'N Ystertydperk se voog van die dooies? Ongewone posisie van 'n kankergemerkte skedel laat wetenskaplikes wonder - Inligting
'N Ystertydperk se voog van die dooies? Ongewone posisie van 'n kankergemerkte skedel laat wetenskaplikes wonder
2 500 jaar gelede het 'n vrou op Sicilië haar stryd teen kanker verloor. Die letsels van die siekte het merke op haar skedel gelaat en kan navorsers help om die raaisel op te los waarom sy so begrawe is dat dit lyk asof sy 50 ander mense bewaak het wat haar uiteindelik in die hiernamaals gevolg het.
Die skedel van die vrou is in 2014 naby die stad Baucina, in Sicilië, Italië, gevind. Volgens Live Science is dit begrawe in 'n kunsmatige grot. Die 'uiters eienaardige posisie'-die skedel se gesig wat na die mede-inwoners van die graf kyk-het die graafwerkers se belangstelling geprikkel. Was hierdie persoon bedoel om die ander dop te hou of te beskerm?
Die 2500-jarige skedel van 'n vrou met kanker is gevind in 'n kunsmatige grot wat ten minste 50 begrafnisse bevat. ( Roberto Miccichè, Giuseppe Carotenuto en Luca Sìneo )
Die vrou is vermoedelik dood toe sy tussen 35 en 50 jaar oud was. 14 gate is 'n bewys dat die kanker teen daardie tyd na haar skedel versprei het. Roberto Miccichè, studie -navorser en professor in antropologie aan die Universiteit van Palermo, het aan Live Science gesê dat die graf met die skedel op 'n stadium in die verlede gebuit is. Al die grafgoed is verwyder en die bene van die ander individue is versteur.
Die vroegste bekende borskanker is geïdentifiseer in die ou Egiptiese skelet
Troef van antieke wyn gevind in die Kanaänitiese paleis van die Bronstydperk kan kanker bestry
Nietemin het Miccichè gesê: 'Ons kan aanvaar dat dit [die skedel] ongestoord in sy oorspronklike posisie gevind is, aangesien grafrowers 'n ander manier gebruik het om in die grot onmiddellik bokant die ingang te kom.
'N Referaat oor die ontleding van die skedel is gepubliseer in 'n spesiale uitgawe wat fokus op kanker in die International Journal of Paleopathology. Daarin verduidelik die skrywers dat die skedel een van die oudste voorbeelde van metastatiese kanker (MC) in Wes -Europa is. Hulle kon tot die gevolgtrekking kom deur middel van CT- en 3D -beelding, wat hulle gebruik het vir 'n analitiese benadering tot paleopatologie. Die morfologie van die letsels op die skedel en die biologiese profiel wat hulle vir die oorblyfsels gevind het, dui daarop dat die oorsprong van die vrou se siekte moontlik as borskanker begin het.
Vier aansigte van die skedel. (Roberto Miccichè, Giuseppe Carotenuto en Luca Sìneo )
Die navorsers het twee moontlike verklarings voorgelê vir die ongewone posisie van die skedel, gebaseer op die bewyse wat hulle versamel het deur die digitale beeldanalise en die toestand van die graf.
Eerstens het die merke op haar skedel en ander simptome van die vrou se siekte vreemd gelyk en veroorsaak dat ander in haar gemeenskap haar met die dood vereenselwig. Miccichè blyk die meeste oortuig te wees van hierdie hipotese: 'Persoonlik stem ek saam met hierdie interpretasie, aangesien die kliniese voorkoms van metastases op die skedel [met sy verspreide gate] 'n indruk kon hê op die persepsie van die hiernamaals van mense wat langs die individu gewoon het.
Sterftes in kanker was baie minder algemeen in die ou Egipte
Navorsers diagnoseer die vroegste bekende kanker by 'n 1,7 miljoen jaar oue Hominin-fossiel
Die tweede moontlikheid is dat die vrou 'n hoë sosiale status in haar gemeenskap gehad het en dat die kanker moontlik niks met die begrafnisposisie te doen gehad het nie. Soos Miccichè gesê het, ''n Ander moontlikheid kan gekoppel word aan 'n spesifieke rol in die lewe in die ou gemeenskap deur die persoon aan wie die skedel behoort. Albei hierdie interpretasies is baie moeilik om te bewys, aangesien ons nie baie soortgelyke gevalle het wat ons vir vergelykingsdoeleindes kan gebruik nie. "
So gaan die raaisel voort, maar so ook die navorsing. Die wetenskaplikes het besluit om antieke perspektiewe op dood en siekte op Sicilië verder te ondersoek. Dit moet hulle 'n beter begrip gee van die sosiale en heilige konteks vir die ongewone begrawe van die ystertydskedel.
Dolmen geskep deur 'n ou stam in Avola, oos van Sicilië. (S. Piccolo/ CC BY 3.0)
'N Nazi met enige ander naam
Van 1933 tot 1945 is Duitsland met 'n ystervuis regeer deur Adolf Hitler en sy Nazi -party. Uiteindelik het hulle Refuge in Audacity gebruik om miljoene mense tereg te stel wat hulle as ongewens gevind het, met ongeveer die helfte (met behulp van die 12 miljoen sterfgetal) Jode, terwyl die ander verskillende groepe was wat gereeld in Europa aangepak is: politieke gevangenes (veral kommuniste), gay mense (saam met ander waargenome seksuele afwykers), Romani, Slawiërs, Getuies van Jehovah, gestremdes en geestesongesteldes, ens. Die Nazi's was ook een van die belangrikste dryfvere in die begin van die mees vernietigende oorlog in die geskiedenis van die mensdom, wat nog meer mense doodgemaak het . (Ramings wissel van 40 tot 80 miljoen, gebaseer op wat u insluit. Gewoonlik gerapporteer as die middelpunt, 60.) Onder Nazi -beheer het die Duitse weermag wydverspreide wreedhede regoor Europa gepleeg, van soldate wat deelneem aan plundery, brand en doodmaak van burgerlikes in die hele besette tydperk. gebied, aan vlieëniers wat skares vlugtelinge vlug. Die gevolg is dat hulle deur die Westerse kultuur beskou word as een van die slegste groepe mense wat ooit geleef het, en daarom maklik en aanvaarbaar om sleg te lyk.
Om hierdie rede het mense sedertdien skurke geskep wat duidelik analoog is met die Nazi's. Hierdie pseudo-Nazi's kan oor die algemeen wissel van simpatieke mense wat in die chaos ingesluip is, tot 'n vereenvoudigde klomp Psychos for Hire wat by die weermag aangesluit het, sodat hulle minderwaardige rasse kan vermoor. Terwyl eersgenoemde diepte beter is, maak hierdie Nazi's 'n ander naam ook simpatiek kan lei tot 'n Draco in leerbroek.
Natuurlik, aangesien die Nazi's self simboliek, slagspreuke en rituele uit ander historiese bronne (en rassisme) gesteel het looooong voor hulle bestaan), baie van wat vandag met hulle geassosieer word, is eintlik baie ouer as wat hulle dink. (In sommige gevalle, soos die nie-Nazi-hakekors, het die simbole selfs 'n volkome onskuldige konnotasie gehad voordat die Nazi's hulle vuil in die hande gekry het.) 'N Paar voorbeelde wat gewoonlik gegee word, weerspieël dus slegs generiese totalitêre, kultus van persoonlikheid, en/of diktatorskapselemente. Manga, Anime en ander vorme van Japannese vermaak sal ook geleen word by die keiserlike Japan: byvoorbeeld die moord op oorgawe soldate of pogings om kultuur uit te skakel. Verdere regverdiging vir hierdie troepe in meer onlangse jare was die verbod op Nazi-hakekors en verwante beelde in Duitsland en ander plekke, wat gelei het tot die gebruik van simbole wat soortgelyk lyk en wat voorheen nie met fascisme verband gehou het nie.
Enige sterk Duitse heerser (Frederik die Grote, Bismarck, Barbarossa, Merkel let ironies op omdat werklike neo-Nazi's haar haat. ) of die regse Duitse politieke beweging (enigiemand) loop die risiko om hierdie behandeling te kry, veral in werke van 1970 tot 1990.
'N Subtrop van die fiktiewe politieke party en herinner dit u aan iets? Vergelyk met Putting on the Reich, Scary Dogmatic Aliens en Space Jode. Vergelyk en kontrasteer met Gratuitous Nazi's, waar werklike Nazi's gebruik word (waar 'n mens dit nie sou verwag nie) net om 'n paar skurke te hê wat onmiddellik as boos geïdentifiseer kan word. Besoek die skilderagtige Reichstropen vir meer inligting oor die gekke nazi's en hul nabootsers. Vir ryksbouers wat hulself inherent beter ag as alle ander rasse/nasies, maar nie noodwendig deelneem aan ander Nazi -ideologie of beeldspraak nie, sien Master Race. En as hulle vir die lag gespeel word, is dit Adolf Hitlarious. Sien Commie Nazis vir 'n bose politieke party wat elemente (insluitend net simboliese elemente) by die Nazi's en die Kommuniste (veral die Sowjetunie) leen.
Omgekeerd is dit bekend dat iemand onregverdig met Hitler of Nazi's vergelyk word as 'n oortreding van Godwin se wet.
Waarheid op televisie gegewe die bestaan ​​van Neo-Nazisme, maar Geen voorbeelde van die werklike lewe nie, asseblief! Met verwysing na enige individu, werklike groep of beweging as hierdie sal 'n massiewe vlamoorlog veroorsaak.
U kan net nie 'n goeie karakter hou nie. Selfs in 'n omgewing waar die dood 'n klap op die pols is, kan 'n held nie sy heldinne vir ewig aanhou nie (en ook nie die meeste wil nie) en selfs as super-skurke en rampe oor die hele wêreld hom nie kan doodmaak nie, kan ouderdom beslis nie sal. Maar terwyl 'n man die Reaper nie vir ewig kan klop nie, is die identiteit hy hou in 'n vaartuig wat uit niks meer as 'n naam en 'n masker bestaan ​​nie, wat beteken dat as hy sy nalatenskap kan nie voortgaan nie, iemand anders kan.
'N Legacy -karakter is 'n karakter wie se identiteit aan hulle oorgedra word van 'n ouer karakter in die vorm van 'n titel, werk of persona wat die nuwer karakter kan aanneem. Daar is baie maniere waarop dit kan gebeur:
'N Mentor mag hul mantel aan sy sidekick oorgee, of die sidekick neem die mantel opsetlik in die geval van hul mentor se uittrede/dood.
Buite die werk is Legacy Characters veral gewild as superhelde en aksiehelde, of enige werk wat 'n geheime identiteit behels. Langlopers wat oor verskeie geslagte karakters strek, is die meeste geneig om dit te gebruik, maar dit kan ook geskep word as deel van 'n agterverhaal, soos 'n geheime nalatenskap.
Aanpassings van 'n werk met Legacy Characters na ander media verwys dikwels slegs na die huidige of bekendste houer van die erfenis, en verwys slegs na ander inkarnasies as 'n Mythology Gag. Jonger helde wat die mantel dra, kry dikwels 'n Rogues Gallery wat by hul voorgangers pas, hetsy deur skurke wat hul eie kinders het (tot groot ergernis van die ouer), of deur jonger skurke wat hul eie boosaardige nalatenskap vereer.
Dit kan die generasie Xerox word as almal rondom die legacy -karakter dit wel het ook 'n nalatenskap. As die legacy-karakter 'n afstammeling is (waarskynlik omdat Lamarck reg was), het u 'n spin-nageslag. As 'n reeds bestaande superheld die nalatenskap neem, kan dit 'n tweede superidentiteit wees.
Regstellende aksie nalatenskap: 'n Wit manlike held kry 'n opvolger wat vroulik is of aan 'n minderheid behoort.
Die Uitverkore Baie
Gesamentlike identiteit: 'n alias word deur meer as een persoon op dieselfde tyd gebruik.
Sterf om vervang te word
Legacy Onsterflikheid: Elke keer as die huidige held sterf, neem iemand anders die identiteit op om dit te laat lyk asof die held nie kan sterf nie.
Erfenis van die uitverkorenes
Verby die fakkel
Vat my swaard op
Die opneem van die mantel
Die afgelope paar jaar het die fakkel aan 'n minderheidskarakter 'n gewilde keuse geword.
Vergelyk The Nth Doctor, Legacy of the Chosen. As die jong karakter, ouer en grootouer elkeen 'n unieke naam maak, in plaas van 'n persoon oor te dra, is dit drie suksesvolle geslagte. As die karakter 'n vaartuig is in plaas van 'n persoon, raadpleeg Legacy Vessel Naming.
George Herbert Walker Bush is gebore in Milton, Massachusetts  op 12 Junie 1924. Hy was die tweede seun van Prescott Bush en Dorothy (Walker) Bush.  Sy oupa aan vaderskant, Samuel P. Bush, het as uitvoerende gesag gewerk vir 'n spoorwegondernemingsonderneming in Columbus, Ohio,  terwyl sy oupa en naamgenoot, George Herbert Walker, die Wall Street -beleggingsbank WA Harriman & amp Co.  Walker was bekend as 'Pop', en die jong Bush is 'Poppy' genoem as 'n huldeblyk aan hom.  Die Bush -gesin verhuis in 1925 na Greenwich, Connecticut, en Prescott neem die volgende jaar 'n pos in by W.A. Harriman & amp. 
Bush het die grootste deel van sy kinderjare in Greenwich, in die gesinsvakansiehuis in Kennebunkport, Maine, [b] of by die plantasie van sy grootouers in Suid -Carolina deurgebring.  As gevolg van die rykdom van die gesin was Bush grootliks onaangeraak deur die Groot Depressie.  Hy het van 1929 tot 1937 die Greenwich Country Day School bygewoon en Phillips Academy, 'n elite -private akademie in Massachusetts, van 1937 tot 1942.  Terwyl hy by Phillips Academy was, was hy president van die senior klas, sekretaris van die student raad, president van die gemeenskapsinsamelingsgroep, lid van die redaksie van die skoolkoerant, en kaptein van die baseball- en sokkerspanne van die universiteit. 
Op sy 18de verjaardag, onmiddellik nadat hy aan die Phillips Academy gestudeer het, het hy by die Amerikaanse vloot aangesluit as vlootvliegtuig.  Na 'n tydperk van opleiding is hy op 9 Junie 1943 as vaandel in die vlootreservaat by Naval Air Station Corpus Christi aangestel en word hy een van die jongste vlieëniers in die vloot.  [c] Begin in 1944 dien Bush in die Stille Oseaan -teater, waar hy met 'n Grumman TBF Avenger, 'n torpedobomwerper, vliegvliegtuie kan opstyg.  Sy eskader is aan die USS toegewys San Jacinto as lid van Air Group 51, waar sy slanke liggaam hom die bynaam "vel" besorg het. 
Bush het sy eerste gevegsending in Mei 1944 gevlieg, met die bombardement van die Wake Island in Japan,  en is op 1 Augustus 1944 bevorder tot luitenant (junior graad). Tydens 'n aanval op 'n Japanse installasie in Chichijima het Bush se vliegtuie verskeie suksesvol aangeval. teikens, maar is deur vyandelike vuur neergevel.  Alhoewel Bush se mede -bemanningslede gesterf het, het Bush suksesvol uit die vliegtuig gered en deur die USS gered Finback.  [d] Verskeie van die vlieëniers wat tydens die aanval neergeskiet is, is gevang en tereggestel, en hul lewers is deur hul gevangenes geëet.  Bush se voortbestaan ​​na so 'n noue kwessie met die dood het hom diep gevorm en hom laat vra: "Waarom was ek gespaar en wat het God vir my?"  Hy is later bekroon met die Distinguished Flying Cross vir sy rol in die sending. 
Bush teruggekeer na San Jacinto in November 1944 deelgeneem aan operasies in die Filippyne. Vroeg in 1945 is hy aangestel by 'n nuwe gevegskader, VT-153, waar hy opgelei het om deel te neem aan 'n inval in die vasteland van Japan. Op 2 September 1945, voor enige inval plaasgevind het, het Japan formeel oorgegee na die atoombomaanvalle op Hiroshima en Nagasaki.  Bush is daardie selfde maand vrygelaat uit aktiewe diens, maar is eers in Oktober 1955 formeel uit die vloot ontslaan, op daardie stadium het hy die rang van luitenant bereik.  Teen die einde van sy tydperk van aktiewe diens, het Bush 58 missies gevlieg, 128 landings van die vragmotor voltooi en 1228 uur vlugtyd aangeteken. 
Huwelik en kollege jare
Bush het Barbara Pierce ontmoet tydens 'n Kersdans in Greenwich in Desember 1941 , en na 'n tydperk van hofmakery, het hulle in Desember 1943 verloof geraak.  Terwyl Bush met verlof van die vloot was, trou hulle in Rye, New York, op 6 Januarie 1945.  Die Bushes het 'n sterk huwelik geniet, en Barbara sou later 'n gewilde First Lady wees, wat deur baie mense as ''n soort nasionale ouma' beskou word.  [e] Hulle het ses kinders: George W. (geb. 1946), Robin (1949-1953), Jeb (geb. 1953), Neil (geb. 1955), Marvin (geb. 1956) en Doro (geb. 1959).  Hul oudste dogter, Robin, is in 1953 aan leukemie oorlede. 
Bush het by Yale College ingeskryf, waar hy aan 'n versnelde program deelgeneem het wat hom in staat gestel het om binne twee en 'n half jaar eerder as die gewone vier te studeer.  Hy was lid van die Delta Kappa Epsilon -broederskap en is tot sy president verkies.  Hy was ook die kaptein van die Yale-bofbalspan en speel in die eerste twee College World Series as 'n linkshandige eerste baseman.  Net soos sy pa, was hy lid van die Yale -cheerleading -groep  en is hy ingelei in die geheime genootskap van Skull and Bones. Hy studeer Phi Beta Kappa in 1948 met 'n Baccalaureus Artium, met die hoofopleiding in ekonomie en hoofopleiding in sosiologie. 
Nadat hy aan Yale studeer het, verhuis Bush sy jong gesin na Wes -Texas. Biograaf Jon Meacham skryf dat Bush se verhuising na Texas hom in staat gestel het om uit die "daaglikse skaduwee van sy Wall Street -pa en oupa Walker, twee dominante figure in die finansiële wêreld", te beweeg, maar dat Bush dit steeds sou toelaat om 'n beroep op hul verbintenisse te doen as hy nodig om kapitaal in te samel. "  Sy eerste pos in Texas was 'n verkoopsman vir olie -toerusting  vir Dresser Industries, wat gelei is deur familievriend Neil Mallon.  Terwyl hy vir Dresser gewerk het, het Bush op verskillende plekke saam met sy gesin gewoon: Odessa, Texas Ventura, Bakersfield en Compton, Kalifornië en Midland, Texas.  In 1952 het hy hom as vrywilliger aangemeld vir die suksesvolle presidensiële veldtog van die Republikeinse kandidaat Dwight D. Eisenhower. In dieselfde jaar wen sy pa die verkiesing om Connecticut in die Amerikaanse senaat te verteenwoordig as lid van die Republikeinse Party. 
Met ondersteuning van Mallon en Bush se oom, George Herbert Walker Jr., het Bush en John Overbey die Bush-Overbey Oil Development Company in 1951 van stapel gestuur.  In 1953 was hy medestigter van die Zapata Petroleum Corporation, 'n oliemaatskappy wat in die Permian Basin in Texas.  In 1954 word hy aangewys as president van die Zapata Offshore Company, 'n filiaal wat spesialiseer in buitelandse boor.  Kort nadat die filiaal in 1959 onafhanklik geword het, het Bush die onderneming en sy gesin van Midland na Houston verhuis.  Daar raak hy bevriend met James Baker, 'n prominente advokaat wat later 'n belangrike politieke bondgenoot geword het.  ​​Bush bly betrokke by Zapata tot in die middel van die 1960's, toe hy sy aandeel in die onderneming vir ongeveer $ 1 miljoen verkoop het. 
In 1988, Die Nasie 'n artikel gepubliseer waarin beweer word dat Bush tydens die 1960's as 'n bedrywige van die Central Intelligence Agency (CIA) gewerk het, het Bush hierdie bewering ontken. 
Toegang tot die politiek
Teen die vroeë 1960's is Bush algemeen beskou as 'n aantreklike politieke kandidaat, en 'n paar vooraanstaande Demokrate het probeer om Bush te oortuig om 'n demokraat te word. Hy wou nie die Republikeinse Party verlaat nie, en noem later die oortuiging dat die nasionale Demokratiese Party 'groot, gesentraliseerde regering' verkies. Die Demokratiese Party het Texas histories oorheers, maar Republikeine behaal hul eerste groot oorwinning in die staat met die oorwinning van John G. Tower in 'n spesiale verkiesing in 1961 in die Amerikaanse senaat. Gemotiveer deur Tower se oorwinning en in die hoop om te verhoed dat die verregse John Birch Society aan bewind kom, het Bush die voorsitterskap van die Harris County Republican Party gehardloop en die verkiesing in Februarie 1963 gewen. Soos die meeste ander Texas -republikeine, ondersteun Bush die konserwatiewe senator Barry Goldwater oor die meer sentrale Nelson Rockefeller in die presidensiële verkiesings van die Republikeinse Party in 1964. 
In 1964 het Bush probeer om die liberale demokraat Ralph W. Yarborough in die Amerikaanse senaatverkiesing in Texas te onttrek.  Versterk deur voortreflike fondsinsamelings, wen Bush die Republikeinse voorverkiesing deur die voormalige gubernatoriale genomineerde Jack Cox in 'n afloopverkiesing te verslaan. In die algemene verkiesing val Bush die stem van Yarborough vir die Civil Rights Act van 1964 aan, wat rassediskriminasie en geslagsdiskriminasie in openbare instellings en in baie besighede in private besit verbied. Bush het aangevoer dat die wet die bevoegdhede van die federale regering ongrondwetlik uitgebrei het, maar hy was privaat ongemaklik oor die rassepolitiek om die wet teë te staan.  Hy het die verkiesing met 56 persent tot 44 persent verloor, hoewel hy wel voor Barry Goldwater, die Republikeinse presidentskandidaat, gehardloop het.  Ten spyte van die verlies, het die New York Times het berig dat Bush 'deur politieke vriend en vyand' aangewys is as die beste vooruitsig van die Republikeine in Texas vanweë sy aantreklike persoonlike eienskappe en die sterk veldtog wat hy vir die senaat onderneem het '. 
Amerikaanse Huis van Verteenwoordigers
In 1966 hardloop Bush vir die Amerikaanse Huis van Verteenwoordigers in die 7de kongresdistrik van Texas, 'n nuut herverdeelde setel in die Greater Houston -omgewing. Aanvanklike peilings het getoon dat hy sy Demokratiese teenstander, die distriksprokureur Harris County, Frank Briscoe agtervolg, maar uiteindelik wen hy die wedloop met 57 persent van die stemme.  In 'n poging om potensiële kandidate in die suide en suidweste te verwelkom, het die huisrepublikaners vir Bush 'n aanstelling in die magtige Amerikaanse huiskomitee oor maniere en middele verseker, wat Bush die eerste eerstejaar was wat sedert 1904 in die komitee gedien het.  Sy stemrekord in die Huis was oor die algemeen konserwatief. Hy ondersteun die Nixon -administrasie se Vietnam -beleid, maar breek met Republikeine oor die kwessie van geboortebeperking, wat hy ondersteun. Hy het ook vir die Burgerregtewet van 1968 gestem, hoewel dit oor die algemeen ongewild was in sy distrik.   In 1968 het Bush by verskeie ander Republikeine aangesluit om die party se reaksie op die staatsrede toe te ken Bush se deel van die toespraak fokus op 'n oproep tot fiskale verantwoordelikheid. 
