Etruskiese sarkofaag (nommer 9) - Inligting - 2022
Etruskiese sarkofaag (nommer 9)
Etruskiese graf (nommer 9), Ny Carlsberg Glyptotek (Kopenhagen, Denemarke). Gemaak met Memento Beta (nou ReMake) van AutoDesk.
'N Vrou lê asof sy slaap. Sy het 'n granaatjie, die simbool van nuwe lewe. Aan die voorkant word 'n hert verslind deur 'n leeu en 'n griffioen met 'n slangstert, die wonderlike monster wat die dooie beskerm. 'N Gevleuelde demoon van die dood staan ​​aan weerskante, een met 'n hamer, die ander een wat 'n slang vashou en homself op 'n roeispaan ondersteun. Dit is moontlik Charon, die veerman wat verantwoordelik is vir die reis oor die rivier na die onderwêreld. Die diere wat in die middel baklei, simboliseer die hoop om die dood te oorkom. Aan die kort kant is 'n bedekte vrou op pad na die doderyk? Twee manlike familielede vergesel haar op die laaste deel van haar reis.
Sarkofaag van die eggenote
Naam Sarkofaag van die eggenote Tipologie kruik urn Datum 530-520 vC Ligging Sala 12 Produksieplek Cerveteri Herkoms Cerveteri Findspot Necropoli della Banditaccia, zona est Materiale polichroom terracotta Tegniek gevormde handgemaakte afmetings in cm H 140 Lengte. 202 Voorraadnommer 6646 Bibliografie
-> Verkrygingsdatum 9 Oktober 1893
Die sarkofaag van die eggenote, wat uit ongeveer vierhonderd fragmente saamgestel is, is eintlik 'n urn wat bedoel is om die oorblyfsels van die oorledene te bevat.
In die ronde vorm verteenwoordig die werk 'n paartjie wat op 'n bed (kline) lê, met hul borste voor in die tipiese posisie van die banket. Die man omring die vrou se skouers met sy regterarm, sodat hul gesigte met hul tipiese & quotargaïese glimlag baie naby is, en die rangskikking van hande en vingers dui op die oorspronklike teenwoordigheid van voorwerpe wat nou verlore is, soos 'n koppie om wyn te drink of 'n klein vaas om kosbare parfuum uit te gooi.
Die Etruske het die ideologie van die banket van die Grieke as 'n teken van ekonomiese en sosiale onderskeid aangeneem en herinner hulle aan die nakoming van hierdie praktyk ook in die begrafnisverband, soos blyk uit die gereelde tonele van bankette wat in die Etruskiese grafte geskilder is en die groot aantal voorwerpe wat verband hou met die verbruik van wyn en vleis wat daarin voorkom.
Dit is beslis 'n nuwigheid in vergelyking met die Griekse gewoonte dat die teenwoordigheid van die vrou langs die man in 'n heeltemal gelyke posisie, inderdaad met die elegansie van haar kleding en die keurigheid van haar gebare, lyk asof die vroulike figuur die toneel oorheers en alles vasvang ons aandag.
Die Etruskiese piramide van Bomarzo
Ons pragtige planeet is vol voorvaderlike plekke waar die teenwoordigheid van mense sedert die prehistoriese eeu 'n eindelose verbinding met ander mense geskep het wat die gebiede tot vandag toe bly leef en verander het. Italië word oorheers deur hierdie rykdom en oral is dit maklik om op ruïnes uit die verlede te kom wat deur die eeue heen lae van verskillende beskawings opgebou het. Hierdie beskawings het nooit regtig verdwyn nie, omdat hulle steeds in die bewerkte stene woon wat hulle aan ons oorgelaat het, en elke keer as ons aan hierdie rotse raak, is dit 'n ervaring van geestelike verbinding.
