Die derde strofe suggereer dan dat die een of ander magiese instrument wat die vermoë het om deur te dring tot die oorsprong van dinge, oftewel “die beginnende uitsypeling / en die begin”, nodig is om poësie te maak.: Die vierde strofe van Louw se gedig stel dit dan dat so ‘n instrument nié voorhande is nie: die enigste opsie is om so konkreet en suiwer moontlik in woorde wat “maar klank en tekens is, / in nageskape skeppinge / die skeppinge van die god” deur te dink en deur te praat. Salig is hy wat waak en sy klere bewaar” (Op. 16:15). · Laat die kerk ernstig wees in sy soeke na groter heiligheid vir sy lede, dan sal die vraag gou beantwoord word of haar kragbron voldoende is om die wêreld te verander (J.H. Thornwell). T.T. Cloete verwys veral in sy later werk dikwels na die omskepping van soma in pleroma – die banale wat omskep word in die numineuse of die heilige.