Die Boereoorlog - Geskiedenis Podcasts - 2022
Die Boereoorloë was die naam wat die Suid-Afrikaanse oorloë van 1880-1 en 1899-1902 gegee is tussen die Britte en die afstammelinge van die Nederlandse setlaars (Boere) in Afrika. Na die eerste Boereoorlog verleen William Gladstone aan die Boere selfregering in Transvaal. (1)
Paul Kruger, was jammer vir die koloniale beleid van Joseph Chamberlain en Alfred Milner wat hulle gevrees het dat Transvaal sy onafhanklikheid sou ontneem. Na ontvangs van militêre toerusting uit Duitsland, het die Boere 'n reeks suksesse behaal op die grense van Kaapkolonie en Natal tussen Oktober 1899 en Januarie 1900. Hoewel die Boere slegs 88 000 soldate gehad het, onder leiding van die uitstaande soldate soos Louis Botha en Jan Smuts , kon die Boere die Britse garnisoene op Ladysmith, Mafeking en Kimberley suksesvol beleër. By die uitbreek van die Boereoorlog kondig die konserwatiewe regering 'n nasionale noodtoestand aan en stuur ekstra troepe in. (2)
Asquith het steun vir die regering en ''n onafgebroke front' gevra en bekend geword as 'n 'liberale imperialis'. Campbell-Bannerman het nie met Asquith saamgestem nie en geweier om die versending van tienduisend troepe na Suid-Afrika te onderskryf, aangesien hy die besluit "gevaarlik beskou het as die regering nie weet wat dit kan veroorsaak nie". David Lloyd George stem ook nie saam met Asquith nie en kla dat dit 'n oorlog is wat deur Joseph Chamberlain, die koloniale sekretaris, begin is. (3)
Daar word beweer dat Lloyd George 'simpatie met die Boere gehad het en hulle as 'n pastorale gemeenskap soos Walliesers beskou het voor die industriële revolusie'. Hy ondersteun hul eis vir onafhanklikheid onder sy slagspreuk "Home Rule All Round", met die veronderstelling dat dit tot 'n vrye assosiasie in die Britse Ryk sou lei. Hy het aangevoer dat die Boere "eers gedemp sou word na baie lyding, wreedheid en koste". (4)
Lloyd George beskou hierdie veldtog teen oorlog ook as 'n geleentheid om te keer dat Asquith die volgende leier van die liberale word. Lloyd George was aan die linkerkant van die party en het hom met min sukses beywer vir die instelling van ouderdomspensioene. Die konserwatiewe regering het die idee verwerp as 'te duur'. In een toespraak maak hy die punt: 'Die oorlog het my gesê, het al £ 16,000,000 gekos en ek vra u om die bedrag te vergelyk met wat dit sou kos om die ouderdomspensioenskemas te finansier ... toe 'n dop dit ontplof. 'n ouderdomspensioen weggevoer en die enigste bevrediging was dat dit 200 Boere - gesinne se vaders, seuns van moeders - doodgemaak het. Is u tevrede om u ouderdomspensioen daarvoor op te gee? " (5)
Die oorgrote meerderheid van die publiek bly vurig jingoisties. David Lloyd George het toenemend aangeval en na 'n toespraak in Bangor op 4 April 1900 word hy gedurende sy hele toespraak onderbreek, en na die vergadering, terwyl hy wegstap, word hy met 'n plons oor die kop geslaan. Sy hoed het die impak gekry, hoewel hy verstom was, kon hy sy toevlug neem in 'n kafee, onder toesig van die polisie.
Op 5 Julie 1900 eindig die pandemie op 'n vergadering wat deur Lloyd George in Liskeard toegespreek is. Ongeveer vyftig "jong ruie het die perron bestorm en 'n deel daarvan beset, terwyl 'n soldaat in kakie skouerhoog van einde tot einde van die gang gedra is en dames op die voorste sitplekke haastig deur die platformdeur ontsnap het." Lloyd George het probeer aanhou praat en dit was eers toe sommige lede van die gehoor vir hom stoele begin gooi dat hy die saal verlaat. (6)
Op 25 Julie het 'n mosie oor die Boereoorlog 'n tweespalt in die Liberale Party veroorsaak. 'N Totaal van 40' liberale imperialiste ', waaronder H. H. Asquith, Edward Gray, Richard Haldane en Archibald Primrose, lord Rosebery, het die regering se beleid in Suid -Afrika ondersteun. Henry Campbell-Bannerman en 34 ander het hulle onthou, terwyl 31 liberale, onder leiding van Lloyd George, teen die mosie gestem het.
Robert Cecil, die markies van Salisbury, besluit om voordeel te trek uit die verdeelde Liberale Party en op 25 September 1900 ontbind hy die parlement en roep 'n algemene verkiesing uit. Lloyd George, het in een toespraak erken dat hy in 'n minderheid was, maar dit was sy plig as lid van die Laerhuis om eerlike advies aan sy kiesers te gee. Hy het 'n aanval op die Tory -jingoïsme gedoen. "Die man wat probeer om die vlag tot 'n voorwerp van 'n enkele party te maak, is 'n groter verraaier van die vlag as die man wat daarop vuur." (7)
Henry Campbell-Bannerman met 'n moeilike taak om die sterk verdeelde liberale party bymekaar te hou, en hulle is in die 1900 algemene verkiesings onverwags verslaan. Die Konserwatiewe Party het 402 setels verower teen die 183 wat die Liberale Party behaal het. Parlementslede teen oorlog het egter beter gevaar as diegene wat die oorlog verdedig het. David Lloyd George het die omvang van sy meerderheid in Caernarvon Borough vergroot. Ander parlementslede teen oorlog, soos Henry Labouchere en John Burns, het albei hul meerderheid toegeneem. In Wallis, van tien liberale kandidate wat vyandig was teenoor die oorlog, is nege teruggekeer, terwyl elke groot kritikus in Skotland seëvier.
John Grigg voer aan dat dit nie die anti-oorlogse liberale was wat die party tydens die verkiesing verloor het nie. "Die liberale is geslaan omdat hulle onenig en hopeloos ongeorganiseerd was. Die oorlog het beslis hul verwarring bygedra, maar dit was reeds so flagrant dat hulle feitlik verplig was om te verloor, oorlog of geen oorlog nie. Die regering het ook die voordeel van verbeterde handel sedert 1895, wat die oorlog weliswaar in 'n opbloei verander het. Alles in ag genome, het die Liberale merkwaardig goed gevaar. " (8)
Lord Kitchener, die stafhoof in Suid -Afrika, het op hierdie aanvalle gereageer deur Boerderyplase te vernietig en burgerlikes na konsentrasiekampe te plaas. Daar is berig: "Toe die agt, tien of twaalf mense wat in die klokkentent gewoon het, daarin ingedruk is om skuiling te vind teen die hitte van die son, die stof of die reën, was daar geen ruimte om te roer nie en die lug in die tent was onbeskryflik, al was die kleppe behoorlik opgerol en vasgemaak. Seep was 'n voorwerp wat nie uitgegee is nie. op die hange van die kopjes deur die mense self. Die rantsoene was uiters skraal en toe, soos ek gereeld ondervind het, die werklike hoeveelheid wat uitgegee is, minder was as die voorgeskrewe hoeveelheid, beteken dit eenvoudig hongersnood. " (9)
Emily Hobhouse het in 1900 die Hulpfonds vir Suid -Afrikaanse vroue en kinders gestig. gevolg van die vernietiging van eiendom, die uitsetting van gesinne of ander voorvalle as gevolg van die militêre operasies ". Behalwe vir lede van die Society of Friends, was baie min mense bereid om tot hierdie fonds by te dra. (10)
Hobhouse het later geskryf: "Dit was laat in die somer van 1900 dat ek die eerste keer verneem het van die honderde Boerevroue wat verarm geraak het en deur ons militêre operasies verwoes geraak het. Dat die arme vroue wat van die pilaar na die pos gedryf is, beskerming nodig het en van daardie oomblik af was ek vasbeslote om na Suid -Afrika te gaan om hulp aan hulle te verleen. " (11)
Hobhouse het op 27 Desember 1900 in Suid -Afrika aangekom. Hobhouse het aangevoer dat Lord Kitchener se beleid "Verskroeide aarde" die stelselmatige vernietiging van gewasse en die slag van vee insluit, die afbrand van opstal en plase en die vergiftiging van putte en die sout van lande - om te verhoed dat die Boere weer van 'n tuisbasis voorsien. Burgers is daarna met geweld na die konsentrasiekampe verplaas. Alhoewel Spanje (Tienjarige Oorlog) en die Verenigde State (Filippyns-Amerikaanse Oorlog) hierdie taktiek gebruik het, was dit die eerste keer dat 'n hele land stelselmatig geteiken word. Sy het daarop gewys in 'n verslag wat sy aan die regering gestuur het onder leiding van Robert Cecil, die markies van Salisbury. (12)
Toe sy na Engeland terugkeer, het Hobhouse hom beywer teen die beleid van die verskroeide aarde en konsentrasiekampe van die Britse leër. William St John Fremantle Brodrick, die minister van buitelandse sake vir oorlog, het aangevoer dat die geïnterneerde Boere 'tevrede en gemaklik' was en verklaar dat alles moontlik gedoen word om bevredigende toestande in die kampe te verseker. David Lloyd George het die saak in die laerhuis aanhangig gemaak en die regering beskuldig van '' 'n beleid van uitroeiing '' teen die Boerebevolking. (13)
Na 'n ontmoeting met Emily Hobhouse, het die leier van die Liberale Party, Henry Campbell-Bannerman, sy steun aan Lloyd George gegee teen Asquith en die liberale imperialiste oor die Boereoorlog. In 'n toespraak aan die National Reform Union gee hy 'n gedetailleerde verslag van Hobhouse se verslag. Hy het gevra: "Wanneer is 'n oorlog nie 'n oorlog nie?" en gee dan sy eie antwoord "When it isethed on by methods of barbarism in South Africa". (14)
Die Britse optrede in Suid-Afrika het toenemend ongewild geword en liberale parlementslede teen oorlog, en die leiers van die Arbeidersparty beskou dit as 'n voorbeeld van die ergste oordrewe imperialisme. Die Boereoorlog eindig met die ondertekening van die Verdrag van Vereeniging in Mei 1902. Die vredesooreenkoms het 'n einde gemaak aan Transvaal en die Oranje -Vrystaat as Boererepublieke. Die Britte het die Boere egter £ 3 miljoen toegestaan ​​vir die heropbou en herstel van landerye en beloof uiteindelik selfregering. David Lloyd George het gesê: "Dit is vrygewige voorwaardes vir die Boere. Baie beter as dié wat ons 15 maande gelede aangebied het - nadat hulle intussen £ 50,000 bestee het". (15)
Dit was laat in die somer van 1900 dat ek die eerste keer verneem het van die honderde Boerevroue wat arm geword het en deur ons militêre operasies verwoes geraak het. En vanaf daardie oomblik was ek vasbeslote om na Suid -Afrika te gaan om hulp aan hulle te verleen.
Die burgemeester van Londen verskyn in sy klere en spreek 'n toespraak met die skare. Ek kan nie sy presiese woorde onthou nie, maar hulle het aangekondig dat na die ondraaglike beledigings van 'n ou man met die naam Kruger, die regering van haar majesteit die oorlog teen die Suid -Afrikaanse Boere verklaar het. Daar was groot en onstuimige gejuig. Hoede is opgehang nadat die skare "God Save the Queen" gesing het. Ek glo nie dat ek by die gejuig aangesluit het nie. Ek het beslis nie my hoed opgehef nie. Opgevoed in die Gladstoniaanse tradisie vir die liberale, en ek was in elk geval 'n liberaalgesinde jeugd wat vyandig was teenoor die harde jingoïsme van destyds, was ek nie opgewonde oor 'n geesdrif vir 'n oorlog wat vir my gelyk het, soos vir ander nie. , 'n bietjie afknouery deur die groot ou Britse ryk.
U hoor die geskree van die dinge hierbo, die gekraak en die pop, en wonder wanneer u beurt kom. Miskien val 'n mens naby jou, onweerstaanbaar, asof die duiwel dit geskop het. Jy kom kyk na die skulpe - om te luister na die oorverdowende gerammel van die groot gewere, die skril fluitjie van die klein, om te raai oor hul pas en hul rigting. U sien nou 'n huis wat ingebreek is, 'n hoop skyfies en puin; nou sien jy 'n splinter wat 'n fontein van klinkende rillings opskop. Dit is 'n gevaarlike tyd. As u niks anders te doen het nie, kry u skulpe op die brein, dink en praat van niks anders nie en eindig deur in 'n gat in die grond te gaan voor daglig, en huur beter manne as u om u maaltye te verlig.
