Wat om nie te sê vir iemand wat onvrugbaarheid hanteer nie - ivbbble
Deur Claire Wilson, IVF babble se Content Editor
Vir baie mense wat vrugbaarheids probleme ondervind, sou u dink dat die emosioneelste deel van die reis die proses was, die aantal inspuitings wat u benodig, die afsprake wat u moes bywoon, die eindelose reise na die kliniek vir die vele ondersoeke wat u benodig.
En vir baie is dit 'n groot en eng element van die ervaring, maar daar is iets wat baie swaarder op die hart lê as u deur hierdie hartroerende proses gaan - ongevoelige woorde.
Ek en my man het vyf jaar gelede ons vrugbaarheidsreis begin. Ek het nie eers besef dat dit 'n probleem was nie, totdat ek 'n voedingkundige besoek het
Ek was onder die indruk dat ek aan die prikkelbare dermsindroom gely het en het gereeld vreeslike krampe ervaar, soms was dit so sleg dat ek in 'n sweet uitgebreek het en my pyn verdubbel het.
Ek was altyd 'n bietjie opgeblase en dit was een van die eerste dinge wat die voedingskundige opgemerk het.
Daarna het sy voorgestel dat ek 'n scan gaan doen, 'net om my gerus te stel dat dit niks is nie', was haar afskeidswoorde vir my.
Dit 'niks' blyk te wees van 'n 12 duim melon-grootte endometrioma siste wat aan my regter eierstok geheg is wat gedeeltelik agter my baarmoeder versteek was.
My konsultant was 'n bietjie geskok toe ek 'n operasie gedoen het om dit te verwyder. Wat 'n gewone uuroperasie moes gewees het, het byna vyf uur geduur.
Daar is ook aan my gesê dat ek nie IBS het nie, dit was waarskynlik ek endometriose en die massa wat hulle verwyder het, was 'n sjokoladesiste, 'n massa ou bloed wat gedurende jare van my baarmoeder ontsnap het.
Dit was 'n paar weke later dat ek en my man besef het dat ons probleme met vrugbaarheid het. Ons het nooit beskerming gebruik nie, want ons wou swanger raak, maar dit het nooit gebeur nie.
Dit was 'n groot skok, maar soveel dinge het begin sin maak, my swaar tydperke, die pyn en die konstante opgeblasenheid. Maar waarom het niemand opgemerk nie?
'N Hele aantal sondes, prodsels en flessies met bloed wat uit my arme liggaam geneem is, het daartoe gelei dat ons gesê het dat ek nie ovuleer nie en dat my man min beweeglikheid gehad het - ons was altwee 36.
Ek het baie tyd gehad om my diagnose te beplan, vier rondes vars en bevrore ICSI siklusse, alle mislukkings en geen geld om voort te gaan sodra die NHS-befondsing gestaak het nie, 40 bereik en nie nader aan moeder geword het nie.
Ek gaan nie lieg nie, dit het my as persoon baie verander
Ek is nie meer die gelukkige, sorgelose vrou wat ek tien jaar gelede was nie. Daar is nog 'n element van daardie kant oor, maar sy kom net so nou en dan uit en trek vinnig terug as die werklikheid van ons situasie tuis kom.
Vriende en familie probeer dit verstaan, maar dit is onmoontlik vir hulle om dit te weet
Die redes is eenvoudig, hulle is ouers, hulle droom, en weet dus nie hoe dit is om onwillekeurig kinderloos te wees nie.
Hulle kan nie verstaan ​​hoe dit is om te smag na iets wat so natuurlik moet gebeur nie, dit is fisies seer. Hulle verstaan ​​nie en daarom sê hulle wat hul brein dink, is 'n logiese, sensitiewe sin wat hoop gee.
Maar vir die meerderheid van ons bring dit net onuitgesproke kwaad en pyn.
Hier is 'n paar voorbeelde van dinge wat u nooit mag sê vir iemand wat u ken wat onvrugbaarheid hanteer nie
'Waarom neem jy nie net aan nie?' Dit is al by verskeie geleenthede aan ons gesê. Dit is 'n redelike vraag vir iemand wat al kinders het om te vra, maar vir iemand wat dit nie doen nie, is dit baie seer. Aanneming is nie iets waarmee 'n mens maklik kan aangaan nie, en jou onvrugbare vriend sal waarskynlik nog steeds hul onvrugbaarheid ervaar. Dit is nie soos om inkopies te doen nie; as jy nie kan kry wat jy wil nie, gaan jy na 'n ander supermark. Dit werk net nie so nie. Dit is heeltemal natuurlik dat 'n vrou 'n biologiese kind wil hê, en om oor aanneming te praat neem nie die pyn weg nie.
'Jy is te gespanne, ontspan net, dan gebeur dit.' Dit is veral onsensitief, maar mense dink dat hulle vriendelik is. Hoe kan iemand wat vertel het dat hy nie die natuurlikste en wonderlikste ding in die werk kan doen nie, net ontspan? Ek wonder soms hoe enige IVF-siklus suksesvol is met die hoeveelheid spanning wat daarby betrokke is, veral die wag van twee weke. Dit is 'n emosionele achtbaan wat nie stop nie, selfs al is die prosedure misluk. Die onrus wat jy ervaar as die toets negatief is, kan nie in woorde gepraat word nie. Dit verminder ook die stryd, asof dit op die een of ander manier hulle skuld is omdat hulle bekommerd is oor hul toekoms.
'Die tweede niggie van my vriend se niggie was onvrugbaar en sy het 'n tweeling, so dit is moontlik.' Ons het hierdie een ook gehoor, en al wat ek kan sê is 'so what'. Hoe kan dit enigiemand onvrugbaar enige gemak troos, behalwe dat iemand anders swanger is? Ons het geen idee gehad van die omstandighede rondom die egpaar nie.
'My drie kinders is net so stout, ek weet nie hoekom jy kinders wil hê nie.' Dieselfde rede het u ook gedoen, want ek wil daardie oomblikke van vreugde en nietigheid hê, om hul eerste woorde, hul eerste tande, hul eerste dag op skool te onthou. Vir al die oomblikke waaroor jy kla, sal ek alles wat ek het net een dag gee van 'Mummie'. Probeer dus onthou hoe gelukkig jy is by jou kinders. Moet asseblief nie ons reis verkleineer nie.
'Ek voel so vet, ek haat dit om swanger te wees.' Ek het gehoor dat iemand in 'n restaurant dit vir haar maat sê. Sy het miskien gehaat om swanger te wees, maar al wat ek aan kon dink, was die vreugde wat sy sal ervaar sodra die baba gebore is. Ek wou iets vir haar sê, maar het beter daaraan gedink. Sy het my of my situasie nie geken nie en ek wou haar nie ontstel nie. Ek het vir haar geglimlag toe ons weg is.
'Miskien is dit net nie bedoel om te wees nie.' Nooit 'n ware woord gesê nie, maar moet dit nie sê vir 'n vriend wat met onvrugbaarheid sukkel nie. Hulle sal alreeds baie laag voel en moet besef dat dit nie sal gebeur nie, is moeilik genoeg om na te dink, laat staan ​​nog beter.