Sers Jack Hurrell, RAF - Inligting
Sers Jack Hurrell, RAF
Sers Jack Hurrell, RAF, was op 5 Mei 1945 die agterste skut in Liberator G vir George van No.86-eskader toe sy U-534 in die Kattegat noordwes van Helsingör laat sink het.
Dankie aan David Williams vir die skenking van hierdie foto.
RAF -vlieënier se oorskot is gevind 76 jaar nadat hy in die Tweede Wêreldoorlog oor Arnhem neergeskiet is
Die oorskot van 'n 'verlore' Britse vlieënier is ontdek 76 jaar nadat sy vliegtuig in Holland neergestort het.
Vlugsersant William Hurrell is dood toe sy RAF Typhoon in September 1944 deur 'n vyandelike vliegtuig oor Arnhem in Holland getref is.
Daar is gesien dat die enkelsitplek-vegvliegtuig 12 km noord van die stad op landbougrond val.
Die inwoners het 'n krater diep in die grond gevind wat veroorsaak is deur die slag, maar geen teken van die vlieënier nie.
'N Soektog op die webwerf vier maande nadat die Tweede Wêreldwêreld 'n goue seëlring ontdek het met die voorletters' WH '.
F/Sgt Hurrell se naam is bygevoeg by die Runneymede -gedenkteken in Surrey, wat opgedra is aan die 20 000 geallieerde vlieëniers sonder 'n bekende graf.
Nou, sewe dekades later, het die Nederlandse owerhede die ongeluksterrein opgegrawe waar hulle geglo het dat F/Sgt Hurrell se vliegtuig begrawe is.
Hulle het bevestig dat hulle menslike oorskot gevind het asook die wrak van die vliegtuig wat die 21-jarige vlieënier gevlieg het.
Hoewel die liggaamsdele in 'n laboratorium vir DNA getoets word, is amptenare seker dat dit dié van F/Sgt Hurrell is.
'N Gedenksteen vir vlugsersant William Hurrell, 60 meter van die ongeluksterrein in Holland, is in 1999 onthul
Die uitslag van die ondersoek sal aan die Britse ministerie van verdediging voorgelê word.
'N Woordvoerder van die National Aircraft Wreck Recovery Program het gesê:' Die herstel- en identifikasiediens van die Koninklike Nederlandse weermag (BIDKL) het die sterflike oorskot verseker.
'Verdere ondersoek in die laboratorium in Soesterberg moet bepaal of die oorskot van die vermiste vlieënier F/Sgt William Hurrell afkomstig is.
'Die resultate sal aan die Britse ministerie van verdediging voorgelê word vir goedkeuring. Slegs dan sal die voorbereidings vir 'n herbegrafnisgeleentheid begin. '
Sedert hulle van die ontdekking in kennis gestel is, het F/Sgt Hurrell se familie, wat nou in Australië woon, na Holland gevlieg om aan hom 'n gedenkdiens deel te neem.
Hulle lê 'n krans en 'n stuk van die vliegtuig met die reeksnommer daarby.
'N Diens is gehou vir vlugsersant William Hurrell in Lochem in Nederland
Die groot niggie van William Hurrell, Brydie Hurrell en haar pa, Graeme Hurrell, vlieg uit Australië om die diens in Lochem by te woon
Hoewel die liggaamsdele in 'n laboratorium vir DNA getoets word, is amptenare seker dat dit dié van F/Sgt Hurrell is
Daar word nou gehoop dat F/Sgt Hurrell mettertyd behoorlik begrawe sal word in 'n gemerkte graf.
Sy grootniggie Brydie Hurrell, 'n 28-jarige onderwyser uit Victoria, Australië, het gesê: 'Ons het nog altyd geweet dat hy êrens oor Nederland neergeskiet is, maar sy broer en sy ma het nooit regtig oor hom gepraat nie.
'Toe ons van die bergingsprojek te wete kom, was ons verheug om te besef dat ons moontlik die antwoorde sou kry wat sy gesin nie kon kry nie - dat hy as vermoor in aksie gelys sou word eerder as om net te mis.
'Dit is belangrik vir ons, as 'n gesin en vir Bill dat hy die kans het om huis toe te kom. Dit is iets wat ons nooit gedroom het sou gebeur nie.
'Ons het 'n achtbaan van emosies beleef. Geluk dat dit gebeur.
'Dit is jammer dat hy al meer as 75 jaar daar is, dat sy ouers en broer nooit die bevestiging gekry het dat dit hy is nie, dat hy net 21 jaar oud is, wat net so jonk is.
Die onthulling van die begin van die oorloggrafte -soekprojek, teen die einde van verlede jaar
'Toe ons hoor dat die projek suksesvol afgehandel is en dat die oorskot van Bill gevind is, in afwagting van amptelike identifikasie, het ons groot verligting ervaar.
'Hy was nie meer verlore nie, maar gevind. Dit is vir ons belangrik, want hy wou sy deel in die oorlog lewer, waarvoor hy die uiteindelike offer gebring het.
'Hierdie nasionale projek om vermiste mans soos Bill op te spoor, is ongelooflik. Om die familie van hierdie mans af te sluit, is een van die eerbiedigste en eerbaarste dinge wat ons ooit in ons lewens beleef het.
'Ons is ewig dankbaar vir diegene wat ons gehelp het om dit te bereik.
'Dit het my gesin die sluiting gegee wat Bill se ouers nooit gekry het nie.'
