‘n Literêre tradisie word deur Viljoen (2009:1), op grond van haar navorsing oor bestaande definisies daarvan, omskryf as “‘n versamelterm vir al die konvensies, vorme, literêre tegnieke en uitdrukkingswyses wat ‘n skrywer erf van die verlede”. ‘n Tradisie impliseer dat daar diachronies, oftewel oor tyd heen, gekyk word. ‘n Individuele skrywer se interaksie met die verlede en ouer skrywers asook sy/haar reaksie op bestaande skrywes kan dus binne die kader van ‘n tradisie ondersoek word. Hiernaas skep die konstruk van ‘n literêre tradisie die ruimte waarbinne ‘n skrywer se verruiming van die bestaande en die vind van ‘n eie plek binne die tradisie beskou kan word.
Tydens hulle teoretiese besinning oor die konsep van die vroulike literêre tradisie munt die feministiese kritiek die term gynocritics, wat soos volg deur die grondlegger daarvan, Elaine Showalter, beskryf word:
Die gynocritics streef dus daarna om ‘n eg vroulike teoretiese raamwerk vir die studie van literatuur deur vroue daar te stel, juis deur erkenning te gee aan die feit dat vroulike literatuur tot stand kom binne die unieke ervaringsfeer wat deur ‘n vroulike perspektief moontlik gemaak word. Aspekte soos die geskiedenis, temas, genres en talige kenmerke van literatuur deur vroue is dus die belangrikste ondersoeksterreine vir navorsers wat die gynocritics as vertrekpunt gebruik. Alhoewel die gynocritics met hierdie gedagtes die deur open vir kritiek dat ‘n beperkte en essensialistiese siening van vroulikheid hierdeur voorgehou word, bied dit egter die baie nodige ruimte vir studies oor spesifiek vroue en hulle gemoeidheid met die produksie en resepsie van literatuur.