Alhoewel die meeste ander Texas -republikeine Ronald Reagan ondersteun het in die presidentsverkiesings van die Republikeinse Party in 1968, het Bush Richard Nixon onderskryf, wat die party se benoeming gewen het. Nixon het dit oorweeg om Bush as president in die presidensiële verkiesing in 1968 te kies, maar uiteindelik het hy Spiro Agnew gekies. Bush het onbestrede herverkiesing in die Huis gewen, terwyl Nixon Hubert Humphrey in die presidentsverkiesing verslaan het.  In 1970, met die steun van president Nixon, het Bush sy sit in die Huis prysgegee om vir die Senaat teen Yarborough aan te bied. Bush het maklik die Republikeinse voorverkiesing gewen, maar Yarborough is verslaan deur die meer konserwatiewe Lloyd Bentsen in die Demokratiese voorverkiesing.  Uiteindelik verslaan Bentsen Bush en neem 53,5 persent van die stemme. 
Ambassadeur by die Verenigde Nasies
Na die senaatverkiesing van 1970 aanvaar Bush 'n pos as senior adviseur van die president, maar hy oortuig Nixon om hom eerder as die Amerikaanse ambassadeur by die Verenigde Nasies aan te stel.  Die posisie verteenwoordig Bush se eerste inval in buitelandse beleid, sowel as sy eerste groot ervarings met die Sowjetunie en China, die twee groot Amerikaanse teenstanders in die Koue Oorlog.  Tydens Bush se ampstermyn het die Nixon -administrasie 'n beleid van onthouding gevoer om die spanning met die Sowjetunie en China te verlig.  Bush se ambassadeurskap is gekenmerk deur 'n nederlaag op die China -vraagstuk, aangesien die Algemene Vergadering van die Verenigde Nasies besluit het om die Republiek China te verdryf en dit in Oktober 1971 deur die Volksrepubliek China te vervang.  In die krisis van 1971 in Pakistan , Ondersteun Bush 'n Indiese mosie by die Algemene Vergadering van die VN om die Pakistaanse regering van Yahya Khan te veroordeel omdat hy 'n volksmoord in Oos -Pakistan uitgevoer het (moderne Bangladesh), met verwysing na die "tradisie wat ons ondersteun het dat die menseregtevraag die binnelandse jurisdiksie oortref en vrylik gedebatteer ".  Bush se steun vir Indië by die VN het hom in konflik gebring met Nixon wat Pakistan ondersteun het, deels omdat Yahya Khan 'n nuttige tussenganger was in sy pogings om na China te kom en deels omdat die president lief was vir Yahya Khan. 
Voorsitter van die Republikeinse Nasionale Komitee
Nadat Nixon in die presidentsverkiesing in 1972 'n oorwinning behaal het, het hy Bush as voorsitter van die Republikeinse Nasionale Komitee (RNC) aangestel.   In die pos is hy aangekla van geldinsameling, werwing van kandidate en om namens die party in die media te verskyn.
Toe Agnew vir korrupsie ondersoek word, het Bush op versoek van Nixon en Agnew gehelp om druk op John Glenn Beall Jr., die Amerikaanse senator van Maryland, te dwing om sy broer, George Beall, die Amerikaanse prokureur in Maryland, wat toesig gehou het oor die ondersoek, te dwing. Agnew in. Prokureur Beall het die druk geïgnoreer. 
Tydens Bush se ampstermyn by die RNC, het die Watergate-skandaal in die openbaar verskyn, die skandaal het ontstaan ​​uit die inbraak van die Demokratiese Nasionale Komitee in Junie 1972, maar het ook latere pogings behels om die inbraak deur Nixon en ander lede van die Blanke te bedek. Huis.  Bush het Nixon aanvanklik standvastig verdedig, maar namate Nixon se medepligtigheid duidelik geword het, fokus hy meer op die verdediging van die Republikeinse Party. 
Na die bedanking van vise -president Agnew in 1973 weens 'n skandaal wat nie met Watergate verband hou nie, is Bush oorweeg vir die pos van vise -president, maar die aanstelling het in plaas daarvan na Gerald Ford gegaan.  Na die openbare vrystelling van 'n klankopname wat bevestig dat Nixon beplan het om die CIA te gebruik om die inbraak in Watergate te verbloem, het Bush by ander partyleiers aangesluit om Nixon te bedank.  Toe Nixon op 9 Augustus 1974 bedank, het Bush in sy dagboek opgemerk dat "daar 'n aura van hartseer was, asof iemand gesterf het. Die [bedanking] toespraak was vintage Nixon - 'n skop of twee by die pers - enorme spanning. 'N Mens kan nie anders as om na die gesin en die hele saak te kyk en aan sy prestasies te dink en dan aan die skande te dink nie. 
Hoof van die Amerikaanse skakelkantoor in China
By sy styging in die presidentskap, het Ford Bush, Donald Rumsfeld en Nelson Rockefeller sterk oorweeg vir die vakante pos van vise -president. Ford het uiteindelik Nelson Rockefeller gekies, deels as gevolg van die publikasie van 'n nuusberig waarin beweer word dat Bush se veldtog uit 1970 baat gevind het by 'n geheime fonds wat deur Nixon Bush gestig is, wat later deur enige spesiale aanklaer van enige vermoede verwyder is.  Bush aanvaar die aanstelling as hoof van die Amerikaanse skakelkantoor in die Volksrepubliek China, wat hom die de facto -ambassadeur in China maak.  Volgens biograaf Jon Meacham het Bush se tyd in China hom oortuig dat Amerikaanse betrokkenheid in die buiteland nodig is om globale stabiliteit te verseker, en dat die Verenigde State "sigbaar moet wees, maar nie opdringerig, gespierd, maar nie dominerend nie." 
Direkteur van Sentrale Intelligensie
In Januarie 1976 het Ford Bush na Washington teruggebring om die direkteur van Central Intelligence (DCI) te word, wat hom in beheer van die CIA geplaas het.  In die nadraai van die Watergate -skandaal en die Viëtnam -oorlog is die reputasie van die CIA beskadig vir sy rol in verskillende geheime operasies, en Bush het die taak om die moraal en openbare reputasie van die agentskap te herstel.  [f] Gedurende Bush se jaar in beheer van die CIA het die Amerikaanse nasionale veiligheidsapparaat aktief Operasie Condor-operasies en regse militêre diktatoria in Latyns-Amerika ondersteun.   Intussen het Ford besluit om Rockefeller van die kaartjie te laat val vir die presidentsverkiesing van 1976, wat hy Bush as sy lopende maat beskou het, maar uiteindelik Bob Dole gekies het.  In sy hoedanigheid as DCI het Bush Jimmy Carter inligtingsessies oor nasionale veiligheid gegee, beide as presidentskandidaat en as president. 
Bush se ampstermyn by die CIA het geëindig nadat Carter Ford in die presidentsverkiesing van 1976 verslaan het. Bush was vir die eerste keer sedert die 1960's uit die openbare amp en het voorsitter geword van die Uitvoerende Komitee van die Eerste Internasionale Bank in Houston.  Hy was ook 'n jaar as deeltydse professor in administratiewe wetenskap aan die Jones School of Business van Rice University,  het sy lidmaatskap in die Council on Foreign Relations voortgesit en by die Trilaterale Kommissie aangesluit. Intussen het hy die grondslag begin lê vir sy kandidatuur in die presidensiële voorverkiesings van die Republikeinse Party in 1980.  In die Republikeinse primêre veldtog in 1980 het Bush te kampe gehad met Ronald Reagan, wat algemeen beskou word as die voorloper, sowel as ander aanspraakmakers soos senator Bob Dole, senator Howard Baker, goewerneur van Texas, John Connally, kongreslid Phil Crane en kongreslid John B. Anderson. 
Bush se veldtog het hom as 'n jeugdige "denkende kandidaat" beskou wat die pragmatiese konserwatisme van president Eisenhower sou navolg.  Te midde van die Sowjet -Afghaanse Oorlog, wat 'n einde aan 'n tydperk van afwyking en die Iran -gyselaarskrisis, waarin 52 Amerikaners as gyselaars geneem is, beëindig het, beklemtoon die veldtog Bush se ervaring van buitelandse beleid.  Aan die begin van die wedloop het Bush hom sterk toegespits op die wen van die Iowa -koukusse van 21 Januarie en het hy 31 besoeke aan die staat afgelê.  Hy het 'n noue oorwinning in Iowa behaal met 31,5% tot Reagan se 29,4%. Na die oorwinning het Bush verklaar dat sy veldtog vol momentum was, oftewel "The Big Mo",  en Reagan het sy veldtog herorganiseer.  Gedeeltelik in reaksie op die gereelde bevraagtekening van die Bush -veldtog oor Reagan se ouderdom (Reagan het in 1980 69 geword), het die Reagan -veldtog aanvalle op Bush versterk en hom as 'n elitis beskou wat nie werklik tot konserwatisme verbind was nie.  Voor die New Hampshire-primêre, het Bush en Reagan ingestem tot 'n tweepersoonsdebat, georganiseer deur Die Nashua Telegraph maar betaal deur die Reagan -veldtog. 
Dae voor die debat het Reagan aangekondig dat hy vier ander kandidate na die debat sal nooi Bush, wat gehoop het dat die een-tot-een-debat hom sou toelaat om as die belangrikste alternatief vir Reagan in die voorverkiesings te verskyn, geweier het om oor die ander te debatteer kandidate. Al ses kandidate het op die verhoog gekom, maar Bush wou nie in die teenwoordigheid van die ander kandidate praat nie. Uiteindelik het die ander vier kandidate die verhoog verlaat en die debat het voortgegaan, maar Bush se weiering om met iemand anders as Reagan te debatteer, het sy veldtog in New Hampshire erg beskadig.  Hy verloor beslis die primêre wedstryd in New Hampshire teen Reagan, en wen slegs 23 persent van die stemme.  Bush het sy veldtog herleef met 'n oorwinning in Massachusetts, maar het die volgende verskeie voorverkiesings verloor. Terwyl Reagan 'n leidende afgevaardigde lei, het Bush geweier om sy veldtog te beëindig, maar die ander kandidate val uit die wedloop.  Bush, wat sy meer konserwatiewe mededinger se beleidsvoorstelle kritiseer, het Reagan se planne vir massiewe belastingverlagings as 'voodoo-ekonomie' genoem.  Alhoewel hy laer belasting voorgestaan ​​het, was Bush bevrees dat dramatiese verlagings in belasting tot tekorte sou lei en op sy beurt weer inflasie sou veroorsaak. 
Nadat Reagan 'n meerderheid afgevaardigdes aan die einde van Mei behaal het, het Bush teësinnig uit die wedloop geval.  By die Republikeinse Nasionale Konvensie van 1980 het Reagan die laaste minuut besluit om Bush as sy vise-presidentskandidaat te kies nadat onderhandelinge met Ford oor 'n Reagan-Ford-kaartjie ineengestort het.  Alhoewel Reagan tydens die primêre veldtog baie van die aanvalle van die Bush -veldtog gekritiseer het en verskeie konserwatiewe leiers aktief teen Bush se benoeming gekant was, het Reagan uiteindelik besluit dat Bush se gewildheid by gematigde Republikeine hom die beste en veiligste keuse maak. Bush, wat geglo het dat sy politieke loopbaan na die voorverkiesing dalk verby was, het die pos gretig aanvaar en hom in die stryd gewerp vir die Reagan-Bush-kaartjie.  Die algemene verkiesingsveldtog van 1980 tussen Reagan en Carter is gevoer te midde van 'n menigte binnelandse kommer en die voortslepende Iran -gyselaarskrisis, en Reagan wou die wedloop fokus op Carter se hantering van die ekonomie.  Alhoewel die wedloop vir die grootste deel van die veldtog algemeen beskou is as 'n noue wedstryd, het Reagan uiteindelik die groot meerderheid onbesliste kiesers gewen.  Reagan het 50,7 persent van die algemene stemme en 489 van die 538 verkiesingsstemme gekry, terwyl Carter 41% van die volksstemme gekry het en John Anderson, wat as onafhanklike kandidaat verkies is, 6,6% van die gewilde stemme. 
As vise-president het Bush oor die algemeen 'n lae profiel gehandhaaf en erken hy die grondwetlike perke van die amp, wat hy besluitneming vermy het of Reagan op enige manier gekritiseer het. Hierdie benadering het hom gehelp om die vertroue van Reagan te verdien, en die spanning wat oorbly van hul vroeëre wedywering verlig.  Bush het ook oor die algemeen 'n goeie verhouding met Reagan -personeellede gehad, waaronder sy goeie vriend Jim Baker, wat as Reagan se aanvanklike stafhoof gedien het.  Sy begrip van die vise -presidentskap is sterk beïnvloed deur vise -president Walter Mondale, wat deels 'n sterk verhouding met president Carter geniet het vanweë sy vermoë om konfrontasies met senior personeel en kabinetslede te vermy, en deur vise -president Nelson Rockefeller se moeilike verhouding met 'n paar personeellede van die Withuis tydens die Ford -administrasie.  Die Bushes het 'n groot aantal openbare en seremoniële geleenthede in hul posisies bygewoon, waaronder baie staatsbegrafnisse, wat 'n algemene grap vir komediante geword het. As president van die senaat het Bush ook in kontak gebly met lede van die kongres en die president op hoogte gehou van gebeure op Capitol Hill. 
Op 30 Maart 1981, terwyl Bush in Texas was, is Reagan geskiet en ernstig gewond deur John Hinckley Jr. Bush vlieg onmiddellik terug na Washington DC toe sy vliegtuig land, sy medewerkers het hom aangeraai om per helikopter direk na die Withuis te gaan om aan te toon dat die regering steeds funksioneer.  Bush het die idee verwerp, omdat hy gevrees het dat so 'n dramatiese toneel die indruk sou wek dat hy Reagan se magte en prerogatiewe sou wou gebruik.  Gedurende Reagan se kort tydperk van ongeskiktheid, het Bush die kabinetsvergaderings gelei, met kongresleiers en buitelandse leiers vergader en verslaggewers ingelig, maar hy het deurgaans die moontlikheid van die beroep op die vyf-en-twintigste wysiging van die hand gewys.  Bush se hantering van die poging tot moord en die gevolge daarvan het 'n positiewe indruk gemaak op Reagan, wat herstel het en binne twee weke na die skietery aan die werk is. Van toe af sou die twee mans Donderdagmiddagete gereeld in die ovaalkantoor eet. 
Bush is deur Reagan aangestel om voorsitter te wees vir twee spesiale taakgroepe, een oor deregulering en een oor internasionale dwelmsmokkelary. Beide was gewilde kwessies by konserwatiewes, en Bush, grootliks 'n gematigde, het dit deur sy werk begin verwerf. Die taakmag van deregulering het honderde reëls nagegaan en spesifieke aanbevelings gemaak oor watter om te verander of te hersien om die grootte van die federale regering te beperk.  Die deregulasie -aansporing van die Reagan -administrasie het 'n sterk impak op uitsaaiwese, finansies, ontginning van hulpbronne en ander ekonomiese aktiwiteite, en die administrasie het talle regeringsposisies uitgeskakel.  Bush het ook toesig gehou oor die administrasie se nasionale krisisbeheerorganisasie, wat tradisioneel die verantwoordelikheid van die nasionale veiligheidsadviseur was.  In 1983 het Bush na Wes -Europa getoer as deel van die uiteindelik suksesvolle pogings van die Reagan -administrasie om skeptiese NAVO -bondgenote te oortuig om die ontplooiing van Pershing II -missiele te ondersteun. 
Reagan se goedkeuringsgraderings het gedaal ná sy eerste jaar in die amp, maar dit het teruggekeer toe die Verenigde State in 1983 uit die resessie kom.  Voormalige vise -president Walter Mondale is deur die Demokratiese Party in die presidentsverkiesing van 1984 genomineer. In die peilings het Mondale die kongresvrou Geraldine Ferraro as sy lopende maat gekies in die hoop om steun vir sy veldtog te vergroot, en sodoende Ferraro die eerste vroulike president van die groot party in die Amerikaanse geskiedenis te maak.  Sy en Bush het in 'n enkele vise -presidensiële debat op televisie gepraat.  Die meningspeiling in die menings het konsekwent 'n voorsprong van Reagan in die veldtog van 1984 getoon, en Mondale kon nie die wedloop opskud nie.  Uiteindelik het Reagan herverkiesing gewen, 49 uit 50 state gewen en 59% van die gewilde stemme gekry teenoor Mondale se 41%. 
Mikhail Gorbatsjof het aan bewind gekom in die Sowjetunie in 1985. Deur die ideologies styfheid van sy drie bejaarde siek voorgangers af te wys, het Gorbatsjof aangedring op dringend noodsaaklike ekonomiese en politieke hervormings genaamd "glasnost" (openheid) en "perestroika" (herstrukturering).  Tydens die Washington-beraad in 1987 onderteken Gorbatsjof en Reagan die Verdrag oor die kernkragmagte oor die intermediêre afstand, wat beide ondertekenaars daartoe verbind het om hul onderskeie kortafstand- en mediumafstand-raketvoorrade af te skaf.  Die verdrag was die begin van 'n nuwe era van handel, openheid en samewerking tussen die twee moondhede.  President Reagan en minister van buitelandse sake, George Shultz, het die leiding geneem in hierdie onderhandelinge, maar Bush het baie vergaderings bygewoon. Bush het nie met baie van die Reagan -beleid saamgestem nie, maar hy het wel vir Gorbatsjof gesê dat hy sou probeer om die betrekkinge te verbeter as hy Reagan opvolg.   Op 13 Julie 1985 word Bush die eerste vise -president wat as waarnemende president dien toe Reagan 'n operasie ondergaan het om poliepe uit sy kolon te verwyder Bush het ongeveer agt uur lank as waarnemende president gedien. 
In 1986 het die Reagan -administrasie deur 'n skandaal geskud toe dit onthul is dat administrasiebeamptes in die geheim wapenverkope aan Iran gereël het tydens die oorlog tussen Iran en Irak. Die amptenare het die opbrengs gebruik om die anti-kommunistiese kontras in Nicaragua te finansier. Demokrate het 'n wet goedgekeur dat geld nie vir die kontras gebruik kan word nie. In plaas daarvan gebruik die administrasie nie-bewilligde fondse uit die verkope.  Toe die nuus oor die aangeleentheid aan die media bekend word, het Bush verklaar dat hy 'uit die pad was' en nie bewus was van die geldsending nie. Biograaf Jon Meacham skryf dat 'nooit bewyse gelewer is wat bewys dat Bush bewus was van die afwyking van die kontras nie', maar hy kritiseer Bush se 'out of the loop' karakterisering en skryf dat die 'rekord duidelik is dat Bush daarvan bewus was dat die Verenigde State het, in stryd met sy eie verklaarde beleid, wapens vir gyselaars verhandel ".  Die Iran - Contra -skandaal, soos dit bekend geword het, het die Reagan -presidentskap ernstige skade berokken en vrae oor Reagan se bevoegdheid laat ontstaan.  Die kongres het die Tower -kommissie gestig om die skandaal te ondersoek, en op versoek van Reagan het 'n paneel federale regters Lawrence Walsh aangestel as 'n spesiale aanklaer wat die ondersoek na die Iran -Contra -skandaal ondersoek het.  Die ondersoeke het voortgegaan nadat Reagan sy amp verlaat het, en hoewel Bush nooit van 'n misdaad aangekla is nie, sou die Iran -Contra -skandaal vir hom 'n politieke aanspreeklikheid bly. 
Bush het na die verkiesing in 1984 begin beplan vir 'n presidensiële verkiesing, en hy het in Oktober 1987 amptelik deelgeneem aan die presidentsverkiesings van die Republikeinse Party in 1988.  Hy het 'n veldtog saamgestel onder leiding van Reagan -personeellid Lee Atwater, en wat ook sy seun, George W, insluit. Bush en mediakonsultant Roger Ailes.  Alhoewel hy in sy tyd as vise -president na regs beweeg het, 'n Human Life -wysiging onderskryf en sy vroeëre opmerkings oor 'voodoo -ekonomie' weerlê het, het Bush nog steeds teëgestaan ​​deur baie konserwatiewes in die Republikeinse Party.  Sy belangrikste mededingers vir die Republikeinse benoeming was die minderheidsleier van die senaat, Bob Dole van Kansas, kongreslid Jack Kemp van New York en die Christelike televangelis Pat Robertson.  Reagan het geen kandidaat in die openbaar onderskryf nie, maar hy het privaat steun vir Bush uitgespreek. 
Alhoewel Bush as die vroeë voorloper vir die benoeming beskou word, was Bush derde in die Iowa-koukus, agter Dole en Robertson.  Net soos Reagan in 1980 gedoen het, het Bush sy personeel herorganiseer en hom toegespits op die New Hampshire -primêre.  Met die hulp van goewerneur John H. Sununu en 'n doeltreffende veldtog wat Dole aangeval het vir die verhoging van belasting, het Bush 'n aanvanklike peilingstekort oorkom en New Hampshire met 39 persent van die stemme gewen.  Nadat Bush Suid -Carolina gewen het en 16 van die 17 state wat op Super Tuesday 'n voorverkiesing gehou het, het sy mededingers uit die wedloop geval. 
Bush, wat soms gekritiseer is weens sy gebrek aan welsprekendheid in vergelyking met Reagan, het 'n toespraak op die Republikeinse byeenkoms gelewer. Dit staan ​​bekend as die 'duisend punte van lig' toespraak en beskryf Bush se visie op Amerika: hy onderskryf die Geloftebelofte, gebed in skole, doodstraf en geweerregte.  Bush het ook belowe dat hy nie belasting sal verhoog nie, en verklaar: "Die kongres sal my druk om belasting te verhoog, en ek sal nee sê, en hulle sal druk, en ek sal nee sê, en hulle sal weer druk En ek kan net vir hulle sê: lees my lippe. Geen nuwe belasting nie. "  Bush het die onbekende senator Dan Quayle van Indiana as sy hardloopmaat gekies. Alhoewel Quayle 'n merkwaardige rekord in die kongres opgestel het, was hy gewild onder baie konserwatiewes, en die veldtog het gehoop dat die jeug van Quayle 'n beroep op jonger kiesers sou vind. 
Intussen het die Demokratiese Party goewerneur Michael Dukakis genomineer, wat bekend was daarvoor dat hy 'n ekonomiese ommekeer in Massachusetts gelei het.  Dukakis was 'n ondoeltreffende veldtog met 'n lae risiko, en was 'n leidende in die algemene verkiesingspeilings teen Bush.  Die Bush -veldtog val Dukakis as 'n onpatriotiese liberale ekstremis aan en gryp die Willie Horton -saak aan, waarin 'n veroordeelde misdadiger uit Massachusetts 'n vrou verkrag het terwyl sy in 'n gevangenisstraf was, 'n program wat Dukakis as goewerneur ondersteun. Die Bush -veldtog het aangevoer dat Dukakis 'n 'draaideur' was wat gevaarlike veroordeelde misdadigers toegelaat het om die gevangenis te verlaat.  Dukakis het sy eie veldtog beskadig met 'n wyd bespot rit in 'n M1 Abrams -tenk en 'n swak prestasie tydens die tweede presidensiële debat.  Bush het Dukakis ook aangeval omdat hy 'n wet teëgestaan ​​het wat vereis dat alle studente die belofte van getrouheid moet opsê.  Die verkiesing word algemeen beskou as 'n hoë vlak van negatiewe veldtogte, hoewel die politieke wetenskaplike John Geer aangevoer het dat die aandeel negatiewe advertensies in lyn was met vorige presidentsverkiesings. 
Bush het Dukakis met 'n marge van 426 tot 111 in die kieskollege verslaan, en hy het 53,4 persent van die nasionale volksstemme geneem.  Bush het goed gevaar in al die groot streke van die land, maar veral in die suide.  Hy word die eerste sittende vise -president wat tot president verkies is sedert Martin Van Buren in 1836 en die eerste persoon wat 'n president uit sy eie party opgevolg het sedert Herbert Hoover in 1929.  [g] In die gelyktydige kongres verkiesings, het die Demokrate beheer oor albei kongreshuise behou. 
