“Sien is glo”, ‘n ou en baie bekende gesegde in ons Afrikaanse taal. Ons mense is baie lief om te kyk wanneer David Copperfield, die kulkunstenaar, sy toertjies op TV doen. Vir dae oorheers hierdie “toordery” alle geselskap. Mense kan nie uitgepraat raak oor wat hulle gesien het nie. Hy kan dit dan selfs regkry om ‘n hele vliegtuig te laat verdwyn, en hy kan selfs deur die groot “Muur van Sjina” loop. Ons begin selfs glo, dat hierdie man werklik ‘n towenaar moet wees. Ons glo dit want ons oë vertel vir ons, dat hierdie man werklik bonatuurlike magte moet hê. Maar hierdie kunstenaar is besig met oë verblindery. Hy maak staat daarop dat ons oë te stadig is om waar te neem wat hy in werklikheid besig is om te doen. Ons oë neem maar net die helfte van die gebeure waar, maar ons glo dat ons die hele prentjie sien. Ons glo, omdat ons dit sien.
Ons praat baie keer van die ongelowige Tomas. Maar dit was hy egter nie. Om ongelowig te wees, beteken om nie te glo aan die hoëre dinge nie; die bestaan van God en die ewige lewe word ontken. Tomas is egter ‘n twyfelaar wat maar nie tot sekerheid aangaande die ewige dinge kan kom nie. In sy swaarmoedigheid kan hy nie tot klaarheid kom aangaande die dinge van God nie. Met sy eie oë het hy sy Meester aan die kruis sien sterwe. Selfs die besielende, stralende oë van die ander dissipels wat Jesus gesien het, kan hom nie uit sy swaarmoedigheid verhef nie. Hy sal slegs kan glo as hy met sy eie sintuie hom van die waarheid daarvan oortuig het. Hy kan nie lewe met inbeeldinge en fantastiese voorstellinge nie, want sy gees roep om tasbare, onwrikbare feite.
En vandag tree mense steeds so op. Mense glo nie meer iets as hulle dit nie met hulle eie oë kan sien of dit kan bewys dat dit so is nie. Dit is onwetenskaplik om bloot te glo. Geloof pas nie in die een-en-twintigste eeu, waar die mens mondig geword het en nie meer die kinderverhale van die Bybel nodig het nie. Daar is nie meer ruimte in die wêreld om te glo in wonderwerke nie. Die wetenskap het dit vir die mens moontlik gemaak om te kan leef, sonder om God se hand in alles te sien. In kort, die mens kan vir homself sorg.
Soms kom ek tot die besef dat dit vir my moeilik is om alles in die Bybel onvoorwaardelik te glo. Ek sukkel om myself te kan voorstel dat die son kon stilstaan of dat ‘n vrou van bykans honderdjaar kan swanger raak. Ek vind dit moeilik om myself te kan indink hoe daar ‘n pad deur die see gekloof word of hoedat ‘n byl bo-op water kan dryf. Ek lees van wonderwerke in die Bybel, wat menslik gesproke, nie kan gebeur nie.
Dan ervaar ek ook in die lewe soveel dinge wat nie vir my sin maak nie. Waarom is daar soveel lyding in die wêreld? Hoekom moet daar soveel moordenaars en geweldenaars rondloop? Waarom word onskuldige mense, ja selfs babatjies, somtyds so wreedaardig vermoor? Waarom beantwoord God nie my gebede nie? Ek is bereid om vir Hom te werk, maar ek ontvang geen beroep nie. Ons pleit dalk al vir jare dat ‘n geliefde se lewe deur God aangeraak moet word, maar hy of sy bly ‘n ongelowige. Dit lyk of God doof en blind vir my nood is.
Dit bring ons terug by Tomas. Die feit dat hy eers sy vingers in die wonde van Jesus wou druk, het nie van hom 'n ongelowige (of HEIDEN) gemaak nie. Hy het eenvoudig realisties gedink en nie by ‘n bevredigende antwoord uitgekom nie.
Sy verstand het vir hom gesê dat dit nie moontlik is dat Jesus uit die graf kon opstaan nie, en daarom wou hy self eers seker maak of dit moontlik is. Daar was dinge in sy lewe wat vir hom moeilik was om te aanvaar en waaroor hy getwyfel het. Sy ongeloof was nie 'n lewenswyse nie, hy wou nie in sy twyfel volhard nie, maar hy wou dit oplos, sodat hy weer voluit kon glo.
Ons geloof moet deur ons twyfel versterk word. Ons moet aanhou soek na 'n antwoord en nie moed opgee nie. Ons mag egter nooit gemaklik raak met ons vertwyfeling en vrae nie. Ons kan dit nie maar net aanvaar as natuurlik nie. Twyfel moet lei tot ‘n eerlike poging om by die waarheid uit te kom. En wanneer ons dit doen, sal ons ook weer die wonderlike, soos Tomas, van die Evangelie ervaar.
Is dit nie waar in mense se lewens wat 'n traumatiese ervaring gehad het nie? Aanvanklik verstaan hulle niks nie en sukkel hulle om dit te aanvaar en twyfel hulle in God. Maar as hulle daarmee na die Here gaan en toelaat dat God ook met hulle saak werk, kan hulle agterna getuig dat hierdie hele episode hulle nader aan die Here gebring het en hulle geloof versterk het. Vind ons baie keer dat God met ons praat en die onverstaanbare, verstaanbaar maak.
Dit bring ons by die tweede waarheid van die gelese gedeelte. Ons kan aanvaar dat Jesus ná sy opstanding anders gelyk het as voor sy kruisiging. Ons lees dat Maria nie dadelik vir Jesus herken het toe Hy by die graf aan haar verskyn het nie. Eers nadat Hy met haar gepraat het, het haar oë oopgegaan en het sy Hom herken as Jesus. Ons lees ook in die hoofstuk ná die gedeelte wat ons vanoggend saamgelees het, dat die dissipels Jesus nie dadelik herken toe Hy weer aan hulle verskyn nie. Dit wil dus voorkom asof Jesus anders daar uitgesien het na die kruisiging as daarvoor.
As ons saam met God deur die lewe stap, moet ons nie verbaas wees om telkens verwonderd te staan voor sy mag nie. Vir God is dit moontlik om sy hand uit te steek en die son in sy baan te stop. Met sy asem kan Hy die see in ‘n pad verander. En Hy wat die Skepper is, sal dit moontlik vind om ‘n vrou van 99 jaar ‘n kind te laat kry.
Ons glo in David Copperfield die Kulkunstenaar se stories, maar ons twyfel oor God se krag. Die kulkunstenaar maak daarop staat dat ons oë nie alles kan waarneem nie. Ons sien slegs ‘n klein gedeelte van dit wat hy doen, maar dit is genoeg vir ons om te glo dat dit net so gebeur.
God, aan die ander kant, wys baie meer. Hy is nie bloot ‘n kunstenaar wat ons probeer kul nie. Hy is getrou aan wat Hy sê en wat Hy doen. Ons aanvaar dat ons ook nie, wat God betref, die hele prentjie sien nie. Dit sal eers plaasvind met die wederkoms, maar God toon genoeg van Homself sodat ons moet glo.