Om 'n oorsig van die hele Dekonstruksiekritiek te gee, is onmoontlik, veral omdat dit nie 'n metode of "skool" is nie. Uiteenlopende denkers word onder hierdie term saamgesnoer – al wat hulle met mekaar gemeen het, is 'n skeptisisme teenoor die verburgerliking van idees, 'n kritiek op die aannames en toepassinge van die STRUKTURALISME en SEMIOTIEK.
Barthes verwerp hier die bestaan van 'n metafisiese model wat bestaansreg gee aan alle tekste. NARRATOLOGIESE studies soos Propp se Morphology of the Folktale is dus vir die latere Barthes onaanvaarbaar. Die teks is ook nie 'n entiteit beklee met "waarheid" of "betekenis" nie. Betekenis is arbitrêr. Dit hang af van die groeperinge wat dit met ander tekste sluit.
Die INTERTEKSTUELE relasies wat met ander tekste gesluit word, ontken die outonome bestaansreg van die teks. Benewens die ontkenning van die struktuur, die outonome status van die teks, is dit ook opvallend dat die meeste Dekonstruksiekritici krities is oor die konsep metataal.
Die gebruik van 'n metataal sou volgens hierdie kritici beteken dat die leser glo in 'n aparte, objektiewe diskoers, wat, bene­wens die diskoers in die teks, aanspraak maak op onveranderlikheid. Juis wanneer die leser in aanraking kom met die literêre (of dit wat hy meen literêr is), word die lesing bepaal deur die teks. Teks en leser "ent" mekaar met betekenisse, soos J. Hillis Miller (1979: 219) aantoon in sy belangwekkende artikel.
Dit is ook belangrik om daarop te let dat Dekonstruksie nie sonder die Strukturalisme kan bestaan nie. Die hele Of Grammatology, bv., is 'n gesprek met strukturalistiese denkers.
Die dekonstrueerders beweeg "beyond formalism" – om Hartman se term te gebruik – en benader die teks met "freeplay of language". Die leser lees nie om "insigte" te verkry of 'n "analise" van 'n teks te maak nie – lees word 'n dubbele aktiwiteit wat iets te sê het oor die teks en die beperkinge van ons begrip. Daarom verwys Paul de Man na "blindness and insight" en skryf Derrida van die aporia – oftewel "onduidelikhede" – van 'n teks.
Omdat die begrip betekenis uitstel, het dit 'n oneindige supplementariteit tot gevolg. Omdat betekenis nie vasgepen kan word nie, kan die teks ook nie geïsoleer word tot 'n outonome eenheid nie. Ook benader die leser die "teks" met etlike ander tekste. Barthes benadruk in S/Z dat die "ek" reeds 'n pluraliteit van ander tekste is (1974: 10). Kristeva (1969: 146) skryf in haar Recherches pour une sémanalyse: "Iedere teks neem vorm aan as 'n mosaïek van aanhalings, iedere teks is die absorbering en transformasie van ander tekste" (eie vertaling).
Vir Barthes en Derrida is die kritiese "metode" 'n selfrefleksiewe aksie. Die leser "ontleed" dus nie net die teks nie, maar bevraagteken ook sy metode en die vooropgestelde aannames. Hy word genoodsaak om terug te keer na die teken (SIGNIFIANT) in die teks. Die wat van die lees word verander na die hoe. Selfs al blyk 'n lesing 'n "mislukking" te wees – in konvensionele terme – ontdek die leser méér oor die beperkinge van konseptualisering as 'n leser wat meen sy metode is "in order".