Die Minoane: 'n Beskawing van die Bronstydperk Kreta - Geskiedenis Podcasts - 2021
Die Minoërs was 'n beskawing wat gedurende die Bronstydperk in die Egeïese gebied floreer het en afkomstig was van die eiland Kreta. Die #Minoane was 'n sterk maritieme entiteit en handel oor die hele Egeïese See, hoofsaaklik met die vroeë Mykene op die vasteland van Griekeland, en met Egipte. #Knossos is 'n bekende terrein wat deur Arthur Evans opgegrawe is. Die fresko's wat oorleef het, het ikonies geword, soos die fresko van 'n bul wat spring en die dolfynfresco.
Kreta is veral bekend in die Griekse mitologie as die tuiste van koning Minos, sy vrou Pasiphae, hul dogters Ariadne en Phaedra en Pasiphae se kind, The Minotaur. Daedalus het die labirint geskep om die Minotaur te hou wat deur die held Theseus vermoor is.
Daar is geen bewyse dat mense voor 6500–6000 vC op Kreta aangekom het nie. Teen 3000 v.C. het die Minoïese beskawing - 'n Bronstydperk -kultuur vernoem na die legendariese heerser Minos - aan die ontstaan ​​gekom. In sy eerste eeue het hierdie kultuur weinig meer as sirkelvormige grafkelders en 'n paar fyn gesnyde klipvase opgelewer, maar teen ongeveer 2000 het die Minoane begin om 'paleise' te bou op die terreine van Knossós, Phaestus en Mallia (Mália). Die Minoïese beskawing was gesentreer in Knossós en bereik sy hoogtepunt in die 16de eeu v.C., wat wyd handel dryf in die oostelike Middellandse See. Die Minoërs het treffende beeldhouwerk, fresco's, erdewerk en metaalwerk gemaak. Teen ongeveer 1500 vC het Griekse vastelanders uit Mykene 'n invloedryke rol in Minoïese aangeleenthede aangeneem. Nadat Kreta ongeveer 1450 vC 'n groot aardbewing ondergaan het wat Knossós en ander sentrums verwoes het, het die mag in die streek beslissend oorgegaan aan die Mykeneers, met wie Kreta nou verbonde was tot die aanvang van die ystertydperk in 1200 vC. Omstreeks hierdie tyd het die Doriane, 'n ander Griekssprekende volk, ingetrek en die eiland georganiseer.
Kreta het 'n ondersteunende rol gespeel in die herlewing van die Griekse beskawing wat in die 9de eeu v.C. begin het, en tydens Athene se bloeitydperk in die 5de eeu v.C. het Kreta die Grieke gefassineer as 'n bron van mites, legendes en wette. Teen 67 vC verskyn die Romeine en voltooi hulle verowering van Kreta deur dit in Cyrenaica te omskep, 'n provinsie wat met Noord -Afrika verbind is. In 395 nC het die eiland oorgegaan na Bisantium (die Oos -Romeinse Ryk), en die Arabiere het ná 824 beheer oor dele van Kreta verkry, maar hulle in 961 teruggegee aan die Bisantyne. In 1204, in die nasleep van die Vierde Kruistog, verkoop kruisvaarders die eiland na Venesië, wat Kreta in sy groeiende kommersiële ryk ingepas het. Die inheemse Kretense het egter nooit hul Ortodokse godsdiens, Griekse taal en gewilde kennis laat vaar nie. Die Ottomaanse Turke, wat reeds in beheer was van dele van Kreta, het die hoofstad Candia (nou Iráklion) in 1669 van die Venesiërs afgestuur ná een van die langste beleërings in die geskiedenis. Kreta stagneer onder Turkse bewind, en inheemse opstande is altyd verydel, insluitend die in 1821 en 1866. Die Turke is uiteindelik in 1898 deur Griekeland verdryf, waarna die eiland outonome status gehad het totdat dit in 1913 met Griekeland verenig is.
OOR MINOANSE BESKAWING
Bronstydperk beskawing van Kreta wat floreer van ongeveer 3000 vC tot ongeveer 1100 vC. Die naam is afgelei van Minos, óf 'n dinastiese titel óf die naam van 'n spesifieke heerser van Kreta wat 'n plek in die Griekse legende het. 'N Kort behandeling van die Minoïese beskawing volg.
Kreta het die eerste plek van die Bronstydperk -kultuur in die Egeïese See geword, en dit was eintlik die eerste sentrum van die hoë beskawing in die gebied, wat begin aan die einde van die 3de millennium v.C. Die Minoïese beskawing, wat sy hoogtepunt bereik het omstreeks 1600 v.C. en die latere 15de eeu, was merkwaardig vanweë die groot stede en paleise, die uitgebreide handel in die Levant en verder, en die gebruik van skryfwerk. Sy gesofistikeerde kuns bevat uitgebreide seëls, erdewerk (veral die beroemde Kamáres-ware met sy lig-op-donker versieringsstyl) en veral delikate, lewendige fresco's wat op paleismure gevind is. Hierdie fresco's vertoon sekulêre en godsdienstige tonele, soos magiese tuine, ape en wilde bokke of fantasieus geklede godinne wat getuig van die Minoërs se oorwegend matriargale godsdiens. Onder die mees bekende motiewe van die Minoïese kuns is die slang, die simbool van die godin, en die bul wat die ritueel van bulspring, wat byvoorbeeld op kultusvase gevind word, blykbaar 'n godsdienstige of magiese basis gehad het.
