Die tema van die tegnologies-bedrewe god wat vir sy oortredings gestraf word, word oor en oor in die religieë van die antieke volkere herhaal – die onafhanklikheid en verwoesting wat die tegnologie bring, is immers onvergeeflik ... François Durand bekyk die lesse van die gode in die konteks van vandag se klimaatkrisis.
Die religieë van Europa en die Midde-Ooste bevat soortgelyke temas. Die waarskynlikste verklaring hiervoor is dat die kulture vanuit 'n gemeenskaplike voorouerlike volk ontstaan het waarin dié religieuse temas reeds bestaan het, of dat die temas vanuit 'n ouer kultuur oorgeneem is.
Die oorwinnaars word dikwels uitgebeeld as 'n jonger generasie gode wat deur die vorige groep verwek is.
Die oorlog van die superwesens dui waarskynlik op die paradigma-skuif in die religieuse verwysingsraamwerk toe die nuwe religie die voorafgaande een van die Bronstydperk vervang het.
Volgens die Grieke het die Olimpiërs die Titane verslaan. Volgens die Germane is die fertiliteitsgode, die Vanir, deur die oorloggode, die Aesir, verslaan.
Zeus het opdrag gegee dat Prometheus aan 'n rots vasgeketting word, en 'n arend het stukke van sy lewer uitgeskeur en geëet. Dit sou teruggroei, maar die volgende dag opnuut deur die arend uitgeskeur word. Prometheus sou dié straf vir sy liefde vir die mensdom vir ewig moes verduur – was dit nie vir Herakles nie, wat hom bevry het.
Soos ander mitologiese smede in Europese en Midde-Oosterse religieë was hy gebreklik. In die Griekse verwysingsraamwerk is enige gebrek as grotesk en veragtelik en as 'n vloek van die gode beskou.