Ons het 'n baie interessante gesin raakgeloop by die Eiland Spa ATKV-oord in Limpopo. Kyk bietjie na die foto hierby. Ek het gewonder wie die swart meisie is wat so saam hulle swem, baljaar en die kindertjies hanteer. Later vind ek uit dis Thabita, hul aangenome sussie. Kortliks hul aangrypende verhaal: Jare gelede was Mimie op 'n dag by 'n hospitaal (ek weet nie of sy 'n verpleegsuster was en of sy vir 'n ander rede daar was nie). Sy sien 'n prematuur pasgebore swart babadogtertjie veg vir haar lewe in die neotalesorg. Dit was die baba van 'n erg verstandelik gestremde meisie wat "longdrop" toe is nadat sy ongemaklik geraak het en nie besef het sy gee geboorte aan 'n babadogtertjie nie. Hoe die dogtertjie uit die "longdrop" gered is en in die hospitaal se neotale eenheid beland het, weet ek nie. Tot daardie dag het die dogtertjie voedings geweier, maar vir die eerste keer neem sy 'n voeding van Mimie - so asof sy geweet het wat kom – en toe sou sy net van Mimie af verdere voedings neem. Mimie was elke 4 ure daar om haar te voed. Toe die kleinding gereed was om ontslaan te word, het Mimie ervaar die Here sê vir haar om die dogtertjie aan te neem… hoe dan nou anders?
Toe Riaan voorstel ons kry 'n foto vir die webtuiste het 'n klomp gemengde gedagtes my gevul. Hoe sou so 'n familie voel as ek so iets versoek, en dan nog toestemming ook vra om iets oor hulle te skryf? Dalk is hulle al so moeg vir starendes; dalk het hulle al 'n sterk dosis negatiewe kommentaar gehad en nie lus vir verdere blootstelling nie.
Sondagoggend sien ek Mimie stap na die oord se restaurant. Hulle maak reg om te vertrek. Mimie lyk vars, ontspanne en vol vrede. Ek staar haar agterna; nie moed om haar te vra nie. Ek stap terug na ons kampplek. Minute later kom die pa van die familie onwetend met sy bussie reg voor ons tent staan en wag vir sy seun se voertuig. Dis so duidelik. Nou het ek nie meer 'n verskoning nie. Ek skraap moed bymekaar en gaan vra of hul sal omgee vir 'n foto. "Ek sal vra" antwoord hy sonder om enige emosie deur te gee. Nou twyfel ek eers. Ek en Riaan stap na die restaurant. Ons gaan nie nou omdraai nie; ons het ons voet hierin gesit, maar … hoe gaan hul tog reageer?
Toe ons die restaurant instap sit hulle 2 tafels vol – 3 geslagte vrolike mense. Die spontane warmte verras my. Hulle is sommer gereed vir die foto en stap al babbellend na buite. Riaan neem die foto met sy gebruiklike "3-2-1" telling, en almal lag op "stink sokkiessss". Almal praat, skud blad, skerts en ruil foon nommers uit. Sekondes later laat weet die kelner hul kos is gereed en daar is almal terug tafels toe. Ek gee die sprankelende Thabita 'n druk net voor sy instap. Wat 'n mens. Ons word hartlik genooi om by hulle te kom kuier in Pretoria. Ek en Riaan kyk vir mekaar. Wow! Wat 'n vibe lieflike klomp. My hart is vol. Ek moes gedink het: As Hy jou vrygemaak het, is jy waarlik vry. As Hy jou gesond gemaak het, is jy waarlik gesond. SA neem kennis van hierdie besonderse gesin! Suid-Afrikaners doen goed. Sadogood.
Ek wil graag 'n verskil in my omgewing maak. Soos by bv. die park naby my opknap en skoon hou vir misdaad bekamping ens.Ek bly in Clubview Centurion.Hoor graag van jou Baie dankie Dawie Lamprecht dawie@tensile.co.za