Die poësie van die Generation of 27, 'n mylpaal in die Spaanse letterkunde Huidige literatuur
Frase deur Federico García Lorca.
Wanneer 'n internetgebruiker na "Generación del 27 poetas" soek, dui die resultate op die werk van outeurs soos Pedro Salinas, Rafael Alberti of Federico García Lorca. Daar is ook geskrifte van Dámaso Alonso, Jorge Guillén, Gerardo Diego, Emilio Prados, Vicente Aleixandre, Manuel Altoaguirre, Adriano del Valle, Juan José Domenchina en Pedro García Cabrera.
Hierdie lys bevat die skeppings van ander digters wat gedeeltelik verband hou met die generasie. Hulle is Miguel Hernández, León Felipe, José Moreno Villa, Fernando Villalón, Max Aub en Joaquín Romero Murube. Op dieselfde manier het die beroemde Chileense, Pablo Neruda was nou verbonde aan die groep se surrealistiese kunstenaars, veral Salvador Dalí.
1 Die generasie van '27
2 Eienskappe van die poësie van die Generation of 27
2.3.1 Sommige van die invloedryke opkomende subgenres in die Generation of 27
2.4 Die erfenis van die Spaanse Goue Eeu vereer
2.4.1 Gewilde poësie
2.5 Kreatiewe vryheid
Die generasie van '27
Dit was die naam wat gegee is aan 'n groep avant-garde literatore, skilders en intellektuele wat in 1927 ontstaan ​​het. Die rol van die stigters daarvan —Pedro Salinas, Rafael Alberti, Melchor Sánchez Almagro en Gerardo Diego— was om hulde te bring aan Luis de Gongora (1561 - 1627), toe driehonderd jaar van sy dood voltooi was.
Die voorlopers van die beweging beskou Góngora as 'die grootste eksponent van die barokliteratuur uit die Goue Eeu." Spaans. Die geslagskwalifikasie is egter deur Salinas self bespreek, wat bevestig het dat die lede van die groep nie aan Julius Peterson se konsep van 'generasie' voldoen nie. Hierdie historiografiese definisie word aan die hand van die volgende kriteria bepaal:
Min afstand tussen die geboortejare van sy lede. In die geval van die 27ste generasie het sommige van hulle ouderdomsverskille van tot 15 jaar gehad.
Soortgelyke akademiese en / of intellektuele opleiding. Alhoewel baie van hulle saamgeval het in die Madrid-studentekoshuis, Eran 'n kulturele broederskap met gemeenskaplike estetiese kenmerke en 'n gedeelde filosofie.
Persoonlike verhoudings. Om die waarheid te sê, is die lede van die Generation of 27 meer in pare of in trio's gegroepeer; dit was nie 'n baie samehangende groep nie.
Ingryping in eie dade van kollektiewe aard en die bestaan ​​van 'n 'generasiegebeurtenis' wat die vereniging van testamente veroorsaak. In hierdie punt, die huldeblyk van sy stigters aan Luis de Góngora en die "Sin Sombrero" -gebeurtenis is die twee belangrikste gebeure van die groep.
Die teenwoordigheid van 'n identifiseerbare leier (gids).
Geen bande of kontinuïteit met die volgende generasie nie. In hierdie verband is akademici van mening dat sommige van die lede - byvoorbeeld Miguel Hernández - lede van die Generasie van 36 was. Op dieselfde manier het Dámaso Alonso en Gerardo Diego in die land gebly ná die Spaanse burgeroorlog en 'n sekere verhouding met die Franco se lyn.
Generasie taal (soortgelyke styl).
Eienskappe van die poësie van die Generation of 27
Die digters van die Generation of 27 het hulself onderskei deur hul sosiale en politieke toewyding. Daarom was hulle nie skrywers wat net deur die genot van liriese komposisie gemotiveer is nie, aangesien hul lirieke 'n kommunikatiewe doel van sosiale veroordeling gehad het. Dus het poësie - soos die ander artistieke manifestasies van die beweging - 'n manier van uitdrukking en protes geword.
Aanhaling deur Miguel Hernández.