Teen ongeveer 1580 vC het die Minoïese beskawing begin versprei oor die Egeïese See na die naburige eilande en na die vasteland van Griekeland. Minoïese kulturele invloed is weerspieël in die Mykeense kultuur van die vasteland, wat ongeveer 1500 vC deur die hele Egeïese gebied begin versprei het.
Teen die middel van die 15de eeu is die paleiskultuur op Kreta verwoes deur veroweraars van die vasteland. Hulle het 'n nuwe orde op Kreta gevestig, met sentrums in Knossos en Phaistos. Na die verowering beleef die eiland 'n wonderlike samesmelting van Kretensiese en vastelandse vaardighede. Die laat Minoïese tydperk (omstreeks 1400 - ongeveer 1100 v.C.) was egter 'n tyd van merkbare agteruitgang in beide ekonomiese mag en estetiese prestasie
Die hoofstad van die legendariese koning Minos, en die belangrikste sentrum van die Minoïese, die vroegste van die Egeïese beskawings. Die terrein van Knossos staan ​​op 'n ommeswaai tussen die samevloeiing van twee strome en is ongeveer 8 myl binneland van die noordelike kus van Kreta geleë. In 1900 is met opgrawings by Knossos onder Sir Arthur Evans begin en 'n paleis en omliggende geboue onthul wat die middelpunt was van 'n gesofistikeerde Bronstydperk -kultuur wat die Egeïese gebied tussen ongeveer 1600 en 1400 vC oorheers het.
Die eerste menslike inwoners van Knossos het waarskynlik in die 7de millennium vC uit Anatolië daarheen gekom en 'n landbougenootskap gestig wat gebaseer is op koring en veeteelt. Aan die begin van die vroeë Minoïese tydperk (3000–2000 vC) het hulle begin om brons te gebruik en geglasuurde erdewerk, gegraveerde seëls en goue juweliersware te maak. 'N Hiërogliewe skrif is uitgevind, en handel met die Egiptenare is onderneem. Die eerste paleis in Knossos is aan die begin van die Middel -Minoïese tydperk (2000–1580 v.C.) gebou. Dit het bestaan ​​uit geïsoleerde strukture wat rondom 'n reghoekige voorhof gebou is. Knossos het gedurende hierdie tydperk fyn polychrome aardewerk op 'n swart geglasuurde grond vervaardig. Ongeveer 1720 vC het 'n vernietigende aardbewing die meeste Knossos gelykgemaak. Die paleis is herbou, hierdie keer met uitgebreide kolonnades en trappe wat die verskillende geboue op die heuwelagtige terrein verbind. Die oorblyfsels van hierdie paleis beslaan die opgegrawe terrein in die huidige tyd. Die administratiewe en seremoniële kwartiere van die paleis was aan die westekant van die sentrale hof, en die troonkamer in hierdie gebied bevat nog steeds die gipsstoel waarin die konings van Knossos sit. Hierdie gebied van die paleis het ook lang smal kelderkamers wat gedien het as tydskrifte vir koring, olie en skat. Werkswinkels was aan die noordoostekant van die sentrale hof geleë, terwyl koshuise in die suidoostelike deel geleë was. 'N Uitgebreide stelsel met dreine, leidings en pype het water en sanitasie vir die paleis verskaf, en die hele stedelike kompleks is verbind met ander Kretaanse dorpe en hawens deur geplaveide paaie. Die kuns van die Minoïese fresko -skildery het in hierdie tyd sy hoogtepunt bereik, met tonele van dans, sport en dolfyne in 'n naturalistiese styl. Die Minoërs het ook hul hiërogliewe skrif vervang deur 'n lineêre skrif wat bekend staan ​​as Lineêre A.
Omstreeks 1580 vC het die Minoïese kultuur en invloed begin uitbrei na die vasteland van Griekeland, waar dit verder ontwikkel en na vore gekom het as die kultuur wat bekend staan ​​as Mykeneeër. Die Mykeneërs het op hul beurt beheer oor Knossos verkry iewers in die 15de eeu vC is die Lineêre A -skrif vervang deur 'n ander skrif, Lineêr B, wat identies is aan die wat in Mykene gebruik is en in die algemeen die prototipe van Grieks word. Gedetailleerde administratiewe rekords in Lineaire B wat by Knossos gevind is, dui aan dat die stad se Myseense heersers baie van die sentrale en westelike Kreta beheer het.
