir kardinaal Rinaldo Brancacci wat na Napels gestuur moes word. Daar word bespiegel dat Masaccio se eerste proefsteke in plastisiteit en perspektief gebaseer was op Donatello se beeldhouwerk, voordat hy Brunelleschi se meer wetenskaplike benadering tot perspektief kon bestudeer.
Heilige Drie-eenheid, volle naam: Drie-eenheid met die Maagd, die heilige Johannes die Evangelis, en Skenkers (c. 1427) - Fresko, Santa Maria Novella, Florence
Masaccio het in of op omtrent 1427 'n prestigeryke opdrag ontvang om 'n fresko van die Heilige Drie-eenheid te skep vir die Dominikaanse kerk van Santa Maria Novella in Florence. Daar bestaan geen kontemporêre dokumente wat die beskermheer van die fresko identifiseer nie, maar onlangs is verwysings na die eienaarskap van 'n graftombe teen die voet van die fresko in die rekords van die Berti-familie van die Santa Maria Novella-kwartier van Florence gevind; hierdie werkersklas-familie het groot toegewydheid aan die Heilige Drie-eenheid getoon, en kon dalk Masaccio se skildery aangevra het. Dit is waarskynlik die manlike beskermheer wat aan die linkerkant van die Maagd verteenwoordig word in die skildery, terwyl sy vrou aan die regterkant van die heilige Johannes die Evangelis uitgebeeld word. Die fresko, wat deur baie as Masaccio se meesterwerk beskou word, is die vroegste oorblywende skildery om gebruik te maak van sistematiese lineêre perspektief, wat moontlik deur Masaccio bedink is met die bystand van Brunelleschi.
Volgens die rekonstruksie het Masaccio begin deur 'n rowwe skets van die komposisie en perspektieflyne op die muur te maak. Die skets of tekening was bedek met vars pleister vir die skep van die fresko. Ten einde die akkurate oordrag van die perspektieflyne vanaf die skets na die pleister te verseker, het Masaccio 'n spyker by die verdwynpunt onder die basis van die kruis ingevoeg en lyne daaraan vasgeheg, wat hy ingedruk het (of ingekerf het) in die pleister. Die merke van die voorbereidingswerk is steeds sigbaar.
Die heilige figure en die skenkers word verteenwoordig bo 'n beeld van 'n geraamte wat op 'n sarkofaag rus. 'n Inskripsie wat skynbaar in die muur bo die geraamte ingekerf is lees: "Io fui gia quel che voi siete e quel ch'io sono voi anco sarete" (Ek was eens wat jy nou is en wat ek is, sal jy nog wees). Hierdie geraamte is duidelik 'n verwysing na Adam, wie se sonde die dood na die mens gebring het, en 'n herinnering aan kykers is dat hul tyd op aarde van verbygaande of verganklike aard is. Die fresko sinspeel daarop dat dit slegs deur geloof in die Drie-eenheid is dat 'n mens die dood kan oorkom. Die Heilige Gees kan gesien word in die vorm van 'n duif bo Jesus Christus. Die kombinasie van drie-eenheid, dood, verganklikheid en verval "kan geïnterpreteer word as 'n transposisie van die Golgotha-kapel" in die Kerk van die Heilige Graf in Jerusalem.
Masaccio het twee ander werke naamlik; 'n toneel van die geboorte van Christus en 'n Aankondiging (nou verlore) gemaak voordat hy vir Rome vertrek het waar sy metgesel Masolini besig was met 'n fresko van tonele uit die lewe van die heilige Katrina in die Basilica di San Clemente. Dit is nooit bevestig dat Masaccio inderdaad meegewerk het op die stuk nie, alhoewel dit moontlik is dat hy bygedra het tot Masolini se triptiek vir die altaar van die Santa Maria Maggiore met sy paneel wat die heilige Hieronymus en heilige Johannes die Doper uitbeeld, welke nou in die Nasionale Galery in Londen gehuisves word. Masaccio het aan die einde van 1428 beswyk. Volgens legende was hy deur 'n jaloerse mededinger vergiftig.Slegs vier fresko's wat onweerlegbaar van Masaccio afkomstig is, bestaan steeds, alhoewel ander werke ten minste gedeeltelik aan hom toegeskryf kan word.
Masaccio het die skilderkuns diep beïnvloed. Baie is van mening dat hy die vroeë Italiaanse Renaissance in skilderkuns begin het. Volgens Vasari het byna al die "mees gevierde" Florentynse "beeldhouers en skilders" sy fresko's uitvoerig gestudeer ten einde die "voorskrifte en reëls van die skilderkuns te leer en te begryp". Hy het die rigting van die Italiaanse skilderkuns getransformeer deur dit weg te beweeg van die idealisering van Gotiese kuns, en dit vir die eerste keer voorgestel as iets wat deel is van 'n meer diepliggende, natuurlike en humanistiese wêreld. Masaccio het bygevolg 'n groot aantal kunstenaars beïnvloed; beide voor en na sy afsterwe. Sy invloed is veral merkbaar in die werke van mindere Florentynse meesters soos Andrea di Giusto, Giovanni dal Ponte, en andere, wat gepoog het om sy gloeiende, lewensgetroue vorme na te maak.
↑ Umberto Baldini and Ornella Casazza, The Brancacci Chapel, New York, 1990; Diane Cole Ahl, "The Brancacci Chapel," in The Cambridge Companion to Masaccio, red. Diane Cole Ahl, Cambridge, 2002, 138-157; J.T. Spike, "The Brancacci Code," in Watching Art: Writings in Honor of James Beck, ed. L. Catterson and M. Zucker (Todi: Ediart, 2006), pp. 247–54.
↑ Jill Dunkerton and Dillian Gordon, "The Pisa Altarpiece", in The Panel Paintings of Masolino and Masaccio: The Role of Technique, red. Carl Brandon Strehlke, Milaan, 2002, 89-109.
↑ Rita Maria Comanducci, "'L'altare Nostro de la Trinità': Masaccio's Trinity and the Berti Family," The Burlington Magazine, 145 (2003) 14-21. Die meeste skolastici was van oordeel dat die Lenzi-familie die fresko aangevra het: Ugo Procacci, "Nuove testimonianze su Masaccio," Commentari, 27 (1976) 233-4; Rona Goffen, Masaccio's "Trinity," Cambridge, 1998; Timothy Verdon, "Masaccio's Trinity," in The Cambridge Companion to Masaccio, red. Diane Cole Ahl, Cambridge, 2002, 158-160.
↑ "argiefkopie". Geargiveer vanaf die oorspronklike op 9 April 2018. Besoek op 1 Oktober 2019.
↑ Alessandro Cortesi, "Una lettura teologica," in La Trinità di Masaccio: il restauro dell'anno duemila, red. Cristina Danti, Florence, 2002, 49-56; Verdon, 158-161.
↑ Cothren, Marilyn Stokstad Michael W. (2010). Art History Portable, Book 4 14th-17th Century Art (4th red., Portable uitg.). Upper Saddle River, NJ: Prentice Hall. ISBN 978-0205790944.
↑ "Tommaso Cassai Masaccio Biography". Artble (in Engels). Geargiveer vanaf die oorspronklike op 3 Maart 2020. Besoek op 14 Februarie 2017.