Astarte - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
Astarte (van Grieks Αστάρτη-Astarte) was 'n belangrike godin soos bekend uit Noordwes-Semitiese streke, nou verwant aan naam, oorsprong en funksies met die godin Ishtar in Mesopotamiese tekste. Ander weergawes en transliterasies van haar naam is onder meer 'Ashtart, Astarte, Atirat, en As-teer-tu, onder andere.
'Ashtart hou verband met die vrugbaarheid van gewasse en beeste, seksualiteit en oorlog. Haar simbole was die leeu, die perd, die sfinks, die duif en 'n ster in 'n sirkel wat die planeet Venus aandui. Uitbeeldings van die foto wys haar dikwels naak. In die Ugartiese tekste van Kanaän word sy nou geassosieer met Ba'al, die vernaamste godheid van die Kanaänitiese panteon gedurende die periode van die Israelitiese monargie. In die Bybel word sy gereeld genoem Ashtoreth, 'n Kanaänitiese godin wat die Israeliete baie versoek het om teen God se wil te aanbid.
'Ashtart is aangeneem deur Egiptenare, en later deur die Grieke, wat haar uiteindelik die naam Afrodite gegee het.
'Ashtart verskyn in Ugaritiese tekste onder die naam' Athtart. Hier, vra sy Ba'al om die seegod te "verstrooi" Yamm na Ba'al se suksesvolle opstand teen hom. Vroeër, 'Athtart en haar suster en Anat weerhou Ba'al daarvan om Yamm se boodskappers aan te val. Sy was bekend as 'Sy van die baarmoeder' en was dus 'n godin van seksualiteit, en van die vrugbaarheid van vroue en die natuur. Haar ander byskrifte is 'Athtart of the Field, The Strong One and Face of Ba'al. Haar naam en funksies hou duidelik verband met die Mesopotamiese godin Ishtar, wat, net soos 'Athtart, met die planeet Venus geassosieer is. Sy word soms, soos haar suster Anat, as 'n oorlogsgodin uitgebeeld, in vlamme beroof, gewapen met 'n swaard en pyle. Acacia en sipresbome was vir haar heilig. Sy was die hoofgodin van Tirus, Sidon en Byblos.
Die Joodse matriarg Tamar: vermom as 'n priesteres van 'Astarte?
Astarte in die Bybel was een van die Kanaänitiese gode wat die Israeliete moet verafsku. Astarte, of Ashtoret in Hebreeus, was die belangrikste godin van die Fenisiërs, wat die produktiewe krag van die natuur verteenwoordig. Haar aanbidding was redelik wydverspreid in Israel, en sy kan gesien word as die vroulike eweknie van die sameswering van die Israelitiese god Yahweh, sowel as van Ba'al, met wie Yahweh maklik deur die volksverbeelding verwar kon gewees het. Genesis 49:25 bewaar 'n antieke seën wat eens met Astarte of Ashera geassosieer is:
Die Almagtige (Shaddai) ... seën jou met seëninge van die hemel daarbo, seëninge van die watervloed wat onder lê, seëninge van die bors en baarmoeder.
In sommige gevalle is Astarte met heilige prostitusie geassosieer, soos ook die geval met Ishtar. In die boek Genesis word die Joodse aartsvader Juda uitgebeeld as seksuele omgang met sy skoondogter Tamar, wat haarself vermom het as 'n heilige prostituut - waarskynlik van Astarte - in die stad Timnath; en van hierdie unie word die afstamming van Juda voortgesit.
Die Bybelskrywers praat gereeld teen Astarte en noem Israelitiese aanbidding van haar as die oorsaak van die verlatenheid van sy volk gedurende die periode van regters:
Hulle het die Here, die God van hulle vaders, verlaat wat hulle uit Egipte gebring het. Hulle het verskillende gode van die mense rondom hulle gevolg en aanbid. Hulle het die Here geterg, omdat hulle hom verlaat het en vir Baäl en die Ashtoreths gedien het. In sy toorn teen Israel het die Here hulle oorgegee aan stropers wat hulle geplunder het. (Rigters 2: 12-14)
1 Samuel 12:10 beeld die Israeliete uit as berou vir die bediening van "die Baäls en die Ashtorete." Die hoof van die dooie koning Saul is deur die Filistyne in die 'tempel van die Ashtoreths' geplaas (1 Samuel 31:10). Die val van koning Salomo uit die genade word geblameer vir sy aanbidding van Ashtoreth (1 Konings 11: 4-6).
