Was dit polities/sosiaal aanvaarbaar om in die KKK te wees in die vroeë 1900's in die Amerikaanse suide? - Geskiedenis Podcasts - 2022
Was dit polities/sosiaal aanvaarbaar in die KKK in die vroeë 1900's in die Amerikaanse suide?
Hierdie vraag is geïnspireer deur die film O broer, waar is u, afspeel in Mississippi in 1937. Hoewel die gebeure duidelik fiktief is, put die film baie historiese inspirasie uit werklike prople en plekke.
Die hoogtepunt van die film behels dat 'n kandidaat vir die goewerneur van Mississippi in die openbaar sy lidmaatskap van die Klu Klux Klan bekend maak. (Hy noem nie die groep nie, maar noem dit ''n sekere geheime genootskap' wat 'heilige kruisverbrandings' uitvoer). Daarna veroordeel hy die hoofrolspelers van die film-'n gewilde sanggroep-as misdadige ontsnapte misdadigers en eis dat hulle gearresteer word.
Sy toespraak het uiteindelik tot gevolg dat die skare teen hom draai en hom die stad uitjaag. Maar dit is nie duidelik of sy gewildheid deur sy rassistiese opvattings vernietig is nie, of bloot omdat hy die groep verhinder het om te speel. Ek sou gedink het dat dit in die dertigerjare nog relatief veilig sou gewees het vir 'n blanke suidelike politikus om hom met die KKK verbind te kry, alhoewel ek glo dat hulle al aan die afneem was.
Sou so 'n verbintenis wat bekend gemaak word, die politieke loopbaan en/of sosiale status van 'n suidelike politikus verwoes het?
Soms was dit, maar nie in die tydperk wat die film uitbeeld nie.
U moet daarop let dat daar drie organisasies onder hierdie naam in verskillende historiese tydperke was. Alhoewel hulle dieselfde was in hul doelwitte, was hulle steeds heel anders. In die tydperk waarin die film uitgebeeld word, was die KKK van die twintigerjare hoofsaaklik 'n politieke organisasie wat wit Protestante verenig het teen alles wat hulle as bedreigend beskou vir hul morele norme. Die KKK in hierdie tydperk was nie net anti-desegregasie nie, maar ook anti-immigrant en anti-Katoliek. Die meeste lede was nie gewelddadige ekstremiste nie, maar eerder ultrakonserwatiewes wat bang was vir veranderinge in die samelewing.
Heelwat Amerikaanse politici het in hierdie tydperk Klan -verbindings gehad. Alhoewel niemand van hulle ooit uit eie beweging hul verbintenis met die groep erken het nie, was blootstelling nie altyd noodlottig vir hul reputasie nie: in 1924 het goewerneur van Georgia, Clifford Walker, terwyl hy aanvanklik ontken het dat hy Klan betrokke was, onder druk van die pers toegegee dat hy lid was - maar nogtans sy termyn uitgedien. Aan die ander kant kan blootstelling baie ernstiger gevolge hê; sien byvoorbeeld 'n wiki -artikel oor KKK -verwysings en 'n artikel deur Christopher N. Cocoltchos, "The Invisible Empire and the Search for the Orderly Community: The Ku Klux Klan in Anaheim, California", in Shawn Lay (red.), Die onsigbare ryk in die Weste (2004), pp. 97-120. Hiervolgens het "die Klan -verteenwoordigers maklik die plaaslike verkiesing in Anaheim in April 1924 gewen. Hulle het bekende stadsmanne wat Katoliek was, afgedank en hulle vervang met Klan -aanstellings. en ontbloot die Klansmen wat in die staat se voorverkiesings deelneem; hulle het die meeste kandidate verslaan. Klan -teenstanders het in 1925 die plaaslike regering teruggeneem en daarin geslaag om 'n spesiale verkiesing te herroep aan die Klansmen wat in April 1924 verkies is. "
Teen 1930 was die openbare beeld van die Klan heeltemal verwoes deur terreurdade wat deur hul waaksaam lede veroorsaak is, en daar was verskeie beproewings van sy leiers wat groot publisiteit verkry het (byvoorbeeld Stephenson vs State). Hierdie bladsy gee 'n skatting van 30 000 lede teen 1930, vergeleke met 4 000 000 in 1924 (hierdie skatting is geneem uit "The Various Shady Lives of The Ku Klux Klan". Tyd. 9 April 1965). Alhoewel hierdie ramings onakkuraat kan wees, het die groep se sigbaarheid vinnig gedaal en dit was basies nie meer bestaan ​​totdat dit na die Tweede Wêreldoorlog herleef het nie.
Dit is dus nie baie waarskynlik dat enige Amerikaanse politikus in 1937 dit aanvaarbaar sal vind om sy Klan -lidmaatskap in Suid of andersins toe te laat nie. 10 jaar vroeër of 50 later - miskien (hoewel dit steeds onwaarskynlik is), maar nie in hierdie spesifieke tydperk nie.