Die projek het plaasgevind onder 'n nuwe Nederlandse regeringsprogram om vliegtuie uit die oorlog te red wat die oorblyfsels van die bemanning kan bevat.
Hulle het tot 50 ongelukke geïdentifiseer, met F/Sgt Hurrell's Typhoon as een van die eerstes wat opgegrawe is.
Navorsers van die Koninklike Nederlandse Lugmag het die landelike terrein by Eefde naby Arnhem gevestig waar die Typhoon neergestort het deur dokumentêre bewyse, insluitend ooggetuieverslae, in te samel.
Die grawe het drie weke geduur.
Daar is gesien dat die enkelsitplek-vegvliegtuig 12 km noord van die Nederlandse stad op landbougrond neerval. Op die foto: 'n tifoon in die lug
F/Sgt Hurrell, van Beckton, Essex, het gedien in die RAF se 175 -eskader wat die landing in Normandië ondersteun en daarna die geallieerde deur Frankryk, Holland en België.
Op 26 September 1944 - die dag na die verwoestende operasie Market Garden en die Slag van Arnhem - vlieg hy in een van ses tifone oor die stad op 'n verkenningsmissie.
Omstreeks 13:00 het die eskader onder 'n verrassingsaanval gekom deur 50 Duitse Messerschmitt Bf 109's en 'n groot hondegeveg het plaasgevind.
Verskeie 109's is afgebreek en F/Sgt Hurrell se vliegtuig was die enigste wat nie kon terugkeer nie.
Sy ouers, Sydney en Daisy, sterf sonder om die lot van hul heldeseun te ken.
Floris Oosterveld, 'n woordvoerder van die RNAF, het gesê: 'Die ondersteuning vir die redding van vliegtuie uit die Tweede Wêreldoorlog het die afgelope paar jaar toegeneem.
'Ons program fokus hoofsaaklik op die berging van wrakke met 'n groter kans dat bemanning steeds aan boord bly.
'Dit is egter onmoontlik om vooraf kanse en verwagtinge te bepaal. Natuurlik hoop ons opreg om oorblyfsels te vind, want dit help familielede en ander betrokkenes om hoofstukke af te sluit en vraagtekens na soveel jare weg te neem.
'Hierdie dienspligtiges, ongeag die kant of nasionaliteit, het vir iets groter as hulself geveg en verdien 'n laaste rusplek behalwe 'n ongeluk ...'
'N Fantastiese verhaal van hoe 'n RAF -bomwerper in die Tweede Wêreldoorlog neergeskiet is 74 jaar later gevind - danksy die foto's van die Duitse soldaat
DIE wrak van 'n RAF -bomwerper wat tydens die Tweede Wêreldoorlog neergeskiet is, is ontdek - danksy 'n Duitse soldaat se foto's van die ongeluksterrein.
Die Halifax is platgeslaan toe hy teruggekeer het van 'n bomaanval in die huidige Tsjeggiese Republiek in 1943.
Ses Britse vlieëniers het hul lewens verloor terwyl 'n sewende gevang is en die res van die oorlog in 'n krygsgevangenekamp deurgebring het.
Toevallig het 'n senior korporaal met huisverlof van die Russiese front af op die ongeluksterrein gestruikel en 'n paar foto's daarvan geneem.
Familielede van Alfred Rech het dit aan die historikus Erik Wieman oorhandig, wat vasbeslote was om die plek te identifiseer.
Hy het daarin geslaag om 'n bejaarde man wat die voorval gesien het as 'n seuntjie op te spoor, wat hom vertel het waar dit gebeur het.
Wieman (48) het die wrakplek gevind in 'n digte bos naby die dorpie Hassloch, naby Stuttgart, Duitsland.
MEES GELEES IN NUUS
MASKER DIE UITGAWE
Hy het op die oppervlak en ondergronds roes van vliegtuie, insluitend navigasietoerusting, aangetref.
Hy kon die vliegtuig as Halifax DK165 MP-E identifiseer aan die hand van merktekens en reeksnommers op die dele wat teruggevind is.
Van daar het hy die RAF -diensrekords nagegaan om die identiteit van die bemanning vas te stel en inligting oor die operasie waarop die mans was.
Hoewel die Oorlogsgrafkommissie van die Statebond die ses lyke opgegrawe en begrawe het in 'n militêre begraafplaas na die Tweede Wêreldoorlog, bestaan ​​daar amper geen dokumente rakende die ongeluk nie.
Wieman, 'n Nederlandse onderdaan wat in Duitsland woon, het nou die gesinne van al sewe Britse mans opgespoor en hulle sal 'n gedenkdiens by die ongeluk bywoon vir die onthulling van 'n gedenkplaat.
Hy het gesê: & quotDie manne daaragter sal nooit vergeet word nie. Dit is vir hul familielede.
Die webwerf is 30 meter van 'n pad af, maar u sou nooit weet dat dit daar was nie.
Die familie is baie bly. Hulle ken nie die webwerf of die storie hieragter nie. Dit was baie lonend. & Quot
Ken Webb, die 64-jarige neef van een van die vlieëniers, het gesê: "Dit gee die gesinne 'n mate van sluiting. Ons weet nou hoe die vliegtuig afgekom het en ons weet wat hul laaste oomblikke was.
"Ons is baie dankbaar vir Erik."
