Ons Klimaatwetenskaplikes sal nie presies weet hoe die krisis sal ontvou totdat dit te laat is nie - Klimaatimpak Nuus | Klimaatsimpaknuus
Wolfgang Knorr en Will Steffen
Maridav / luike
As ons te lank aan dinge vashou, kan verandering skielik en selfs katastrofies plaasvind. Alhoewel dit uit baie persoonlike ervarings geld, kan soortgelyke dinge ook op groot skale gebeur. Die geskiedenis van die Aarde se klimaat en ekosisteme word inderdaad deur gereelde, grootskaalse ontwrigtende gebeure beswadder.
Toe die lug warm word en die laaste ystydperk tot 'n einde kom, het die gletsers op die vasteland-grootte - of ysplate - baie langer rondgebly as wat die klimaat sou toelaat. Toe val dele van hulle op skouspelagtige wyse inmekaar. Een so 'n ineenstorting - ons weet nog nie daarvan nie watter ysblad - ten minste vier meter seespieëlstygings per eeu veroorsaak het en moontlik ook die volgende skielike oorgang na 'n baie warmer klimaat, net om gevolg te word deur 'n ewe skielike flip-flop tussen warm en koue toestande, voor die aanvang van die stabiele klimaat wat ons tot onlangs geniet het.
Dit lyk asof hierdie lang tydperk van stabiliteit reeds verby was. Australië se klimaat het vinnig begin warm word baie dekades, en uiteindelik kom die oomblik toe rekordryke ekstreme hitte tesame met 'n buitengewoon droë periode het die voorwaardes geskep vir 'n reeks megavure.
In totaal het die brande gebrand meer as 20% gematigde breëblaarwoude in Nieu-Suid-Wallis en Victoria, vergeleke met minder as 2% in 'n tipiese seisoen. Baie van die woude mag moet nooit herstel nie na hul vorige toestand. Ander ekosisteme kan soortgelyke kantelpunte bevat.
Voorspellende modelle is die lewensbloed van klimaatwetenskap, en die basis waarop politieke reaksies op die klimaat en die ekologiese krisis dikwels berus. Maar hul vermoë om sulke grootskaalse ontwrigtende gebeure te voorspel is baie beperk.
Die enorme omvang van die onlangse Australiese bosbrande styg byvoorbeeld verder as enige model wat deur die Intergouvernementele Paneel vir Klimaatsverandering (IPCC) gebruik word het al ooit gesimuleer - vir die hede of die toekoms. In werklikheid het een van ons (Wolfgang) uitgebreid gepubliseer oor toekomstige veldbrande, en sy werk het bevind dat brandaktiwiteite in dele van die suidoostelike Australië waarskynlik aansienlik sal toeneem teen die laat 21ste eeu. In werklikheid het 70 jaar vroeër as wat voorspel is, baie meer brande ontstaan.
Brande naby Melbourne, Januarie 2020. SS studio fotografie / luike
Dit is nie die enigste geval waar modelle wat deur klimaatwetenskaplikes gebruik word, onvoldoende is nie. Die IPCC's ramings hoeveel CO₂ ons nog kan uitstraal om aan die veilige kant te wees, laat baie mense uitdruklik uit grootskaalse ontwrigtings of kantelpunte weens onvoldoende begrip of omdat modelle hulle nie kan vaslê nie.
Een so 'n wipgebeurtenis, die ontrafeling en uiteindelike verdwyning van die Amasone reënwoud, kan alreeds wees aan die gang. In 'n nuwe studie word gebruik gemaak van model-gesteunde statistiese ontledings uit die ekosisteem wat in die verlede in duie gestort het en tot die gevolgtrekking gekom dat die terugval van Amazon, sodra dit geaktiveer is, kan neem so min as 50 jaar. Aangesien ons nie 'n volledige begrip het van hoe presies so 'n ineenstorting kan ontstaan ​​nie, word sulke modelle nie in toekomstige projeksies ingesluit nie.