Hierdie vraag is geïnspireer deur die film O Brother Where Art Thou, wat in 1937 in Mississippi afspeel ... Ek sou gedink het dat dit in die dertigerjare nog relatief veilig sou gewees het vir 'n blanke suidelike politikus om hom verbonde aan die KKK te vind.
In die film, duidelik die 1937, was die skare van die Mississippi ontsteld oor die onderbreking van die musiek, nie die Klan -band nie. Die eerste idee van hierdie antwoord moet wees: Wie was die senator van Mississippi in 1937?
Theodore G. Bilbo - voormalige goewerneur van Mississippi (17 Januarie 1928 - 19 Januarie 1932). En Senator van die Verenigde State (3 Januarie 1935 - 21 Augustus 1947) Soos baie Suid -Demokrate van sy era het Bilbo geglo dat swart mense minderwaardig is; hy verdedig die segregasie en was 'n lid van die Ku Klux Klan. In 1939 die eerste keer geïdentifiseer as 'n Klansman deur 'n koerant genaamd die Dixie Demagogues. Toe hy gevra is of hy in 'n nasionale onderhoud in die Klan gebly het Ontmoet die pers in 1946 het hy geantwoord.
"Geen mens kan die Klan verlaat nie. Hy neem 'n eed om dit nie te doen nie. Een keer 'n Ku Klux, altyd 'n Ku Klux. Theodore G. Bilbo op Meet the Press 1946,
Ja, The Klan was 'n politieke krag in hierdie land, en nie net in die suide nie, en nie net in die vroeë 1900's nie. Dit was nasionaal kragtig rondom die tyd van die Groot Depressie en dit was kragtig in dele van die land tot by Martin Luther King se burgerregtebeweging van die 1960's.
Die klan het 'n groot opstanding in die Verenigde State gehad ná die vrylating van DW Griffins (1915), 'n baie gewilde geboorte van 'n nasie, en nie net in die suide nie. Die gewildste tydperk van die klan was bekend as die tweede klan (1914-1944). en dit dek die periode van die film "Brother Where Art You" volledig. Gedurende hierdie tydperk bereik die klanlidmaatskap 1924-1925 'n hoogtepunt van 6 miljoen mense.
word 'n politieke mag in baie streke van die Verenigde State, nie net in die suide nie. Sy plaaslike politieke krag in die hele land het dit 'n belangrike rol gespeel in die National Convention of Democratic Party in 1924 (DNC). Die Ku Klux Klan van die 20ste eeu was berug teen antikatoliek en antisemities, benewens antiswart.
Die Demokratiese nominasiebyeenkoms in 1924 wat in New York gehou is, het bekend gestaan ​​as die klanbake omdat soveel deelnemers klansmen was. Daar was absoluut tye en plekke wat in die klan 'n politieke bate was. 'N Beduidende deel van 'n politieke masjien.
Was in die kkk polities sosiaal aanvaarbaar in die vroeë 1900's amerikaans.
Ja, natuurlik. Selfs in die 1960's ondersteun ouens soos George Wallace en Bull Connors rassisme in die algemeen en die klan spesifiek hul politieke basis.
(Ek het in die middel 1980's in Alabama gewoon toe George Wallace sy laaste termyn as goewerneur gewen het. Hy het dit gedoen met oorweldigende steun van die Afro -Amerikaanse gemeenskap. na 'n nuwe politieke basis en herleef sy politieke loopbaan, toe die politieke landskap van die staat Alabama aansienlik verander het.)
Eugene "Bull" Connor was die kommissaris van openbare veiligheid in Birmingham in 1961 toe die ... Hy was bekend as 'n ultra-segregasie-persoon met noue bande met die KKK.
Ek weet nie of jy weet wie Bull Connors was nie. Klan -affiliasie het sy herverkiesingspogings gedurende die 1960's nie benadeel nie. Hy was die hoof -rassis in die stad Birmingham, Alabama, wat verantwoordelik was vir die toepassing van segregasiewette en om mense wat nie van die wette hou nie, in die algemeen te versterk. Hy het in die sestigerjare die antagonis geword van een van die groot opstandpunte van die burgerregtebeweging. Martin Luther King wou 'n stryd met 'n rassis op nasionale TV kies. Bull Connors was sy man. Vorige optogte na Birmingham deur volwassenes is deur brandslange en aanvalhonde ontmoet. Martin Luther King het gereageer deur 'n golf van kinders betogers te stuur ... sommige so jonk as 8 jaar oud. Bull Connors het nie teleurgestel nie, deur aanvalshonde en brandslange op die kinders te gebruik, wat deur nasionale TV -kamera's vasgevang is, en dit het 'n belangrike keerpunt in die burgerregtebeweging geword namate mense oor die hele land vertroud was met Bull Connors. 3 Mei 1963.
