Die Europese byevreter (Merops apiaster) is 25 cm lank, het 'n kastaiingbruin tot geel rug en 'n heldergeel keel met 'n smal, swarterige dwarsstreep aan die onderkant van die nek. Die res van die Iyf is blougroen, die oë is rooi, die snawel is swart en die pote grysbruin. Die twee geslagte lyk eenders. Die agterkop, mantel en kruis van die onvolwasse voel is groen en die middelstertvere is nie verleng nie. In Europa is hierdie voël 'n somergas en word hulle gewoonlik in swerms gesien. Hulle broei in die warm, sonnige gebiede rondom die Middellandse See en in Wes- en Suid-Afrika, waar hulle meestal langs mere en riviere bly.
Hulle het 'n voorkeur vir oop, onbegroeide gebiede omdat die meeste insekte daar voorkom. In teenstelling met die meeste ander byevreters, is die Europese byevreter ’n trekvoël. Wanneer dit koud is, trek hulle om in die tropiese dele van Afrika te oorwinter. Hulle trek soms selfs na Indië. Voor die eintlike broeityd vind paring plaas. Die mannetjie probeer dan met dansbewegings die wyfie se guns wen. In die paartyd toon byevreters ook 'n bepaalde gedrag ten opsigte van hul gebied.
By hulle gaan dit nie, soos by die meeste ander diere die geval is, oor die beskerming van hul kosvoorraad nie. Dit blyk duidelik daaruit dat die byevreters ophou om hul gebied te beskerm sodra die eiers klaar gelê is, hoewel daar kort daarna tog wei baie kos nodig is wanneer die kleintjies uitgebroei het. Hulle verjaag vermoedelik die ander mannetjies uit die gebied net sodat paring ongestoord kan plaasvind. Albei die ouers maak agter in die tonnel 'n kamertjie waar hulle in die harde, onverteerbare insekuitwerpsels, wat 'n soort harnas vorm, hul eiers lê. Die spierwit eiers lyk baie soos die van die ysvoël (Alcedo atthis), maar is effens groter. In die broeityd los die mannetjie en die wyfie mekaar af.