Dit gebeur dat baie van hierdie skatte uit die verlede nou omring is deur dik woude en plantegroei, en wat wag om ontbloot en ontdek te word. Dit is wat gebeur het met die Etruskiese piramide in Bomarzo (Viterbo), 'n groot rots met altare en trappe wat tot in die laaste dekade van die 1900's in die diep woud versteek gebly het. 'N Fantastiese bewerkte rots wat met die eerste indruk herinner aan die Maya -piramides wat in die oerwoude van Belize en Mexiko ontdek is. Toe twee plaaslike argeoloë met die naam Giovanni Lamoratta en Giuseppe Maiorano dit in die lente van 1991 teëkom, het hierdie ontdekking egter nie die verdiende aandag gekry nie en was hierdie monumentale piramide tot 2008 onbekend aan die wêreld.
In 2008 het die landboukundige Salvatore Fosci, 'n plaaslike inwoner van Bomarzo met 'n passie vir geskiedenis, in werklikheid hierdie wonderlike steenrots herontdek en vrywillig gewerk om die digte plantegroei en wortels wat daar rondom gegroei het, skoon te maak. Die resultaat van sy harde werk was indrukwekkend en hierdie keer het die ontdekking die belangstelling van die samelewing en die akademie gewek. Fosci is geïnspireer deur die verhale van sy oupa en pa wat jare lank as 'n bewaarder in die bos gewerk het. Hulle het hierdie piramide gebruik Sasso del Predicatore (Steen van die Prediker) of eenvoudig Sasso con le skaal (Stone with Steps) en kon nooit die werklike belangrikheid daarvan voorstel nie. Danksy Salvatore Fosci is hierdie wonderlike rotsblok teruggegee aan sy voorouers wie se gees nou deur die bos en op die oppervlak van die klippe wil dwaal. Om op hierdie webwerf te wees, is soos om 'n mistieke ervaring te beleef, waar die trillings rondom ons voortdurend in verband bring met die geskiedenis en die vorige mense.
Etruskiese piramide van Bomarzo
Dit is 'n herfsoggend wanneer ek vir die eerste keer na Bomarzo gaan om die uitstappie na die Etruskiese piramide by te woon. Dit stort! Ek is nogal onseker of ek die bos wil ingaan, met inagneming van die haglike weerstoestande, maar my toergids Anna Rita Properzi maak my twyfel duidelik: die beloning vir die staptog is te hoog en geen reën kan ons voorneme om by die Piramide aan te kom, belemmer nie!
Omring deur beukbome wat die Cimini -gebergte oorheers, begin ons die roete volg wat na die Piramide lei, maar ook na 'n wonderlike argeologiese terrein, middeleeuse meulens, watervalle en uiteindelik na 'n kasteel met sy imposante toring. Die roete is ook 'n plek met wonderlike botaniese skatte wat die plantegroei verryk met 'n triomf van verskillende blare, kleurvolle bessies, mosse en klimop. Die suurstof wat uit die bome kom, is so intens en die reuk van die bos is gewoonlik herfs. Ongestoord deur die skerp reën stap ons bergaf deur die via cava, 'n smal pad wat deur Etruske opgegrawe is, soortgelyk aan 'n canyon.
Nog 'n paar tree en ek het die wonderlike uitsig oor die monumentale Etruskiese piramide voor my oë. Die effek is oorweldigend. Ek bly vas om dit van die regte afstand af te bewonder om al die buitengewone skoonheid daarvan te betower. 'N Asemrowende ervaring. Alhoewel die naam van hierdie ou rots die vorm van 'n piramide suggereer, merk ek onmiddellik op dat dit eintlik baie anders is as 'n piramide. Dit het sy eie besondere vorm wat dit nog meer uniek maak. Behalwe dat die oorsprong daarvan nog onseker is, vir baie argeoloë, dateer die piramide uit die Bronstydperk, terwyl ander geleerdes dit aan die Romeine toeskryf. Alhoewel dit waarskynlik die Etruskiese bouers was wat hierdie geheimsinnige megaliet rondom die 7de eeu v.C. uit 'n enorme rots peperino, 'n vulkaniese grys rots in die Cimini -gebergte. Dit was 'n ou volk wat in die gebied gewoon het, wat ongeveer ooreenstem met Toskane, in die westelike Umbrië, in die noorde van Lazio. Hulle beskawing dateer uit die 8ste eeu vC en dit het bestaan ​​totdat dit in die Romeinse samelewing, wat in die laat 4de eeu vC begin het, opgeneem is en in 27 vC voltooi is met die totstandkoming van die Romeinse Ryk. Die Etruskers het 'n lewendige artistieke en argitektoniese kultuur ontwikkel wat ons 'n geweldige erfenis gelaat het wat bestaan ​​uit geverfde grafte, sarkofae, beeldhouwerke, inskripsies, erdewerk, persoonlike ornamente, metaalwerk, karre, ensovoorts. En dit is pragtig om te dink dat hulle waarskynlik ook hierdie wonderlike megaliet wat ek nou voor my het, verlaat het.
Om 'n idee te kry van die omvang en statigheid van hierdie piramide, moet ons net dink dat dit ongeveer 16 meter lank, 7 meter (24 voet) op die breedste punt en 9 meter (30 voet) lank is. En met sy 28 trappe, twee klein altare en die belangrikste op die rotsberaad, is die Etruskiese piramide een van die wonders van die wêreld, gedompel in 'n argaïese en raaiselagtige plek, vir iemand wat selfs esoteries of geestelik magies is. Alhoewel daar geen werklike bewys is dat hierdie piramide ook vir mense of diereoffers gebruik is nie, is dit ongelukkig waarskynlik omdat hierdie rituele 'n algemene gebruik in die antieke wêreld was, soos ook aangetoon word in die afbeeldings van offerandes in Etruskiese grafkelders. Dieselfde struktuur van die Piramide, met sy kanale en holtes, dui op die gebruik van dreinering vir offervloeistowwe.
As u op hierdie webwerf kom, het u onmiddellik die gevoel dat hierdie onmeetlike skoonheid van die piramide in ooreenstemming is met die spiritualiteit van die bos wat dit huisves. In werklikheid, net 'n paar tree verder, word u betower deur nog 'n argeologiese wonder, naamlik die Saint Cecilia Necropolis met sy rotshuise, die piramidale altaar, die mensvormige sarkofaag en die oorblyfsels van 'n 12de-eeuse middeleeuse kerk wat die die naam van hierdie webwerf. U kan nog steeds die apsis, die ring, die altaarsteen en 'n aantal Christelike simbole identifiseer. Die geluid van die reën wat die water wat die ruïnes van sarkofae vul, maak hierdie webwerf nog meer geheimsinnig en heilig.
In die nabyheid van hierdie kerk van Saint Cecilia is daar nog 'n huis met 'n grot wat vir my blykbaar aan 'n towerwêreld behoort. Met deur en vensters, in die vorm van 'n opelugaltaar, vang dit my verbeelding en gee my die gevoel dat daar kabouters daar woon. Wat 'n wonder!
Finestraccia (Lelike venster)
Terwyl ek langs die pad loop, word ek beïndruk deur nog 'n klipstruktuur, sg Finestraccia (Lelike vensters). Die kenners meen dat dit eens as 'n Etruskiese graf gedien het, en in die Middeleeue het dit 'n woning geword. Alhoewel die presiese ouderdom van hierdie graf onbekend is, kan dit ongeveer die 7de eeu v.C. soos die piramide dateer. Miskien het dit die bynaam Ugly Window gekry as gevolg van die onakkurate verhoudings van die vensters en deur van die graf. Die Finestraccia het oorspronklik twee verdiepings gehad: die onderste verdieping bevat die graf en die sarkofaag, terwyl die boonste verdieping 'n woon- of stoorarea was. Die boonste gedeelte van hierdie ou graf toon 'n pragtige natuurlike beeldhouwerk waarvan die vorm die handvatsel van 'n beker herinner. Dit is die effek van erosie deur verwering op die vulkaniese rots. As ek na hierdie indrukwekkende struktuur kyk, kan ek nie help om te dink dat dit nog 'n voorbeeld is wat getuig nie, aangesien mense in die geskiedenis 'n nimmereindigende verbinding met hul voorouers geskep het om dieselfde strukture vir verskillende doeleindes te behou, te gebruik en aan te pas.
