Ierse Huisreël - Inligting
In 1823 stig Daniel O'Connell, Richard Lalor Sheil en Thomas Wyse die Katolieke Vereniging. Soos Vincent Comerford opgemerk het: 'Op aandrang van O'Connell het die nuwe liggaam 'n verklaarde doelwit wat veel wyer was as die eenvoudige' verligting 'of emansipasie, wat 'n klein minderheid katolieke soos hy sou toelaat om na die binnekant, bank of parlement te gaan : dit was om alle bekommernisse van die Rooms -Katolieke kollektiwiteit aan te spreek. Dit dui op die aanvang van 'n mobilisering van die bevolking vir grondwetlike politieke doeleindes wat nêrens presedens gehad het nie, wat in stryd was met die instinkte van hedendaagse liberale, en wat O'Connell sou maak 'n historiese figuur van Europese betekenis. " (1)
In sy eerste manifes het die Katolieke Vereniging aangevoer: "Die katolieke van Ierland is al lank in 'n pynlike en angstige stryd gewikkel om met vreedsame en grondwetlike middele daardie burgerregte te bereik, waarop elke onderwerp van hierdie gebiede geregtig is, en waarvan ons voorvaders was basies ... beroof ... Op geen vorige tydperk van hierdie uitgerekte stryd het die katolieke mense in Ierland so min rede gehad om hoop op onmiddellike sukses te behaal nie ... maar hulle durf nie wanhoop nie. is regverdig en heilig. Dit is die oorsaak van godsdiens en vryheid. Dit is die oorsaak van hul land en hulle God. " (2)
O'Connell het die Katolieke Vereniging in 'n massa -organisasie verander deur die armes uit te nooi om 'n jaar lank geassosieerde lede te word. Katolieke priesters is aangemoedig om die Katolieke Vereniging te adverteer en is as werwingsagente aangestel. "Die vereniging het 'n gereed netwerk van agente in elke gemeente om opinie te wek en om die sent per maand in te samel by die Katholieke Huur om die roering te finansier." (3)
Die Katolieke Vereniging het hom beywer vir die herroeping van die Uniewet, die einde van die Ierse tiendesisteem, algemene stemreg en 'n geheime stemming vir parlementsverkiesings. Alhoewel O'Connell die gebruik van geweld verwerp het, het hy die Britse regering voortdurend gewaarsku dat as daar nie hervorming plaasvind nie, die Ierse massas na die "raad van gewelddadige mans" sal begin luister. (4)
Teen 1826 begin die Katolieke Vereniging kandidate ondersteun by parlementêre verkiesings. Hulle het 'n paar skouspelagtige oorwinnings behaal, waaronder Daniel O'Connell wat C. E. Vesty Fitzgerald, president van die Raad van Handel, in 'n tussenverkiesing in County Clare verslaan het. As 'n Katoliek kon O'Connell egter nie die eed van oppergesag aflê nie, wat onversoenbaar was met die katolisisme en dus nie sy plek in die laerhuis kon inneem nie. (5)
Radikale parlementslede soos sir Francis Burdett en Joseph Hume het al jare lank aangevoer dat die parlement 'n einde moet maak aan anti-Katolieke wetgewing. Na die oorwinning van O'Connell het selfs Tories soos Sir Robert Peel en Arthur Wellesley, hertog van Wellington, begin argumenteer vir hervorming. Hulle het hul konserwatiewe kollegas gewaarsku dat hier 'n burgeroorlog in Ierland sou wees, tensy die wet verander word. Die wetsontwerp op Rooms -Katolieke hulp is in Maart 1829 gepubliseer. O'Connell skryf aan sy vrou: "Peel's bill for Emancipation is good - very good, frank, direct, complete; no veto, no control". (6)
In 1829 het die Britse parlement die Roman Catholic Relief Act goedgekeur, wat Katolieke emansipasie verleen het. O'Connell was minder tevrede met die Ierse parlementêre verkiesingswetsontwerp, wat die drempel vir die provinsiale franchise vanaf 40's verhoog het. tot £ 10, waardeur die grootste deel van sy verkiesingsondersteuning ontneem word. As gevolg van hierdie wetgewing is die Ierse kieserskorps van 200 000 tot 26 000 verminder. (7)
Die regering verbied ook die Katolieke Vereniging. Op 30 Mei 1829 word O'Connell egter onbestrede teruggestuur vir County Clare en neem hy sy sitplek in op 4 Februarie 1830. Oor die volgende paar jaar word O'Connell 'n belangrike figuur in die Laerhuis. Hy was aktief in die veldtogte vir hervorming van gevangenisse en wetgewing, vryhandel, die afskaffing van slawerny en Joodse emansipasie. Hy was ook 'n prominente figuur in die veldtog vir algemene stemreg. Na die teleurstelling van die hervormingswet van 1832, het British Radicals die taktiek aangeneem wat O'Connell suksesvol in Ierland gebruik het. Organisasies soos die Chartists het O'Connell se metodes gebruik om die druk van die publieke opinie te organiseer en toe te pas, terwyl dit impliseer dat indien dit nie suksesvol was nie, die beweging geweld kan gebruik. (8)
O'Connell het 'n groot invloed op LP's gehad. Van die 105 Ierse parlementslede het 45 O'Connell lojaal ondersteun, waaronder Feargus O'Connor, wat later een van die hoofleiers van die Chartist -beweging sou word. O'Connell se beheer oor hierdie groep het hom in staat gestel om aansienlike druk op die regering uit te oefen. In 1835 het O'Connell en mede -katolieke parlementslede ooreengekom om Lord Melbourne en sy Whig -regering te ondersteun in ruil vir belangrike Ierse hervormings. Alhoewel die Whig -regering die wetsontwerp op die tiende -pendel en die Ierse munisipale hervormingswet aanvaar het, het O'Connell gedink dit was onvoldoende. Hy was ook heeltemal gekant teen die aanvaarding van die Ierse arm wet en toe die Whigs weier om dit te verander, het O'Connell sy groep se steun aan die regering teruggetrek. (9)
Sir Robert Peel het probeer om die godsdienstige konflik in Ierland te oorkom deur die Devon -kommissie in te stel om navraag te doen oor die 'stand van die wet en praktyk met betrekking tot die besetting van grond in Ierland'. Peel se pogings om die situasie in Ierland te verbeter, is egter erg beskadig deur die aartappelroes in 1845. Die Ierse oes het misluk, en daarom het die mense hul hoofvoedsel ontneem. Peel is ingelig dat drie miljoen arm mense in Ierland wat voorheen van aartappels geleef het, goedkoop ingevoerde mielies benodig. Peel het besef dat die enigste manier om hongersnood te voorkom, die heffing op ingevoerde mielies is. (10)
Die eerste maande van 1846 is oorheers deur 'n geveg in die parlement tussen die vryhandelaars en die proteksioniste oor die herroeping van die koringwette. William Gladstone het Peel sy lojale ondersteuning gegee. Benjamin Disraeli het die leier geword van die groep wat Peel gekant was. Hy word daarvan beskuldig dat hy hierdie moeilike situasie gebruik het om die premier te ondermyn. Hy het egter later aan 'n mede -LP gesê dat hy dit gedoen het "omdat ek van die vroegste jare af meegevoel het met die belange van Engeland". (11) Disraeli het 'n skerp aanval op Peel gedoen toe hy hom daarvan beskuldig het dat hy "die onafhanklikheid van die party" en dus "die integriteit van openbare mans en die mag en invloed van die parlement self" verraai het. (12)
'N Alliansie van vryhandel-konserwatiewes (Peelites), Radicals en Whigs het die herroeping van die koringwette verseker. Dit het egter 'n skeuring in die Konserwatiewe Party veroorsaak. "Dit was nie 'n reguit verdeling van landgenote teenoor die res nie. Dit was 'n verdeling tussen diegene wat van mening was dat die behoud van die koringwette 'n noodsaaklike bolwerk was in die orde van die samelewing waarin hulle glo en diegene wat van mening was dat die Ierse hongersnood en die Anti-Corn Law League het die bewaring nog gevaarliker gemaak vir die bevel as om dit te laat vaar. " (13)
Die Ierse hongersnood het die steun vir radikale figure in die land verhoog. Dit sluit in John Mitchel, wat 'n nuwe koerant gestig het, Die Verenigde Iere en het 'n manifes uitgereik wat lui: "Ons onafhanklikheid moet ten alle gevare wees. As die mense van eiendom ons nie sal ondersteun nie, moet hulle val; ons kan onsself ondersteun deur die talle en respekvolle klas van die gemeenskap, die mans van geen eiendom nie. Om hierdie beginsels af te dwing en toe te pas - om Iere dit deeglik te laat verstaan, op te lê en in hul lewens te oefen - sal die enigste en konstante studie van die Verenigde Ier wees ". (14)
Mitchel dring daarop aan om die beleid te verander: "Gee ons oorlog in ons tyd, O'Lord ... die wettige en voortdurende woelinge in Ierland is 'n waan ... elke man behoort wapens te hê en die gebruik daarvan te bevorder" en hy het 'n wraakoorlog teen Engeland gevra om ''n Ierse Republiek, een en ondeelbaar' te bereik. Michel wou ook afwesige verhuurders verwyder omdat die grond aan die Ierse volk behoort. Hy wou ''n nasie van onafhanklike boere -eienaars' hê. (15)
Edward Stanley, die toekomstige 15de graaf van Derby, het in die House of Lords aangevoer dat Mitchel 'sedisie en rebellie onder haar majesteit se onderdane in Ierland' aanmoedig. Hy het bygevoeg dat hy nie so bekommerd sou gewees het as die artikels van Mitchel in Engeland gepubliseer is nie: 'Maar hierdie taal is nie net vir die nugter en kalmdenkende mense van Engeland nie, maar vir 'n volk, haastig, opgewonde, entoesiasties en maklik gestimuleer, in 'n groot menigte nood, en wat al jare opgewonde is tot die uiterste punt waarheen hulle konsekwent met hul eie veiligheid kon gaan, deur die harangues van demokrate en revolusioniste ". (16)
Op 13 Mei 1848 is Mitchel 'n lasbrief uitgedien vir sy inhegtenisneming ingevolge die wet op verraad wat onlangs aangeneem is. Die lasbrief lui dat "John Mitchel ... opsetlik en op gruwelike wyse saamgevat, verbeel, bedink, bedink en bedoel het om ons mees genadige dame die koningin te ontneem en af ​​te sit van die styl, eer en koninklike naam van die keiserlike kroon van die Verenigde Koninkryk en voer oorlog teen haar majesteit om haar met geweld en dwang te dwing om haar maatreëls en advies te verander; , deur sekere drukstukke te publiseer in 'n sekere koerant genaamd Die Verenigde Ier." (17)
Mitchel is skuldig bevind aan verraad en gevonnis om vir 14 jaar na Australië vervoer te word. Mitchel verklaar in die hof: "Die wet het nou sy deel gelewer, en die koningin van Engeland, haar kroon en regering in Ierland, is nou veilig ingevolge die parlementswet. Ek het ook my deel gedoen ... My heer, ek het geweet dat ek my lewe op die rolverdeling stel; maar ek het hom gewaarsku dat die oorwinning in elk geval by my sou wees, en die oorwinning is by my. stel jou voor dat dit 'n misdadiger is wat in hierdie beskuldigdebank staan ​​.... 'n sterk pligsbesef. Ek is nie berou oor enigiets wat ek gedoen het nie. " (18)
Mitchel het daarna gesê: 'Ek glo dat die kursus wat ek oopgemaak het, eers begin is. , vir twee, vir drie, ja, vir honderde ". Sy toespraak het wel 'n opstand in Ierland in Julie 1848 veroorsaak, gelei deur William Smith O'Brien. Dit was binne 'n paar weke verby. Paul Adelman het gesê: "Dit was van die begin af 'n hopelose saak. Dit was swak gelei en swak georganiseer; (19)