'N Ruk na ongeveer 1400 vC is wat Evans die "Laaste Paleis" van Knossos genoem het, vernietig deur 'n brand van onseker oorsprong, en brande het baie ander Kretaanse nedersettings in hierdie tyd vernietig. Knossos is voortaan tot die status van 'n blote stad gereduseer, en die politieke fokus van die Egeïese wêreld het na Mykene op die Griekse vasteland verskuif. Knossos word deur die daaropvolgende eeue steeds bewoon, hoewel op 'n baie verminderde skaal.
Wenk: Moenie vergeet om die argeologiese museum in Heraklion te besoek nie, ideaal voor u besoek aan Knossos, aangesien die meeste van die fondamente daar is. 'N Fantastiese klein museum as u aan die ander kant van die eiland is om te besoek, is die museum in Eleftherna, wat gekombineer kan word met 'n goeie fietsroete.
Die geskiedenis van Kreta: die opkoms en val van die Minoïese beskawing
Kreta het 'n lang en ryk geskiedenis, en een van die beste dinge wat u op die eiland kan doen, is om die talle argeologiese terreine in die vier prefekture van die eiland te besoek. Die bekendste antieke plekke is Phaistos en Knossos in Heraklion, maar daar is ook baie ander monumente oor die hele Kreta, soos antieke Eleftherna, Zakros en Malia. As u 'n motor op Kreta huur, kan u die fassinerende geskiedenis van Kreta, die Minoïese eiland met een van die oudste beskawings in die Egeïese See, maklik en buigsaam ontdek.
Die Minoïese beskawing het in die Bronstydperk tussen 2 700 en 1 600 v.C. nie net op Kreta nie, maar ook op ander Egeïese eilande. Die naam Minoan kom van die mitiese koning van Kreta, Minos, wat volgens die legende die labirint met die monster Minotaur daarin gebou het. Hierdie beskawing is wêreldwyd bekend vir sy pragtige paleise, versier met fresco's. Die belangrikste paleise is Knossos en Phaistos. Die Minoïese stede was ook ver gevorder met paaie, water en rioolgeriewe deur pype. Geboue met plat teëldakke en mure van klip.
Die invloed van die Minoërs het die hele Middellandse See bereik, insluitend die Cyclades, Egipte, Ciprus, Kanaän en Anatolië. Hulle het in een van die oudste geskrifte in Europa geskryf, die Lineêre A, wat nog nie ontsyfer is nie. The Disc of Phaistos is 'n kleitablet met tekens en woorde van die Lineêre A en word uitgestal in die Argeologiese Museum in die stad Heraklion.
Landbou was die belangrikste inkomste vir die Kretense. Hulle verbou groente en vrugte en het gevorderde handel met ander bevolking op die eiland gehad. Hulle beoefen ook polikultuur, gebruik verskeie gewasse op dieselfde plek en bied diversiteit in die natuurlike ekosisteme. Hulle het 'n gesonde lewenswyse gevolg, wat gelei het tot 'n toename in die bevolking.
Hierdie ekonomie het Minoërs handelsmerke vir buitelandse handel gemaak. Hulle het 'n handelsnetwerk met die vasteland van Griekeland, Egipte, Mesopotamië en Sirië gehad met die oorheersing van vroulike figure in gesaghebbende rolle. Daarom glo historici en argeoloë dat die matriargie oorheersend was in Minoïese Kreta. Hulle het ook die Groot Godin, die godin van vrugbaarheid, aanbid.
Die Minoane: 'n Beskawing van die Bronstydperk Kreta - Geskiedenis
Meer as 100 jaar nadat dit eers ontdek is, herdefinieer die stad Gournia weer die eiland se verlede
Ek ken 'n plek waar daar baie ou dinge is, en 'n boer met die naam George Perakis het in die lente van 1901 die skoolmeester van die klein dorpie Vasiliki, op die eiland Kreta, vertel. die skoolmeester het gereël dat Perakis en sy broer Nicholas Harriet Boyd en haar kollega Blanche Wheeler na Gournia, vier myl noordwes van die dorp, geneem het om op te grawe. Boyd op 19 Mei het Boyd 'n paar potskerwe versamel en die toppe van verskeie ou mure opgespoor, genoeg om haar te oortuig dat dit die moeite werd is om 'n span werkers die volgende oggend na die werf te stuur. Toe sy die middag van die 20ste in Gournia aankom, was Boyd verstom toe hy die mans sien wat 'n bronsspies en sekel en talle stukke klip- en erdebakke vashou en die drumpel van 'n huis en 'n goed verharde pad met 'n kleigrend. Die volgende dag keer Boyd terug met 51 werksmense, en binne drie dae is bykomende huise en paaie ontbloot, asook meer vase en bronsgereedskap, wat haar verseker het dat sy gevind het wat sy gesoek het, en mdasha Bronstydperk -nedersetting van wat sy genoem het & ldquothe beste tydperk van die Kretaanse beskawing. & rdquo Gedurende drie seisoene wat in 1904 geëindig het, het Boyd en haar span, wat gemiddeld meer as honderd werkers was, saam met 'n aantal plaaslike meisies wie se taak was om die vondste te was, die oorblyfsels van 'n antieke stad opgegrawe byna 3 500 jaar begrawe en onbekend gelê.