Daar was 'n merkwaardige afname in die toepassings by die sopkombuis vandag, gister en die vorige dag, danksy die koms van enorme sprinkaanwolke wat in gewone tye onwelkome besoekers is, maar in ons huidige toestand met vreugde begroet is. Die inboorlinge het sakke vol bymekaargemaak, en hulle voed hulle met hul maagprojek in groot mate.
Toe die agt, tien of twaalf mense wat in die kloktent gewoon het daarin ingedruk is om skuiling te vind teen die hitte van die son, die stof of die reën, was daar geen ruimte om te roer nie en die lug in die tent was onbeskryflik, al is die kleppe behoorlik opgerol en vasgemaak. Die rantsoene was uiters skraal en toe, soos ek gereeld ondervind het, die werklike hoeveelheid wat uitgegee is, minder was as die voorgeskrewe hoeveelheid, beteken dit eenvoudig hongersnood.
(1) Roy Jenkins, Gladstone (1995) bladsy 609
(2) Robert Blake, Die Konserwatiewe Party van Peel tot Churchill (1970)
(3) Roy Hattersley, David Lloyd George (2010) bladsy 122
(4) Hugh Purcell, Lloyd George (2006) bladsy 18
(5) William P. George, Agterbank (1983) bladsy 299
(6) John Grigg, Die Jong Lloyd George (1973) bladsye 266-267
(7) David Lloyd George, toespraak in Caernarvon (19 September 1900)
(8) John Grigg, Die Jong Lloyd George (1973) bladsy 273
(9) Emily Hobhouse, verslag oor die konsentrasiekamp in Bloemfontein (Januarie 1901)
(10) Elaine Harrison, Emily Hobhouse: Oxford Dictionary of National Biography (2004-2014)
(11) Anna Ruth Fry, Emily Hobhouse (1929) bladsy 156
(12) Emily Hobhouse, verslag oor die konsentrasiekamp in Bloemfontein (Januarie 1901)
(13) Roy Hattersley, David Lloyd George (2010) bladsy 138
(14) Henry Campbell-Bannerman, toespraak by die National Reform Union (14 Junie 1901)
(15) David Lloyd George, brief aan Margaret Owen (2 Junie 1902)
Mense en geleenthede
Gier en mode
Vanaf 11 Oktober 1899 tot 31 Mei 1902 is die Tweede Boereoorlog (ook bekend as die Suid-Afrikaanse Oorlog en die Anglo-Boereoorlog) in Suid-Afrika tussen die Britte en die Boere (Nederlandse setlaars in suidelike Afrika) geveg. Die Boere het twee onafhanklike Suid -Afrikaanse republieke gestig (die Oranje -Vrystaat en die Suid -Afrikaanse Republiek) en het 'n lang geskiedenis van wantroue en afkeer van die Britte wat hulle omring het. Nadat goud in 1886 in die Suid -Afrikaanse Republiek ontdek is, wou die Britte die gebied onder hulle beheer hê.
In 1899 het die konflik tussen die Britte en die Boere ontstaan ​​in 'n volwaardige oorlog wat in drie fases gevoer is: 'n Boere-offensief teen Britse bevelposte en spoorlyne, 'n Britse teenoffensief wat die twee republieke onder Britse beheer gebring het, en 'n Boere-guerrilla-versetbeweging wat gelei het tot 'n wydverspreide veldtog van verskroeide aarde deur die Britte en die internering en dood van duisende Boere-burgerlikes in Britse konsentrasiekampe.
Die eerste fase van die oorlog het die Boere die oorhand oor die Britse magte gegee, maar laasgenoemde twee fases het uiteindelik die Britte se oorwinning gebring en die voorheen onafhanklike Boere -gebiede stewig onder Britse heerskappy geplaas - wat uiteindelik gelei het tot die volledige eenwording van Suid Afrika as 'n Britse kolonie in 1910.
Die oorsake van die oorlog het intense debatte onder historici uitgelok en bly vandag net so onopgelos as tydens die oorlog self. Britse politici het beweer dat hulle hul 'heerskappy' oor die Suid -Afrikaanse Republiek (SAR) verdedig wat in die konvensies van Pretoria en (betwisbaar) in onderskeidelik 1881 en 1884 vasgelê is. Baie historici beklemtoon dat die wedstryd in werklikheid was vir die beheer van die ryk goudmynkompleks van Witwatersrand in die SAR. Dit was die grootste goudmynkompleks ter wêreld in 'n tyd toe die geldstelsels ter wêreld, veral die Britte, toenemend van goud afhanklik was. Alhoewel daar baie Uitlanders (buitelanders, dws nie-Nederlanders/Boere en in hierdie geval hoofsaaklik Britte) werksaam was in die goudmynbedryf in Witwatersrand, was die kompleks self buite direkte Britse beheer. Die ontdekking van goud aan die Witwatersrand in 1886 het die SAR in staat gestel om vordering te maak met moderniseringspogings en met Brittanje om oorheersing in Suider -Afrika te veg.
Na 1897 het Brittanje - deur middel van Alfred Milner, sy hoë kommissaris vir Suid -Afrika - gemanoeuvreer om die politieke onafhanklikheid van die SAR te ondermyn en eis die wysiging van die Boererepubliek se grondwet om politieke regte aan die hoofsaaklik Britse Uitlanders te verleen, en sodoende 'n dominante rol te verleen in die formulering van staatsbeleid wat vermoedelik meer pro-Brits sou wees as die huidige beleid van die SAR. In 'n poging om 'n konflik tussen Brittanje en die SAR te voorkom, was Marthinus Steyn, president van die Oranje -Vrystaat, gasheer vir die onsuksesvolle Bloemfontein -konferensie tussen Mei en Junie 1899 tussen Milner en Paul Kruger, president van die SAR. Kruger het wel aangebied om toegewings aan Brittanje te maak, maar dit is deur Milner as onvoldoende geag. Na die konferensie het Milner versoek dat die Britse regering ekstra troepe stuur om die Britse garnisoen in Suider -Afrika te versterk wat hulle in Augustus en September begin aankom het. Die opbou van troepe het die Boere ontstel, en Kruger het addisionele toegewings wat verband hou met Uitlander, wat weer deur Milner verwerp is.
Die Boere, wat besef het dat oorlog onafwendbaar was, het die aanval aangeval. Op 9 Oktober 1899 stel hulle 'n ultimatum aan die Britse regering waarin hulle verklaar dat daar 'n oorlogstoestand tussen Brittanje en die twee Boererepublieke sou bestaan ​​as die Britte nie hul troepe langs die grens sou verwyder nie. Die ultimatum het sonder resolusie verstryk, en die oorlog het op 11 Oktober 1899 begin.
[Red. Sien die vorige artikel vir 'n blik op die gebeure wat gelei het tot die uitbreek van die oorlog]
Die Britse regering het die stryd aangegaan op grond van 'n groot wanberekening. Daar blyk 'n algemene indruk te wees dat die Boere volgens 'n liberale skatting nie soveel as dertigduisend doeltreffende manne in die veld kon plaas nie, en dat dertigduisend boere gewapen met gewere geensins 'n wedstryd vir vyftigduisend Britse stamgemeentes gewapen met voortreflike artillerie.
Trouens, die twee republieke kon die veld aanvat met leërs van nie tagtig duisend nie, en Transvaal het jare lank die rykdom wat uit die goudmyne verkry is, gebruik om oorlogswinkels te versamel en wapens aan te skaf wat heeltemal oortref het dié van die Britte.Hulle magte was buitengewoon beweeglik, byna heeltemal berede infanterie, ruim voorsien van perde wat gewoond was aan die land, terwyl hulle self volmaakte perdebase en dooie skote was. Boonop was die strategiese voordele wat die Boere geniet, geweldig.
Hulle grens was 'n verlengde halfsirkel wat deur bergreekse bewaak word, wat uiters moeilik is vir gewone troepe om binne te dring, terwyl hulle self, met die binnekant van die linies, met groot spoed groot troepe van punt tot punt van die grens kon oordra, 'n operasie wat vir die Britte heeltemal onmoontlik was .
Op die oomblik wat gekies is vir die oorlogsverklaring, tel die Britse gereelde troepe, waarvan die grootste deel slegs infanterie was, nie meer as twintigduisend man nie, en om politieke redes is twee derdes hiervan versamel met volledige miskenning van strategiese oorwegings by Ladysmith en Dundee in die noordelike hoek vgl Natal.
Aan die oorkant van die Oranje -Vrystaat was 'n sterk garnisoen in Kimberley, die middelpunt van die diamantmyne, en noord van Kimberley, aan die grens van Transvaal, was kolonel Baden -Powell in Mafeking met ongeveer negehonderd vegters onder sy bevel - vrywilligers en onreëlmatiges. Ander punte in die suide is deur generaals Frans en Gatacre gehou, maar samewerking tussen hierdie verskillende magte was redelik onmoontlik.
Alhoewel die Boere -bevelvoerders nie veel vaardigheid in die veld getoon het nie, was hulle konsepte van strategie gelukkig van 'n elementêre karakter. Die gesonde beleid vir hulle sou gewees het om die bevoegdhede wat voldoende was om die bedrywighede van Ladysmith en Kimberley na te gaan, te verlaat en om onmiddellik van krag te wees aan die Kaap self, 'n beleid wat met die baie beter getalle wat hulle aanvanklik beheer het, heeltemal uitvoerbaar sou gewees het.
'N Inval op die Kaap sou waarskynlik 'n groot aantal van die ontevrede Kaaps -Hollanders tot hul standaard gebring het, en die Britte sou in so 'n geval die Kaap self moes verower. In plaas daarvan konsentreer die Boere egter hul kragte op die beleëring van Ladysmith, Kimberley en Mafeking.
Aan die begin het dit duidelik geword dat die Britse posisie in Glencoe naby Dundee onhoudbaar was. Teen 26 Oktober het die mag daar teruggetrek na Ladysmith, waar die weermag vier maande lank gesluit was. In November kom versterkings aan die Kaap onder bevel van generaal Buller.
Die feit dat mnr. Rhodes in Kimberley was, was uiters nuttig, want dit het die Boere met 'n intense begeerte gevul om daardie pos en die persoon van die man wat hulle as hul aartsvyand beskou het, te vang, sodat Kimberley vir hulle 'n fiktiewe belang verkry het .
Generaal Buller het besluit dat beide Ladysmith en Kimberley verlig moet word, dat hy self die veldtog in die ooste onderneem het, terwyl dit in die weste aan lord Methuen toevertrou is. Die Boere het tevrede geraak met die besetting van die grond anderkant die Tugela, wat die pad na Ladysmith versper het, terwyl gevorderde magte uit die omgewing van Kimberley weggegooi is om die vordering van Lord Methuen te keer.
In die tweede week in Desember het 'n reeks rampe gekom. Na 'n skerp stryd, dwing Methuen die verloop van die Modderrivier af, en in die nag van die 10de het hy probeer om die Boeregeneraal Cronje te verras in die sterk gevestigde posisie wat hy op Magersfontein beklee het. Die taak is aan die Highland Brigade toevertrou. Maar die Highlanders wat in die donker in 'n nabye rigting vorder, wat in 'n nagaanval tot op die laaste oomblik bewaar moes word, bereik die vyand se lyne voordat hulle weet dat hulle dit gedoen het.
Skielik, sonder waarskuwing, het 'n vuurstorm uit die Boere se verskansings binne drie minute seshonderd van die Highlanders geval. Hulle het gebreek, net om bymekaar te kom op die oomblik dat hulle dekking bereik het, maar 'n voorskot was onmoontlik. Alhoewel versterkings tans opgedaag het, was dit nie ter sprake om die verskansings deur 'n frontaanval te dra nie.
Die opmars tot die verligting van Kimberley is heeltemal geblokkeer. Die vorige dag het generaal Gatacre in die suide probeer om 'n Boeremag aan te val wat uiteindelik die Kaapkolonie binnegeval het. Sy mag is by Stormberg in twee gesny, en ses honderd Britse soldate het krygsgevangenes geword. In die ooste op die 15de het Buller probeer om die Tugela te verbygaan en met groot verlies by Colenso afgeweer. Die hele aanvallende beweging was heeltemal verlam.