Die bemanning was vlieëniersvliegtuigsersant Kenneth Webb, bomvliegtuig Fl Sgt Jack Kay, kanonnier Fl Sgt Geoffrey Brown, vlugingenieur Fl Sgt Stanley Braybrook, navigator Fl Sgt Kenneth Williams, draadlose operateur Fl Sgt Allen Ross en kanonnier Fl Sgt Leslie Mitchell.
Ons betaal vir u verhale! Het u 'n storie vir die nuusspan The Sun Online? Stuur 'n e-pos aan [email protected] of bel 0207 782 4368
Ouers met dubbele rits kan vanaf AUGUSTUS ongeëntde kinders na die buiteland neem
Hierdie oggend -aanhangers in trane as ma met 3 maande oor om te wen, wen £ 2k vir die laaste partytjie
Rooi gesig Holly Willoughby erken dat sy nie broekies in die bed dra nie
Grealish en Bellingham MOET vir Engeland teen Tsjeggië begin, sê Mourinho
In 1942 het die ministerie van lugdienste die besluit geneem om 'n lys op te stel uit die rekords van die name van vlieëniers wat hul lewens verloor het as gevolg van die gevegte tydens die Slag van Brittanje [notas 1] met die doel om 'n nasionale gedenkteken te bou. Dit het die Battle of Britain -kapel by die Westminster Abbey geword, wat op 10 Julie 1947 deur koning George VI onthul is. 
Niks is amptelik gedoen om die kwalifikasies vir die klassifikasie van 'n vliegtuig van 'n Battle of Britain tot 9 November 1960 te definieer nie. AMO N850, gepubliseer deur die ministerie van lug, het vir die eerste keer die vereistes vir die toekenning van die Battle of Britain Star uiteengesit, en 'n lys van die 71 eenhede wat na bewering onder beheer van RAF Fighter Command was. 
In 1955 begin Flt Lt John Holloway, 'n dienende RAF -offisier, met 'n persoonlike uitdaging om 'n volledige lys van "The Few" op te stel. Na veertien jaar se navorsing het Flt Lt Holloway 2 946 name op die lys gehad. Van hierdie vlieëniers is 537 tydens die Slag dood of later sterf aan wonde wat opgedoen is.
Die Battle of Britain Memorial Trust, gestig deur Geoffrey Page, het geld ingesamel vir die bou van die Battle of Britain Memorial by Capel-le-Ferne naby Folkestone in Kent. Die gedenkteken, onthul deur koningin Elizabeth The Queen Mother op 9 Julie 1993, deel die webwerf met die Christopher Foxley-Norris Memorial Wall waarop 'n volledige lys van "The Few" gegraveer is. 
Meer onlangs is die Battle of Britain -monument op die Victoria Embankment in Londen op 18 September 2005 deur hul koninklike hooghede, die prins van Wallis en die hertogin van Cornwall, onthul. Die idee vir die monument is bedink deur die Battle of Britain Historical Society, wat daarna geld ingesamel het vir die bou daarvan. Die buitekant van die monument is bekleed met bronsplate wat al die geallieerde vlieëniers bevat wat aan die Slag deelgeneem het. 
Die RAF Escape Story van sersant Jack Marsden - Hoofstuk een
Agter: Geoff O'Brien (RAAF) middelste boonste skutter, Jack Marsden (RAF) vlugingenieur, Bill Watson (RAAF) seevaarder, Terence Kelly (RAAF) middel bo -skutter, vervang deur (sien inlas) Harry Pickford (RAF), vermoor toe die Lancaster neerstort. Voor: Eric Ashford (RAF) bomskieter, Garth Harrison (RAAF) vlieënier, Bob Haynes (RAF), draadlose operateur.
Dit is die verhaal van sersant Jack Marsden, 'n vlugingenieur in die RAF, wat saam met sy bemanning die nag van 3/4 Mei 1944 tydens 'n bomaanval op Mailly-le-Camp in die departement van l 'neergeskiet is. Aube, in die noorde van Frankryk.
Sy spanmaats was: Loodsbeampte Garnett Thomas (Garth) Harrison, RAAF (vlieënier) Sersant Ralph William (Bill) Watson, RAAF (navigator) Sersant Eric William John Ashford, RAF (bom doelwagter) Vlieënde beampte Geoffrey Vivian (Geoff) O ' Brien, RAAF (middelste bo -skutter) Sersant Robert Henry (Bob) Haynes, RAF (draadlose operateur) en sersant Henry (Harry) Pickford, RAF (agterskutter).
Jack is in 1978 op 53-jarige ouderdom oorlede. Sy dogter, Janet, rekonstrueer sy verhaal hier, met behulp van Jack se herinneringe, ooggetuieverslae en 'n verskeidenheid historiese bronne wat die leser in staat stel om die omstandighede in die oorloggeteisterde Frankryk in 1944, waarin 'n negentien in 'n negentien jaar waarin 'n negentien lewensvatbaar was, lewendig voor te stel. -jarige RAF-vlieënier het hom gegooi …… ..
Woensdag 3 Mei 1944, 21.15 uur ………….