In Desember 1867 bedank lord John Russell en William Ewart Gladstone word die leier van die Liberale Party. Hy het onmiddellik aangekondig dat hy van plan was om die probleem van Kerktiendes aan te pak. Die wet het destyds bepaal dat alle grondeienaars en boere elke jaar geld aan die Church of England moes betaal. Die bedrag hang af van die hoeveelheid grond wat u gehad het. Hierdie betalings is tiendes genoem. Engelse boere het oor hierdie belasting gekla, maar aangesien die meeste van hulle Protestante was, het hulle dit aanvaar. In Ierland was die meeste mense Rooms -Katolieke, "daarom moes hulle geld betaal aan 'n kerk waaraan hulle nie behoort nie, en na 'n kerk gaan waaraan hulle nie behoort nie ... Ierland. " (20)
In Februarie 1868 het Gladstone 'n wetsontwerp opgestel om die verpligte kerktariewe af te skaf, 'n kwessie wat radikale, libertariërs, nie-konformiste en die Anglikane verenig het om die status-quo te verdedig. Gladstone het dit gevolg deur met 'n meerderheid van vyf en sestig stemme die eerste van drie besluite te neem om die Anglikaanse vestiging in Ierland af te skaf. Deur hierdie stappe te doen, kon Gladstone die verdeeldheid in die Liberale Party genees, wat verdeeld was oor die kwessie van parlementêre hervorming. Die House of Lords het die maatreël egter geblokkeer. (21)
Gladstone het later aangevoer dat die besluit in die openbaar om Ierse ontbinding te bepleit 'n voorbeeld was van ''n treffende geskenk' 'wat Providence hom toegerus het, wat hom in staat gestel het om 'n vraag te identifiseer waarvan die tyd vir openbare bespreking en optrede aangebreek het. Henry Labouchere, 'n mede -liberale parlementslid, het geantwoord dat hy "nie beswaar daarteen gehad het dat die ou altyd 'n kaart in die mou het nie, maar hy het beswaar daarteen gemaak dat die Almagtige dit daar geplaas het." (22)
In die algemene verkiesing van 1868 het Gladstone van die kerktiende 'n belangrike kwessie in die veldtog gemaak. Die liberale het 387 setels gewen teen die 271 van die konserwatiewes. Robert Blake glo die Ierse kwessie was 'n belangrike faktor in Gladstone se oorwinning. "Gladstone kon nie 'n beter kwessie gekies het om sy eie party te verenig en sy teenstanders te verdeel nie." Die liberale het veral goed gevaar in die stede vanweë die 'bestaan ​​van 'n groot Ierse immigrantebevolking'. (23)
Gladstone het aan die laerhuis gesê dat hy van voorneme is om die wet te verander wat sê dat alle Iere tiendes aan die gevestigde kerk moet betaal. Soos hy aangedui het, aangesien ongeveer 90% van die bevolking Katolieke was, was dit onregverdig dat hierdie geld na die Protestantse Kerk gegaan het. Hy het aangekondig dat die Protestantse Kerk van Ierland voortaan vir homself moet betaal uit wat sy lede dit gegee het. Protestante het protesvergaderings gehou en Gladstone is beskryf as '' 'n verraaier van sy koningin, sy land en sy God '. (24)
Die konserwatiewes in die House of Lords het die Ierse kerkwetsontwerp weerstaan ​​en 'n kompromie aangegaan oor die finansiële voorwaardes, maar sonder om dit in beginsel te verwerp. Dit is gevolg deur 'n Ierse grondwetsontwerp in 1870. "Die feit dat die wetsontwerp goedgekeur is, was belangrik, maar die kompleksiteit daarvan het soveel geraak as wat dit aangetrokke was; dit het die eiendomsklasse ontstel, maar het nie die soort entoesiastiese Ierse reaksie van die kerk gekry nie rekening 'n jaar vroeër ". (25)
Die algemene verkiesing van 1880 was 'n groot oorwinning vir die Liberale Party wat 352 setels met 54,7% van die stemme gewen het. Benjamin Disraeli bedank en William Ewart Gladstone word premier. Gladstone se eerste Ierse grondwet was 'n mislukking. Hy kom nou onder druk van die Irish Land League wat die reg in eie hande geneem het en in die laaste drie maande van 1880 het daar 1.696 misdade teen Ierse verhuurders plaasgevind. In Februarie 1881 vra Gladstone die parlement om 'n dwangwet te aanvaar, wat beteken dat mense wat verdink word van misdade gearresteer en sonder verhoor in die tronk gehou kan word. (26)
In April 1881 het Gladstone sy Tweede Grondwetsontwerp in die Laerhuis ingedien. Dit bevat drie van die eise wat die Land League voorstaan: (a) Billike huurgeld: moet deur 'n hof beslis word as die verhuurder en die huurder nie kan saamstem oor wat billik is nie. (b) Verblyfreg: die huurder kan op sy plaas bly solank hy wil, mits hy die huur betaal. (c) Gratis verkoop: as 'n huurder sy plaas verlaat, sal hy betaal word vir enige verbeterings wat hy aangebring het. Ondanks die opposisie van die House of Lords het die wetsontwerp in Augustus 1881 tot wet geword. (27)
Geskiedkundiges was baie krities oor hierdie maatreël. Paul Adelman, die skrywer van Groot -Brittanje en die Ierse vraag (1996) het daarop gewys: "Ondanks sy meesterlike prestasie om die ingewikkelde grondwetsontwerp in die somer van 1881 deur die Commons te druk, het onlangse historici aangevoer dat Gladstone weer nie die ekonomiese realiteite van die platteland van Ierland in die gesig gestaar het nie. Want in die weste veral van Ierland, was die gebrek aan bewerkbare grond eerder as die probleem met huurgeld die belangrikste probleem vir die kleinboere. " (28)
Charles Stewart Parnell, die leier van die Irish Land League, het verskeie aspekte van die wet gekritiseer (soos die uitsluiting van agterstallige huurders van die bepalings daarvan). In 'n toespraak in Oktober 1881 het Gladstone Parnell gewaarsku om direk op te tree. 'As 'n finale konflik in Ierland bestry moet word tussen die wet aan die een kant en die wetteloosheid aan die ander kant ... dan sê ek ... die beskawing se hulpbronne is nie uitgeput nie. (29) Parnell reageer deur die liberale leier aan die kaak te stel as ''n afwykende ridder, die voorgee kampioen van die regte van elke ander nasie behalwe dié van die Ierse nasie'. (30)
Gladstone en die liberale wen die algemene verkiesing van 1885, met 'n meerderheid van twee en sewentig oor die Tories. Die Ierse nasionaliste kan egter probleme veroorsaak omdat hulle 86 setels gewen het. Op 8 April 1886 maak Gladstone sy plan vir Ierse Huisregering bekend. Mary Gladstone Drew skryf: "Die lug tintel van opgewondenheid en emosie, en toe hy met sy toespraak begin, wonder ons of dit eintlik dieselfde bekende gesig is - bekende stem. 3 uur en 'n half lank praat hy - die stilste en ernstigste smeekbede. verduidelik, ontleed, toon 'n bemeestering van detail en 'n greep en greep soos nog nooit oortref is nie. Ek dink regtig die skema gaan verder as wat mense gedink het. " (31)
Die wetsontwerp op huisreëls het gesê dat daar 'n aparte parlement vir Ierland in Dublin moet wees en dat daar geen Ierse parlementslede in die laerhuis sal wees nie. Die Ierse parlement sal sake in Ierland bestuur, soos onderwys, vervoer en landbou. Dit sou egter nie toegelaat word om 'n aparte weermag of vloot te hê nie, en dit sou ook nie afsonderlike verdrae of handelsooreenkomste met buitelandse lande kon sluit nie. (32)
Die Konserwatiewe Party het die maatreël gekant. So het sommige lede van die Liberale Party, onder leiding van Joseph Chamberlain, ook nie saamgestem met Gladstone se plan nie. Chamberlain se grootste beswaar teen die wetsontwerp op Gladstone's Home Rule was dat aangesien daar geen Ierse parlementslede in Westminster sou wees nie, Brittanje en Ierland uitmekaar sou dryf. Hy het bygevoeg dat dit neerkom op die begin van die opbreek van die Britse Ryk. By stemming was daar 313 parlementslede wat voor was, maar 343 teen. Van diegene wat teen gestem het, was 93 liberale. Hulle het bekend geword as Liberal Unionists. (33)
Gladstone het op die stemming gereageer deur die parlement te ontbind eerder as om te bedank. Tydens die algemene verkiesing van 1886 het hy baie moeilik 'n verdeelde party gelei. Volgens Colin Matthew: "Gladstone was so toegewyd aan die veldtog dat hy ingestem het om die gewoonte van die vorige veertig jaar te verbreek en sy pogings om prostitute te bekeer, vir die eerste keer uit vrees vir 'n skandaal te staak (Liberale agente het gehoor dat die vakbondlede Gladstone se nagtelike bewegings in Londen dopgehou het met die oog op 'n persvertoning) ". (34)
In die verkiesing het die aantal liberale parlementslede gedaal van 333 in 1885 tot 196, hoewel geen party 'n algehele meerderheid behaal het nie. Gladstone bedank op 30 Julie. Robert Cecil, 3de markies van Salisbury, het weer premier geword.Koningin Victoria het 'n brief aan hom geskryf waarin sy gesê het dat sy altyd gedink het dat sy Ierse beleid ongetwyfeld sou misluk en dat 'n tydperk van stilte van hom oor hierdie kwessie baie welkom sou wees, sowel as sy duidelike patriotiese plig. ' (35)
William Gladstone wou nie uittree nie en het voortgegaan as leier van die opposisie. Hy het verskeie artikels oor die onderwerp van Huisregering geskryf en bevraagteken die idee dat die House of Lords regeringswetgewing moet kan blokkeer. Alhoewel hy aktief in die politiek gebly het, het 'n afname in sy gehoor en sig die lewe bemoeilik. "Sy geheue, veral vir name, maar ook vir onlangse gebeurtenisse, hoewel nie vir die wat verder was nie, het tekens van vervaag getoon ... Aan die ander kant het sy fisieke uithouvermoë formidabel gebly. Hy het sy laaste boom 'n paar weke voor sy sekondig-en-tagtig geval. verjaarsdag. " (36)
Tydens die algemene verkiesing van 1892 wat in Julie gehou is, het die Liberale Party van Gladstone die meeste setels (272) gewen, maar hy het nie 'n algehele meerderheid nie en die opposisie was in drie groepe verdeel: Konserwatiewes (268), Ierse nasionaliste (85) en Liberal Unionists ( 77). Robert Cecil, 3de markies van Salisbury, het geweier om te bedank by die aanhoor van die uitslag van die verkiesing en het gewag om op 11 Augustus in 'n wantrouestem te verslaan. Gladstone, nou 84 jaar oud, het 'n minderheidsregering gevorm wat afhanklik was van Ierse nasionalistiese steun. (37)
'N Tweede huisreëlwetsontwerp is op 13 Februarie 1893 ingedien. Gladstone het die wetsontwerp persoonlik deur die "komiteefase geneem in 'n merkwaardige prestasie van liggaamlike en geestelike uithouvermoë". (38) Na twee en tagtig dae se debat is dit op 1 September in die Laerhuis met 43 stemme (347 tot 304) goedgekeur. Gladstone het in sy dagboek geskryf: "Dit is 'n goeie stap. Dank aan God." (39)
Op 8 September 1893, na vier kort dae van debat, verwerp die House of Lords die wetsontwerp met 'n stemming van 419 teen 41. ' . Daar was slegs 560 stemgeregtigdes, en 82 persent van hulle het dit gedoen, al was daar geen onsekerheid om afgeleë eweknieë na Londen te bring nie. " (40)
Daar word beweer dat Gladstone oorweeg het om te bedank en 'n nuwe algemene verkiesing oor die kwessie uit te roep. Hy vermoed egter dat hy nie 'n suksesvolle verkiesingsaanklag teen die House of Lords op Ierse Huisregering kan doen nie. Hy het dus voortgegaan met die Wet op Werkersvergoeding, 'n maatreël wat uiters ongewild by werkgewers was. Die wet handel oor die reg van werkers op vergoeding vir persoonlike besering. Dit vervang die Wet op Werkgewersaanspreeklikheid 1880, wat die beseerde werker die reg vereis om die werkgewer te dagvaar en die bewyslas op die werknemer te plaas. Gladstone het gedink dat wanneer die Lords die wetsontwerp blokkeer, hy 'n verkiesing kan belê en kan wen.
