Pikkewyne - Inligting - 2022
Pikkewyne (lat.spheniscclassae) is 'n familie van vluglose seevoëls, die enigste in die volgorde van pikkewyne. Al die lede van hierdie gesin swem en duik lekker. Pikkewyne is van ouds afkoms. Hul habitat is beperk tot die Suidelike Halfrond. Die meeste pikkewynspesies leef tussen 45 ° en 60 ° S. Die grootste aantal van hierdie voëls is in Antarktika en die nabygeleë eilande.
Die kleur van alle individue is byna eenvormig: die rug is donker, die bors en buik is wit. Ingevoegde of gekleurde vere in sommige pikkewyne komplementeer hul basiese uitrusting. Die gemiddelde liggaamslengte van 'n pikkewyn wissel tussen 60 en 70 sentimeter, en 'n gewig tussen 5 en 6 kilogram. Daar is egter ook groter spesies.
Hulle spandeer 'n goeie helfte of selfs driekwart van hul lewens in water (wat vergemaklik word deur die struktuur en vorm van hul liggaam). Hierdie ongelooflike voëls voed op inkvis, vis, mediumgrootte mariene ongewerweldes. Hierdie voedsel maak dit moontlik om vetreserwes op te tel wat pikkewyne verbruik gedurende die periode van inkubasie of smelt (op hierdie tydstip voer hulle nie kos nie).
Die woord "pikkewyn" is baie vroeër uitgevind as wat die voëls self ontdek is. Die Europeërs gebruik hierdie 'naam' vir die auk wat aan die oewer van die Noord-Atlantiese Oseaan gewoon het. Verwarring het ontstaan ​​ná die ontdekking van ware pikkewyne. En selfs nou beteken die Engelse woord "pikkewyn" sowel pikkewyne as dieselfde vleuellose auk.
Toe die Europeërs vir die eerste keer pikkewyne gesien het, het hulle hulle vir ganse misgis. Hulle was matrose van die bemanning van Vasco da Gama. Nadat ons 'n ongewone voël ontmoet het, het ons gedink dat dit 'n spesiale soort ganse was.
Pikkewyne is die simbool van Antarktika. Dit is waar, maar net vyf soorte pikkewyne het hulle aangepas om in sulke haglike lewensomstandighede te leef. Daar moet onthou word dat slegs die keiserpikkewyne, wat hul hele lewe in hierdie dele deurbring, die aborigines is - die inheemse inwoners van Antarktika. Ander pikkewyne verlaat Antarktika met die aanvang van die herfs.
Pikkewyne het 'n baie spesiale liggaamsstruktuur, anders as ander voëls. Hul liggaamsvorm is vaartbelyn (wat maklike beweging op water vergemaklik). Die sternum van die pikkewyn het 'n kiel, wat dien as ondersteuning vir kragtige spiere. Pikkewyne het dit nodig om te duik. Al die ander voëlvrye voëls het geen kiel nie. Pikkewyne het digte bene (in teenstelling met ander voëls, wat buisvormige bene het, wat dit vir hulle makliker maak om te vlieg).
Pikkewyne woon in kolonies. Hierdie nedersettings is groot; die getal voëls daarin kan 'n paar miljoen beloop. Die plek vir die nes word gekies in ooreenstemming met die moontlike gevare: neste word in skuilings gemaak, as daar 'n moontlikheid van aanval deur grond roofdiere is. Pikkewyne broei openlik op die eilande. Wetenskaplikes glo dat pikkewyne die mees sosiale van alle voëls is. Daar is egter altyd 'n uitsondering op elke reël. So is dit ook in hierdie geval. Fantastiese pikkewyne verkies om in pare te woon, maar kom baie selde in die kolonie binne.
Die keiserpikkewyn is die grootste. Absoluut reg. Die hoogte is meer as een meter en die gewig bereik 45 kg (hoofsaaklik as gevolg van vetreserwes).
Die kleinste pikkewyn weeg slegs een kilogram. Dit is 'n klein pikkewyn. In beginsel spreek die naam vanself. Hul liggaamsgewig kan van een tot twee en 'n half kilogram wees. Liggaamslengte - 30-40 sentimeter. Hulle bewoon hoofsaaklik die suidelike oewers van Australië, sowel as op die noordelike en suidelike eilande van Nieu-Seeland.
'N Keiserpikkewynkuiken broei in die winter uit. Dit is verbasend, maar in moeilike omstandighede broei keiserpikkewyne in die winter, wanneer ander voëls van hierdie plekke na warmer mense beweeg. Die wyfie lê net een eier wat die mannetjie in die buikvou wegkruip vir die koue. Die mannetjie bly in die kolonie, terwyl die wyfie see toe gaan om te voed. As 'n kuiken in die middel van die winter gebore word, voed die terugkerende wyfie dit met halwe verteerde voedsel in die maag. Die mannetjie, wat teen hierdie tyd al meer as die helfte van sy gewig verloor het, gee die kuiken aan die moeder oor en gaan self see toe, waar dit 'n maand en 'n half deurbring. Daar moet op gelet word dat die kuiken uit die eier kaal uitbroei en dan 'n paar weke lank met vere oorgroei.
Pikkewyne bring die grootste deel van hul lewe in die water deur. Pikkewyne spandeer ongeveer 75% van hul tyd aan die akwatiese omgewing. Hulle is so daarby aangepas dat hul vlerke soos die soeke van soogdiere lyk, en byna alle vere kan vergelyk word met skubbe.
Pikkewyne swem goed. En nie net goed nie, maar uitstekend! Hulle kan snelhede van tot 40 kilometer per uur bereik.
Die vinnigste manier om te kom is "Dolphin Swimming". Die kern van hierdie "metode" is soos volg: pikkewyne, duik dan, spring dan uit die water, dit wil sê dat hul gedrag soos 'n dolfyn lyk. Vir wat presies hulle dit doen, is dit nog nie duidelik nie: óf vir spoed óf om weerstand te verminder, óf om hul natuurlike vyande te mislei.
Pikkewyne duik goed. Die spesifieke swaartekrag van hul liggaam as gevolg van swaar bene en die afwesigheid van onderhuidse lugsakke, laat pikkewyne in 'n diepte van meer as tweehonderd meter in die water duik. Byvoorbeeld, keiserpikkewyne kan tot een en 'n half kilometer diepte duik! Dit is waar, dit was nog nie moontlik om uit te vind wat hulle daar doen nie.
Op land hou pikkewyne hul liggame regop. Hulle het kort en dik bene wat ook teruggedra word (dit wil sê agter die swaartepunt). As hulle beweeg, leun pikkewyne ook op hul stert. Hulle kan net regop loop en klein stappe doen. As daar vinniger beweging nodig is, gly hulle op die buik en druk die sneeubedekking met hul bene en vlerke af.
Pikkewyne het geen reuksintuig nie. Afwesig of baie swak, soos in alle voëls.
Pikkewyn oë is perfek aangepas by die lewensomstandighede in die akwatiese omgewing. Hulle het 'n plat kornea in die oë, so buite die water is die pikkewyne ietwat miopies. Die saamtrekvermoë en rekbaarheid van die pikkewyne-pupil help hulle om op 'n diepte van tot honderd meter vinnig aan te pas by die veranderende ligstoestande van die water.
Pikkewyne is sensitief vir waterbesoedeling. Dit is nie verbasend nie, veral as dit by oliebesoedeling kom. Dit (olie) verstop die vere van hierdie voëls en kom in hul maag. In hierdie geval gaan die waterafstotende eienskappe van die verekleed verlore, en pikkewyne wat heeltemal uitgeput is, kan aan wal gegooi word.