Bush is op 20 Januarie 1989 ingehuldig as opvolger van Ronald Reagan. In sy intreerede het Bush gesê:
Ek kom voor u uit en neem die presidensie op 'n oomblik ryk aan belofte aan. Ons leef in 'n vreedsame, voorspoedige tyd, maar ons kan dit beter maak. Want daar waai 'n nuwe briesie, en 'n wêreld wat deur vryheid verkwik word, lyk wedergebore, want in die mens se hart, indien nie eintlik nie, is die dag van die diktator verby. Die totalitêre era gaan verby, sy ou idees waai weg soos blare van 'n ou, lewelose boom. 'N Nuwe wind waai, en 'n nasie wat deur vryheid verkwik word, staan ​​gereed om voort te gaan. Daar is nuwe grond wat gebreek moet word, en nuwe aksie moet geneem word. 
Bush se eerste groot aanstelling was dié van James Baker as minister van buitelandse sake.  Die leiding van die departement van verdediging het gegaan aan Dick Cheney, wat voorheen as stafhoof van Gerald Ford gedien het en later as vise -president sou dien onder sy seun George W. Bush.  Jack Kemp het as minister van behuising en stedelike ontwikkeling by die administrasie aangesluit, terwyl Elizabeth Dole, die vrou van Bob Dole en 'n voormalige minister van vervoer, die minister van arbeid onder Bush geword het.  Bush het verskeie Reagan -amptenare behou, waaronder die minister van finansies, Nicholas F. Brady, prokureur -generaal Dick Thornburgh en die minister van onderwys, Lauro Cavazos.  John Sununu, goewerneur van New Hampshire, 'n sterk ondersteuner van Bush tydens die veldtog van 1988, word stafhoof.  Brent Scowcroft is aangestel as die nasionale veiligheidsadviseur, 'n rol wat hy ook onder Ford beklee het. 
Einde van die Koue Oorlog
Gedurende die eerste jaar van sy ampstermyn het Bush 'n blaaskans gesit vir Reagan se détente -beleid teenoor die USSR.  Bush en sy raadgewers was aanvanklik verdeeld oor Gorbatsjof, en sommige administratiewe amptenare het hom as 'n demokratiese hervormer beskou, maar ander het hom vermoed dat hy die minimum veranderinge probeer aanbring om die Sowjetunie in 'n mededingende posisie met die Verenigde State te herstel.  In 1989 stort al die Kommunistiese regerings in Oos -Europa in duie. Gorbatsjof wou nie die Sowjet -weermag instuur nie en het die Brezjnef -leer effektief laat vaar. Die VSA was nie direk betrokke by hierdie omwentelinge nie, maar die Bush -administrasie vermy hulself oor die afsterwe van die Oosblok om nie verdere demokratiese hervormings te ondermyn nie. 
Bush en Gorbatsjof het mekaar ontmoet tydens die Malta -beraad in Desember 1989. Hoewel baie regs versigtig was vir Gorbatsjof, het Bush die oortuiging gekry dat Gorbatsjof te goeder trou sou onderhandel.  Vir die res van sy termyn het Bush gesoek na samewerkingsverhoudinge met Gorbatsjof, in die oortuiging dat hy die sleutel tot vrede was.  Die primêre kwessie tydens die Malta -beraad was die moontlike hereniging van Duitsland. Terwyl Brittanje en Frankryk versigtig was vir 'n herenigde Duitsland, het Bush hom by die Wes-Duitse kanselier Helmut Kohl aangesluit om die Duitse hereniging aan te dring.  Bush het geglo dat 'n herenigde Duitsland Amerikaanse belange sou dien.  Na uitgebreide onderhandelinge het Gorbatsjof ingestem om toe te laat dat 'n herenigde Duitsland deel uitmaak van die NAVO, en Duitsland het in Oktober 1990 amptelik herenig nadat hy miljarde punte aan Moskou betaal het. 
Gorbatsjof het geweld gebruik om nasionalistiese bewegings binne die Sowjetunie self te onderdruk.  'n Krisis in Litaue het Bush in 'n moeilike posisie gelaat, aangesien hy Gorbatsjof se samewerking in die hereniging van Duitsland nodig gehad het en gevrees het dat die ineenstorting van die Sowjetunie kernwapens in gevaarlike hande kan laat. Die Bush -administrasie protesteer saggies teen Gorbatsjof se onderdrukking van die onafhanklikheidsbeweging van Litaue, maar neem geen stappe om direk in te gryp nie.  Bush het onafhanklikheidsbewegings gewaarsku oor die wanorde wat kan kom met afskeiding van die Sowjetunie in 'n toespraak in 1991 wat deur kritici die 'Chicken Kiev -toespraak' genoem word, waarsku hy teen 'selfmoord nasionalisme'.  In Julie 1991 onderteken Bush en Gorbatsjof die verdrag Strategic Arms Reduction Treaty (START I), waarin beide lande ooreengekom het om hul strategiese kernwapens met 30 persent te besnoei. 
In Augustus 1991 het harde kommuniste 'n staatsgreep teen Gorbatsjof begin, terwyl die staatsgreep vinnig uitmekaar val, dit die oorblywende mag van Gorbatsjof en die sentrale Sowjetregering verbreek het.  Later daardie maand het Gorbatsjof bedank as hoofsekretaris van die Kommunistiese party, en die Russiese president Boris Jeltsin het beveel dat beslag gelê word op Sowjet -eiendom. Gorbatsjof het as president van die Sowjetunie aan die bewind geklou tot Desember 1991, toe die Sowjetunie ontbind het.  Vyftien state het uit die Sowjetunie ontstaan, en van die state was Rusland die grootste en mees bevolkte. Bush en Jeltsin ontmoet mekaar in Februarie 1992 en verklaar 'n nuwe era van "vriendskap en vennootskap".  In Januarie 1993 stem Bush en Jeltsin ooreen met START II, ​​wat voorsiening maak vir verdere vermindering van kernwapens bo en behalwe die oorspronklike START -verdrag.  Die ineenstorting van die Sowjetunie het besinning oor die toekoms van die wêreld na die einde van die Koue Oorlog veroorsaak, het een politieke wetenskaplike, Francis Fukuyama, bespiegel dat die mensdom die "einde van die geskiedenis" bereik het deurdat liberale, kapitalistiese demokrasie permanent seëvier oor kommunisme en fascisme.  Intussen het die ineenstorting van die Sowjetunie en ander kommunistiese regerings gelei tot post-Sowjet-konflikte in Sentraal-Europa, Oos-Europa, Sentraal-Asië en Afrika wat sou voortduur lank nadat Bush die amp verlaat het. 
Invasie van Panama
Gedurende die tagtigerjare het die VSA hulp verleen aan die Panamese leier Manuel Noriega, 'n anti-kommunistiese diktator wat met dwelmhandel besig was. In Mei 1989 verklaar Noriega die uitslag van 'n demokratiese presidentsverkiesing waarin Guillermo Endara verkies is. Bush het beswaar aangeteken teen die nietigverklaring van die verkiesing en was bekommerd oor die status van die Panamakanaal, terwyl Noriega steeds in die amp is.  Bush het 2 000 soldate na die land gestuur, waar hulle gereelde militêre oefeninge begin doen het in stryd met vorige verdrae.  Nadat 'n Amerikaanse soldaat in Desember 1989 deur Panamese magte geskiet is, beveel Bush die Amerikaanse inval in Panama, bekend as "Operation Just Cause". Die inval was die eerste grootskaalse Amerikaanse militêre operasie in meer as 40 jaar wat nie verband hou met die Koue Oorlog nie. Amerikaanse magte het vinnig beheer oor die Panamakanaalsone en Panama -stad oorgeneem. Noriega het op 3 Januarie 1990 oorgegee en is vinnig na 'n gevangenis in die Verenigde State vervoer. Drie en twintig Amerikaners sterf tydens die operasie, terwyl nog 394 gewond is. Noriega is in April 1992 skuldig bevind en opgesluit op aanklagte van dwelmhandel en dwelmhandel.  Historikus Stewart Brewer voer aan dat die inval "'n nuwe era in die Amerikaanse buitelandse beleid verteenwoordig" omdat Bush nie die inval onder die Monroe -leerstelling of die dreigement van Kommunisme, maar eerder omdat dit in die beste belang van die Verenigde State was. 
Gekonfronteer met massiewe skuld en lae oliepryse in die nasleep van die oorlog tussen Iran en Irak, het die Irakse leier Saddam Hussein besluit om die land Koeweit te verower, 'n klein, olie-ryk land aan die suidelike grens van Irak.  Nadat Irak Koeweit in Augustus 1990 binnegeval het, het Bush ekonomiese sanksies teen Irak ingestel en 'n multi-nasionale koalisie saamgestel wat die invasie teenstaan.  Die administrasie was bang dat 'n versuim om op die inval te reageer, Hussein sou aanspoor om Saoedi -Arabië of Israel aan te val, en wou ander lande van soortgelyke aggressie ontmoedig.  Bush wou ook voortgesette toegang tot olie verseker, aangesien Irak en Koeweit gesamentlik 20 persent van die wêreld se olieproduksie uitmaak, en Saoedi -Arabië nog 26 persent van die wêreld se olievoorraad produseer. 
Op aandrang van Bush het die VN se Veiligheidsraad in November 1990 'n resolusie goedgekeur wat die gebruik van geweld magtig indien Irak nie teen 15 Januarie 1991 uit Koeweit sou onttrek nie.  Gorbatsjof se steun, sowel as China se onthouding, het gehelp om die die resolusie van die VN.  Bush het Brittanje, Frankryk en ander nasies oortuig om soldate te verbind tot 'n operasie teen Irak, en hy het belangrike finansiële steun van Duitsland, Japan, Suid -Korea, Saoedi -Arabië en die Verenigde Arabiese Emirate gewen.  In Januarie 1991 het Bush die kongres gevra om 'n gesamentlike resolusie goed te keur wat 'n oorlog teen Irak goedkeur.  Bush was van mening dat die VN -resolusie hom reeds die nodige magtiging gegee het om 'n militêre operasie teen Irak te begin, maar hy wou aantoon dat die land verenig was agter 'n militêre aksie.  ​​Ondanks die opposisie van 'n meerderheid Demokrate in die Huis en die Senaat, keur die Kongres die Magtiging vir die Gebruik van Militêre Mag teen Irak se resolusie van 1991 goed. 
Nadat die sperdatum van 15 Januarie verbygegaan het sonder 'n Irak se onttrekking uit Koeweit, het die Amerikaanse en koalisiemagte 'n bomaanval begin wat die Irak se kragnetwerk en kommunikasienetwerk verwoes het, wat gelei het tot die verlating van ongeveer 100,000 Irakse soldate. Ter weerwraak het Irak Scud -missiele na Israel en Saoedi -Arabië gelanseer, maar die meeste missiele het min skade aangerig. Op 23 Februarie het koalisiemagte begin met 'n grondinval in Koeweit, wat Irakse magte teen die einde van 27 Februarie uitgesit het. Ongeveer 300 Amerikaners, sowel as ongeveer 65 soldate uit ander koalisie -lande, is tydens die militêre aksie dood.  'n Wapenstilstand is op 3 Maart gereël, en die VN het 'n resolusie aangeneem wat 'n vredesmag in 'n gedemilitariseerde gebied tussen Koeweit en Irak tot stand bring.  'n Gallup -peiling in Maart 1991 het getoon dat Bush 'n goedkeuringsgradering van 89 persent het, die hoogste presidensiële goedkeuringsgradering in die geskiedenis van Gallup.  Na 1991 het die VN ekonomiese sanksies teen Irak gehandhaaf, en die spesiale kommissie van die Verenigde Nasies is aangestel om te verseker dat Irak nie sy program vir massavernietiging herleef nie. 
In 1987 het die VSA en Kanada 'n vryhandelsooreenkoms bereik wat baie tariewe tussen die twee lande uitgeskakel het. President Reagan het dit as die eerste stap in die rigting van 'n groter handelsooreenkoms bedoel om die meeste tariewe onder die Verenigde State, Kanada en Mexiko uit te skakel.  Die Bush -administrasie was saam met die Progressiewe Konserwatiewe Kanadese premier Brian Mulroney aan die stuur van die onderhandelinge oor die Noord -Amerikaanse vryhandelsooreenkoms (NAFTA) met Mexiko. Benewens die verlaging van tariewe, sou die voorgestelde verdrag patente, outeursregte en handelsmerke beïnvloed.  In 1991 het Bush gesag gesoek, wat die president die bevoegdheid gee om 'n internasionale handelsooreenkoms aan die Kongres voor te lê sonder die moontlikheid van wysiging. Ondanks die opposisie van die kongres onder leiding van die leier van die meerderheid van die huis, Dick Gephardt, het albei huise van die kongres gestem om Bush vinnig gesag te verleen. NAFTA is in Desember 1992 onderteken, nadat Bush herverkiesing verloor het,  maar president Clinton het die bekragtiging van NAFTA in 1993 gewen.  NAFTA bly omstrede oor die impak daarvan op lone, werk en algemene ekonomiese groei. 
Ekonomiese en fiskale kwessies
Die Amerikaanse ekonomie het oor die algemeen goed gevaar sedert dit aan die einde van 1982 uit die resessie gekom het, maar dit het in 'n ligte resessie in 1990 verval. Die werkloosheidsyfer het gestyg van 5,9 persent in 1989 tot 'n hoogtepunt van 7,8 persent in die middel van 1991.   Groot federale tekorte, wat gedurende die Reagan -jare ontstaan ​​het, het gestyg van $ 152,1 miljard in 1989  tot $ 220 miljard vir 1990 , die tekort van $ 220 miljard verteenwoordig 'n drievoudige toename sedert 1980.  Soos die publiek toenemend bekommerd geraak oor die ekonomie en ander binnelandse aangeleenthede, het Bush se goed ontvangde hantering van buitelandse sake vir die meeste kiesers 'n probleem geword.  Bush se grootste binnelandse prioriteit was om 'n einde te maak aan federale begrotingstekorte, wat hy as 'n aanspreeklikheid beskou het vir die langtermyn ekonomiese gesondheid en die status van die land.  Aangesien hy gekant was teen groot besnoeiings in die verdedigingsbesteding  en beloof het om nie belasting te verhoog nie, het die president groot probleme ondervind om die begroting te balanseer. 
Bush en kongresleiers het ooreengekom om groot veranderinge aan die begroting vir die boekjaar 1990, wat in Oktober 1989 begin het, te vermy. bestedingsbesnoeiings wat deur die Gramm – Rudman – Hollings Wet op Gebalanseerde Begroting van 1987 vereis word.  Bush en ander leiers wou ook tekorte verminder omdat die voorsitter van die Federale Reserweraad, Alan Greenspan, geweier het om rentekoerse te verlaag en sodoende ekonomiese groei te stimuleer, tensy die federale begroting tekort verminder.  In 'n verklaring wat einde Junie 1990 uitgereik is, het Bush gesê dat hy oop sou wees vir 'n tekortverminderingsprogram, insluitend bestedingsbesnoeiings, aansporings vir ekonomiese groei, hervorming van die begrotingsproses, sowel as belastingverhogings.  Vir fiskale konserwatiewes in die Republikeinse Party verteenwoordig Bush se verklaring 'n verraad, en hulle het hom sterk gekritiseer omdat hy so vroeg in die onderhandelinge ingegaan het. 
In September 1990 kondig Bush en Congressional Democrats 'n kompromie aan om die befondsing vir verpligte en diskresionêre programme te besnoei, terwyl hulle ook inkomste verhoog, deels deur 'n hoër gasbelasting. Die kompromie bevat ook 'n "pay as you go" -bepaling wat vereis dat nuwe programme betaal moet word ten tyde van die implementering.  Huisminderheidsweep Newt Gingrich het die konserwatiewe opposisie teen die wetsontwerp gelei en sterk gekant teen enige vorm van belastingverhoging.  Sommige liberale kritiseer ook die besnoeiing van die begroting in die kompromie, en in Oktober verwerp die Huis die ooreenkoms, wat lei tot 'n kort sluiting van die regering.Sonder die sterk steun van die Republikeinse Party, stem Bush in tot 'n ander kompromiswetsontwerp, hierdie gunstiger vir die Demokrate. Die Omnibus-begrotingsversoeningswet van 1990 (OBRA-90), wat op 27 Oktober 1990 uitgevaardig is, het 'n groot deel van die verhoging van petrolbelasting verlaag ten gunste van hoër inkomstebelasting op topverdieners. Dit het besnoeiings aan binnelandse uitgawes ingesluit, maar die besnoeiings was nie so diep soos dié wat in die oorspronklike kompromie voorgestel is nie. Bush se besluit om die wetsontwerp te onderteken, het sy posisie by konserwatiewes en die algemene publiek benadeel, maar dit het ook die grondslag gelê vir die begrotingsoorskotte van die laat 1990's. 
-Bush se opmerkings by die ondertekeningseremonie vir die Amerikaners met Gestremdhede van 1990 
Die gestremdes het nie wettige beskerming ontvang onder die belangrike burgerregtewet van 1964 nie, en baie het teen diskriminasie en segregasie te kampe gehad toe Bush sy amp beklee. In 1988 het Lowell P. Weicker Jr en Tony Coelho die Wet op Amerikaners met Gestremdhede ingestel, wat diskriminasie op die gebied van gekwalifiseerde individue met gestremdhede belet. Die wetsontwerp het die Senaat goedgekeur, maar nie die Huis nie, en dit is weer in 1989 ingevoer. Alhoewel sommige konserwatiewes die wetsontwerp teëgestaan ​​het weens die koste en moontlike laste vir besighede, ondersteun Bush dit sterk, deels omdat sy seun, Neil, met disleksie gesukkel het. . Nadat die wetsontwerp beide huise van die kongres goedgekeur het, onderteken Bush die Wet op Amerikaners met Gestremdhede van 1990 in Julie 1990.  Die wet vereis dat werkgewers en openbare verblyf "redelike blyplekke" vir gestremdes moet maak, terwyl daar 'n uitsondering is verblyf 'n "onnodige swaarkry" opgelê. 
Senator Ted Kennedy het later gelei tot die kongres van 'n aparte wetsontwerp op burgerregte wat ontwerp is om regsgedinge oor werksdiskriminasie te begin.  Deur die veto van die wetsontwerp te voer, het Bush aangevoer dat dit tot rassekwotas by die aanstelling sou lei.   In November 1991 onderteken Bush die Civil Rights Act van 1991, wat grootliks soortgelyk was aan die wetsontwerp wat hy in die vorige jaar veto gelê het. 
In Augustus 1990 onderteken Bush die Ryan White CARE Act, die grootste federaal gefinansierde program wat toegewy is aan mense wat met MIV/vigs help.  Gedurende sy presidentskap het die VIGS -epidemie dramaties gegroei in die VSA en oor die hele wêreld, en Bush was dikwels in stryd met VIGS -aktivistegroepe wat hom gekritiseer het omdat hy nie hoë prioriteit aan MIV/VIGS -navorsing en -finansiering plaas nie. Gefrustreerd oor die administratiewe gebrek aan dringendheid oor die kwessie, het ACT UP die as van MIV/VIGS -slagoffers op die grasperk van die Withuis gestort tydens 'n besigtiging van die VIGS -dekbed in 1992.  Teen daardie tyd was MIV die hoofoorsaak sterftes in die VSA vir mans tussen 25 en 44 jaar. 
In Junie 1989 stel die Bush -administrasie 'n wetsontwerp voor om die Wet op Skoon Lug te wysig. In samewerking met die meerderheidsleier van die senaat, George J. Mitchell, het die administrasie die wysigings deurgevoer oor die opposisie van sakelui wat die gevolge van strenger regulasies vrees.  Die wetgewing het gepoog om suurreën en rookmis te bekamp deur die vermindering van die uitstoot van chemikalieë, soos swaweldioksied,  en was die eerste groot opdatering van die Wet op Skoonlug sedert 1977.  Bush onderteken ook die Wet op Oliebesoedeling van 1990 in reaksie op die Exxon Valdez -oliestorting. Die Liga van Bewaringskiesers het egter 'n paar van Bush se ander omgewingsaksies gekritiseer, waaronder sy teenstand teen strenger standaarde vir outomatiese kilometers. 
Punte van lig
President Bush bestee aandag aan vrywillige diens as 'n manier om sommige van Amerika se ernstigste sosiale probleme op te los. Hy het dikwels die 'duisend ligpunte' tema gebruik om die mag van burgers om gemeenskapsprobleme op te los, te beskryf. In sy inhuldigingstoespraak in 1989 het president Bush gesê: "Ek het gepraat van duisend ligpunte, van al die gemeenskapsorganisasies wat soos sterre in die hele land versprei is en goed doen."  Tydens sy presidentskap het Bush talle vrywilligers vereer met die Daily Point of Light Award, 'n tradisie wat deur sy presidensiële opvolgers voortgesit is.  In 1990 is die Points of Light Foundation gestig as 'n organisasie sonder winsbejag in Washington om hierdie gees van vrywilligerswerk te bevorder.  In 2007 het die Points of Light Foundation saamgesmelt met die Hands On Network om 'n nuwe organisasie, Points of Light, te stig. 
Bush het twee regters in die hooggeregshof van die Verenigde State aangestel. In 1990 het Bush 'n grootliks onbekende staatsappèlregter, David Souter, aangestel om die liberale ikoon William Brennan te vervang.  Souter is maklik bevestig en dien tot 2009, maar het by die liberale blok van die hof aangesluit en Bush teleurgestel.  In 1991 het Bush die konserwatiewe federale regter Clarence Thomas genomineer om Thurgood Marshall, 'n jare lange liberale staatmaker, op te volg. Thomas, die voormalige hoof van die Kommissie vir Gelyke Indiensnemingsgeleenthede (EEOC), het in die Senaat, sowel as voorkeurgroepe en die NAACP, teëgestaan. Sy benoeming het 'n ander probleem ondervind toe Anita Hill Thomas daarvan beskuldig het dat hy haar seksueel geteister het tydens sy tyd as voorsitter van EEOC. Thomas het bevestiging gewen in 'n noue 52–48 stemme. 43 Republikeine en 9 Demokrate het gestem om Thomas se benoeming te bevestig, terwyl 46 Demokrate en 2 Republikeine teen bevestiging gestem het.  Thomas het een van die mees konserwatiewe regters van sy era geword. 
Bush se opvoedingsplatform het hoofsaaklik bestaan ​​uit die aanbied van federale ondersteuning vir 'n verskeidenheid innovasies, soos oop inskrywing, aansporingsbetaling vir uitstaande onderwysers en belonings vir skole wat hul prestasie met minderbevoorregte kinders verbeter.  Alhoewel Bush tydens sy presidentskap nie 'n groot pakket vir opvoedkundige hervormings geslaag het nie, het sy idees die latere hervormingspogings beïnvloed, insluitend Doelwitte 2000 en die No Child Left Behind Act.  Bush onderteken die Immigration Act van 1990, , wat gelei het tot 'n toename van 40 persent in die wettige immigrasie na die Verenigde State.  Die wet meer as verdubbel die aantal visums wat aan immigrante gegee is op grond van werksvaardighede.  In die nasleep van die spaar- en leningskrisis, stel Bush 'n pakket van $ 50 miljard voor om die spaar- en leningsbedryf te red, en stel ook die oprigting van die Office of Thrift Supervision voor om die bedryf te reguleer. Die kongres het die Wet op Hervorming, Herstel en Handhawing van Finansiële Instellings van 1989 goedgekeur, wat die meeste van Bush se voorstelle bevat. 
