Jan | 2018 | MaanKind
Shit happens! Net nie met my nie?
Verandering is onafwendbaar en tyd, die mens, die volmaan en die getye, die lewe en die seisoene rol meedoënloos voort. Siklusse kom en gaan, politiek verander, en tegnologie verander ons lewe op wonderlike, maar skrikwekkende maniere. Alles kom en gaan. Liefde ook. Mense sweer ewige trou en skei terwyl hulle nog aan die troue afbetaal.
Net so verander dinge in ons land. And shit happens. Oral, nie net by ons nie. Daar is die klomp wat skree: eindtye, dis die laaste van dae. Dan dink ek weer, ons leef eintlik in wonderlike, gesofistikeerde tye. My ouma was in 'n konsentrasiekamp in die ABO. My ma was 'n kind tydens WWII en het grootgeword met die kosskaarstes van die nagevolge daarvan. Wat maak ons geslag so spesiaal dat ons nie kan of wil glo dat shit inderdaad happens nie? As dit nou gehelp het om te kerm daaroor, het ek op my balkon gaan staan en my frustrasies onder die donkermaan uitgeskreeu. Maar nou hoor net my maters dit as ek kla, en nie een van hulle is by magte om hulleself te help teen die frustrasie van alles nie, en allermins kan hulle my help.
As mens dink aan die verskrikking van vorige oorloë, die wreedheid van slawery 'n skrale paar honderd jaar gelede, openbarte teregstellings, heksejagtery in die middeleeue, martelbanke en pyninstrumente, gladiators in arenas, dan wonder ek soms of die ritse moorde, kindermishandeling, gesinsgeweld nie maar net meer moderne maniere is om die inherente wreedheid en bloedbelustigheid van die mensdom te bevredig nie. Kuberboelies en sosiale mediaveldtogte wat geloods word deur leunstoelaktiviste is dalk die nuutste vorm van eeue oue wreedheid. Die menslike drange en motiewe wat hierdie gedrag veroorsaak, bly dieselfde, dis net die platform wat verander.
Net so verander die aarde se struktuur. Weerpatrone, geografiese veranderinge, natuurrampe, ystydperke en meer. Daar is soveel ingrypende veranderinge waarvan ons weet. As mens kyk na die geskiedenis en lae waarop gebou is in stede soos Londen en die hawestad Jaffa in Israel, sien jy hoeveel beskawings het al gekom en gegaan. Londen se Groot Vuur van 1666 was maar net een van 'n paar. Lees daaroor hier. Pompeii, die legende van Atlantis en 'n stad onder die see in Alexandria, is maar net 'n paar bekende voorbeelde van vorige beskawings wat deur rampe verwoes is. Vandag is bekend gemaak dat die wêreld se grootste onderwatergrot in Meksiko ontdek is, met artifakte en menslike oorblyfsels van die Mayas.
Wat maak die tydperk waarin ons lewe dan nou so spesiaal dat ons nie aan aardbewings, vure, vuurspuwende berge en ander natuurrampe onderwerp moet word nie?
Ek WHUL nie!
Maar ek moet. Moet? Dalk nie, maar daar is 'n groot verskil tussen moet, kan en wil. Wanneer twee partye verskil oor iets, oor 'n keuse wat gemaak moet word, raak al die permutasies van moet, kan en wil met die verskillende partye en verskillende keuses nogal ingewikkkeld.
Hoe dikwels het jy nie al 'n kleintjie hoor sê, ek WHUL nie? Meestal moet die arme kind hom maar onderwerp aan die gesagsfiguur se wil, dikwels ook vir sy eie beswil.
Keuses is nooit maklik nie, en as mens voor 'n keuse te staan kom, is dit nie altyd 'n Maklik-Moeilike keuse nie. Dikwels is dit Moeilik-Moeilik. Niemand kan die gevolge van 'n keuse voorsien nie, en dikwels is die gevolge van 'n keuse hartverskeurend, al was dit op daardie moment die beste keuse onder die omstandighede. Ons moet net altyd bly glo dat dit tóé die regte keuse was, en dat 'n ander keuse nie noodwendig beter gevolge sou hê nie. Ons is mos baie goed daarmee om illusies te leef. Ek hoor onlangs hoe 'n middeljarige geskeide man praat van sy skoolliefde met die mooi lyf, en hy dink daaraan om haar op te soek. Uhm, ja? Sy is dalk nou oud en verrinneweer, vol skete; of dalk nie. Die punt is ons weet nie wat die uitkoms van die opsie wat ons nie neem nie, sou wees nie. Sekerlik sou dit sy eie uitdagings hê.
Alle gegewe situasies is eintlik neutraal, dit hang af van jou eie perspektief, hoe jy na die situasie kyk, aan watter kant jy staan.
Ego. Trots. Koppigheid. Ego is baie mense se ondergang. Tog te dikwels WHUL ons iets, ten spyte van alle aanduidings dat dit nie die beste/regte ding is om te doen onder die omstandighede nie. Wie wen in enige konfliksituasie? Die werklike verloorder is die een wat nie kan erken hy het verloor nie. En is dit noodwendig 'n verlies?
Verlies het baie vorme – Die verlies van 'n ongebore baba. Die verlies van vertroue. Die verlies van onskuld. Die verlies van lewens. Verlies is so 'n deel van ons lewe, wat geïntensifiseer word in moeilike en oorlogstye. Die verwerking van verlies is wat ons laat groei, wat van ons mense maak wat uiteindelik vorentoe die beste keuses maak.
So dikwels ontneem ons onsself ook van iets omdat ons dink dit is die regte ding om te doen. Ons is bang, want keuses is finaal. Sou 'n mens iets wat deur 'n keuse van jou ontneem word, ooit weer kan terugkry as dinge anders verloop?
Dan is dit soms bloot makliker om nie 'n keuse te maak nie en te wag vir die natuurlike vloei van die lewe.