Die Melktert Kommissie draal die stilte doof terwyl los gesprekke tussen stoele die tyd uitkoop. Ek asem my laaste teue van Mosambiek in terwyl haar vingers deur die ruite met my hare speel.
Ek wou dit onthou, dus is die getorring met letters niks minder as die kommentaar op die storie wat reeds in ons foto’s en flikkerbeelde afspeel nie. ŉ Storie waarin jy ook ŉ karakter is.
Meteens gluur die lyne my aan, wil weet watter letters ek aan hulle gaan hang en, soos die markte waar lappe en klere aan toue in die wind wil dans, soek ek ook die bont-baljaar wat jou ŉ stukkie Mosambiek laat beleef.
Ek sien hoe jy terug is in die dorp, jou gordyne in die nag oopmaak, opkyk na bo en wonder wat van die sterre geword het …
Soos dit met sommige stukke skryfwerk is, gaan dit wat ek bedoel het, dit wat daar staan en dit wat jy gedink ek daar geskryf het vyf verskillende goeters wees. Ek het partykeer gedink dis ŉ gediggie of woorde vir iemand van die teenoorgestelde geslag, net om later te besef dat Iemand dit eerder vir my geskryf het. Nog iets wat ek nie beplan het nie.
My reaksie op die sinnelose geweld het my gekonfronteer toe ek besef dat die Maforga vigskinders dié wêreld verlaat soos hulle hom betree het, as kinders. Die besigheidsman in my het die “col
Amper dadelik wou ek my van sulke gedagtes vervreem, maar soos die kinders het hulle blymoedig agter my aangehardloop oral waar ek geloop het, want sien: hulle is my wesies, my buite-egtelike skande wat net erkenning wil hê vir hulle bestaan. Kan ek die swart hoekies in my hart eien en voor my Bruidegom erken: “Ja, dis wat daar binne aangaan” en hulle vir die gekruisigde hande gee wat juis daarvoor betaal het.
Eers toe ek die waarheid in my eie hart deur die oë van my Vader sien kon ek die kinders van die land optel en op die heup rond dra. Kon ek die vreugde in hulle oë sien en hulle spore in die sand volg wat vir sommige net ses jaar daar gaan wees voor die wind dit uitvee …
Deur my venster het die wolke plek gemaak vir die maan, treurig en mooi. Dis amper twee weke gelede toe ons hierdie pad gery het, helder oordag. Met relatiewe skoon klere, wel ŉ bietjie geskend deur ŉ nag op die bus, maar nietemin skoner. Ons was soos die gestrykte klere ook onaangeraak, anders as nou.
Witbank. Gewoonlik is dié een van die min plekke in die dorp waar dit stil … um … rustig is, maar ek is nie in ŉ dorp nie. ŉ Emmer water hou die deur toe, eintlik baie handig, want sodra alles verby is kan jy sommer dadelik jou hande was. Die hele spoelaksie berus by goeie beplanning en koördinasie, want anders as die geriewe wat jy ken het hy nie ŉ klein reservoir met ŉ handvatsel wat water ontketen en jou soos ŉ laaste sug verlos nie.
Die gehuggies dwerg onder die reuse bene van die bos, eintlik stelte wat die blare kombers daar bó hou. Hier en daar skelm ŉ ranker op vir ŉ bietjie son, verder hou die bos hom vir homself. Eers na die derde dag sink die stilte in jou siel in en kom jy agter dat dit nie omgee waar jy gaan nie, dis rustig.
Plekke het ŉ manier om hulle eie merk in ons geheue-vaandels te maak en soos ons deur hulle dink wapper die vreugde wat ons daar beleef het. So, hoe kan ek nou vir jou wat nog nie in Mosambiek was, ŉ opvou vlerk tussen letters versteek waarmee jy die vlug kan baan? En jy? Waarmee sal jy my beur op die toere waar jou foto’s megastrukture van gevorderde samelewings postuur?
So in die naeltjie van Mosambiek teen die een sy van ŉ plantasie wat homself bos hou, vind ŉ gemeenskappie sy herd. Haar kinders se klere is soms minder as heel en magies duin onder hempies uit. Ja, ŉ snotstrepie is daar ook en die ogies glinster sku sou jy vir ŉ oomblik stop om die wêreld in hulle te sien.
Ritmies in die wieg so tussen gehuggies, bouvalle en slaggate deur spoel die kleure deur die ruite en skud en dans ons met dit tot ons saam met die kinders langs die bus hardloop en lag. Plantasies palmbome swaai heupe soms so ver soos die horison en vir iets soos R3 koop ons botteltjie-coke, van daai met die regte blik doppie.
Eintlik hou ek nie eens van die see nie. Was dit nie vir ŉ bietjie verspottigheid nie het ek seker ook nie eens geswem nie.
Kan ons na al die lees, dit wat ons gedink het ons soek, los, of selfs gedink het ons gaan kry – vergeet – en net die Man ontmoet vir wie Hy is.
ŉ Hele generasie het die Man wat daagliks tussen hulle was gesoek, terwyl Hy hulle eintlik deur die kruis wou vind …