Bush word algemeen beskou as 'n "pragmatiese opsigter" -president wat in sy pogings nie 'n verenigde en oortuigende langtermyn-tema gehad het nie.    Inderdaad, Bush se klankgreep waar hy na die kwessie van oorkoepelende doel as 'die visie -ding' verwys, het 'n metoniem geword wat toegepas word op ander politieke figure wat beskuldig word van soortgelyke probleme.       Sy vermoë om breë internasionale steun vir die Golfoorlog en die gevolg van die oorlog te verkry, word beskou as 'n diplomatieke en militêre triomf,  wat tweeledige goedkeuring wek,  alhoewel sy besluit om terug te trek sonder om Saddam Hussein te verwyder, gemengde gevoelens gelaat het, en die aandag teruggekeer het na die binnelandse front en 'n versurende ekonomie.  A. New York Times In 'n artikel word Bush verkeerdelik uitgebeeld as verbaas dat 'n supermarkstrepieskode -leser   sien dat die verslag van sy reaksie die idee vererger dat hy 'buite kontak' is.  Te midde van die resessie in die vroeë negentigerjare het sy beeld verskuif van '' 'n oorwinnende held '' na '' 'n politikus wat deur ekonomiese aangeleenthede verstrengel was ''. 
Op elite -vlak het 'n aantal kommentators en politieke kundiges die stand van die Amerikaanse politiek in 1991-1992 betreur en berig dat die kiesers kwaad is. Baie ontleders blameer die swak gehalte van nasionale verkiesingsveldtogte. 
Presidensiële veldtog van 1992
Bush het sy herverkiesingsbod vroeg in 1992 aangekondig met 'n koalisie -oorwinning in die Persiese Golfoorlog en hoë goedkeuring, en Bush se herverkiesing het aanvanklik waarskynlik gelyk.  As gevolg hiervan wou baie vooraanstaande demokrate, waaronder Mario Cuomo, Dick Gephardt en Al Gore, nie die party se presidensiële nominasie soek nie.  Bush se belastingverhoging het egter baie konserwatiewes kwaad gemaak, wat geglo het dat Bush van die konserwatiewe beginsels van Ronald Reagan afgedwaal het.  Hy staan ​​voor 'n uitdaging van die konserwatiewe politieke rubriekskrywer Pat Buchanan in die Republikeinse voorverkiesings van 1992.  Bush het die uitdaging van Buchanan afgeweer en die nominasie van sy party tydens die Republikeinse Nasionale Konvensie van 1992 gewen, maar die konvensie het 'n sosiaal konserwatiewe platform aangeneem wat sterk deur die Christelike reg beïnvloed is. 
Intussen het die Demokrate goewerneur Bill Clinton van Arkansas genomineer. Clinton was 'n gematigde wat verbonde was aan die Democratic Leadership Council (DLC), en was voorstander van welsynshervorming, vermindering van die tekort en 'n belastingverlaging vir die middelklas.  Vroeg in 1992 het die wedloop 'n onverwagte wending gekry toe die miljardêr van Texas, H. Ross Perot, 'n derdeparty -bod geloods het, wat beweer dat nóg die Republikeine of die Demokrate die tekort kon uitskakel en die regering doeltreffender kon maak. Sy boodskap het 'n beroep op kiesers in die politieke spektrum gedoen wat teleurgesteld was oor die fiskale onverantwoordelikheid van beide partye.  Perot val ook NAFTA aan, wat volgens hom tot groot werksverliese sou lei.  Nasionale peilings wat middel 1992 gemaak is, het Perot aan die voorpunt getoon, maar Clinton het 'n oplewing beleef deur effektiewe veldtogte en die keuse van senator Al Gore, 'n gewilde en relatief jong Suidlander, as sy hardloopmaat. 
Clinton het die verkiesing gewen, met 43 persent van die algemene stemme en 370 kiesstemme, terwyl Bush 37,5 persent van die algemene stemme en 168 verkiesingsstemme gekry het.  Perot het 19% van die gewilde stemme gewen, een van die hoogste totale vir 'n derdepartykandidaat in die Amerikaanse geskiedenis, wat gelykstaande was aan albei groot kandidate, volgens uitgangspeilings.  Clinton het goed gevaar in die Noordooste, die Midde -Weste en die Weskus, terwyl hy ook die sterkste Demokratiese veldtog sedert die verkiesing in 1976 in die Suide gevoer het.  Verskeie faktore was belangrik in die nederlaag van Bush. Die siek ekonomie wat uit die resessie ontstaan ​​het, was moontlik die belangrikste faktor in die verlies van Bush, aangesien 7 uit 10 kiesers op verkiesingsdag gesê het dat die ekonomie 'nie so goed' of 'swak' is nie.   Op die vooraand van die 1992 -verkiesing was die werkloosheidsyfer 7,8%, wat die hoogste was sedert 1984.  Die president is ook beskadig deur sy vervreemding van baie konserwatiewes in sy party.  Bush het Perot deels die skuld vir sy nederlaag gegee, alhoewel uitgangspeilings getoon het dat Perot sy kiesers ewe veel van Clinton en Bush getrek het. 
Ondanks sy nederlaag het Bush die amp verlaat met 'n 56 % -goedkeuring van die pos in Januarie 1993.  Soos baie van sy voorgangers, het Bush tydens sy laaste ampstermyne 'n reeks kwytskelding uitgereik. In Desember 1992 verleen hy uitvoerende genade aan ses voormalige senior regeringsamptenare wat by die Iran-Contra-skandaal betrokke was, veral die voormalige minister van verdediging, Caspar Weinberger.  Die aanklagte teen die ses was dat hulle gelieg het of inligting van die kongres weerhou het. Die kwytskelding het effektief 'n einde gemaak aan die Iran-Contra-skandaal. 
Volgens Seymour Martin Lipset het die verkiesing in 1992 verskeie unieke eienskappe gehad. Kiesers was van mening dat die ekonomiese toestande erger was as wat dit werklik was, wat Bush benadeel het. 'N Seldsame gebeurtenis was 'n sterk derdepartykandidaat. Liberale het 'n terugslag gelewer teen 12 jaar van 'n konserwatiewe Withuis. Die belangrikste faktor was dat Clinton sy party verenig het en 'n aantal heterogene groepe gewen het. 
Nadat hulle die amp verlaat het, het Bush en sy vrou 'n aftreehuis in die gemeenskap van West Oaks, Houston, gebou.  Hy stig 'n presidensiële kantoor in die Park Laureate -gebou op Memorial Drive in Houston.  Hy het ook gereeld tyd by sy vakansiehuis in Kennebunkport deurgebring, jaarlikse vaarte in Griekeland onderneem, visvangreise in Florida onderneem en die Bohemian Club in Noord -Kalifornië besoek. Hy wou nie in korporatiewe rade dien nie, maar het talle betaalde toesprake gelewer en was adviseur vir The Carlyle Group, 'n private -ekwiteitsfirma.  Hy het nooit sy memoires gepubliseer nie, maar hy en Brent Scowcroft het saam geskryf 'N Wêreld getransformeer, 'n werk van 1999 oor buitelandse beleid. Gedeeltes van sy briewe en sy dagboek is later gepubliseer as Die China Diary van George H. W. Bush en Alles van die beste, George Bush. 
Tydens 'n besoek aan Koeweit in 1993, is Bush op 'n sluipmoordaanval geteiken deur die Irakse intelligensiediens. President Clinton het teruggekap toe hy beveel het dat 23 kruisraketten op die hoofkantoor van die Irakse intelligensiediens in Bagdad afgevuur moet word.  Bush het nie in die openbaar kommentaar gelewer op die sluipmoordpoging of die raketaanval nie, maar het privaat met Clinton gepraat kort voor die aanval plaasgevind het.  In die gubernatoriale verkiesings van 1994 het sy seuns George W. en Jeb gelyktydig vir die goewerneur van Texas en die goewerneur van Florida opgedaag. Wat hul politieke loopbane betref, het hy hulle albei meegedeel dat 'julle op 'n stadium dalk wil sê' Wel, ek stem nie saam met my pa op daardie punt nie 'of' eerlikwaar, ek dink pa was verkeerd hieroor. ' Doen dit. Bepaal jou eie koers, nie net oor die kwessies nie, maar ook oor die definisie van julleself ".  George W. het sy wedloop teen Ann Richards gewen, terwyl Jeb teen Lawton Chiles verloor het. Nadat die resultate ingekom het, het die ouer Bush aan ABC gesê: "Ek het baie gemengde emosies. Trotse pa, is die manier waarop ek dit alles sou saamvat."  Jeb sou weer in 1998 as goewerneur van Florida verkies word en wen op dieselfde tyd dat sy broer George W. herverkiesing in Texas gewen het. Dit was die tweede keer in die geskiedenis van die Verenigde State dat 'n paar broers gelyktydig as goewerneurs gedien het. 
Bush het sy seun se kandidatuur tydens die presidentsverkiesing in 2000 ondersteun, maar nie aktief veldtog by die verkiesing gehou nie en ook nie 'n toespraak gelewer tydens die Republikeinse Nasionale Konvensie van 2000 nie.  George W. Bush verslaan Al Gore in die verkiesing in 2000 en word herkies in 2004. Bush en sy seun word dus die tweede pa-seun-paar wat elkeen as president van die Verenigde State dien, na aanleiding van John Adams en John Quincy Adams.  Deur vorige administrasies was die ouer Bush alomteenwoordig bekend as "George Bush" of "president Bush", maar na die verkiesing van sy seun het die behoefte om tussen hulle te onderskei, retronimiese vorme soos "George HW Bush" en "George Bush sr. " en omgangstaal soos "Bush 41" en "Bush the Elder" kom meer gereeld voor.  Bush adviseer sy seun oor 'n paar personeelkeuses, en keur die keuse van Dick Cheney as hardloopmaat goed en die behoud van George Tenet as direkteur van die CIA. Hy is egter nie geraadpleeg oor alle aanstellings nie, insluitend dié van sy ou mededinger, Donald Rumsfeld, as minister van verdediging.  Alhoewel hy vermy het om ongevraagde advies aan sy seun te gee, het Bush en sy seun ook 'n paar beleidsaangeleenthede bespreek, veral rakende nasionale veiligheidskwessies. 
Tydens sy uittrede het Bush oor die algemeen vermy om sy mening oor politieke kwessies in die openbaar uit te spreek, maar eerder die openbare kollig te gebruik om verskeie liefdadigheidsorganisasies te ondersteun.  Ondanks vroeëre politieke verskille met Bill Clinton, het die twee voormalige presidente uiteindelik vriende geword.  Hulle verskyn saam in televisie -advertensies, wat hulp aanmoedig vir slagoffers van die orkaan Katrina en die aardbewing en tsoenami in die Indiese Oseaan in 2004. 
Bush ondersteun die Republikein John McCain in die presidensiële verkiesing van 2008,  en die Republikein Mitt Romney in die presidensiële verkiesing van 2012, , maar albei is deur die demokraat Barack Obama verslaan. In 2011 het Obama Bush die Presidential Medal of Freedom toegeken, die hoogste burgerlike eer in die Verenigde State. 
Bush ondersteun sy seun Jeb se bod in die Republikeinse voorverkiesings van 2016.  Die veldtog van Jeb Bush het egter gesukkel, en hy het hom tydens die voorverkiesing aan die wedloop onttrek. Nie George H.W. nóg George W. Bush het die uiteindelike Republikeinse genomineerde onderskryf, Donald Trump  het al drie Bushes as gereelde kritici van Trump se beleid en spraakstyl voorgekom, terwyl Trump gereeld die presidentskap van George W. Bush gekritiseer het. George H. W. Bush het later gesê dat hy vir die Demokratiese genomineerde, Hillary Clinton, gestem het tydens die algemene verkiesing.  Na die verkiesing het Bush in Januarie 2017 'n brief aan die president, Donald Trump, geskryf om hom in kennis te stel dat hy weens sy swak gesondheid nie Trump se inhuldiging op 20 Januarie kon bywoon nie. 
In Augustus 2017, na die geweld tydens die Unite the Right-byeenkoms in Charlottesville, het beide presidente Bush 'n gesamentlike verklaring uitgereik waarin gesê word: 'Amerika moet altyd rassegedrag, antisemitisme en haat in alle vorme verwerp [...] Terwyl ons vir Charlottesville bid , word ons almal herinner aan die fundamentele waarhede wat die stad se vooraanstaande burger in die Onafhanklikheidsverklaring opgeteken het: ons is almal gelyk geskape en toegerus deur ons Skepper met onvervreembare regte. "  
Op 17 April 2018 sterf Barbara Bush, 92 jaar oud, in haar huis in Houston, Texas. Haar begrafnis is vier dae later in die Episcopal Church in St.   Bush, saam met die voormalige presidente Barack Obama, George W. Bush (seun), Bill Clinton en mede-eerste dames Melania Trump, Michelle Obama, Laura Bush (skoondogter) en Hillary Clinton was verteenwoordigers wat het die begrafnis bygewoon en wat na die diens saam 'n foto geneem het as 'n teken van eenheid, wat aanlyn versprei is.  
Op 1 November het Bush na die stembus gegaan om vroeg in die middeltermynverkiesing te stem. Dit sou sy laaste openbare verskyning wees. 
Na 'n lang stryd met vaskulêre Parkinson se siekte, sterf Bush op 30 November 2018 in sy huis in Houston, op 94-jarige ouderdom.   Ten tyde van sy dood was hy die langste Amerikaanse president, [ 306] 'n onderskeid wat nou deur Jimmy Carter gehou word.  Hy was ook die derde oudste vise-president. [h] Bush lê in die staat in die Rotunda van die Amerikaanse hoofstad van 3 Desember tot 5 Desember, hy was die 12de Amerikaanse president wat hierdie eer ontvang het.   Toe, op 5 Desember, is Bush se kis van die Capitol -rotonde oorgeplaas na die Washington National Cathedral waar 'n staatsbegrafnis gehou is.  Na die begrafnis is Bush se lyk na George H.W.Bush Presidential Library in College Station, Texas, waar hy begrawe is langs sy vrou Barbara en dogter Robin.  By die begrafnis het oudpresident George W. Bush sy pa toegeroep deur te sê:
"Hy het die goeie in elke persoon gesoek, en hy het dit gewoonlik gevind." 
In 1991, Die New York Times onthul dat Bush aan Graves se siekte ly, 'n nie-aansteeklike skildkliertoestand waaraan sy vrou Barbara ook gely het.  Later in sy lewe het Bush aan vaskulêre parkinsonisme gely, 'n vorm van Parkinson se siekte wat hom genoop het om 'n gemotoriseerde bromponie of rolstoel te gebruik. 
Bush was 'n lewenslange Episkopaal.  Hy noem verskillende oomblikke in sy lewe waarin hy sy geloof verdiep, insluitend sy ontsnapping uit Japanse magte in 1944 en die dood van sy driejarige dogter Robin in 1953.  Sy geloof word weerspieël in sy Duisendpunte van Ligte toespraak, sy steun vir gebed in skole en sy steun vir die pro-life beweging (na sy verkiesing as vise-president).  
Meningspeilings onder historici en politieke wetenskaplikes het Bush in die boonste helfte van presidente ingedeel. 'N Peiling van 2018 onder die afdeling Presidente en uitvoerende politiek van die American Political Science Association het Bush as die 17de beste president uit 44 gerangskik.  In 'n C-Span-peiling onder historici in 2017 was Bush ook die 20ste beste president uit 43. [318 ] Richard Rose beskryf Bush as 'n "voog" -president, en baie ander historici en politieke wetenskaplikes beskryf Bush op dieselfde manier as 'n passiewe, praktiese president wat 'grootliks tevrede was met dinge soos dit was'.  Professor Steven Knott skryf dat "[Bush] die presidentskap as 'n sukses beskou word in buitelandse sake, maar 'n teleurstelling in binnelandse sake." 
Biograaf Jon Meacham skryf dat, nadat hy die amp verlaat het, baie Amerikaners Bush as 'n genadige en ondergewaardeerde man beskou het wat baie deugde gehad het, maar wat nie daarin geslaag het om 'n eiesoortige identiteit en visie te hê om die ekonomiese uitdagings van 1991-1992 te oorkom nie en wen 'n tweede termyn. "  Bush self het opgemerk dat sy nalatenskap "verlore gegaan het tussen die heerlikheid van Reagan. En die beproewinge en verdrukking van my seuns."  In die 2010's word Bush met liefde onthou vir sy bereidwilligheid om 'n kompromie aan te gaan, wat in kontras was met die intens partydige era wat sy presidentskap gevolg het. 
In 2018, Vox het Bush beklemtoon vir sy 'pragmatisme' as 'n gematigde Republikeinse president deur oor die gang te werk.  Hulle het spesifiek kennis geneem van Bush se prestasies binne die binnelandse beleid deur tweeledige transaksies te sluit, insluitend die verhoging van belastingbegroting onder die rykes met die Omnibus -begrotingsversoeningswet van 1990. Bush het ook gehelp om die Wet op Amerikaners met Gestremdhede van 1990 te slaag, wat Die New York Times beskryf as "die mees ingrypende anti-diskrimineringswet sedert die Wet op Burgerregte van 1964.  In reaksie op die oliestorting in Exxon Valdez het Bush 'n ander tweeledige koalisie gebou om die wysigings van die wet op skoon lug van 1990 te versterk.  [327 ] Bush was ook 'n voorstander van en onderteken die Wet op Immigrasie van 1990, 'n ingrypende hervormingswet oor immigrasies wat dit vir immigrante makliker gemaak het om wettiglik die graafskap binne te gaan, terwyl immigrante wat van geweld vlug, ook die tydelike visum vir beskermde status verleen, asook die opheffing van die pre-naturalisasie Engelse toetsproses, en uiteindelik "die uitsluiting van homoseksuele uitgeskakel onder wat die Kongres nou beskou as die medies ongesonde klassifikasie van" seksuele afwyking "wat in die wet van 1965 ingesluit is."   Bush het gesê: "Immigrasie is nie net 'n skakel na ons verlede nie, maar ook 'n brug na die toekoms van Amerika. "
Volgens USA Today, is die nalatenskap van Bush se presidentskap gedefinieer deur sy oorwinning oor Irak na die inval in Koeweit, en vir sy voorsitterskap oor die ontbinding van die Sowjetunie en die Duitse hereniging.  Michael Beschloss en Strobe Talbott prys Bush se hantering van die USSR, veral hoe hy Gorbatsjof aangespoor het om beheer oor die satellietstate vry te laat en Duitse eenwording toe te laat - en veral 'n verenigde Duitsland in die NAVO.  Andrew Bacevich beoordeel die Bush-administrasie as 'moreel stom' in die lig van sy 'business-as-usual' houding teenoor China na die bloedbad op die Tiananmen-plein en sy onkritiese steun van Gorbatsjof toe die Sowjetunie verbrokkel het.  David Rothkopf voer aan:
Familiegeskiedenis, medisyne kan die skuld kry
'Mense met 'n geskiedenis van bloeding wat meer as normaal is tydens mediese prosedures en vroue wat swaar menstruasie kry, kan ook sien dat hulle maklik kneus,' het Strey gesê. 'Dit kan kommerwekkend wees vir 'n moontlike onderliggende bloedingstoornis en moet aangemeld word. Enigiemand met 'n familielid wat 'n bloedingstoornis het wat ook maklik bloei of kneusplekke het, moet dit met sy of haar gesondheidsorgverskaffer bespreek.
Voorskrif- en oor-die-toonbank medisyne en voedingsaanvullings kan u makliker kneus. Sommige medisyne en aanvullings wat verband hou met kneusplekke, sluit in:
NSAIDs (aspirien, ibuprofen en naproxen)
Bring 'n lys van u medikasie en hoe lank u dit geneem het as u 'n dokter wil sien oor kneusplekke.
Ouer volwassenes kneus makliker omdat hul vel dunner is en hulle minder spiere en vet het om hul bloedvate te besmet. Mense met 'n ligte vel kneus dikwels maklik. Deur alkohol te drink, kan u meer geneig wees tot kneusplekke en dinge raakloop.
Soms dui kneusplekke op 'n ernstiger mediese toestand. Vitamien C- of K -tekort, bloedingstoornisse soos hemofilie of Von Willebrand -siekte of kanker kan kneusplekke veroorsaak.
Bevoegdhede en vermoëns
Spider Fisiologie: Spider-Man beskik oor die eweredige magte van 'n spinnekop wat hom toegestaan ​​word deur 'n bestraalde gewone huisspin (Achaearanea tepidariorum) wat Peter Parker gebyt het wat blykbaar reeds gemuteer was van voorafgaande blootstelling aan sekere stralingsfrekwensies en 'n laaste, dodelike dosis ontvang het tydens Parker se bywoning van die uitstalling. ⎷ ] Die radioaktiewe, komplekse mutageen ensieme in die bloed van die spinnekop wat tydens die byt oorgedra is, het talle liggaamswye mutagene veranderinge in Parker veroorsaak, wat hom bomenslike krag, spoed, geharde vlees en talle spinnekopagtige eienskappe gegee het . ⎷ ] Daardie mutasie het hom 'n "verbeterde chromosoompatroon" verleen. 𖓥 ]
Ezekiel Sims het aan Petrus onthul dat sy magte nie van wetenskaplike oorsprong was nie, maar 'n teken was dat hy 'n totemiese avatar geword het van die Web of Life and Destiny. 𖐻 ] Terwyl Peter aanvanklik gesukkel het om dit te aanvaar, het hy later tot die gevolgtrekking gekom dat albei aanneemlik was, en#91201 ] en dat hy sy magte by verskeie geleenthede mistiek laat toeneem het.
Nick Fury se intelligensie het hom as kragvlak 8 geklassifiseer.#9145 en#93
Muurkruip: Spider-Man se blootstelling aan die gemuteerde spinnegif het 'n mutagene, breinbreinwye verandering in sy engramme veroorsaak, wat gelei het tot die vermoë om die vloed van interatomiese aantrekking (elektrostatiese krag) tussen molekulêre grenslae geestelik te beheer. Dit oorkom die normale gedrag van die buitenste elektronskulp van wedersydse afstoting met ander buitenste elektronskille en laat die geweldige potensiaal vir elektron aantrekking toe. Die verstandelik beheerde sub-atoomdeeltjie wat hiervoor verantwoordelik is, moet nog geïdentifiseer word. Hierdie vermoë om die aantrekkingskrag tussen oppervlaktes te beïnvloed, is tot dusver beperk tot die Spider-Man se liggaam (veral gekonsentreer in sy hande en voete) en 'n ander voorwerp, 𖓦 ] met 'n boonste grens van etlike ton per vinger. Op 'n stadium kon Spider-Man voorkom dat Anti-Venom sy masker afhaal deur dit aan sy gesig te laat plak. 𖓧 ]
Merk van Kaine:Kaine, die relatief amorale kloon van Spider-Man, het die vermoë getoon om sy muurkruipvermoëns op 'n meer aanstootlike manier te gebruik, met kenmerkende letsels, bekend as die Merk van Kaine in die gesig van sy slagoffers. Later gebruik Spider-Man self 'n variasie van dieselfde vermoë om uit die Green Goblin te ontsnap deur sy vingerpunte aan sy gesig te laat vasklou en dit weg te skeur en vyf diep wonde in Norman se gesig te grawe. 𖓨 ] Ondanks die voor die hand liggende aanvallende potensiaal van so 'n vermoë, beweer Peter dat dit onwaarskynlik is dat hy dit weer sal gebruik, aangesien dit 'n stap was wat uit woede en wanhoop gebore is. 𖓨 ] In latere gebeure tydens die Grim Hunt -boog, as gevolg van Peter se woede by Sasha Kravinoff oor alles wat sy hom en sy 'spinnekopgesin' deurgemaak het, gebruik hy sy weergawe van die Mark of Kaine op haar en skeur die vel af haar gesig in die vorm van 'n handafdruk waarin sy roep: "My broer wou dit vir jou gee." 𖓩 ] Hy kon ook die Mark of Kaine gebruik om Iron Man se wapenrusting stuk vir stuk af te ruk. 𖓪 ] Beperkings tot hierdie vermoë blyk psigosomaties te wees, en die volle aard van hierdie vermoë moet nog vasgestel word.