In Desember 1893 kom Gladstone egter in konflik met sy eie party oor die kwessie van verdedigingsbesteding. Die Konserwatiewe Party het begin argumenteer vir 'n uitbreiding van die Royal Navy. Gladstone het dit duidelik gemaak dat hy teen hierdie beleid is. William Harcourt, die kanselier van die skatkis, was bereid om vlootuitgawes met £ 3 miljoen te verhoog. John Poyntz Spencer, die eerste heer van die admiraliteit, het met Harcourt saamgestem. Gladstone het geweier om die aangeleentheid te ontwrig en het geskryf dat hy nie die deurlopende optrede van my politieke lewe in stukke sou breek nie, en ook nie die tradisie wat elke kollega wat ooit my onderwyser was, sal vertrap nie, deur mariene herbewapening te ondersteun. (41)
Konserwatiewes het voortgegaan om die wetgewing van die regering te blokkeer. Nadat hy die Here se wysigings aan die wetsontwerp op plaaslike regering "onder protes" aanvaar het, het hy besluit om te bedank. In sy laaste toespraak by die House of Commons op 1 Maart 1894 stel hy voor dat die tyd aangebreek het om die reëls van die Britse parlement te verander sodat die House of Lords nie meer die mag het om te weier om wetsontwerpe te slaag nie. deur die Laerhuis aangeneem. (42)
Die katolieke van Ierland is al lank in 'n pynlike en angstige stryd gewikkel om met vreedsame en grondwetlike middele die burgerregte te bereik, waarop elke onderwerp van hierdie ryke geregtig is en waarvan ons voorvaders basies was ... Dit is die oorsaak van hul land en hulle God ... Maar om die Ierse bevolking effektief te kan inspan, is geldelike hulpbronne absoluut noodsaaklik ... U komitee stel voor dat 'n maandelikse inskrywing in Ierland ingesamel moet word, om gedenomineer te word " Die maandelikse katolieke huur "... sorg dat die publikasie in of naby elke katolieke kapel gepubliseer word, soos toegelaat deur die geestelikes, die gegewens van die bedrae ... en dat die bedrag wat van elke individu verwag word, nie een sent mag oorskry nie per maand.
Die doel van opwindende oproer en opstand onder die onderdane van haar majesteit in Ierland ... dit is taal wat op geen algemene manier gebruik word nie, en daarom het ek die aandag van die regering van haar majesteit daarop gevestig. Dit is nie bloot 'n toevallige artikel in 'n koerant nie - dit is die verklaring van die doel en voorwerp waarvoor dit vasgestel is, en van die ontwerp waarmee die promotors dit uiteengesit het; die bedoeling is om alles moontlik te doen om die mense van Ierland tot oproer te dryf, om hulle tot openlike opstand aan te spoor en om burgeroorlog te bevorder met die doel om elke Engelsman in Ierland uit te roei. Ek hoop, Here, die regering van haar majesteit sal nie sê dat dit 'n teoretiese saak is nie - dat dit onder minagting is en dat ons dit in stilte moet laat verbygaan. As so 'n publikasie in Engeland verskyn het, sou ek baie geneig gewees het om te dink dat die goeie verstand en die goeie oordeel van die mense die artikel dadelik sou verwerp as 'n oproerige invektiewe, wie se geweld, soos 'n oordosis gif, verhoed het die effek daarvan.
Maar hierdie taal is nie net gerig op die nugtergesinde en kalmdenkende mense van Engeland nie, maar op 'n volk, haastig, opgewonde, entoesiasties en maklik gestimuleer, wat onder groot nood verkeer, en wat al jare lank tot die uiterste opgewonde was toonhoogte waarheen hulle konsekwent met hul eie veiligheid kon gaan, deur die harangues van demokrate en revolusioniste.
Hierdie koerant is met vyf sent uitgegee, maar, soos ek meegedeel het, toe die eerste nommer verskyn, was dit so gewild dat dit met die eerste verskyning gretig gekoop is in die strate van Dublin teen een sjieling en sespenning en twee sjielings 'n getal. Met die mense van Ierland, my here, sal hierdie taal sê; en ek sê dit is nie veilig vir jou om dit te ignoreer nie. Hierdie manne is eerlik; hulle is nie die soort mans wat van hul patriotisme 'n ruilplek vir plek of pensioen maak nie. Hulle mag nie deur die regering van die dag gekoop word vir 'n koloniale plek nie, of deur 'n knus situasie in die gebruike of aksyns. Geen; hulle verwerp hierdie kursus eerlik; hulle is rebelle van harte, en hulle is rebelle wat ernstig is in wat hulle sê en voorstel om te doen.
Here, dit is in elk geval nie 'n geskikte onderwerp vir minagting nie. My oortuiging is dat hierdie mans gevaarlik is - my oortuiging is dat hulle reeds opsetlik verraaiers is, en as die geleentheid dit bied, sal hulle in werklikheid verraaiers wees. U mag hulle vervolg - u mag hulle skuldig bevind; maar vertrou daarop, my Here, dit is nie vir hulle regverdig of vir u veilig om toe te laat dat so 'n taal toegedien word nie. my plig om die aandag van u heerlikheid te vestig op die eerste nommer van hierdie koerant, genaamd The United Irishman, wat bedoel is om opwinding te veroorsaak wat tot opstand kan lei, om u die taal wat voorgehou word, te wys en die voorwerp wat deur hierdie manne uitgespreek word , na wie 'n groot deel van die inwoners van Ierland met selfvertroue opkyk, en om die regering van haar majesteit te vra of hierdie artikel onder hul aandag gekom het, en indien wel, of die regsbeamptes in Ierland geraadpleeg is, en of dit is die bedoeling van die Regering om daarvan kennis te neem.
Die wet het nou sy deel gedoen, en die koningin van Engeland, haar kroon en regering in Ierland, is nou veilig ingevolge die parlementswet. Ek het ook my deel gedoen. Drie maande gelede het ek aan Lord Clarendon, en sy regering, in hierdie land belowe dat ek hom in sy geregshowe sou lok, soos sulke plekke genoem word, en dat ek hom in die openbaar en berug sou dwing om 'n jurie teen my te pak om my te oortuig, of anders dat as ek 'n vry man uit die beskuldigdebank sou stap, om hom in 'n ander veld te ontmoet. Nóg die jurie, nóg die regters, nóg enige ander man in hierdie hof veronderstel hulle om voor te stel dat dit 'n misdadiger is wat in hierdie beskuldigdebank staan.
Ek het my woord gestand gedoen. Ek het getoon waarvan die wet in Ierland bestaan. Ek berou my nie oor iets wat ek gedoen het nie: en ek glo dat die kursus wat ek oopgemaak het, eers begin is, die Romein wat sy hand tot as voor die tiran sien brand het, belowe dat driehonderd sy onderneming sou volg, kan ek nie belowe nie vir een, vir twee, vir drie, ja, vir honderde.
The Luddites (antwoord kommentaar)
Handloom Weavers (kommentaar op antwoord)
(1) Vincent Comerford, Daniel O'Connell: Oxford Dictionary of National Biography (2004-2014)
(2) Die komitee van die Katolieke Vereniging (1824)
(3) Edward Royle en James Walvin, Engelse radikale en hervormers 1760-1848 (1982) bladsy 141
(4) Paul Adelman, Groot -Brittanje en die Ierse vraag (1996) bladsy 40
(5) Vincent Comerford, Daniel O'Connell: Oxford Dictionary of National Biography (2004-2014)
(6) Daniel O'Connell, brief aan Mary O'Connell (Maart 1829)
(7) A. L. Morton, A People's History of England (1938) bladsy 390
(8) Dorothy Thompson, Die Chartiste (1984) bladsy 19
(9) Vincent Comerford, Daniel O'Connell: Oxford Dictionary of National Biography (2004-2014)
(10) A. Morton, A People's History of England (1938) bladsye 344-346
(11) Benjamin Disraeli, brief aan sir William Miles (11 Junie 1860)
(12) Benjamin Disraeli, toespraak in die Laerhuis (22 Januarie 1846)
(13) Robert Blake, Die Konserwatiewe Party van Peel tot Churchill (1970) bladsy 58
(14) John Mitchel, Die Verenigde Iere (12 Februarie 1848)
(15) Paul Adelman, Groot -Brittanje en die Ierse vraag (1996) bladsy 66
(16) Lord Edward Stanley, toespraak in die House of Lords (24 Februarie 1848)
(17) Lasbrief vir die arrestasie van John Mitchel (13 Mei 1848)
(18) John Mitchel, toespraak in die hof (27 Mei 1848)
(19) Paul Adelman, Groot -Brittanje en die Ierse vraag (1996) bladsy 67
(20) Paul Adelman, Gladstone, Disraeli en later Victoriaanse politiek (1970) bladsy 5
(21) Colin Matthew, William Ewart Gladstone: Oxford Dictionary of National Biography (2004-2014)
(22) George Curzon, toespraak aan die Universiteit van Cambridge (6 November 1913)
(23) Robert Blake, Die Konserwatiewe Party van Peel tot Churchill (1970) bladsy 111
(24) E. G. Power, Gladstone en Ierse Huisregering (1983) bladsy 14
(25) Colin Matthew, William Ewart Gladstone: Oxford Dictionary of National Biography (2004-2014)
(26) Colin Matthew, William Ewart Gladstone: Oxford Dictionary of National Biography (2004-2014)
(27) E. Krag, Gladstone en Ierse Huisregering (1983) bladsye 24-25
(28) Paul Adelman, Groot -Brittanje en die Ierse vraag (1996) bladsy 89
(29) William Ewart Gladstone, toespraak in Leeds (7 Oktober 1881)
(30) Charles Stewart Parnell, toespraak in Wexford (9 Oktober 1881)
(31) Mary Gladstone Drew, dagboekinskrywing (8 April 1886)
(32) E. Krag, Gladstone en Ierse Huisregering (1983) bladsy 33
(33) Paul Adelman, Gladstone, Disraeli en later Victoriaanse politiek (1970) bladsy bladsy 61
(34) Colin Matthew, William Ewart Gladstone: Oxford Dictionary of National Biography (2004-2014)
(35) Koningin Victoria, brief aan William Ewart Gladstone (1 Augustus 1885)
(36) Roy Jenkins, Gladstone (1995) bladsy 564
(37) Paul Adelman, Groot -Brittanje en die Ierse vraag (1996) bladsy 106
(38) Colin Matthew, William Ewart Gladstone: Oxford Dictionary of National Biography (2004-2014)
(39) William Ewart Gladstone, dagboekinskrywing (1 September 1893)
(40) Roy Jenkins, Gladstone (1995) bladsy 606
(41) William Ewart Gladstone, dagboekinskrywing (Januarie 1894)
(42) William Ewart Gladstone, toespraak in die Laerhuis (1 Maart 1894)
Verduideliker: Wat was Huisreël?
Wat was Huisreël?
Home Rule was die eis dat die regering van Ierland van Westminster na 'n binnelandse parlement in Ierland teruggestuur word. Ierland het tot 1800 sy eie parlement gehad toe die Act of Union die Ierse verteenwoordiging in die parlement van College Green in Dublin beëindig het. Onder die Unie het parlementslede wat vir die Ierse kiesafdelings verkies is, na Westminster gegaan en saam met Engelse, Skotse en Walliese parlementslede gesit in 'n wetgewer wat jurisdiksie gehad het oor die hele beide eilande sowel as die kolonies van die Britse Ryk.