Bull Connors is verslaan vir herverkiesing in 1972 !!!
Die lys van klan -aangeslote politici deur die jare is nie beperk tot die Suide nie, en ook nie die vroeë 1900's nie. Dit is lank genoeg om 'n cliche te wees.
Robert Bird senator van Wes -Virginia was 'n werwer vir die klan en het na die kantoor van groot fietsryers gekom. 'N Uitgesproke advokaat van die klan in die senaat vroeg in sy loopbaan. Vroeg was die clan sy politieke basis.
Hugo Swart Hooggeregshofregter (1937 tot 1971) en senator van Alabama (1927 tot 1937). Black, 'n demokraat, het by die Ku Klux Klan aangesluit om stemme te verkry van die anti-Katolieke element in Alabama. Hy het sy wen -senaat -veldtog opgebou rondom verskeie optredes tydens KKK -vergaderings in Alabama.
Edward L. Jackson Gov van Indiana, het tydens die herlewing in die vroeë 1920's by die Ku Klux Klan aangesluit. Toe hy as republikein in 1925 goewerneur van Indiana word, kom sy administrasie in die spervuur ​​omdat hy die Klan se agenda en medewerkers onnodige guns verleen het.
Rys W. Beteken, 'n Republikeinse senator van die Verenigde State van Colorado, was lid van die Klan in Colorado.
Clarence Morley was 'n Republikeinse goewerneur van Colorado van 1925 tot 1927. Hy was 'n KKK -lid en 'n sterk voorstander van verbod. Hy het probeer om die Katolieke Kerk te verbied om sakramentele wyn te gebruik en het probeer om die Universiteit van Colorado alle Joodse en Katolieke professore af te dank.
Bibb Graves, 'n demokraat, wat die 38ste goewerneur van Alabama was. Hy verloor sy eerste veldtog vir goewerneur in 1922, maar vier jaar later, met die geheime goedkeuring van die Ku Klux Klan, word hy verkies tot sy eerste termyn as goewerneur. Graves was byna seker die Exalted Cyclops (hoofstukpresident) van die Montgomery -hoofstuk van die Klan. Graves het, net soos Hugo Black, die krag van die Klan gebruik om sy kiesvooruitsigte te bevorder.
George Gordon, 'n demokraat en kongreslid vir die 10de kongresdistrik van Tennessee, het een van die eerste lede van die Klan geword. In 1867 word Gordon die eerste Grand Dragon van die Klan vir die koninkryk van Tennessee, en skryf sy voorskrif, 'n boek wat sy organisasie, doel en beginsels beskryf.
Ongeveer teen die tyd dat die tweede Klan -periode tot 'n einde gekom het, het die gewilde radioprogram Superman 'n boog van 16 episodes gedoen oor Superman wat teen die Klan in 1947 geveg het. 'N Man met die naam Stetson wat verbonde was aan die Stetson -hoedmaatskappy (afstammeling) ... het die Klan geïnfiltreer. , het hulle geheime geleer en met die hulp van Superman (die radioprogram) die geheime nasionaal versprei. Ek het verskeie bronne (freakanomics) gelees wat Superman erken dat hy die tweede Klan beëindig het, of ten minste dieselfde soort herlewing wat die klan aan die einde van die Eerste Wêreldoorlog in die Tweede Wêreldoorlog gehad het, voorkom.
Die Indiana Klan was 'n tak van die Ku Klux Klan, 'n geheime genootskap in die Verenigde State wat in 1915 georganiseer het om idees van rasse -meerderwaardigheid te bevorder en openbare aangeleenthede te beïnvloed oor verbod, opvoeding, politieke korrupsie en moraliteit. Dit was 'n sterk blanke oppergesag teen Afro -Amerikaners, Chinese Amerikaners, en ook Katolieke en Jode, wie se geloof algemeen verband hou met Ierse, Italiaanse, Balkan- en Slawiese immigrante en hul afstammelinge. In Indiana was die Klan nie geneig om openlik geweld te beoefen nie, maar het in sekere gevalle intimidasie gebruik, terwyl die organisasie nasionaal onwettige dade teen etniese en godsdienstige groepe van minderhede beoefen het.
Die Indiana Klan het in die vroeë twintigerjare na die Eerste Wêreldoorlog bekend geword, toe wit protestante bedreig gevoel het deur sosiale en politieke kwessies, insluitend veranderinge wat veroorsaak is deur dekades van swaar immigrasie uit Suid- en Oos -Europa. Teen 1922 het die staat nasionaal die grootste organisasie gehad, en sy ledetal het dramaties toegeneem onder leiding van DC Stephenson. Dit was gemiddeld 2 000 nuwe lede per week van Julie 1922 tot Julie 1923, toe hy aangestel is as die Groot Draak van Indiana. Hy het aan die einde van 1923 die Indiana Klan en ander hoofstukke onder toesig gelei om van die nasionale organisasie weg te breek.
