Waarom Meritokrasie maak nie die samelewing eerliker nie
Julle Liu, King's College in Londen
In die kern van Theresa May se redes vir die opheffing van die verbod op nuwe grammatika-skole in September was die eerste minister aangevoer, haar begeerte vir "Brittanje om die wêreld se groot meritokrasie te wees". 'N Maand later het dit weer op die konserwatiewe party-konferensie gesê, het sy gesê wat sy wil hê om 'n land te bou wat werklik vir almal werk, nie net die bevoorregtes nie
Deur die herwinning van 'n herhalende tema van Britse politici met haar fokus op meritokrasie, mag May beweer dat deur diegene wat uitblink en hard werk, beloon word, sal haar regering 'n regverdige samelewing bou in 'n land wat na die Brexit-stemming gebreek het. Maar sy moet waak: opvoedkundige meritokrasie is 'n fasade wat min belofte het om 'n regverdige of egalitêre samelewing te skep.
Dit was Michael Young - die vader van die joernalis en vryskool-stigter Toby Young - wat eers die term "meritocracy" in sy 1958-boek geskep het. Die opkoms van die Meritocracy. Dit was ook Jong, ironies genoeg, wat sy eerste volblaaide kritiek verskaf het. Sy boek is nou die beste bekend as 'n satire in 'n toekomstige samelewing waar meriete gedefinieer word as "IK-poging" en sosiale stratifikasie wat deur IK-toetsing bepaal word. Young se boek is duidelik geen manifes vir meritokrasie nie en dit hou min vooruitsig dat meritokratiese vorms van seleksie noodwendig billik sal wees, laat staan ​​egalitêr. Maar daar is ook 'n meer positiewe boodskap in die boek oor die verbetering van gelykheid van geleenthede as 'n manier om meritokrasie meer aanvaarbaar te maak.
In die praktyk was Young se idees oor gelykheid van geleenthede hoofsaaklik gefokus op opvoedkundige geleenthede. As 'n egalitêre, het hy betreur Brittanje se verdelende stelsel van sekondêre skole waaraan kinders deur die 11 + -eksamen gekies is, gebaseer op smal metings van IK. Hy ondersteun dus die ontwikkeling van nie-selektiewe omvattende sekondêre skole om die drieledige stelsel van grammatika, tegniese en sekondêre moderne skole te vervang. Hy het ook groter sosiale toegang tot hoër onderwys ondersteun deur sy bevordering van 'n oop universiteit wat was uiteindelik ingewy deur Harold Wilson se Arbeidshof in 1964.
So Young het breedgegee voordele gebaseer op verdienste, maar slegs wanneer dit gesteun word deur groter gelykheid in geleenthede. Wat hy nie ondersteun het nie, was 'n smal vorm van meritokrasie waar meriete beoordeel is volgens die resultate van onbetroubare vorme van IK-toetse wat tot hoogs ongelyke vorme van onderwys gelei het. hy was teleurgesteld om die term meritokrasie te vind, wat hy geskep het, wyd deur die regering van Tony Blair as 'n ideaal beskou word, sonder om bewus te wees van die probleme wat aangevoer is om dit by te woon.
Die politieke aantreklikhede van meritokrasie is duidelik en dit is algemeen aanvaar as 'n belangrike element in die ideologie van verskeie sentrum-links partye in Europa. meritokrasie is geïdentifiseer deur die Europese Unie as 'n belangrike kenmerk van onderwys en maatskaplike beleid om uit te kyk na binne die voormalige Sowjet-blok lande wat daarop gemik is om die Europese projek te betree.
In China, die Gaokao, 'n hoogs selektiewe toelatingseksamen vir die hoër onderwysstelsel, is weer in 1977 ingevoer ná die land se chaotiese tienjarige kulturele revolusie. As my Nuwe navorsing het getoon, deur die Gaokao as 'n meganisme vir meritokratiese seleksie te bevorder, is die Chinese Kommunistiese Party gesien as 'n baanbrekende stap weg van sosiale seleksie gebaseer op politieke affiliasie. Maar terwyl die Gaokao-seleksietoets voornemens was om meritokratiese seleksie te verteenwoordig, het dit regtig die voorregte van die nuwe elite gelegitimeer wat nuwe politieke en ekonomiese mag aangegryp het, aangesien China deur 'n tydperk van markhervorming gegaan het.
Die Gaokao het beteken dat laer sosiale groepe, soos die werkersklas en boere wat hul vorige sosiale sekerheid en welsyn verloor het, glo dat indien jongmense die eksamen aflê of slegs toegang tot nie-gesogte instellings verkry, hulle van minderwaardige intelligensie is. Dit het opgehou dat hulle die onbillikheid van 'n stelsel wat die kinders van stedelike beroepslui en politieke elite betref, meer geneig sal wees om toegang tot beter hoër onderwysgeleenthede te verkry. Terselfdertyd het dit die belangrikheid van die staat verminder om geld te spandeer op beleide wat sosiale ongelykheid tussen verskillende streke en tussen landelike en stedelike gebiede verminder.
'N Regverdiger samelewing?
Mei gebruik nou die belofte van 'n nuwe opvoedkundige meritokrasie as deel van haar beroep op die "net bestuur" - Teen die tyd dat volgehoue ​​sosiale ongelykheid en Brexit tot verdeling gelei het. Maar dit is nie duidelik nie indien en hoe 'n nuwe stel grammatika skole sal meer geleenthede bied vir opwaartse maatskaplike mobiliteit vir werkklaskinders.
Tog kan ons uit Young se voorspellings teken oor hoe 'n volwasse meritokrasie sal lyk. Sosiale status sal uitsluitlik bepaal word deur 'n noukeurige omskrewe verdienste en sosiale ongelykheid vir diegene wat agterbly, is 'n noodsaaklike byproduk om diegene wat uitblink, te beloon. Dit laat geen alibis toe vir mislukking nie en sal waarskynlik 'n harder en meer onvergewensgesinde tipe klasgenootskap wees as wat dit voorafgegaan het.
Ye Liu, Dosent in Internasionale Ontwikkeling, King's College London
Die begrip van die wortels van populisme is noodsaaklik om die opkoms en bedreiging vir demokrasie aan te spreek. Ons ...
Louis-Napoléon Bonaparte, heerser van Frankryk van 1848 tot 1870, was 'die mees entoesiastiese ondersteuner ...