Wanneer is die Huisreëls -beweging gestig?
Die idee van Huisregering dateer uit 1870, maar dit moet beskou word as deel van 'n langer tradisie wat daarop gemik was om die Anglo-Ierse verhouding deur grondwetlike metodes te hersien. Die eerste poging om die Union of Act te herroep, is in die 1840's deur Daniel O & rsquoConnell gedoen. Dit was uiteindelik 'n mislukking en die Ierse politiek in die middel van die negentiende eeu is oorheers deur LP's wat optree as Ierse verteenwoordigers van die Liberale en Tory-partye. In 1870 het Isaac Butt, 'n advokaat en voormalige Tory -LP, die Irish Home Government Association gestig. Die beweging kombineer 'n kragtige deursnit van progressiewe grondeienaars, aktiviste vir huurderegte, en ondersteuners en ondersteuners van die mislukte Feniese opstand van 1867 om 'n derde weg in die Ierse politiek te skep. Teen 1874, gestig as die Home Rule League, het die ontluikende party van Butt & rsquos daarin geslaag om die losbandigheid van 59 uit 103 Ierse parlementslede te verkry.
Wat van Parnell?
Die belangrikste gebeurtenis wat plaasgevind het in die ontstaan ​​van 'n kragtiger Huisregering was in 1880 toe Charles Stewart Parnell tot voorsitter van die party verkies is. Parnell was 'n meesterorganiseerder. Hy het die party soos 'n masjien van gemeentevlak na die parlement gehardloop en deur die vraag na Huisregering te koppel aan die verskerpste agitasie vir huurderegte in Ierland, het Huisregering 'n uiters kragtige krag in die politiek geword. Tussen die grondvraag en die vraag na huisregering het Ierse kwessies gedurende die 1880's 'n groot deel van die parlementêre tyd in Westminster verbruik en daarna met tussenposes.
Het die Huisreëls -beweging iets bereik?
By drie geleenthede is 'n wetsontwerp op Huisreëls aan die Laerhuis voorgelê. In 1886 stel premier William E. Gladstone die eerste wetsontwerp op Huisreëls voor. Hierdie besluit het egter sy regerende Liberale Party verdeel en die wetsontwerp is in die Laerhuis verslaan. In 1893 slaag 'n tweede wetsontwerp in die Huisreël daarin om deur die Laerhuis te gaan, maar dit word deur die House of Lords uitgegooi. Weereens, in 1912, het 'n wetsontwerp op Huisreëls die Laerhuis aanvaar. Die magte van die House of Lords is in 1911 ingekort, en onder die nuwe parlementêre meganismes kon die Lords die wetsontwerp net vertraag as verwerp. Aan die begin van 1913 het die liberale Lord Crewe, voormalige luitenant -luitenant van Ierland, die debatte oor die wetsontwerp in die Lords geopen. Die verwerping van die Huisregering deur die Here was 'n voldonge feit, maar met slegs die krag van vertraging wat aan hulle oorgebly het, het die werklike gevaar vir die aanvaarding van die wetsontwerp van buite die parlement gekom, waar Unionist Ulster ernstig sy weerstand teen die die oplegging van die wetsontwerp op die Noordooste.
Waarom het Britse regerings ingestem om wetsontwerpe oor huisreëls aan die parlement voor te lê?
By al drie die geleenthede toe wetsontwerpe van die Huisregering aan die Laerhuis voorgelê is, het Huisheersers die magsbalans gehou tussen die liberale en konserwatiewe partye wat ongeveer eweredig verdeel was. Deur hulself in hierdie posisie te vind, kon Huisheersers onderhandel vir die invoering van 'n wetsontwerp in terme van die ondersteuning van die Liberale Party, tradisioneel 'n simpatieke bondgenoot oor die Ierse vraag. Hierdie steun het die liberale die vereiste meerderheid gegee om 'n regering te vorm. Presies dieselfde situasie bestaan ​​vandag in Westminster waar die liberale demokrate van Nick Clegg en rsquos die balans tussen die Arbeids- en Konserwatiewe partye behou, en die regering van David Cameron en die rsquos die steun van die liberale demokrate benodig om aan bewind te bly.
Hoe pas Home Rule in die breër Britse konteks?
Huisregering was 'n uiters belangrike konsep in die Britse Ryk in die laat negentiende en vroeë twintigste eeu. Om die betekenis daarvan ten volle te waardeer, moet dit in 'n keiserlike eerder as 'n suiwer Ierse konsep beskou word. Voor die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog het die aard van die regering in die Britse Ryk verander. Groter onafhanklikheid en vorme van binnelandse regering is in 1867, 1900 en 1909 onderskeidelik aan Kanada, Australië en Suid -Afrika toegestaan. So kan gesien word dat Brittanje sy stelsel van keiserlike bestuur geleidelik geliberaliseer het, ten minste vir die gekwalifiseerde beskaafde komponente van die ryk. Dit kontrasteer sterk met die wanordelike en chaotiese aard van de-kolonisasie wat Brittanje, Frankryk en ander Europese moondhede na die Tweede Wêreldoorlog beleef het.
Dr Conor Mulvagh gee lesings in die School of History & amp Archives, University College Dublin
William Orpen - skilder van oorlog en vrede | Lees meer oor die Ierse skilder.
More & raquo
Wat was die Vredeskonferensie in Parys? Darragh Gannon (@DGannon2016) verduidelik.
Ierse Huisregering in Noord -Amerika
'' N Beroep op hulp '
Die eerste kennisgewing bevat die inhoud van 'n kabelgram wat deur lede van die Ierse Parlementêre Party aan John Fitzgerald, president van die Irish National League, gestuur is. Dit verwys na die veldtogplan wat toe aan die gang was en beklemtoon die dringende behoefte aan fondse om te help om die groter aantal uitsettings wat plaasvind, te hanteer.
Die 'Appeal for Aid' dui aan dat John Fitzgerald in Lincoln, Nebraska, geleë is, waar 'n Ierse gemeenskap deur die Irish Catholic Colonization Association gestig is. Die organisasie is in April 1879 in Peoria, Illinois, gestig deur biskop Spalding van Peoria, biskop Ierland van Minneapolis en biskop O'Connor van Omaha, tesame met welgestelde leke. Die Vereniging het Ierse immigrante aangemoedig om van die oorvol oostelike stede na die plattelandse Midde-Wes te verhuis, en 'n aansienlike aantal het na die Dakota-, Holt- en Greeley-provinsies in Nebraska gegaan. Een van die prominente promotors van die beweging was 'generaal' John O'Neill, wat na die einde van die Amerikaanse burgeroorlog die Feniese inval in Kanada in Junie 1866 gelei het. O'Neill het daarna by die kolonisasiebeweging betrokke geraak en stig sy eerste kolonie in Holt County in 1874 in die stad wat nou sy naam dra. Hy het meer setlaars in die volgende drie jaar na vore gebring.
John Fitzgerald, president van die Amerikaanse tak van die Irish National League van 1886 tot 1891, was 'n Ierse immigrant wat via die staat New York in Nebraska aangekom het, waar hy aan die Erie -kanaal gewerk het. Hy stig 'n kontrakteringsonderneming in Nebraska en sy talle belange sluit bankwese, veewerewe en spoorwegbou in. Hy word beskou as die eerste miljoenêr van Lincoln. Patrick Egan, 'n stigterslid van die Land League in Ierland, was nog 'n prominente lid van die Nebraska Ierse gemeenskap. Nadat hy in 1881 na Frankryk gevlug het om gevangenisstraf te vermy, het Egan in 1883 na die Verenigde State gegaan en 'n Amerikaanse burger geword. Nadat hy in 1889 in Nebraska op 'n spreekreis besoek het, het hy hom in Lincoln gevestig, waar hy 'n suksesvolle onderneming met graanhysers begin het. President Benjamin Harrison het hom van 1889 tot 1893 as die Amerikaanse minister in Chili aangestel. Egan het 'n sleutelrol gespeel in die ondersoekkommissie, wat toe aan die gang was om bewerings dat Parnell betrokke was by die moord op Phoenix Park in 1882 te hersien. Egan het 'n deel van sy Land League -korrespondensie gehou en erken die handskrif van sommige van die materiaal wat betrokke was by die aantygings teen Parnell as die van Richard Piggott, 'n skaduryke Ierse joernalis. Uiteindelik is bekend gemaak dat Piggott belangrike dokumente vervals het en Parnell bevestig is, maar nie voordat die Liga £ 30,000 tot sy verdediging bygedra het nie.
Appèl van die 'Irish National League of America Toronto Branch'
Die tweede kennisgewing illustreer die noue band tussen ondersteuners van die Amerikaanse en Kanadese Huisreëls. Die teks beklemtoon die veldtogplan en die kommissie van ondersoek, wat albei dringend geld benodig. Die drie amptenare wat genoem is, was prominente lede van die plaaslike gemeenskap. President J. (James) A. Mulligan was 'n advokaat, advokaat en notaris wie se kantoor in Kingstraat was, 'n hoofstad in die middestad. Sy advertensies in The Irish Canadian dui aan dat hy privaat geld het om te leen, en hy was 'n geruime tyd lid van die Toronto Separate School Board. Tesourier R. (Robert) B. (Baldwin) Teefy, lid van 'n vooraanstaande Iers-Kanadese familie, was president van tak 85 van die Catholic Mutual Benefit Society en 'n amptenaar van die Home Savings and Loan Company. In 1889 word hy erken tydens 'n ete ter ere van hom op die vooraand van sy vertrek na Kalifornië, waar hy uiteindelik president van die San Joaquin Bank geword het. Teefy se broer, vader John Teefy, het in 1889 die hoof van St Michael's College in die Universiteit van Toronto geword en die redakteur van The Catholic Register, 'n invloedryke Iers-Kanadese koerant wat in 1893 begin het. Sy pa, Matthew Teefy, gebore in Newport, Co Tipperary is in 1822 op vyfjarige ouderdom na Kanada gebring. Nadat hy by The Patriot, 'n koerant in Toronto gewerk het, het hy 'n vrederegter geword, 'n notaris en 'n afdelingshofagent, en is hy aangestel as posmeester van Richmond Hill, noord van Toronto, waar hy meer as 60 jaar gebly het. Ten tyde van sy dood in 1911 was hy die oudste staatsamptenaar van Kanada. Daar word vermoed dat sekretaris J. (James) J. Travers 'n bouer was, soos opgeteken is vir iemand met die naam in die hedendaagse gidse in Toronto. Hy het prominent geword deur die besluit van die aparte skoolraad om in Julie 1887 aan die goue jubileumviering van koningin Victoria deel te neem, teëgestaan.
Parnell het sy Noord -Amerikaanse volgelinge bemoedig deur periodieke besoeke oor die Atlantiese Oseaan te maak. Sy eerste reis, in 1871, was 'n sosiale besoek om 'n Amerikaanse vriendin, Miss Woods, van Rhode Island, te besoek wat hy die vorige jaar in Europa ontmoet het. Sy tweede besoek in 1876, waarop hy vergesel was deur John O'Connor Power, was om die Verenigde State geluk te wens met die eeufees van sy onafhanklikheid. Sy derde besoek in 1880 was 'n groot geldinsamelingsreis vir die Land League. Hy en John Dillon het 10 000 myl afgelê en tussen Januarie en Maart 62 stede besoek. Op 2 Februarie het hy 'n gesamentlike kongresgeleentheid toegespreek en twee dae later met president Rutherford Hayes vergader. Die toer het ongeveer £ 40,000 ingesamel (op daardie tydstip gelykstaande aan ongeveer $ 200,000). 'N Interessante sybalk vir die toer van 1880 was die koms van die 24-jarige Timothy Healy, wat as organisatoriese assistent oorgebring is. In Montreal, aan die einde van die toer, stel Healy Parnell voor as 'die ongekroonde koning van Ierland', die titel waarmee hy later bekend geword het.