Die Klan-organisasie van Indiana het in die daaropvolgende jare sy hoogtepunt bereik, met 250 000 lede, na raming 30% van die inheemse blanke mans. Teen 1925 was meer as die helfte van die verkose lede van die Indiana General Assembly, die goewerneur van Indiana en baie ander hooggeplaaste amptenare in die plaaslike en staatsregering lede van die Klan. Politici het ook verneem dat hulle Klan -goedkeuring nodig het om die amp te wen.
Daardie jaar is Stephenson aangekla en skuldig bevind vir die verkragting en moord op Madge Oberholtzer, 'n jong onderwyser. Sy gemene gedrag het 'n skerp daling in die lidmaatskap van Klan veroorsaak, wat verder afgeneem het met sy blootstelling aan die pers van geheime transaksies en die omkoop van die Klan van openbare amptenare. Ontkenning vergewe, in 1927 begin Stephenson met die Indianapolis Timesgee hulle lyste van mense wat deur die Klan betaal is. Hulle persondersoek het baie Klan-lede blootgelê, getoon dat hulle nie wetsgehoorsaam was nie en het die mag van die organisasie beëindig, aangesien lede by die tienduisende uitgeval het. Teen die einde van die dekade was die Klan ongeveer 4000 lede en eindig in die staat. Sommige pogings om dit in die 1960's en 1970's te laat herleef, was nie suksesvol nie.
Die media en die Ku Klux Klan: 'n debat wat in die 1920's begin het
In die 1920's het die lidmaatskap van die Ku Klux Klan landwyd ontplof, deels te danke aan die dekking daarvan in die nuusmedia. Na beraming het een koerant -uitstalling die Klan gehelp om honderdduisende lede te kry.
Dr Felix Harcourt, 'n professor in geskiedenis aan die Austin College en die skrywer van Ku Klux Kulture, breek wat hy die 'wedersyds voordelige' verhouding tussen die Klan en die pers noem - en verduidelik hoeveel die debat gewoed het oor die dekking van die Ku Klux Klan in die 1920's weerspieël die argumente van vandag.
Hierdie artikel bevat inhoud wat op wnyc.org aangebied word. Ons vra u toestemming voordat iets gelaai word, aangesien die verskaffer moontlik koekies en ander tegnologieë gebruik. Om hierdie inhoud te sien, klik op 'Laat toe en gaan voort '.
Ons kyk na die debat wat tans in die media plaasvind oor die hantering van wit supremacistiese en neo-Nazi-bewegings. U het gekyk na dieselfde debat wat amper 100 jaar gelede plaasgevind het. Kan u die toneel vir ons bepaal?
In 1921 het die New York World 'n drie weke lange voorblad-uiteensetting van die Klan gehou: daaglikse veroordelings van sy ideologie, van sy aktiwiteite, van sy geheimhouding en van sy geneigdheid tot geweld. Hulle het daarin geslaag om feitlik elke groot verteenwoordiger van New York op rekord te kry in teenstelling met die Klan. Uiteindelik lei dit tot 'n kongresverhoor oor die groeiende krag van die Klan. Volgens sommige ramings verhoog dit die verspreiding van die wêreld met meer as 100,000 lesers. Dit word aan 17 ander koerante gesindikeer en veroorsaak soortgelyke blootstellings regoor die land. Maar sommige het geraam dat terwyl die wêreld 100 000 lesers optel, die Klan se wins in die honderdduisende nuwe lede is - na berig word selfs lidmaatskapaansoeke uit die New York World -verhale uitgesny het om by hierdie organisasie aan te sluit waarvan hulle pas gehoor het.
Hulle sê: 'Hier is die geheime lidmaatskap -aansoekvorm van Klan. Is dit nie vreeslik dat haat in die Verenigde State so lyk nie? " en mense sny dit uit hul koerante en sê: "Ek gaan aansluit."
Waarom het iets soortgelyks tydens 'n vroeëre periode van Klan -aktiwiteit nie plaasgevind nie?
Tot 'n mate verander dit koerantstyle. Teen die tyd dat die twintigerjare kom, was daar 'n geweldige stap in die rigting van poniekoerant en joernalistiek. En in werklikheid pas die dekking van die Klan perfek in die neiging. Dit het opvallende beelde op die voorblaaie van koerante gemaak. Dit het baie oogballe getrek. En die Klan was heeltemal bewus hiervan. Hulle was baie versigtig om geleenthede op die verhoog te bestuur om maksimum aandag te trek, en hulle het 'n gesamentlike poging aangewend om joernaliste uit te nooi, maar het daarna gesorg dat joernaliste nie te na kom nie-om oënskynlik 'die geheime te beskerm', om die mythos. Maar dit is alles 'n taktiek van hulle - hulle benodig aandag van die pers, maar moet hul mistiek behou.
