Geskryf deur Andreas Sommer
Foto deur JR Korpa / Unsplash
'As die vrugte vir die lewe dat die toestand van bekering goed is, moet ons dit idealiseer en vereer, al is dit 'n stuk natuurlike sielkunde; so nie, dan moet ons daarmee werk, maak nie saak watter bonatuurlike wese dit toegedien het nie. '
Van Die Variëteite van Godsdienstige Ervaring (1902) deur William James
Daar is 'n lang tradisie dat wetenskaplikes en ander intellektuele in die Weste teregwysing van mense se geestelike ervarings verwerp. In 1766 het die Duitse filosoof Immanuel Kant verklaar dat mense wat beweer dat hy geeste sien, soos sy tydgenoot, die Sweedse wetenskaplike Emanuel Swedenborg, mal is. Kant, 'n gelowige in die onsterflikheid van die siel, het nie op empiriese of mediese kennis gebruik gemaak om sy saak te maak nie, en hy het nie 'n grap gebruik om sy bespotting te maak nie: 'As 'n hipochondriakwind in die ingewande rondspoel, hang dit af van die rigting wat dit neem; as dit daal, word dit af ––, as dit opkom, word dit 'n verskyning of heilige inspirasie. ' 'N Ander' verligte 'vyand van ander wêreldse gesigte was die chemikus en toegewyde Christen, Joseph Priestley. Sy eie kritiek op geestesbeswyming in 1791 het ook nie wetenskaplike argumente bevorder nie, maar het Bybelse 'bewys' gelewer dat die enigste wettige hiernamaals die liggaamlike opstanding van die dooies op die Oordeelsdag was.
Daar is egter goeie rede om die ywerige patologisering van geestelike waarnemings en spookagtige gesigte te bevraagteken. Ongeveer 'n eeu nadat Kant en Priestley sulke ervarings bespot het, het William James, die 'vader' van die Amerikaanse wetenskaplike sielkunde, deelgeneem aan navorsing oor die eerste internasionale sensus van hallusinasies by 'gesonde' mense. Die sensus is in 1889-97 namens die International Congress of Experimental Psychology uitgevoer en het 'n steekproef van 17,000 mans en vroue verkry. Hierdie opname getoon dat hallusinasies - insluitend spookagtige gesigte - opvallend wydverspreid was, wat die hedendaagse mediese siening van hul inherente patologie ernstig ondermyn het. Maar die projek was in 'n ander opsig onortodoks, omdat dit die bewerings van 'veridiese' indrukke onder die loep geneem het - dit wil sê gevalle waar mense berig het dat hulle 'n verskyning gesien het van 'n geliefde wat 'n ongeluk of 'n ander krisis gehad het wat hulle wel ondergaan het, maar wat die hallucinator kon nie geweet het deur 'normale' middele nie. Die omgewing van sulke positiewe bevindings met 'spookverhale' was rede genoeg vir die meeste intellektuele om nie die sensusverslag met 'n bargepole aan te raak nie, en die patologiese interpretasie van hallusinasies en visioene voortgegaan tot die einde van die 20ste eeu seëvier.
Dinge begin stadig verander in ongeveer 1971, toe die British Medical Journal gepubliseer a bestudeer oor 'die hallusinasies van die weduweeskap' deur die Walliese dokter W Dewi Rees. Van die 293 beroofde vroue en mans in Rees se steekproef het 46.7 persent ontmoetings met hul oorlede gades gehad. Die belangrikste is dat 69 persent hierdie ontmoetings as nuttig beskou het, terwyl slegs 6 persent dit onrustig gevind het. Baie van hierdie ervarings, wat wissel van 'n gevoel van teenwoordigheid, tot tasbare, gehoor- en visuele indrukke wat nie van mekaar onderskei kan word nie, van interaksie met lewende persone, het oor jare heen voortgeduur. Rees se koerant het 'n vars drankie geïnspireer studies Wat bevestig sy aanvanklike bevindings - hierdie 'hallusinasies' lyk nie inherent patologies of terapeuties ongewens nie. Inteendeel, of dit ookal sy uiteindelike oorsaak is, dit blyk dat hulle die behoeftiges krag benodig om aan te hou.
Rees se studie het saamgeval met geskrifte deur 'n pionier van die moderne hospice-beweging, die Switsers-Amerikaanse psigiater Elisabeth Kübler-Ross, waarin sy die voorkoms van vertroosting van ander wêreldse visies wat deur sterwende pasiënte gerapporteer is, beklemtoon - 'n waarneming wat deur latere navorsers ondersteun is. Inderdaad 'n 2010 bestudeer in die Argiewe van Gerontologie en Geriatrie aandag gegee aan die behoefte aan spesiale opleiding vir mediese personeel rakende hierdie ervarings, en die afgelope jaar die akademikus literatuur by die beëindiging van lewensversorging het dit herhaaldelik gedoen ondersoek die konstruktiewe funksies van sterfbed-visioene om sterwendes te help om die dreigende dood te hanteer.
