vrijdag 08 augustus 2008, Burger, Cornelia leroux
Bos verken ‘spasies’ van hart en siel
CORNELIA LE ROUX
07/08/2008 10:46:39 PM - (SA)
Port Elizabeth. - “Soms moet ’n mens spasies ingaan wat jy nie weet nie.”
Stef Bos, die Vlaams/Nederlandse sanger en kabaretkunstenaar, pen my vas met sy fletsblou oë. Agter hom spring “de zon en de zee bliksemend open, waaiers van vuur en zij” soos in Hendrik Marsman se gedig Antelopen.
Ons sit by ’n kuierplek op die Baaise strandfront ná sy vertoning Saam Dinsdagaand in die Operahuis. Dié vertoning is die eerste keer in 7 jaar wat hy weer met sy band – Martin de Wagter (tromme en perkussie), Roberto Mercurio (baskitaar) en René van Mierlo (kitaar) – met oorwegend nuwe liedjies toer.
Bos het beslis in die 15 jaar sedert hy soos ’n avonturier van ouds hier “aangeland” het, die spasie van die Suid-Afrikaner-hart begin karteer en regeer met sy sielvolle chanson s.
Die “spasie” waarna hy egter verwys, is Port Elizabeth en dié se grande dame van die uitvoerende kunste – die statige Operahuis uitgevat in haar rooi fluweel.
“Port Elizabeth is ’n ongelooflike plek wat ek nooit vermoed het,” vervat hy in sy aksent wat soos musiek op ’n mens se ore val.
Maar dit is die energie en gevoel van die Operahuis wat Stef veral in vervoering het. “Dit is beslis een van die mooiste plekke waarin ek nog gespeel het. Dis een van daai plekke waar jy die spoke hoor loop,” kom dit driftig terwyl hy met sy bruingebrande hande beduie en op sy Moleskin-dagboek klop.
Ek kry hoendervleis.
Gisteraand se atmosfeerryke Bos-lied “Gebed”, wat eindig met ’n skip vol dooie matrose wat iewers op die groot see ronddobber, speel weer voor my geestesoog af en eggo in my ore. Dit begin met ’n onthoofding in Batavia en maak ’n draai deur Dan Sleigh se Eilande. Die kop begin praat . . .
Vir Dan Sleigh het Bos die grootste bewondering.
“Hy is in sy eie spasie. Dit is vir my wonderbaarlik dat ek iemand sien en voel dáár wil ek eendag wees. Waar hy is in sy kop.
“Hy is die vliegie op die muur wat doodgelukkig is omdat hy die vlieg is. Hy wil niks meer as om gewone mense se stories neer te skryf en te vertel nie. Oor goed soos die liefde en mense wat gewoon gemors aanjaag!”
Vliegie op die muur speel, is natuurlik vir dié man wat musiek “liefde maak op ’n spirituele vlak” noem, ’n gunsteling-tydverdryf om stof tot nadenke te oes. Voor hy weer in die ruimtes van sy kop swerf. Dié kop wat praat . . . en sing en sing en sing.