So was die Klan bewus van die mediakonteks waarin dit werk?
Baie bewus. Hulle weet dat foto's van die Klan - duidelike foto's van naby - baie wenslik is vir baie koerante. Daarom stig hulle hul eie persfotograaf en verkoop die foto's dan aan die plaaslike koerante. Hulle weet dat sekere soorte gebeure meer pers aandag sal trek, en daarom sien u voortdurend eskalerende gebeure om die grootste vuurkruis in die Verenigde State te hê of die vloot vliegtuie met elektriese kruise wat daaronder hang. En daar is werklik hierdie klem op skouspelagtigheid.
Hoe het die debatte oor die mediadekking aanvanklik afgespeel en toe verander?
Die neiging is om die New York World -model van hiperboliese veroordeling te volg. Daar is egter steeds meer bewustheid dat die Klan baie effektiewe metodes het om die dekking wat hy ontvang, te reguleer. Soms gebruik hulle fisiese bedreigings. Die redakteurs van die Messenger ['n Afro-Amerikaanse tydskrif] het 'n afgesnyde hand per pos ontvang. Maar meer dikwels, omdat hulle in mag en invloed gegroei het, kon hulle die boikot as 'n baie, baie effektiewe hulpmiddel gebruik - en toenemend advertensies, om advertensiedolles te beloof aan publikasies wat ten minste 'n neutrale lyn van die organisasie volg.
Het die fokus op advertensie -dollars vrugte afgewerp?
Amper sekerlik. Hulle huur vroeg in die 20's groot agentskappe. U sien baie verspreide advertensies wat beweer: 'Dit is die waarheid oor die Klan. Moenie luister na wat die pers sê nie. " Baie veral blanke hoofblaaie is al hoe meer bewus daarvan dat terwyl die veroordeling van die Klan sommige lesers kan kry, dit ook lesers kan verloor. Die manier om voordeel te trek, is om die Klan in 'n redelik neutrale lig te bedek. Die probleem hiermee is natuurlik dat deur te probeer om onpartydig te wees wat u werklik doen, die Klan as genormaliseerd en gesanitiseer word - omstrede, ja, maar 'n gewilde en algemeen aanvaarde organisasie.
So, watter groepe en gemeenskappe betwis die manier waarop die KKK in die media uitgebeeld word?
Katolieke, Joodse en swart koerante het teruggedruk. Sommige in die swart pers dink dat die beste ding is om die Klan hoegenaamd geen publisiteit te ontken nie - dit was destyds 'waardige stilte' genoem. Ander vergelyk die Klan egter met 'n veldbrand. As u die suurstof afsny, sal dit uiteindelik doodgaan, maar dit beteken nie dat dit intussen geweldige skade sal aanrig nie. En so voer ander koerante aan dat daar 'n baie meer aktiewe persveldtog moet wees. Dus, eerder as om die verhaal van 'n gewilde dag op die Texas State Fair aan die Klan te bied, sou 'n publikasie soos die Pittsburgh Courier eerder fokus op beplande byeenkomste wat in geweld en onluste neergedaal het - om hierdie idee te probeer bestry omdat dit implisiet in die gewone wit koerante geplaas word, was dit suksesvol terwyl die Klan omstrede was.
Is joernaliste humor of spot gebruik?
U sien baie politieke tekenprente wat oor die Klan spog, maar een van die mees prominente teaterkritici van die tyd het opgemerk dat die Klan in 'n wolk vla -pasteie kan floreer. Hierdie bespotting het nie regtig 'n uitwerking op die Klan -lidmaatskap nie. Dikwels het Klan -lede en Klan -simpatiseerders die kritiek gesien as 'n bewys dat hulle die regte vyande het, dat hulle op die regte pad was. En hierdie kritiek is uiteindelik uiteindelik teenproduktief.
U het gesê dat die Klan uiteindelik verder gegaan het as selfs gunstige algemene persdekking en hul eie afsetpunte gemaak het.
Die nasionale Klan -leierskap skep hul eie nasionale koerantsindikaat genaamd die Kourier, met 'n K, wat teen die begin van 1925 aanspraak maak op 'n oplaag van meer as een en 'n half miljoen lesers. Die waarskynlikheid is dat dit 'n opgeblase getal is, soos met enige getalle wat die Klan beweer het. Maar selfs al sê ons dat daar slegs 'n halfmiljoen lesers was wat dit tot dusver tot een van die mees geleesde weeklikse publikasies in die Verenigde State sou maak. Dit was 'n baie waardevolle vorm van propaganda om bestaande nuusbronne effektief te vervang met hierdie publikasie wat plaaslike nuus gebruik, maar ook 'n nasionale nuus gebring het en dit alles deur hierdie Klannish ideologiese lens aangebied het.
