‘n Ander kykie in die wêreld
’n Paar waarnemings en ervarings van iemand wat verhuis het na Engeland. Dit is persoonlik gekleur. Daarom bied ek dit aan met verhale waarvan ek deel is. Daar is talle raakpunte aan die SA konteks en dus is dit nie sodanig nuut nie. Maar die ervaring is vir my nuut omdat ek nie meer die mantel van ds dra nie en ek ’n ander kykie kry in die wêreld.
Leer my terwyl ek jou bystaan …
Ek is ’n baptis-metodis en ek ’n anglikaan-metodis
Gemeenskap in ’n samelewing waar individualisme groei …
“nC” dui nie begin maar einde aan (post-Christus)
Ek is tans ’n gemeenskapswerker in ’n span wat langtermyn ernstig siek geestesiek persone bystaan en help om uit die hospitaal te bly. Een van die doelwitte van die span is om die persone se sterk punte te ontwikkel en so by te dra tot ’n betekenisvolle bestaan.
Dit is dus ’n voortdurende soeke na kontakpunte en geleentheid om rolle om te keer. Terwyl ek die persoon begelei en aanmoedig om die sterk punt te ontwikkel, probeer ek dit ’n leerervaring te maak waar die persoon my leer …
Koos* moes sy spaargeld minder maak omdat hy sy verblyf in die oue tehuis kon verloor. Die verblyf word deur die staat ondersteun en om te kwalifiseer, moet jou inkomste binne sekere vlakke wees. Hy het nog altyd in fotografie belanggestel en wou toe ’n digitale enkellens-kamera koop. Na sy besoek aan die fotografiewinkel het hy gesit met ’n Nikon D3, ’n kamera bedoel vir professionele fotograwe en wat hom £4500 gekos het! Ongelukkig was daar nie ’n “duur genoeg” kamera vir amateurs persone nie.
Toe ek by die span aangesluit het, is ek aan Koos voorgestel en sy versorgings-koordineerder het stilweg gespog oor die kamera wat Koos gekoop het. Hy het hom immers winkel toe gevat en die genot ervaar dat hy hom “gehelp het”. Maar Koos het gesukkel met die kamera. Tegnologies was dit net in ’n ander klas en uit ’n ander wêreld.
Maar ek het ’n maand tevore ’n Nikon D60 aangeskaf en ’n geleentheid raakgesien waar ons saam iets kon doen. Uiteindelik het ek navraag gedoen wanneer en waar ’n kursus aangebied word om nuwelinge tot die Nikon digitale kameras te oriënteer. Ons het op ’n Saterdag met die tube Londen toe gegaan en saam die kursus deurloop.
Ons gaan gereeld uit om natuurfoto’s te neem. Ek het hom gevra om my te vertel wat hy doen en waarom. Koos is ’n kunstenaar. Hy het talle beeldjies uit hout gekerf. Hy skilder ook met waterverf. Hy het ’n paar pryse met sy ou Minolta gewen. Hy weet meer as ek van komposisie, ligstellings, ens.
Die foto’s moet natuurlik op ’n rekenaar afgelaai word en dan verwerk word. Koos weet egter nie van rekenaars en “Picture Manager” nie. Ons kan later by Photoshop uitkom. Maar net deur die foto’s te beoordeel, te “crop”, ens ervaar ons iets wat vir ons beide goed is.
Sy selfvertroue groei. Hy is minder in sy kamertjie gekluister en sien uit daarna om uit te gaan. Sy oog “sien” prentjies wat hy op sy D3 vaslê en ek leer by hom.
Deur hierdie rolomkering het ons verhouding gegroei en kry ek geleentheid om te sien hoe sy te midde van sy siekte weer sy plek in die lewe vind.
(* Naam verander vir voor-die-hand-liggende-redes)
Ons skakel by ’n Metodiste kerk in. Ons wou nie by die Afrikaanse kerk inskakel omdat ons graag deel wil word die plaaslike kerkgemeenskap. Ons het nog steeds goeie kontak met die Afrikaanse kerk en sal dit nie verbreek nie.
Ons het eers by die URC (United Reformed Church) ingeskakel. Dit is ’n kerk wat ontstaan het uit die samesmelting van die Presbiteriaanse Kerk en Kongregasionaliste Kerk in Engeland. Ons het tuis gevoel. Die prediking en liturgie is bekend. Maar ons was die jongste van die paar erediensgangers. En dit het ons onseker gelaat. Ons wou deel van ’n kerk wees waar daar kinders en jongmense is.
Ons het verhuis en dit as ’n geleentheid aangegryp om kerk te soek. Dit het ons by die Metodiste kerk in Bishops Stortford gebring, nie ver van ons huis nie. Hier is daar ’n dinamiese jeugbediening en vind ons die eredienste inspirerend. Ons het immers die jeug nodig om ons te help om ons geloof te vertaal vir vandag se wêreld. Hier is ons genooi om by ’n kleingroep in te skakel.
Ons kleingroep bestaan uit interessante mense.
Een egpaar het beide in Baptiste kerk grootgeword. Hy opgelei as ds in Baptiste kerk, het vir ’n paar jaar sendingwerk gedoen vir BMS (Baptist Mission Society) in die Kongo en is tans ’n wiskunde onderwyser. Hy preek nog gereeld, meer kere in die Baptiste kerk. Terloops, hy hou daarvan om kernverse uit die Nuwe Testament te memoriseer – in Grieks – want sien hy lees sy Griekse NT elke dag!