Die IPCC se onlangse verslag oor die oseane en kryosfeer (see-ys, gletsers en ysvelle) meld nog steeds nie die volle moontlike styging in seevlak wat vererger word deur 'n moontlike ineenstorting van die ys van die Wes-Antarktiese gebied nie. Die IPCC se reeks van 0.3 tot 1.1 meter by 2100, afhangend van die emissiescenario, bly beduidend onder die ergste geval van 2.4 meter, wat voortspruit uit 'n ontleding van menings van kundiges. Zita Sebesvari, een van die hoofskrywers van die verslag, het erken dat dit so 'n slegste geval is kan nie uitgesluit word nie.
Ons weet goed dat die klimaat wat ons op die punt is om te skep lyk soos die van miljoene jare gelede, maar ons is meestal onkundig oor hoe vinnig dit sal gebeur en wat dit vir mense en ekosisteme beteken. Tog wys wetenskaplikes selde op die onsekerhede in hul voorspellings - veral in die ergste scenario's wat die vermoë van modelle oorskry - en verkies om te hou by die konserwatiewe, maar vaste gevolgtrekkings wat uit gevestigde modelle gemaak kan word.
Om hoogs onseker maar potensieel katastrofiese uitkomste te bespreek, word dikwels gesien as politieke vreesbevange. Maar die politieke reaksie op die klimaatkrisis gebaseer op 'n reeks veilige en - in hul geheel - blykbaar is sekere voorspellings 'n geheel en al onvoldoende beeld van die moontlike risiko's wat die klimaat en ekologiese krisisse vir die mensdom en die biosfeer inhou.
Ons wetenskaplikes moet die onsekerhede van ons modelscenario's proaktief benadruk, en dat ons nie met sekerheid weet hoe ernstig die klimaatkrisis gaan wees, hoe vinnig dit kan ontvou nie, en ook nie hoe dit die mens en ekosisteme sal beïnvloed nie. Sodoende moet ons heroorweeg hoe die beste wetenskap kan bydra tot die klimaatbeleid in diens van die mensdom.
Ons moet die nederigheid hê om te aanvaar hoeveel ons nie weet nie - ook op watter tydstip dit te laat is om katastrofiese kantelpunte en die gevolglike grootskaalse ontwrigting te voorkom. Slegs dan kan ons die politieke reaksie bevry van funksionering volgens konserwatiewe aannames en mid-range-scenario's, en dit gegrond wees op die voorkoming van 'n slegste situasie.
Kan ons die toekoms van die klimaatkrisis voorspel?
Wolfgang Knorr, senior navorsingswetenskaplike, fisiese geografie en ekosisteemwetenskap, Lund Universiteit en Will Steffen, emeritus-professor, Australiese Nasionale Universiteit
Hoër temperature en ysgrond ontdooi kan 'n toename van tot 50 persent in die vrystelling van 'n belangrike kweekhuisgasse uit die noorde van mere en damme deur 2100 veroorsaak.
Selfs met die koolstofvrystelling van die mensdom tot dusver, is daar baie minder koolstofdioksied in die aarde se atmosfeer as Venus, en die aarde is verder van die son af.
Die Reuters-lys van 'die wêreld se beste klimaatwetenskaplikes' veroorsaak 'n storm in die klimaatsveranderingsgemeenskap. Reuters beklee hierdie 1,000 XNUMX wetenskaplikes
Die Arktiese Paradox
Verken Ellesmere Island met Tobias in hierdie gesprek, soos hy ons dring om hierdie arktiese omgewing van die hand van die mens te beskerm.
Oseaanverhitting versnel oor die afgelope 100-jare
by Keith Randall, Texas A&M
Verhoogde verwarming van die verandering van seestrome het versnel die afgelope eeu en kon uiteindelik invloed op die klimaat patrone oor groot dele van die wêreld volgens oseanograwe.
Hier is waarom 2016 waarskynlik die wêreld se warmste jaar sal wees
by Andrew King, Universiteit van Melbourne en Ed Hawkins, Universiteit van Reading
Ons is nog nie eens halfpad deur die jaar nie, maar u het al gehoor dat 2016 die gewildste op rekord is. Maar hoe kan wetenskaplikes so seker wees dat ons die vorige rekord gaan haal, net ...
Nuwe wetenskaplike studies bied 'n verdere waarskuwing van die toenemende kwesbaarheid van Antarktiese gletsers om vinniger smelt as temperature styg in die Suidelike Oseaan.