Joan Hambidge - 2011-09-28 My lyf
My lyf is soos die naakmodel in ’n Lucian Freud-skildery: skrynend vol hompe en hobbels en heuwels soos in Yerba Buena, oftewel San Francisco soos in soos in soos in ’n vergelyking wat nie opgaan. Soma ook South of Market in hierdie stad van soveel vergelykings waar die lyf soos slaggoed opgeveil word. Die lyf verraai die psige, waarsku Lacan, iewers in een van sy lesings, opgeteken, vertaal en dalk ook verfomfaai deur Alan Sheridan. Is dit egter wat hy sou gesê het? Dat die lyf ’n taal van haar eie verraai? Ons praat tog van body language? Eens ’n vesting vir die liefde, koesterende, aaiende hande. Nou afgesluit met geen begeerte tot die Ander. Altyd iets versus iets. Is teenoor was. Skrams vang ek my lyf op in ’n spieël (soos wat jy ’n blik van ’n ander op jou betrap in ’n trein waar jy as vreemdeling uittroon bó reisigers tussen ’n stasienaam en ’n tydelike vesting). Is dit my lyf? Is dit ek? Is dit hoe ek lyk? Objet à? Odds and ends? Langue maternelle? Lyf, liggaam, soma. Die lyf (in corpore sano of dalk so iets) verniel deur vele reise is uiteindelik al wat ek hadde om sonder ’n vergelyking te wys. Die stasienaam is die siel; die tydelike vesting, hierdie hobbelende, heuwelende, eens heerlike lyf.