Hierdie twee kennisgewings gee 'n blik op die Noord -Amerikaanse arm van die Home Rule -beweging en die Ierse gemeenskap in Nebraska en Toronto. In beide gevalle blyk dit dat die leiers welgestelde en vooraanstaande mense was wat hul belangstelling in Ierse sake behou het. Ongetwyfeld het die beduidende bedrae geld wat oor die see gestuur is, die beweging bevoordeel en gehelp om vir die kommissie van ondersoek te betaal, maar uiteindelik het dit nie tot Huisregering gelei nie.
George Nicholson is 'n gegradueerde van Queen's University, Belfast, en 'n Kanadese staatsamptenaar.
Dit veronderstel dat die wet van Ierland van 1914 in die vorm verloop wat Asquith bedoel het (met die ses graafskappe van Ulster wat die wet onttrek). Ek vermoed dat Noord -Ierland sy eie parlement sou kry soos in die 1920 -wet.
Wat sou die parlement wees en wie sou dit lei?
Wat sou die titel van die leier van die parlement wees?
Sou die 42 Ierse parlementslede by die volgende verkiesing saamgestel word?
Sou militante republikanisme ongeag opstaan?
En die belangrikste: hoe lank sou dit Ierland in die Unie hou? Sou dit vandag nog deel wees van die vakbond? Of sou dit (soos ek vermoed) meer en meer soos een van die & quotWhite Dominions & quot word en uiteindelik suksesvol onafhanklikheid eis?
Dit veronderstel dat die Government of Ireland Act van 1914 daarin slaag om geïmplementeer te word voordat World Way I begin (of die oorlog heeltemal gevlieg word?) Hoe dan ook, ek het 'n paar vrae oor die Ierse parlement:
Die heerskappy van Rome sou onaanvaarbaar wees vir die Unioniste wat 'n leër opgerig het (toegerus met duisende gewere) om daarteen te veg en daar was 'n muitery toe die gewapende magte dit duidelik maak dat hulle niks met die onderdrukking daarvan te doen wil hê nie.
Op een of ander manier sou dit bloedig wees.
Ek veronderstel dat dit gebeur as die wet geïmplementeer word, met partisie wat uiteindelik formeel plaasvind. Ek weet dat die Ulster Unioniste nooit sal aanvaar dat hulle uit Dublin beheer word nie, en Asquith ook. Ek het aangeneem dat die verdeling van Noord en Suid in enige suksesvolle Ierse huisreël eerste moet kom. Ek sal dit in die OP wysig, maar wat ek regtig wil weet, is hoe lank Ierland moontlik in die Unie sou bly as die huisregering suksesvol was.
As huisregering voor ww1 sou kom, sou ons na ww1 soos Australië of Kanada begin beweeg. Hoofsaaklik omdat ons meer militêre beheer in die volgende oorlog sou wou hê.
Die Huisreëls Beweging
Die landbou -depressie aan die einde van die 1870's onderbreek die toename in welvaart, en die gevolglike ontevredenheid van die landbouer is ingespan om opkomende nasionalistiese aspirasies deur Charles Stewart Parnell te benut. Onder Parnell se leiding kon 'n Ierse nasionalistiese party, wat tuisregering eis-'n aparte Ierse parlement binne die Unie-en grondhervorming, elke parlementêre setel met 'n Katolieke meerderheid wen. Hierdie soliede blok stemme het Parnell en sy opvolger, John Redmond, 'n kragtige hefboom in die Britse politiek wanneer nie een van die Britte nie party het 'n duidelike meerderheid in die Laerhuis.
Deur so 'n situasie in 1910-14 te benut, dwing die Ierse party uiteindelik die inwerkingtreding van 'n wetsontwerp op 'n huisreël-maar dit roep ook die Ulster-verbond op, waardeur die Noordelike Protestante beloof het om huisregering met geweld te weerstaan. Paramilitêre magte is deur beide kante georganiseer, en die burgeroorlog was op hande toe die Eerste Wêreldoorlog ingegryp het. Huisregering is in 1914 uitgevaardig, maar opgeskort tot aan die einde van die oorlog, toe verneem word dat Ulster spesiale behandeling sou ontvang.
Vanaf die 1890's het nasionalisme uiting gevind in 'n Ierse literêre renaissance. Die digter William Butler Yeats, die dramaturge Sean O 'Casey en John Millington Synge, en ander vestig hul aandag op unieke Ierse onderwerpe en tradisies. Skrywers, studente en Gaelies-entoesiaste wat met hierdie kulturele herlewing verband hou, was geneig om na Sinn Fein te trek, 'n politieke beweging wat deur Arthur Griffith gestig is.
Gladstone en Ierse Huisregering
Die kort Gladstone -administrasie van 1886 kan beskou word as die oomblik waarna dit nie meer moontlik is om partypolitiek met die onpersoonlike losbandigheid van 'n historikus te beskou nie.
op daardie datum is een van die twee groot politieke partye beslis verbind tot die leerstelling dat Ierland 'n aparte wetgewer moet hê om Ierse aangeleenthede te hanteer. Vir die ander party lyk dit asof hierdie leerstelling met so 'n gevaar vir die keiserlike eenheid belaai is dat weerstand daarteen die belangrikste oorweging moet wees waarna alle ander vrae moet meegee.
Wat ook al die ander komplikasies mag wees, of Liberale leiers eintlik van Huisregering 'n definitiewe deel van hul program gemaak het of nie, hulle het altyd bevestig dat hulle die leer nakom. Slegs by een algemene verkiesing het die party aansienlike steun van Unioniste gekry, want by die een geleentheid was dit duidelik dat hulle nie 'n wetsontwerp vir Huisregering sou voorstel nie.
Die Gladstone -administrasie het 'n nuwe skeidingslyn ingestel wat tot die huidige jaar, 1912, voortduur, toe 'n wetsontwerp op die huisreëls voor die parlement lê. As die wetsontwerp 'n wet word, verdwyn die klooflyn, en dit blyk byna seker dat die ekonomiese beleid sy plek sal inneem, soos in die geval van die algemene verkiesing waarna verwys is, aan die einde van 1905.
1886 Gladstone Administrasie
Toe mnr. Gladstone in Februarie 1886 onderneem om 'n kabinet te stig oor die nederlaag en bedanking van die Salisbury -regering, het dit onmiddellik duidelik geword dat hy van plan was om 'n maatstaf van Huisregering in te stel. Tot dusver het die oorgrote meerderheid van die liberale sowel as die konserwatiewes die idee om 'n parlement in Dublin te stig, heeltemal buite die praktiese politiek beskou.
Advanced Radicals is inderdaad vermoed dat hulle in daardie rigting neig, maar hulle het meer gedink aan demokratiese hervormings in Engeland, terwyl die Whig -vleuel ten minste absoluut geen simpatie met die Ierse eis gehad het nie. Mnr. Gladstone het daarin geslaag om die grootste deel van sy party by hom te dra, maar sommige van die vooraanstaande kollegas wou nie by die kabinet aansluit nie, of verlaat dit sodra sy voorstelle geformuleer is, en vorm 'n aparte Liberal Unionist -party in die parlement. Hierdie groep het aan die een kant Whigs soos Lord Hartington en mnr. Goschen ingesluit, en aan die ander kant die persoonlike volgelinge van die destydse erkende kampioen van radikalisme, mnr. Joseph Chamberlain.
Huisreël Bill. verslaan
Die kenmerke van die nuwe beleid is aangebied in twee maatreëls: 'n Wetsontwerp op Huisreëls en 'n Grondwet. Die doel van die eerste was om aan Ierland 'n eie wetgewer te voorsien vir die beheer van Ierse aangeleenthede. Terwyl die grootste deel van die Unioniste, konserwatief of liberaal, enige denkbare plan van tuisregering onaangenaam sou gewees het, het die opposisie gefokus op die punt dat Ierland heeltemal sou ophou om in Westminster verteenwoordig te word.
Alhoewel die taktiek van Parnell blykbaar die uitsluiting van Ierse lede uit die oogpunt van die uitvoer van openbare sake uiters wenslik gemaak het, het dit die skeiding van Ierland van alle belangstelling in imperiale kwessies meegebring, en daarom word dit met klem veroordeel separatist in die gevolge daarvan - 'n aanmoediging, dit wil sê die Ierse volk om hul skraal oorlewende band met die Ryk te verbreek.
Die grondwetsontwerp is nie minder hartlik gekant nie. Die bedoeling was om die grondvraag uit die omvang van die aksie van die voorgestelde Ierse parlement te verwyder deur 'n groot plan om grond aan te koop van die Britse regering wat 'n kleinboereienheid sou stig.
Die werklike intensiteit van die opposisie teen die hele plan lê in die gewortelde oortuiging dat die leiers van die Ierse separatiste afsonderlik was wat die nuwe masjien bloot sou gebruik as 'n instrument om die Britse verbinding heeltemal te verbreek, tesame met die afwagting wat & quotHome Rule beteken Rome -heerskappy. & Quot Die wetsontwerp op huishoudelike heerskappy is in die tweede lesing verslaan.
Mnr. Gladstone het 'n beroep op die land gedoen. Die konserwatiewes betwis nie die setels van die kandidate van die Liberal Unionist nie. Agt-en-sewentig lede van die party is teruggestuur, en die konserwatiewes het die Britse en Ierse huisheersers saam met vyf-en-dertig getel.
Mnr Gladstone bedank, en lord Salisbury neem sy amp in met 'n administrasie wat geheel en al uit die konserwatiewe party bestaan, aangesien sy eie voorstel vir 'n koalisieregering met lord Hartington aan die hoof deur die Liberal Unionist -leier verwerp is.
Die maatreëls vir Ierland het weinig tot gevolg gehad om landbounood te verlig. Huurders was agterstallig met hul huurgeld, en uitsettings het vermeerder. Mnr. Parnell het 'n wetsontwerp op huurders ingestel, wat onder meer die landhowe gemagtig het om uitsettings uit te stel indien die helfte van die huur betaal word. Die wetsontwerp is neergelê en die Ierse leiers het die vernuftige toestel, bekend as die Plan of Campaign, ingestel.
Die huurders moes die eienaars 'n billike huur of wat hulle as 'n billike een beskou het, kombineer. As die verhuurders dit weier, betaal die huurders die billike huur nie aan die verhuurders nie, maar aan 'n komitee wat die stryd moet voortsit. Toe die parlement aan die begin van 1887 weer bymekaarkom, is nuwe prosedures in die Huis aanvaar vir die onderdrukking van obstruktiewe taktiek.
Die toepassing van die & quotclosure & quot en die daaropvolgende ontwikkelings daarvan is altyd deur die opposisie van die dag veroordeel as skaamtelose inmenging van die reg van vrye spraak, en is deur die regering van die dag verdedig soos vereis deur die growwe misbruik van vrye bespreking deur die opposisie.
Na afhandeling van die prosedure het die regering 'n. nuwe wetsontwerp op misdaad vir Ierland, wat aan die luitenant nuwe bevoegdhede verleen om ligas of kombinasies as onwettig te veroordeel en om versteurde distrikte aan te kondig, wat daarop onderwerp is aan 'n prakties willekeurige regering.
Die lang en woedende debatte is skielik deur die toepassing van die sluiting tot 'n einde gebring. Die wet het egter 'n nuwe grondwetsontwerp vergesel waarin die belangrikste toegewings 'n paar moontlikhede vir die hersiening van huurgeld gegee het, en die provinsiale howe gemagtig het om tyd te gee vir die betaling van agterstallige geld.
O'Donnell's Libel Suit
Die wetsontwerp is aansienlik aangepas ten gunste van die huurders, in die geval van die Liberal Unionists. Tog was Ierland steeds die toneel van gewelddadige versteurings, van voortdurende botsings tussen die boer en die polisie, wat aangewend is om te help met uitsettings of om onwettige vergaderings te onderdruk, en van groot opgewondenheid oor die arrestasies van leiers wat die bevolking aangemoedig het om die & quottyranny & quot van die wet.