’n Ander egpaar met 4 kinders (laerskool ouderdom) in Anglikaanse kerk grootgeword. Hy ’n struktuuringenieur en sy huisvrou.
’n Weduwee wat ons gereeld herinner dat sy baie kerke se Sondagskool bygewoon het omdat haar ouers so gereeld verhuis het en sy na die naaste kerk toe gegaan het.
’n Egpaar wat stoere Metodiste is maar oopkop soos min. Sy was op haar dag ’n joernalis vir “The Economist” en hy personeelhoof in ’n groot kettingroep.
En dan ons. NG Kerk gebore en steeds as ons Suid-Afrika besoek maar tans is ons woonagtig in Engeland …
Wat bring die groep in die Metodiste kerk? Ons het van die Baptiste oorgekom na die Metodiste ter wille van ons twee seuns. Die jeugbediening het ons getrek en nou is ons Baptiste-Metodiste, lojaal en toegewyd en lief vir die gemeente. Ons het ter wille van ons 4 kinders oorgekom. Hierdie gemeente maak plek vir kinders op alle vlakke. Hulle is welkom in die eredienste en word raakgesien. Hulle geniet dit om deel te neem en Sondag kerk toe te kom.
Ek het iets hiervan in Suid-Afrika waargeneem en besef dat kerklojaliteit nuut gedefinieer word. Miskien moet ons verby tradisie aan die een kant en die verbruikersvraag aan die ander kant kyk en dieper vra na watter soort bediening trek en mense bind.
Written by Frederick on March 15, 2010 . Posted in Skryfsels
Written by Frederick on March 7, 2010 . Posted in Skryfsels
Kersmiddag in die Kouga aan die oewer van ‘n murmelende Schrikke Rivier lê nie ver van die hemel af nie. Martin is die landheer wat verkies om op eie houtjie en heel afgesonder hier te leef, te lees, tuin te maak en te skilder. Af en toe hak hierdie geswore alleenloper behoorlik uit en word die hartklop van ‘n hele geselskap. ‘n Sosiale kluisenaar. ‘n Vreemde, gewone ou noem ‘n kolskoot koerantopskrif hom by geleentheid. Swaer Neels is ‘n kundige wetenskaplike met ‘n doktorsgraad. ‘n Stewige Christen-mens wat die smalle weg nougeset en met vreugde bewandel. Gesinsman. Kerkman. Nick is die eks-hippie, eks-ruk-en-pluk-musikant, eks-joenalis, eks-pottebakker en eks-skoenmaker wat aangelok deur kerkmusiek onlangs gedoop is en kerksmens gedraai het. So vier ek, hierdie ruwe bergwêreld se plaaslike leraar (pastor loci), saam met vriende die dag soos ‘n Sondag.
Die Kers-toneeltjie wat vannaand sou afspeel se rolverdeling was nog nie afgehandel nie. Daar het nog ‘n paar karakters makeer. Dis toe dat hulle ongenooid en onverwags opdaag. Die eerste gewaarwording van hulle koms, was ‘n aardse trilling onder die voete en die gedreun wat volg klink soos ‘n mini-aanval op die vyand. Dis drie behendige motorfietsryers op kragtige ysterperde. In die stofwalm ontmoet ons m ekaar. Vir Troy hoef jy amper nie te vra waar hy dan vandaan kom nie. Sy lang, songebleikte hare en gespierde lyf pas ‘n Durbanse branderplankryer soos ‘n handskoen. Hans is die stil, sterk Hollander. Die leier van die troep, is Jaques. Hy vertoon gedrag en mannerismes wat verstommend baie aan die van ‘n primate alfa-mannetjie herinner. Niemand gaan hom voorskryf hoe om te maak nie. Niemand gaan hom voorskryf hoe om te praat nie en van die woorde skok soos klippies tussen die tande.
‘n Kampvuur skep ‘n ronde verhoog waarop die rolle uitgespeel word. Wat sal ons (kunstenaar, wetenskaplike, blommekind, dominee, branderplankryer, Hollander en macho) aanmekaar knoop vir een aand se geluk? Die antwoord word soos ‘n heilige rekwisiet die toneel binne gedra …… ‘n ou kitaar. Musiek is ons Kersaand-knoop. Nick, wat as ‘n reël wegskram vir inprónto vertonings, is vannaand op sy stukke. Hy is die meester wat die een musikale juweeltjie na die ander optower. Meer as dit …… hy is regiseur van die verhaal. As uiteenlopende karakters dreig om mekaar mis te loop, bind Nick ons aanmekaar. As emosionele energie dreig om die hoogte in te skiet, speel Nick ons tot bedaring. As blits-woorde dreig, steek Nick se musiek ‘n stokkie daarvoor. Hoe bly jy onrustig as die akkoorde jou streel? Hoe bevlek jy jou taal terwyl skone musiek in jou ore opklink? Nick omspeel ons manne tot ‘n Kers-geselskap. Hans is toe meer as ‘n teruggetrokke loodgieter uit Nederland; hy bou Djembe’s en die oerklanke uit sy handgemaakte Afrikadrom word die nag se polsslag. Onder die skitterende suiderkruis aan die sterrehemel kry “Blessed Assurance” ritme en ontvang ons “Somerkersfees” se musiek en liriek uit Koos Dup se pen soos ‘n Kers-bonus wat vanuit God se eie hart vloei …..
Pastor Loci se Getuienis
Lees op Alex Faure se blog meer oor Martin en hulle besoek daar