... en 'n vier-en-twintigjarige Australiese vlieënier van 166 eskader, Garth Harrison, klim in die kajuit van sy wagende Lancaster by die Kirmington-lugbasis in Lincolnshire. Hy is een van vier-en-twintig 166 vlieëniers wat hul bemanning gereed maak vir die opstyg daardie warm, vroeë lente-aand. Maar in totaal sou 173 Lancasters van 1 groep, waartoe Garth se 166 eskader behoort, 173 Lancasters van 5 groepe die lug in volg. Hulle bestemming? Mailly-le-Camp, 'n voormalige Franse leërkamp wat deur die Duitsers oorgeneem is as 'n opleidingsbasis vir sy Panzer Tank Batallions en wat 140 kilometer oos van Parys geleë is. Benewens 'n tenkopleidingsveld, was daar 'n skietbaan, werkswinkels en verblyf vir 5 000 troepe. 'N Strategies belangrike teiken in die aanloop tot die beplande landings op D -dag ...........
By verspreiding lyk die wagende vliegtuig dreigend teen die naghemel, en hul kajuit styg amper twintig voet bo die teerpad. Die groen en bruin skaduwee van die boonste oppervlaktes het plek gemaak vir mat swart flanke en onderkant; die vier Rolls-Royce Merlin-enjins breek die vlerke. Dan wag daar nog meer vir die bemanning, terwyl die vlieëniers die geleentheid aangryp vir 'n laaste rook terwyl die naghemel donker word en dan ligter word as die maan opkom. Baie om oor na te dink en na te dink terwyl die minute stadig verbygaan. Baie vlieëniers was van mening dat dit die lang ure van wag en verwagting was wat hulle meer as enigiets anders as wat met hulle gebeur het, in die lug getref het. Dit, tesame met die berekening van die kans dat hulle die komende reis kan oorleef. Die normale verlieskoers was nooit minder as 5%nie, of een vliegtuig uit elke twintig was gedoem vir elke operasie. U hoef nie 'n genie in wiskunde te wees om te bereken hoe die kans op u persoonlike oorlewing teen u was tydens 'n toer van dertig operasies nie.
Om die saak nog erger te maak, was die bemannings van Mailly daardie aand onderhewig aan die 'een derde van 'n op' -reël wat in die lente van 44 ingestel is toe Bomber Command se vroeë ervarings teen die Franse doelwitte en die swakheid van die Luftwaffe se reaksie, het die bevelvoerders daarvan oortuig dat daar 'n mate van 'veiligheid' is by die afvlug van Franse teikens.
Op die sein het Garth die vlieënier en Jack Marsden, die negentienjarige vlugingenieur, in die romp van die Lancaster geswaai en die Merlin-enjins een vir een begin. Garth was hoog in die kajuit, Jack, langs hom aan sy regterkant.
Jack, saam met die res van sy bemanning, is op 21 Maart 1944 na sy eskader in Kirmington gestuur. Hy was die seun van 'n Yorkshire -steenkoolmynboer, maar het die Hemsworth Grammar School bygewoon en nog lank genoeg gebly om sy skooldiploma in 'n aantal vakke. Hy sou sy pa nie in die put volg nie. Hy is aangestel as klerk by die spoorwegkantore van LNER (London-North-Eastern Railways), maar het by die vroegste geleentheid by Doncaster aangesluit. Nou is sy gespesialiseerde opleiding as vlugingenieur, wat hy by No.14 ITW (Initial Training Wing) in Bridlington begin het en voltooi het by nr. 4 Skool vir Tegniese Opleiding by RAF St Athan, verby.
Buiten Garth en Jack, sit Bill Watson, Australiese navigator, een-en-twintig, wat gebuig oor 'n afgedekte tafel gewerk het, aangesteek deur 'n hoekige lig. Agter hom was Bob Haynes, drie-en-twintig, draadlose bestuurder, sy rug na die grootste deel van die hoofspar tussen die vlerke, wat 'n middellyfversperring in die middel van die romp gevorm het. In die neus van die vliegtuig was Eric Ashford, die een-en-twintigjarige bomskieter wie se 'aanval'-posisie oor die voorste ontsnappingsluik gespan was. Toe bomme gestuur is, was hy vry om te kyk vir vegteraktiwiteite vanuit die astrodoom en is hy ook opgelei as 'n kanonnier, sodat hy die twee voorgeweer kan beman om die ligte skutskutters op lae vlakke te laat skrik.
Die middelste boonste rewolwer is beset deur Geoff O'Brien, Australiese lugskutter, een-en-twintig en die agterste rewolwer deur Harry Pickford, 'n maand jonger as Jack op negentien jaar en vyf maande. Hy was moontlik die 'baba' van die bemanning, maar hy was verantwoordelik vir die bemanning van vier .303 Browning -masjiengewere, weggesteek in sy geïsoleerde en kwesbare agtertoring.
Die bemanning was besig met hul tjeks voor die vlug. Jack het sy vliegtuig se logboek begin invul en verduidelik hoeveel brandstof in die tenk is, en let op oliedruk. Toe Garth die enjins aanskakel, was daar verdere besonderhede wat in die logboek ingeskryf moes word, wat die werking daarvan tydens die opwarming aanteken. Uiteindelik onderteken Garth, as bevelvoerder van die vliegtuig, 'n inspeksie voor die vlug aan die buitekant van die Lancaster en die kontroles, en vorm 700 onderteken wat bevestig dat die vliegtuig al die inspeksies van die grondpersoneel ondergaan het en geskik was om te vlieg.
