Op pad na Bettiesbaai Desember 2012 | SkalkSkryf
« Vakansie Desember 2012
Kalahari dot com »
Op pad na Bettiesbaai Desember 2012
Januarie 5, 2013 by Louwie Donderdag 19 Desember 2012
Ons ry vroegdag weg uit Norvalspont, nou minus Norval, sonder pont en sonder veel hoop. Die verkeer op die hoofweg is selfs op hierdie vroë oggend uur, in die middel van die week, erg besig. Daar is geweldig baie swaar voertuie op die pad. Gelukkig ry omtrent 90% van hulle ten minste wydsbeen oor die geelstreep om die verkeer kans te gee om verby te kom. Ongelukkig is daar ou omies en vroumense agter die stuur van ou tjorre (ooms) en blinknuwe 4×4’s (vroumense) wat nie die moed het om selfs dan by so ´n vragmotor verby te gaan nie. Dan hoop die verkeer op, humeure word suur en domonnosel mans jaag teen sperstrepe by ons almal verby.
Anderkant Hanover kom ons op die eerste ongelukstoneel af. ´n Bakkie en ´n kombie het mekaar kop-aan-kop getref op ´n skerp draai. Lyk of dit deur die nag gebeur het. Insleep voertuie was besig om die motorwrakke op te laai. Die ambulanse het reeds die ander wrakke verwyder.
Ons spoed voort deur die Karoo. Is dit die Tenkwa-Karoo, die Moordenaars-Karoo, die Hantam-Karoo, dalk die Klein-Karoo? Nugter weet. Al wat ek weet is dat dit ´n helwarm karoo is met bossies en klip en koppies in die verte, en nog bossies en nog klip. Wolweberg links, Groot Tafelberg regs, Bulberg regs. Berge? Hulle noem sowaar die klipstapeltjies berge? Die pad is so vervelig dat selfs die kraaie selfmoord neigings toon deur in die middel van die pad te gaan sit en hoop iemand wil hulle doodry.
“Absolutely inert and totally brute matter does not exist. Every element of the Universe contains, at least to an infintestimal degree, some germ of inwardness and spontaneity, that is to say of consciousness.” Teilhard de Chardin.
Dus geen“Dooie-sand-en-klip- Karoo” nie. Dit lewe, al sien jy dit nie.
“For a very long time there was no thought on earth. Now there is, and to such a degree that the face of things is entirely changed.” (T de C).
Pa sit agter en slaap. Ma sit voor en slaap en die fotograaf kou aan die stuurwiel uit verveling. Pa word wakker, sien springbokkies langs die pad tussen die bossies loop en sê “bokkies”. Ma skrik wakker en hoor Pa sê “koppies” en wonder of hy besig is om te yl want hoekom sal hy sê daar is koppies as almal kan sien daar is honderde van die goed op die vlaktes. Die fotograaf hoor Pa sê “moffies” en wonder wat rook die man so vroeg in die oggend, want daar loop duisende mofskaape in die Karoo rond, waarom sal hy nou hulle aandag wil vestig op een bepaalde lot mofkoppe.
Teen die tyd dat hy verduidelik het: 1) dat hy nie yl nie en 2) dat hy nie gerook is nie, is die bokke al kilometers weg uit nou, terug in die verlede. Bestaan hulle nog regtig? Die geluid van een hand wat klap in die karoo?
“Because we are reflective we are not only different but quite other.” (T de C)
Skielik lappies geel koringlande in die dorre Karoo. Vreemd maar mooi. Gooi petrol in by Drie Susters. Hondjies loop ´n draai. Laat nat kolletjies groete op die Susters se grasperk.
Badberg, Tafelkop, Renosterkop en Lemoen
Ry deur Beaufort Wes teen ´n slakkepas om nie weer boetekaartjies as geskenk in die pos te kry as ons weer eendag by huis kom nie. Is wat laas met ons gebeur het; R500 se verrassing, komplimente Beaufort Wes Munsipaal. Waarom Wes? Is daar ´n Beaufort Oos, Noord of Suid? Wonder maar net.
Die dorp lyk netjies en skoon, witgekalk. Ons het tyd om die plek te verken, maar weens die weersin in die plek wat die boetes, en ´n jaar later dreigemente na ons reeds die boetes betaal het, in ons wek, ry ons deur sonder om selfs ´n koeldrank te koop. Hulle het ongevraag hulle hand diep in my beursie gesteek, my soos struikrowers beroof. Nou kry hulle niks van my af nie, nie eers ´n kompliment nie.
