In die analoog ouderdom het die meeste sosiale navorsing 'n relatief beperkte skaal gehad en binne 'n stel redelike duidelike reëls gewerk. Sosiale navorsing in die digitale era is anders. Navorsers - dikwels in samewerking met maatskappye en regerings - het meer mag oor deelnemers as in die verlede, en die reëls oor hoe daardie krag gebruik moet word, is nog nie duidelik nie. Met krag bedoel ek eenvoudig die vermoë om dinge aan mense te doen sonder hul toestemming of selfs bewustheid. Die soort dinge wat navorsers aan mense kan doen, sluit in die waarneming van hul gedrag en hulle in eksperimente in te skryf. Aangesien die krag van navorsers om waar te neem en versteur, toeneem, is daar nie 'n ewewigtige toename in duidelikheid oor hoe daardie krag gebruik moet word nie. Trouens, navorsers moet besluit hoe om hul krag te gebruik op grond van inkonsekwente en oorvleuelende reëls, wette en norme. Hierdie kombinasie van kragtige vermoëns en vae riglyne skep moeilike situasies.
Een stel magte wat navorsers nou het, is die vermoë om mense se gedrag te onderhou sonder hul toestemming of bewustheid. Navorsers kan dit natuurlik in die verlede doen, maar in die digitale era is die skaal heeltemal anders, 'n feit wat herhaaldelik deur baie ondersteuners van groot databronne verkondig is. In die besonder, as ons van die skaal van 'n individuele student of professor beweeg en die omvang van 'n maatskappy of regeringsinstellings oorweeg waarmee navorsers toenemend saamwerk, word die potensiële etiese kwessies kompleks. Een metafoor wat ek dink mense help om die idee van massa-waarneming te visualiseer, is die panoptikon . Oorspronklik voorgestel deur Jeremy Bentham as 'n argitektuur vir gevangenisse, is die panoptikon 'n sirkelgebou met selle gebou rondom 'n sentrale wagtoring (figuur 6.3). Elkeen wat hierdie wachttoren beklee, kan die gedrag van al die mense in die kamers waarneem, sonder om haarself te sien. Die persoon in die wagtoring is dus 'n onsigbare siener (Foucault 1995) . Vir sommige privaatheidspersoneel het die digitale era ons in 'n panoptiese gevangenis verhuis waar tegnologie maatskappye en regerings ons gedrag voortdurend aanskou en herkodeer.
Figuur 6.3: Ontwerp vir die panoptikon-gevangenis, eers voorgestel deur Jeremy Bentham. In die middel is daar 'n onsigbare siener wat die gedrag van almal waarneem, maar dit kan nie waargeneem word nie. Tekening deur Willey Reveley, 1791 (Bron: Wikimedia Commons ).
Om hierdie metafoor 'n bietjie verder te dra, wanneer baie sosiale navorsers oor die digitale era dink, dink hulle hulself binne in die wachttoren, waarneming van gedrag en die skep van 'n meesterdatabasis wat gebruik kan word om allerhande opwindende en belangrike navorsing te doen. Maar nou, eerder as om jouself in die wagtoring voor te stel, dink jouself in een van die selle. Die hoofdatabasis begin lyk soos wat Paul Ohm (2010) 'n databasis van ruïne genoem het , wat op onetiese maniere gebruik kan word.
Sommige lesers van hierdie boek is gelukkig om in lande te woon waar hulle hul ongesiene sieners vertrou om hul data verantwoordelik te gebruik en om dit van teenstanders te beskerm. Ander lesers is nie so gelukkig nie, en ek is seker dat kwessies wat deur massa-toesig geopper word, vir hulle baie duidelik is. Maar ek glo dat selfs vir die gelukkige lesers nog steeds 'n belangrike besorgdheid is wat deur massa-toesig geopper word: onvoorsiene sekondêre gebruik . Dit wil sê, 'n databasis wat geskep is vir een doelgerigte advertensie-doelwit, kan eendag vir 'n baie ander doel gebruik word. 'N Afskuwelike voorbeeld van onvoorsiene sekondêre gebruik het gedurende die Tweede Wêreldoorlog plaasgevind toe die regering sensus data gebruik is om die volksmoord wat teen Jode, Roma en ander (Seltzer and Anderson 2008) plaasgevind het, te fasiliteer. Die statistici wat die data tydens vreedsame tye versamel het, het beslis goeie bedoelings gehad, en baie burgers het hulle vertrou om die data verantwoordelik te gebruik. Maar toe die wêreld verander het - toe die Nazi's aan bewind gekom het - hierdie data het 'n sekondêre gebruik moontlik gemaak wat nooit verwag is nie. Eenvoudig, sodra 'n meester databasis bestaan, is dit moeilik om te verwag wie toegang daaraan kry en hoe dit gebruik gaan word. Trouens, William Seltzer en Margo Anderson (2008) het 18 gevalle gedokumenteer waarin populasiedatastelsels betrokke was of moontlik betrokke was by menseregteskendings (tabel 6.1). Verder, soos Seltzer en Anderson daarop wys, is hierdie lys byna seker 'n onderskatting omdat die meeste misbruik in die geheim plaasvind.
Tabel 6.1: Gevalle waar bevolkingsdata-stelsels betrokke was of moontlik by Menseregte-misbruik betrokke geraak het. Sien Seltzer en Anderson (2008) vir meer inligting oor elke geval en insluitingskriteria. Sommige, maar nie almal nie, van hierdie gevalle het onvoorsiene sekondêre gebruik betrokke.