Die taal van partydigheid was op hierdie tydstip eienaardig grimmig, en is miskien veral te wyte aan die rustige volharding waarmee die hoofsekretaris, mnr. Arthur Balfour, oortreders in Ierland behandel het asof hulle gewone wetsoortreders was, terwyl hy het kalm ondeurdringbaar gebly teenoor die ernstigste persoonlike aanvalle.
In 'n kontroversie wat so erg was as destyds, was geen beskuldigings te brutaal om maklik geglo te word nie. 'N Uiters omvattende aanval op die Land League in die algemeen, op al die Ierse leiers, en mees kompromisloos op Parnell, in die Times -koerant, het daartoe gelei dat een van die Ierse lede 'n lasteraksie teen die koerant ingestel het.
Die Parnell -kommissie
Die aksie het misluk omdat mnr. O'Donnell, die eiser, nie uitgesonder is nie, maar die herpublikasie as bewys van sekere briewe wat deur die Ierse leier geskryf is, het Parnell tot aksie gewek. Hy herhaal sy vorige minagtende veroordeling van die inkriminerende dokumente as vervalsings, en hy eis die aanstelling van 'n geselekteerde ondersoekkomitee oor die spesifieke vraag van die briewe.
Die regering het sy eis van die hand gewys, maar hulle het 'n wet aangeneem om 'n kommissie aan te stel om feitlik alle aanklagte teen die Land League en die Ierse leiers in die algemeen te ondersoek. In werklikheid is 65 prominente Ierse leiers tereggestel op 'n reeks beslis geformuleerde aanklagte.
Die Parnell -kommissie, soos dit altyd genoem word, het in September 1888 vergader. Tot dusver kan gesê word dat byna die hele Britse publiek, ongeag die politieke geloofsbelydenis daarvan, geen twyfel gehad het dat die Parnelliete gereeld weerstand teen die regering aanhits het dat hulle in staat gestel is om hul bedrywighede voort te sit deur middel van finansiële bystand van die Amerikaanse Iere, dat hulle nie die verband met die mees ekstreme deel van die liggaam verwerp het nie, en dat hulle eerder aangemoedig as probeer het om landboumisdaad te beperk.
Toe die verslag van die beoordelaars na 'n jaar verstryk hierdie idees bevestig het, maar met duidelike wysigings ten gunste van die Ierse lede, van wie sommige blykbaar aktief probeer het om die vergrype na te gaan, is die uitspraak deur die meeste vakbondlede aanvaar 'n beslissende veroordeling van die Huisreëls -beweging, en deur die meeste van die ander party om te bewys dat die ernstigste beswaar teen Huisregering minder ernstig was as wat hulle voorheen vermoed het.
Maar in werklikheid was die openbare belang in die verhoor slegs in 'n geringe mate gemoeid met die politieke kwessie wat ter sprake was; dit was amper beperk tot die persoonlike aanklagte teen individue, en veral mnr. Parnell. Die ergste van die aanklagte berus op die getuienis van briewe, en die opvallendste van alles, 'n spesifieke brief wat, indien dit eg was, sou bewys het dat mnr Parnell die kondonasie van die moord in Phoenix Park bewys het.
Maar toe in die loop van die verhoor bewys is dat hierdie brief saam met ander beslis deur 'n man met die naam Pigott vervals en aan die Times verkoop is, was daar 'n sterk afkeer van die openbare sentiment.
The Times het toegelaat dat hulle eerlik bedrieg word, maar dit sou dit nooit gedoen het as die gewelddadigheid van politieke gevoelens dit nie in staat was om bewyse te toets nie. Die roekeloosheid waarmee die vervalsing aanvaar is, het op die koppe van die beskuldigers van Parnell in die algemeen geval, en sedertdien was daar nie meer die ou bereidheid om as 'n vanselfsprekendste ergste interpretasie te aanvaar van alles wat deur enige Iere gesê of gedoen is nie. lid. Parnell het amper gewild geword.
Die Parnell -skandaal
Tog het die Ierse parlementêre party in die daaropvolgende jaar, 1890, 'n ernstige slag gely weens 'n skandaal waarin die leier die prominentste figuur was. [Red. Die skrywer verwys hier skuins na 'n regsgeding wat Parnell as 'n derde party in 'n egskeidingsgeding noem. Sy verhouding met Kitty O'Shea was geen geheim nie, maar die houding van die tyd het beteken dat dit 'n ramp was vir Parnell en sy saak.]
Die nie -konformistiese gewete kom ter sprake, en die Ierse party is verdeel tussen diegene wat by hul ou opperhoof staan ​​en diegene wat verklaar het dat hy nie meer parlementêre leier kan wees nie. Sy dood kort daarna was lank nie genoeg om die vyande wat in hierdie verband ontstaan ​​het, te genees nie, en die aangeleentheid het ver gegaan om die bedrywighede van die Ierse parlementêre party te verlam.
Intussen het mnr. Balfour se drastiese toepassing van die Wet op Misdade in Ierland nie tevergeefs gepaard gegaan met verdere regstellende maatreëls nie, 'n uitbreiding van Lord Ashbourne's Land Purchase Act, die herwinning van afvalgronde en die ontwikkeling van ligte spoorweë.
Teen 1891 was die regering in staat om nie net nog 'n ander grondaankoopwet in te stel nie, maar terselfdertyd die Wet op Misdaad op te skort oor feitlik die hele land. In die volgende jaar het 'n algemene verkiesing egter aan die Gladstonian Liberals in samewerking met tagtig Ierse nasionaliste 'n meerderheid van veertig in die laerhuis gegee, die nederlaag van die regering is gevolg deur Lord Salisbury se bedanking, en mnr Gladstone het sy laaste administrasie gevorm.
Wetsontwerp op Gladstone's Home Rule
Weer keer die ou leier terug na die een voorwerp wat hy nou voor homself gestel het, en stel 'n nuwe wetsontwerp op huisreëls voor. Die fundamentele verskil tussen hierdie wetsontwerp en sy voorganger was dat die Ierse lede in Westminster behoue ​​moes bly, maar met hul getalle tot tagtig verminder.
Die voorstel wat dit vir die eerste keer bevat het om die onderwerpe waarop hulle sou stem, te beperk, is daarna laat vaar. Die wetsontwerp is hardnekkig lyn vir reël beveg, en is uiteindelik deur die Laerhuis gedwing deur die sluiting, wat nou heftig deur die oorspronklike skrywers veroordeel is. Maar die House of Lords wou nie erken dat die gesag waarmee die wetsontwerp gedra is, die van die land was nie. Hulle het die wetsontwerp verwerp.
Kort daarna het Mn Gladstone, wat nou vier en tagtig was, afgetree en is opgevolg in die leierskap deur Lord Rosebery. Toe die regering in 1895 bedank, toe hy verslaan is deur 'n blitsige stemming oor 'n bysaak, het die kiesers by die algemene verkiesing wat onmiddellik gevolg het, die optrede van die House of Lords nadruklik onderskryf deur die gesamentlike konserwatiewes en liberale Unioniste met 'n meerderheid te oorskry een honderd en vyftig. Nog 'n sewentien jaar sou 'n ander wetsontwerp op die huisreëls in die parlement voorgelê word.
Tog het die Ierse parlementêre party in die daaropvolgende jaar, 1890, 'n ernstige slag gely weens 'n skandaal waarin die leier die prominentste figuur was. [Red. Die skrywer verwys eerder skuins hier na 'n regsgeding wat Parnell as 'n derde party in 'n egskeidingsgeding noem. Sy verhouding met Kitty O'Shea was geen geheim nie, maar die houding van die tyd het beteken dat dit 'n ramp was vir Parnell en sy saak].
Die nie -konformistiese gewete kom ter sprake, en die Ierse party is verdeel tussen diegene wat by hul ou opperhoof staan ​​en diegene wat verklaar het dat hy nie meer parlementêre leier kan wees nie. Sy dood kort daarna was lank nie voldoende om die vyande wat in hierdie verband ontstaan ​​het, te genees nie, en die aangeleentheid het ver gegaan om die bedrywighede van die geskeide Ierse parlementêre party te lam.
Weer keer die ou leier terug na die een voorwerp wat hy nou voor homself gestel het, en stel 'n nuwe wetsontwerp op huisreëls voor. Die fundamentele verskil tussen hierdie wetsontwerp en sy voorganger was dat die Ierse lede in Westminster behoue ​​moes bly, maar met hul getalle verminder tot tagtig.
Kort daarna het Mn Gladstone, wat nou vier en tagtig was, afgetree en is opgevolg in die leierskap deur Lord Rosebery. Toe die regering in 1895 bedank, toe hy verslaan word deur 'n blitsige stemming oor 'n bysaak, het die kiesers by die algemene verkiesing, wat onmiddellik gevolg het, die optrede van die House of Lords nadruklik onderskryf deur die gesamentlike konserwatiewes en liberale unioniste met 'n meerderheid te oorhandig een honderd en vyftig. Nog 'n sewentien jaar sou 'n ander wetsontwerp op die huisreëls in die parlement voorgelê word.
Hierdie artikel is 'n uittreksel uit die boek, 'A History of the British Nation', deur AD Innes, gepubliseer in 1912 deur TC & amp EC Jack, Londen. Ek het 'n paar jaar gelede hierdie wonderlike boek by 'n tweedehandse boekwinkel in Calgary, Kanada, gaan haal. Aangesien dit nou meer as 70 jaar is sedert mnr Innes se dood in 1938, kan ons die volledige teks van hierdie boek met Britain Express -lesers deel. Sommige van die skrywers se sienings kan volgens moderne standaarde kontroversieel wees, veral sy houding teenoor ander kulture en rasse, maar dit is die moeite werd om dit as 'n tydperk van die Britse houding op die oomblik te lees.
Die geskiedenis van Ierland
'N Verskeidenheid belangrike historiese gebeure het oor die eeue in die prehistoriese Ierland plaasgevind. Ierland, as 'n eiland wat aan die noordwestelike rand van die vasteland van Europa lê, is relatief laat deur die menslike beskawings in Europese prehistorie bepaal, met die eerste menslike nedersettings wat omstreeks 6000 vC plaasgevind het.
Sedert die eerste menslike nedersetting in 6000 vC het Ierland baie periodes van inval en verandering in die burgerlike bevolkings gehad. Hierdie ryk geskiedenis en erfenis het gehelp om Ierland (noord en suid) te vorm tot die unieke land wat dit vandag is.
Hier is 'n blik op enkele van die belangrikste invloedryke oomblikke wat gehelp het om die erfenis en kultuur van Ierland te vorm, nuttig as u 'n oorsig van die land wil hê voor u vakansie in Ierland. Klik op die onderstaande skakels vir 'n meer diepgaande geskiedenis van elke belangrike oomblik.
Ierse Huisreël - Geskiedenis
Irish Home Rule and Resistance, 1912-1916
deur: Tim Sullivan
Hierdie vraestel is bekroon met die Loyola University History Award vir uitstaande semestertydskrifte vir die akademiese jaar 2002-2003.