Die "swart week" het die nasie tot die bewussyn gewek van die grootheid van die taak wat dit aangepak het, maar met grimmige vasberadenheid besluit dit om dit deur te voer. Die oproep tot wapen het 'n gretige reaksie gekry, nie net op die Britse Eilande nie, maar ook uit Kanada en uit Australasië.
Die veteraan Lord Roberts, die held van die Afghaanse Oorlog, is gestuur om die opperbevel te neem, aangesien hy as stafhoof Lord Kitchener, wat die hoogste reputasie behaal het tydens die herowering van die Soudan, waarvan die verhaal tans vertel sal word. .
Eers in die tweede week in Februarie was Lord Roberts gereed om sy nuwe veldtogplan in werking te stel. Intussen het Ladysmith 'n hewige aanval ondergaan, met 'n harde dapperheid afgeslaan.
Weer het generaal Buller 'n groot mag oor die Tugela gedra om die Boereposisie by Spionkop te bestorm en te beklee - want dit lyk asof die Boere aan die einde van die dag geglo het dat die Britte op die kruin gevestig is en hulle voorberei om 'n terugtrek. Maar die stryd was so dodelik dat die buitengewoon dapper offisier, wat die bevel oorgeneem het toe generaal Woodgate dodelik gewond geval het, geglo het dat die posisie heeltemal onhoudbaar was en dat dit die Britte was, nie die Boere wat teruggetrek het nie.
Tog het Ladysmith nog steeds met 'n grimmige besluit vasgehou, Kimberley het sy belegers in die weste getrotseer, terwyl die lewendige en vindingryke verdediging van Mafeking selfs 'n smaak van komedie aan die groot tragedie verleen het.
Vanaf die opening van Roberts se veldtog het die gety heeltemal gedraai. Buller moes sy weg na Ladysmith beveg, maar behalwe hiervoor sou die hele groot mag wat in Suid -Afrika ingesamel is, besig wees met 'n ingrypende beweging van invasie en Kimberley terloops neem.
Terwyl die aandag gekonsentreer was op die opmars van die hoofleër, is generaal French, met 'n sterk kolom kavallerie, op 'n wedloop op 'n meer oostelike roete gestuur om die omhulsel van die Boere voor Kimberley te verseker. Op die vierde dag is die beleg verhoog.
Die belegers het 'n streep gemaak oor die gaping wat die stadiger bewegings van Roberts met sy infanteriemag nog nie toegemaak het nie. Maar een Britse afdeling kon aan die agterkant van die terugtrekkende Cronje hang, terwyl die kavallerie wat weer van Kimberley afkom, hom van die lyn waarop hy uittree, afstuur.
By Paardeberg was Cronje vasgekeer na 'n woedende geveg, en ondanks die hardnekkigheid waarmee hy vasgehou het in 'n uiters sterk gevestigde posisie, is sy hele mag nege dae na die slag by Paardeberg, op 27 Februarie, oorgegee tot oorgawe.
Verligting van Mafeking
Terwyl hierdie suksesvolle operasies in die westelike teater uitgevoer is, het Buller uiteindelik 'n praktiese vooruitgang gevind. Hierdie keer was die draaibeweging suksesvol, en die dag na Cronje se oorgawe was die Boere terug van voor Ladysmith. In sewentien dae is die hele aspek van die oorlog verander.
Twee weke later was Lord Roberts in Bloemfontein. 'N Groot epidemie van tifus het verdere operasies vertraag tot 1 Mei, toe die optog na Pretoria begin het. Op 17 Mei is Mafeking verlig, 'n stukkie intelligensie wat die hele bevolking by die huis tydelik van sy kop af gestuur het. Op 5 Junie was Lord Roberts in Pretoria.
Die groot opmars het af en toe weerstand beleef, maar die Boere kon nie 'n geveg probeer nie. Tog het 'n losstaande mag van Vrystaters, in die algemeen onder bevel van Christian De Wet, voortdurende aanvalle op die Britse kommunikasie uitgevoer en geïsoleerde afsonderings opgebreek, terwyl die snelheid van De Wet se bewegings en die volledigheid van sy inligting hom in staat gestel het om strewe te ontduik .
President Kruger het self uit Pretoria vertrek, maar sy amptelike regering en die Transvaalse weermag bestaan ​​nog. 'N Ernstige nederlaag is op 11 Junie aan hierdie mag op Diamond Hill toegedien, wat as die laaste slag van die oorlog beskou kan word. En tog was dit eers in September dat meneer Kruger tot dusver van die republiek wanhoop het dat hy na die kus terugtrek en na Europa geneem het.
Lord Roberts, met 'n ietwat voortydige optimisme, kon aankondig dat die oorlog feitlik verby was, en het vertrek, en het Lord Kitchener gelaat om die onderwerping van die rebelle wat nog steeds in die wapen was, te onderwerp - rebelle in die uiters tegniese sin dat hulle in wapen was teen die mag wat formeel sy soewereiniteit verkondig het. Die belangrikste politieke gesag was nog steeds in die hande van sir Alfred, wat nou burggraaf Milner geword het.
By die huis het Lord Salisbury die geleentheid gebruik om 'n beroep op die land te doen deur 'n ontbinding, toe die kiesers beslis verklaar dat die vestiging van Suid -Afrika voltooi moet word deur die regering wat met die oorlog begin het.
Die houding van 'n afdeling van die Liberale party het 'n indruk gewek dat dit ook die sonde en tekortkominge van die Unioniste sou wees, dit sou gevaarlik wees om die regering toe te vertrou aan 'n party wat verdink word van 'n onpatriotiese simpatie met die vyande van die land. Die Unionistiese meerderheid ná die algemene verkiesing het steeds op 130 gestaan.
Maar nog agtien maande lank was die oorlog besonder lewendig. Die Boere -leiers, solank hulle 'n guerilla -oorlogvoering kon handhaaf, wou hulself nie as geslaan beskou nie of aanvaar niks anders as die volledige soewereine onafhanklikheid waarvoor hulle van die begin af geveg het nie.
Die briljante vermetelheid en vindingrykheid van verskeie leiers, en veral die alomteenwoordige en onherstelbare De Wet, het die hartlike bewondering van die Britte geïnspireer terwyl die gedrag van baie plaasmense, wat as vegters of nie-vegters opgetree het volgens die gemak van die oomblik, lewendig gehou deur 'n akute irritasie.
Die betrokke erns is woedend aan die kaak gestel, en terwyl die bevolking in 'n groot mate by die konsentrasiekampe byeengekom het deur die Britse regering, en daar veilig gehou is, is fiktiewe verhale oor Britse brutaliteit vrylik versprei en geglo oor die hele Europese vasteland. Van die eerste tot die laaste was egter een feit opvallend.
Terwyl die pers van byna die hele Europa verenig was om die Britte aan die kaak te stel, het die moondhede die nutteloosheid van enige ingryping in 'n oorlog erken wat nie net met Britse leërs, maar met Britse vloot sou veg. Die Britse bevel oor die see was so deurslaggewend dat die moondhede, ongeag hul neigings, geen ander keuse gehad het as om die Boererate te laat om vir hulself te sorg nie.
Intussen het lord Kitchener met onstuitbare volharding die lyne van sy blokhuise dwarsdeur die land getrek totdat hy uiteindelik 'n ondeurdringbare net gevorm het, wat steeds nader en nader op die Boere druk, wat nog steeds geveg het totdat uiteindelik onwrikbare mense besef het dat uitwissing was die enigste alternatief vir onderwerping.
In Maart 1902 begin hulle onderhandelinge, wat namens die Britte met onwrikbare takt en fermheid deur Lord Kitchener gevoer is. Op 31 Mei onderteken die voorlopige regering die verdrag wat die oorlog beëindig het.
Die republieke is in die Britse Ryk opgeneem, in die eerste instansie as kroonkolonies, maar met die belofte of ten minste die hoop dat hulle binnekort in dieselfde posisie geplaas sou word as die kolonies wat verantwoordelike regering geniet het Groot -Brittanje voorsien hulle van £ 3.000.000 om dit op 'n werkende finansiële basis te vestig en die gebruik van die Nederlandse taal in die skole en regshowe toe te laat.
In breë trekke is daar besluit dat die verowerde state nie as onderdane nasionaliteite behandel moet word nie, wat met 'n sterk hand onderdanig gehou moet word, maar die manier waarop hulle eerder as vrye en lojale inwoners van die Britse Ryk sou aanvaar.
Hierdie artikel is 'n uittreksel uit die boek, 'A History of the British Nation', deur AD Innes, gepubliseer in 1912 deur TC & amp EC Jack, Londen. Ek het 'n paar jaar gelede hierdie heerlike boek by 'n tweedehandse boekwinkel in Calgary, Kanada, gaan haal. Aangesien dit nou meer as 70 jaar is sedert mnr Innes se dood in 1938, kan ons die volledige teks van hierdie boek met Britain Express -lesers deel. Sommige van die skrywers se sienings kan volgens moderne standaarde kontroversieel wees, veral sy houding teenoor ander kulture en rasse, maar dit is die moeite werd om dit as 'n tydperk van die Britse houding op die oomblik te lees.
Die Boereoorlog eindig in Suid -Afrika
In Pretoria onderteken verteenwoordigers van Groot-Brittanje en die Boerestate die Verdrag van Vereeniging, wat die Suid-Afrikaanse Boereoorlog van drie en 'n half jaar amptelik beëindig.
Die Boere, ook bekend as Afrikaners, was die afstammelinge van die oorspronklike Nederlandse setlaars van Suider -Afrika. Brittanje het die Nederlandse Kaapkolonie in 1806 tydens die Napoleontiese oorloë in besit geneem, wat weerstand veroorsaak het deur die onafhanklikheidsgesinde Boere, wat die verengelsing van Suid-Afrika en Brittanje se teen-slawernybeleid gekritiseer het. In 1833 het die Boere 'n uittog na Afrika -stamgebied begin, waar hulle die republieke van Transvaal en die Oranje -Vrystaat gestig het. Die twee nuwe republieke het tot 1867 in vrede met hul Britse bure gewoon, toe die ontdekking van diamante en goud in die streek konflik tussen die Boererate en Brittanje onvermydelik gemaak het.
Geringe gevegte met Brittanje begin in die 1890's en in 1899 volg daar 'n grootskaalse oorlog. Middel Junie 1900 het Britse magte die meeste groot Boere-stede verower en hul gebiede formeel geannekseer, maar die Boere het 'n guerrilla-oorlog geloods wat die Britse besetters gefrustreer het. Vanaf 1901 begin die Britte met 'n strategie om hierdie guerrilla -eenhede stelselmatig uit te soek en te vernietig, terwyl hulle die families van die Boeresoldate in konsentrasiekampe injaag. Teen 1902 het die Britte die Boere se verset verpletter, en op 31 Mei van daardie jaar is die Vrede van Vereeniging onderteken, wat vyandelikhede beëindig het.
Die verdrag het die Britse militêre administrasie oor Transvaal en die Oranje -Vrystaat erken en 'n algemene amnestie vir Boeremagte goedgekeur. In 1910 word die outonome Unie van Suid -Afrika deur die Britte gestig. Dit het Transvaal, die Oranje -Vrystaat, die Kaap die Goeie Hoop en Natal as provinsies ingesluit.
Die Boereoorlog: die openingswet in 'n gewelddadige eeu
David Carlin skryf oor Amerikaanse en Europese geskiedenis. Hy het pas 'n reeks oor die Julie -krisis en die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog voltooi. Hy studeer Phi Beta Kappa aan die Williams College, waar hy 'n hoofvak Geskiedenis behaal het. Hy kan bereik word by [email protected]
& quotWanneer is 'n oorlog nie 'n oorlog nie? As dit voortgaan met barbaarse metodes in Suid -Afrika. & quot
-Henry Campbell-Bannerman, liberale parlementslid (later Britse premier), 1901
Toe goud in 1884 in Suid -Afrika ontdek is, was baie in ekstase. Paul Kruger, president van die Boererepubliek van Transvaal, deel nie die entoesiasme nie. & ldquo Hierdie goud sal veroorsaak dat ons land deurdrenk word van bloed. & rdquo Inderdaad sou die ou Afrikaner reg bewys word. Duisende fortuinsoekers van regoor Europa het op sy nederige nasie neergedaal en byna oornag 'n rowwe mynkamp in die stad Johannesburg verander. Die Boere het die toevloei van buitelandse mynwerkers en sakemanne, en ldquouitlanders & rdquo in Afrikaners, met vrees en afsku gekyk.