Kübler-Ross was ook een van die eerste psigiaters wat geskryf het oor 'byna-dood-ervarings' (NDE's) wat deur oorlewendes van hartstilstand en ander noue borsels met die dood berig is. sekere elemente het die gewilde kultuur deurgemaak - indrukke van die verlaat van 'n mens se liggaam, deur 'n tonnel of hindernis gaan, ontmoetings met afgestorwe geliefdes, 'n lig wat onvoorwaardelike aanvaarding verteenwoordig, insigte oor die onderling verbondenheid van alle lewende wesens, ensovoorts. Sodra u die nuutste clickbait ignoreer waarin beweer word dat wetenskaplikes wat NDE's bestudeer het, 'n lewe 'bewys' na die dood of die hiernamaals gedrink het deur dit tot breinchemie te verminder, begin u besef dat daar 'n aansienlike hoeveelheid streng is navorsing gepubliseer in hoofstroom mediese vaktydskrifte, waarvan die konsensus ooreenstem met nie een van hierdie gewilde polarisasies nie, maar wat die sielkundige invoer van die ervarings toon.
Alhoewel geen twee NDE's byvoorbeeld identies is nie, het dit gewoonlik gemeen dat dit blywende en dikwels dramatiese persoonlikheidsveranderinge veroorsaak. Ongeag die oorlewendes se bestaande geestelike neigings, vorm hulle gewoonlik die oortuiging dat die dood nie die einde is nie. Dit is duidelik dat hierdie bevinding baie mense baie senuweeagtig maak, omdat 'n mens bedreiging vir die sekulêre karakter van die wetenskap of selfs 'n misbruik van NDE-navorsing in die diens van vuur-en-swawelevangelisasie kan vrees. Maar die spesialisliteratuur bied geen enkele regverdiging vir sulke bekommernisse nie. Ander getoetsde nadele van NDE's is dramatiese toenames in empatie, altruïsme en omgewingsverantwoordelikheid, asook sterk verminderde mededingendheid en verbruikersisme.
Feitlik alle elemente van NDE's kan ook voorkom in psigedeliese 'mistieke' ervarings wat veroorsaak word deur stowwe soos psilocybin en DMT. Proewe by instansies soos die Johns Hopkins Universiteit in Baltimore en die Imperial College in Londen geopenbaar dat hierdie ervarings kan geleentheid soortgelyke persoonlikheidsveranderings as NDE's, veral 'n verlies aan vrees vir die dood en 'n nuutgevonde doel in die lewe. Psigedeliese terapieë word nou 'n ernstige aanspraakmaker op die behandeling van ernstige toestande, insluitend verslawing, post-traumatiese stresversteuring en behandelingsresistente depressies.
Dit bring ons terug by James, wie se argumente in Die Variëteite van Godsdienstige Ervaring vir die pragmatiese kliniese en sosiale waarde van sulke transformatiewe episodes is meestal deur die wetenskaplike en mediese hoofstroom geïgnoreer. As daar werklik konkrete voordele van persoonlikheidsveranderinge is na aanleiding van 'mistieke' ervarings, kan dit 'n vraag wat gewoonlik nie geopper word nie, regverdig: kan dit skadelik wees om die standaardverhaal van die Westerse moderniteit blindelings te volg, waarvolgens 'materialisme' nie net die standaard is nie metafisika van die wetenskap, maar 'n verpligte lewensfilosofie geëis deur eeue van sogenaamde lineêre vooruitgang gebaseer op beweerde onpartydige navorsing?
Natuurlik, die gevare van geloofwaardigheid is duidelik genoeg in die tragedies wat veroorsaak word deur godsdienstige fanatieke, mediese kwakslae en genadeloos politici. En toegestaan, geestelike wêreldbeskouings is nie vir almal goed nie. Geloof in die uiteindelike welwillendheid van die kosmos sal baie as hopeloos irrasioneel tref. Tog, 'n eeu later van James s'n pragmatiese filosofie en sielkunde van transformerende ervarings, is dit miskien tyd om 'n gebalanseerde perspektief te herstel, om erkenning te gee aan die skade wat veroorsaak is deur stigma, verkeerde diagnoses en verkeerde of oormedikasie van individue wat 'vreemde' ervarings rapporteer. 'N Mens kan persoonlik skepties wees oor die uiteindelike geldigheid van mistieke oortuigings en behoorlik teologiese vrae opsy laat, maar tog die groet en profylaktiese potensiaal van hierdie verskynsels ondersoek.
Deur hierdie kwasi-kliniese voorstel te maak, is ek bewus daarvan dat ek my grense sou oorskry as historikus van die Westerse wetenskap wat die wyse waarop transendentale posisies mettertyd inherent 'onwetenskaplik' gemaak is, bestudeer. Vrae oor geloof en getuienis is egter nie die eksklusiewe domein van wetenskaplike en historiese navorsing nie. In werklikheid is ortodoksie dikwels gekristalliseerde kollektiewe vooroordeel wat op 'n subjektiewe vlak begin, wat, soos James self aangemoedig, is ''n swakheid van ons aard waaruit ons onsself moet bevry as ons kan'. Ongeag of ons toegewy is aan wetenskaplike ortodoksie of aan 'n oopkop perspektief op spookagtige gesigte en ander ongewone subjektiewe ervarings, albei sal 'n meedoënlose ondersoek na die konkrete bronne moet kweek wat ons mees fundamentele oortuigings voed - insluitend die godsdienstige en wetenskaplike owerhede op waarop hulle rus, miskien 'n bietjie te gewillig.
Andreas Sommer is 'n Duits-gebore historikus van wetenskap en magie wat die Verbode Histories bestuur webwerf. Sy eerste boek Sielkundige navorsing en die vorming van die moderne sielkunde kom. Hy woon in die Verenigde Koninkryk.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Spirituality & Mindfulness > Dood & Dying > Redes om nie met spook, gesigte en byna-dood ervarings te spot nie