Jack praat oor die interkom:
'Ingenieur vir vlieënier. Agterklep gesluit en veilig. OK om te taxi. '
Garth beduie aan die grondpersoneel om die blokkies te laat gly en maak sy venster toe.Regoor die vliegveld het die vier-en-twintig Lancasters gedetailleer vir die aanval op Mailly-le-Camp in beweging gekom en stadig om die omtrek gestamp tot aan die einde van die aanloopbaan. Byna wag terwyl die voorste Lancasters een vir een vinnig opeenvolg. Uiteindelik staan ​​Garth volgende aan die beurt, sien hy die groen lig wat aandui dat sy Lancaster aan die beurt is om op te styg en stuur die swaar belaaide vliegtuig (vervaardiger se ID-nommer, ME 749) langs die aanloopbaan.
Daar is besluit dat die Mailly-operasie uitgevoer sou word deur gebruik te maak van die puntetegnieke op 'n lae vlak om te merk en te vervolmaak deur die vleuelbevelvoerder Leonard Cheshire, wat 617-eskader gelei het, beter bekend as 'die Dambusters'. Dit was 'n moeilike teiken om te slaan, en die laaste ding wat die POF wou hê, was om Franse ongevalle in die omliggende dorpe op te doen. Cheshire, tesame met die ex-Pathfinder-bemannings wat nou verbonde was aan 5 groepe, sou die punte van die bom noukeurig merk, voordat die hoofmag uit ongeveer 'n gelyke aantal Lancasters uit beide 5 en 1 groepe opgeroep is om te bombardeer. Die hoofmag by hierdie geleentheid sou dus byna 350 Lancasters beloop, verdeel in twee 'golwe' van aanval.
Cheshire was self in beheer van die nasienwerk en is daarom aangewys as 'Marker Leader'. Toe hy heeltemal tevrede was met die nasienoperasie, sou hy as sodanig met 'n ander groepsbeampte, vleuelbevelvoerder Laurence Deane van 83 eskader, kommunikeer, wat as 'hoofmagbeheerder' aangewys is en wat slegs die twee golwe van Lancaster -bomwerpers sou inroep wanneer Cheshire het sy tevredenheid met die merk meegedeel. Nog 'n 83 eskadervlieënier, eskaderleier Neville Sparks, sou as 'adjunk -beheerder' optree as Deane neergeskiet word of meganiese probleme ondervind.
Die aanval sou op 00.01 uur begin het. Dit was die tyd toe die vleuelbevelvoerder Leonard Cheshire as merkleier begin met sy pogings om die mikpunte vir die hoofmag akkuraat te merk. Hy sou na die regte gebied gelei word deur nabyheidsvlamme wat drie minute vroeër om 11.58 uur gedaal is deur Mosquitos wat met die 'Oboe' -navigasiestelsel toegerus was, en die hele gebied sou ook verlig word deur verligte fakkels wat die taak sou maak om die mikpunte te merk makliker.
Twee hoofdoelwitte is gekies. Die eerste, in die suidooste van die belangrikste blokke barakgeboue, sou gebombardeer word deur Lancaster-spanne van 5 groepe, wat die eerste golf vliegtuig sou wees. Bomaanvalle deur 5 groepe was van plan om ses minute van 00.06 uur tot 00.12 uur te duur. Die tweede mikpunt, noordwes van die hoofblokke van barakgeboue, sal gebombardeer word deur Lancaster-spanne van 1 groep, wat die tweede bombarderingsgolf nege minute na 5 groep, tussen 00,21 uur en 00,26 uur, sou begin. Die nege minute verloop van die bombardement was om die doel van die doelgroep van een groep te merk. Jack se eskader, 166, was deel van 1 groep en sou dus in die tweede golf bomwerpers wees.
Nadat ons besluit het dat die bombardement in twee golwe van net meer as 170 Lancasters van onderskeidelik 5 Group en 1 Group uitgevoer sou word, en vasgestel het dat die bomwerpers nie ingeroep moes word om te bombardeer tot Cheshire nie, aangesien Marker Leader absoluut tevrede was dat die bom rigpunte is tot sy tevredenheid gemerk, 'n paar maniere om die Lancasters in toom te hou terwyl hulle wag vir die bevel om te bombardeer. Dus is die Lancaster -vlieëniers ingelig om op pad te gaan na 'n byeenkomspunt wat gekenmerk is deur geel teikenaanwysers, waar hulle hulself sou toewy aan die draai van linkerhand terwyl hulle wag op die opdrag om in te gaan en te bombardeer.
Teen 22.25 uur was alle bomwerpers in die hoofmag in die lug. Deur gereeld te klim, vlieg die Lancasters uit al die verskillende basisse wat bomwerpers vir die operasie verskaf, byna suidwaarts na die eerste keerpunt by Reading, wat 'n gereelde bymekaarkomplek vir RAF -bomwerpers was. Dit was hier dat die eskaders van Lancasters op hul beurt bymekaarkom en op hul toegelate hoogtes en snelhede in posisie posisioneer om twee afsonderlike bomwerperstrome te vorm wat na Mailly gebind is. Hulle het suidoos verder oor Beachy Head gegaan en na die Franse kus gegaan, ongeveer tien kilometer noord van Dieppe.
Teen die tyd dat Jack's Lancaster Mailly nader, was daar 'n redelik groot en sigbare idee van waarheen hulle op pad was-lewendige geel teikenwysers wat uit die naghemel loop, was 'n byeenkomspunt twee-en-twintig kilometer noord-noord-wes van Mailly. , naby die dorp Germinon. As hulle deur die naderende bomwerpers so duidelik gesien kon word, sou hulle sekerlik ewe sigbaar wees vir die Duitse weermag op die grond - dit sou nie lank duur voordat die nagvegters van die Luftwaffe geskarrel het nie.