Baie ure, kilometers, bossies, koppies, klippe en moffies later, Laingsburg, die beroemde, oorstroomde, smartlike dorpie in die dorre Karoo, die Moordenaars-Karoo. Hier staan ons weer oor vir die nag. En wat ´n wonderlike plek draai Laingsburg toe uit om te wees. Die ontvangs is borrelend vriendelik. Die huis is groot en skoon en modern met lugreëling teen die moordende hitte. Vreemd genoeg betaal ons vir hierdie pragtige blyplek presies dieselfde bedrag as wat ons in Norvalspont vir die eenkamer hondehok betaal het. Woel die gees van ´n gierige Norval steeds in die hotel rond?
Laingsburg is byna skokkend skoon in vergelyking met plattelandse dorpe in die laeveld, Limpopo en Mpumalanga.
Met tyd op hande, verken ons die dorp. Eerste stop natuurlik die museum waar die verhaal van die oorstroming op Sondag 25 Januarie 1981 vertel word. Die dame in beheer, Francis van Wyk, wat ook as gids/verteller optree, is een van die oorlewendes van die vloed. Sy wys foto’s van die aanloop tot, en einde van die vloed. Sy vertel eerstehands van haar ondervinding, hoe sy, haar dogter en die predikant se vrou op die pastorie se dak geklim het en so die tragedie oorleef het, hoe haar seun deur die vloed gegryp is, hoe hy aan boomstompe vasgeklou het en tot in die dam meegesleur is waar hulle hom en nog ´n paar oorlewendes die volgende dag eers gekry en gered het.
Ma en Francis
“In the external spheres of the world, man is always torn by the separations which set distance between bodies, which set impossibility of mutual understanding between souls, which set death between lives. … Finally, and not without reason, he is incessantly distressed by the crazy indifference and the heartbreaking dullness of a natural environment in which the greater part of individual endeavour seems wasted or lost, where the blow and the cry seem stifled on the spot, without awakening any echo. …” (Teilhard de Chadin)
Die dominee het die oumense by die ouetehuis gaan help. Hy en meeste van die oumense het nie die vloed oorleef nie. Een honderd en vier mense is dood (oeps, hulle het vergeet om die anderskleuriges by te tel want in 1981 het hulle nog nie getel nie? Toe word dit skielik 150 dood) slegs 58 lyke is ooit gevind, waarvan net ´n handvol (35) geïdentifiseer kon word. Ons gids se oë is vol trane. Na meer as dertig jaar sit die skok en afgryse van die oordeelsdag nog vlak in die geheue.
Buite brand die son sewe soorte duiwels uit jou uit. Daar is geen wolkie met of sonder moordgedagtes in sig nie. Ons besoek die begrafplaas waar die slagoffers begrawe is. Meeste grafte is gemerk “onbekend”. Teen ´n muur is die name van die wat dood is maar nooit gevind is nie. Mens staan verstom en verslae oor soveel onredelike verwoesting. Selfs die son sak traag oor hierdie dapper, dorre dorpie met sy dapper, vriendelike mense wat weer uit die modder uit opgetaan het.
In die parkeerterrein kom bedel ´n gehawende, beskonke kleurling man bakhand by ons. Vyf rand in die palm salf nie die gewer se gemoed nie, maar dit kan brood koop, of drank vir die vergeet. ´n Ewe gehawende kleurling tuinwerker kom verwilder die bedelaar met skel en dreigement.
“What is the place and purpose of this extraordinary power of thought in the development of the world of experience?” (T de C)
Die son is reeds warm die volgende oggend toe ons die laaste skof saam met Teilhard de Chardin na Bettiesbaai toe aanpak.
Posted in Louwie | Tagged Karoo, Laingsburg, Laingsburg vloed, Vakansie, Vloedmuseum | 2 Kommentaar	2 Responses
op Januarie 8, 2013 at 7:47 nm brieweuitdievreemde
Nou hoekom het julle nie in Richmond gestop nie – tussen Hanover (hang-over) en 3 Susters. Dan kon ek julle trakteer 🙂 Dis waar ek bly, ja, en dis hel-warm maar daar’s baie lewe. In allerlei verskillende, onverwagse vorme. Jy moet net KYK. En KYK. 🙂 Volgende keer, dan. 🙂
op Januarie 9, 2013 at 7:48 vm Louwie
Het geweet van die “Boekedorp” maar nie geweet waar in die Karoo dit is nie. Snaaks genoeg, ons het gekyk vir oorslaap op Richmond maar toe besluit dis te naby, ons wil die laaste skof see toe kort hou.
Volgende keer dan, as jy so oor drie jaar nog daar bly.
En ja, ek weet van al die onverwagse lewens vorme daar, veral die met angels en tande. Hulle byt.