Supermenslike sterkte: Spider-Man beskik oor bomenslike krag waarmee hy baie ton kan druk. Daar is gewys dat hy maklik 'n wrakbal van 3 ton met staalkettings swaai. 𖓫 ] Spider-Man se fisiese krag is voldoende genoeg om hom maklik te laat gooi en voorwerpe so swaar soos 'n groot vragmotor te gooi. -215,000 pond. 𖓐 ] Hy moet ook sy houe en skoppe trek, tensy hy teen iemand van soortgelyke of groter fisieke duursaamheid veg. Anders sou sy houe vir 'n normale mens noodlottig wees. 𖓬 ] Hy het getoon dat hy sterk genoeg is om mense met normale duursaamheid met net 'n tik teen die kop uit te slaan. As sodanig laat hy hom selde toe om al sy krag te gebruik-nadat doktor Octopus die liggaam van Spider-Man oorgeneem het, het hy die Skerpioen ('n vyand wat normaalweg as fisiek taaier as Spider-Man beskou word) maklik afgestamp soos hy nie geweet het nie van die ware krag van Spider-Man. 𖏦 ] Spider-Man se fisieke krag strek ook tot in sy bene, wat hom in staat stel om op 'n hoogte van verskeie verhale in 'n enkele boog te spring. 𖓦 ] Spider-Man het dit bewys toe hy meer as dertig voet vertikaal in die lug spring toe hy die eerste keer uit die pad kom van 'n aankomende motor, dit moet ook op gelet word dat toe hy die eerste keer sy magte as tiener ontdek het, hulle nie ontwikkel tot in sy eerste jare nie.
Bo -menslike spoed: Spider-Man kan hardloop en beweeg teen snelhede wat ver buite die natuurlike fisiese grense van die beste menslike atleet is. ΐ ] Spider-Man is vinnig genoeg om 'n versnelde motor in te haal terwyl hy te voet is, maar verkies om per spoor te reis. 𖓭 ] Spider-Man beweeg vinniger as wat die oog kan volg. 𖓰 ] Spider-Man kon maklik verskeie kaboutermaskerade op kaboutervliegtuie verbysteek en hul afwykende aanvalle terselfdertyd uitwerk. 𖓱 ] In 'n noue geveg kon hy selfs 'n langdurige aanval van Blurr (Jeffrey Walters) vermy. 𖓲 ]
Supermenslike stamina: Spider-Man se gevorderde bespiering produseer minder gifstowwe tydens liggaamlike aktiwiteit as 'n gewone mens. Dit stel hom in staat om homself baie langer te oefen voordat moegheid hom kan benadeel. Op sy hoogtepunt kan Spider-Man etlike ure fisies inspan op sy maksimum kapasiteit voordat die opbou van moegheidstoksiene in sy bloed hom kan benadeel. Verskeie verslae toon dat Spider-Man agt minute of langer asem kan ophou. 𖏢 ] 𖏟 ] 𖓳 ] 𖓴 ]
Supermenslike duursaamheid: Spider-Man se liggaam is fisies taaier en meer bestand teen sekere soorte beserings as die liggaam van 'n normale mens. Sy liggaam is meer bestand teen stootkragte as enigiets anders. Hy kan groot impak weerstaan, soos om van verskeie verhale af te val of deur 'n teenstander met supersterkte geslaan te word. Gebeurtenisse wat 'n normale mens ernstig sou beseer of doodmaak, laat hom min of geen ongemak ervaar nie. In die verlede het hy verskeie houe van The Hulk oorleef, sowel as 'n raketontploffing. 𖓵 ] Spider-Man se liggaam is duursaam tot op die punt dat sy supersterk spiere gespan word terwyl hy deur 'n opgeleide swaargewigbokser in die bolyf geslaan is, sodat die aanvaller se polse breek. Spider-Man het gesê dat hy moet stamp met stote wat deur mense gegooi word sonder dieselfde sterkte of duursaamheid, om te voorkom dat hulle hul polse breek. Spider-Man is duursaam genoeg om te oorleef deur Colossus en Magik, terwyl hulle deur die Phoenix Force aangedryf word. 𖓶 ] Sy arm was sterk genoeg om Quicksilver te blokkeer terwyl die speedster in beweging was. 𖓷 ]
Bo -menslike behendigheid: Spider-Man se behendigheid, balans en liggaamlike koördinasie word verbeter tot vlakke wat ver buite die natuurlike fisiese grense van die beste menslike atleet is. Spider-Man is buitengewoon lomp en sy senings en bindweefsels is twee keer so elasties as die gemiddelde mens ondanks hul fisiese krag. Hy het die gekombineerde behendigheid en akrobatiese bekwaamheid van die mees bekwame sirkuslugdiens en akrobate. Hy kan ook 'n ingewikkelde reeks gimnastiese stunts uitvoer, soos flips, rolletjies en vere. Hy kan maklik enige Olimpiese rekord by gimnastiekapparate, soos vlieënde ringe, klimtoue, horisontale tralies, trampoliene, en selfs vergelykbaar met die van Daredevil, bymekaarmaak of bo -aan die top van enige Olimpiese rekord wees. 𖓸 ] 𖓹 ]
Regeneratiewe genesingsfaktor: Spider-Man kan vinniger en meer uitgebreid genees as wat normale mense in staat is om vinnig te genees en te herstel van skade. ΐ ] Nadat hy sy krag gekry het, het hy gou agtergekom dat sy sig herstel is en sy bril weggegooi het. 𖏭 ] Tydens 'n geveg met 'n skurk genaamd The Masked Marauder, is Spider-Man heeltemal blind gemaak. Na ongeveer twee uur was sy gesig egter perfek, al was dit amper 'n uur lank sensitief. 𖓺 ] Hy het ook in net een nag 'n gebreekte arm genees, 𖓻 ]. 𖓇 ] 𖓉 ] En in sy ontmoeting met Firebrand het Spider-Man ernstige derdegraadse brandwonde opgedoen, maar het binne 'n bietjie meer as twee dae heeltemal herstel. Alhoewel hy privaat erken het dat hy nie "Wolverine-quick" kan genees nie. 𖓼 ] Ondanks al hierdie prestasies, dink Spider-Man self nie dat hy 'n genesende faktor het nie. 𖓽 ]
Verbeterde immuunstelsel: As gevolg van sy versnelde metabolisme, het Spider-Man 'n hoër toleransie vir medisyne en siektes as normale mense, en kan hy vinnig herstel van die gevolge van groter dosisse. 𖓾 ] Tydens 'n ontmoeting met die Swarm, was Spider-Man deur duisende bysteke ongeskik, maar het binne minder as 24 uur herstel. 𖓿 ] Sy weerstand en hersteltyd vir ander gifstowwe en siektes wissel, maar is tipies aansienlik hoër as normaal. 𖔀 ] Die unieke fisiologie van Spider-Man het hom selfs toegelaat om te herstel van die gevolge van vampirisme, soos deur Blade gesê het, sy radioaktiewe bloed sou die ensieme wat verantwoordelik was vir sy transformasie doodmaak en hom weer normaal maak. 𖔁 ] Spider-Man kon heeltemal herstel van suur wat deur die nuwe Aasvoël in sy oë gespoeg is, hoewel die omvang van die skade moontlik beperk is weens sy bomenslike duursaamheid, maar#91230 ] die normale menslike verdraagsaamheid vir alkoholiese drank. 𖔂 ]
Supermenslike ewewig: Spider-Man beskik oor die vermoë om 'n toestand van volmaakte ewewig te bereik in enige denkbare posisie. Dit lyk asof hy sy posisie kan instel deur instink, wat hom in staat stel om hom op feitlik enige voorwerp te balanseer, ongeag hoe klein of smal. 𖏟 ]
Supermenslike reflekse: Spider-Man se reflekse word op dieselfde manier verbeter en is tans ongeveer veertig keer groter as dié van 'n gewone mens. 𖓦 ] In kombinasie met sy spinnekop-gevoel, laat die spoed van sy reflekse hom toe om byna elke aanval, of selfs geweervuur, te vermy, op voldoende afstand. 𖔃 ] 𖔄 ] ⏥ ] Daar is selfs in sommige gevalle gewys dat Spider-Man gewere kan ontwyk deur net sy reflekse te gebruik sonder sy spinnekop. 𖔅 ]
Spinnekop-sin: Spider-Man beskik oor 'n prekognitiewe gevaar of 'spinnekop'-gevoel wat hom waarsku teen potensiële of onmiddellike gevaar deur die manifestasie van 'n tintelende gevoel in die agterkant van sy skedel, en skakel met sy bomenslike kinestetika, wat hom in staat stel om die meeste beserings te vermy, tensy hy oorheers kognitief sy outomatiese reflekse. Die presiese aard van hierdie sin is onbekend, hoewel die Master Weaver verklaar dat dit moontlik is deur sy verbinding met die Web of Life and Destiny. 𖒒 ] Dit blyk 'n gelyktydige heldersiende reaksie op 'n wye verskeidenheid verskynsels te wees (alles van kluise tot die versnelling van koeëls tot stoten), wat 'n paar honderdstes van 'n tweede waarskuwing gegee het, wat voldoende tyd is vir sy reflekse om laat hom toe om beserings te vermy. Die gevoel kan ook 'n algemene reaksie in die orde van 'n paar minute skep: hy kan nie die aard van die bedreiging deur die gewaarwording onderskei nie. Hy kan egter die erns van die gevaar onderskei deur die sterkte van sy reaksie daarop. Spider-Man se spinnekop-sin is rigtinggewend en kan hom na of weg van verborge wapens en vyande lei. Skielike en uiterste dreigemente kan veroorsaak dat sy spinnekop met pynlike intensiteit reageer. Spider-Man kan ook aanvalle wat lukraak of deur kunsmatige intelligensie gerig word, aanskou en vermy. Met behulp van sy spinnekop-sin om sy verbeterde reflekse te tyd te gee, kan Spider-Man aanvalle tot en met outomatiese vuurwapens ontwyk, mits daar voldoende afstand is. Sy spinnekop-gevoel is voldoende gekoppel aan sy reflekse tot die mate dat 'n bedreiging hulle kan veroorsaak, selfs as Spider-Man slaap of verstom is. Sy spinnekop het hom gehelp om sy geheime identiteit te bewaar, aangesien dit hom waarsku vir waarnemers of kameras wanneer hy in of uit sy kostuum kom. Die spinnekop reageer wel op diegene wat Peter nie as 'n bedreiging beskou nie, soos tant May, of wanneer 'n mede-held 'n bluf maak terwyl hy poker speel. Spider-Man kan kies om sy spinnekop te ignoreer, en afleiding of moegheid verminder die doeltreffendheid daarvan. Spider-Man se vegstyl bevat die voordeel wat sy 'spinnekop-gevoel' hom bied.Sy liggaam begin meer adrenalien produseer nadat die gevoel begin is, 'n verlenging van die 'veg of vlug -sindroom'. Selfs as hy nie sy oë gebruik nie, kan Spider-Man steeds sy Spider-Sense op dieselfde manier as Daredevil's Radar Sense gebruik om hom te help sien deur die rigting waaruit die gevaar kom, te sien deur te luister na die hardste geraas rondom hom. Dit is die eerste keer gebruik nadat Spider-Man tydelik verblind is deur 'n toestel,#91398 ], maar is onlangs weer gebruik om die nuwe Aasvoël op te spoor nadat sy suur asem hom verblind het. 𖔇 ] As gevolg van die gif-simbiote wat aan Spider-Man gebind is, veroorsaak dit en sy nageslag nie sy spinnekop nie-'n eienskap wat soms aan simbiote in die algemeen toegeskryf word. 𖔈 ]
Radiofrekwensie -opsporing: Peter se spinnekop-sintuig stel hom ook in staat om sekere radiofrekwensies op te spoor, wat hy via sy Spider-Tracers tot sy voordeel gebruik het. 𖔉 ] 𖔊 ]
Opgraderings: Spider-Man het die afgelope paar jaar verskeie opgraderings ontvang as gevolg van twee verskillende avonture, die eerste deur die genetiese manipulasies van die koningin, en daarna tydens die evolusie van die ander. Hierdie magte is later vermoedelik verwyder ná die One More Day -sage.
Na 'n ontmoeting met 'n vyand bekend as die koningin en haar genetiese manipulasies van Peter se liggaam, is sy spinnekragte in verskillende mate aangevul.
Verbeterde bomenslike krag: Oorspronklik kon hy 10 ton lig, en hy kon nou ongeveer 15 ton lig.
Psigiese belyning met geleedpotiges: Peter se spinnekop-gevoel het verbeter en 'n psigiese belyning met sy omgewing geskep, spesifiek 'n meer empatiese en simpatieke verhouding met spinnekoppe en insekte. Terwyl hy verbind was met die verskillende populasies van spinnekoppe, kon hy nie direk met hulle kommunikeer of hulle beveel nie.
Biologiese/organiese webbing -generasie: Spider-Man het ook die vermoë om sy eie sybande organies te vervaardig uit kliere in sy voorarms, beperk deur sy liggaam se gesondheid en voeding. Hierdie organiese weefsels het baie dieselfde eienskappe as die kunsmatige weefsel van Spider-Man, so hy het geen moeite gehad om dit te gebruik nie, alhoewel dit 'n week nodig gehad het om te verval eerder as twee uur. Die sy is vrygelaat deur 'n spinnetjie naby elke pols met 'n sentrale opening van die spindel wat gebruik is vir die slinger en sleeplyne, aangevul met verskeie radiale klein spigotte vir ander soorte webbe wat met gespesialiseerde kliere verbind is.
Na 'n byna-doodservaring teen Morlun, het Spider-Man die houer geword van 'n kragtige Spider-Totem genaamd die Ander, wat veroorsaak het dat sy liggaam 'n metamorfose ondergaan het wat hom groter krag as ooit tevore verleen het nadat hy letterlik sy vel afgeskud het. Na sy onderhandeling met Mephisto, besit Peter nie meer die mag van die ander nie, wat later aan sy kloon Kaine geskenk is.
Verbeterde muurkruip: Spider-Man se kruipvermoëns is nog verder verhoog, sodat hy met 'n deel van sy liggaam, byvoorbeeld sy rug, aan 'n oppervlak kan vasklou.
Verbeterde bomenslike krag: Spider-Man se bomenslike krag is verbeter as gevolg van sy evolusie deur die Ander, sodat hy tot 20 ton kon lig.
Verbeterde bomenslike duursaamheid, spoed, behendigheid en reflekse: Spider-Man se duursaamheid, spoed, behendigheid en reflekse is nog verder verbeter as gevolg van sy evolusie, wat hom in staat gestel het om vinnig genoeg te hardloop om 'n motor te jaag, nog groter behendigheid te behaal en baie vinniger te reageer as ooit tevore.
Sielkundige bewustheid van die omgewing: Miskien het Spider-Man as 'n opgradering van sy spinnekopgevoel en sy psigiese belyning met geleedpotiges sielkundige bewustheid van sy omgewing as geheel ontvang, sodat hy sonder vrees deur enige omgewing kon beweeg, selfs as hy verblind of in uiters donker omstandighede was. Spider-Man kan nie-bedreigende inligting vasstel, soos die opsporing van die verborge teenwoordigheid van geliefdes.
Nag visie: Spider-Man het deur die Ander 'n verbeterde nagvisie ontvang as deel van sy evolusie, sodat hy in pikswart toestande kon sien.
Trilling en lugstroomgevoel via hare en bande: Saam met nagvisie, het Spider-Man deur middel van aanraking bomenslike sensitiwiteit verkry, sodat die hare op sy liggaam lugstrome om hom en trillings deur sy band kon aanvoel.
Augmented Regenerative Healing Factor: Sy genesingsfaktor is by Spider-Man verbeter, waardeur hy byna onmiddellik kon herstel van ernstige beserings, soos gebreekte bene en groot hoeveelhede weefselskade binne enkele minute. In 'n hinderlaag van die renoster het hy ernstige liggaamlike skade opgedoen, slegs 'n paar minute later sonder mediese hulp. Peter is swaar geslaan en bedwelm, terwyl hy verskeie breuke en bloedverlies opgedoen het deur die Jack O 'Lantern en Jester tydens die bomenslike burgeroorlog, maar 'n paar uur later heeltemal genees is.
Winterslaap genesing: Slegs een keer gebruik. Peter kon van die dood af terugkom omdat hy 'n kokon met sy band gemaak het en daarin slaap. Hy het ook sy vel gestort om te genees, soos die meeste spinnekoppe een keer in hul leeftyd moes kom.
Stingers: Spider-Man het intrekbare, vlymskerp stingels ontwikkel wat binne sy arms onder sy polse was. Hulle het 'n gif van polyamien vrygestel, wat direkte trauma en/of slap verlamming veroorsaak het deur inmenging met die oordrag van senuwee -impulse. Terwyl 'n tipiese inspuiting 'n normale volwasse mens vir 'n paar uur kan lamlê, was die impalement noodlottig vir die naby-onkwetsbare Morlun. Terwyl Ero, later onthul dat dit die ander se manifestasie was, aanvanklik verklaar het dat die angel slegs teen bonatuurlike bedreigings gebruik kan word, kon Parker sy stekers onbewustelik uitbrei in reaksie op stres later.
Gevoelens: Spider-Man het 'n mond gevul vol vlymskerp slagtande waarmee hy die dodelike slag vir Morlun geslaan het.
Mindwipe na 'Splinternuwe dag'
Alhoewel dit nie tegnies 'n krag was nie, was die wêreldwye gedagtewissing van Spider-Man se identiteit as Peter Parker deel van Mephisto se ooreenkoms om tant May te red in 'Brand New Day' en Dr Strange se betowering in 'One Moment in Time'. Spider-Man is bewus daarvan dat die hele wêreld sy geheime identiteit vergeet het en beskryf dit vir Mister Fantastic as 'n 'psigiese blindekol', waar geen bewyse kan lei dat Spider-Man Peter Parker sou wees nie. kolletjies, of hulle sou met die verkeerde oplossing vorendag kom, maar dit sou aanvaar as die regte een, ongeag. Nie net die geheue van mense is geraak nie, maar ook elke elektroniese en papierlêer is aangepas om 'onverklaarbare' leemtes te hê, oral waar enige data nuttig sou wees om hom of sy familielede te identifiseer. As Spider -Man homself sou ontmasker - of ontmasker sou word, sou alle verwante mense wat die voorval gesien het, hul herinneringe laat terugkom. Mister Fantastic beweer dat hy die 'firewalls' vir homself en die Fantastic Four kan dupliseer, sodat Spider-Man sy identiteit veilig kan vertel sonder om sy geheim in gevaar te stel. As gevolg van die gebeure van die Spider-Island-boog, (toe Peter 'n video van hom met spinnekoppe op die internet plaas in die hoop om ander New Yorkers met spinnekoppe te inspireer om hul kragte beter te gebruik) terwyl Spider-Man se identiteit steeds behoue ​​bly geheim van die mindwipe, die gevolge van die psigiese blindekol wat deur Dr. onthou. As gevolg hiervan het Carlie Cooper met Peter geskei nadat sy sy geheim besef het, en later het Norman Osborn sy identiteit agtergekom toe Jameson gesê het dat selfs die gooi van 'sy meisie' nie die muurkruiper stop nie om hom te verslaan. 𖒥 ] Die Hulk onthul later dat hy nog steeds Peter se identiteit onthou, hoewel Banner blykbaar nie dieselfde kennis behou nie. Volgens Doctor Strange kan die betowering net een keer getower word.
Nadat hy blootgestel is aan Connors 'Enervator tydens sy stryd teen die Hagedis en die Iguana, word Peter later omskep in Hagedis wat hom skynbaar die magte van die Hagedis verleen het. ⏘ ] 𖔍 ]
By minstens vier geleenthede het Spider-Man gebind aan simbiote van die planeet Klyntar-drie van hulle het die voorkoms gekry van 'n swart kostuum met wit oë, wit kolle op die hande en groot gestileerde spinnekoppe op die bors en terug.
Die eerste simbiote waarop Peter gebind het terwyl hy op Battleworld was en saamgebring het na die aarde, sonder om te besef dat dit lewendig en lewendig was. 𖐝 ] 𖐞 ] Hy was geskok en walglik oor die idee om sy liggaam permanent daarmee te deel, en verwerp en probeer dit doodmaak. 𖔎 ] 𖔏 ] Die simbiote het oorleef - die kragte van Spider -Man herhaal as gevolg van die band met hom - en het die naam "Venom" aangeneem. Dit het 'n intense liefde/haat -obsessie met Peter ontwikkel en het gebind aan 'n reeks opvolgende gashere - veral Eddie Brock - om hom dood te maak of 'n nuwe band met hom te hê. 𖏠 ] Peter is kortliks besmet deur 'n virus wat vervaardig is uit die biomassa van die Gif, wat hom in 'n skraal dubbelganger van Venom verander het. 𖔐 ] Toe Norman Osborn verbonde was aan die Carnage-simbiote, het Eddie die Venom-simbiote aan Spider-Man geleen sodat hy die Rooi Kabouter kon verslaan. 𖒨 ]
Terwyl hulle aan die Jean Gray-skool vir hoër onderwys geleer het, het Spider-Man en sy klas ondersoek ingestel na 'n aanval op die S.W.O.R.D-ruimtestasie deur 'n groep simbiote wat Brood besit. Om die simbiote-beheerde Deathbird aan te neem, het Spider-Man tydelik gebind aan een van die simbiote wat dit beheer met behulp van No-Girl. Die simbiote het daarin geslaag om No-Girl te oorkom en Spider-Man oor te neem en hom te verander in 'n monster soortgelyk aan Venom, maar onmiddellik daarna is dit van hom geskei en in die ruimte gestort. 𖔈 ]
Uiteindelik het Peter weer 'n simbiote gebind. Toe Lee Price die Mania-simbiote gebruik om misdadigers te beheer, het hy ook Spider-Man besmet. Die held is egter deur Agent Anti-Venom uit sy beheer bevry. ⏮ ]
Toe die gifstowwe die aarde aanval, was Spider-Man verbind deur 'n vergiftigde weergawe van die Punisher aan 'n simbiote. Nadat hy dit nie op dieselfde manier as die oorspronklike verwydering van die Venom -simbiote verwyder het nie, het Peter afgelei dat dit verander is om die bindingsproses te versterk en het hy probeer uitvind wie dit aan hulle gedoen het. 𖔑 ] Uiteindelik is die simbiote van hom verwyder en saam met die res van sy ontvoerde broers na die planeet Klyntar teruggekeer. 𖔒 ]
Toe Loki die Tri-Sentinel skep, verkry Peter die magte van die Enigma Force. 𖔓 ] ⎞ ] Met hierdie magte het hy selfs daarin geslaag om die magte soos Magneto, Dr. Doom en Hulk aan te pak.
Verbeterde bomenslike krag: Die bomenslike krag van Spider-Man is versterk as gevolg van die Enigma Force, wat hom in staat gestel het om die Hulk heeltemal in die ruimte te gooi, met slegs 'n enkele hou.
Verbeterde bomenslike duursaamheid, spoed, behendigheid en reflekse: Spider-Man se duursaamheid, spoed, behendigheid en reflekse is nog verder verbeter omdat hy Captain Universe geword het.
Vlug: Spider-Man het die vermoë gekry om te vlieg. Sy spoed was so vinnig dat hy die Hulk binne enkele minute uit die ruimte kon haal.
Energie ontploffings: Spider-Man het die vermoë gekry om gekonsentreerde energie-ontploffings uit sy hand te skiet.
Verbeterde Spider-Sense: Spider-Man se spinnekopgevoel is versterk in die mate dat dit hom in staat gestel het om alles te voel.
Supermenslike sig en gehoor: Spider-Man kon gevaar van ver af hoor en sien.
Molekulêre verandering: Spider-Man kan hierdie vermoë gebruik om sy band so hard soos Adamantium te maak of eenvoudig sy vorm te verander.
