Sing van die wind - Gansbaai Community News
Sing van die wind
Wanneer Van Donk sy kombers oor Tafelberg gooi en die mammies op hul hakke loop, is dit nie meer Hollands in die Kaap nie. Almal – behalwe die capies – se gesigte togmaar suur, maarwanneer s die Sedoos waai, kan jy maar ‘n lanferlap laat neerdaal oor die Kaapse strate en sypaadjies; almal lyk asof hulle op pad is, of pas terug is van die hartseerste begrafnis wat hulle ooit in hul lewens bygewoon het. En daardie begrafnis kry nooit klaar nie, dieselfde kis sak keer op keer saam met die nuwe suidoosvlaag die grond in. Die kermgesang word oor en oor herhaal.
Wind was vir my sinoniem met die oggendpap en huisgodsdiens waarmee ek grootgeword het. Die winterwind wat om die huis se hoeke gefluit het en die skuiframe soms gewelddadig laat rittel het – totdat dit knie gebuig het voor ‘n dawerende reënbui. Onder ‘n sagte kombers opgekrul in ‘n gemakstoel of voor ‘n kaggelvuur, kan ek die woord “storm” nooit parallel bring met wind nie. Terwyl ander rondom my heelnag wakker lê uit vrees dat iets onder die aanslag sal meegee, slaap ek met ‘n glimlag , kombers onder my ken ingewikkel, sielsalig in die arms van die windengel.
Selfs die maandelange suidoos is vir my ‘n vreugde. Hoe mis ek dit nie op windstil dae terwyl die kwik in die termometer na kookpunt se kant toe dwing nie. Enige lesing bo twintig grade maak van my ‘n platgevalde soufflé. Neem dan nog die wnd weg en ek raak ‘n eierlose soufflé. Nikswerd weggooigoed. My somerdeure en -vensters is altyd oop vir die lafenis wat oor die see aankom en soms ‘n bietjie van die Suidpool saambring.
Gee my die wind. Enige wind. Ek sal hom omhels en koester namens almal wat hom verwerp en sy stof opvee met diepe dankbaarheid. Die deure van my huis en siel is altyd vir hom oop.