Pasolini se toring
Terwyl ek aanhou om in die bos te loop, kom ek ander ruïnes uit die verlede teë wat uit die wilde natuur voortkom as betowerende wonders. Middeleeuse brûe, strome, watervalle, watermeulens en wonderlike weggesteekte gange basoli, plate vulkaniese gesteentes wat in die ou tyd gebruik is om paaie en paaie te bou. Dit lyk asof die natuur dag vir dag die ruïnes van die middeleeuse meulens verteer wat tot in die vyftigerjare werk en nou onseker voor my oë staan. Omdat hulle van hul dak ontneem word, blyk dit dat hierdie watermeulens weerloos oorgee aan die sterflike omhelsing van die plantegroei en sy wortels.
Terwyl ek aanhou loop, word die stille weemoed van hierdie natuurskoon onderbreek deur die lewendigheid van die aangrensende watervalle van Fosso Castello. Die gedruis van die vallende water en die skoonheid van hierdie landskap laat my verstaan ​​waarom die Italiaanse regisseur, digter en skrywer Pier Paolo Pasolini in 1964 hierdie webwerf gekies het as 'n stel vir wat beskou word as sy filmiese meesterstuk, die film Il Vangelo Secondo Matteo (Die evangelie volgens die Heilige Matteus).
Die Maestro, soos die plaaslike bevolking hom genoem het, het hulle verlief geraak op die natuur van hierdie bos en platteland naby die klein dorpie Chia en 'n pragtige toring gekoop wat alles oor is van die 13de-eeuse kasteel van Collecasale.
Hy het hierdie sogenaamde Torre of Chia herstel en vir hom 'n klein huisie aan die voet van die struktuur gebou wat sy toevlugsoord en bron van inspirasie geword het om sy laaste roman te skryf Petrolio (Petroleum). Ongelukkig het die manuskrip egter onvoltooid gebly omdat hy onder geheimsinnige omstandighede die nag tussen 1 en 2 November 1975 op 'n strand in Ostia (Roma) gesterf het.
'N Eindelose verbinding met ons voorouers
Met my toergids Anna Rita Properzi en die klein groepie vriende, stap ek om die muur van die kasteelruïnes en die toring voordat ek teruggaan huis toe. Terwyl ek langs die laaste fase stap wat my terugbring na die beginpunt, kan ek nie help om te dink hoe ongelooflik hierdie uitstappie was nie.
Ek het die hele dag deur die bos gestap en langs die skouspelagtige Etruskies tagliate (uitgegrawe pad) na die pad wat deur Salvatore Fosci en sy pa gemerk is om die Etruskiese piramide te bereik. Toe ek deur die enigste pad loop, het ek die Bronstydperk teëgekom en ek het deurlopende eeue gegaan totdat ek by die herstelde ou toring van 'n kontemporêre digter en skrywer kom.
Oral waar ek was, het ek die bewys gekry dat die teenwoordigheid van mense sedert die prehistoriese eeu 'n nimmereindigende verbinding met ander mense geskep het wat dieselfde gebiede en strukture tot vandag toe bly leef en verander het. Die Piramide is deur Etruske en hulle nageslagte gebruik, en die plek van Saint Cecilia toon dus die spore van baie tydperke. Antieke Etruskiese grafte is in die Middeleeue hergebruik as wonings, en middeleeuse watermeulens is tot die vorige eeu vir dieselfde doel gebruik. 'N Pragtige toring uit die 13de eeu het 'n toevlugsoord geword vir 'n man van ons tyd en die klein dorpie Chia word nog duisend jaar na die stigting daarvan bewoon.
Italië word oorheers deur hierdie voorbeelde en wat ons nou is, is net die vrug van wat ons destyds was. Selfs op my gesig herken ek dieselfde kenmerke van die gesig van die Etruskiese vroue as my oë en my wangbene. Ek hou van hierdie nimmereindigende verbinding met ander mense en nie net die een wat ons in ons huidige lewe ervaar nie, maar ook die verband wat ons met die verlede het, deur die geestelike band wat ons steeds aan ons voorouers bind. En dit is die rede waarom ek sterk glo in die oneindige krag van Human Connections!
Ek is tuis en besef dat ek heeltemal deurdrenk is. Ek kan nie my klere uittrek nie. Ek glimlag vir myself: ek het dit tot dusver nie opgemerk nie, want ek was so gefassineer deur die wonderlike wêreld dat ek op 'n stadium vergeet het dat dit reën.
