Die laaste hoofstuk in die sage rondom een twiet van Steve Hofmeyr is kennelik nog nie geskryf nie. Na berig word het Steve oorlog verklaar teen diegene wat hom aanval, nadat die hof ’n voorlopige teisteringsbevel wat Steve teen Conrad Koch verkry het, tersyde gestel het. Steve moet ook die regskostes betaal.
Bedoeld of onbedoeld, het Steve hom nou in die speelveld bevind waar die regspraak spook om ’n goeie balans te vind tussen die reg op meningsuiting teenoor die ander se reg op waardigheid. Binne die liberale omgewing word veel meer klem op die bykans onbegrensdheid van meningsvryheid geplaas. Dit word wel in ons grondwet begrens deur ’n verbod op haatspraak en die aanhitsing tot geweld. Die onlangse aanvalle op AfriForum en Solidariteit deur veral Ikey-akademici oor die Dookoom-kwessie toon hoe bykans onbegrens die liberale hierdie reg beskou, sodat die reg op waardigheid (wat ŉ mens sou dink binne ŉ liberaal-humanistiese omgewing baie belangrik moet wees) eintlik onbenullig word. (Jy hoef nie te kan hoor en sien nie, solank jy net kan praat).
Maar Steve is meer as net kunstenaar en aktivis, en baie van sy kritici het dit op die harde manier ervaar. Steve is ook ŉ ikoon, en ikone se aanhangers is selde objektief oor hul ikone. Kritiseer ’n ikoon, en kyk hoe word jy verguis deur aanhangers wat niks verkeerd van hul held wil weet nie.
En juis hierom kan Steve se teen-veldtog heel moontlik ’n groot impak op sy kritici se borge hê. Steve meen met die uitspraak is die hekke nou oopgegooi. Gelukkig beplan hy om eers regsgeleerdes te gaan spreek, want in ’n komplekse regsmoeras soos hierdie is dit ’n geval van as een blinde ’n ander blinde lei, val beide in die dryfsand. Selfs die beste advokate word as hulle self aangekla word, aangeraai om nie hul eie sake te behartig nie omdat hulle subjektief staan.
Uit baie van die leserskommentare tot dusver blyk ’n versugting van Steve se aanhangers om die Steve wat hulle ken terug te kry. Steve die kunstenaar, Steve die mens wat ook met deernis die vrot pampoen en stukkende skoen kan raaksien, Steve wat as rolmodel dien in sy optrede na hy vir spoed gevang is – nie Steve as aktivis wat aan Don Quixote en die bestorming van windmeulens herinner nie.
Ruimte en ŉ rol vir Steve as aktivis is daar gewis. Die omgewing waarbinne Steve optree leen hom tot bitter baie beweegruimte vir ’n aktivis. Dit is ook die beweegruimte waarin Chester Missing as satirikus optree.
Dis ’n omgewing waarin die parlement eintlik disfunksioneel geword het omdat die ANC ’n statutêre staatsgreep uitgevoer het. Van ’n regering wat in algemene belang regeer, is geen sprake nie, en vanuit Luthuli-huis word die marionettoutjies getrek van ANC-parlementslede om ’n klassieke diktatuur van die meerderheid te dryf. Stil-stil is die president, maar ook ander ministers ongrondwetlik van verantwoording doen aan die parlement (wat die opposisiepartye insluit) gevrywaar. ’n Suid-Afrikaanse diplomaat kritiseer die VN omdat Suid-Afrikaanse minderhede spreekbeurte gekry het by ’n komitee wat juis oor minderheidsaangeleenthede spesialiseer.
Maar die stemme uit hierdie geledere oor die vergrype teen demokrasie – ook grondwetskendings teen minderhede – is nie naastenby so verbaal soos gedurende apartheid nie. Tot hul krediet het uitvoerende kunstenaars wat in satire spesialiseer, en ’n aantal spotprenttekenaars nie op hul laat wag nie.
Die rol van die aktivis is egter baie komplekser. Dink maar hoe lyk die kommentaarkolomme onderaan die rubrieke van politieke analiste wat terselfdertyd ŉ aktivistiese styl aanneem. Dis dikwels ’n smerigheid wat ander laat walg.