Tydens die geveg met die Hulk het 'n toestel genaamd The Biokenitic Energy Absorber Hulk se gammastraling geabsorbeer en Spider-Man getref. Dit het Spider-Man vir 'n kort tydjie in Spider-Hulk verander, terwyl dit oënskynlik die mag van Hulk het. 𖔔 ]
Spider-Man sou terugkeer in die Spider-Hulk nadat hy blootgestel is aan die gamma-energie van Red Hulk en sy eie kan hou as hy Hulked-Out Thor en ander mense wat ook in Red Hulks verander is, beveg. 𖔕 ]
Spider-Man het weer kortliks verander in die Spider-Hulk toe Loki probeer het om Banner se gammastraling uit sy liggaam te verdryf in 'n poging om hom te help, net om die straling op te neem deur Spider-Man se ook gemuteerde fisiologie. Met die hulp van die Fantastic Four kon Spider-Man 'n manier bedink om die energie terug te dra na Banner, terwyl die Hulk later vir Peter bedank dat hy gekies het om by Banner te bly terwyl hy weer in die Hulk verander. 𖔖 ]
In 'n poging om die spinnekop-sintuig van Spider-Man te lam te maak deur die gebruik van 'n spinnekoppe, het Tiberius Stone die spinnekop in 'n oorweldigende mate versterk. 𖔗 ] Spider-Man kon elke moontlike bedreiging aanvoel, wat wissel van 'n klein papiertjie tot 'n statiese skok, maar die effek was net tydelik, aangesien Tiberius dit reggekry het om sy spinnekoppe te vervolmaak. 𖔘 ]
Nadat sy liggaam tydelik met Doctor Octopus verruil is, het Peter 𖔙 ] dieselfde toerusting verkry wat die oorspronklike Doctor Octopus sy vermoëns gegee het:
Tentakels: Die bomenslike vermoëns van Doctor Octopus kom van die vier verstandelik-beheerde, elektronies aangedrewe, teleskopiese, voorhendelbare titaniumstaaltentakels wat aan 'n tuig van vlekvrye staal omhul is, wat sy liggaam van die onderste bors tot middellyf omring. Elke tentakel, ongeveer vyf sentimeter in deursnee, eindig in drie enkelpunte. Die knypers kan 360 grade in verhouding tot die arm draai, in 'n skroewedraaier-agtige draai-beweging. Elke tentakelsegment bevat vier hoë-doeltreffende elektriese motors wat toegerus is met 'n gekoppelde, spiraalvormige rat, onafhanklik gemonteer op wrywinglose gimbels en gehuisves in vier dun, oorvleuelende lae titanium-niobiumstaal. Die legering van titaan-staal is lig, het 'n hoë treksterkte, 'n hoë smeltpunt en 'n hoë styfheid in dunwande. Die motors kry hul krag deur 'n klein termo-elektriese kragopwekker wat met kernkrag aangedryf word, wat tot vyf jaar lank honderde watt per uur kan lewer voordat die U-239-kern vervang moet word. Die tentakels is sedert die tyd van die oorspronklike ongeluk aangepas om hoë-doeltreffende batterypakke (wat beweging moontlik maak tydens die afsny van die sentrale kragbron) en individuele mikro-kring-beheermodules (wat elke arm in staat stel om sekere vooraf geprogrammeerde aksies uit te voer wanneer Seekat verloor bewuste beheer). In die geval dat Octopus sy bewussyn verloor, het die beheermodule van elke arm genoeg vooraf geprogrammeerde voorwaardelike reaksies in sy geheue-chip om dit in staat te stel om 'n relatief komplekse reeks aksies uit te voer, soos om sy lewe te red. Die trauma dat sy arm of arms van die harnas geskei word, veroorsaak 'n tydperk van desoriëntasie waarin sy arms onbeheerbaar rondwaai totdat die voorafprogrammering oorneem.
Telepatiese beheer oor tentakels: Octopus kan die aksies van sy kunsarms psionies beheer, selfs as hulle van sy liggaam afgesny is en oor groot afstande van hom geskei is ('n afstand van 900 myl is aangeteken).
Teleskopies: Elke tentakel is ongeveer ses voet lank by volle sametrekking, maar kan tot 'n maksimum van 24 voet lank wees.
Supermenslike trefkrag: Elke tentakel kan teen 'n spoed van negentig voet per sekonde beweeg en met die krag van 'n domkrag slaan.
Hoogwindgenerasie Die tentakels kan 50 myl per uur wind opwek as hulle soos 'n reuse waaier draai.
Wandklim en reis: Deur die intrinsieke sterkte van beide sy tentakels en die knypers te kombineer, kan dokter Octopus klip-, baksteen- of betonmure skaal deur 'handvatsels' in die oppervlak van die muur te trek. Octopus kan sy tentakels ook gebruik om horisontale afstande te oorkom. In volle verlenging kan hy hoog bo die grond beweeg asof hy op stelte is, óf met twee tentakels óf vir maksimum snelheid (ongeveer 50 myl per uur), vier tentakels.
Sensasie gevoel: Alhoewel daar geen senuwee -eindpunte oor die lengte van sy kunsmatige arms is nie, kan Octopus basiese sensasies daarmee "voel". As gevolg van die mutagene veranderinge van blootstelling aan bestraling tydens die ongeluk, is elektriese verbindings van sy borskas tot sy ruggraat gemaak. Dokter Octopus kan dus 'tasbare' sensasies geestelik waarneem deur die hoeveelheid elektriese weerstand wat die elektriese motors van die knyper voel, te voel wanneer die tang 'n voorwerp gryp.
Ontembare testament: Spider-Man het 'n sterk wilskrag, heeltemal vry van boosheid en versoeking. Hy sukkel al jare om sy lewe as student en sy superheldpligte in balans te bring. Hy kan nog sterker uit die nederlaag kom. Sy geestelike sterkte word ook getoon wanneer hy die beheer van nanobots van Doctor Octopus suksesvol beveg. 𖏝 ] Deur die sielkundige profiele wat deur Maria Hill uitgevoer is, het sy gesê dat niemand so 'n sterk ingeburgerde identiteit as Spider-Man het nie, wat die omvang van sy wilskrag verder aantoon. 𖓪 ] Sy wilskrag is so sterk dat hy deur Ben Reilly van Earth-94 as die grootste van al die Spider-Totems in die Multiverse beskou is. 𖒍 ] Ten spyte hiervan is hy al verskeie kere deur simbiote oorgeneem, 𖔐 ] 𖔈 ] en daar was tye dat hy sy teenstanders ernstig oorweeg het en selfs probeer het om hom dood te maak. 𖑔 ] 𖔛 ]
Begaafde verstand: Peter Parker beskik oor 'n natuurlike talent vir wetenskap, wat uitstaan ​​as 'n topstudent op hoërskool en universiteit. Hy het uitvindings ontwikkel soos sy Web-Shooters en sy handtekeningwebformule, ⎷ ] en die Spider-Tracers toe hy nog op hoërskool was. 𖔉 ] Peter se intellek het hom ook 'n plek besorg in die dinkskrum Horizon Labs, 𖔜 ], sowel as 'n erkenning deur sommige van die briljantste geeste van die aarde, soos Hank Pym. 𖔝 ] Boonop was Peter's college IQ -tellings dieselfde as die wat Reed Richards op dieselfde ouderdom geplaas het.𖔞 ] Peter kon ook by die Stark Industries -stelsel inkom om Tony Stark se beheeropdrag oor die Iron Spider Armor te oorskry, en#91214 ] en ontdek Parker Particles, 'n krag van energie wat gekoppel is aan die voortdurende uitbreiding van die heelal wat bied groter krag as die Phoenix Force, volgens Reed Richards. 𖔟 ]
Kundige uitvinder/ingenieur: Met sy kennis en kundigheid in meganika, robotika en ingenieurswese, kon Peter sy wonderlike intellek en hulpbronne by Horizon Labs gebruik om baie uitvindings te skep, soos die vier Spider-Armors, die Spidey Stealth Suit, sy beroemde Web-Shooters, die Cryo -Cube 3000 en die koptelefoon met ruisonderdrukking. By Parker Industries het hy 'n groot aantal toestelle uitgevind, waaronder, maar nie beperk nie tot, die anti-elektronetwerk wat Electro suksesvol afgeskakel het, en#91424 ], 'n teenmiddel vir die Zodiac-gif, 𖒕 ] en maklik om holografiese plate toe te pas. 𖔡 ]
Bekwame fotograaf: Peter is 'n baie vaardige fotograaf en het as fotograaf by die Daily Bugle en die Front Line gewerk. 𖔢 ]
Talentvolle onderwyser: Peter is 'n natuurlik talentvolle onderwyser en het wetenskap geleer by Midtown High. 𖐻 ]
Meester Acrobat: Danksy sy groot krag en fenomenale ewewig, is Parker 'n uitstekende atleet wat uitstekend presteer in alle gimnastiekvelde en elke akrobatiese stunt ooit kan uitvoer, insluitend ander wat selfs deur 'n Olimpiese akrobaat nooit uitgevoer kan word nie. 𖔣 ]
Spider-Man verslaan Spider-Woman.
Master Martial Artist: Peter het mettertyd 'n uitstekende hand-tot-hand-vegter geword deur 'n vegstyl te gebruik wat sy bomenslike vermoëns direk aanvul. Sy metodes is onbestendig, wat hom in staat stel om bykans alle soorte vegters mee te ding. Boonop is Peter deur Captain America opgelei in ongewapende gevegte. ⎺ ] Nadat Peter tydelik sy spinnekop verloor het, het hy formele gevegsopleiding van Shang-Chi ontvang en saam 'n nuwe gevegskunsstyl geskep, genaamd "The Way of the Spider". Sedert die terugkeer van sy spinnekop, het Peter egter sy opleiding laat verval. 𖔤 ]
Tweetalig: Benewens Engels, het Peter ook Mandaryns geleer. 𖒕 ]
Peter kan ongeveer 10 ton in sy oorspronklike liggaam oplig. Hy kon voorheen 15 ton lig nadat hy deur die koningin gemuteer is, en daarna 20 ton tydens die ander geleentheid. Nadat beide mutasies ongedaan gemaak is as gevolg van Mephisto se werklikheidsverandering, het die sterkte van Spider-Man ongespesifiseer gebly. Peter het getoon dat hy motors maklik en selfs tenks kan lig. Onder uiterste spanning of as hy woedend genoeg is, is Peter bekend daarvoor dat hy losgekap het en nog groter sterkte toon, soos om die gewig van die Daily Bugle -gebou te ondersteun, en#91436 ] om 'n private straal te land, 𖓐 ] ondersteun 'n fraksie van 'n stadion vol mense wat op die punt staan ​​om in duie te stort, en#91437 ] breek deur Iron Man se harnas, 𖓪 ] en selfs deur agt van Doctor Octopus se carbonadium tentakels. 𖑾 ] Hy kon selfs 'n groot hoop ysterafval gelykstaande aan die gewig van 'n lokomotief ongeveer 130 ton lig. 𖓴 ] Terwyl hy die Spider-Armor MK IV gedra het, is Peter se reeds bo-menslike sterkte in 'n onbekende mate nog verder verbeter, tot op die punt dat hy Taskmaster se liggaam maklik kon gryp en dit soos 'n mace kon gebruik om die Wrecker uit te slaan , oorrompel maklik die Superior Octopus se tentakels, 𖔮 ] en steier en slaan Hyperion terug met een van sy stoot. 𖓲 ] Maar sedert die pak vernietig is, het hy teruggekeer na sy normale sterkte. 𖒟 ]
In teenstelling met baie superhelde, het Spider-Man nie 'n swakheid waarvoor hy outomaties kwesbaar is nie, maar die afgelope paar jaar is metodes ontwikkel om hom kwesbaar te maak.
Spider-Sense-ontwrigting: Spider-Man's Spider-Sense kan sy doeltreffendheid verloor as dit geblokkeer of tydelik verswak word deur gespesialiseerde toerusting of sekere middels. Dit sou ook nie geaktiveer word as dit iets opspoor wat nie as 'n bedreiging geregistreer is nie, soos die Spider-Man-klone of die Venom-simbiote, sy nageslag, Anti-Venom of die Skrulls. As hy van sy spinnekopgevoel ontneem word, word Spider-Man kwesbaar vir toesig en aanvalle, en om te slinger, vereis die grootste deel van sy konsentrasie.
Etielchloried: As 'n newe-effek van die verkryging van sy magte, is Spider-Man vatbaar vir die plaagdoder etielchloried. Hierdie chemikalie word gereeld as 'n wapen deur die Spider-Slayers gebruik. 𖔯 ] 𖐡 ]
Ongeluk: Peter Parker se lewe is nie juis 'n gebrek of 'n nadeel in sy misdaadbekamping nie, maar dit is oor die algemeen ingewikkeld. Peter is al verskeie kere gedwing om vir mense na aan hom te lieg, laat in sy verpligtinge te wees, weg te kom van mense, ensovoorts ter wille van sy geheime identiteit. Hierdie inherente moeilikheid om sy geheimsinnige lewensgeheim te kry, gekoppel aan die aantal bo -menslike gebeurtenisse en wesens in New York en bloot toeval, het op sy beurt daartoe gelei dat Peter mense om hom, selfs naaste aan homself, vererger en, meer gereeld as nie, loop in die moeilikheid en verleentheid. Peter merk gereeld op as hy 'n geleentheid misloop om sy sosiale lewe te verbeter, sy finansies te verbeter of selfs betyds aan die werk te kom (as gevolg van sy superheldinne), "Typical Parker Luck."
Geen bestuursvaardigheid nie: Omdat hy sedert sy tienerjare sy web-shooters gehad het en besig was om misdaad te bekamp, ​​het Peter nooit geleer bestuur nie. Dit is een van die redes waarom die Spider-Mobile 'n vreeslike idee gemaak het. Peter kan nie 'n helikopter of die Avengers 'Quinjet vlieg nie. 𖔰 ]
Geheueverlies: Peter onthou nie sekere gebeure in sy lewe as gevolg van Octavius ​​se gedagtes nie, toe Peter probeer om sy liggaam terug te neem nadat Octavius ​​van plan was. 𖒈 ] Hy beskik tans oor 31 stukke van sy herinneringe wat uit die mindwipe oorgebly het. 𖔱 ]
Botswana ondersteun 'n bevolking van ongeveer 130 000 olifante, meer as in enige ander land in Afrika, volgens die African Wildlife Foundation. Volgens The Guardian woon ongeveer 15 000 van die olifante in die delta waar hierdie karkasse gevind is.
Die verlies van honderde olifante ('n aantal wat kan styg as die skuldige nie gou ontdek en aangespreek word nie) kan 'n impak hê op die ekotoerisme van die land, wat op olifante en ander wildlewe staatmaak, en 10% tot 12% van die BBP van Botswana bydra, The Guardian gerapporteer.
"Jy sien olifante as bates van die land. Dit is die diamante wat in die Okavango -delta ronddwaal," sê McCann, soos berig deur The Guardian. "Dit is 'n bewaringsramp - dit spreek van 'n land wat nie sy waardevolste hulpbron beskerm nie."
U stem nie saam met die idee dat hierdie sterftes 'n 'bewaringsramp' is nie, en wys daarop dat die sterftes so 'n klein persentasie van die totale bevolking van die delta verteenwoordig.
Die getal kan egter styg as die oorsaak nie bepaal en versag word nie. Wat die dood betref of nie, die laaste keer dat ons middel Junie oor die gebied gevlieg het, het ons nog baie vars karkasse gevind van olifante wat 'n paar dae tot 'n paar weke tevore gesterf het, 'het Schlossberg aan Live Science gesê. 'Dit lyk asof die sterfte tot in Junie voortduur. Ons sal nie verbaas wees as olifante nog sterf nie, maar ons sal nog 'n opname moet doen om dit te bevestig. "
Orks wat mense as beeste gebruik, waar kan ek dit kry?
Ek sien dit steeds genoem wanneer die War of the Beast na vore kom, maar ek het nog nooit 'n skandering of iets dergeliks gesien nie. Al wat ek weet, is dat dit gebeur het en dit het die Iron Warriors siek gemaak, wat 'n indrukwekkende prestasie is.
Kan iemand my help om hierdie kak direk te sien? Ek moet weet.
Dit is op 'n paar plekke in 'The Beast Arises.' Daar is 'n perspektief van 'n gevangene en die Swart Tempeliers in Throneworld en die perspektief van die Iron Warriors and Fists -voorbeeld in Eggo's van die lang oorlog.
Hier is 'n bietjie van laasgenoemde:
Daar was 'n suierskok, vleis het gebars, 'n asemlose snak.
Die apteker se narthecium het 'n monster in die boks van die naaste gevangene gestamp. Die man kreun jammerlik, sy bene skommel, maar die druk van vuil lywe hou hom vas.
Zerberyn swaai sy stuurlig oor die man se snakende mond, sy nuuskierigheid prikkel deur iets wat hy daar gesien het. Behalwe dat hy nie hare gehad het nie, het die man ook geen tande gehad nie, en nou het hy nagegaan, geen naels nie: niks waarmee hy denkbaar skade aan homself of 'n ander kon doen nie. 'N Seldsame en ontstellende skemerkelkie van medelye en afsku kom in sy ingewande neer, soos een van Reoch se pynstillende slym. Sy golwende balk staan ​​stil op die gesig van 'n vrou wat haar mond rustig oopmaak asof sy gekondisioneer is om lig met water of kos te assosieer. Daar was iets op haar wang. Zerberyn beweeg nader. Sy bly soos sy is, haar mond wyd en wag, terwyl Zerberyn haar kop in sy handskoen toemaak en dit saggies na die kant draai.
Die handelsmerk was dié van 'n slang.
Die man onder die bediening van Mendel Reoch het 'n laaste knerts gegee toe die apteker se narthecium terugtrek.
'Daar is gevaarlik hoë vlakke van sintetiese verbeterings, testosteroon en ander steroïede in sy bloed. Ek sal hom na die apteek van Dantalion moet terugbesorg vir meer deeglike ondersoeke. '
Horror Autopilot Tesla -ongeluk vermoor twee, 30 000 liter water voordat brandbestryders opgee
'N Gruwelike Tesla-ongeluk in Houston waarby 'n motorvliegtuig-Tesla-motor betrokke was, het twee lewens geëis. Volgens brandweerpersoneel het die hoë-energie-batterye steeds aan die brand gesteek en die brandweermanne het probeer om die vuur vir vier ure te blus en 30 000 liter water op die vuur te gooi voordat hulle opgegee en die vuur laat brand het.
2 dood na 'n vurige ongeluk waarby selfbestuurde Tesla betrokke was, het die owerhede gesê
Maandag 19 April 2021 07:00
SPRING, Texas (KTRK) — Twee mense is volgens die owerhede dood in 'n vurige ongeluk waarby 'n Tesla Model S en sy motorstuurfunksie in 2019 betrokke was.
Die vlamme het na berig word ure geneem om te blus, en Harris County Precinct 4, konstabel Mark Herman, het gesê die ondersoek het hulle laat glo dat niemand die motor bestuur het toe die ongeluk plaasgevind het nie.
Die ongeluk het net na 21:00 plaasgevind. op Hammock Dunes Place in die onderverdeling Carlton Woods Creekside. Daar word gesê dat die slagoffers 'n 59 en 69-jarige man was, maar die polisie het nog nie hul name bekend gemaak nie.
Die batterye aan boord van die Tesla het aan die brand gesteek ondanks pogings om die vlamme te blus, het die owerhede gesê. Na berig word het dit ongeveer vier uur en meer as 30 000 liter water geneem voordat die brandweer besluit het om die vuur te laat uitbrand.
Lees meer: ​​https://abc13.com/2-killed-in-fiery-tesla-crash-that-took-4-hours-to-extinguish/10525148/
Dit is in hierdie stadium onduidelik wat die ongeluk veroorsaak het, hoewel ondersoekers verklaar het dat hulle glo niemand het gery toe die ongeluk plaasgevind het nie. Dit is ook nie duidelik wat die oorsaak van die dood was nie.
Gegewe die duur en intensiteit van die brand, vermoed ek dat die enigste beskikbare gegewens beskikbaar is, ongeag die outomatiese piloot wat na die Tesla -moederskip opgelaai is voordat dit deur die vuur verteer is.
Die litium in Tesla -batterye veroorsaak 'n brand wat baie gevaarliker is as 'n petrolvuur, en amper onmoontlik is om te blus. Dink twee keer voordat u 'n Tesla in u motorhuis parkeer, as die battery ontbrand en brandbestryders nie die brand kan blus nie, kan u die huis verloor.
Selfs as u huisstruktuur die brand oorleef, kan akute blootstelling aan rook en litiumbesmetting van die huis en omgewing 'n probleem wees, en litiumvergiftiging kan langtermyn demensie veroorsaak, soos neurologiese probleme (piramidale sel disfunksie), asook probleme met spraak en spierswakheid.
Laat ons net sê as ek 'n groot litiumvuur sien, is ek nie van plan om rond te hang en die rook in te asem nie.
Wiens het aan een van sy chirurge gesê: 'Alles wat u vir my familie gesê het wat ek nooit sou doen nie, het ek gedoen. Sê vir my, wat kan ek nog nie doen nie, sodat ek dit kan doen? " Foto deur Dan Winters
God het Dallas Wiens se gesig vier jaar gelede op 'n helder Novemberoggend van hom geneem. As u Wiens vra, sal hy sê dat dit nie 'n ongeluk of 'n straf was nie, dit was eenvoudig wat moes gebeur. Destyds het hy probeer om die dak van die Ridglea Baptist Church, net langs Roete 30, in Fort Worth te verf. Hy was drie-en-twintig en het gely aan die komplikasies van jonk wees en 'n lewe van moeilikheid, hartseer en rusteloosheid geleef.
Wiens was sedert adolessensie aan die gang. Op veertien jaar het 'n traumatiese voorval - iets waaroor hy nie kan praat nie - hom geskud, in die kern van wie hy was. Hy het homself belowe om nooit weer te glimlag nie, om hom los te maak van enige emosie. Hoewel hy in 'n Christelike huis grootgeword het, het hy besluit om sy rug op God te draai. Hy het gereeld op skool baklei. Teen agttien het hy die huis verlaat en dwelms gebruik, dwelms verhandel en gewere gedra. Hy het by die weermag aangesluit om homself skoon te maak, maar hy het 'n slegte knie gehad en probleme met gesag, en daarom het hy vertrek. Hy het probeer om weg te bly van Texas, maar armoede het hom teruggetrek, en hy het 'n plaaslike meisie swanger gemaak. Terwyl sy geboorte geskenk het, het die baba amper gesterf. In die hospitaal het Wiens iemand gevra of dit O.K. om te huil, en dan gehuil soos nog nooit tevore nie. Toe die baba gebore word, 'n klein dogtertjie op sewe-en-twintig weke, word hy vol emosie. Hy het met die ma van sy kind getrou en gedink dat dit die regte ding was om te doen, maar die huwelik het uitmekaar geval. Hy wou verandering hê. Hy wou weer inskryf, die gemors van sy storie vryspring, 'n goeie pa, 'n beter man wees. Soos ons almal, het hy aanhou probeer om sy weg te vind.
