Danie van Niekerk en ek loop ’n lang pad saam. As jong digter stuur ek vir hom ewe vermetel gedigte uit Skandinawië wat later in my bundel Geslote baan in 1988 opgeneem word. Hy reageer per brief en vra ek moet nog stuur.
Voor die publikasie van die bundel is ek eendag in Kaapstad en laatmiddag ontmoet ek hom in sy kantoor saam met die befaamde meneer Jürgen Fomm.
Ons sit by ’n ronde tafel in sy kantoor en hy skink vir my ’n whisky en gesels met ’n jong digter oor reis en die digkuns asof ons gelykes is. Die volgende dag gaan eet ons by Rozenhof en hy behandel my asof ek ’n belangrike skrywer is.
Deur die jare kuier ons gereeld saam (met sy sjarmante en slim vrou Anneke) en hierdie skerpsinnige man kan in een gesprek deurdring tot die essensie van ’n saak.
Taalkwessies kom dikwels aan bod en op ’n keer vertel hy my as ’n jong aansoeker by Tafelberg Latyn as skoolvak gehad het, is hy of sy summier aangestel.
Hy het groot skrywers uitgegee en dit is algemeen bekend dat hy die manuskripte (saam met sy redakteurs) gelees het. Hoeveel skrywers het hy nie ontdek en gehelp nie! Ons dink gewoon net aan T.T. Cloete.
Sy diskreetheid is ’n belangrike karaktereienskap. By geleentheid het ek veel te segge oor ’n skrywer se gedrag wat my irriteer. Hierop reageer hy ferm. Hy wil nie deel neem aan die gesprek nie; dit was sy skrywer.