Boyd kon nie op 'n beter tyd na Kreta gekom het nie. Gedurende die jare wat sy daar aan die begin van die twintigste eeu daar gewerk het, het 'n nuwe, unieke Kretaanse, Bronstydperk beskawing aan die lig gekom. In 1900 het die Britse argeoloog Sir Arthur Evans op die plek van Knossos aan die noordoostelike kus van Kreta begin grawe en binne enkele maande ontdek wat hy die paleis van Minos noem, en na die legendariese koning van Kreta waarvan die labirint vroeër geglo het. bevat die halfman, halfstier, bekend as die Minotaur. Evans gebruik later die naam & ldquoMinoan & rdquo om die beskawing te beskryf, 'n term wat die Duitse geleerde Karl Hoeck in 1823 eers in sy geskiedenis van Kreta gebruik het.
Alhoewel sy interpretasie van Knossos as die paleis van Minos, en inderdaad sommige van sy kenmerke van die Minoïese beskawing, die afgelope eeu betwis of selfs weerlê is, het Evans en baanbrekerswerk op Kreta en sy erkenning van die Minoïese kultuur iets anders as die neolitiese kultuur wat daaraan voorafgegaan het, of die verskillende kulture, insluitend die Mykeense, wat daarop gevolg het, kan nie onderskat word nie.
Toe Harriet Boyd die beste tydperk gaan soek, en toe wou sy Minoans soek. By Gournia ontdek sy iets van 'n heel ander aard as die Evans -paleis. Nou, meer as honderd jaar nadat sy met haar soektog begin het, gaan 'n nuwe span argeoloë voort met wat sy begin het, hergrawe 'n paar van die ruimtes wat sy eers ontdek het, en grawe heeltemal nuwe gebiede om by te dra tot die prentjie van 'n baie die antieke beskawing wat op dieselfde tyd as die Groot Piramide en Stonehenge ontwikkel is, en waaroor daar nog baie vrae bestaan.
Kreta is die grootste eiland in Griekeland en die vyfde grootste in die Middellandse See, wat ongeveer 160 kilometer van oos na wes strek. In die middel is dit 60 km noord tot suid, terwyl die eiland in die ooste, naby die stad Ierapetra, nie ver van Gournia nie, net sewe en 'n half kilometer van kus tot kus strek. Die landskap wissel van berge met sneeubedekking, waarvan die hoogste, die berg Ida, meer as 8 000 voet bereik, tot diep klowe en grotte, uitgestrekte valleie, vrugbare plato's en sandstrande, almal omring deur die blou waters van die Egeïese See. Kreta, geleë op die kruispad van drie kontinente, het al duisende, selfs tienduisende jare besoekers, reisigers en handelaars gelok. Die eiland het baie keer 'n belangrike rol in die Middellandse See gespeel, beide oud en modern, en was sedert die derde millennium vC 'n gewaardeerde besitting van groot moondhede deur die kulture van die Mykeneërs, Romeine, Bisantyne, Venesiërs en Ottomane, en as 'n besette gebied van Hitler en rsquos Derde Ryk.
Maar Kreta & rsquos se eerste groot beskawing was dié van die Minoërs. Evans het voorgestel dat die Minoane meer as 5 000 jaar gelede deur indringers uit Noord -Egipte gedwing is. In die tyd waarin hy gewerk het, was dit onmoontlik om 'n gesofistikeerde Egeïese beskawing uit die Bronstydperk voor te stel wat nie 'n paar bande met Egipte gehad het nie, waarvan die aansienlike oudheid, godsdienstige en politieke kompleksiteit en argitektoniese en artistieke prestasies al geruime tyd bekend was. Evans het in werklikheid sy chronologie van die Minoïese beskawing gebaseer op die Egiptiese model van Ou, Middel en Nuwe Koninkryke en die geskiedenis daarvan verdeel in periodes wat hy Vroeg, Middel en Laat genoem het, en dit verder onderverdeel met Romeinse syfers en letters waar meer presiese datums nodig was.
Die meeste geleerdes twyfel egter oor die konsep van Minoïese oorsprong oor die Evans -konsep. Wat die vraag betref wanneer die oorspronklike setlaars gekom het, waarskynlik in die loop van verskeie trekgebeurtenisse, moet ldquowe waarskynlik fokus op die Neolitiese as die eerste periode van volgehoue ​​vestiging en uitbreiding op die eiland, sê argeoloog en Egeïese prehistorikus John Cherry van Brown Universiteit. Vir vroeë tydperke, voor die sewende millennium v.C., is die bewyse van vestiging geneig om aan en af ​​te knip, miskien slegs aanduidings van seisoenale beroep, of selfs van plaaslike uitwissing. & rdquo
'N Onlangse 10-jarige studie onder leiding van George Stamatoyannopoulos van die Universiteit van Washington oor 37 mitochondriale DNA-monsters wat onttrek is uit bene wat opgegrawe is by 'n laat neolitiese en Minoïese ossuarium in die Agios Charalambos-grot in die oostelike sentrale Kreta, het gesuggereer dat die Minoane die afstammelinge was van Neolitiese boere wat waarskynlik van elders in die Egeïese Eilande gekom het. Vorige DNS -monsters wat van ander Minoïese terreine geneem is, soos die vroeë Bronstydperk tholos [byekorfvormige] grafte in Odigitria in die suide is baie erg agteruitgegaan, maar by Agios Charalambos was ons baie gelukkig omdat die grot tot 1975 verseël is en die bene fantasties was, sê Stamatoyannopoulos. Ons het goeie bewyse gekry dat die Minoane 'n Europese [en nie Afrika- of Midde -Oosterse] mitochondriale DNA gehad het. bevolking was, en hoe dit mettertyd gewissel het.