Wiens het burgerlike mediese en sielkundige evaluerings nodig gehad voordat hy na die weermag teruggekeer het, en daarvoor het hy geld nodig gehad, en dit is hoe hy op 13 November by die Ridglea Baptist Church beland het, die dag toe sy gesig vernietig is. Hy het die werk gekry deur sy oudste broer, Daniel, hul oom, Tony Peterson, sou saam met hulle werk. Hulle was van plan om 'n skildery te maak vanaf 'n spuitlift, wat 'n man met 'n reuse hidrouliese arm in die lug kan laat waai. Dit was 'n klein taak. Hulle het gedebatteer waar hulle die masjien moet plaas, hoe ver van die kerk af, en besluit dat Wiens sal klim. Daniël het na die ander kant van die gebou gegaan. Wiens klim in die hysbak en begin met die hidroulika werk. Hy lyk besig, Peterson onthou dat hy reguit vorentoe staar, onbewus van die gevaar, terwyl hy opstaan ​​en opstaan, totdat sy voorkop 'n hoogspanningsdraad wat bo hom hang, tref. Die elektrisiteit gryp sy liggaam vas en loop deur sy kop en die linkerkant van sy bolyf. Vir ongeveer vyftien sekondes het geïoniseerde gas hom in 'n azuurblou nevel omhul. Die reuk van 'n elektriese brandwond hang in die lug. 'Rondom die kind was blou,' het Peterson gesê. 'Dit het hom aangesteek en aan hom gehang. Dit het vir ewig gelyk. Shit, man, al wat ek gedink het, was 'ek het my neef net vermoor'. "
Toe die elektrisiteit Wiens laat los, sak sy liggaam soos klei op die hangende platform. Peterson het sy kalmte verloor en in histerie verval. Daniel het 911 gebel. Die polisiedepartement van Fort Worth hou nie langer as 'n jaar opnames van 911 oproepe nie, maar notas wat deur 'n operateur geneem is, dui op die diepte van die dringendheid: 'WAS UIT' N KRAG gebraai. . . IS HANG. . . DIE KRAGBRON IS LEWEND. . . . DINK HY IS MOONTLIK VERLOOR. "
Binne minute het die polisie en brandweer opgedaag. Hulle laat sak die hysbak en trek Wiens se lyk uit. Toe 'n paramedikus daar aankom, was sy betower deur die skade. Net bokant Wiens se linkeroor, waar hy die lyn getref het, het dit gelyk asof warm kerswas oor sy vel gegooi is. Daniel onthou: 'Hy het soos 'n klein verkoolde kaal litteken bo -op sy kop gehad. Toe hulle sy hemp uittrek, was dit net 'n groot gapende gat - en ek weet dit klink nogal nerdig, maar ek vergelyk dit met 'n ligte wat opkom en hom aan die kant borsel. Die paramedikus het 'n suurstofmasker oor Wiens se gesig geplaas, en sy ooglede het gefladder toe hy sukkel om in te asem. Daniel merk op dat sy oë rooi is. 'Dit was asof iemand gom en sand daarin gegooi het,' het hy gesê.
Wiens se lippe was versmelt, sy kakebeen was gebal en hy het nie genoeg lug gekry nie. Die paramedikus was bekommerd dat hy sou wegglip en het 'n verlamming ingespuit en 'n veldtrageotomie uitgevoer - 'n algemene operasie in die weermag, maar wat sy nog nooit gedoen het nie. 'N Helikopter vlieg Wiens daarna na die Parkland -hospitaal, wat 'n vlak 1 -traumasentrum is, wat beteken dat dit die hoogste moontlike sorg vir so 'n noodgeval kan bied. President John F. Kennedy is na Parkland geneem nadat Lee Harvey Oswald hom geskiet het - en later is Oswald daarheen geneem. Die hospitaal huisves ook een van die land se grootste en beste brandsentrums. Dit sien meer as seshonderd brandslagoffers per jaar, maar toe 'n dokter daar, 'n chirurg met ses-en-twintig jaar ervaring, Wiens later ondersoek, was hy geskok. Mense met die tipe fisiese trauma het selde pasiënte geword. Gewoonlik is hulle dood.
Elektriese brandwonde kan 'n vreemde kwik -impak op die menslike liggaam hê. Hulle kan onmiddellik weefsel verwoes, of dit kan glad nie 'n effek hê nie, of dit kan 'n vertraagde effek hê. Die limbo -tydperk kan dae duur, en gedurende hierdie tyd moet dokters wag dat elke sel in die betrokke gebied 'homself verklaar' as lewend of dood. Brett Arnoldo, mededirekteur van Parkland se brandwondeenheid, het aan my verduidelik: 'In 'n hoogspanningselektriese besering is dit tipies die punt van die ysberg. Daar is baie diepweefselbeserings wat u nie kan herken as u net na die pasiënt kyk nie. "
Arnoldo was die toegelate chirurg toe Wiens ingebring word. Hy ondersoek sy kop en sy bolyf en vind dat die 'verkoolde kaal litteken' wat Daniel opgemerk het, eintlik skedel was. Dit het voorgestel dat die brandwond binnekort diep sou blyk. 'Ons gedagte was dat dit hoogs waarskynlik 'n dodelike besering sou wees,' onthou Arnoldo.Toe die gesin van Wiens daar aankom, het 'n dokter aanbeveel dat hulle 'n priester soek om die laaste rituele toe te dien. Die ma van Dallas, Lea Wiens, het vir my gesê: 'Die oomblik toe ons in die hospitaal instap, het ons dit gesê, en ek het gesê:' Moenie so dink nie - ons sal hom huis toe neem. '' Terwyl die gesin angstig wag vir nuus is Wiens na 'n intensiewesorgeenheid geneem en sy wonde is skoongemaak. 'N Narkotiseur het hom in 'n bensodiasepien-geïnduseerde koma gesit om hom te spaar van die erns van die pyn.
Kort voor lank het die selle in die hele gesig van Wiens begin dood verklaar in 'n bestendige waterval en afval op die vel, spiere en bene gelê. Teen die middag het die helfte van sy gesig tekens van besering getoon. Na ongeveer 'n dag is elke funksie onderdruk deur swelling. Wiens se lippe was "swart soos 'n stuk houtskool", onthou sy ouma, Sue Peterson. Sy vel word harsagtig, verbind met spiere, vet en selfs hare in 'n half-deurskynende dop.
"Damn, Toto! Ons is terug in Kansas! "
Toe die selle begin sterf, jaag dokters in Parkland om hulle te verwyder, uit vrees dat hulle 'n noodlottige infeksie sou nooi. Die proses, wat debridement genoem word, is soms eenvoudig en vereis slegs 'n skalpel, en dit behels soms oefeninge en chemikalieë. Vir Wiens was daar meer as twintig ingewikkelde prosedures. Hulle het sy voorkop, ooglede, neus, wange en lippe geëis. Met elke debridement het Arnoldo Wiens se familie ingelig wat moet gaan, en die gesin het die nuus meestal pragmaties aanvaar. In 'n krisis is dit moontlik om dele van die menslike anatomie wat andersins van die allergrootste belang sou lyk, as lewensvatbaar te beskou, as dit beteken dat 'n lewe gered kan word. Maar Wiens se gesig - die lewende simbool van wie hy was - word geleidelik afgebreek, en soms was die nuus dat 'n spesifieke kenmerk verwyder moes word, soms moeilik om te dra. 'Ek wou regtig nie hê dat hulle sy tande moet verwyder nie,' het sy ouma vir my gesê. 'Hy was so 'n mooi kind, en ek het geweet dat dit 'n probleem vir hom sou wees. Ek het gehuil en gehuil daaroor. "
Chirurge word beoefen om hul emosies van hul werk te distansieer, maar die indringendheid van die debridements het hulle ook beïnvloed. 'Ek was nog nooit fisiek siek in die OR nie,' het Arnoldo gesê. 'Maar toe ek die middelvlak verwyder - die neus, die lippe, die sagte weefsel om die oë - en die stukke weefsel na 'n agterste tafel bring, was daar 'n oomblik dat ek voel dat ek fisies siek kan wees. Dit was ontstellend. U neem sy identiteit weg. "
'N Ander chirurg het my vertel dat die hoeveelheid weefsel wat ontbreek moes word, hom verbaas het. 'Die probleem met Dallas was dat die brandwond so diep was dat ons niks kon beleef nie,' het hy gesê. Nadat vel, vet en spiere verwyder is, was 'n boor nodig om die verskroeide skedel te braai. 'Ons het tot op die been gekom', het hy in sommige gebiede gesê, die been het heeltemal gesterf. 'Na verskeie reise na die operasiekamer het hy letterlik soos 'n skedel bo -op 'n lyf gelyk. Alles was weg. "
Iets aan Wiens het byna tegelykertyd 'n intense beskerming onder die Parkland -personeel geprikkel. Selfs onder diepe sedasie het sy liggaam met sy eie krag en charisma gepraat. Wiens is 'n klein man. Hy het 'n bietjie meer as 'n honderd pond geweeg. Maar hy het die besering weerstaan ​​en die volledige verwydering van sy gesig oorleef. 'Dit was soos 'n fliek,' het 'n verpleegster gesê. 'Dit was surrealisties.'
Terwyl Wiens in die ICU was, was sy kop toegedraai in Xeroform, gaas versadig met petroleumjellie en antiseptiese middel - 'n voorlopige plaasvervanger vir die vel. Maar onder die Xeroform en die beskadigde weefsel bly die toestand van sy brein 'n raaisel. In die nadraai van die elektrisiteit het hy aan aanvalle gely. Hy kon nie sonder hulp sluk of asemhaal nie, en Arnoldo het geglo dat hy waarskynlik nooit weer sou praat, eet, sien of ruik nie. Tog het die gesin van Wiens nie moed opgegee nie. Hulle het met hom gepraat. Hulle het sy liggaam vasgehou. Eendag in die middel van Desember, ongeveer 'n maand in die opeenhopings, was sy ma, Lea, by sy bed. Sy hou sy hand vas en sy was oortuig dat sy voel hoe hy haar vingers druk. Sy het na die hospitaalpersoneel gehardloop om hulle te laat weet "hy was daar", maar hulle het vir haar gesê dat dit waarskynlik net 'n refleks was.
Daar is min sin vir verdere operasie vir 'n pasiënt wat effektief breindood was, so vroeg in Januarie het 'n vasbeslote inwoner die sedasie van Wiens verminder om te sien of hy kon kommunikeer. Wiens begin roer, sy kop swaai van kant tot kant. 'Ontspan, vriend', het die inwoner gesê. Wiens het bedaar en begin reageer op basiese opdragte. Daardie dag staan ​​Wiens se ouers, Lea en haar man, Mike, langs hul seun in die I.C.U. Wiens was onbeweeglik, sy brein is geskei van die wêreld deur niks meer as been en rou weefsel nie. Maar sy ventilator is verwyder, en Lea hoor hom fluister: 'Ek is dors. Ek het seergemaak. En ek is lief vir jou."
Die feit dat Wiens 'daarbinne' was, soos Lea gehoop het, was 'n rede tot verligting, maar dit bied ook 'n raaisel: wat dan nog? Selfs as sy brein heeltemal ongeskonde was, kon dit nie vir altyd in been en Xeroform toegedraai bly nie. Op een of ander manier sou Wiens se gesig weer heel moes word. In Parkland was die dokter wat hierdie verantwoordelikheid gedra het 'n jong rekonstruktiewe chirurg genaamd Jeffrey Janis, 'n warm, saggeaarde man uit Ohio, waar Wiens 'n deel van sy kinderjare deurgebring het. Janis het geweet dat Wiens 'n gesig nodig het om menslik te lyk. 'Die vraag was: hoe rekonstrueer u dit?' onthou hy. 'Gewoonlik vervang u met plastiese chirurgie 'n soortgelyke' - gesigvel met gesigvel ' -' maar in hierdie geval het daar soveel weefsel ontbreek dat ons dit nêrens anders kon leen nie. Mense loop nie rond met onderdele nie. "
Janis en sy span het die mediese literatuur ondersoek vir leiding, maar Wiens se toestand was so ongewoon dat hulle min nut gevind het. Uiteindelik het hulle besluit om spiere van Wiens se rug en sye af te haal en dit aan die voorkant van sy skedel vas te maak, soos 'n kombers. As die spier na 'n paar weke floreer, sou hulle die vel van Wiens se bobeen daaroor ent. Die proses sal verskeie operasies behels, en die resultate kan nie voorspel word nie. In die beste geval sou Wiens 'n onbeweeglike en vellose tafelblad kry, 'n leë menslike doek, waar sy gesig was. Janis het gedink dat 'n spesialis in prostese waarmee hy soms gewerk het, 'n oortuigende masker kon bou, gebaseer op foto's van Wiens se gesig voor die besering. Nadat die operasies genees is, was Janis van plan om metaalpenne op Wiens se skedel te monteer sodat die masker met magnete vasgehou kon word. In wese sou Wiens 'n man word wat as homself vermom was.
Die plan was minimalisties en riskant. Janis onthou dat hy gedink het: 'As dit misluk, sal dit waarskynlik die dood tot gevolg hê, want u kan nie net iemand as 'n onbedekte skedel op 'n liggaam uit die hospitaal laat loop nie. Dit werk nie so nie. "
Rekonstruktiewe chirurgie is 'n antieke kuns, wat ten minste uit die tyd van die Upanishads in Indië dateer. In ongeveer 600 vC het Sushruta, 'n geleerde van Varanasi, meer as driehonderd chirurgiese prosedures gekatalogiseer, waaronder die eerste gedokumenteerde neusplastiek, wat die gebruik van die blaar van 'n rankplant as 'n meetinstrument behels. Sushruta het gesê dat ''n stuk lewendige vlees wat dieselfde grootte as die vorige blaar het, van die wang afgesny moet word en dit vinnig met 'n mes kan vasmaak,' het Sushruta gesê. 'N Pedikel - 'n velbrug wat die pleister met die wang verbind hou - het bloed aan die ent verskaf terwyl dit met die neus geïntegreer is, en later verwyder. Volgens hom kan 'n oor op dieselfde manier herstel word.
Sushruta se verhandelinge het hul weg gevind na Renaissance -Europa, en in 1557 beskryf Gaspare Tagliacozzi, 'n professor in Bologna, 'n vorm van neusplastiek uit Sicilië wat baie soos die van Sushruta was. Hy het rekonstruktiewe chirurgie in sielkundige terme verstaan ​​en verduidelik: 'Ons herstel, herstel en maak die dele wat die natuur gegee het, maar die fortuin weggeneem het, nie soveel dat hulle die oog verheug nie, maar dat hulle die gees opwek en help gedagtes van die geteisterdes. " Die Katolieke Kerk was dit nie eens nie: dit oordeel dat hy met die wil van God gepeuter het en hom uitgesluit het. Alhoewel 'n paar simpatieke dokters die werk van Tagliacozzi lewendig gehou het, het transplantate meestal 'n bespotting geword. In 1909 het die Boston Mediese en Chirurgiese Tydskrif het opgemerk dat renoplastie teen die agtiende eeu "in onbruik verval het en mettertyd as onmoontlik of wonderbaarlik beskou word".
In die daaropvolgende eeue het rekonstruktiewe tegnieke verbeter, maar die beginsel bly dieselfde: weefsel wat gebruik word om 'n wond te herstel, moes uit die liggaam van die pasiënt geneem word, anders sou die immuunstelsel dit aanval en vernietig. Hierdie biologiese drempel was ondeurdringbaar, het die patoloog Leo Loeb aangevoer in "Die biologiese basis van individualiteit", en baie chirurge het dit aanvaar. Moderne gesigsrekonstruktiewe chirurgie het tydens die Eerste Wêreldoorlog plaasgevind om die verwoestende beserings wat deur gemeganiseerde oorlogvoering veroorsaak is, te herstel, maar dit was steeds beperk tot ente van die pasiënt. Die mislukkings van die veld was so skerp soos die prestasies daarvan. Die Derde London General Hospital het 'n afdeling, bekend as die Tin Noses Shop, geopen om maskers te bou vir soldate wie se beserings nie deur rekonstruksie vermom kon word nie. Die stigter van die program het geskryf: "My gevalle is oor die algemeen uiterste gevalle waar plastiese chirurgie per definitief moes afsien."
"Sou dit hulle doodmaak om ons net een keer te ruk as ons mooi pakke dra?"
Byna 'n eeu later probeer Janis iets merkwaardig soortgelyk. In Januarie 2009 is Wiens se comateuse liggaam vir twee dae se operasie in die O.R. Nadat die spiere van sy rug en sye na sy gesig beweeg is, het die span dit met varkvel bedek. Dit was 'n tydelike maatreël wat die varkvel uiteindelik sou afbreek, maar dit sou die spiere beskerming gee sonder om enige van die eie vel van Wiens te vermors, waarvan baie nog genees het. 'Hy is 'n baie dun ou,' onthou Janis. 'Ons wou baie konserwatief wees.'
Na 'n week het Janis se span die varkvel vervang met 'n sintetiese produk genaamd Integra. Aanvanklik was die swelling geweldig. 'Die verpleegsters het gesê:' Wat het u aan hierdie man gedoen? ', Onthou Janis. 'Maar toe die swelling afneem, het die spiere die kontoere van die gesigskelet aangeneem. Drie weke later het die span vel van Wiens se bobeen tot by sy kop geënt. Die resultaat was nie heeltemal 'n gesig nie: 'n gladde, ongedifferensieerde vel beweeg van bo Wiens se haarlyn af tot by 'n spleet waar die res van sy mond was. Een van sy oë moes verwyder word, 'n ander een was traag, maar die dokters het dit beskermend in sagte weefsel "begrawe", as dit eendag sou herleef. Wiens het geen neus, geen lippe nie. Hy kon 'n baard op 'n klein kinjie laat groei. Hy het soos 'n meneer -aartappelkop gelyk sonder die kenmerke.
Toe Wiens weer in die ICU was, het die dokters hom toegelaat om sy bewussyn te herwin, en gou het hy begin praat. Hy was moeilik om te verstaan, en sy ouers het 'n bord met syfoon by sy bed neergesit, en alhoewel hy verblind was, kon hy 'n paar basiese sinne skryf. Maar sy oorgang na bewussyn was vervaag deur delirium. Hy het 'n klein rekenaar gekry om hom te help kommunikeer, en in sy geestesoog het hy gesukkel om dit te gebruik terwyl hy bo-op 'n muur gebalanseer was wat saamgevoeg was uit houtstapels.
Wiens het geen herinnering gehad aan die elektrisiteit of die ure daarvoor nie, maar hy het later gepraat van 'n godsdienstige ervaring. Op die oomblik dat sy kop die hoogspanningslyn raak, het hy 'n diepe gevoel van sterwe, dat hy in 'n oneindige leemte ingesuig word, wat volgens hom die hel was. 'Ek het elke sonde voor my oë sien flits, en toe voel ek 'n pyn wat ek nooit tevore of sedertdien gevoel het nie,' het hy gesê. 'Dit was nie fisies en nie intern nie. Dit was soos om verlaat te word, dit is die enigste manier om dit te beskryf. Ek onthou hoe ek uitgeroep en niks gehoor het nie, en dit was 'n volmaakte ondeurdringbare duisternis. Dit was basies heeltemal die skeiding van die goddelike, en dan terugkom met God se arms om my en 'n oorweldigende gevoel van vrede. "
Wiens het geen idee gehad hoe lank hy in die afgrond was nie, sê hy, maar uiteindelik het hy na vore gekom. 'Ek het wakker geword in 'n droom, met die wete dat dit 'n droom was,' het hy gesê. "Ek het geweet ek is seergemaak." REM slaap is nie moontlik onder diepe sedasie nie, maar die geïnduseerde koma het verswak en afgeneem. By sy bed het Wiens se ma hom gevra hoe dit in die koma was, en hy het haar vertel dat hy gedroom het dat hy 'n vermiste been het, dat sy heup baie seer het, maar dat die res van sy liggaam ongeskonde is. In die droom was hy op 'n klein bootjie, alleen, verlore in 'n groot oseaan.
In die eerste dae van sy terugkeer tot sy bewussyn was nie die gesin van Wiens of die hospitaal bereid om hom te vertel wat die omvang van sy beserings was nie. Wiens het geen pyn in sy gesig gevoel nie, want byna alles was onsinnig, maar uiteindelik het hy 'n verpleegster gevra: 'Wat is fout met my?' Die verpleegster het hom in algemene terme ingelig, en sy pa het later 'n volledige beskrywing gegee. 'Hy was ontsteld, maar het dit buitengewoon goed hanteer,' onthou Wiens se ma. Die erns van gesigbesering kom selde ooreen met die moeilikheid om sielkundig die hantering van iemand met 'n klein afwyking te hanteer, kan baie meer verwoes wees as iemand met 'n oorweldigende verminking. In sommige gevalle is pasiënte eufories.
Wiens het vir my gesê: 'Ek was redelik stoïs daaroor en het besef dat ek erger beleef het.' Hy het begin drink toe hy twaalf was, maar die dwelms het kort daarna gekom. 'Ek het vir niks en niemand omgegee nie. Dit was ook so met my gesin. " Maar na sy besering lyk dit asof hy verander is: hy was nog steeds koppig, nog steeds rustig, maar dit lyk asof hy 'n nuwe innerlike kalmte het. 'Hy moes leer hoe om geduldig te wees met ander en met homself', het 'n verpleegster onthou. Na sy godsdienstige ervaring omhels Wiens die geloof wat hy verwerp het. 'Ek kon nooit sy bestaan ​​ontken nie,' het hy vir my gesê. Jare vroeër, toe sy dogter, Scarlette, tydens die bevalling in gevaar was, het hy in woede gebid. 'Ek onthou hoe ek uitgeroep het tot 'n God wat ek gehaat het en gesmeek het om my dogter nie te neem nie,' het hy gesê. Nou, blykbaar, was hy ook gespaar. Eendag in Maart het Wiens se ouma gevind dat hy na Christelike musiek luister. Hy het vir haar gesê: 'Ek dink 'n paar goeie dinge in my gedagtes.'
Na weke se sielkundige voorbereiding is Scarlette, nou twee jaar oud, na hom gebring. Sy vermy sy gesig en gryp sy hande en roep uit: "Pappa se hande!" Wiens huil, dankbaar dat hy geen trane het wat sy kan sien nie. 'Een keer het hy net getreur oor alles wat voor hom lê,' het die verpleegster gesê. Sy ander broer, David, het gesê: 'Hy het my gebel en vir my gesê:' Ek het nodig dat u kom ', en ek het na die hospitaal gehaas. En hy het effens gebreek: 'Ek wil dit nie meer doen nie. Ek wil nie aanhou veg nie. Dit is snert. My lewe was aanvanklik so ellendig, en ek het regtig geen rede om hieruit te kom nie. 'Ek het gehuil en gesê:' Moenie opgee nie. 'En die volgende aand gaan ek om hom te sien, en hy maak die kamer skoon, en hy sê: 'Dit was regtig verkeerd van my. Ek is jammer dat ek jou daardeur deurgemaak het. Ek gaan nie sterf nie. Ek gaan goed. '"
Trouens, Wiens het vir mense begin sê dat hy nie sy besering sou ongedaan maak nie; hy het sy gesig verloor, maar hy het familie, godsdiens en 'n manier gevind om 'n beter mens te word. 'God het my hele lewe geneem en vir my 'n nuwe een gegee', het hy verduidelik. Op 'n dag, kort voordat hy ontslaan is, het hy aan Arnoldo gesê, wie se aanvanklike voorspellings so erg was: 'Alles wat u vir my familie gesê het wat ek nooit sou doen nie, het ek gedoen. Sê vir my, wat kan ek nog nie doen nie, sodat ek dit kan doen? "
Wiens het in Mei 2009 in sy grootouers se huis ingetrek en stadig begin oefen om te loop, praat en eet. Hy het gesukkel om by sy blindheid aan te pas en 'n verhouding met sy dogter te bou. Die gerekonstrueerde weefsel was soms styf en dit het sy bewegings beperk, maar sommige senuwee -eindpunte was besig om te herleef. Wiens kan 'n bietjie proe. Hy voel meestal dankbaar dat hy lewe. Hy het selfs gewonder of hy die prostetiese masker moet afskakel. Sy ouma, wat gehelp het om hom groot te maak, het na die rekonstruksie sy meloengesig verwys. Sy het vir my gesê: 'Ek was mal oor Dallas sedert hy gebore is. Ek het geleer om lief te wees vir die meloengesig. Ek kon dit lees. "
As Wiens soms met haar stry, draai sy na hom en sê: "Moenie so na my kyk nie." Hy het vir my gesê: 'Dit het my altyd snaaks gevind, want ek het geweet dat ek geen gesigsuitdrukkings maak nie, maar sy kon presies weet wat ek dink, of dit skepties, vraend of opvallend was. Sy was redelik gereeld reg. "
In daardie Oktober het die American Society of Plastic Surgeons 'n konferensie in Seattle gehou, en Janis is uitgenooi om deel te neem aan 'n paneel genaamd 'The Greatest Saves', waarin chirurge hul verslag oor lewensreddende operasies aanbied, en die gehoor besluit watter een die mediese prestasie is van die jaar. Toe Janis die gehoor deur Wiens se onverwagte herstel lei, was hulle diep ontroer en het hy hom as die wenner aangewys. Die oorwinning spreek tot die besonderse sorg en vindingrykheid van Parkland, maar dit het ook 'n kommerwekkende vraag laat ontstaan: wat beteken dit dat die jaar se grootste prestasie in gesigsrekonstruksie vir 'n man was wat nie meer 'n gesig het nie?