Astarte kan ook die 'Koningin van die Hemel' wees, waarvan die profeet Jeremia etlike eeue later gedurende die sewende of vroeë sesde eeu B.C.E. gepraat het. Hier is die bevolking van Juda bang dat hulle, deur die woorde van die profete, te gehoorsaam en die aanbidding van die godin te laat vaar, hulle op hulself verwoes het:
Vandat ons opgehou het om vir die Koningin van die hemel wierook te brand en drankoffers vir haar uit te giet, het ons niks gehad nie en het ons deur die swaard en hongersnood omgekom. (Jeremia 44:18)
Jeremia beskryf haar aanbidding as 'n familie-aangeleentheid: "Die kinders versamel hout, die vaders steek die vuur aan, en die vrouens knie die deeg en maak koekies brood vir die Koningin van die hemel." (Jeremia 7:18) Argeoloë meld dat klein beeldjies van 'n godin, moontlik Astarte, in baie huise deur Israel en Juda gevind is gedurende Jeremia se tyd en vroeër. (Dever, 2005)
'N Sidoniese muntstuk beeld Astarte uit op 'n wa met vier takke wat uit die dak uitsteek.
Die Bybel meld ook 'n veldtog van koning Josia, wat gedurende die vroeë deel van die bediening van Jeremia geregeer het, om die land van die Astarte-aanbidding te bevry:
Die koning het ook die hoogtes wat oos van Jerusalem suid van die Heuwel van Korrupsie was, ontheilig - die wat Salomo, die koning van Israel, vir Astoreth, die bedrieglike godin van die Sidoniërs, vir Chemos, die bedrieglike god van Moab, en vir Molek gebou het. die verfoeilike god van die mense van Ammon. Josia het die heilige klippe geslaan en die Asherah-pale afgekap en die terreine met menslike bene bedek. (2 Konings 23: 13-14)
Die Masoretiese weergawe van die Hebreeuse Bybel dui die uitspraak aan as 'Aštōret, waarskynlik omdat die twee laaste lettergrepe hier gewys is met die klinkers wat daarby behoort bōshet- 'gruwel' - om aan te dui dat die woord vervang moet word tydens die lees. Die meervoud is duidelik 'Aštārōt.
In die latere Joodse mitologie, Astarte word geïnterpreteer as 'n vroulike duiwel van wellus. Die naam Asjera kan ook verwar word met Ashtoreth. Daarbenewens kan "die ashtorete" verwys na godinne in die algemeen, en "die asherim" verwys dikwels na heilige pilare (of bome) wat langs Israeliese altare opgerig is.
In die Christelike demonologie word Ashtoreth met Vrydag verbind, en visueel voorgestel as 'n jong vrou met 'n koei se horings op haar kop.
'Ashtart in Egipte
'Ashtart verskyn eers in Antieke Egipte, beginnend met die bewind van die agttiende dinastie van Egipte, saam met ander gode wat deur die noordwestelike Semitiese mense aanbid is. Sy was 'n maan-godin wat deur die Egiptenare aangeneem is as dogter van Ra of Ptah. Sy is veral aanbid in haar aspek as 'n oorlogsgodin, wat dikwels gepaard is met die semitiese godin Anat. In die Wedstryd tussen Horus en Set, hierdie twee godinne verskyn as dogters van Re en word in die huwelik met die god Set gegee, hier geïdentifiseer met die Semitiese naam Hadad.
'Ashtart is dikwels, ten minste gedeeltelik, in konflik met Isis om te oordeel aan die vele beelde wat gevind is van' Ashtart wat 'n klein kindjie suig. Daar is inderdaad 'n standbeeld uit die sesde eeu B.C.E. in die Kaïro-museum, wat normaalweg beskou sou word as Isis met haar kind Horus op haar knie, en wat in alle detail van ikonografie na normale Egiptiese konvensies volg, maar die inleidende opskrif lui: "Gersaphon, seun van Azor, seun van Slrt, man van Lydda, vir sy Lady, vir 'Ashtart.' (Sien G. Daressy, (1905) pl. LXI (CGC 39291).)