Vir die oudste era van die Minoïese beskawing, Evans en die vroeë Minoïese tydperk, kom die getuienis uit begrafnisse en klein nedersettings tussen 3100 en 1900 v.C. Hierdie vondste toon aan dat die Minoane vroeg reeds uitstekende matrose was wat aktief handel gedryf het met Egipte en die Nabye Ooste en hul doek, hout, voedsel en waarskynlik olyfolie verruil het vir koper, tin, goud, silwer en ivoor. . Dit is ook duidelik dat die Minoërs groot vaardighede ontwikkel het as pottebakkers, metaalsmede, graveeraars en skeppers van die gesnyde klipvase wat vir meer as 'n millennium 'n kenmerkende en waardevolle uitvoer sou word.
Aan die begin van die tweede millennium v.C. het 'n groot verandering in die Minoïese beskawing plaasgevind. Gedurende die Protopalatial en Neopalatial periodes, wat ooreenstem met Evans & rsquo Middle Minoan IB deur Late Minoan I periodes, het die Minoërs gebou & ldquopalaces & rdquo (Evans & rsquo naam vir hierdie sentrums voortgeduur en is die basis vir 'n ander chronologie stelsel waarin die Minoïese geskiedenis verdeel is in Pre- , Proto-, Neo- en Postpalatial eras) op plekke meestal in die oostelike deel van die eiland, waaronder Knossos, Malia, Phaistos en Zakros. Hierdie paleise was groot, multi -verdiepings geboude komplekse wat rondom oop, geplaveide binnehowe gerangskik was en ruimtes bevat vir industriële aktiwiteite, voedselverwerking en berging, godsdienstige vieringe, huishoudelike gebruik, sportwedstryde en administratiewe funksies. beteken. Die paleise was toegerus met uitgebreide trappe en gesofistikeerde dreinering en loodgieterswerk, en was ook versier met helderkleurige fresco's, enkele van die mees bekwame voorbeelde van skilderkuns in antieke Griekeland, wat hoofsaaklik tonele uit die natuur en die daaglikse lewe uitbeeld.
Alhoewel daar gedink is dat die paleise 'n gesentraliseerde politieke entiteit ondersteun met die mag om belasting in die vorm van voedsel in te samel en te herverdeel, is geleerdes nou baie minder seker as Evans dat dit werklik so was. Eerder as om die plek te wees van enige regering met absolute beheer, 'n interpretasie gebaseer op die model van die kragtige stedelike tempels van die ou Nabye Ooste, lyk dit meer waarskynlik dat dit outonome entiteite is wat gebruik word vir gemeenskaplike rituele en seremonies. Dit is ook moontlik dat die paleise groot hoeveelhede voedsel vir hierdie geleenthede, sowel as vir die elite -huise in die omgewing, gebêre het en rantsoene betaal het aan die kunstenaars en werkers wat nodig was om elke paleis te bou, te versier en te onderhou. Enige of al hierdie gebruike sou waarskynlik daartoe gelei het dat dit akkurate rekords moes hou, wat op sy beurt gelei het tot die ontwikkeling van skryfwerk en die eerste in die antieke Egeïese wêreld en die vorm van die draaiboek wat bekend staan ​​as Lineêr A, sowel as die gebruik daarvan van Kretaanse hiërogliewe wat waarskynlik op die Egiptiese skryfstelsel gebaseer was. Argeoloë, wat begin met Evans, het baie artefakte gevind wat hierdie skrifte bevat, hoewel albei grotendeels onontcijferd is.
In ongeveer 1700 v.C. is die Minoïese paleise verwoes, waarskynlik deur 'n massiewe aardbewing, maar is gou herbou en opgeknap, wat twee en 'n half eeue ingelui het wat die hoogtepunt van die Minoïese beskawing was. Met gevestigde handelsnetwerke wat grondstowwe en luukse voorwerpe uitruil, en 'n betreklik stabiele politieke omgewing, het die Minoërs floreer, hoewel dit nie die voornatuurlik vreedsame samelewing was wat deur Evans en sy tydgenote voorgestel word nie. Die meeste groter Minoïese dorpe is in werklikheid versterk. 'N Tweede wydverspreide vernietiging van die paleise in ongeveer 1450 v.C., moontlik in die hande van Mykeneërs uit die vasteland van Griekeland, het 'n vermenging van Minoïese en Mykeense kulture tot gevolg gehad wat uiteindelik gelei het tot die agteruitgang van die Minoïese beskawing.