Diegene van ons wat al dertig jaar in hierdie saak worstel
is dankbaar dat hulle uiteindelik voel dat die geveg feitlik verby is, en dit alles
wat oorbly, is om die presiese voorwaardes waarop die Vredesverdrag opgestel moet word op te los. " 1
-JohnRedmond, Ierse LP en voorsitter van die United Irish Party
Ierse nasionalistiese leier, John Redmond, se entoesiasme in 1910 vir 'n skikking van 'n huisreël ontken die feit dat Huisregering in die dekade na sy verklaring een van die mees omstrede, ingewikkelde en gewelddadigste aangeleenthede in die Ierse en Britse geskiedenis sou word.In teenstelling met die skikking wat Redmond verwag het, sou Huisregering eers in 1920 in werking tree, na die dood van Redmond en nadat Ierse republikeine reeds vasgestel het dat niks anders as volledige onafhanklikheid hulle sou bevredig nie. Teen 1920 het die Ulster Crisis en Redmond 's " toegewings " die huisreël tot 'n skaduwee van William Gladstone se voorstelle uit 1886 en 1893 verminder. Die Paasopstand van 1916 deur die Irish Republican Brotherhood (IRB) en die teregstelling van sy leiers deur die Britte het 'n einde gemaak aan enige politieke legitimiteit wat Brittanje voor die rebellie in Ierland sou kon handhaaf. Voor die opstand het die Ierse volk in die algemeen nog steeds vertroue in Redmond en sy parlementêre party se vermoë gehad om 'n politieke oplossing te vind. Hierdie geloof het stadig na 1912 verbrokkel, en teen 1920 het die ideologiese organisasie Sinn Fein en sy militante broer, die IRB, effektiewe mag gehad.
Vir Sinn Fein, die IRB en ander Ierse nasionalistiese groepe3 wat volkome onafhanklikheid gesoek het, het die politiek die sleutelwoord geword vir 'n ingewikkelde proses wat deur Britse belange voorgeskryf is, wat hulle nooit die vryheid sou gee wat hulle wou, of in hul gedagtes verdien het nie. Revolusie het 'n eenvoudige, effektiewe oplossing gebied, en soos die gebeure tussen die voorstel van die Derde Huisregering in 1912 en die uitbreek van die oorlog in 1914 toon, het die politieke komplikasies van die Huisreëlkwessie die Iere toenemend ontnugter en het dit die aandag getrek weg van parlementêre oplossings vir die ideologie van Sinn Fein wat volkome onafhanklikheid vir Ierland en herlewing van die Gaeliese kultuur wou hê.
Die revolusionêre oplossings wat plaasgevind het en uiteindelik tot die ontstaan ​​van die Ierse Vrystaat (en gevolglik die Ierse Republiek) gelei het, het moontlik nooit gebeur as Huisregering in 1914 in werking getree het soos bedoel nie. Die Laerhuis het die Wetsontwerp op die Huisreël goedgekeur, al was dit met beduidende wysigings aan die wetsontwerpe van 1886 en 1893, en volgens die bepalings van die Parlementswet van 1911 kon die House of Lords die wetsontwerp slegs twee keer uitstel jaar. In 1914 sou Huisregering die amptelike beleid word wat die Anglo-Ierse betrekkinge beheer. Die weerstand van Ulster teen die huisregering en die dreigement om 'n burgeroorlog te begin en die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog het egter die moontlikheid uitgeskakel dat Brittanje ooit Huisregering in sy vorm van 1914 sou implementeer as gevolg van die gevolge van die Paasopstand en die Ierse verlating van Huisregering. . Alhoewel terugskouing 'n duideliker visie bied van die mislukkings van Brittanje ten opsigte van Huisregering as wat politici van die tyd kon verwag het, sou die House of Lords in 1912 die Huisregering geslaag het, die komplikasies van die tweejarige genadeperiode. 148 tussen die aanvaarding van Huisregering en die inwerkingtreding daarvan sou waarskynlik net vir ander komplikasies weggegee het, maar van 'n aard wat Brittanje en Huisregering sou bevoordeel het, eerder as om die teenoorgestelde effek te hê om die Iere tot onafhanklikheid te inspireer.
Die redenasie agter die verwerping van die Huisregering van Huisregering blyk voor die hand liggend, gegewe die geskiedenis van Engelse aristokrate en die verhouding met die Ierse volk. Die Engelse here het oor die algemeen 'n natuurlike haat vir die Iere gehad, aangesien hulle hulle as minderwaardig en kru wesens beskou het. Hierdie siening was die newe-produk van argumente oor grond wat die meeste Engelse here Ierse eiendom besit het, en vir hulle beteken Ierse grondhervorming verlore inkomste. Die aristokrate se prentjie van die Iere as 'n semi-beskaafde, heeltemal onopgevoede ras van naby-barbare, wat toegelaat is om bloot te bestaan ​​as 'n genadehandeling van hul Engelse veroweraars " het die feit gerasionaliseer dat die Here kon geen voorwendsel vind vir die gruweldade in die verlede in Ierland nie. Die Lords, wat tradisioneel 'n konserwatiewe skans was, het ook 'n gewoonte gemaak om enige Liberale hervormingswetgewing teë te staan. minder by die vestiging van Huisregering as om sy eie liberale agenda te bevorder. Die Here het dus geweet dat hulle net die huisregering kan uitstel, so waarom het hulle nie die moeite gedoen om te redeneer of tuisregering 'n gunstiger oplossing in 1912 of in 1914 bied nie? Die Lords ' -besluit om die tuisreël heeltemal te verwerp, het soos 'n gewone oefening of 'n instinktiewe reaksie gelyk. Alhoewel die aanvaarding van Huisregering 'n skending van die konserwatiewe beginsel sou wees, aangesien Huisregering in elk geval van krag sou wees, sou die aanvaarding daarvan die Here eintlik bevoordeel het deur die groei van Ierse separatistiese nasionalistiese bewegings na te gaan, deur in werking te tree op 'n tydstip waarop die Ierse publiek het steeds geglo in 'n politieke oplossing en deur 'n onmiddellike oplossing van die Ulster -konflik te dwing. Die mislukking van beide liberale en konserwatiewes om die situasie in Ulster te voorsien en dadelik te hanteer, was een van die grootste politieke gebreke van die parlement. Patricia Jalland voer aan dat:
" 'n Vroeë verbintenis tot die uitsluiting van die vier oorwegend
Protestantse provinsies Ulster van Home Rule … het moontlik gehelp om die basis vir Unionistiese opposisie teen die Wetsontwerp op die Huisreël in die algemeen te ondermyn. Dit sou moontlik 'n langtermyn-oplossing van die Ierse vraag opgelewer het, wat, al was dit bevorderlik vir Ierse eenheid, al dan nie, meer vreedsaam sou gewees het as die gebeure van die volgende tien jaar. ׍
Met ander woorde, 'n vreedsame oplossing, met ander woorde, was onwaarskynlik in die werk, of die Here onmiddellik die Huisregering geslaag het of nie. As die parlement die Ulster -konflik voorsien het, sou 'n oplossing soos uitsluiting, wat die provinsies van Ulster vir 'n tydperk van ses jaar vrygestel het, teen 1912 van krag kon word, in plaas van een van die belangrikste elemente in die versuim om die huisregering te slaag. in 1914. Die here het geweet Ulster sou onmiddellik weerstand bied sodra die laerhuis vir die derde keer Huisregering uitgereik het, so waarom sou u nie die Huisregering in 1912 slaag nie, terwyl die Ierse algemene opinie nog steeds 'n politieke skikking gehad het? Die idee van uitsluiting sou die groepe van alle Ierse nasionalistiese groepe, insluitend die parlementêre party van Redmond, nog steeds woedend gemaak het, maar in 1912 het Sinn Fein en die Ierse Republikeinse Broederskap geen militêre krag gehad nie, en belangriker nog nie die simpatie en ondersteuning wat hulle sou kry nie wins tussen 1912 en 1916.6
Die House of Lords het trouens besluit om die onvermydelike uit te stel. Dit is moeilik om te dink dat die Here in die twee jaar voor die verstryking daarvan enige vorm van omkering van die Huisregeringsbeleid verwag het, alhoewel Ulster se weiering om Huisregering en die onvermoë van Brittanje om dit te dwing sou aanvaar het, en dit amper gedoen het , manipuleer die wetsontwerp sodat dit Ulster bevoordeel. In die herfs van 1913 besluit sir Edward Carson, leier van die Ulster Unionist Council, en Andrew Bonar Law, leier van die Konserwatiewe Party dat uitsluiting 'n redelike oplossing kan bied, hoewel hulle vrees dat dit hulle die wrok kan besorg van die suidelike Unioniste wat wil handhaaf die Uniewet van 1801 tussen Ierland en Brittanje. Teen Januarie 1914 kon die onderhandelinge tussen konserwatiewes en liberale oor die moontlikheid van uitsluiting nie tot 'n ooreenkoms kom nie, en op 15 Januarie kondig Bonar Law aan dat onderhandelinge formeel gestaak het. terwyl Ulster Unioniste en Ierse nasionaliste meer opgewonde geraak het.
Ulster Unionist en Southern Unionist se grief met Home Rule was hoofsaaklik die gevolg van die vrees vir 'n Katoliek-gedomineerde parlement en die verlies van die reg op volle Britse burgerskap. Unioniste was ook bevrees dat Huisregering kommersiële betrekkinge tussen Ierland en Brittanje in gevaar sou stel, persoonlike vryheid bedreig, tot 'n volledige skeiding tussen Ierland en Engeland sou lei, die Ierse uitvoerende gesag te veel mag sou verleen, onreëlmatige gedrag beloon en die vordering wat Engelse betrokkenheid in die Ierse sake.8 Terwyl die Unioniste se vrees vir tuisregering die eerste stap in die rigting van legitimiteit was, was daar 'n mate van geloofwaardigheid, 9 hul vrees vir die Ierse uitvoerende gesag was sonder verdienste, aangesien die Ierse parlement en sy leier aan keiserlike gesag onderworpe was . Dit was eintlik een van die meer prominente klagtes van nasionaliste oor Huisregering, aangesien dit impliseer dat hulle trou aan die koning moet sweer, en dat Brittanje uiteindelik volledige beheer oor Ierland behou het.
Unioniste se vrese vir 'n deur Katoliek gedomineerde, anti-protestantse wetgewer het ook min verdienste in ag geneem by die Liberale voornemens van die Ierse regering. Liberale streef daarna om 'n Ierse politieke stelsel te skep wat voldoen aan die Engelse model Home Rule, wat 'n verdeling van politiek in Ierland soos dié in Engeland sou bevorder, gebaseer op sosiale vrae wat politieke partye en hul agendas onderskei. Onder so 'n stelsel sou Protestante bloot 'n ander party vorm, maar nie die minderheid wat hulle bang was dat hulle sou word nie.10 Verder het die wetsontwerp op die huisreël spesifiek gesê dat die Ierse parlement nie 'n voorkeur sal gee nie. , voorreg of voordeel … as gevolg van godsdienstige oortuiging. 㧛 Alhoewel die Unioniste 'n paar geringe legitieme argumente teen Huisregering gehad het, het sulke argumente nie die dreigement van die aanvang van burgeroorlog geregverdig nie. Liberale het geglo dat die Unioniste eenvoudig huisregering gebruik het om die parlementswet aan te val wat die konserwatiewe mag ingekort het, en vakbondlede het dit amper erken.12 Ongeag of vakbondlede 'n wesenlike argument teen die huisreël het of nie, die feit is dat hulle geglo het hulle het dit gedoen, en hulle kon mede -konserwatiewes en Ierse Unioniste oortuig dat hulle dit wel gedoen het. Die belangrikheid van persepsie in teenstelling met die werklikheid speel 'n baie belangrike rol in die bepaling van die omvang van die invloed van die Ulster Unioniste en die Ierse republikeine.