Hierdie tendens is te wyte aan die beurt van Spanje in die tweede helfte van die 1920's na 'n meer progressiewe samelewing met meer regte. Gevolglik is die skrywers van die Generation of 27 weerspieël die neiging van 'n land wat meer bereid is om in die wêreld te integreer. 'N Voorbeeld van toegewyde poësie is die gedig "Vir wie ek skryf" van Vicente Aleixandre; fragment:
'Ek skryf vir diegene wat my nie lees nie. Daai vrou wat
Hardloop in die straat af asof ek die deure gaan oopmaak
Of daardie ou man wat op die bankie in daardie plein slaap
dogtertjie, terwyl die ondergaande son met liefde haar neem,
omring jou en gly jou saggies in die ligte daarvan ".
Die digters van die beweging het 'n progressiewe opvatting van literatuur en kuns in die algemeen gehad. Dus, hulle was van plan om nuwe literêre vorms te ontwikkel om sodoende briewe opnuut te gee. Hierdie transformasie het egter nie 'n breek met die tradisie gesoek nie, omdat die doel nie was om die Spaanse poësie van die voorafgaande eeue te ontken nie.
Die skrywers van die Generation of '27 het probeer om integrasie tussen tradisionele liriese vorms en die opkomende subgenres van destyds te bewerkstellig. Naamlik, hulle was reaksionêre kunstenaars teenoor die gevestigde orde en het ander maniere gesoek om die wêreld raak te sien en te verstaan. Een van die grootste voorstanders van progressiewe poësie was Pedro Salinas.
Hieronder is 'n fragment van die gedig "Fe mía", deur Salinas:
'Ek vertrou nie die roos nie
soveel keer dat ek dit gedoen het
my met my hande.
Ek vertrou die ander nie
dogter van die son en geurmiddels,
die bruid van die wind.
Van jou wat ek jou nooit gemaak het nie
van jou dat hulle jou nooit gemaak het nie,
Ek vertrou jou, rond
ewekansige versekering ".
Sommige van die invloedryke opkomende subgenres in die Generation of 27
Surrealisme. Een van die bekendste voorbeelde van surrealistiese poësie uit die Generation of 27 is die digbundel Oor engele (seleksie) (1929) deur Rafael Alberti. Hier is 'n fragment van die gedig "Los angeles colegiales":
'Niemand van ons het iets verstaan ​​nie:
en ook nie waarom ons vingers van Chinese ink gemaak is nie
en die middag bars toe om boeke met dagbreek oop te maak.
Ons het net geweet dat 'n reguit, as u wil, geboë of gebreek kan word
en dat die dwalende sterre kinders is wat rekenkunde ignoreer ".
Kubisme. Een van die bekendste monsters is die kalligram Roos van die dood behaal deur Federico García Lorca wanneer ons die inligting het.
Die erfenis van die Spaanse Goue Eeu vereer
Afgesien van die bogenoemde Luis de Góngora, het die lede van die beweging die klassieke Quevedo, Lope de Vega en Garcilaso de la Vega omhels. Op grond van hierdie ou tekste, die digters van die Generation of '27 het nuwe style geskep deur daardie tradisie te vermeng met die avant-garde ideologieë van destyds.
Byna al die digters van die Generation of 27 het 'n baie innige verering vir gewilde liriese vorme getoon.. Onder hulle is die Romancero en die tradisionele Cancionero, asook die skeppings van Gil Vicente en Juan de Encina. 'N Voorbeeld van hierdie tendens is tasbaar in "El romance del Duero" van Gerardo Diego; fragment:
'Jy, ou Duero, jy glimlag
tussen jou silwer baarde,
maal met jou romanse
oeste wat sleg bereik is ".
Die digters van die Generation of 27 het komposisies met absolute vryheid op metrieke vlak en in die stilistiese aspek gemaak. Daarbenewens vrye vers was baie gereeld onder die outeurs van die beweging. Maar dit het hulle nie verhinder om 'n netjiese (en selfs versierde) taal te bereik nie. Hulle het gewoonlik metafore gebruik om hul surrealistiese boodskappe en visioene meer kragtig te gee.
Volledige pad na artikel: Huidige literatuur » goedere » gedigte » Die poësie van die Generation of 27