Die Republiek van Transvaal en sy suster, die Oranje -Vrystaat, is gestig deur die afstammelinge van Nederlandse setlaars wat vroeg in die 19de eeu noordwaarts getrek het om te ontsnap aan die Britse bewind. Hierdie gemeenskap, genaamd Boere, van die Nederlandse woord vir boer, het gedurende die 200 jaar sedert sy eerste aankoms in Suid -Afrika 'n unieke kultuur ontwikkel het. Hulle was diep insulêr, godsdienstig konserwatief en sterk onafhanklik. In die 1870's het die grypende hande van die Britse Ryk die Transvaal bereik en geannekseer. Toe konflik in 1881 uitbreek, het die Boere hewig geveg en hul onafhanklikheid herwin.
Die vrede na die Eerste Boereoorlog was altyd wankelrig. Brittanje het beslis nie sy ontwerpe oor Suid -Afrika en natuurlike hulpbronne prysgegee nie. Die groeiende uitlander -bevolking was ook 'n bron van toenemende spanning. Hierdie buitelanders, baie van hulle Britte, het ryk geword en steeds meer politieke mag in Transvaal geëis. Die uitlanders het aanmoediging ontvang van die Britse aarts-imperialistiese Cecil Rhodes, stigter van De Beers, sowel as die Britse koloniale sekretaris Joseph Chamberlain. Beide mans het geglo dat die opname van die Boererepublieke in die Britse Ryk onvermydelik was. In 1895 het Rhodes die Jameson Raid befonds, 'n noodlottige missie om Transvaal te verower. Terwyl die Britse regering die aanval amptelik ontken het, het baie in Londen dit stilswyend ondersteun. Anglo-Boere verhoudings bereik 'n nuwe laagtepunt en oorlog blyk onvermydelik te wees. In 1899 dwing die Britse regering die saak deur 'n ultimatum te stel waarin volle regte vir die uitlanders geëis word. Omdat Brittanje goed geweet het dat die Boere dit sou weier, het Brittanje troepe na Suid-Afrika gestuur.
Brittanje was die rykste nasie op aarde en beskik oor 'n ryk waarop die son nooit ondergegaan het nie. Sedert die nederlaag van Napoleon was die 19de eeu 'n byna onafgebroke optog van Britse vooruitgang en uitbreiding. By die uitbreek van die Tweede Boereoorlog (hierna die Boereoorlog genoem) was Londen opgewonde van opgewondenheid. Dit sou beswaarlik 'n oorlog wees. Die Britse soldate se grootste bekommernis was dat die gevegte verby sou wees voor hulle aankom. Die vasberade Boere sal toesien dat die Britte al die gevegte het wat hulle kan hanteer, en dan 'n bietjie.
Die oorlog het eerder as die verwagte maklike Britse oorwinning begin met 'n rampspoedige nederlaag van Brittanje op alle fronte. In drie gevegte het die Britte byna 3 000 slagoffers gely. Die Londense pers het dit 'ldquoBlack Week' genoem, en rdquo en die Empire was in 'n opskudding. Die Boere beleër ook verskeie belangrike Britse nedersettings. In die veld het Boereleiers die Britse magte herhaaldelik verras met hul uitstekende mobiliteit en beter kennis van die plaaslike terrein. In plaas daarvan om die Britte direk in die gesig te staar, het die Boere tref-en-trap-taktieke gebruik om die Britse toevoerlyne te ontwrig.
Die verouderende koningin Victoria het ná die Black Week vir haar ryk gepraat toe sy uitdagend aangekondig het: & ldquowe stel nie belang in die moontlikhede van nederlaag nie; hulle het Brittanje sy pogings weer verdubbel en uiteindelik byna 'n halfmiljoen troepe van regoor die Ryk gestuur oorweldig die totale mag van 50 000 Boere -kommando's. Vroeg in 1900 het hierdie oorweldigende toestroming van mans en materiaal die gety beslis gekeer. Die stede Kimberley, Mafeking en Ladysmith, wat deur die Boere beleër is, is gou bevry. Die Britse offensief vorder daarna op Pretoria en Bloemfontein, hoofstede van die Boererepublieke.
Nadat die hoofstede geval het en die belangrikste Boeremagte verslaan is, het baie, insluitend die Britse bevelvoerders, geglo dat die oorlog verby was. Die Britte het selfs die her-anneksasie van Transvaal aangekondig. Die Boere het egter geweier om oor te gee. Hulle regerings het voortgegaan om op die vlug te gaan, en bande van Boere -kommando's het 'n guerrilla -veldtog begin.
Die reaksie van Brittanje op die Boere -opstand was vinnig en brutaal. Britse militêre leiers beveel die vernietiging van Boerderyplase en opstal en die internering van Boere -burgers. Die opsomming het spoedig meer as 100,000 Boere, meestal vroue en kinders, in 'n reeks konsentrasiekampe regoor Suid -Afrika beslaan. Terwyl die Britte daarop gefokus het om die land te kalmeer, het hulle skaars aandag gegee aan hul gevangenes, wat met afgryslike tempo begin sterf het van hongersnood en siektes. Teen die tyd dat die Britte die Boere in Mei 1902 tot oorgawe gedwing het, het meer as 20 000 vroue en kinders omgekom.
Buite Suid -Afrika is die Boereoorlog grootliks vergete te midde van die see van gruwels van die 20ste eeu. Die Boereoorlog bied egter 'n wonderlike voorskou van die oorlog van die 20ste eeu. Die moordkrag van moderne wapens was ten volle te siene, wat die eeue se militêre teorie laat styg het. Die hardnekkige Boere -opstand het 'n riglyn verskaf vir latere asimmetriese konflikte. Die Britte reageer op verset deur die grense van die oorlog na die hele Boerebevolking uit te brei. Die leer van totale oorlog het die onnodige vernietiging van burgerlike eiendom gerasionaliseer. Die ontsaglike lyding wat veroorsaak is, het wêreldwye verontwaardiging veroorsaak en 'n kragtige beweging teen oorlog in Brittanje geïnspireer.
Die Boereoorlog het ook die loopbane van verskeie hoë figure gevorm. Oorlogskorrespondent Winston Churchill en rsquos wat die gewaagde ontsnapping uit Boere -gevangenskap gemaak het, het hom 'n bekende naam gemaak. In 'n poging om die belangrike rol van Indië in die Ryk te demonstreer, organiseer Mahatma Gandhi 'n vrywillige ambulanskorps. Die toekomstige Suid -Afrikaanse premier, Jan Smuts, het 'n reeks dapper aanvalle op die Britse Kaapkolonie gelei. Verslaggewer Sol Plaatje, wat later die African National Congress gestig het, was getuie van die rassisme van sowel die Britte as die Boere. Hul stemme bied welsprekende weergawes van die 20ste eeu en die eerste konflik van rsquos.
In die 19de eeu was daar geweldige vooruitgang in die militêre wetenskap wat die aard van oorlogvoering fundamenteel verander het. Plofstof wat deur Alfred Nobel en ander ontwikkel is, het die kanonskogel van Napoleon & rsquos -dag byna eienaardig laat lyk. Hiram Maxim & rsquos-masjiengeweer, 'n watergekoelde wapen, kan 'n merkwaardige 600 rondes per minuut afvuur. Tot die Boereoorlog was Europese koloniale moondhede tevrede om hierdie verwoestende nuwe wapens hoofsaaklik teen swak gewapende plaaslike bevolkings te gebruik. Baie Europese leiers het geglo dat hierdie wapens nie in 'n beskaafde en oorlogvoering gebruik sou word nie. In plaas daarvan het hulle hardnekkig staatgemaak op verouderde militêre leerstellings soos die galante frontale aanklag.
Vir die Britse hoë bevel was die Boereoorlog 'n onbeskofte ontwaking. Hulle Boere-vyande het die nuutste gewere, masjiengewere en artillerie wat die vinnigste afgevuur het, opgestart. By die aanvang van die oorlog en rsquos het Britse troepe in noue opmars opgeruk en aggressief die stryd aangesê. Altyd is hulle deur die Boere geslag. Sol Plaatje het met verwondering gerapporteer, en ldquothey [die Britte] loop in 'n swaar vlug veel meer roekeloos as wat ons deur 'n stortreën loop. & Rdquo Die kombinasie van verouderde taktiek en algemene arrogansie het tot die rampe van die Black Week gelei en die Britse bevelvoerder gekos. sy werk.
Deur twee goed gewapende vyande teen mekaar te stel, het die Boereoorlog 'n eerste blik gegee op die veranderende rol van die mens in oorlog. Voorheen kon individuele deugde soos moed en vasberadenheid die uitkoms van 'n geveg verander. Nou word hierdie menslike eienskappe toenemend ondergeskik gestel aan die ontsaglike moordkrag van moderne masjinerie. Die dapper frontaanval sou 'n selfmoordaanklag teen masjiengewere word. Moed sou min weerspieël teen die Lyddite-dop, wat na bewering byna alles binne 'n radius van 50 meter sou doodmaak. Oorlog het sy glans begin verloor toe dit minder geword het oor individuele dapperheid en meer oor die onpersoonlike doodskrag van masjiene. Al die tekens van hierdie verskriklike evolusie van oorlog was teenwoordig op die slagvelde van Suid -Afrika. Sommige in Europa het egter vasgehou aan hul ou romantiese opvattings. As hulle uit die Boereoorlog geleer het, sou sommige van die volslae slaghuis van die Eerste Wêreldoorlog vermy gewees het.
Geen veilige plek nie
Teen September 1900 het die Britte meer as 15 000 Boere -kommando's gevange geneem. Hulle het al die groot stede beheer en die Boereregerings op die vlug geslaan. Honderde duisende Britse troepe was regoor Suid -Afrika gestasioneer. Met hul hoofleërs verslaan, het die Boere 'n goed gekoördineerde guerilla-veldtog gereël.
Die Boere -opstand bied 'n nuwe model vir effektiewe asimmetriese oorlogvoering. Hulle kommando's infiltreer hul tuisgebiede, waar hulle staatmaak op plaaslike kennis en partydige ondersteuning. Die kommando-eenhede was merkwaardig nie-hiërargies, wat elkeen groot outonomie gegee het om Britse swakhede te identifiseer. Kommando's was tipies kundige skerpskutters en is gemotiveer deur die ywer wat kom uit die verdediging van 'n tuisland. 'N Beïndrukte Churchill beskryf hulle as: & duisend onafhanklike gewere, wat self dink, oor pragtige wapens beskik, gelei met vaardigheid en hellip wat soos die wind beweeg, en ondersteun word deur ystergrondwette. & Rdquo
Die Britte het gou besef dat hul beheer in die Boere -gebiede net tot by die gewere se gewere strek. Gedurende 1901 het die Britte herhaaldelik vrede gebied, maar die Boere -leierskap en die harde kern van & ldquobitter-enders & rdquo geweier. Boere -bevelvoerders Christiaan de Wet, Louis Botha en Koos de la Rey het voortgegaan om Britse nedersettings, infrastruktuur en besighede effektief te teister. Smuts het 'n uitgebreide inval in Kaapkolonie gelei, wat paniek onder die Britse onderdane veroorsaak het. Hierdie aanvalle het dit vir die Britte onmoontlik gemaak om die ekonomiese produktiwiteit en sosiale orde in Suid -Afrika te herstel. Vir al sy militêre mag het Brittanje gevind dat die oproer van 'n opstand baie moeiliker was as om op die slagveld te wen. Amerika sou 'n soortgelyke les leer in die oerwoude van Viëtnam en die woestyne van Irak.
Deur die geskiedenis heen het burgerlikes dikwels die direkte en indirekte gevolge van oorlog gely, waaronder geweld, plundering, verplasing en hongersnood. Wat uniek was in die Boereoorlog, was dat 'n moderne Westerse volk 'n hele burgerlike bevolking geteiken het. Deur hul superieure industriële mag te gebruik, het die Britte 'n leerstelling van totale oorlog nastreef en die hele land in 'n oorlogsone verander. Onder hierdie leerstelling moet alles wat die Boere -guerilla's kan help vernietig word.
