Die kultuurskok van die komende huis - Reisverhale - 2021
Opgedateer: 04/15/2018 | 15 April 2018
Ek is nou al 'n week en half terug in die Verenigde State en dit is 'n vreemde oorgang. Alhoewel dit my tweede keer teruggekom het, is dit nie minder vreemd nie.
Toe ek eers 18 maande huis toe kom, het ek Amerika gevind as 'n baie vreemde plek. Dit was weer 'n vreemde land. Ek het so baie oor Amerika vergeet, maar meer as dit het ek die konsep van "terug huis toe" ver vreemdeling gevind.
Om Benjamin Button aan te haal, "Dit is 'n snaakse ding oor komin 'huis. Lyk dieselfde, ruik dieselfde, voel dieselfde. Jy sal besef wat verander het, is jy. "
Ek het besef dat ek nie meer hier ingepas het nie. Ek het hierdie vuur in my gehad. Dit het verlang om nuwe dinge te probeer, nuwe plekke te sien en nuwe mense te ontmoet.
Dit was moeilik om aan te pas by die VSA se ' konstante bestuurskultuur, vinnige paspoort, klein koeldranke, die grootte van my hand, voorgeregte wat groot genoeg is om 'n gesin van vier, karre die grootte van tenks te voed, en 'n groot boks Wal-Mart-winkels wat tien duisende dinge gehuisves het om koop.
'Heilige kak! Supermarkte hier is groot, "het ek wydoog uitgespreek toe ek die supermark van die supermark af geloop het.
"Hulle is JOU supermarkte. Dit is jou huis. Moenie hier sê dat dit 'n vreemde plek is nie, "het my ma hard geantwoord.
Eers was die huis pret. Daar was spanning om terug te wees. Ek het na my ou haunts, gunsteling restaurante gegaan en met my vriende betrap.
Maar toe die opwinding afgedraai het en ek al my haunts herhaal het, het ek besef Mike het reg. Huis het gedurende my tyd weggesit. My vriende het dieselfde werk gehad, gaan na dieselfde mate en doen meestal dieselfde dinge. In Boston was dieselfde winkels daar, die konstruksie is nog steeds aan die gang, en die tralies is gevul met dieselfde soorte mense
Na 'n jaar van verstandige avonture, was ek terug na waar ek begin het. My vriende verstaan ​​nie die nuwe ek nie, wil nie hoor van jou tyd wat die Stille Oseaan vaar terwyl hulle in spitsuur sit nie, of kry nie hoekom ek so ongemaklik voel om terug te wees nie.
Maar die tweede keer was die grootste skok van die huis wat kom, nie kultureel nie - dit was bloot die skok van tuis wees.
Na my eerste reis het ek dit moeilik gevind om aan te pas by oral ry, die koste van dinge, die vinnige pas van die lewe, en nie om mense met 24/7 te skakel nie. Hierdie keer om hierdie dinge, sowel as die bestelling van 'n klein koeldrank, die grootte van my hand, etes wat groot genoeg is om 'n familie van vier groot motors, 'n gebrek aan intelligente nuusnetwerke en 'n groot boks Wal-Mart-winkels te voed, is steeds 'n aanpassing.
Tog het al die "aanpassing" in vergelyking met die eenvoudige skok van net "tuis" gegaan. Dit is die moeilikste om te hanteer. En wanneer reisigers praat oor die aanpassing van huis toe, praat ons amper altyd hieroor - die oorgang van reisiger en lewe op pad om terug te kom in jou ou lewe.
Dit is baie moeiliker as om te reis. Toe ek verlede jaar tuis gekom het, wou ek nie regtig iemand sien nie. Ek het dit moeilik gevind om van so 'n "aan die beweeg" lewenstyl aan te pas by so 'n stilstaande een. Ja, ek wou my vriende en familie sien, maar ek was pas gewoond geraak aan die reisstyl. En hoewel dit nie altyd perfek was nie, was dit wonderlik en dan skielik met een vliegtuigrit, het dit skielik gestaak. Die remme het geslaan en dit was nie maklik om dit te hanteer nie. Hoe gaan jy van nuwe mense en plaas elke dag tot die teenoorgestelde en nie het 'n moeilike tyd?
Terwyl ek in D.C. was, het ek die James-familie van die Wye Wye Wêreld besoek en ons het dit hieroor gekry. In die film 'n kaart vir Saterdag, bespreek hulle dit in detail. En wanneer ander langtermyn-reisigers met mekaar praat, praat hulle hieroor. En almal se gevolgtrekking is eerlik dieselfde:
Huis is wonderlik, maar dit voel baie anders en op sommige maniere is dit langer huis toe. Jy het verander. Jy is anders, maar die lewe terug is nie.
Dikwels voel dit asof dit gevries is terwyl jy weg was om net reg te verdooi wanneer jy terugkom. As jy probeer om dit aan jou vriende uit te druk, kan hulle eenvoudig nie verband hou en verstaan ​​nie.
Wanneer jy vir jou vriende vertel van jou reis, is hulle eers belangstel, maar hoe meer besonderhede jy gee, hoe meer word hul oë gegroet. Hulle wil net 'n maklike antwoord hê. Want hoe meer jy aangaan, hoe meer maak jy hulle net (a) bietjie jaloers, (b) dink hulle het nie soveel gedoen nie en (c) verveeld. Enige langtermyn-reisiger wat huis toe gekom het en gepraat het oor sy / haar reis, kan getuig dat die oë na vyf minute oor die glas is. En so wanneer jy hierdie vrees het om tuis te wees, is dit moeilik vir enigiemand anders as ander reisigers om te verstaan.
Want dit is 'n gevoel sonder enige woorde.
"Weird" of "surrealisties" of "onstimulerende" is gewoonlik die beste woorde wat ons kan gebruik om dit te beskryf, maar hulle dra nooit ons gedagtes oor nie. As jy ander reisigers ontmoet, het jy egter nie woorde nodig nie. Hulle verstaan ​​net. Hulle is ook daardeur.
Vir jou vriende kan dit afkom as jy nie daarvan hou om tuis te wees nie en jy dink dit is vervelig. Miskien dink hulle jy wil net weghardloop.
Maar dis nie so nie.
Jy het pas verander op 'n manier wat moeilik om te beskryf. Dit sal wees soos 'n vrou wat swanger is. Jy weet waaroor hulle praat, maar as jy nooit swanger was nie, gaan jy nooit ten volle verstaan ​​of verhoud nie.
Die eintlike skok om huis toe te kom, is eenvoudig net om in staat te wees om huis toe te gaan. Die aanpassing van jou kultuur neem nie lank nie. Binne 'n kort tydjie kry jy terug in jou groef en onthou die klein dingetjies wat jy liefgehad het. Maar om die voortdurende beweging van die reisstyl te verlaat, kan baie, veel langer en veel, baie moeiliker wees om 'n skok te hanteer.