Hulle oë ontmoet oor die kort afstand en sy trek haar asem liggies in. Die intelligente, ysblou oë wat haar blik vir 'n oomblik gevange hou is geïnteresseerd en ondersoekend, maar nie dié van 'n nuuskierige wat haar aanstaar nie.
Sy bly verstar staan en dit is net die warm klopping van haar hart wat haar herinner daar is nog lewe in haar lyf.
Haar linkerbrein spook om vrylik uiting te gee aan die emosie wat sy ervaar en sy moet die gevoel met mening onderdruk. Genade, die man se voorkoms inspireer haar om te skep. Een vlugtige waarneming met haar kunstenaarsoog, is genoeg om die simmetriese egalige gelaatstrekke in te neem en die perfeksie waarmee hierdie man geskape is, te waardeer.
Toe hy voor hulle tot stilstand kom, sien sy hy is langer as wat sy gedink het en sy moet haar bedwing of sy steek haar hand uit en trek die hoekige lyn tussen sy prominente wangbeen en ken met haar vinger na.
Hy maak sy keel liggies skoon en die geluid bring haar terug na die werklikheid. Haar wange verkleur toe sy besef sy staar steeds na hom en sy laat sak haar oë vinnig, maar die sterk lyn van sy nek wat deur die oopgeknoopte kraag beklemtoon word, betower haar van voor af en sy lig haar oë vinnig na sy gesig. Die man dink seker sy probeer hom met haar oë uittrek.
"Aangename kennis. Jy is Katania?" Sy woorde dring tot haar deur en dwing haar terug na die hede. Dit klink eerder soos 'n stelling as 'n vraag en haar oë draai vinnig, hulpsoekend na Marcel wat woordeloos langs haar staan en hulle dophou.
Hy hou sy hand na haar toe uit en sy sluk toe sy haar hand in syne sit. Die kontras van haar bleek vel teen die donker van syne val haar op. 'n Skewe, en sy wil haar verbeel ook bewonderende glimlaggie pluk aan sy mondhoeke en haar hart struikel 'n oomblik tot stilstand.
"Ek … ek is ongelukkig Tani Kirstein," stotter sy hees en sy skrik vir haar eie woorde. "Verskoon my asseblief." Sy sien vlugtig die ongelowige kyk in Marcel se oë en haal haar skouers liggies, verskonend op. Dit is niks minder as selfbehoud nie en beslis nie 'n leuen nie. Sy het nie ontken sy is Katania nie, sy het net gesê wie sy werklik is.
Hy hou haar hand nog 'n oomblik voor hy dit los. Daar is vrae in sy oë, maar die uitdrukking op sy gesig is steeds beleef en die glimlag wat nou aan albei sy mondhoeke pluk is verskonend.
"Jammer, ek het aangeneem … Ek was oorhaastig, vergewe my," sê hy en sy verstom haar aan die man se perfek gemoduleerde stem. Dit is egalig, maar diep en sy wens sy kan bly staan om te luister.
One thought on "Proestukkie: Jacolette van den Berg: Tanie se sprokie"
Jacolet, my ma het haar klubboeke gekry en sommer klaar gelees ook. Haar kommentaar was "'n alte mooi storie wat lekker lees. Niks wild nie". Sy lees normaalweg redelik krities, en gee nie regtig om vir gewaagde tonele nie, maar van 'wildgeit' hou sy niks (ek ook nie)! Ek kan nie wag om die boek Desember by haar te kry en self te lees nie.