Uitgewer & rlm: & lrm University of California Press Edition Unstated (14 September 1990)
Sagteband & rlm: & lrm 64 bladsye
Itemgewig & rlm: & lrm 8 onse
Afmetings & rlm: & lrm 6,75 x 0,25 x 9,5 duim
Die doel van hierdie boek is om 'n oorsig te gee van die Etruskiese taal. Aangesien hierdie boek slegs 62 bladsye lank is, soek nie gedetailleerde studies van Etruskiese kultuur, geskiedenis, kuns, ens. As u op soek is na 'n kort, maar eerbiedig ondersoekde inleiding tot die taal van die Etruskers, soos ek was, dan pas hierdie boek by die rekening.
Dit is eenvoudig verstommend hoeveel inligting op hierdie 62 bladsye verpak is: die taalkundige situasie in antieke Italië (met uitstekende kaarte) 'n opsomming van die Etruskiese taal, insluitend die evolusie van die alfabet, 'n gids vir uitspraak en Etruskiese grammatika soos dit tans is en onvolledig verstaanbare skryfmateriaal en -metodes en die grootste deel van die boek, 'n noukeurig en deeglik geïllustreerde gedeelte oor Etruskiese inskripsies, met spieëls, vase en sarkofae, vreemde keuses, maar blykbaar ons beste bronne vir sulke inskripsies, en ook 'n katalogus van die inskripsies , met voorbeeldinskrywings wat die breë kategorieë waarin hulle val, aantoon.
Laastens is daar twee bylaes, een met Etruskiese eiename, en die ander bevat 'n bruikbare Etruskiese woordelys, en ook 'n kort bibliografie wat taalkundige aangeleenthede sowel as ander aspekte van die Etruskiese kultuur en geskiedenis raak.
"Etruscan" deur Larissa Bonfante is deel van die British Museum se "Reading the Past" -reeks wat lesers bekend stel aan antieke skrifte. Die Etruskiese gebruik 'n alfabetiese skrif soortgelyk aan die Griekse alfabet, dus stel die skrywer ons bekend met die Etruskiese taal, wat ongeveer 700 vC geskrywe was, maar teen die eerste eeu vC uitgesterf het, aangesien die Etruskiese mense Latyn aangeneem het en in wese Romein geword het. Hoewel dit in Sentraal-Italië gepraat en geskryf is, is Etruskies, net soos 'n paar ander Europese tale, nie 'n Indo-Europese taal nie. Dit was 'n geïsoleerde taal wat herbou moet word uit ongeveer 13.000 oorlewende kort inskripsies.
Baie min Etruskiese gedeeltes oorleef, wat jammer is, aangesien Etruskies blykbaar 'n kultuur was wat letterkunde hoog op prys gestel het en waarin kunswerke van hoë gehalte deel was van die alledaagse lewe. Etruskiese kultuur en taal kom slegs op ons neer deur argeologiese vondste en verwysings in die Griekse en Romeinse letterkunde. "Lees die verlede" is gewoonlik 'n inleiding tot hoe 'n draaiboek werk en hoe dit gebruik is, eerder as handleidings vir die lees van die taal. Dit geld vir hierdie bundel, alhoewel u ook sou kon leer om 'n bietjie daaruit te lees. Die skrywer verskaf genoeg inligting oor grammatika, uitspraak en 'n kort woordelys om eenvoudige vertalings moontlik te maak.
'N Hoofstuk oor skryfmateriaal en -metodes bied 'n verleidelike blik op die Etruskiese kultuur deur illustrasies van die gegraveerde beelde en inskripsies op bronsspieëls, gegraveerde juwele, vase, sarkofae en meer. Dit toon die kwaliteit van Etruskiese kunswerke, asook 'n paar voorbeelde van hoe die geskrewe taal gebruik is. Daar word gesê dat die Etruske hul boeke oor linne geskryf het. Jammer dat niemand dit oorleef het nie. Daar is ook 'n kort hoofstuk oor die Oscan -taal, 'n ander taal in Sentraal -Italië, wat sy alfabet met die Etruskiese vergelyk. "Etruskies" is 'n goeie, kort (64 bladsye) inleiding tot die taal en kuns van die Etruskers, maar moenie verwag dat dit in diepte is nie. Dit is meer 'n teaser.
