Uittreksel: Wildekus - LAPA
Vroegoggend stop die strandkewer op die kruin van 'n Transkeise bult wat uitkyk oor die Indiese Oseaan. Die oorverdowende gebrul van die enjin vrek dadelik en 'n stilte sak soos die Here se genade om hulle neer. Dit het byna 'n uur geneem om die doolhof van grondpaaie in die omgewing te navigeer, deur sluimerende gehuggies, verby afgeremde winkeltjies en skooltjies met kaal, stowwerige speelgronde, bultop en bultaf, tot hier.
"That's the way in, Boertjie."
Adam draai na Matthias agter die stuur. "Is jy seker dis die plek?"
"This is it, dude. You'll have to walk the rest of the way in."
"Hoe ver is dit van hier af? Weet jy?"
"A kilometer or so along that trail, down the hill and into the valley."
"Ek sal maar eers hier bolangs op 'n afstand bly," sê Adam huiwerig, meer om homself te herinner aan sy plan van aksie. "Ek wil eers kyk wat ek van hier bo af kan sien."
Die Duitser kyk hom skepties aan. "This is your last chance, Boertjie. There's no turning back once you go through that gate. Speak now or forever hold your peace."
"Jy laat dit soos die poorte van die hel klink."
Matthias sug asof hy oorgee. "All I can say, is good luck. You're a brave man, my friend."
"And don't forget our sign, ja?" Hy beduie weer. "You cross your arms like this when you see me. Seven days from now. Seven. The holy number."
"Ek sal nie vergeet nie."
"Give 'em hell. High-five." Matthias hou sy regterhand in die lug asof hy op die Bybel sweer en Adam klap dit liggies met syne, palm teen palm. "Now, go! They shouldn't see me up here. And I want to smoke a spliff for the road back to town, ja?"
Hy kan nog niemand onder op die werf gewaar nie. Dalk is dit nog te vroeg. Op 'n plat klip in die donkerste deel van die boom se skadu gaan sit hy eers om die opstal dop te hou. Dalk sien hy hulle al van hier af. Indien nie, wel . . . Hy is nog nie heeltemal seker wat hom volgende te doen staan nie.
Van 'n tuin is daar geen teken nie. Geen groenigheid wat vir 'n desperate oog verligting op dié neerdrukkende toneel kan bied nie; buiten die boskasie wat wild groei aan die buitewyke van die laer, natuurlik. Daar is wel 'n enkele, massiewe boom aan die verste kant van die sirkel wat vir Adam van hier af soos 'n lukwart lyk. Die boom se takke sprei wyd en gretig uit asof dit die lug wil vasgryp. Dit gooi diep skadu's oor die kaal grond. En daaronder?! Wragtig. Twee spierwit kruise. Heuphoogte. Bleddie grafte!
Dié vent sien hy nog nêrens nie. Ook nie die rietskraal meisie met die soel vel wat die jong priester op Dwesa soos 'n troetelbrakkie orals heen gevolg het nie. Miskien sal hy nog die dik vrou met die skelrooi hare ook herken wat tydens die doopseremonie in die see so onstigtelik in tale bly weeklaag het. En natuurlik die ou fossiel met die stokstywe, starende oë wat die nag in die rolstoel langs die vagevuur uit sy prewelende mond op homself bly kwyl het . . . Die sogenaamde Siener, die wit sangoma. Tóé het Adam nog nie geweet wie dit was nie, Matthias het hom eers later van dié ou man vertel.
Dalk hou hulle vir Lea in een van die agterkamers van die verrinneweerde ou huis aan. Dalk is sy honger, en bang. Of nog erger . . . Dalk is sy doodgelukkig en tevrede. Maar wat as hy hier iewers afneuk en homself beseer? Wie sal hom kom soek? Wat as hulle in die kloof op hom afkom?