'Diegene wat nie kan nie, lewer kommentaar.'
Een van die ander genomineerdes op die paneel, 'n chirurg met die naam Bohdan Pomahac, uit Boston, het aangevoer dat die veld veel meer kan doen. Pomahac was gefrustreerd oor die grense van rekonstruktiewe chirurgie, en hy verduidelik hoe hy anders begin dink het. Sy pasiënt, 'n veteraan uit die Viëtnamse oorlog, genaamd Jim Maki, het op die geëlektrifiseerde spoor van 'n T -lyn geval en 'n hol gat gelaat waar sy neus was. Pomahac het geweet dat die heropbou van Maki se middelvlak onmoontlik was, en hy het prostese as onvoldoende beskou.Tog het hy geglo dat daar 'n alternatief is: kan hy nie die ontbrekende kenmerke van iemand anders oorplant nie? In die dae van Leo Loeb se 'Biologiese basis van individualiteit' sou die idee onmoontlik gelyk het, maar baie deurbrake tydens oorplanting was die eerste suksesvolle nieroorplanting wat in 1954 uitgevoer is, bewys dat 'individualiteit' baie meer deurlaatbaar is as wat Loeb gedoen het geglo.
Pomahac het uiteindelik die neus, wange en harde verhemelte verwyder van 'n pasiënt wat aan hartversaking gesterf het en dit aan Maki se gesig geheg. Dit was die tweede keer dat 'n gedeeltelike gesigoorplanting in Amerika probeer is, maar 'n halfdosyn is oral uitgevoer. Die aanbieding is afgesluit met 'n glybaan van Maki, net na die operasie, rustig voor 'n hospitaaluitgang, littekens en 'n bietjie opgeswel, maar andersins heel. Onder die beeld het Pomahac geskryf: "Nie lewensreddend nie, maar lewegewend."
Na Pomahac se praatjie, het Janis na hom gehardloop en gesê: 'Ek dink ek het 'n pasiënt vir u.'
Pomahac glimlag en sê: 'Ek kan dalk help.'
Janis, wat sy opgewondenheid nie kon bedwing nie, het Wiens gebel. Hier was 'n onvoorstelbare mediese opsie, 'n prosedure wat hom 'n nuwe, lewendige gesig sou gee. 'Dallas,' het hy gesê, 'ek dink ek het 'n blik op die toekoms gesien.'
Toe ek begin kyk na 'n gesigoorplanting, het 'n chirurg wat ek ken, gesê ek moet Tom Wolfe se "The Right Stuff" lees. Die prosedure was 'grensoperasie', het hy gesê - miskien die laaste horison op 'n gebied wat deur genetika en ander, meer eksotiese dissiplines oortref word. 'N Gesigsoorplanting vereis spanne van twintig of dertig dokters, van spesialiteite so uiteenlopend soos immunologie en prostetika, wat tot twintig uur lank opereer-en soos 'n maanraket wat begin, lei dit tot 'n openbare gebeurtenis van aantoonbare tegniese bravuur. 'U kon nie 'n goeie chirurg hê wat nie in die konsep van die held geglo het nie,' het 'n dokter aan Joan Cassell gesê vir haar boek uit 1991 oor die kultuur van chirurge, 'Verwagte wonderwerke'. 'N Paar jaar gelede, Die Lancet het die chirurg wat die eerste gesigoorplanting uitgevoer het, 'n Franse dokter met die naam Bernard Devauchelle, gevra of hy 'n mentor het. 'Ek is 'n outodidakt', het hy gesê, die historiese figuur waarmee hy die meeste geïdentifiseer het, was sir Edmund Hillary, 'omdat hy die eerste mens was wat Everest verower het.'
Bohdan Pomahac is die land se voorste spesialis in gesigoorplantings. Hy is 'n lang, rustige man, veertig jaar oud, met netjiese hare en 'n bokkie, in die Brigham and Women's Hospital in Boston. Hy het grootgeword in die Tsjeggiese Republiek, in die stad Ostrava, nie ver van Pole en Slowakye nie. Nadat hy aan die mediese skool studeer het, vlieg hy in 1996 na die Verenigde State met 'n besparing van 'n klein tydelike agentskap wat hy bestuur het terwyl hy studeer. Een middag het hy in die kantoor van die Brigham se hoof van plastiese chirurgie, Elof Eriksson, opgedaag en gevra of daar enige navorsing is wat hy kan doen. Pomahac het nie so goed Engels gepraat nie, maar Eriksson het gedink dat hy die kenmerke van 'n goeie chirurg gehad het: presisie, ambisie en bereidwilligheid om die grense van wat moontlik is te stoot.
Eriksson het aan Pomahac gesê dat daar geen werk beskikbaar is nie, maar hy het 'n rondleiding deur 'n laboratorium gemaak en vir hom gesê dat hy die dag kan waarneem. Die aand het Pomahac teruggekeer en gesê dat hy bereid is om gratis te werk. 'Ek is nie seker of ek wil hê dat u dit moet doen nie,' het Eriksson gesê en geld gevind om hom 'n klein beursie te gee. In agt jaar het Pomahac van navorser na mede -direkteur van die Brigham's brand -eenheid gegaan. Hy hou van die herstellende etos van plastiese chirurgie. Ander dokters het siekte bestry deur middel van verwydering: die verwydering van kanker of die verwydering van verkoolde spiere en bene. Plastiese chirurge herbou. 'Ek sê altyd vir my pasiënte:' Ons is die goeie ouens ',' het hy gesê. 'Nadat die ander dokters weg is, is dit ons wat die pasiënt probeer help om funksioneel te wees en 'n normale lewe te lei.
Teen die tyd dat Pomahac die OR begin ingaan, kon rekonstruktiewe chirurgie merkwaardige dinge bereik: dokters kon die vel op 'n pasiënt se arm uitrek, dit in 'n neus vorm en dit na die gesig skuif. Maar hierdie prosedures wat in verskeie rondes uitgevoer is, kan emosioneel vir die pasiënt probeer word, en die resultate - hoewel baie beter as die besering - het selde natuurlik gelyk. Pomahac het sy vrou rekonstruksies gewys waarop hy trots is, en sy het gesê: 'Maak jy 'n grap met my?' Hy besef dat sy standaard vir sukses bevoordeel is deur die beperkinge van sy veld: 'n paar lippe wat uit 'n ander soort vel gebou is, sal nooit soos die oorspronklike lyk nie. 'As u uit die geestesilo kom, dink u, God, dit is regtig nie goed genoeg nie,' het hy later aan 'n ander dokter gesê. 'Ek wou die kans oortref dat pasiënte nie beter kan word nie.'
Pomahac se pogings het hom na die grens gebring van 'n mediese veld wat eers onlangs afgehandel is. Die oorplantings wat vandag algemeen voorkom-nier, lewer, hart-word nie meer as vyf-en-dertig jaar lank klinies uitgevoer nie. Die protokolle vir hulle het jare lange aggressiewe proefnemings geneem, met honderde pasiënte wat baie swaarkry, en tog verstaan ​​wetenskaplikes nog steeds nie ten volle hoe die liggaam vreemde ente aanvaar nie. Meer as 'n derde van alle niere van oorlede skenkers misluk binne vyf jaar, en meer as die helfte van alle longoorplantings. Ontvangers van orgaanskenkings is geneig tot ernstige gesondheidsprobleme, van diabetes tot kanker, en sommige is aansienlik meer geneig as hul tydgenote om binne tien jaar te sterf.
Die rede vir hierdie probleme is eenvoudig: om die liggaam van 'n pasiënt te kry om vreemde weefsels te aanvaar, moet dokters die immuunstelsel net so lam maak dat 'n oorplanting kan floreer, maar nie soveel dat die pasiënt sterf nie. Lewenslange regimes van kragtige immuunonderdrukkende middels word toegedien om die liggaam se interne verdedigingstelsel te ondermyn - die impuls om te onderskei en te verdedig ek van nie ek nie. Die Heilige Graal tydens oorplanting is 'n deurbraak wat die liggaam sal aanmoedig om 'n vreemde orgaan as sy eie te beskou. Sommige wetenskaplikes praat van die bereiking van 'chimerisme', vernoem na die mitiese Chimera, wat Homeros beskryf het as ''n ding van onsterflike vervaardiging, nie menslik nie, met 'n leeufront en slang agter, 'n bok in die middel'. As die maklike hibridisme van die Chimera klinies bereik kon word, kon organe sonder 'n biologiese prys onder pasiënte uitgeruil word. Mense kan soos raaisels herbou word.
Baie chirurge het lank geglo dat die biologiese prys te hoog sou wees totdat menslike chimerisme of iets dergeliks moontlik is, dat oorplanting tot lewensnoodsaaklike interne organe beperk moet word, soos die hart en die longe. Gedurende die mediese geskiedenis was eksotiese ente - arms, bene, selfs koppe - iets van die verbeelding of rampspoedige eksperimente. Ongeveer 300 nC, St. Daar word gesê dat Cosmas en Damian die been van 'n Ethiopiese gladiator na 'n Christelike klokkentoringbewaarder oorgeplant het, maar die verhaal is meer legende as historiese weergawe. Die oorplanting van saamgestelde massas van verskillende weefsels - spiere, senuwees, bene - veral as dit die vel insluit, was veral 'n uitdaging. Baie chirurge was oortuig dat die vel, wat die liggaam teen die buitewêreld beskerm, die mees antigeen weefsel is, wat die meeste geneig is om te veroorsaak 'n sterk immuunrespons as dit op 'n vreemde liggaam geënt word. In die Eerste en Tweede Wêreldoorloë het dokters probeer om vel op gewonde soldate oor te plant, maar die lyke van die ontvangers het die ente vinnig vernietig. In 1964 probeer 'n dokter in Ecuador 'n hand oorplant met immunosuppressie wat vir die niere werk. Die resultate was rampspoedig, en na twee weke moes die hand afgesit word.
Dit het die ontdekking van siklosporien, 'n geneesmiddel wat afkomstig is van 'n ongewone swam wat in Noorweë voorkom, gevind, sodat chirurge dit ernstig sou oorweeg om weer 'n saamgestelde weefseloorplanting uit te voer. Ciklosporien is gerig op dele van die immuunstelsel wat ingeënt weefsel aanval, wat die res min of meer ongeskonde laat. In 1981, nie lank na die ontdekking nie, stel 'n professor aan die Universiteit van Texas voor Die New England Journal of Medicine dat hy binnekort die ledemate van die geneesmiddel sou kon oorplant, het hy gehoop dat Cosmas en Damian se wonderbaarlike operasie ''n voldonge feit van die moderne mediese praktyk sou word'. In 1998 het dokters aan die Universiteit van Louisville getoon dat ledemaatoorplantings by groot soogdiere moontlik was met lae dosisse siklosporien. Teen daardie tyd was die enigste werklike struikelblokke wat 'n terugkeer na die operasie van 1964 voorkom, eties: sou dit die Hippokratiese eed oortree?
"Gesprek? Ek het gedink ons ​​ontmoet net koffie. "
Die dokters in Louisville wou 'n handoorplanting uitvoer, maar 'n internasionale span in Frankryk het hulle verslaan. 'Ek het hierdie droom gehad-ek wou eerste wees', het Jean-Michel Dubernard, 'n Franse chirurg wat die span gelei het, vir my gesê. As 'n jong dokter het hy aan die Brigham gestudeer, onder die chirurge wat die eerste nieroorplanting uitgevoer het. By vriende bekend as Max, het hy 'n flambojante manier en 'n reputasie vir glans. Hy het een van die eerste pankreasoorplantings uitgevoer en 'n nuwe tegniek ontwikkel wat later wyd gebruik is.
Die span het besluit op 'n middeljarige pasiënt uit Nieu-Seeland, Clint Hallam, wat vir hulle gesê het dat hy sy hand in 'n nywerheidsongeluk verloor het. 'N Psigiater wat saam met die chirurge werk, verklaar dat hy 'n' sterk grondwet en vaste besluit 'het, en beveel hom aan as kandidaat. Tog sou 25 dokters by die operasie betrokke wees, maar Hallam het 'n mediese afgrond in die gesig gestaar. Die chirurge kon nie voorspel hoe hy fisies of sielkundig sou reageer nie. Hulle het vir hom gesê dat die kans op die sukses van die hand so goed is as 'n muntstuk.
'Daar was nog steeds die etiese beswaar om iemand op moontlike lewensgevaarlike immuunonderdrukkers te plaas vir 'n' lewensgehalte'-operasie, 'het een van die chirurge later geskryf. 'Daar kan egter beweer word dat sulke operasies alreeds roetine is - nier- en pankreasoorplantings word gedoen sodat mense nie 'n leeftyd van dialise of insulieninspuitings hoef te verduur nie en nie op sigself lewensreddend is nie. Die argument was nie besonder oortuigend nie. Die meeste mense met een hand kan onafhanklik lewe, maar mense wat aan nierdialise ly, sterf gewoonlik veel vinniger as ontvangers van oorplantings. Die operasie van Hallam was duidelik eksperimenteel, maar ten minste sou die hand verwyder kon word as dit misluk.
Die operasie het in September 1998 plaasgevind en het veertien uur geduur. Die skenker, wat in 'n motorfietsongeluk gesterf het, was groter as Hallam, sy voorarm was langer en sy vel was ligter, pienker en minder harig. Maar toe Hallam die eerste keer die resultaat sien, het hy vir sy dokters gesê: 'My hand is terug. Dit is amper asof ek jare gelede 'n ou vriend verloor het, en skielik is dit terug. " Binne maande het senuwees tekens van herlewing begin toon. Sensasie het teruggekeer en 'n paar millimeter per dag uitgebrei van voorarm tot vingerpunte. Uiteindelik kon Hallam skryf, 'n telefoon hou en met 'n vurk en 'n mes eet. Maar nadat hy in Desember ontslaan is, het hy ontwykend geword. Nuus het berig dat hy gelieg het oor sy besering; dit het gebeur terwyl hy tyd uitgedien het weens bedrog. Toe het Hallam opgehou om die immuunonderdrukkende middels te neem. Hy het aan verslaggewers gesê dat die medikasie hom naarheid laat voel en gewig verloor, dat hy simptome van 'n vouer het en dat 'n onafhanklike dokter hom aanbeveel het om van die medisyne af te gaan sodat sy immuunstelsel die infeksie kan bestry. Sy dokters het geglo dat hy sielkundig ontsteld was. Dubernard het gesê dat, nadat een van sy ander oorplantingspasiënte met die pous ontmoet het, Hallam na Rome gegaan het, in die hoop om sy eie gehoor te kry, dat hy geweier is, en dat hy meer gefokus was op die verwydering van die hand.
Toe Hallam die immuunonderdrukking stop, het die hand opgeswel en rooi tendons verkalk, wat dit feitlik onbeweeglik gemaak het. Hy bedek die hand sodat nie hy of iemand anders dit kon sien nie. 'Ek het my geestelik daarvan losgemaak', het hy aan 'n verslaggewer gesê. 'Toe dit begin verwerp word, het ek besef dat dit tog nie my hand was nie. Hy het sy dokters gesmeek om te amputeer wat hulle teëgestaan ​​het, en het hom aangemoedig om te heroorweeg. Hulle het hom gratis immuunonderdrukking gegee, maar toe dit opraak, het hy geen moeite gedoen om meer te vind nie. Die verwerping het van krag geword, en Hallam het een chirurg gebel om te pleit: 'Help, ek wil dit af.' Sy dokters het uiteindelik ingestem - hoewel sommige van hom die skuld vir die mislukte prosedure gegee het en hom 'n oplichter en 'n psigopaat genoem het. In Februarie 2001 verwyder hulle die hand.
Vir skeptici blyk dit dat die operasie van Clint Hallam 'n ernstige vermoede bevestig: samestelling van weefseloorplantings handel oor chirurgiese heroïsme ten koste van goeie medisyne. Maar 'n klein gemeenskap van navorsers wat belangstel in gesigoorplanting, het die operasie met entoesiasme dopgehou. Vir almal wat gedink het dat 'n ledemaat nooit oorgeplant kan word nie omdat die vel te antigene is, was die operasie 'n deurbraak. 'Clint Hallam het my daartoe laat twyfel,' het Peter Butler, 'n chirurg in die Royal Free Hospital, in Londen, vir my gesê. 'Dit het my die idee gegee dat u moontlik die prosedure na die gesig kan skuif.' Teen 2002 is tien handoorplantings uitgevoer, geen met Hallam se komplikasies nie, en Butler en 'n kollega het die idee van 'n gesigoorplanting in 'n artikel vir Die Lancet. Kort daarna jaag dokters in die Verenigde State, Frankryk, Spanje en China om een ​​te doen.
Onder die mededingende chirurge en hul kritici was daar dreigemente, beskuldigings van plagiaat en seer gevoelens. Joernaliste het intussen die identiteit van moontlike pasiënte ontdek. Toe die Londense poniekoerante die verhaal opneem, was hulle gevul met verwysings na "Face/Off", die film waarin John Travolta en Nicolas Cage, as 'n F.B.I. agent en 'n moordenaar, moet hulle gesigte chirurgies uitgeruil word en identiteit verander. Gesigsoortplantings word uitgebeeld as kosmetiese chirurgie in extremis. "Ruil u gesig aan," die Daily Express blêr. 'N Voorstander van die operasie het vir my gesê:' Almal het 'n 'gesig/af' -oogpunt van Nicolas Cage,' alhoewel studies aandui dat, omdat beenstruktuur 'n groot rol speel in die voorkoms van die gesig, ontvangers van gesigoorplantings nie soos hul skenkers.
Te midde van die waansin het die Royal College of Surgeons of England besluit om die prosedure te evalueer. Mense met gesiggestremdheid worstel al met vrae oor eiewysheid en eiewaarde, en sommige het geweldige sielkundige uitdagings voor hulle. Wat het dit beteken om hulle deur 'n radikale operasie te bring wat hul identiteit op onbekende maniere kan verander? Wat was die kans dat 'n gesigoorplanting selfs sou werk soos verwag? Kan desperate pasiënte die risiko's balanseer en ingeligte toestemming gee? Wat as 'n ontvanger sy immuno -onderdrukking weier, soos Hallam? Of wat as die oorplantings misluk - sê teen die tempo wat die longe gedoen het? 'N Gesig kon nie soos 'n hand geamputeer word nie. Dokters wat uitgevra is oor die gevolge van mislukking was stomp. 'Absoluut skrikwekkend', het een aan 'n verslaggewer gesê. 'N Ander een het gesê:' Te aaklig om te dink. '
Die Royal College of Surgeons het die kwessie agt maande lank bestudeer en tot die gevolgtrekking gekom dat dit 'onverstandig is om voort te gaan'. 'N Franse nasionale etiekkomitee het aangevoer dat dit' utopies 'is om te dink dat pasiënte met 'n ernstige afwyking' outentieke toestemming 'kan gee, en dat' lewenslange immuunonderdrukkende terapie beteken dat 'n persoon wat voorheen in 'n ernstige gestremdheid verkeer 'n lewensgevaar aangaan. toestand. " Die komitee het beslis dat 'n volledige gesigoorplanting nie geregverdig is nie. Maar dit het wel toegelaat dat 'n prosedure wat slegs 'die driehoek' insluit-die neus, mond en ken-minder geneig is tot sielkundige komplikasies, en eties moontlik sou wees as dit duidelik aan pasiënte voorgestel word as 'n hoërisiko-eksperiment.
'N Jaar later, in 2005, het 'n traumaties verminkte middeljarige vrou by 'n hospitaal in Amiens, 'n klein stad ongeveer sewentig kilometer noord van Parys, opgedaag. Haar naam was Isabelle Dinoire, en sy het in 'n stil Franse stad naby België gewoon. Een aand het Dinoire, wat aan depressie gely het, met haar dogter gestry, 'n handjievol slaappille geneem en ineengestort. Toe sy wakker word, gryp sy na 'n sigaret, maar vind dit onmoontlik om te rook. Sy het geen mond, geen neus nie. Terwyl sy bewusteloos was, het haar troeteldier Labrador haar gesig geteister. 'N Plas bloed omring haar. 'Ek het myself in die spieël gaan sien, en toe kon ek nie glo wat ek sien nie,' het sy later aan Noëlle Châtelet gesê in 'n boek met die titel 'Le Baiser d'Isabelle'. Sy het bygevoeg: 'Dit was te aaklig.'
Centre Hospitalier Universitaire d'Amiens, of C.H.U. Amiens is nie 'n groot fasiliteit nie, maar dit aanvaar harde gevalle uit die omgewing. Die hondbyt het Dinoire laat lyk en lyk asof niks haar tande of tandvleis bedek nie. 'Dit was 'n geweldige gruweldaad', het een van haar dokters vir my gesê. Eet en praat was byna onmoontlik. Reeds sielkundig verswak, het sy in skok teruggetrek en haar gevoel van tyd verloor, selfs van wie sy was. 'Ek het wanhopig gehuil,' het sy aan Châtelet gesê. "Ek het geen uitgang gesien nie." Dinoire het later vir my gesê dat sy haar nie kan voorstel om sonder 'n gesig te lewe nie. 'As u geen gesig het nie, is u niks,' het sy gesê. Sy het 'n gesamentlike lewe aangeneem en het selde die huis verlaat en slegs agter 'n chirurgiese masker.
Die hoof van kaakvlerkchirurgie by C.H.U. Amiens, Bernard Devauchelle, het gedink dat sy moontlik 'n kandidaat sou wees vir 'n gesigoorplanting, maar toe hy die nodige magtiging probeer kry, sou die immunoloog van die hospitaal hom nie ondersteun nie. 'Hy was bang omdat dit nuut was,' het Devauchelle vir my gesê. Uiteindelik reik hy uit na Max Dubernard. Benewens die feit dat hy 'n chirurg en 'n kenner van oorplanting en immunologie was, was Dubernard 'n goed verbonde politikus in die Nasionale Vergadering, en hy het ondervinding gehad met die verkryging van goedkeuring vir radikale prosedures.
'Vir my was hy 'n politieke man,' het Devauchelle vir my gesê. 'Maar toe hy hier kom, was hy 'n dokter. Sy eerste vraag was 'Kan ek die pasiënt sien?' En hy het dieselfde reflekse as ons. ' Nadat hy Dinoire geëvalueer het, het Dubernard vir die ander dokters gesê: "Dit is duidelik": hier was 'n pasiënt wie se lewe verwoes was.Hy het vir my gesê: 'As dokter het ek hierdie denkwyse gehad: as sy my dogter of ma was, wat sou ek doen?' Die debat oor mediese etiek het skielik tot abstraksie verdwyn, en die span het magtiging begin soek en beklemtoon dat die situasie van Dinoire '' 'n noodgeval '' is. Haar littekenweefsel trek toe, wat veroorsaak dat haar wond meer duidelik word. Haar gesig was ebberend.
Copyright © salvadoryoscar.com | 'N Ystertydperk se voog van die dooies? Ongewone posisie van 'n kankergemerkte skedel laat wetenskaplikes wonder...