Etruskiese oortuigings rakende die hiernamaals blyk 'n mengelmoes van invloede te wees. Die Etruskers het algemene vroeë mediterrane opvattings gedeel, soos die Egiptiese oortuiging dat oorlewing en voorspoed in die hiernamaals afhang van die behandeling van die oorledene se oorskot. ⎖ ] Etruskiese grafte het huishoudelike strukture nagevolg en is gekenmerk deur ruim kamers, muurskilderye en grafmeubels. In die graf, veral op die sarkofaag, was 'n voorstelling van die oorledene in sy of haar fleur, dikwels saam met 'n eggenoot. Nie almal het 'n sarkofaag nie, soms is die oorledene op 'n klipbank neergelê. Terwyl die Etruskers gemengde inhumasie- en verassingsrituele beoefen het (die verhouding hang af van die tydperk), kan verasde as en bene in 'n urn in die vorm van 'n huis of 'n voorstelling van die oorledene gesit word.
Benewens die wêreld wat nog steeds deur aardse aangeleenthede beïnvloed is, was 'n transmigrasiewêreld anderkant die graf, gevorm na die Griekse doderyk. Dit is beheer deur Vanth, en die oorledene is daarheen gelei deur Charun, die ekwivalent van die dood, wat blou was en 'n hamer gehad het. Die Etruskiese Hades is bevolk deur Griekse mitologiese figure en 'n paar soos Tuchulcha, van saamgestelde voorkoms.
Die volgende skets is gebaseer op ondersoeke wat in die Etruskiese grafte in Corneto en Chiusi gedoen is, en op die vergelyking van die oorspronklike muurskilderye met die faksfiksies en tekeninge wat daaruit gemaak is en bewaar is in die Helbig-museum in die Ny Carlsberg Glyptotek. Dit is oorspronklik in 1919 in Deens gepubliseer as 'n gids vir studente in die departement.
Ek is baie dank verskuldig aan die heer G. F. Hill, van die British Museum, vir sy hersiening van die vertaling.
Intussen is die eerste bundel van die beloofde werk van Fritz Weege (Etruskische Malerei, Halle, 1921) verskyn, grootliks en pragtig geïllustreer. Die teks bevat algemene sienings rakende die Etruskiese godsdiens en die samelewing eerder as beskrywings van die skilderye self, en ek kan nie daarvan weerhou om te sê dat ek die uitsprake en opinies van Weege en die parallelle wat hy meen, te veel fantasieerder as oortuigend vind nie, ondanks die groot geleerdheid daarin getoon. Ek vind niks in my eie teks wat ek geneig is om te verander nadat ek sy boek gelees het nie.
Hoe die ou mense die dood beskou het en hoe hulle die hiernamaals gedefinieer het, het baie verskil deur die Midde -Oosterse en Mediterreense kulture. In sommige beskawings het praktyke en oortuigings verander namate hul eie samelewings afgeneem het. Behandeling van die dooies was 'n belangrike deel van die godsdiensontwikkeling van die nuwe steentydperk: Mark Kishlansky verwys na die ontdekking van menslike skedels in Jerigo as 'n bewys van moontlike vroeë voorvaderaanbidding.  Namate opvattings oor die dood ontwikkel het, het antieke beskawings hul eie, dikwels uitgebreide, maniere ontwikkel om die lewe te oorbrug met die wêreld daarbuite.
Vergelykings en kontraste in die graf
Vir die Etruske, wat in die weste van Italië voor die Romeinse Republiek gedy het, was die dood 'n viering en die hiernamaals 'n voortsetting van die dikwels weelderige lewenswyses van die rykes. Hulle stede van die dooies - necropoleis, is uit die rotsagtige heuwels gekap. Elke graf het Etruskiese huise gedupliseer, en uit hierdie grafte sowel as die sarkofae wat daarin gevind is, kon argeoloë 'n portret van die Etruskiese alledaagse lewe voorstel. Etruskiese begrafnisse bevat gladiatoriale "tweestryde" tot die dood as deel van die vieringe, 'n gebruik wat later deur die Romeine geërf is en wat ontwikkel het tot die gewilde openbare skouspel.
