Indien 'n element met 'n lae elektronegatiwiteit soos natrium reageer met 'n sterk elektronegatiewe een soos chloor kan 'n elektron amper geheel aan die ander atoom oorgedra word. In hierdie geval staan natrium 'n elektron af en neem chloor dit oor:
Die positiewe en die negatiewe ione sal mekaar aantrek en in groot aantalle saam 'n kristalrooster opbou, wat in kombuis as sout gebruik kan word. Hierdie verbinding word as NaCl geskryf maar dit bestaan nie uit NaCl-molekule nie. Eintlik is dit NanCln waar n 'n baie groot getal is in die orde van die getal van Avogadro. In die kristal word iedere positiewe ioon deur party negatiewe ladings omring. By NaCl is dit ses, by ander soute soos CsCl is dit agt. Mens kan een paar buurione uitkies en dit 'n NaCl-motief noem, maar dit is willekeurig. Dit is dus nie juis om oor "een ioniese binding" (Eng: a bond) te praat nie. Ioonbinding is meer 'n kollektiewe saak.
Ioonbinding kan baie sterk wees, veral indien die ione 'n hoë lading het. Dit is te begryp vanuit Coulombs se we vir die potensiële energie:
Hierdie tipe binding word veral tussen atome met dieselfde elektronegatiwiteit aangetref. Hierdie tipe lei gewoonlik tot 'n molekulêre struktuur. Hierdie molekule kan soms in 'n kristal opgestapel word, maar hierdie molekulêre kristalle het vaak 'n taamlik lae smeltpunt. Indien die molekule klein is dan kan die verbinding ook 'n vloeistof of 'n gas wees.
Daar is 'n reeks teorie wat dit het probeer om te beskryf. Die nuwer teorieë beskryf dit beter, maar is minder eenvoudig en vereis die gebruik van sagteware en rekenaars en die kennis van wiskunde soos differensiaalvergelykings en groepteorie. Dit is hoekom die eenvoudiger teorieë steeds gebruik word. Van die teorieë is:
Die berekening van die bansstruktuur van 'n halfgeleier is eintlik net 'n uitbreiding van molekulêre-orbitaalteorie, behalwe dat periodieke randvoorwaardes in die berekenings in ag geneem word.
Die vryelektronteorie is die eenvoudigste en oudste teorie. Dit veronderstel dat die geleidingselektrone vryelik soos 'n gas deur die metaal kan beweeg. Indien dit waar is sou dit egter in alle rigtings van die kristal dieselfde beweeglikheid moet oplewer. Dit blyk eintlik net vir een metaal (sesium) min of meer waar te wees. Vir metale wat beter geleiers as sesium is soos silwer is dit egter glad nie waar nie.
Die berekening van bandstrukture is dieselfde kwantummeganiese metodes wat ook vir halfgeleiers toegepas word en dieselfde kan gesê word oor die DFT
Die bostaande drie bindingstipes is drie ekstreme. Daar is talle oorgangsvorme. Byvoorbeeld diatomiese molekule soos BrF sal 'n enkele binding het, maar omrede fluoor 'n hoër elektronegatiwiteit het as broom sal hierdie binding nie simmetries wees nie. Meer van die elektronwolk sal naar die fluooratoom getrek word en die binding word 'n polêre kovalente binding word. Dit is 'n oorgangsvorm tussen kovalent en ionies. In hierdie geval ontstaan 'n molekuul wat 'n elektriese dipool besit.