Ná ’n leeftyd in Gauteng noem Jacques ­Bessenger deesdae Kaapstad sy tuiste – en hy is omtrent bedrywig in die toneelwêreld. Foto: Misha Jordaan.
Sien ’n mens hom op die kassie of wye doek, flits iets in sy ysblou oë wat jou laat kyk en weer kyk. Iets ontwykends wat jou aan die wonder hou; iets byna raaiselagtigs.
Ontmoet jy Jacques Bessenger in lewende lywe, word die enigma binne oomblikke mens. Sy oë kreukel gemoedelik en hy verklaar met ’n laggie: “Ek beskou myself nie as geheimsinnig nie.”
Dan erken die akteur: “Dis waarskynlik ’n kenmerk wat ek het en wat ek in my werk na vore bring. Mense sê dit vir my.”
Vyftien jaar later skyn Jacques se ster helderder as ooit. Hy is onlangs vir ’n Huisgenoot-Tempo-toekenning vir akteur van die jaar benoem vir sy spel as die Deense dokter Pieter van Meerhof in die rolprent Krotoa.
Daarby is hy van 19 Oktober af op die groot doek te sien in die musiekoorlogsdrama Kanarie, wat in 1985 afspeel. In dié fliek wat resensente laat regop sit, vertolk hy die rol van die saggeaarde ds. Engelbrecht wat ’n groot indruk maak op die jong manne van die weermag se sanggroep, die Kanaries; veral op die 18-jarige Johan Niemand (gespeel deur Schalk Bezuidenhout).
Johan twyfel aan homself en sy wêreld toe hy gevoelens vir ’n medekoorlid begin koester. “Dit was vir my nogal uitdagend om sy goedhartigheid te wys sonder om hom as irriterend of onrealisties uit te beeld,” sê Jacques oor sy rol as predikant.
Kykers pleit reeds vir ’n tweede seisoen van Fynskrif ná die sukses van die eerste ronde drama en intrige, en Jacques vertel dit was vir hom net so lekker om aan die reeks te werk. Hy kon veral kreatief woeker met die uitbeelding van die verhouding tussen sy narkotiseurkarakter, Jaco, en dié se prokureurvrou, Lara (gespeel deur Tinarie van Wyk-Loots).
Die afgelope tyd hou sy werk hom so besig dat hy nie tyd het vir die liefde nie, sê hy. “Verhoudings is wonderlik, maar wanneer dit nie werk nie, werk dit nie.” Dan voeg hy by: “Ek het baie vriende en kry steun van hulle almal, maar ek is ook iemand wat op my eie kan wees.” Die enkelloper was as kind teruggetrokke, “maar altyd lief vir perform’’, vertel hy van sy jeugjare in Kempton Park.
Hy het graag karakters uit kinderstories nageboots en sy jonger broer, Henco (nou 35 en ’n fiksheidsinstrukteur), moes teen wil en dank saamspeel. Jacques het ook ’n ouer broer, Mauritz (40), wat in die boubedryf werk en ’n jonger suster, Sonelle (30), wat haar brood in die bemarkingswêreld verdien.
Op nege het Jacques die eerste keer sy slag voor ’n gehoor gewys tydens ’n klaskonsert by die Laerskool Mooifontein in Kempton Park. Die onderwyseres was so beïndruk met sy spel as ’n sielkundige wat hipnose toepas dat sy hom aangemoedig het om aan ’n kunswedstryd deel te neem.
Sy ma, Estelle Kruger (63), tot onlangs nog ’n onderwyseres vir verstandelik gestremde kinders, het in haar jong dae self daarvan gedroom om ’n aktrise te word, maar haar pa het ’n stokkie daarvoor gesteek.
Toe Jacques vir sy ma die advertensie wys, het sy hom dadelik by die dramaskool ingeskryf. Hy het so goed gevaar, Sonja het voorgestel hy studeer ná sy matriekjaar in 1998 drama aan die Tshwane-universiteit vir Tegnologie in Pretoria. “Dit was my eerste en enigste opsie,” sê Jacques.
Kort nadat hy sy graad verwerf het, het hy sy eerste TV-rol in Song vir Katryn losgeslaan. Daarna het hy die rol van die reeksmoordenaar Renier in die SABC2-dramareeks Erfsondes vertolk.
Hy het in 2012 sy rolprentdebuut gemaak as die hotelbestuurder Armand in Wolwedans in die Skemer. ’n Jaar later was hy terug op die groot- skerm as die Skot Robert Machlachlan in Verraaiers.
Dit was nadat hy die raad van sy karakter in die fliek Ballade vir ’n Enkeling op sy eie lewe toegepas het.
“Ek is lief vir Johannesburg en was gelukkig daar, maar toe ek ouer word, het ek ’n punt bereik waar ek gevoel het: ‘Is dit nou dit?’ Ek moes iets doen wat my anders sou laat voel en my uitkyk op die lewe kon verander. Om te trek was die logiese ding.”
Die lewe in die Kaap was aanvanklik vir hom ’n aanpassing. “Ek begin dit nou eers regtig hier geniet,” sê hy en sy oë dwaal oor die hawe en verder tot by Tafelberg wat die poskaartprentjie voltooi.
Hy stap graag in die Kaapse stadskom rond en probeer gereeld by die gim uitkom. Sy lenige lyf het hy aan ’n gesonde leefstyl te danke. “Ek drink baie water, kry genoeg proteïen in en eet vrugte en groente, maar ek hou ook van soetgoed, sjokolade en roomys,” erken hy. Ouer word pla hom min. “Dis deel van die lewe. Om dit te probeer ontwyk, sal net uitputtend wees. Ek aanvaar die ouderdom soos dit gebeur.”
Ná Fynskrif is die volgende sien van die akteur op die kassie wanneer Jacques volgende jaar in nog ’n kykNET-dramareeks, Dwaalster, verskyn.
Daarin speel hy ’n plattelandse dokter met ’n kunstige streep wat ook skilder. En hy sukkel om sy liefde te verklaar aan die vrou op wie hy ’n oog het. Die akteur wat dit so maklik laat lyk om onpeilbaar te wees lag oor die ironie van sy volgende karakter.