Watter soort nasionale verhale sou in 'n Klan -koerant verskyn?
Die verhouding tussen die VSA en Mexiko. Presidensiële politiek. Gebalanseer deur die idee dat dit bedoel is om 'n familiepublikasie te wees, sodat u 'n lang katholieke invloed in Amerika op een bladsy en op die volgende bladsy 'n resep vir pimento toast sou hê. 'N Bladsy vir jong lesers met 'n grap. Dit bevat blokkiesraaisels en raaisels wat belaglik die vurige blokkiesraaisel genoem word.
U beskryf 'n opkomende organisasie wat sy eie koerant bestuur en 'n ontploffing in lidmaatskap. Wat het gebeur? Waarom het dit nie gehou nie?
Daar is 'n soort standaardvertelling wat sê dat druk van buite en veral skandaal draai om een ​​van die belangrikste Klan -leiers in Indiana wat 'n vrou seksueel aanrand wat haar dan doodmaak. Hierdie skandale diskrediteer uiteindelik die Klan en die openbare oog en lei tot hul ineenstorting. Alternatiewelik is daar argumente dat die Klan na die goedkeuring van die immigrasiewet van 1924 tot 'n mate sy rede verloor het en weer in die eter oplos. Hierdie tradisionele vertellings is egter problematies, want nie een van hulle handel eintlik oor die feit dat terwyl die Klan as organisasie weggaan, die Klan as 'n beweging heeltemal teenwoordig bly omdat die mense wat die Klan uitgemaak het - die miljoene lede en die miljoene lede simpatiseerders - moenie skielik van plan verander oor hul oortuigings nie. En dit is dus minder akkuraat om te sê dat die Klan in duie stort as om te sê dat die Klan in nuwe vorms ontwikkel.
Watter uitwerking het die debat oor die Klan en die dekking van die Klan in die twintigerjare op die media gehad? Het hul benaderings tot hierdie soort verhaal verander?
Dit het opvallend baie min impak gehad. Dit is 'n hartseer verhaal. Daar was 'n kruistog in die koerante deur die 20's, wat gewaagde standpunte teen die Klan ingeneem het, selfs al was die gewaagde standpunte uiteindelik nie baie effektief om dit te bestry nie. Maar die feit dat hierdie standpunte ingeneem is onder 'n aantal van hierdie artikels wat met Pulitzer -pryse bekroon is, het die pers in werklikheid vanaf die dertigerjare laat terugkyk en hulself gelukgewens met die verslaan van die Klan.
So kyk koerante terug en sien hulle hul Pulitzer-bekroonde ondersoeke en ignoreer hulle die feit dat dekking in werklikheid die Klan-lidmaatskap laat toeneem het.
Ja. Daar is baie min historiese bewustheid van die werklikheid van die verhouding tussen die Klan en die pers, wat eintlik 'n verhouding van wedersydse uitbuiting was, meer as enigiets anders.
Amerikaanse ervaring het die sosioloog en Ku Klux Klan -geleerde David Cunningham gevra om antwoorde te gee op die vyf vrae wat hy die meeste oor die Klan gevra word. Die skrywer van Klansville, VSA: Die opkoms en ondergang van die burgerregte-era KKK (Oxford University Press, 2013), Cunningham is professor en voorsitter van sosiologie aan die Brandeis Universiteit.
David Cunningham. Krediet: Rick Friedman
Voordat ek die dringendste vrae bespreek wat mense oor die KKK het, wil ek 'n bietjie agtergrond byvoeg vir die basiese konteks. Die Ku Klux Klan is die eerste keer in 1866 gestig deur die pogings van 'n klein groepie konfederale veterane in Tennessee. Die KKK het vinnig uitgebrei van 'n gelokaliseerde lidmaatskap, en is miskien die mees resonerende voorstelling van blanke oppergesag en rasseterreur in die VSA. die gebruik van nou ikoniese rassistiese simbole-wit kappies, vloeiende lakens, vurige kruise-en 'n voorliefde vir vigilante geweld. Die gevolg van die Klan het geneig om te styg en te daal in siklusse waarna dikwels 'golwe' verwys word. Die oorspronklike KKK-inkarnasie is grootliks gestaak na federale wetgewing wat in die vroeë 1870's op klan gepleeg is. Die tweede - en grootste - golf van die Klan het in die 1920's 'n hoogtepunt bereik, met KKK -lidmate in die miljoene. Na die ontbinding van die tweede golf in die vroeë veertigerjare, het self-geïdentifiseerde KKK-groepe gedurende die 1960's ook aansienlike opvolgings gebou in reaksie op die stygende burgerregtebeweging. Verskeie inkarnasies het sedertdien steeds gemobiliseer-dikwels deur gemengde verbintenisse met neo-nazi's, neo-konfederate en Christelike identiteitsorganisasies-maar in klein getalle en sonder 'n beduidende invloed op die algemene politiek.