Die gevolge was verwoestend. Soos historikus Martin Bossenbroek verduidelik, is bevele gegee om die plase van Boerekommando's te verbrand. Hierdie plaasverbrandings en ldquooften & hellip was nie weerwraak vir sabotasie nie, maar lukraak vernietigings en 'n verwoesting van die burgerlike bevolking. Hierdie onoordeelkundige veldtog oortree beslis die Haagse konvensie van 1899 wat verbod op kollektiewe straf verbied.
Die burgerlike situasie het verder versleg toe Lord Kitchener die bevel oor die Britse magte oorgeneem het. Kitchener was vasbeslote om die opstand op enige manier te verwurg, en het dit wat Bossenbroek beskryf as 'n 'ymmense metaalweb' in Suid -Afrika, gemaak. Kitchner & rsquos -web bevat honderde militêre blokhuise en tientalle burgerlike interneringskampe.
Terwyl vroeëre konflikte internerings- of konsentrasiekampe gebruik het, was die omvang in Suid -Afrika ongekend. Die netwerk van kampe het binnekort toegeneem tot byna 100 000 Boere, meestal vroue en kinders. Afrikaners wat in die konflik beland het, is ook in groot getalle geïnterneer. Die Britse militêre owerhede wat vir die kampe verantwoordelik was, het min gedink aan die welsyn van die geïnterneerdes. Gevolglik was toestande in die kampe haglik. Sterftes as gevolg van hongersnood en siektes versprei vinnig. Teen Oktober 1901 het sommige kampe sterftes van meer as 30% per maand beleef.
Baie Boere het bitter bevraagteken of Britse beleid die uitwissing van die Afrikanervolk wou beywer. Die historikus en parlementslid, Thomas Pakenham, voer aan dat Kitchener nie die dood van vroue en kinders in die kampe begeer het nie, eerder dat hy eenvoudig nie geïnteresseerd was in hul lot nie. In Kitchener & rsquos se eensydige soeke na oorwinning het hy 'n hele nasie gehad. & Rdquo
Uiteindelik het totale oorlog oorwinning gebring. Die Boere was verslete en gedemoraliseer deur die lyding van hul mense. Soos Deneys Reitz, 'n jong Boere -kommando, onthou, was sy troepe verminder tot 'n kwartelende, geskeurde manne, met velle beklee of afgedank, hul liggame bedek met sere. van die Boere. Kitchener & rsquos se triomf het die brutale doeltreffendheid getoon om die burgerlike bevolking 'n teiken vir militêre operasies te maak. In die Tweede Wêreldoorlog het die Duitse Blitz en die geallieerde vuuraanvalle ook 'n poging aangewend om 'n opponerende nasie te breek en 'n wil om te weerstaan.
Anti -oorlogse aktivisme
Britse beleid in Suid -Afrika het die wêreld en kennisgewing nie ontkom nie. Van die begin af het baie Brittanje as die grypende, boelie -aggressor beskou. Toe die Boere -afvaardiging in Europa aankom vir die World & rsquos Fair in 1900, ontvang hulle 'n oproerige ovasie. In Amerika betuig Teddy Roosevelt innige meegevoel met die Boere. Soos Bossenbroek opgemerk het, het sulke gevoelens egter nie in materiële ondersteuning gelei nie. Nasies het die oorheersing van die vloot in Brittanje erken en wou nie die Ryk teenstaan ​​deur die Boere se hopelose saak te ondersteun nie.
Binne Brittanje het die Boereoorlog gehelp om die eerste moderne anti-oorlogsbeweging te skep. Die konflik kos meer as 2,5 miljoen pond per maand, (byna 400 miljoen dollar per maand in 2019). Die belangrikste begunstigdes was blykbaar wapenhandelaars en die ryk mynhuise. Vir baie hervormers was 'n skynbaar eindelose verre oorlog 'n buitensporige uitgawe, terwyl Britte tuis nie genoeg voeding, gesondheidsorg en opvoeding gehad het nie.
Alhoewel ekonomiese oorwegings sekere stemme teen die oorlog beslis beïnvloed het, het die humanitêre kwessie werklik Britse harte aangegryp. Een merkwaardige vrou, Emily Hobhouse, is daarvoor verantwoordelik om die Britse mense op die gruwels in Suid -Afrika te waarsku. Sy het maande lank ondersoek ingestel na die toestande van die kamp, ​​en wat sy gevind het, het haar heeltemal geskok. Die kampe het nie net genoeg kos, skoon water en medisyne nie, maar geïnterneerdes wie se manlike familielede in kommando's gebly het, is met hongerrantsoene gestraf. Hobhouse verklaar: 'Ek noem hierdie kampstelsel 'n groot wreedheid en 'n hel om hierdie kampe aan die gang te hou, is moord op die kinders. & Rdquo
Ondanks druk van die Britse owerheid het Hobhouse 'n gedetailleerde verslag van haar bevindings gedeel. Die openbare geskreeu was vinnig. Henry Campbell-Bannerman, wat die liberale opposisie gelei het, betreur die kwade-metodes van barbaarsheid in Suid-Afrika. 'N Jong David Lloyd George het nog verder gegaan en die Britse optrede en die beleid van uitroeiing uitgeroep. Onder toenemende kritiek het die konserwatiewe regering ingestem om 'n kommissie na Suid -Afrika te stuur. Onder leiding van die suffragette Millicent Fawcett het die kommissie die bewerings van Hobhouse & rsquos bevestig en onmiddellike beleidsveranderinge geëis. Die weermag het die beheer oor die konsentrasiekampe aan Britse koloniale administrateurs prysgegee, en die sterftesyfers het begin daal. Die episode toon dat demokratiese politici nou die humanitêre gevolge van hul optrede moet oorweeg. Ongelukkig het die massas beduidende morele blinde kolle behou en het regerings eenvoudig harder gewerk om menseregteskendings te bedek. Die gewilde veldtog teen die verwoesting in Suid-Afrika was nietemin 'n waterskeiding in anti-oorlogsaktivisme.
'N Volhoubare nalatenskap
Die Boereoorlog weerklink regdeur die Britse Ryk. Wêreldwye simpatie met die Boere het Londen gewys hoe gegrief die Ryk was. Ander nasies blyk te gretig om voordeel te trek uit enige verdere tekens van Britse swakheid. Alhoewel Brittanje die oorheersende wêreldmoondheid gebly het, was sy dae van groot isolasie en rdquo getel. In 1902 sluit Brittanje 'n verdrag met Japan om hul besit in die Stille Oseaan teen Europese mededingers te beveilig. In 1904 beëindig die Entente Cordiale eeue se vyandigheid tussen Brittanje en Frankryk. Deur 'n ooreenkoms te onderteken met Frankryk en Rusland in 1907, het Brittanje sy aansprake in Afghanistan, Iran en sy kroonjuweel, Indië, beskerm. Met hierdie laaste ooreenkoms is die Triple Entente gebore.
Die Boereoorlog onthul ook die vuilheid van armoede onder die fineer van Victoriaanse glans. Baie potensiële Britse rekrute is verleentheid verwerp omdat hulle te swak gevoed is. Die rykste nasie ter wêreld kon nie eers sy mense voed nie. Sulke onthullings het Liberale pogings aangemoedig om die basiese vorme van sosiale welsyn te skep.
In Suid -Afrika het die oorlog die sade van apartheid gesaai. Die vrede wat by Vereeniging gesluit is, het die Boere buitengewone voordele gebied en miljoene pond belowe om die land weer op te bou. Hierdie reëling het die Boere met politieke beheer in groot dele van Suid -Afrika gelaat. Omdat die oorheersing van wit Boere verkieslik bo Afrika -soewereiniteit was, het die Britte gou met hul bittere vyande versoen. In 1906 het die Boere aansienlike regsoutonomie gekry, en in 1910 het die kolonies aangesluit om die Unie van Suid-Afrika te word, 'n selfregerende heerskappy.
Baie van die & ldquobitter-enders & rdquo was nog steeds ontevrede met enige mate van Britse gesag. Winston Churchill was van mening dat hierdie opposisie gebaseer was op die blywende vrees en haat vir die beweging wat die inboorling op 'n gelyke manier met die blanke wil plaas. Net voor die Eerste Wêreldoorlog het die voormalige Boerekommandant Barry Hertzog die Nasionale Party gestig wat die Afrikanerkultuur en die blanke oppergesag sterk verdedig het. Alhoewel 'n opportunistiese Afrikaneropstand uit 1914 onderdruk is, het die Afrikanernasionaliste nooit opgehou om die Britse juk te probeer wegglip nie. Gedurende die volgende paar dekades het die regerende Afrikanerminderheid stelselmatig swart Afrikaners van hul regte ontneem en aangedring op groter skeiding van Brittanje. Leiers soos Jan Smuts het probeer om eenheid te handhaaf, maar in die chaos na die Tweede Wêreldoorlog het die regse nasionaliste gewen. Die oorwinning van die National Party en rsquos in 1948 het die finale konstruksie van die apartheidstaat moontlik gemaak.
Die Britse verblyf by die Boere verraai Brittanje en rsquos nie-blanke bondgenote. In ruil vir die ondersteuning van die Ryk, is Indiërs en Afrikaners belowe wettige en politieke gelykheid. Voor die oorlog het Gandhi geglo dat as ek regte as Britse burger eis, was dit ook my plig om deel te neem aan die verdediging van die Britse Ryk. , as u wil, uit die Boereoorlog. Diegene wat 'n paar jaar gelede vyande was van daardie [Britse] ryk, het nou vriende geword. & Rdquo
Afrikane het op dieselfde manier verraai gevoel. Sol Plaatje beskryf die rassistiese maniere waarop die Britte hul Afrika -bondgenote mishandel het. Tydens die beleg by Mafeking het Afrikane die laagste rantsoene gekry en is hulle uiteindelik uit die stad gedwing om die aantal bekke te verminder. 'N Britse administrateur het die wydverspreide ontevredenheid in Afrika goed beskryf: & ldquothey het 'n onbeskofte ontwaking gekry. Hulle het gevind dat die land nie van hulle is nie, dat ons nie baklei het om dit aan hulle te gee nie, en veral dat die eienaars teruggegaan het en steeds die plase besit het. gelykheid kon nooit binne die Ryk verkry word nie. Die stryd om gelykheid sou 'n stryd vir onafhanklikheid word.
Daar is iets duisters in die tydsberekening van die Boereoorlog. Dit bied 'n grimmige voorskou van oorlogvoering en die sosiale toestande wat die wêreld gedurende die 20ste eeu sou skud. Die verwoestende krag van moderne wapens en die uitdagings om 'n opstand te verslaan, sou 'n fundamentele herwaardering van militêre strategie dwing. Lyne tussen burgerlikes en vegters word toenemend vertrap. As gevolg hiervan sou die lyding van onskuldiges 'n ongekende skaal bereik. Die Boereoorlog was die eerste lente van hierdie dodelike blomme van die moderne oorlog.
'N Omvattende argief of die Boereoorlog met foto's, kaarte en historiese verslae.
Die Boereoorlog (1899 tot 1902), ook bekend as die Anglo-Boereoorlog en die Transvaalse Oorlog, het die mag van die Britse Ryk op sy hoogtepunt gesien teen die klein Boererepublieke van Suider-Afrika. Dit moes eerder 'n maklike stryd gewees het, maar die groot getalle en onder toegeruste Boere het die Britte 'n reeks vernederende verliese toegedien, wat genoodsaak was om versterkings uit alle uithoeke van die Ryk op te roep om die Boere se verset te verpletter. Die ongelyke stryd tussen David en Goliat het die wêreld se verbeelding aangegryp en nuusopskrifte in die Verenigde State, Europa en die Ryk het elke betrokkenheid en ontwikkeling aangekondig. Die publiek was so gefassineer deur die stryd van die onwankelbare onafhanklike Boere dat skoumanne in die Verenigde State buitensporige herhalings van Boereoorloggevegte opgevoer het, kompleet met ontploffings en massamoorde.
Die Britse Ryk het 'n vinnige oorwinning verwag oor die klein Boererepublieke wie se leërs in die minderheid en in die buiteland was. Trouens, die Boer se strategie vir mobiele oorlogvoering het die Britte talle nederlae toegedien en die Ryk genoop om sy wêreldwye hulpbronne te gebruik. Om te wen, moes die Britte die bevolking in konsentrasiekampe afrond.