Daar is baie geskryf oor die Mailly -aanval en die redes vir die debakel wat dit blyk te wees. Belangstellende lesers kan na die boek van Cur Currie, 'Battle Under the Moon', kyk of die kort verslag van Max Hasting in sy boek 'Bomber Command' lees. Die Duitse nagvegters uit die nabygeleë basisse het genoeg tyd gehad om in die lug te kom en verwoesting te veroorsaak, terwyl hulle oor die bymekaarkomplek aangehou is terwyl hulle wag op die bevel om hul bomme te laat val. Die vertraging in die oordrag van die opdrag om in te gaan en bom te veroorsaak, is veroorsaak deur 'n katastrofiese ineenstorting in beide Morse en radiokommunikasie.
Baie Lancasters is gevolglik deur Duitse vegvliegtuie agternagesit en neergeskiet voordat hulle hul bomvragte kon aflaai. Verskriklike ontploffings vul die lug toe Lancaster nadat Lancaster uit die lug gewaai is. Alhoewel geen Franse burgerlikes dood is deur die bomme wat deur die vliegtuig laat val is wat daarin kon slaag om na die teikengebied te kom nie, is sommige gesinne dood toe puin van vliegtuie wat op hul huise geval het.
In totaal is vier-en-veertig vliegtuie tydens die operasie neergeskiet, waaronder veertien Lancasters van 5 Group en agt en twintig Lancasters van 1 Group, die swaarder verliese van 1 Group was verantwoordelik vir die langer tyd wat hulle moes spandeer om die vergadering punt. Een muskiet en een Halifax is ook verlore. Dit was gelykstaande aan byna 260 sterftes plus nog 60 vliegtuie wat lewendig gebal het.
Jack Marsden se Lancaster, wat deel uitmaak van 1 groep, was gedwing om oor die bymekaarkomplek te wag terwyl hulle wag op die opdrag om te bombardeer. Dit moes 'n stresvolle wag gewees het. Elke Lancaster was belaai met 'n 'Cookie' van 4000 pond en vyftien of sestien 500 pond - baie hoë plofstof as 'n bemanning die ongeluk sou tref voordat hy sy bomlading laat val.
Vyf en twintig minute na middernag lê Eric Ashford, bomskieter, in die neus oor sy Mark XIV-bomgesig. Navigator, Bill Watson en die draadlose operateur, Bob Haynes, het waarskynlik tydelik hul werkstasies verlaat om by die skutters aan te sluit om hul oë te versorg vir roofvegters, die kwesbaarste oomblik van almal. Die hele bemanning sou hul gesamentlike asem opgehou het toe Eric sy instruksies aan Garth gegee het: 'Links, links ... ..regs 'n bietjie ... ..vas ...' Dan sou daar 'n skielike 'twang' onder hulle gewees het en 'n 'Bomme weg' uit die neus. Vir 'n paar sekondes hou hulle koers totdat die foto-flits uit die vliegtuig val en ontplof om die lug te lig vir hul mikpunt-prentjie, waarsonder die reis nie vir hul toer kon tel nie.
Nadat hy die doelwit suksesvol gebombardeer het, het die vlieënier suidwaarts weggehou, weg van Mailly totdat hulle die volgende draaipunt tien kilometer verder bereik het, naby die stad Troyes. Die plan was toe om na stuurboord te draai en weswaarts verby Fontainebleau te vlieg en op pad te klim om 12.000 voet terug te kry. Op 'n punt suid van Parys sou hulle dan tien grade noord draai en 160 myl vlieg tot naby Flers, en dan noordwaarts om die kus by Arromanches oor te steek. Die kruis-kanaal-been sou hulle by 'n landing by Selsey Bill gebring het, en van daar af sou hulle teruggekeer het na Kirmington.
In die geval het Jack's Lancaster net tot by die lug wes van Troyes gekom.
Omstreeks 00.35 uur, ongeveer vyf minute of so nadat die bemanning hul bomlading oor Mailly, agterskut, afgelaai het, het Harry Pickford se stem skielik oor die interkom ingebreek en die vlieënier meegedeel dat hy 'n Duitse vegvliegtuig agter gesien het. Garth het die vliegtuig onmiddellik in 'n reeks maagkurk -manuskripte gegooi in 'n poging om uit die vegter te ontsnap. Ten spyte van sy gewig en grootte was die Lancaster hoogs wendbaar, en het hy dus 'n kans gehad om sy agtervolgers te ontwyk. Ondanks die poging vir ongeveer tien minute, het die bemanningslede skielik uitbrake van masjiengeweer van die agterste skut gehoor en daarna 'n kort vlaag vuur van die vyand wat die Lancaster -romp getref het.
Daar was geen tyd om te verloor nie. Die Lanc was aan die brand en sou nie veel langer sy hoogte kon handhaaf nie. Die verstomde bemanningslede het toe die kaptein se skerp bevel gehoor om uit te baal en hulle in aksie te versnel.