Danksy die Evans-werk in Knossos, sowel as die Franse in Malia, die Italianers in Phaistos en die Grieke in Zakros, was daar reeds baie kennis van die vroeë stadiums van navorsing oor die groot paleisgebiede van die Proto- en Neopalatiese periodes van Minoïese. geskiedenis. En terwyl Harriet Boyd miskien gehoop het dat haar werk tot skouspelagtige ontdekkings sou lei, ontdek sy by Gournia iets nuuts en duidelik die goed bewaarde oorblyfsels van 'n Minoïese stad. Die ou naam van die terrein en rsquos is nie bekend nie, en Gournia, die naam wat die inwoners dit gegee het, kom van die Griekse woord gourna, 'n klipbak wat gebruik word om diere wat in enige tradisionele Griekse dorpie aangetref word, te water. Boyd het tientalle huise, geplaveide strate, 'n klein paleis, 'n begraafplaas en ontelbare brons gereedskap en wapens, klip- en kleivate en persoonlike en godsdienstige artefakte ontbloot. Maar sy het slegs drie seisoene op die terrein gehad, en die begin van die twintigste eeu was nog vroeg in die ontwikkeling van moderne argeologiese metodes. Nadat hy in 1906 met die argeoloog Charles Henry Hawes getrou het en haar veldwerk in 1908 gepubliseer het, het Boyd Hawes Gournia verlaat, en daarna sou dit slegs sporadies en eerder liggies herondersoek word.
In 2010, toe Vance Watrous van die Universiteit van Buffalo en sy span met nuwe opgrawings in Gournia begin het, meer as 'n eeu nadat Boyd haar beëindig het, was daar, volgens hom, nog baie te ontbloot. Sommige van die antwoorde was ver onder die oppervlak. Ons is regtig gelukkig hier. Die kulturele oorblyfsels begin slegs vyf of ses sentimeter verder, en rdquo sê Watrous, en voeg by: & ldquo Dit lyk asof niemand hierheen teruggekom het na die laat Minoïese vernietiging nie, en daar is baie min Myceense bewyse, en geen oorlading nie, so sodra ons begin grawe ons vind in Minoïese vlakke. Dit was regtig opwindend. & Van die begin af was die fokus van die projek nie die Neopalatial -webwerf wat Boyd gegrawe het nie. Ons kyk eerder na die vroeëre geskiedenis, die protopalatiese tydperk en die vrae oor wat gebeur het voor die ontwikkeling van die paleis, hoe Gournia 'n streeksentrum geword het, en watter soort stad dit in hierdie vroeë fases was, & rdquo Watrous verduidelik. Die span doen ook 'n volledige argitektoniese opname onder leiding van velddirekteur D. Matthew Buell van Trent University en John McEnroe van Hamilton College, en skep 'n heeltemal nuwe werfkaart met elke muur wat geteken word met behulp van tegnologieë wat Boyd 'n eeu gelede nie beskikbaar was nie. & ldquo Die eerste jaar het ons probeer om ons loopgrawe te laat sink volgens die plan van Boyd & rsquos, en dit werk nie, & rdquo Watrous sê. In sommige gevalle het ons kamers en selfs hele geboue gevind wat op die oorspronklike plan was. & rdquo
Terwyl Watrous by die noordelike ingang van die terrein, ongeveer 125 voet bo seespieël, staan ​​en kyk na die Egeïese See net 'n derde van myl weg, met die mure en strate van hierdie baie ou stad agter hom, lyk hy soos 'n klein 'n inwoner van die stad met besoekers buite die stad, wat gretig is om met sy geboortedorp te wys en die beste funksies van die stad. Selfs nie die baie harde, onverbiddelike liedjie van die cicadas en die rsquo of die intense somerhitte demp sy entoesiasme nie. Ek is die meeste geïnteresseerd om te leer hoe mense leef, en watrose sê, terwyl hy op die oorspronklike Minoïese straat stap en rsquos netjiese keistene en jy kry die idee dat as jy hom volg, jy weet hoe dit sou gewees het om in Gournia te woon, selfs meer as 3000 jaar na die laaste inwoner het vertrek. Op plekke soos Knossos, Phaistos en Malia het ons groot stedelike nedersettings in die paleis, regtig stede, maar Gournia is iets kleiner, tussen 500 en 800 mense, en dit is dus nader aan die land, en op sommige maniere lewendiger, sê rdquo Watrous.