Net soos die Etruske, begrawe die ou Egiptenare hul welgestelde dooies in uitgebreide grafte vol artefakte en muurskilderye wat gesinne tydens die alledaagse lewe uitbeeld. Soos met Etruske, het Egiptenare 'n positiewe siening van die hiernamaals gehad. Beide die Egiptenare en die Etruske sou hierdie positiewe dinge egter verander namate hul samelewings begin afneem. Die hiernamaals het 'n plek van vrees geword, gevul met bose geeste. Egiptenare het hul oorledene begin begrawe met die Boek van die dooies, bevat spreuke om die ontslape te help.
Romeine het ook hul dooies begrawe buite die stadsgrense, en elke belangrike pad of provinsiale stad het hierdie nekropoleis. Tog het Romeine daarenteen geen soortgelyke siening van 'n hiernamaals gehad nie. Volgens Philippe Aries en Georges Duby, het "geen algemeen aanvaarde leerstelling geleer dat daar na die dood iets anders is as 'n kadawer nie."  Die Romeine het egter uitgebreide, uitgebreide sarkofae gekerf wat tonele uit die alledaagse lewe illustreer. Met verwysing na Romeinse mausoleums en grafplate, sê Lionel Casson dat hierdie merkers "een van die vrugbaarste bronne van inligting is wat ons oor die Romeinse wêreld het". 
Voorbereiding en onthou van die dooies
Dit is welbekend dat die ou Egiptenare sewentig dae geneem het om 'n farao voor te berei vir die begrafnis, hoewel daar nie so 'n uitgebreide voorbereiding vir die gemiddelde Egiptenaar was nie. Elke antieke beskawing het egter voorbereidingsmetodes gehad, dikwels ontwerp om die vinnige ontbinding van die liggaam te stop. Die term "sarkofaag" kom van 'n Griekse term wat verwys na" vleisetend ". Heather Pringle skryf dat die belangrike dooies in Babilon dikwels in heuning gedompel is.  In die grootste deel van die Ou Nabye Ooste was voorbereiding en begrafnis vinnig.
Die dooies is binne enkele ure na die dood uit die huis gehaal (dikwels om te verhoed dat onheil wat verband hou met die bonatuurlike), in die stede buite die lewendes geplaas is, gereeld met begrawe geskenke, hoewel die doel nie dikwels gekoppel was aan 'n hiernamaals nie. Romeine vier een keer per jaar 'n "Fees van die Dood" tussen 13-21 Februarie. Offerande is by grafte gelaat en dooies is onthou. In Griekse Mykene sowel as op Minoïese Kreta het vroeë gegrawe grafte en later "kamergrafte" (tholoi) uitgebreide begrawe geskenke, insluitend swaarde, onthul.
Die feestelike aard in Romeinse en Griekse begrafnisse kan blyk uit beelde van Bacchus op sarkofae. Die sorgelose god van wyn en plesier het moontlik die idee versterk dat die dood vir Romeine ewige slaap was en dat "alles aanhou nadat alles opgehou het". 'N Moderne spreekwoord wat dit illustreer, lui dat "die lewe kort is en die graf lank is."
Dit is maklik om te sien hoe ou gebruike, later gekoppel aan Christelike ideale, die moderne tradisie van dood en die hiernamaals gevorm het. Die gesamentlike tradisies van duisende jare het 'n afdruk gelaat wat die hedendaagse opvattings oor lewe en dood bly definieer.
 Mark Kishlansky en ander, Beskawing in die Weste 5de uitgawe. Vol. 1, (Longman, 2003) bl 9.
 Philippe Aries en Georges Duby, algemene redakteurs, 'N Geskiedenis van die privaat lewe van heidense Rome tot Bisantium (Belknap Press van Harvard University Press, 1987) p 219vv.
 Lionel Casson, Die alledaagse lewe in antieke Rome (The Johns Hopkins University Press, 1998) p. 32.
 Heather Pringle, The Mummy Congress: Science, Obsession, and the Everlasting Dead (Hyperion, 2001) p. 40.
