Dit wil lyk asof Breytenbach nie anders kan as om te dig nie. Hy bely in een van die talle verjaarsdagverse dat hy nie die poësie soek nie, maar dat hy as’t ware deur die poësie besoek word, dat sy hom verly aan hom torring en vir hom knipoog totdat hy weer die digter se jas opneem: