Nina laat 7de Laan sidder
JY LEES NOU Nina laat 7de Laan sidder
Wilmien’s terug! Vir ’n blitsbesoek aan die Laan – en sy’t die tonge los. Maar Nina Swart se instink lei haar al weer na ander dinge
Die hande is egter dieselfde . . . Fladderend soos voëls voor haar gesig verby - besig om al weer die een of ander nuwe koers die lug in te vleg. En sy práát. Aanmekaar. Sin. En nie noodwendig heeltyd met my nie. Haar selfoon is ’n besige bytjie. Nina is hier reg voor my oë rats besig om die produksie van ’n video vir ’n skoolprojek aanmekaar te sit. En sy reël alles: regisseur, kameraman, beligting, teksskrywer, musiek, rekwisiete, aanbieders. Selfs, klink dit my, die verversings. Dan skakel sy beslis die foon af.
“Dis mos dié soort ding wat vir my die heel, heel lekkerste is. As ek één talent het, is dit om verskillende mense wat wonderlik is en wonderlike goed doen, by mekaar uit te kry. Soos nou met hierdie bekendstellingsprogram . . . Om alles en almal so saam op te stel is vir my die kreatiefste gebeurtenis. En dit is ’n ontladingsgeleentheid. Ek het nou onlangs gaan sit en die hele reeks van die TV-drama 24 op DVD gekyk - een van die karakters het hierdie wonderlike manier om spanning te absorbeer. Hy kry dit reg om te ontlaai deur besluite te neem. En dis waar ek wil wees.”
“Dis die heerlike storielyn wat my na 7de Laan teruggelok het. Ek is gek na George en wou graag deel wees van ’n storie met hom. Ek glo die liefdesdriehoek is met deernis en begrip aangepak. Ek het begrip as die groot liefde jou tref - ek glo in Wilmien se groot liefde - alles is ondergeskik daaraan.
Vandat lesers in Januarie verlede jaar in SARIE oor Nina gelees het, het sy ’n hele paar dinge aangepak. In die onderhoud het sy genoem dat sy baie drome het - soos om ’n restaurant te begin en dat sy ook in ’n stadium graag teologie sal wil begin studeer. Het dit alles gebeur? Sy giggel. Nee werklik, giggel.
“Ja, nè - en toe het ek geeneen van dié twee gedoen nie! Ek stel wel baie belang in die proses waarmee die kerke in vandag se samelewing betrokke is - naamlik om ’n plek vir hulself te vind in ’n postmoderne wêreld. Ek bly steeds op die hoogte van teologiese ontwikkelings en debatte, maar ek swot nog nie weer nie.
Maar hoekom het sy in die eerste plek die 7de Laan-stel verlaat? “Alles het ’n bietjie oorweldigend geraak. Ek het weggegaan omdat ek ’n bietjie verder wou ontwikkel . . . Ek het besef niemand gaan vir my regiewerk gee as ek geen ervaring het nie - die bietjie regiewerk wat ek by 7de Laan gedoen het, was eenvoudig nie genoeg nie. En ek het besluit om self soveel as moontlik te doen en te leer, om te verseker dat mense nie ’n risiko neem as hulle my as regisseur aanstel nie.
“Die dinge hierbo is wat ek uit hierdie jaar neem: Daar is ’n stadium wat als goed gaan - jy het ’n vaste werk by ’n sepie, met ’n goeie salaris. Máár die heeltyd is daar ’n stemmetjie in jou kop wat sê dat jy iets anders ook moet probeer. Wat doen jy dan? Jy los die gerieflike werk, pak die bul by die horings en gaan doen wat jy dínk jy eerder moet of wil doen.
“En, op die ou end weet jy of daai stemmetjie reg was. En as hy dalk verkeerd was, is dit net tyd wat gemors is. Maar jy het ’n great ride gehad! As die stemmetjie rég was, val jy elke aand op jou knieë van dankbaarheid dat jy uiteindelik die guts gehad het om jou instinkte te volg. En dit is waar ek nou is - ek volg my instinkte. Ek weet nog nie heeltemal of ek op die regte spoor is nie, maar dit is, soos ek sê, ’n great, great ride!”
Sy besef dat daar dalk nou weer geweldige medialigte op haar gaan skyn. Is sy voorberei daarop? “Ja en nee. Al die aandag, die media . . . Almal wat voortdurend oor jou binneste binneruimtes wil uitvis. Dit is eintlik een hele groot onwerklikheid. En eintlik is ek ’n uiters private mens. Máár, daar is myns insiens drie maniere om al dié soort aandag te verwerk of te beleef. Daar is die Nico-manier (George) - hy maak sy arms oop, stap vorentoe en sê: ‘Kom, wêreld!’ En hy omhels dit. “Dan is daar die Neil-manier (Bart), ’n mens wat aangaan en presies homself is en daardie self orals uitleef, met al sy idiosinkrasieë - selfs in die openbaar - en dan die gevolge in die oë kyk. En dan die Nina-manier . . . om so min as moontlik van die ware self te wys, om bietjies-bietjies weg te hardloop. Ek sal eintlik graag eendag net heeltemal wil verdwyn.”