In die beskrywing van die Fenisiese panteon toegeskryf aan Sanchuniathon teen die vierde eeu C. E. Christelike biskop Eusebius van Caesarea, verskyn Ashtart as 'n dogter van Sky and Earth en suster van die semitiese god El. Nadat El sy vader Sky omvergewerp en verban het, stuur die ouer god aan El, sy maagdige dogter, Ashtart, met die voorneme om 'n truuk te maak, saam met haar susters Asherah en die godin, wat later Ba'alat Gebul genoem sal word, 'die dame van Byblos'. . " Dit lyk asof hierdie truuk nie werk nie, want al drie word vrouens van hul broer El. 'Ashtart baar sewe dogters aan El wat onder Griekse name verskyn as die Titanides of Artemides. Sy het ook twee seuns wat genoem word Pothos, "Verlange" en Eros, "Begeerte."
Later, met die toestemming van El, regeer Ashtart en Hadad (gelykstaande aan Baäl in die Kanaänitiese mitologie) saam oor die land. 'Ashtart, sit die kop van 'n bul op haar eie kop om haar soewereiniteit te simboliseer. Deur die wêreld dwaal 'Ashtart neem 'n ster op wat uit die lug geval het en by Tirus gewy.
Baie geleerdes sien 'n basis vir die mening dat die Griekse naam Afrodite (veral Aphrodite Erycina) nog 'n term vir Astarte is. Herodotus skryf dat die godsdienstige gemeenskap van Afrodite in Fenisië ontstaan ​​het en van daar na die Grieke gekom het. Hy het ook geskryf oor die wêreld se grootste tempel van Afrodite, in een van die Fenisiese stede.
Saint Quiteria is vernoem na Kyteria, 'n Fenisiese titel van Astarte.
Ander belangrike sentrums van die aanbidding van Ashtart was Sidon, Tirus en Byblos. Muntstukke van Sidon beeld 'n wa uit waarin 'n aardbol verskyn, vermoedelik 'n klip wat 'Ashtart' voorstel. By Beiroet wys munte dat Poseidon, Astarte en Eshmun saam aanbid het. Verbinding met die planeet Venus is 'n ander ooreenkoms met die Afrodite-godsdiensgemeenskap, blykbaar van die Mesopotamiese Godin Ishtar. Duiwe wat aan haar opgeoffer word, is 'n ander.
Ander plekke van haar aanbidding was Malta en Eryx in Sisilië, van waar sy aan die Romeine bekend geword het as Venus Erycina. 'N Tweetalige inskripsie op die Pyrgi Tablets wat dateer van ongeveer 500 B.C.E. wat naby Caere in Etruria gevind word, is 'Ashtart' gelyk aan die Etruskiese Uni-Astre, dit is Juno. In Kartago is Ashtart saam met die godin Tanit aanbid. Die Siriese godin Atargatis (Semitiese vorm 'Atar'atah) is oor die algemeen gelykgestel aan 'Ashtart.
In die Christelike tradisie is Saint Quiteria moontlik afkomstig van 'n titel wat die Fenisiërs aan die godin Astarte gegee het: Kythere, Kyteria, of Kuteria, wat beteken "die rooi." Sommige mense meen dat die heilige, voorgestel in ikone wat in rooi geklee is, niks anders is as 'n gekristalliseerde weergawe van Astarte nie. Die Christelike tradisie voer aan dat sy bloot deur haar heidense vader na die godin vernoem is.
Ashtoreth in die Joodse Ensiklopedie. 24 Desember 2016 herwin.
Campbell, Joseph, Occidental Mythology: The Masks of God, Deel III, Penguin Reissue-uitgawe 1991. ISBN 014019441X
Daressy, G. Statue de divinités, vol. II. Kaïro: Imprimerie de l'Institut français d'archéologie orientale, 1905.
Dag, John. Yahweh & the Gods & Goddesses of Kanaän. Sheffield Academic Press, 2000. ISBN 1850759863
Dever, William G., Het God 'n vrou gehad? Argeologie en volksgodsdiens in antieke Israel, William. B. Eerdmans Publishing Company, 2005. ISBN 0802828523
Gibson, J. C. L. Kanaänitiese mites en legendes, T. & T. Clark: Vrygestel 2000. ISBN 0567023516
Harden, Donald. Die Fenisiërs, 2de uitg., Hersien, Londen: Penguin, 1980. ISBN 0140213759
Shadrach, Nineve. Codex of Love: Reflections From the Heart of Ishtar, Ishtar Publishing, 2005. ISBN 0973593113
Wyatt, N. Godsdienstige tekste uit Ugarit, Sheffield Academic Press, Hersiene uitgawe, 2003. ISBN 978-0826460486
Kyk die video: DARKSIDERS GENESIS Soundtrack OST - Astarte Boss Theme Most Epic Song in the Game (April 2020).