Die AMERICAN EXPERIENCE -dokumentêr Klansville, VSA fokus op die burgerregte-era KKK en vertel die verhaal van Bob Jones, die suksesvolste Klan-organiseerder sedert die Tweede Wêreldoorlog. Vanaf 1963 neem Jones die Noord -Carolina -leiding oor van die vooraanstaande KKK -organisasie in die suide, die United Klans of America, en teen 1965 spog sy 'Carolina Klan' met meer as 10 000 lede in die hele staat, meer as die res van die Suide saam. Jones se verhaal belig ons begrip van die lang geskiedenis van die KKK in die algemeen, en bied veral 'n lens om die vrae wat volg te oorweeg.
1. Hoe groot 'n bedreiging is die KKK vandag in die VSA?
In 'n belangrike sin kan dit so wees die sleutelvraag oor die KKK en of ons ons vandag nog moet bekommer oor die Klan. Dit is waarskynlik daarom dat elke bespreking wat ek oor die Klan gehad het - hetsy in klaskamers, gemeenskapsgeleenthede, radio -onderhoude of skemerkelkies - 'n weergawe van hierdie probleem is. Ek reageer gewoonlik kortliks dat 'n groter aantal KKK -organisasies vandag bestaan ​​as op enige ander tydstip in die lang geskiedenis van die groep, maar dat byna al hierdie groepe klein, marginaal is en geen betekenisvolle politieke of sosiale invloed het nie.
Ek kan egter twee voorbehoude by die gerusstellende portret voeg. Die eerste is dat marginale, geïsoleerde ekstremistiese selle self broeiplekke kan word vir onvoorspelbare geweld. Op die hoogtepunt van sy invloed uit die 1960's, sou Bob Jones gereeld aan verslaggewers sê dat, as hulle werklik bekommerd was oor geweld wat deur Klan -lede gepleeg is, hulle grootste vrees sou wees dat hy die KKK sou ontbind, sodat individuele lede 'n chaos kon loslaat van die struktuur opgelê deur die groep. Aangesien Jones se volgelinge honderde terreurdade gepleeg het wat deur die KKK -leierskap goedgekeur is, was sy bewering natuurlik oneerlik, maar dit bevat ook 'n greintjie waarheid: Jones en sy medeleiers het lede afgeraai - van wie baie dolle rassisme met onstabiele aggressie gekombineer het - - van geweld wat nie deur die KKK -hiërargie goedgekeur is nie. By gebrek aan 'n breër organisasie met baie te verloor as gevolg van 'n onderdrukking deur owerhede, kan rassistiese geweld baie moeiliker wees om te voorkom of te polisieer.
Die tweede voorbehoud spruit uit KKK se geskiedenis van opkoms en terugtrek in uitgesproke "golwe." Tussen die groep se periodes van groot invloed - byvoorbeeld gedurende die 1880's, of in die 1940's, of die 1980's - het die lot van die Klan nog altyd verskyn. Maar in elke geval het die een of ander 'wedergebore' weergawe van die KKK daarin geslaag om te herstel en te oorleef. Alhoewel die KKK vandag 'n anachronisme en miskien 'n bedreiging is as ander rassistiese haat, moet ons steeds rassistiese ondernemers teenstaan ​​wat probeer om die historiese kachet van die KKK te benut om nuwe veldtogte te organiseer om wit supremacistiese doelwitte te bevorder. Vir my is dit 'n primêre les uit die verlede van die KKK, en 'n dwingende rede om nie die blywende relevansie van die geskiedenis te vergeet of te verwerp nie.
2. Het die KKK 'n blywende politieke impak gehad?
Volgens die mees eenvoudige maatreëls lyk die KKK as 'n mislukte sosiale beweging. Ondanks die politieke inmenging van die Klan gedurende die 1920's, toe miljoene lede daarin geslaag het om honderde KKK-gesteunde kandidate vir die plaaslike, staats- en selfs federale kantoor te kies, was die groep nie in staat om sy invloed by die stembus na die dekade te behou nie. Later kon KKK -golwe nooit beloftes nakom om hierdie invloedryke Klan -stemblok te herbou nie. Bob Jones se Carolina Klan kom die naaste daaraan toe om sodanige invloed te wen, met hoofstroomkandidate wat guns (soms in die openbaar en meer dikwels heimlik by Klan-byeenkomste en ander geleenthede) by Jones en ander leiers in 1964 en 1968. Maar hierdie poging het van korte duur gelyk. , met beide Jones en die Carolina Klan, wat in die vroeë sewentigerjare amper verdwyn het.