Periode een: Vrede
Daar is twee merkbare tydperke as u Etruskiese kuns en beeldhouwerk oorweeg. Aanvanklik was die Etruskiese lewe vreedsaam en die mense het in harmonie geleef en gesterf. Hulle lewens is gevier en hulle het in ingewikkelde sarkofae na hul grafte gegaan. Hulle hiernamaals was 'n plek van rykdom en verdere geluk. Anders as ander samelewings van dieselfde dag, het die Etruske vroue dieselfde vryhede as mans gebied. Etruskiese vroue het saam met hul mans by bankette en openbare funksies aangesluit en kon eiendom besit. Die sarkofaag regs is een van die beroemdste demonstrasies van hierdie rustige tydperk in die Etruskiese geskiedenis, en gee ook insig in hoe Etruskië en Aposs geleef het.
Hierdie groot terracotta -struktuur, wat die sarkofaag met liggende paartjie genoem word (name verskil effens), toon 'n egpaar wat 'n paar rustige oomblikke saam op 'n rusbank geniet. Terracotta was waarskynlik die gewildste medium wat die Etruskers gebruik het, en vorm die meerderheid van hul standbeelde en beeldhouwerke. Hierdie sarkofaag, wat in Cerveteri in Italië voorkom, vertoon die Etruskiese liefde vir gebare en emosies. Anders as die minder emosionele Griekse kuns wat destyds vervaardig is, het Etruscan & aposs gefokus op gesigsuitdrukkings bo die korrekte verhoudings, wat vir Grieke ongelooflik belangrik was. Daar kan gesien word hoe die man glimlag en 'n liefdevolle arm tot by sy vrou strek en hare kan sien terwyl sy ondersoek wat argeoloë glo 'n eier of ander soortgelyke geskenk van haar man was.
Die Grieke was 'n bietjie geskok deur die Etruskers, en dit is nie moeilik om te sien hoekom nie. Die Griekse kultuur het vroue baie minder vryhede toegelaat, en die idee dat 'n vrou by haar man by 'n banket sou aansluit, was onsmaaklik, aangesien prostitute en slawe die enigste vroue was wat Griekse bankette kon bywoon. Grieke was ook baie vasbeslote oor hul kanon, 'n stel wiskundige verhoudings wat in beeldhouwerk en argitektuur gebruik is, wat 'n paar van die beroemdste werke van vandag gemaak het en die Romeine beïnvloed het. Hulle het gevind dat die onnatuurlik gevormde onderlyf en die bolyf van die liggende paartjie onsmaaklik was en dat die paartjie en die hare en oë wat deur die ooste beïnvloed is, onaantreklik was. Die Grieke was egter die minste van die Etruskiese en aposs -bekommernisse.
Die bang gesig van die man op hierdie sarkofaag terwyl hy aan sy laaste wêreldse besittings vasklou, dui op die begin van die Etruskers.
Hierdie Urn toon die onstuimige emosies wat Etruskers ervaar het in die teenwoordigheid van 'n onduidelike toekoms.
Nasionale Etruskiese museum by Villa Giulia in Rome
Die Italiaanse nasionale Etruskiese museum in Villa Giulia in Rome huisves kunsvoorwerpe uit die voor-Romeinse Italiaanse oudheid, veral uit die Etruskiese era.
Die museum se twee verdiepings is naby Villa Borghese geleë en beskik oor 'n magdom Etruskiese skatteinsluitend begrafnisvoorwerpe, brons -ure, terracotta, juweliersware en wapens.
'N Hoogtepunt van die versameling is die sarkofaag van die eggenote uit die sesde eeu vC, wat beskou word as een van die groot meesterwerke van die Etruskiese kuns.
Sarkofaag van die eggenote by die National Etruscan Museum in Rome.
Die nabygeleë Villa Poniatowski huisves Etruskiese skatte uit Latium Vetus en Umbrië, met sy fresco's wat artefakte uit die tiende eeu vC vertoon.
Die gebou is toeganklik vanaf die Villa Giulia-kompleks via Villa Strohl-Fern, maar is slegs oop op Saterdae 15.00-18.00 en Donderdae 10.00-13.00.