Eric Ashford was in die neus van die vliegtuig, bo die voorste ontsnappingsluik. Dit was sy taak om dit oop te maak. Hy spring, gevolg deur Jack en daarna Bill Watson. Hy onthou later hoe hy Bob Haynes sien gereedmaak het om onmiddellik agter hom aan te spring, en dat Garth sy valskerm aan gehad het. Al hierdie vyf bemanningslede het suksesvol deur die voorste ontsnappingsluik gebal. Die twee kanonne aan boord, wat verder in die romp geleë was, moes hul eie ontsnappingsroetes volg. In die geval het slegs Geoff O'Brien, die Australiese middelste skutter, daarin geslaag om veilig uit te kom, hoewel hy, net soos Eric Ashford, deur die Duitsers gevang sou word kort nadat hy gebalanseer het en die res van die oorlog as 'n krygsgevangenskap sou deurbring. Geen geluk vir Harry Pickford, die agterste skutter nie. Hy is óf noodlottig in die vliegtuig geskiet, óf so erg beseer dat hy nie uit die agterste rewolwer kon ontsnap nie. Hy het saam met die Lancaster gegaan en sy oorskot is begrawe in die kerk in St Maurice-aux-Riches-Hommes, voordat dit in 1972 na die Britse militêre begraafplaas in Terlincthun, Pas de Calais, oorgeplaas is.
Hierdie verhaal is namens die dogter van Jack Marsden se dogter Janet by Becky Barugh van die BBC Radio Shropshire CSV Action Desk aan die People's War -webwerf voorgelê en is met haar toestemming op die webwerf gevoeg. Die skrywer verstaan ​​die bepalings en voorwaardes van die webwerf ten volle.
Sers Jack Hurrell, RAF - Geskiedenis
Die neuskuns was op die verhoog en is nou in die hoofkantoor van Windsor en Eton van die Royal Air Force Association.
Met dank aan die Royal Air Force Marham Aviation Heritage Centre.
Vermelding in versendings - nr. 115 eskader - Toekenning van krag 20 April 1943 volgens die London Gazette van daardie datum en AFRO 2198/43 gedateer 29 Oktober 1943.
Gebore te Hughton, Saskatchewan, 20 September 1922.
Aan No.115 Eskader, 13 September 1942. Op 28 Desember 1976 afgetree.
Op 'n nag in Maart 1943 het hierdie beampte 'n vliegtuig aangestel wat gedetailleer was om Berlyn aan te val.
Terwyl hy oor die stad was, was sy vliegtuig in soekligte gehou en onderhewig aan intense en akkurate vuurvliegtuie.
Die bomwerper is herhaaldelik getref en een van sy enjins is beskadig. Onverskrokke,
Flight Lieutenant Avant het sy bomaanval uitgevoer presies soos beplan,
sy bomme met presisie los.
Deur vaardige ontwykingstaktieke het hy daarna daarin geslaag om die bomwerper uit 'n gevaarlike situasie te stuur, alhoewel hy sodoende
dit het verdere skade opgedoen en 'n bietjie hoogte verloor.
Byna toe die koers ingestel is vir die huiswaartse vlug, bars die beskadigde enjin in vlamme. Pogings om die vuur te blus was suksesvol en met goeie lugvaardigheid het hierdie kaptein die beskadigde bomwerper na 'n vliegveld in die land gevlieg.
Terwyl dit oor die vliegveld was, het een van die hawe -enjins gebrekkig geraak, maar Flight Lieutenant Avant het 'n meesterlike landing gemaak met twee enjins wat nie diensbaar was nie.
Hierdie offisier het ten alle tye hoë moed en uitnemende vasberadenheid teenoor die vyand getoon.
Op die voorste ry: onwetend, het sers. ?
Laat weet ons as daar iemand is wat hierdie persoon herken. Dankie.
My liewe vriende en onthou, wees veilig.
115 Eskader, 42 September - 43 Mei
514 Eskader, 44 Oktober - 45 September
90 Eskader, 45 September- 46 April
My ma se neef, Stanley Percy Clark, was die vlieënier van die vliegtuig waarin hy, Alfred Dowsett en die res van hul bemanning neergeskiet en
alle KIA op 4 Desember 1943 terwyl hulle hul MkII Lancaster (115 Squadron DS765 KO-A) op 'n aanval na Leipzig.
Hulle is ongeveer 'n maand vroeër in die koerant geplaas, nadat hulle albei met die DFM bekroon is, nadat hulle in hul Stirling (EH-694 /620 Sqn) aangeval is,
met Alfred wat die aanvallende nagvegter neergeskiet het, maar nie voordat die agterskutter dood is en die vliegtuig met 'n enjin uitgeskiet het nie,
Percy het die vliegtuig daarna na RAF Station Chedburgh teruggebring.
Ek het hul graf in die Berlyn besoek, en net toe hulle saam vlieg, word hulle saam langs mekaar gelê.
Flt Sgt AP Clarke, kaptein (vlieënier)
Sersant H M Butcher, (Flight Engineer) RCAF
Agt Watkins, (navigator)
Sersant G A Kirby, (lugbomwerper)
Sersiel R C Rigg, (Wireless Air Gunner)
Sers A W Dowsett, (middel -bo -skutter)
Flt Sgt K A Langley, (Rear Gunner) RAAF 4117896, begrawe Brookwood Military Cemetery
Was onderskeidelik vlieënier en middel-bo-kanonnier van 'n vliegtuig wat een aand in Oktober 1943 op Frankfurt sou aanval, en albei is bekroon met die Distinguished Flying-medalje.