Van al die plekke in die prehistoriese Egeïese See, gee Gournia die beste idee van hoe 'n Minoïese stad daar uitsien, wat Harriet Boyd na drie jaar se werk daar verstaan ​​het. & ldquo Die belangrikste argeologiese waarde van Gournia, en rdquo het sy in haar webwerfpublikasie geskryf, en ldquois dat dit ons 'n merkwaardige duidelike beeld gegee het van die alledaagse omstandighede, beroepe en ideale van die Egeïese volk op die hoogtepunt van hul ware welvaart. & rdquo Buell stem saam: As die meeste mense aan Minoïese argeologie dink, dink hulle in terme van die paleise as hierdie monolitiese elemente sonder nedersettings, maar in Gournia het ons die nedersetting en die paleis, en dit is so belangrik. & rdquo
Tussen 2010 en 2014 het Watrous en 'n jaarlikse span van meer as honderd 'n groot bydrae gelewer tot die prentjie van Gournia as 'n florerende stedelike sentrum wat ten minste tot in die protopalatiese periode (1900 en 1700 v.C.) teruggaan. Aan die noordelike rand van die perseel het die span bewyse gevind van intensiewe industriële aktiwiteite langs huishoudelike ruimtes. & ldquo Daar is geen plek in die omgewing wat met Gournia vergelyk kan word nie. Hierdie ouens is nie voltydse boere nie, en dit is nie 'n plaasdorp nie. Dit is die enigste soortgelyke terrein in ons streek, & rdquo sê Watrous, wat ook honderde ander Minoïese terreine gedokumenteer het, waarvan die meeste volgens hom plaashuise is, tydens 'n uitgebreide streeksopname wat hy tussen 1992 en 1994 gedoen het. Volgens Watrous is 'n normale Die Minoïese gesinshuis sou vier tot vyf pithoi (groot opbergkanne) vol kos gehad het om 'n jaar te oorleef, maar by Gournia het min van die huise hoegenaamd pithoi gehad, wat daarop dui dat inwoners ruil vir hul kos in ruil vir die goedere wat hulle vervaardig het daar.
In die loop van Boyd & rsquos en Watrous & rsquo opgrawings, is meer as 50 huise of gebiede met bewyse van industriële aktiwiteit ontbloot & mdash20 gebiede wat pottebakkery produseer, 15 klipvase, 18 vervaardiging van brons en brons werktuie, en sommige met bewyse vir tekstielproduksie. Op 'n plek aan die noordelike rand van die nedersetting wys Buell op 'n gebied met gebrande berggrond in 'n ruimte wat as 'n gieterij geïdentifiseer is. Hier het ons allerhande stukkies brons smeltkroes, brons druppels, koper stukkies en yster wat gebruik word vir vloei. Op 'n ander plek het ons ook 'n blikbak gevind, waarvan Afghanistan die naaste bron is, en koperblokke uit Ciprus, sodat dit duidelik is dat hulle metaal op voorwerpe op die werf vervaardig en bewerk, en hy sê.
Een van die belangrikste gebiede wat die span opgegrawe het, is aan die noordelike rand van Gournia en op die noordelike rand, waar argeoloog John Younger van die Universiteit van Kansas 'n volledige pottebakkery -werkswinkel ontbloot het waar die inwoners van die stad sowel as rooi klei goedere en fyn klei goedere gemaak het. In een kamer van die werkswinkel is daar 'n hoop wat jonger noem, en 'n kwessie van materie, wat, toe sy span dit afgesny en vir ontleding gestuur het, geïdentifiseer is as moontlik klei van Vasiliki Ware, soortgelyk aan dié wat gebruik is om die kenmerkende Gournia te maak aardewerk, genaamd Mirabello Ware, wat oral in die oostelike en sentrale Kreta voorkom. In 'n ander kamer, in 'n fase wat uit die neopatiese periode strek, het Jonger 15 ongeskonde potte regop op 'n paar banke gevind, en in 'n ander kamer het hy vier groot potte met talle kleiner potte binne gevind. Daar was potte in potte om op te berg, net soos ek tuis in my kas het, en rdquo Younger sê, en elkeen was 'n unieke vorm, so ek dink dit was 'n soort winkel. & rdquo In nog 'n ander kamer het hy 10 koppies gevind net effens van mekaar verskil. Ek dink jy het hiernatoe gekom en die potte gekies wat jy wou hê. U kan sê: 'Ek wil 'n stel hiervan, of tien daarvan,' En in die somer van 2014, in 'n klein gebied oos van die werkswinkel, het die span nie minder nie as 11 oonde op mekaar gevind, 'n verdere bewys van die indrukwekkende duur en omvang van die industriële produksie van Gournia & rsquos.