Die ontwikkeling van Sinn Fein ("Onself " of "Onself Alone ") illustreer dit die beste. Onder leiding van Arthur Griffiths het Sinn Fein in 1905 gestig en hom daartoe verbind om volkome onafhanklikheid vir Ierland na te streef. Die Sinn Fein -posisie verklaar dat die doel van Sinn Fein is:
Nasionale selfontwikkeling deur die erkenning van die pligte en regte van burgerskap van die individu, en deur die hulp en ondersteuning van alle bewegings wat uit Ierland kom, instink met die nasionale tradisie, en nie buite Ierland soek vir die bereiking van hul doelwitte.13
Griffiths se konsep van nasionale selfontwikkeling " fokus veral op die ontwikkeling van 'n vervaardigingsbedryf in Ierland. Brittanje het lank reeds die Ierse landbouproduksie gebruik en aangemoedig terwyl dit beheer oor die vervaardiging behou het. Griffiths het aangevoer dat 'n nasie sy beskawing nie ewe goed kan bevorder en bevorder nie, deur landbouprodukte te ruil vir vervaardigde goedere as om 'n eie produksiemag te vestig. . 㧞 Hy het vas geglo dat Ierland 'n nywerheidsmag sou kon word, al sou hulle die onmoontlike vraag om met Britse industriële produksie mee te ding, die hoof moes bied. Griffith se ekonomiese planne en die idee van die ideale Ierse republiek het min aandag vir die algemene publiek gehad.15 Die beroep van Sinn Fein kom eerder op sy onwrikbare verbintenis tot niks minder as volledige Ierse onafhanklikheid nie. Ondanks die feit dat Sinn Fein nooit sy doelwitte bereik het om die Gaeliese kultuur (of hul opvatting daarvan) heeltemal te laat herleef nie, 16 word hulle beskou as 'n organisasie wat Ierland werklik verteenwoordig en 'n oplossing bied, in teenstelling met die groeiende opvatting dat die Britte opregtheid ontbreek. op Huisregering en sou net verder verstrengel raak in politieke argumente. Sinn Fein het 'n beroep op die Iere gedoen, omdat dit die teenoorgestelde van Huisregering is. 17 CJ Dolan, 'n Ierse Huisregering, het dit saamgevat deur te verklaar: Die begin van 'n werklike nasionale werk beteken meer rykdom, meer werk en beter lone vir die mense.
Die Ierse ontnugtering met Huisregering het in 1912 begin met die voorstel van die Wetsontwerp op die Derde Huisreël. Die voorskrifte van die wetsontwerp het die Iere teleurgestel, maar hulle het steeds volgehou dat die wetsontwerp beter was as niks, en dat dit die invoeging van die dun rand van die wig sou beteken. Die voorgestelde Ierse parlement het slegs 'n beperkte veto deur die luitenant, maar die handhawing van die keiserlike gesag in Brittanje het so 'n bepaling waardeloos gemaak. In teenstelling met die Ierse hoop op byna volledige outonomie, het die Wetsontwerp op Huisreëls voorgestel om aan Ierland 'n politieke mag te gee wat geen werklike mag het nie. sou die kernbeginsel van Sinn Fein in stryd wees as dit waar was.21 Die wetsontwerp op huisreëls het ook nie by Griffiths se ekonomiese plan gehou nie. ontsteltenis, beheer oor doeane, wat gevolglik sou verseker dat Ierland afhanklik bly van Engeland vir vervaardigde goedere. Griffiths het gehoop op 'n beleid soortgelyk aan wat Brittanje heerserstate soos Australië en Suid -Afrika verleen het. Terwyl Brittanje 'n imperiale owerheid oor sulke state gehad het, kon hulle wetgewing teenstaan ​​deur die doeaneregte op Britse goedere te manipuleer, maar Ierland het nie so 'n opsie nie.
Voorstanders van die onafhanklikheid van Ierland, naamlik Sinn Fein en die IRB, gefrustreerd deur Redmond en die Ierse parlementêre party se onvermoë om 'n geskikte maatstaf van Huisregering te slaag, het toenemend geglo dat geweld die enigste oplossing vir hul saak kan wees. Alhoewel Sinn Fein nie openlik gewapende opstand voorstaan ​​nie, het Griffiths altyd geglo dat Ierse onafhanklikheid die gebruik van gewapende mag vereis. Griffith en die IRB het die dryfveer gevind om te begin met die landbou van Ierland, toe Carson in 1913 begin om wapens uit Duitsland te smokkel en mans in die Ulster Volunteer Force te werf, as 'n bedreiging vir parlementariërs oor wat kan gebeur as hulle die Huisregering sou slaag.
Die parlement het niks gedoen om Carson te weerhou om sy weermag te vorm nie, maar het die Ulster -dreigement afgemaak as 'n gegewe blaas en dreigemente en het beweer dat hul weerstand sou wegsmelt. 㤠 Hoofsekretaris van die Ierse kantoor, Augustine Birrell, besluit dat deur geweld te gebruik om Carson en sy vrywilligers te dwing, sou hulle slegs martelare skep en Carson presies die publisiteit gee wat hy begeer het vir volksdrifte in Ulster, maar dan sou Birrell uiteindelik besluit dat die situasie handuit geruk en gestuur het. troepe na Curragh, het hulle onmiddellik geweier om hul Protestantse broers aan te val en gemuteer, soos verwag deur Carson.26 Liberale in die parlement het te lank gewag om op te tree, en hul vorige ontslag van die Ulster -bedreiging het slegs Ulster Unioniste verder laat ontvlam. &# 14827
Die IRB, die afstammeling van die Feniërs wat in 1867 'n rewolusie teen die Britte gelei het, het probeer om 'n vrywillige mag te stig wat republikeinse belange teen hul nou gemilitariseerde noordelike provinsie sou beskerm. In November 1913 was Eoin MacNeill die voorsitter van die eerste vergadering van die Ierse vrywilligers wat in Dublin gehou is. Die Ierse Vrywilligers het gesweer om die regte van alle mense in Ierland te beveilig en te handhaaf. van die Irish Transport General Workers Union het almal betrokkenheid by die Ierse vrywilligers gehad.
Twee dae nadat die Ierse vrywilligers ontstaan ​​het, het die parlement die wapenwet goedgekeur wat alle invoer van wapens en ammunisie na Ierland, wat hoofsaaklik uit Duitsland en die Verenigde State afkomstig is, verbied. Die vrywilligers bevraagteken hierdie oënskynlike voorkeurbehandeling vir Ulster, die oënskynlike begunstiging het hul werwing aangespoor en niks gedoen om wapensmokkel te voorkom nie.29 Op 26 Julie 1914 kom 'n wapensending by Howth aan. Terwyl 'n Britse regiment, die King ''s Own Scottish Borderers, met die wapen terugval na Dublin, het die parade gestop en geëis dat die gesmokkelde wapens oorgegee moes word. Die vrywilligers het geweier en triomfantelik teruggekeer na die stad. Die Britse troepe marsjeer in Howth in en skiet in 'n skare in, vermoor vier en verwond sewe en dertig burgerlikes. 30 Die Britte het opgemaak dat hulle nie op Ulster gereageer het deur te veel te reageer op Howth nie.
Die slagting by Bachelor 's Walk (soos dit bekend gestaan ​​het) het die Ierse Vrywilligers en hul nie-geassosieerde " affiliasies woedend gemaak, en in samewerking met politieke frustrasies was dit die verskuiwing van politieke na militêre oplossings. Nasionalistiese vrywilligers wat John Redmond se pogings in die parlement gesteun het na die Ierse vrywilligers31 na Bachelor's Walk, sou Redmond die res van sy lewe deurbring en 'n Ierse volk verteenwoordig wat hom nie meer ondersteun nie, en sy pogings om te bemiddel tussen die belange van Ierland en dié van Groot -Brittanje het hom slegs verder vervreem van die Ierse revolusionêre leiers.
Die afsterwe van Redmond simboliseer die groeiende ontnugtering van die Iere met die vind van 'n politieke oplossing. Die Ierse parlementêre party het altyd oorleef deur 'n magsbalans tussen die konserwatiewe en liberale partye teen 1906 te handhaaf, na die val van die Ierse parlementslid Charles Stewart Parnell en die tydelike staking van huisregering, het die party hierdie voordeel verloor. Redmond hou vas sy party het uiteindelik staatgemaak op sy vermoë om Huisregering te slaag, aangesien hy te lank geneem het.32 As gevolg van sy desperate pogings om 'n ooreenkoms met die huisreël te bereik, is 33 Redmond as 'n marionet van die Britse parlement beskou. Na die ongerealiseerde hoop op 'n gunstige wetsontwerp op die regering, die vooroordeel teenoor Ulster en die vertraging van die gewysigde wetsontwerp, het die Iere die Britse politiek, en dus Redmond, as 'n verteenwoordiger van Britse belange begin sien.34 Selfs voor die oorlog, die Iere bevraagteken die opregtheid van die parlement se standpunt oor Huisregering en of die LP's Ierse belange wil respekteer, of dat hulle eerder 'n ooreenkoms wil bereik dat Ierland ooit 'n probleem sou word. Baie van die nuwe liberale parlementslede het Home Rule beskou as die vervulling van Gladstone se ou liberalisme, en het geglo dat dit vinnig opgelos moet word, sodat nuwe liberale en 148 na hul eie agenda kan gaan. toenemende twyfel oor die Liberale en Redmond se voornemens het die Ierse volk geen duidelike politieke verteenwoordiging gelaat nie, en hulle het hulle tot die Ierse vrywilligers of Sinn Fein gewend.
Redmond het dit besef, en die parlementêre party het alles in sy vermoë gedoen om die beweging te verwurg. . Vir Redmond was Huisregering die finale oplossing vir die republikeine, en toenemend die publiek was Huisregering, as dit enigsins aanvaar word, slegs die eerste stap.Hierdie fundamentele verskil verklaar waarom Redmond ná 1912 steun verloor het.
Hy was seker van sy oortuiging dat 'n huisreëlooreenkoms die Ierse vraag kan oplos in 'n antwoord op die parlementslid sir Edward Gray 's se opmerking:
Die algemene gevoel in Ierland maak die Ierse vraag nie 'n oorweging wat volgens ons in ag geneem moet word nie.
Ek glo eerlikwaar dat die demokrasie van Ierland met die grootste angs en simpatie na hierdie land [Engeland] sal draai, in elke verhoor en elke gevaar wat dit kan inhaal. 㧵
Ten spyte van so 'n optimisme, weerspieël hierdie kommentaar 'n taamlik naïewe siening van die Ierse situasie wat dit in 1914 ingewikkelder geraak het, en die taamlik apatiese houding wat Gray uitspreek, illustreer hoe parlementariërs eenvoudig die huisreëlkwessie uit die weg wou ruim. Die Eerste Wêreldoorlog sou 'n afwyking bied, maar die weiering van Ierland om aan die oorlog deel te neem, het slegs hul fokus op onafhanklikheid behou terwyl Engeland voorlopig Huisregering as sekondêr van die oorlogspoging geplaas het. Ironies genoeg het Huisregering nie uit die weg geruim nie, maar weer verskyn in die gewelddadige vorm van die Paasopstand en 'n Ierse separatistiese beweging wat tussen 1912 en 1916 tot lewe gekom het. Toe Huisregering uiteindelik 'n probleem was, het dit min gehad eerder met parlementêre politiek, het daar 'n revolusie plaasgevind, en Brittanje is onkant betrap deur 'n probleem wat al meer as vyftig jaar lank aan die gang was.
As die Here in 1912 die Wet op Huisreëls aanvaar het, sou daar waarskynlik steeds gewapende konflik ontstaan ​​het met 'n probleem wat talle opponerende groepe en interne verdeeldheid tussen sulke groepe behels het, was die kans min om dit te vermy. Die vrees dat Ulster burgerlike twis sou veroorsaak en die onvermoë om so 'n krisis op te los, het daartoe gelei dat die Here die Huisregering vertraag het. Die Here moes egter besef het dat Ulster se taktiek om die Britse leër te vertrou om nie op te tree nie, baie goed sou kon werk. Ulster wou deel wees van die Unie wat hulle min kon verdien deur dit aan te val. Alhoewel so 'n basiese idee baie meer ingewikkelde kwessies behels, bly die feit dat Ierse rewolusionêre bewegings in die twee jaar voor die aanvang van Huisregering voordeel getrek het uit swak Britse beleid en 'n verswakte wetsontwerp op die Huisreël om uiteindelik die nodige steun te kry vir die druk na onafhanklikheid. Die vertraging van Huisregering en die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog het die lot van Ierland in Ierland se hande gelê, wat volgens die beleid van Sinn Fein altyd moes wees.