Die Tuinroete is byna soos ’n skaamtelose meisie wat haar bates en juwele vir almal ten toon stel. Daarteenoor is die Weskus-Namakwaland ’n taamlike kuis aster wat eintlik net een keer ’n jaar onbeskaamd haar bates wys en die res van die tyd jou uitnooi tot ’n heerlike voorspel waartydens sy jou byna uitdaag om haar bates en juwele te vind, te geniet en te waardeer. En glo my vry, hulle is daar, en ook sommer baie van hulle.
Ons het ons tasse by Thornby gaan aflaai en buite op die stoep die pragtige uitsigte oor die hawe gade geslaan totdat die son soos ’n vuurbal oor die horison verdwyn het. G’n wonder die Weskus staan bekend as die Sunset Coast nie!
Aandete was ‘n tipiese Weskus-affêre by die Cabin Restaurant so ’n paar minute se stap van Thornby af. Ek het kans gesien vir ’n bord seekos vir een (ek reken Elize van Wyk het een gesin in gedagte gehad!), terwyl vroulief op vis en tjips besluit het. Kyk, dis nie haute cuisine nie, net smaaklike, heilsame Weskuskos wat jou laat wens jou maag is groter! En hier tel Weskustyd, en dit het niks met ’n horlosie te doen nie, eerder ’n kalender, maar jou geduld sal goed beloon word.
BYSKRIF: 'n Seekosbord vir een! Saam met 'n Sauvignon Blanc uit Fryer's Cove se kelder was dit die perfekte einde aan 'n uitsonderlike dag.
Die Saterdagoggend het ons gesorg dat ons tienuur by Lutzville-kelder is vir brekvis, so ’n halfuur se ry noordwaarts. Soos oral langs die Weskus en in Namakwaland is ons oorval met gasvryheid, en na ’n heerlike brekvis is daar eers weer bietjie wyn geproe voordat ons die pad gevat het.
As jy nou praat van waarde vir geld, praat jy van Lutzville se wyne. Die natuurlike soetwyne skop af by R27 per bottel, die duurste witte is R55 (daai gehoute Chenin Blanc) en die duurste rooie is hul vlagskip, die rooi versnit Ebenhaeser wat jou slegs R85 uit die sak sal jaag.
BYSKRIF: Sybrand Teubes by 'n paar van hul puik wyne en 'n heerlike kaasbord in die pragtige proelokaal wat mens uitnooi om sommer lank te kuier!
Maar vetplante skree nie op jou soos Namakwaland se blomme een keer ’n jaar nie. Nee, hulle fluister, maar as jy mooi luister (lees: soek nader aan moeder aarde), sal jy beloon word met ’n natuurlike rykdom wat vir my en vroulief steeds, na al die jare, oopmond laat.
Vandaar is ons na die gerestoureerde ou tronk in die hoofstraat wat vandag ‘n toeriste-attraksie is. Nadat ons bietjie met die oë gekoop het, het ons elkeen ’n lekker koppie boeretroos en die lekkerste kaaskoek wat ons in ‘n baie lank tyd geproe het, geniet, en toe is uit die bloute smaaklike, tuisgebakte brood voor ons neergesit, “net ’n proeseltjie”, maar dit was genoeg om die mond behoorlik te laat water.
En dis hier waar die kuis meisie jou uitdaag om bietjie moeite te doen en na haar bates te soek. Soek en jy sal vind, en name soos genoemde halfmens, beestong, hondebal, bababoudjies, poeierkwas en koekamakranka het oor Kobus se lippe gerol soos hy die plantjies aan ons uitgewys het. Dis die vreemdste en interessantste vormpies, en nie almal bevat kleurvolle blommetjies nie, maar as jy ’n avonturier en/of natuurmens is, sal jou mond oophang oor die rykdom van Namakwaland se vetplante.
Die grootHiervandaan is ons na die anderkant van die dorp waar die blomme op Matjiesfontein-plaas op ons gewag het. Hier het ons die laaste van vanjaar se blommeprag in al sy glorie aanskou op ’n sirkelroete wat ons elke paar meter laat stop het vir foto’s. Dit was ‘n see van geel, wit, rooi en oranje net waar mens gekyk het … en die plaasmense het ons te vertel dat ons die beste gemis het!