Die Boer het net voor die Eerste Wêreldoorlog plaasgevind en was in baie opsigte 'n repetisie vir die konflik, waarvan die Britte nie geleer het nie. In plaas daarvan om die waarde van mobiliteit te verstaan, soos bewys deur die Boere -kommando's, sou die Britte die konsep van statiese loopgraafoorlog neem, wat tot die slagting van die Eerste Wêreldoorlog lei.
A-vlak geskiedenis blog
In die eerste plek blameer ek Victor vir alles. Hy was die hele week afwesig en ons kon hom nie raadpleeg vir inligting of kon koördineer wat op aarde aan die gang is nie. As gevolg van die 'girl ' gedeelte van hierdie groep 'slacking ', doen ek en Alex 'stuck ' die blog. Natuurlik, ons is mal daaroor! Dit is immers die een waarvoor ons gekies het. Terwyl baie gekies het vir die ' beste van die slegte klomp ', het ons eintlik die een gekies wat ons bevoordeel het, en miskien was die een ook redelik goed daarmee, so hier bespreek ons ​​weer eens wat die beste in die wêreld is Tresham History – Die Boereoorlog, maar meer spesifiek die impak en nadraai daarvan.
Soos ons almal weet, was beide die Krim- en Boereoorlog 'n goeie leerervaring vir die Britse weermag as geheel. Die domheid van die weermag word dikwels bespot as ons terugkyk op alles, soos om nie skroewedraaiers te hê om die kosbare ammunisie -kassies oop te maak nie, of dat die lui beamptes nie die goedere wat uit Brittanje gestuur word, versprei nie.Hierdie foute het egter 'n kettingreaksie veroorsaak wat die Britse ryk eintlik in staat gestel het om voor te berei op die Eerste Wêreldoorlog.
Die gewildheid van die oorlog was op 1870-1900 se hoogte op 1817-1900, maar dit het skynbaar vinnig afgeneem. Dit was meestal te wyte aan die impak op Brittanje wat die ontdekking van die konsentrasiekampe veroorsaak het. Die een wat ons agter gebyt het, het dit nie gedoen nie. Omdat die Boere -taktiek na Guerilla Warfare verander het, het die Britse weermag geen ander keuse gehad as om 'n 'Slash and Burn ' -beleid te aanvaar nie, waar hulle feitlik plase sou aanval, en 'Slash and Burn ' alles. Dit het die Guerilla's weer uitgedwing, maar om te verhoed dat die burgerlikes die guerrillas verder van voedsel en warmte voorsien, moes hulle die burgerlikes opgesluit hou. Soos ons uit die vorige geskiedenis weet, kon die Britte nie eers na hulself omsien nie, laat staan ​​nog die helfte van die Boerebevolking. Dit het veroorsaak dat die konsentrasiekampe waarin die burgerlikes opgesluit was, doodskampe geword het met siektes soos dysentrie en cholera. Toe die nuus hiervan in Brittanje terugkom, was die algemene publiek woedend en het die oorlog se gewildheid drasties afgeneem. Media -hype was dikwels 'n groot bydrae tot die siening van die publiek, en hul mag en besef van invloed het in hierdie era baie gegroei.
As gevolg van so 'n ongewildheid, het die oorlog begin kyk na wat dit werklik 'n belegging was. Baie het aangevoer dat dit 'n oorlog was vir die ryk myn eienaars soos Cecil Rhodes. Drie sleutelfigure het die nuus van die oorlog aan die publiek gekoop, en dit was:
(Volg die skakels vir meer inligting oor die individue)
Die oorlog het ook baie politieke gevolge op Brittanje veroorsaak. Omdat die oorlog so gewild was in die 1900's, wou die konserwatiewe party geld verdien. Die vorige verkiesing was in 1895, en konserwatiewes het die meerderheid gewen, maar was sedertdien ongewild en het baie setels in tussenverkiesings verloor. In September 1900 is die parlement egter twee jaar vroeër ontbind om 'n nuwe verkiesing af te dwing. Die liberale party is gebreek en verdeel in groepe oorlogsondersteuning en diegene wat die oorlog gekant was.
Die konserwatiewes het 50% van die stemme geëis
Slegs 74% van die Britse bevolking het gestem, dit kan daarop dui dat die oorlog se gewildheid hoofsaaklik van die middelklas was. Konserwatiewes was ook baie suksesvol in groot stedelike gebiede soos Londen.
Arbeid lyk miskien skaars hier, maar hulle maak 'n groot terugkeer, waaroor ons binnekort sal leer.
Dankie dat u gelees het, sien jou oor 2 weke. (meisies draai volgende week, laat ons kyk wie die beste werk doen)
Draadloos in die Boereoorlog
Die Boereoorlog in Suid-Afrika (1899-1902) was die eerste geleentheid waarin draadlose kommunikasie in militêre konflik gebruik is. Hierdie artikel volg die geskiedenis uit die oogpunt van beide die Britse en die Boeremagte, wat albei die bedoeling gehad het om hierdie nuutste uitvinding op die slagveld te gebruik. Marconi se apparaat, in sy mees elementêre vorm, het saam met die Britse leër na die voorkant gegaan, maar die Boere se Duitse toerusting is nie vasgevang nie en het nooit diens gesien nie. Die Britse weermag het gou draadloos verwerp, maar die Royal Navy het die apparaat bekom en dit laat werk. Ongetwyfeld het omstandighede en persoonlikhede hul rol gespeel, maar verreweg die belangrikste faktor in die bepaling van sukses en mislukking was die natuurlike elektromagnetiese omgewing.
Die Boereoorlog is op 11 Oktober 1899 verklaar, net drie jaar nadat Marconi in Engeland aangekom het. uit Italië met sy elementêre draadlose seinapparaat. Terwyl sommige dit as die laaste van die herenoorloë beskryf het, is die Boereoorlog waarskynlik meer akkuraat die oorlog wat twee eeue met mekaar verbind het, taktiek en tegnologie, dit was beslis die eerste militêre konflik waarin draadlose kommunikasie gebruik is. Die vegters was die Kommando's van die Boererepublieke van Transvaal en die Oranje -Vrystaat - versterk deur vrywilligers uit Europa, Rusland en selfs die Verenigde State - en die Britse leër ondersteun deur kontingente uit Kanada, Australië en Nieu -Seeland. Die Boere, sterk onafhanklik en vasbeslote om dit te bly te midde van die vooruitgang van die Britse imperialisme in Suider -Afrika, is uiteindelik gedryf om oorlog te verklaar teen die Britse garnisoontroepe oor burgerskapskwessies vir die Uitlanders, veral buitelanders uit Engeland wat aangetrokke was in hul duisende na die ontdekking van goud naby Johannesburg in 1886.
Aan die begin was ongeveer 48 000 Boere gewissel teen die 27 000 Britse soldate wat toe in Suid -Afrika was. Die wreedheid en blote uitdrukking van die Boere-aanvalle verstom 'n swak voorbereide Britse mag. In Natal verloor die weermag 'n generaal binne 'n week na die opening van die salvo, en wat aanvanklik as 'n opstand deur ongedissiplineerde boere, wat nie in die kuns van oorlog was nie, blyk te wees, het onmiddellik die kenmerke van 'n groot konfrontasie aangeneem. Die Boere, toegerus met Mauser -gewere wat uit Gennany ingevoer is vir so 'n geleentheid, was uitstekende skutters en die rooklose patrone wat uit die saal afgevuur is, of die sloot het hul teenwoordigheid nooit verraai nie. Binne 'n maand nadat die eerste skoot afgevuur is, was 'n ekspedisiemag van 47 000 man, die grootste wat byna 'n eeu lank die Britse kus verlaat het, op pad om 'n oorlog in 'n uitgestrekte en ruwe land te voer .
2 DRAADLOOS RENTE IN DIE DIENSTE
Die Britse weermag was een van die mees geïnteresseerde waarnemers tydens die eerste demonstrasies van die toerusting van Marconi op die Salisburyvlakte laat in 1896. Die kaptein (later admiraal sir Henry) Jackson was 'n pionier self in die wetenskap van kommunikasie sonder drade en een van die ywerigste ondersteuners van Marconi. Onder die waarnemers van die weermag was kaptein JNC Kennedy RE, (figuur 1), wat binnekort 'n baie aktiewe rol sou speel om Marconi te help met verdere eksperimente en dan om die eerste draadlose stelle op te stel wat slegs drie jaar later op die slagveld ontplooi sou word  .
Fig 1 Kapt J N C Kennedy RE
Museum van die weermagkommunikasie, Blandford
Tydens hierdie toetse, en in daaropvolgende eksperimente oor land rondom Bournemouth en oor die see tussen daar en Alumbaai op die Isle of Wight ('n afstand van ongeveer 23km), het Marconi betroubare kommunikasie verkry met behulp van vertikale draadantennas tot 37m lank en verbind met die aarde aan die een kant. Hierdie monopool, soos ons dit vandag sou noem, het spoedig bekend gestaan ​​as die "Marconi -antenna". Die sender (figuur 2a) het bestaan ​​uit 'n induksiespoel wat 250 mm ontladings tussen die sfere van 'n vonkgaping kan produseer wanneer dit in serie met 'n Morse -sleutel bedien word met 'n 14V -battery van 0bach -selle wat 6 tot 9 A. lewer. die natuurlike resonansie van sy antenna vir, enige mate van afstemming en, met 'n soortgelyke opset by die ontvanger, was destyds 'n 'gewone lugwerk' . Die ontvanger (figuur 2b) het gebruik gemaak van Marconi se eie weergawe van die koherer - 'n vorm van skok opgewonde skakelaar - wat tussen die antenna en die aarde verbind is as die detektor van die elektromagnetiese golwe. Nadat hy op 'n elektriese impuls gereageer het, is die koherer in 'n nie-geleidende toestand herstel deur 'n 'tapper' wat binne 'n terugvoerkring werk. Die Morse-kode-uitset van die ontvanger is daarna visueel op die papierband van 'n meganiese aangedrewe inkdrukker vertoon.
Fig 2. Die Marconi -sender en -ontvanger
Dit was die gevolg van die jaarlikse maneuvers van die Royal Navy in die somer van 1899 wat direk 'n belangrike rol gespeel het in die oorlogskantoor se besluit om Marconi se draadlose apparaat saam met die Britse magte na Suid -Afrika te stuur toe die oorlog net 'n paar maande later uitbreek. Tydens hierdie maneuvers was drie skepe, HMS Alexander, Europa en Juno, toegerus met die draadlose toerusting van Marconi, terwyl Marconi self aan boord van Juno was, wat onder bevel was van kaptein Jackson RN . Die oefening het die vorm aanneem van 'n vloot ontmoeting tussen twee eskaders, waarvan slegs een met draadloos toegerus was en dus ver buite die visuele omvang kon kommunikeer. Die apparaat van Marconi het uitstekend gevaar, onder tipiese vlootoestande en 'n maksimum kommunikasiebereik van 136 km is aangemeld. Die boordantenne, weer die enigste frekwensiebepalende element in die stelsel, is aan die boonste boonste mas vasgemaak en bestaan ​​uit ongeveer 50 m draad wat na die onderste na-brug loop waar die apparaat gehuisves is. Draadlose seine, bedags en nag uitgeruil, het nie net die taktiek van kaptein Jackson se eskader baie gehelp nie, maar bewys ook die doeltreffendheid van Marconi se 'jigger', 'n transformator tussen die antenna en die sender en ontvanger. Die gebruik daarvan het 'n merkbare toename in sensitiwiteit, en dus in omvang, meegebring en het die beginsel van impedensie -ooreenstemming bepaal - self 'n groot tegniese vooruitgang. Die gebrek aan beduidende tuning of selektiwiteit, behalwe vir die spesifieke lengte van die antenna, beteken egter dat slegs een sender op 'n slag kon werk as oorweldigende inmenging vermy sou word. Dit sal nog 'n jaar duur voordat Marconi die beginsel van 'sintonie' van Oliver Lodge aanvaar (wat ons nou resonansie noem) om die skerpte van die stem van sy ontvanger aansienlik te verbeter  Eers dan sou dit moontlik wees om die gewenste transmissie uit die kakofonie te kies geraas wat veroorsaak word deur die impulsiewe vonke van baie senders, wat almal op dieselfde tyd werk.