Gerigte individue of groepe
Menseregteskending of vermeende staatsvoorneme
Australië 19de en vroeë 20ste eeu Aborigines Bevolkingsregistrasie Gewapende migrasie, elemente van volksmoord
Sjina 1966-1976 Slegte klas oorsprong tydens kulturele revolusie Bevolkingsregistrasie Gewapende migrasie, aanstootlike gewelddadigheid
Frankryk 1940-1944 Jode Bevolkingsregistrasie, spesiale sensusse Gedwonge migrasie, volksmoord
Hongarye 1945-1946 Duitse burgers en diegene wat die Duitse moedertaal rapporteer 1941 bevolkingsensus Gedwonge migrasie
Nederland 1940-1944 Jode en Roma Bevolkingsregistrasiestelsels Gedwonge migrasie, volksmoord
Noorweë 1845-1930 Samis en Kvens Bevolking censuses Etniese suiwering
Noorweë 1942-1944 Jode Spesiale sensus en voorgestelde bevolkingsregister volksmoord
Rwanda 1994 Tutsi Bevolkingsregistrasie volksmoord
Suid-Afrika 1950-1993 Afrika en "Gekleurde" bevolkings 1951 bevolkingsensus en bevolkingsregistrasie Apartheid, kiesersverlof
Verenigde State 19de eeu Inheemse Amerikaners Spesiale sensusse, bevolkingsregisters Gedwonge migrasie
Verenigde State 1917 Verdagte konsepwet oortreders 1910 sensus Ondersoek en vervolging van diegene wat registrasie vermy
Verenigde State 1941-1945 Japannese Amerikaners 1940 sensus Gedwonge migrasie en internering
Verenigde State 2001-08 Verdagte terroriste NSS opnames en administratiewe data Ondersoek en vervolging van binnelandse en internasionale terroriste
Verenigde State 2003 Arabiese-Amerikaners 2000 sensus onbekend
USSR 1919-1939 Minderheidsbevolkings Verskeie populasies censuses Gedwonge migrasie, straf van ander ernstige misdade
Gewone sosiale navorsers is baie, baie ver van enigiets soos om deel te neem aan menseregteskendings deur middel van sekondêre gebruik. Ek het egter gekies om dit te bespreek, want ek dink dit sal jou help om te verstaan ​​hoe sommige mense op jou werk kan reageer. Kom ons keer terug na die Proe, Ties en Tyd-projek, as 'n voorbeeld. Deur samevoeging van volledige en korreldata van Facebook saam met volledige en korreldata van Harvard, het die navorsers 'n ongelooflike ryk siening van die sosiale en kulturele lewe van die studente geskep. (Lewis et al. 2008) . Vir baie sosiale navorsers lyk dit soos die meesterdatabasis, wat vir goed gebruik kan word. Maar vir sommige ander lyk dit soos die begin van die databasis van ruïne, wat oneties gebruik kan word. Trouens, dit is waarskynlik 'n bietjie van albei.
Benewens die massakontrole, kan navorsers - in samewerking met maatskappye en regerings - al hoe meer ingryp in mense se lewens om willekeurige, gekontroleerde eksperimente te skep. Byvoorbeeld, in Emosionele Besmetting het navorsers 700 000 mense in 'n eksperiment ingeskryf sonder hul toestemming of bewustheid. Soos ek in hoofstuk 4 beskryf het, is hierdie soort geheime opdrag van deelnemers in eksperimente nie ongewoon nie, en dit verg nie die samewerking van groot maatskappye nie. Trouens, in hoofstuk 4 het ek jou geleer hoe om dit te doen.
In die lig van hierdie verhoogde krag is navorsers onderworpe aan inkonsekwente en oorvleuelende reëls, wette en norme . Een van hierdie teenstrydighede is dat die vermoëns van die digitale era vinniger verander as reëls, wette en norme. Byvoorbeeld, die Algemene Reglement (die stel van regulasies vir die meeste staatsgefinansierde navorsing in die Verenigde State) het nie veel verander sedert 1981 nie. 'N Tweede bron van teenstrydigheid is dat norme rondom abstrakte begrippe soos privaatheid steeds aktief deur navorsers bespreek word. , beleidsmakers en aktiviste. As spesialiste in hierdie gebiede nie 'n eenvormige konsensus bereik nie, moet ons nie van empiriese navorsers of deelnemers verwag om dit te doen nie. 'N Derde en laaste bron van teenstrydigheid is dat digitale-eeue-navorsing toenemend in ander kontekste gemeng word, wat lei tot potensieel oorvleuelende norme en reëls. Byvoorbeeld, Emosionele Besmetting was 'n samewerking tussen 'n data wetenskaplike by Facebook en 'n professor en gegradueerde student by Cornell. Op daardie tydstip was dit algemeen op Facebook om groot eksperimente sonder derdeparty-toesig uit te voer, solank die eksperimente voldoen het aan Facebook se diensbepalings. By Cornell is die norme en reëls baie anders; feitlik alle eksperimente moet deur die Cornell IRB hersien word. Dus, watter stel reëls behoort Emosionele Contagion-Facebook's of Cornell's te regeer? Wanneer daar teenstrydige en oorvleuelende reëls is, kan wette en norme selfs goed-beduidende navorsers sukkel om die regte ding te doen. Trouens, as gevolg van die teenstrydigheid, is daar dalk nie eens 'n enkele regte ding nie.
Oor die algemeen, hierdie twee eienskappe - toenemende krag en gebrek aan ooreenkoms oor hoe daardie krag gebruik moet word - beteken dat navorsers wat in die digitale era werk, in die nabye toekoms toekomstige etiese uitdagings sal ondervind. Gelukkig, as jy met hierdie uitdagings gaan, is dit nie nodig om van nuuts af te begin nie. In plaas daarvan kan navorsers wysheid vestig uit vooraf ontwikkelde etiese beginsels en raamwerke, die onderwerpe van die volgende twee afdelings.