Wanneer ’n mens aandagtig na die middelste paneel van Jeroen Bosch se skildery De Tuin der Lusten kyk, ontdek jy dat die vroutjies daarop min of meer dieselfde lyk. Hulle is almal lank, skraal, kaal en het karakterlose gesiggies. Die borsies is in proporsie klein en die heupies ietsie breër. Die kroon van hulle vrouwees is hulle lang, blonde of rooiblonde hare. Nul komma twee persent van die vroutjies is swart en toevallig het hulle elkeen ’n kersie op die kop. Soveel vir Bosch se gevoel vir Eksotisme buite sy Noord-Brabantse stad ’s-Hertogenbosch!
Die vroulike figuurtjies verteenwoordig verleiding, speelsheid en lus. As ’n literêre jeugsonde het Antjie Krog die inhoud van die middelste paneel oënskynlik vir haar gedig BOKKIE toegeëien en dit na die Suid-Afrikaanse landskap getrek. Oënskynlik, want sekerheid is en bly soos begeertes en verlangens ontwykend in die wêreld van gedigte. Krog beweeg van natuur na kultuur in die eerste vyf reëls van hierdie gedig. Die “vlei” en “wilde riet” word kortstondig ingeruil vir “’n bruin viool”, om weer terug te keer na verleidelike blomme soos “bloureën”, “aandblom” en “wit jasmyn”.
Van reël 10 af word hierdie erotiese gediggie nogal gevaarlik. Daar word ge-“sny” en ge-“huil” en ge”kneus”. Die liefdespel is ’n gevaarlike spel. Dis ’n doodernstige saak. Dit is vir Krog allesbehalwe speels soos wat Bosch in sy skildery suggereer. En dit is nie om dowe neute dat die Franse praat van La petite mort nie. Krog voer die spanning so hoog op dat “die fyngestemde snare” van die viool breek en dat die geliefde opgetjop bly lê.