Met die oog op wat binnekort op die Suid -Afrikaanse veld sou volg, was die sleutelrol wat die vertikale draad in die kommunikasieproses gespeel het, van kritieke belang. Dit was een van Marconi se mede -landgenote, 'n professor AscoIi, wat die optimale lengte bepaal het toe hy aangetoon het dat "die lengte van die golf vier keer die lengte van die vertikale geleier was". Hierdie resultaat en die erkenning deur J.A. Fleming, na aanleiding van Marconi se lesing oor die instelling van elektriese ingenieurs in 1899, sou die belangrikheid van die kwaliteit van die aardaansluiting deurslaggewende faktore wees wat die prestasie van die draadlose toerusting wat naby Kimberley ontplooi is, net 'n paar maande later kon verduidelik.
3 VOORBEREIDINGS VIR OORLOG
Brittanje onderskat beslis die wil van die Boere om te veg en hul vindingrykheid om dit te doen sodra vyandighede begin het. Teen 14 Oktober 1899, net drie dae nadat die eerste ondersoekskote uitgeruil is, was die dorpe Kimberley en Mafeking, plus hul laer Britse troepe, onder beleg. Twee weke later het Ladysmith dieselfde lot gely. Ook op 14 Oktober vaar drie afdelings infanterie plus ondersteunende kavallerie uit Southampton na die Kaap. Daarmee saam het ses ingenieurs die Marconi Company (mnre. Bullocke, Dowsett, Elliott, Franklin, Lockyer en Taylor), 'n paar RE-sappers, die nodige hande-arbeid (figuur 3), sowel as vyf sogenaamde draagbare draadlose stasies, saamgestel. van die destydse Marconi -apparaat. In bevel van die RE -afdeling was kaptein Kennedy, nou 'n erkende deskundige in die gebruik van draadloos.
Fig 3 Marconi-ingenieurs en Royal Engineers-sappers in Suid-Afrika 1899 (GEC-Marcopni-argief)
Dit was oorspronklik die bedoeling dat die draadlose stelle gebruik sou word vir kommunikasie van skip tot wal deur dit by die aflaaipoë te ontplooi. Deur dit te doen, is gehoop om die proses van die landing van massas mans, winkels, perde en en die ander hindernisse van oorlog te koördineer. Kort nadat hulle in Desember 1899 in Kaapstad aangekom het, het Bullocke egter op versoek van kaptein Kennedy 'n vertoning gelewer van die toerusting se vermoëns vir die generaal, sy personeeloffisiere en militêre besetters by die Kaapstadse kasteel. Dit het suksesvol afgeloop, alhoewel die afstand wat aangedui is, slegs 'n teken was ''n paar honderd meter' . Ongetwyfeld beïndruk deur hierdie prestasie en versterk deur Kennedy se eerstehands verslag van die resultate op Salisbury Plain, het die beplanningspersoneel besluit om die vyf draadlose stelle en hul operateurs aan die voorkant te ontplooi, en Marconi se ingenieurs het aangedui dat hulle bereid is om die toerusting te vergesel en voor te berei vir aksie.
Nóg die Britse bevelvoerders in Suid -Afrika wat op pad was na die binneland, nóg hul regering tuis, het baie waardeer hoe deeglik president Kruger op oorlog voorberei het. Sedert die aborsiewe Jameson -aanval van 1896 wat probeer het om die beheer van Transvaal van die Boere af te werp, het hy aansienlike hoeveelhede wapens en ammunisie opgegaar. Teen Julie 1899, na die onderbreking van gesprekke met die Britse hoë kommissaris sir Alfred Milner, het oorlog onvermydelik gelyk en was Kruger voorbereid. Benewens sy Kommandos, was sy Staats Artillerie ook goed toegerus en goed opgelei, veral danksy die steun wat Duitsland aan die Boererepublieke gegee het. Signalering het ook hoë prioriteit geniet en die telegrafiese kommunikasienetwerke van die Republieke is die afgelope paar jaar vinnig uitgebrei. Reeds in 1897 het die staatstelegraafdepartement in Transvaal, en die wat die spoornetwerk ondersteun, begin om hul lyne op te gradeer en telegraafoperateurs op te lei volgens die telling . Die netwerk het uiteindelik so omvangryk geword dat met die uitbreek van die oorlog al die Boere -lagers rondom Ladysmith in kontak was met mekaar en met hul hoofkwartier in Pretoria, en heliograwe in algemene gebruik was . Maar drade en kabels is kwesbaar vir aanval en 'tik', 'n kuns waarin die Boere goed vertroud was, en die 'Helio' het nie snags gewerk nie. .
Kruger se hoofbestuurder van Telegraphs, ene CK van Trotsenburg, was 'n bekwame ingenieur wat die ontwikkelinge in die wêreld van draadlose kommunikasie met groot belangstelling gevolg het en dus in staat was om 'n oplossing te bied. Hy het reeds die verskaffing van geskikte draadlose telegrafietoerusting vir die forte ondersoek en kwotasies ontvang vir die nodige apparaat van mnre Siemens en Halske in Berlyn, die Societe Industrielle des telefone in Parys, en die interessantste nog van die Wireless Telegraph and Signal Company , Bpk in Londen - Marconi se eie onderneming. Nadat Meneer van Trotsenburg in Julie Europa besoek het om die toerusting van elke onderneming te ondersoek, besluit hy ten gunste van die Duitse apparaat (figuur 4) en 'n bestelling vir ses stelle vonkeltelegraafinstrumenten (vonk -telegraafinstrumente) is op 24 Augustus 1899 by Siemens en Halske geplaas  . Dit was bykomend tot die heliografieë, seinvlae, kompasse en veldbrille wat die onderneming reeds aan die Boere  verskaf het. Die draadlose toerusting is behoorlik opgebreek en op vyf skepe gelaai, waarskynlik in die belang van veiligheid, wat vroeg in Oktober 1899 vanaf Hamburg na Suid -Afrika gevaar het.
Fig 4. 'n Rekonstruksie van die Siemens- en Halske -ontvanger wat aan die Boere (Siemens AG) verskaf is
'N Interessante eenkant as hierdie punt is om op te let na Marconi se reaksie toe hy uiteindelik oor hierdie verwikkelinge 'n woord bereik het.In 'n toespraak by The Royal Institution op 2 Februarie 1900, nadat genoem is dat die Boere probeer het om draadlose toestelle te bekom, het Signor Marconi gesê : "Ek hoef amper nie by te voeg dat, aangesien ons geen apparaat aan iemand verskaf het nie, die Boere moontlik nie een van ons instrumente kon bekom nie". Wat hy nagelaat het om te sê, was dat sy onderneming baie bereid was om met Kruger sake te doen! Dit het geblyk dat Kruger se magte nooit die Siemens -draadlose apparaat sou sien nie. Teen die tyd dat die ses stelle, hul maste, versamelaars en ander toebehore in Kaapstad aangekom het, het daar reeds oorlog uitgebreek en die toerusting is in beslag geneem deur die Doeane. Die woord hieroor het kaptein Kennedy binnekort bereik en hy het die buitegoed behoorlik ondersoek en sommige van die elemente daarvan kannibaliseer vir gebruik met sy eie apparaat wat binnekort ontplooi word .
4 DRAADLOOS MET DIE LEERMAG
In hul eerste week van Desember 1899 het Marconi se ingenieurs, Kennedy's sappers en die vyf "draagbare draadlose installasies" Kaapstad verlaat na De Aar, 'n belangrike spoorwegaansluiting en verspreidingspunt vir Britse troepe wat noordwaarts na die beleërde dorpe Kimberley en Mafeking ( figuur. 5). Sekere tekortkominge in die verskaffing van toerusting was reeds duidelik. Die belangrikste was die gebrek aan geskikte maste of pale waarmee die draadantennas ondersteun kan word. Aangesien die antennas die belangrikste elemente in die stelsel sou wees, was dit ernstig. Die pale wat by die Marconi -toerusting voorsien is, was te lywig vir gebruik in die veld en is weggegooi terwyl dié uit die doeanehok in Kaapstad ewe ongeskik was. Daarom is besluit om plaaslike bamboespale van 9 m te gebruik wat aan mekaar vasgemaak kan word om 'n voldoende hoogte te bereik. Boonop is daar haastig 'n bestelling geplaas vir 'n aantal ballonne en vlieërs van die Royal Engineers Balloon School in Aldershot. Dit sou dan die paar wat Kennedy kon leen vergroot, en sou verseker dat hy en sy manne die drade op een of ander manier kon opsteek.
Fig 5. Suid -Afrika ten tyde van die Boereoorlog
Van De Aar is drie van die stelle, plus hul burgerlike operateurs, na die militêre kampe in Orange River, Belmont en Modderrivier oorgeplaas met die doel om draadlose kommunikasie tussen hulle te bewerkstellig. Boonop is daar ook 'n draadlose stasie in Enslin opgerig, ongeveer 27 km van Modder af (figuur 6), waar volgens Bullocke lord Methuen, bevelvoerder van die 1ste infanteriedivisie, 'n verrassing 'van die Boere vrees.
Terwyl hy van Kaapstad af op pad was, was die draadlose kontingent getuie van hul eerste ernstige Suid -Afrikaanse donderstorm en het berig dat die gepaardgaande weerlig "die aanskoulikste is wat ons nog ooit gesien het". Dit is aan Bullocke bevestig deur die wat weet dat sulke pirotegnieke op daardie tydstip byna daagliks in daardie deel van die wêreld plaasgevind het. Dit het hom behoorlik aangespoor om in sy brief van 11 Desember aan die maatskappy tuis in EngIand op te merk dat dit 'n 'heerlike tyd vir Xs' sou wees, die gepaardgaande atmosfeer wat draadlose kommunikasie so ontwrig het.
Fig 6. Enslin kamp, ​​1899
By die opstel van die toerusting 'n week later, het Bullocke berig dat pogings om te kommunikeer tussen De Aar en Oranjerivier, ongeveer 112 km van mekaar, tevergeefs was. Hy het gesê dat hy ''n krullerige antenne van ongeveer 18 m hoog en 'n goeie aarde' gebruik het, maar ondanks dit kon hy nie die gebrek aan sukses verduidelik nie. Probleme was volop. Kennedy, op De Aar, het vlieërs gebruik, maar daar was nie genoeg wind om die dag te kan vlieg nie. Toe dit moontlik was, kon hy 'n draad tot 'n hoogte van 152 m eVeer, maar het ook nie daarin geslaag nie, want Elliott, by Oranjerivier, het sy paal gebreek . Maar hulle het hardnekkig volgehou en aan die einde van die maand sukses behaal toe daar kontak gemaak is tussen Oranjerivier en Modderrivier, 'n afstand van 80 km, maar slegs deur 'n tussen- of aflosstasie in Belmont te gebruik, en sulke prestasies was min.
5 SUKSES IN DIE SEEVLOT
Die vooroorlogse vlootmaneuvers van 1899 was baie belangrik in die geskiedenis van draadloos in die algemeen en militêre draadloos in die besonder.
Pogings om die Marconi -toerusting betroubaar in die veld te laat funksioneer, duur nog ses weke voort, maar is vir minstens die helfte van die tyd in die wiele gery omdat die meeste stelle onbruikbaar was.As sikloniese stofstorms die bamboesmaste nie geskeur het nie, of as bliksemafval die koherente oorweldig het, was die wind óf te swak om die vlieërs te laat vlieg, óf so erg dat dit die ballonne sou skeur. Nie verrassend nie, het die direkteur van Army Telegraphs op 12 Februarie 1900 bevel gegee dat die drie stelle langs die Kimberley -lyn afgebreek moet word. Hierdie lot het spoedig gevolg vir die twee ander wat 'n maand tevore gestuur is, saam met mnre Bullocke, Taylor en kaptein Kennedy, om by generaal Buller se magte aan te sluit om die beleërde stad Ladysmith  te verlig. Aangesien nóg die werknemers van Marconi, nóg kaptein Kennedy, wat hy as 'n redelike verklaring vir hierdie toedrag van sake beskou het, kon bied, het adjudant -generaal sir Evelyn Wood die draadlose toerusting na die Royal Navy in Simonstad gestuur, waar hy geglo het dat hulle moontlik gebruik daarvoor.