Die definisies sluit nie in dat ’n aktivis omstrede moet wees, omstrede sake moet dien, of van omstrede metodes gebruik moet maak nie. Dikwels word van hom verwag om opofferings te maak, soos om die hand in die sak te steek vir die koste om pamflette te druk, of bietjie arbeid soos vir die insameling van handtekeninge vir petisies. Daar behoort geen regstreekse aanslag te wees teen die aktivis se vermoë om in sy “gewone lewe” ’n inkomste te verdien nie.
Die aktivis moet die wysheid van Salomo in pag hê om die regte ding te sê of doen, veral as hy nie as deel van ’n span optree waar daar kollektiewe wysheid in besluite opgesluit is nie.
Die beste repliek op die hele drama wat hom oor die afgelope week afgespeel het. Wat baie insiggewend tydens die hele saga was dat daar min swartes was wat direk aan die sirkus deelgeneem het.
Ek dink persoonlik baie min blanke afrikaners is rassisties maar ons word op bykans enige standpunt of opinie wat meestal op feite gerig is toegesnou as rassiste deur die ANC, EFF en selfs ons eie “Liberale” mede-afrikaners. Die absolute agteruitgang van die land en die wete dat die NP regering baie beter was as die ANC regering, die onderdrukking van die Afrikaner en die afgryslike misdaad wat deur die swartmense op ons blankes gepleeg word maak dit onmoontlik om nie ras in te bring nie. Ek dink nie eens die gemiddelde Afrikaner gee meer om om ’n rassis genoem te word nie, want as ons nie in so ’n onetiese samelewing vol geweld en wanorde kan funksioneer nie, waarom moet ons skuldig voel? Ek dink ook ons soek ’n leier ja! Een wat kan opstaan en die waarheid praat. Ek hoop dat julle, Afriforum, Solidariteit en Steve kan saamwerk in die toekoms om as een front en leier na ons belange om te sien. Om ’n nasie nie sy eie ontwikkeling in sy taal en kultuur toe te laat nie is baie meer krimineel as wat apartheid kon droom om te wees. Onthou ook net dit is ook tyd om die goeie dinge van apartheid baie sterk na vore te bring. Die ANC is onder die indruk ons het nooit skoling verskaf aan die swartes nie – ons het ’n groter impak op skoling gehad onder die swartes as die huidige regering moontlik en die np regering het meer as 1/3e van die land se begroting spandeer op swart onderwys. Daar is selfs universiteite vir hulle gebou. Die ANC regering gun ons niks, wil geen bydrae wat ons kan lewer aanvaar nie en as ons ons eie ding doen wil hulle ons ook begrawe, nie omdat ons apart wil ontwikkel nie (wat niks mee fout is nie – ons pla mos niemand) maar omdat hulle bang is vir ons sukses!!
Kapt. Christian Mangena het Dinsdag reeds in die getuiebank in die Pretoriase hooggeregshof verskyn. Hy het aan die hof gesê hy het toetse gedoen wat verband hou met die gate in die toiletdeur waardeur die atleet Steenkamp op 14 Februarie 2013 geskiet het. Die gate word vergelyk met merke op die teëlvloer en die posisie van Steenkamp se noodlottige wonde.
Pistorius ontken dat hy Steenkamp wou vermoor. Hy voer aan hy was onder die indruk dat ŉ inbreker agter die toiletdeur skuil. In sy weergawe het hy nie sy prostese aangehad toe hy die skote gevuur het nie, en het dus weerloos gevoel. Hy het later sy prostese aangetrek en toe die deur met ŉ krieketkolf oopgebreek toe hy besef Steenkamp is moontlik in die toilet.
Foto’s van ŉ paar plastiekplakkies dui egter daarop dat dié paar sandale moontlik tydens die neem van die foto’s geskuif is. Van Staden het ontken dat hy die sandale geskuif het, en sê hy het slegs ŉ sportsak geskuif. Hy het aan die hof gesê dit is ŉ regmatige deel van die ondersoek om voorwerpe rond te skuif.
Die span moes weke lank wag vir die perfekte oomblik om in die vulkaan af te sak. Hulle moes ook een aand in die krater oornag.
Dit is die laagste punt wat enigiemand tot by die vulkaan kan vorder voor jy direk deur die hitte geraak word.
As omstandighede so was dat hul dit kon regkry dan was dit nie eintlik n prestasie nie en is dit ook nie eintlik nuuswaardig nie.