My tuisdorp in 500 woorde: Mumbai - Interessant
My tuisdorp in 500 woorde: Mumbai
Fotos deur Sejal Saraiya
Sejal Saraiya besin oor 'n oomblik in haar tuisdorp Moembaai as deel van 'n opdrag vir MatadorU.
Sweetkrale ontwikkel op sy voorkop terwyl hy 'n vrygewig klont vars groen blatjang op twee snye brood smeer. Dit is 'n besige dag vir hom, wat Maandae gewoonlik is. Jong seuns klim in hul skooluniform om sy piepklein houthut - broek wat gevou is om die sand van hul klere af te hou - sodat hul ouers nie agterkom oor hul ywerige uitstappie strand toe nie. Ek besef dat dit nog 'n rukkie gaan duur voordat ek my bestelling kan plaas.
Hy trek die vaal servet wat oor sy skouer rus en vee die sweet af. Dan stoot hy dit terug tot waar dit hoort, en sny tamaties, uie, aartappels en uiteindelik komkommers, vinnig maar fyn, en gooi dit so presies op die brood dat elke happie van die toebroodjie 'n bietjie van elke groente bevat.
Dit is amper aand, maar die hitte trek deur. Die gety is laag. Grys ​​wolke kruis stadig van die Arabiese See af. Die straatkinders het hierdie verskriklike uur aangegryp om krieket te speel. Hul geelbruin velle brand tot sjokoladebruin, maar hulle speel passievol omdat die seuns van Young Guns Soccer League in die aand hul ruimte sal binnedring vir hul daaglikse strandkollege-oefening.
Ek gaan sit op die houtbank by sy stalletjie en grawe my tone in die koel, klam sand. Die verf is besig om af te trek, en groen spikkels plak op my klam palm. Die onvermydelike reuk van kamele herinner my aan my vroeë kinderjare, aan die dae toe my ma ons saans voorheen - my suster en ek - na kameeldure gebring het. 10 roepies per rit. Daar is nie meer kamele op die strand nie. Niks word aangebied vir slegs tien roepies nie.
'N Vrou sit langs my op die bankie en gulsig haar toebroodjie. Haar seun sleep ongeduldig na haar saree. Sy is waarskynlik Suid-Indies omdat sy vinnig praat en alfabeties insluk. Sy is dun en donkervelig en het 'n slinger van mogra (jasmyn) in haar geoliede hare. Die samesmelting van die twee reuke — die blomme en die olie — is afstootlik. Haar seun bars in trane uit en sy vreet haar half geëet toebroodjie onbedaarlik (en skaamteloos) op die strand en lig haar seun in haar arms. Hulle stap vinnig na die see.
'N Hond smul na die tamaties en nou sopnat brood wat op die sand lê en lek dit met sy stert. Die bestuurder in 'n Lexus, geparkeer op die pad nie te ver van die strand af nie, gons ongeduldig om die toebroodjie wallah te herinner dat 'mevrou' - die vrou van die eienaar van die Lexus - nie die hele dag het nie, en dat hy moet haastig wees up.
Die wolke is oorhoofse, en dit begin afkoel. Twee vroue in 'n tradisionele Salwar-kameez en wit Nike-sportskoene - heel duidelik hier vir 'n vinnige aandstap - loop verby my, skaars vinnig, baie moeg, praat hard, terwyl hul boude uitklop. Ek kan nie anders as om te huil nie. Nie te ver nie, beland die Suid-Indiese vrou die see in haar saree. Ek is senuweeagtig vir haar, haar saree kan loskom teen die krag van die water, maar ek let op dat sy nie die enigste is nie. Daar is baie toeriste uit ander dele van Indië, nie aan die kus nie, wat in die see swem.
Die skare rondom die toebroodjie val uiteindelik af. Ek plaas my bestelling. "Ek Veg kaasgeroosterde toebroodjie. Ek haat aartappels en uie in my toebroodjie en hy moet dit weet. 'Bina alu aur kaanda ...' Ek gaan voort, maar hy het reeds die toebroodjie begin maak. Die wolke kom nader en ek draf 'n uur op die strand voordat ek tuis kom om gereed te maak vir die troue van my neef. Nie te ver nie, skeer die kokosneutverkoper behoorlik die bokant van kokosneute. Ek is dors. Ek gee 'n twintig roepie-nommer aan die toebroodjie-wallah en aanvaar my geroosterde toebroodjie - verpak in gister se koerant. Ek hou dit styf vas terwyl ek na die klapperverkoper stap. "Ek Nariyal paani."
Wil u u droom om 'n suksesvolle reisskrywer te word, verwesenlik? Kyk na MatadorU om meer te wete te kom oor Matador se eie aanlyn reisskryfprogram.