Die gebrek aan sukses van die weermag met hierdie haastig saamgestelde Marconi-apparaat, om watter rede ook al, het die Royal Navy nie daarvan weerhou om die weggooide draadlose stelle aan boord van vyf kruisers te plaas wat 'n blokkade in Delagoabaai, Portugese Oos-Afrika, bedryf nie. Die admirale onthou net te goed hoe effektief draadloos was tydens die maneuvers net die jaar tevore. Die besondere taak wat die koninklike vloot nou in die gesig staar, was om te stop en enige handelaars te soek wat na die hawe van Lourenco Marques (nou Maputo) is en wat verdink word van die vervoer van smokkelaars wat vir die Boere bestem was. Enige maatreël wat dit sou help, was welkom en effektiewe skip-tot-skip-kommunikasie het beslis in die kategorie geval. En so is die draadlose apparaat na die Delagoabaai -eskader oorgeplaas en op 17 Maart 1900 is 'n stel in die kruiser HMS Thetis aangebring (figuur 7), wat dus die eerste vlootvaartuig geword het wat draadlose toerusting in 'n aktiewe oorlogsteater vervoer het. Binnekort sou haar susterskepe, HMS Forte, Magicienne, Dwarf en Raccoon op dieselfde manier toegerus word en die blokkade -operasie is ernstig voortgesit . .
Fig. 7 HMS Thetis toon die verlengde mas wat die antenna dra
In teenstelling met die onlangse somber resultate op die land, was draadlose kommunikasie op see 'n ongekwalifiseerde sukses. Die gebruik daarvan was vir die vloot van onskatbare waarde, want nie net kon die kruisers 'n wyer soekgebied dek terwyl hulle steeds in aanraking met mekaar was nie, maar gesamentlike optrede was moontlik terwyl beide buite sig en hul steengroef was. Boonop was spoedige kommunikasie moontlik tussen die skepe op see en die opperbevelhebber in Simonstad, ongeveer 1600km daarvandaan, deur die Magicienne, wat anker in die baai lê, te gebruik om boodskappe oor te dra via 'n landlynskakel na die strand en, vandaar, via die telegraafnetwerk na die Kaap.
Om die draadlose toerusting effektief te gebruik, is dit nodig dat die maste van die skepe verleng word om die langdraadantenne te akkommodeer. HMS Thetis, onder bevel van kaptein Stokes-Rees, het haar vir hierdie doel behoorlik tot 'n hoogte van 44 m bo die waterlyn verhoog. Daarna was sy toegerus met 'n horisontale tweeledige antenna, wat so suksesvol was dat dit daarna die standaard installasie op vlootvaartuie geword het.
Die draadlose toerusting bly in diens by die Royal Navy tot in November 1900 toe dit uiteindelik stoor is weens die verandering in die aard van die oorlog op land. Die Boere, alhoewel hulle terugtrek, is geensins verslaan nie. Gedurende die volgende 18 maande het hulle 'n bitter guerrilla-veldtog gevoer teen 'n Britse leër wat nou byna 'n halfmiljoen man onder bevel van generaal Lord Kitchener getel het. Draadloos het nie verder 'n rol gespeel nie. Dit het sy onmiddellike doel gedien, en hoewel dit 'n mislukking op land was, het dit 'n nuwe era vir die vloot ingelui. Die sukses daarvan in Delagoabaai, tesame met die ervaring van die vlootmaneuvers in 1899, was ongetwyfeld agter die besluit van die Royal Navy om 42 skepe en agt kusstasies in Brittanje teen die einde van 1900 [draadloos] toe te rus .
6 'N MODERNE PERSPEKTIEF
Daar is baie geskryf oor die mislukking van die draadlose toerusting wanneer dit deur die weermag probeer word, maar minder het verskyn oor die sukses wat behaal is deur die Royal Navy. Daar moet op gelet word dat elke diens die toerusting vir ongeveer dieselfde tyd gebruik het, en in beide gevalle is dit deur dieselfde ses ingenieurs van die Marconi -onderneming opgestel en bedryf, en tog was die prestasie daarvan aansienlik anders in die twee teaters van bedrywighede. 'N Mens moet vra waarom dit so moes gewees het.
Toe draadloos op die Suid -Afrikaanse veld so teleurstellend was na die gunstige berigte wat gevolg het op die demonstrasies van die Salisbury -vlakte in 1896 tydens die vlootmaneuvers van 1899, was Signor Marconi se onmiddellike reaksie om die militêre owerhede te blameer vir "hul gebrek aan behoorlike voorbereiding" deur nie die korrekte pale te verstrek om die antennas te ondersteun nie. Sommige waarnemers nader aan die toneel het ook voorgestel dat dit te wyte was aan "die yster in die heuwels", terwyl Marconi se eie ingenieurs, hoewel hulle simpatie gehad het met die mening van hul werkgewer, ook van mening was dat die omgewing van die noordwestelike Kaapkolonie, beide geologies en meteorologies, het moontlik 'n bietjie meer daarmee te doen gehad. Die daaropvolgende sukses wat die vloot behaal het met dieselfde toerusting, maar in 'n heel ander omgewing, lei tot die gevolgtrekking dat antennas, geologie, meteorologie en die seisoen van die jaar die skuld is.
Soos genoem, het die 'gewone lugwerk' wat met die Marconi -toerusting gebruik is, beteken dat die spesifieke frekwensie waarop 'n sender maksimum energie uitstraal uitsluitlik bepaal word deur die lengte van die vertikale draad, hetsy aan mast, vlieër of ballon, sowel as deur die kwaliteit van die elektriese verbinding met die aarde hieronder. In wese, as die draad 'n kwart golflengte lank was en die aardverbinding gesond was, sou die stelsel op sy doeltreffendste gewees het, maar slegs teen die spesifieke frekwensie. Die implikasie hiervan vir die Britse leër toe hy probeer om die toerusting met tydelike antennas te gebruik op wat beskryf word as die "droë, sanderige vlaktes van die Noord -Karroo", was dat daar nie twee draadlose installasies was wat presies op presies werk nie dieselfde frekwensie omdat die antennelengtes so veranderlik was en die aardaansluitings so swak was.Hierdie fundamentele probleem is tot 'n mate geneutraliseer deur die gebrek aan selektiwiteit elders in die primitiewe stelsels en deur die wesenlik breëband -aard van die vonk -senders. Maar die swak aardverbindings sou ook 'n verlies tot gevolg gehad het, wat weer die hoeveelheid krag wat deur die antenna uitgestraal is en wat deur die grondgolf uitgestraal is, aansienlik sou verminder het, wat byna seker die manier van seinverspreiding was by die soort frekwensies wat betrokke was.
Aangesien die Marconi -ontvanger uit weinig meer as 'n koherer bestaan ​​het, was sy prestasie, en dus die omvang waaroor kommunikasie moontlik sou wees, heeltemal afhanklik van die krag wat deur die senderantenne uitgestraal word en van die elektriese geleidingsvermoë van die grond onder die antennas en tussen die draadlose stasies self. Bullocke en sy manne waardeer dit tot 'n mate omdat daar berig is dat "blikkies blik" (waarskynlik gegalvaniseerde yster) onder die antennamaste begrawe is om sake te verbeter, maar dit het niks gehelp nie, omdat ander natuurverskynsels ook daarteen saamgesweer het.
'N Paar jaar later het Vice  aangetoon dat die grondgeleiding suidwes van Kimberley tipies tussen 6,5 en 10 mS/m was met 'n frekwensie van 500 kHz, (figuur 8). Na 'n raaiskoot sou Marconi se toerusting moontlik van 500kHz tot ongeveer 4MHz gewerk het, afhangende van die lengte van die antenna wat eintlik afgebeeld is, en daarom sou 'n mate van variasie in die geleidingsvermoë oor die reeks verwag word. Wat dit ook al was, hierdie waardes moet vergelyk word met die 14mS/m by 1 MHz wat tipies is van Salisbury Plain, die plek van soveel van Marconi se vroeë eksperimente . Die antennas sou nie net meer doeltreffend in Engeland gewees het nie, maar die grondgolf sou ook minder verswakking ondergaan het namate dit ook op die oppervlak van die meer geleidende aarde gepropageer het. In teenstelling hiermee sou die aansienlik hoër geleidingsvermoë van die seewater (4000 mS/m) aansienlik verbeter het, sowel as die prestasie van die antennas en die voortplanting oor die see, as dit deur die Royal Navy gebruik word. Of dit nou in die Atlantiese Oseaan in 1899 of in die Indiese Oseaan minder as 'n jaar later was, is nou duidelik 'n rede vir die konsekwente sukses van die Royal Navy met draadloos.
Fig: 8. Kaart van grondgeleiding in Suid -Afrika na Vice 
Daar is 'n addisionele belangrike faktor wat ook in ag geneem moet word en dat ook gereeld deur Marconi se ingenieurs aan die voorkant kommentaar gelewer is: die intensiteit van die weerlig en die verlammende effek wat dit op die koherente in die ontvangers gehad het. In sekere dele van Suid -Afrika is een van die streke van die wêreld waarin erge weerlig slegs 'n werklikheid is gedurende die somermaande . Gemeet aan die aantal weerligstrale per vierkante kilometer per jaar, het die streek suidwes van Kimberley tipies drie tot vyf sulke gebeurtenisse wat hoofsaaklik tussen November en April plaasvind, die hoogtepunt van die somer op die suidelike halfrond (Figuur 9). Dit was juis toe die Britse weermag gehoop het op nuttige diens van sy geheime wapen, die draadlose apparaat van Marconi. Daarteenoor weer eens, die vlak van weerligaktiwiteit vir die hele Britse Eilande oorskry nooit een flits per vierkante kilometer per jaar nie , en daar is niks aangemeld tydens Marconi se betogings op Salisbury -vlakte of tydens die maneuvers op see in 1899 nie Toe die Royal Navy sy Delagoabaai-eskader gedurende Maart die volgende jaar met hierdie weggooide draadlose stelle toegerus het en dit dan gedurende die wintermaande gebruik het, was daar geen hemelse pirotegnieke nie. Die skepe het dus nie net baat by beter antennas en voortplantingstoestande nie, maar die sein -tot -geraas -verhouding sou in moderne tale ook baie beter gewees het, gegewe die afwesigheid van weerlig en die gepaardgaande X's wat die weermag so geteister het. 'n paar maande tevore op die grond.
Fig 9. Kaart van weerligstraalblitsverspreiding in Suid -Afrika. Hoe donkerder die kleure, hoe meer gereeld word die weerlig (Eskom )
Die geskiedenis van draadloos is vol stories oor die oorsprong daarvan, maar waarskynlik is niks interessanter as die beskrywing van die eerste gebruik daarvan in 'n militêre konflik nie. Dat dit eintlik meer as 'n eeu gelede tydens die Boereoorlog plaasgevind het, is 'n feit wat op sigself die moeite werd is om op te teken, maar om slegs die teleurstellende prestasie wat Marconi se apparaat behaal het toe dit in diens geneem is in 'n rol waarvoor dit nooit bedoel was nie, op te teken vertel die volle verhaal. Dit kan so maklik voorgestel word as 'n ondeurdagte poging om 'n revolusionêre tegnologie te gebruik voordat dit gereed was, maar dit sou wees om die prestasie op see heeltemal te ignoreer. Om redes wat destyds nie verstaan ​​is nie, kon draadloos die weermag nie bystaan ​​nie, maar dit het homself meer as bewys aan boord van die skepe van haar majesteit. Ons weet nou dat daar baie faktore betrokke was, veral die geofisiese toestande wat in Suider -Afrika geheers het. Hulle het waarskynlik meer as enigiets anders die uitkoms van hierdie eerste gebruik van draadloos in oorlogvoering bepaal.
Cameo -rolle van noemenswaardige figure
Alhoewel hulle slegs 'n voetnoot in hierdie spesifieke konflik verdien het, moet die volgende akteurs genoem word:
Die 26-jarige Winston het as oorlogskorrespondent vir The Morning Post gewerk, waartydens hy gevange geneem is, in Pretoria gevange gehou is en daarna ontsnap het om weer by die Britse weermag aan te sluit.
In 1900 het hy vrywillig as draagbaar vir die Natal Indian Ambulance Corps gewerk en het hy 1100 Indië -vrywilligers gewerf. Hy het die Boereoorlogmedalje saam met 37 ander Indiërs ontvang.
Hy het tussen Maart - Junie 1900 as vrywillige dokter in Bloemfontein (Langman Veldhospitaal) gedien. Hy het die feit bekend gemaak dat 14 000 van die 22 000 soldate wat in die vyandelikhede gedood is, eintlik aan siekte gesterf het. Hy het ook 'n pamflet geskryf ter verdediging van die oorlog getiteld: "The War in South Africa: Its Cause and Conduct".