Meer algemeen het die KKK se verbintenis tot blanke oppergesag, wat die duidelikste besef is deur die segregasie van die Jim Crow-styl wat dekades lank in die Suide geduur het, by enige formele maatstaf as 'n werklike moontlikheid in die VSA teruggetrek, maar op minder openlike maniere het die impak van die KKK kan nog steeds gevoel word. Onlangse studies wat ek met mede -sosioloë Rory McVeigh en Justin Farrell onderneem het, het getoon hoe die provinsies waarin die KKK gedurende die 1960's aktief was, verskil van dié waarin die Klan nooit op twee belangrike maniere vastrapplek gekry het nie.
Eerstens toon die provinsies waarin die Klan tydens die burgerregte -era teenwoordig was, steeds hoër geweldsmisdaad. Hierdie verskil duur selfs 40 jaar nadat die beweging self verdwyn het, en word beslis nie verklaar deur die feit dat voormalige Klansmen self meer misdade pleeg nie. Die impak van die Klan werk eerder wyer, deur die bytende effek wat georganiseerde waaksaamheid op die algemene gemeenskap het. Deur wet en orde te skend, stel 'n kultuur van waaksaamheid die legitimiteit van gevestigde owerhede in twyfel en verswak bande wat normaalweg dien om respek en orde onder gemeenskapslede te handhaaf. Sodra dit verbreek is, is dit moeilik om sulke bande te herstel, wat verklaar waarom ons selfs vandag nog 'n toename in geweldsmisdaad in voormalige KKK -vestings sien.
Tweedens help die verlede Klan -teenwoordigheid ook om die belangrikste verskuiwing in die plaaslike stempatrone sedert 1950 te verduidelik: die suidelike uitgesproke beweging na die Republikeinse Party. Hoewel die steun aan Republikeinse kandidate sedert die 1960's regoor die land toegeneem het, vind ons dat sulke verskuiwings aansienlik meer uitgespreek is in gebiede waarin die KKK aktief was. Die Klan het gehelp om hierdie effek te bewerkstellig deur kiesers aan te moedig om weg te gaan van Demokratiese kandidate wat toenemend steun aan hervormings van burgerregte maak, en ook deur rassekonflikte na vore te bring en die kwessies duideliker in ooreenstemming te bring met partyplatforms. As gevolg hiervan, teen die negentigerjare, korreleer ras-konserwatiewe houding onder die suidelike mense sterk met die Republikeinse steun, maar slegs in gebiede waar die KKK aktief was.
3. Is die KKK meestal 'n beweging in die landelike Suid?
Fiery crosses, perhaps the Klan's most resonant symbol, have a more surprising history. No documented cross burnings occurred during the first Klan wave in the 19th century. However, D.W. Griffith's epic 1915 film Die geboorte van 'n nasie, which adapted Thomas F. Dixon, Jr.'s novels The Clansman en The Leopard's Spots to portray the KKK as heroic defenders of the Old South and white womanhood generally, drew on material from The Clansman to depict a cross-burning scene. The symbol was quickly appropriated by opportunistic KKK leaders to help spur the group's subsequent "rebirth."
A series of bomb explosions in 1919, including a bungled attempt to blow up A. Mitchell Palmer, America'sProkureur-generaal, lead to a campaign against the communists. On New Year's Day, 1920, over 6000 people were arrested and put in prison. Many had to be released in a few weeks and only 3 guns were found in their homes. Very few people outside of the 6000 arrested complained about the legality of these arrests such was the fear of communism. The judicial system seemed to turn a blind eye as America's national security was paramount
However, far more people complained about the arrest of Nicola Sacco en Bartolomeo Vanzetti.
If the city talked about race, though, it might acknowledge that it's mostly minorities who get displaced and would put in place mechanisms for addressing gentrification, Imarisha said. Instead, said Bates, the city celebrated when, in the early 2000s, census data showed it had a decline in black-white segregation. Die rede? Black people in Albina were being displaced to far-off neighborhoods that had traditionally been white.
Dit kan moeilik wees om konstruktief oor ras te praat, veral op 'n plek soos Portland, waar inwoners so min blootstelling het aan mense wat anders lyk as hulle. Miskien het Portland, en inderdaad Oregon, ook nie daarin geslaag om die lelike verlede te verstaan ​​nie. Dit is nie die enigste rede vir voorvalle soos die beweerde rassemishandeling by Daimler Trucks nie, of vir die bedreigings wat Imarisha in die gesig staar wanneer sy die staat deurkruis. Maar dit is moontlik deel daarvan.
Kyk die video: Керри Евродин. Kerry Eurodyne Биография и Карьера Cyberpunk 2077 (Junie 2022).
Copyright 2022 \ Was dit polities/sosiaal aanvaarbaar in die KKK in die vroeë 1900's in die Amerikaanse suide?...