Die nommer-een baba-clichÃ© moet egter die immergroen “ag, hy word tog so vinnig groot” wees.
Die meeste mense se daaglikse omgangstaal is deurspek met clichÃ©’s, maar om nou 100% eerlik te wees, vee ek my eenvoudig daaraan af. Dis soos water op ‘n eend se rug. Ek kan nie minder daaroor omgee nie. En al daai jazz.
Wanneer mens egter die sfeer van ouerskap betree, gaan ‘n hele nuwe clichÃ©-dimensie voor jou oop en word jy genadeloos gepeper met ‘n stortvloed holruggeryde sÃªgoed. â€œHy is sÃ³ cute”. â€œEk sal hom Ã³pvreet”. â€œSjoe, hy lyk nÃ©t soos jy”. Om maar net ‘n paar te noem. Die nommer-een baba-clichÃ©, wat in oormaat die rondte doen en in Ã³ns geval hoogs relevant is, moet egter die immergroen â€œag, hy word tog so vinnig groot” wees.
Want kyk, ons Ben het nou regtig sy voete gevind. En nou gaan dit keer op keer reguit na sy mond toe. So ook enige ander voorwerp waarop hy sy poffertjies kan lÃª. Speelgoed, boeke, selfone, afstandbeheerders – niks is gevrywaar teen ‘n tydige (of ontydige) spoegdeurdrenkingsessie nie. As dit daarin kon pas, sou hy sweerlik sy voedingstoel ook in daardie pap bekkie gedruk het.
Gepraat van etenstyd — wat vir Ben kennelik die hoogtepunt van sy dag is, is vir my en sy ma ‘n okkasie wat intense konsentrasie en ongeÃ«wenaarde fokus verg. Vir my omrede ek soos ‘n wafferse glipveldwerker moet poog om sy kos tussen die tafelblad en die vloer te onderskep. En vir sy ma omdat sy haar allerbeste moet gee om seker te maak dat die meeste van sy kossies darem by die regte kant van daardie ewig-wriemelende lyfie ingaan. Dis seker voortydig om te wil beweer dat ons baba sy velsorg vooropstel, maar dat hy telkens na ete soos ‘n vrou by ‘n gesondheidsoord lyk, is nie altemit nie. Met avokadopeer wat sy gesig van hoek tot kant bedek, is komkommerskywe op sy ogies al wat nog kortkom vir hom om as ‘n Clinque-model te kwalifiseer.
‘n Onafwendbare nadraai van grootword, so het ek tot my argwaan geleer, is tandekry. En tandekry is nie vir sissies nie. Dosis na dosis Calpol ten spyt. Dis ‘n geween en ‘n gekners van tandvleise, met ‘n deurgaanse behoefte aan liefkosings, wat kort-kort met doodgewone mislikheid afgewissel word (die baba-weergawe van PMS, dus). Boonop lei dit tot ontstellende masochistiese neigings soos hy sy eie oÃ« probeer uitkrap en homself herhaaldelik met die vuis in die gesig slaan. Maar nes jy dink dat die konstante maagwerkings en slapelose nagte nooit ‘n einde gaan kry nie, sit die klein wit puntjie soos ‘n ryp puisie daar en kan daar uiteindelik teruggekeer word na relatiewe normaliteit. Totdat die volgende tand sy sit moet kry.
Te oordeel aan die rigiede riglyne soos neergelÃª in Suster Lillian se Babasorgboek, betree ons nou die fase waartydens Ben blootgestel behoort te word aan opvoedkundige speelgoed. Volgens haar behoort ‘speel’ en ‘leer’ op sy ouderdom soomloos vermeng te word, maar ek sou graag van die goeie Suster wou verneem wat ons te doen staan indien ons baba oÃ«nskynlik geen erg het aan sinskonstruksieboublokkies of tydleesspeelkaarte nie, maar eerder ‘n eindelose fassinasie toon met leÃ« sjokoladeomhulsels, verspilde skuifspelde en gebruikte snesies. My enigste troos is dat sy fyn motoriese vaardighede daardeur ontwikkel word en dÃ­t kom baie handig te pas wanneer mens op vlak regby veldwerk doen.
Die een aspek waaroor Suster Lillian wÃ©l die spyker op die kop slaan, is die sogenaamde ‘ondersoekende vernielsugtigheid’, wat weliswaar onlangs kop uitgesteek het. Sy Opwipkoekeloerboek is ‘n sprekende voorbeeld van hierdie onrusbarende tendens. Die arme papierdiertjies wou-wou nog agter hul kartonblaadjies uit loer, toe word hul koppe met al die mag wat deur ‘n 10-maande oue armpie bymekaargeskraap kan word, van hul lyfies afgeruk. En nou is die imponerende Opwipkoekeloerboek onseremonieel gereduseer tot net…wel…’n boek. Fluit-fluit, jou storie is uit.
Alhoewel hy nog nie kan praat nie, het onse Ben jou werklik ontpop in ‘n voorslag tussenganger vir gesprekke tussen my en sy ma. Ek sal byvoorbeeld doodonskuldig lÃª en krieket kyk wanneer die subliminale boodskappe uit die kamer langsaan begin sypel: â€œ…ons moet gou maak, want pappa gaan nou-nou jou kamer vir jou stofsuig…en wanneer ek jou doek omgeruil het, gaan pappa jou bietjie parkie toe vat…en het jy geweet pÃ¡ppa gaan jou vanaand bad?” en so aan. Om op sÃ³ ‘n jeugdige ouderdom reeds ‘n bedrewe gesprekstussenganger te wees, sit wraggies nie in elke ou se doek nie.
Maar op ‘n LOL-vrye noot: dis voorwaar ‘n sonderlinge voorreg om eerstehands te kan ervaar hoe ‘n pap babatjie besig is om te ontwikkel in ‘n volwaardige mensie met sy eie persoonlikheid en sy eie unieke nukke en grille. As die laaste tien maande enigsens ‘n aanduiding moet wees van wat nog vir ons voorlÃª, kan ek my opgewondenheid skaars beteuel. Ek kan nie wÃ¡g om elkeen van sy volgende ontwikkelingsfases sy-aan-sy saam met hom te beleef nie, maar vir nou staan een ding soos ‘n paal bo water: hy word heeltemal te vinnig groot.