Miskien is die ander belangrikste gebied wat die span opgegrawe het (en op sommige plekke weer opgegrawe het) die ruimte wat Boyd as die neopalatiese paleis geïdentifiseer het. Daar het hulle bevestig dat die paleis en rsquos -mure nogal indrukwekkend bedoel was. Aan die noordelike fasade is die mure gebou met behulp van die gemetselde tegniek bekend as Cyclopean, waarin die klippe onvoltooid is, en bestaan ​​uit wit rotsblokke wat moontlik op 'n afstand sigbaar was vir besoekers aan Gournia wat uit die see kom. Aan die westekant, teenoor die binnehof, is die sandsteenblokke egter van goed afgewerkte asmesselwerk, 'n meer verfynde tegniek, en dit is waarskynlik bedoel om indruk te maak op diegene wat in die paleis kom vergader, verduidelik Buell. Die oostelike vleuel van die paleis en rsquos het 'n groot oop ruimte wat na 'n vallei kyk, met 'n uitsig op 'n Minoïese bergtop wat op 4,842 voet op die hoogste punt in die ooste van Kreta geleë is. Daar is 'n visuele verhouding tussen die paleis en die piekheiligdom, en rdquo sê Watrous, en dit is regtig netjies. & rdquo
In een kamer het die span meer as 700 koniese koppies in twee verskillende neerslae gevind. Die eerste deposito dateer uit die Middel -Minoïese III periode (ongeveer 1700 v.C.) en bevat vate wat gebrande aarde, dierebene en druiwepitte bevat. &ldquoThese are the remains of the celebration to mark the completion of the palace, like a foundation deposit,&rdquo says Buell, adding, &ldquoThey&rsquore like ancient Dixie cups.&rdquo The second deposit dates to the beginning of the Late Minoan IB period, in about 1600 B.C., where, in addition to the other botanical remains, the team found pomegranate seeds in the cups. The additional presence of pumice in some vessels suggests a ritual in response to the catastrophic eruption of the Thera volcano on the island of Santorini some 125 miles away. It&rsquos clear, says Buell, that Gournia&rsquos residents were also congregating in the central courtyard and eating and drinking, but they may have been amusing themselves in other ways too&mdashthe team also found a series of &ldquocounters,&rdquo perhaps used as gaming pieces. Within the palace, Watrous&rsquo team made what may be their most exciting discovery: a small object that looked at first like a piece of burned bark, but that Watrous immediately recognized as a fragmentary Linear A tablet. Both Boyd and Watrous excavated many seals&mdashclay nodules that were impressed by engraved gemstones to authenticate them&mdashand both the tablet and the seals suggest a palatial system of administration. Boyd had also found a clay disk called a roundel bearing a short inscription in the Linear A script.
Die Minoan Civilization was a Bronze Age civilization that arose in Crete and flourished almost 5000 years ago, until it was destroyed in 1450BC. The Minoans were enigmatic people educated, warriors and merchants, artists, and experienced sailors. Their maritime empire was vast.
Cities and towns on the Grieks vasteland were influenced by the Minoan society in that Grieks cities tended to be organized around a palace-like complex. Die Minoan Crete was divided into six different political regions that was discovered based on palace ruins in each location.
Additionally, where did the Minoans originally come from? Die Minoans and Mycenaeans descended mainly from early Neolithic farmers, likely migrating thousands of years prior to the Bronze Age from Anatolia, in what is today modern Turkey. "Minoans, Mycenaeans, and modern Greeks also gehad het some ancestry related to the ancient people of the Caucasus, Armenia, and Iran.
Die Mycenaeans were able to take land by force in the Aegean region, but they eventually expanded their invloed directly to Anatolia and Egypt through trade, incorporating their kultuur into the Bronze Age system from about 1400 BC until its collapse around the year 1200 BC.
They built their civilization off trade. Abundant resources helped them bou a prosperous economy. Through trade, religious beliefs and cultural customs travel over bigger areas cauding them to be mixed with other cultures.
Much of what we know of the Minoans comes from their art and architecture. In sharp contrast to other Bronze Age societies, such as the Mycenaeans, Minoan art does not immortalize brutality or war. Their art celebrates everyday things that overflow with the joy of life. Entire walls were decorated with creatures and plants from the natural world around them, such as dolphins, swimming fish, monkeys, lilies, octopi, or birds and swallows. They glorified the everyday portraits of men and women going about ordinary tasks, whether visvang of gathering saffron.
The Minoans decorated their klere and their bodies in keeping with this love of beauty and life. We see social groupings of slender women with long curly black hair in tight-waisted flounced skirts with tight bodices engaged in conversation. There are pictures of lithe young men, some naked, some in decorated kilts or loin cloths. They used cosmetics to further adorn themselves.
They didn't take life lightly however. A culture that depends on an unpredictable see for its livelihood, and rejoices in the daring and extremely dangerous sport of bull leaping cannot take life for granted. And there must have mistakes and mishaps. And yet, in their art what we see is the grace and beauty of the acrobats. We do not see scenes of sadness or pain in Minoan art - even the dolphins seem happy and full of life.
We also see a society that is essentially egalitarian. The signs of exaggerated importance of some individuals (larger than life figures, elaborate burials for leaders) which we see in other Bronze Age culture are largely absent here. For example, in paintings where there is a princess as well as ordinary women, the saffron gatherers, there is no suggestion of awe or fear or undue importance. Although the Minoans clearly did not have a communist or socialist society, the wealth of the Minoan civilization was not concentrated in a wealthy few. All indications are that ordinary people lived very well and even modest homes were equipped with hypocaust heating systems, byvoorbeeld.