Kort nadat die bomme op die teiken losgelaat is, is die vliegtuig aangeval deur 'n vegter terwyl dit in die soekligte verlig was. Die bomwerper is getref deur die vyand se masjiengeweer, wat baie skade opgedoen het en die agterste skut (Sgt. Langley, 24 jaar oud - RAAF 417496) is dood. Ten spyte hiervan het vlugsersant Clark die aanvaller koel en vaardig uitgevoer.
Sersant Dowsett is dus in staat gestel om die vyandelike vliegtuie te betrek wat hy met 'n verwoestende vuurvuur ​​neergeskiet het. Alhoewel een enjin nie diensbaar was nie, het vlugsersant Clark die beskadigde bomwerper na die basis gevlieg.
Hierdie vlieëniers het groot moed, vaardigheid en koelte getoon. Prent (uitgereik 1943) toon -
VLUG SGT. STANLEY PERCY CLARK en SGT. ALFRED WILLIAM DOWSETT.
Bron: via Mike Lavelle - www.iwm.org.uk/collections.
Foto's Heverlee -begraafplaas, besoek die grafte van die bemanning van Lancaster HK 542.
Dit is vandag sy verjaardag, ons wens hom 'n fantastiese 96ste gelukkige verjaardag toe in hierdie bisarre tye.
Daarom sê ons almal vir u Geoff Payne van al ons vriende van 115 Squadron. Dankie Geoff vir wat u vir ons gedoen het en vir u fantastiese diens.
Ons wens u 'n wonderlike gelukkige verjaardag toe Geoff. Geniet jou dag.
ons bedank graag vir Mellissa Shepherd vir die verteenwoordiging
die 115 Eskader in Witchford vandag op Herinnigingsdag.
Van al ons vriende wêreldwyd Mellissa.
115 Squadron Crew van lancaster MK II KO-L DS624,
East Wretham 1943.
Sers. E. "Ted" Smith 944 - Rear Gunner,
F/O. George G. Eduards - Navigator,
F/L. A. F. "Al" Avant, DFC - Kaptein,
P/O. Fred Skinner - W/T. Operateur
Sers. W. "Bill" Hocking - Mid Upper,
Sers. Johnny Hargreaves - Flt. Ingenieur,
F/S. L. "Len" Kennedy - Air Bomber
Die Lancaster is op 7 Junie (?) 1943 na die 426 -eskader by Linton op Ouse oorgeplaas en daarna op die vlug van 1679 op East Moor op 8 Augustus 1943. Op 24 Desember 1943 het dit neergestort en op 12 Januarie 1944 het die klag van die hand gewys.
DFC F/L. A. Avant. RCAF/J.10503,
missie 29/30 Maart 1943, teiken Berlyn.
The London Gazette Of VRYDAG, die 16de van APRIL, 1943
Een bemanning het op 29/30 Maart vermis geraak, Lancaster Mk II - DS625 KO -W , word hulle onthou op die Runnymede -gedenkteken.
Hierdie foto wys L.A.C.W. (Hoofvliegtuigvrou) Jennie King verblind
deur die helder somer se sonskerm het die personeel van die beheertoring die hondjie aangeneem.
Jenny het in die Met gewerk. Kantoor wat op die grondvloer van die
beheertoring en toon 'n interessante uitsig op die vliegveld in Witchford.
Foto van, F/O Boston Douglas James - WOP - Diensnr: 132413 Ouderdom: 23 - RAFVR
Seun van Arthur Henry Eaton Boston, en van Florence Elizabeth Boston van Greenford, Middelsex.
Begrawe te Berlyn Berlyn 1939-1945 Oorlogsbegraafplaas - Graf 9.E.9
Gavi Hall RCAF, agterskutter 2 Julie 1943.
Met dank aan Royal Air Force Marham Aviation Heritage Centre.
Op 2 Julie 1943 is die operasie om 2305 uur gestaak.
14 vliegtuie is die volgende dag vir sending op Keulen toegewys, Gavi's was 'n lid van hierdie bemanning,
Lancaster Mk.II. - P. DS660. - op 00,10 / af 04,40 uur.
P/O. M. W. Coles - Kaptein
F/O. O. Farrell - 2de vlieënier
P/O. J. A. Woof - Navigator
Sers. Trotse E. - W/T. Oprtr.
F/S. Coton W. - Lugbomwerper
Sers. Scharpe A. - Midde -bo
Sers. Hal G. - Agterskutter
Sers. Marshall A. - Flt. Ingenieur
Op hierdie missie Lancaster Mk II - DS662 KO -L was verlore, een oorlewende,
Sers. Shevels, wat POW geword het
Ek het ongelukkig geen name van hierdie mense nie
en ek vermoed dat hierdie foto in Witchford geneem is.
Laat weet ons as daar iemand is wat hierdie mense herken.
Hieronder, een van hul missies, 22 Februarie 1945.
Dr John Leonard Snyder (87) van Austin is op 11 Mei 2010 oorlede.
Hy is gebore vir Nick en Dorothy Kokinakos, 17 Februarie 1923, in Vancouver, B.C. John het albei sy ouers op 'n vroeë ouderdom verloor en het grootgeword tydens die Groot Depressie, meestal onder toesig van sy ouer broer, Conn Kokinakos, wat in 2008 oorlede is. dien as vlieënier vir die Royal Canadian.
Air Force, het sy B.S. aan die Universiteit van British Columbia in Vancouver, gevolg deur sy meestersgraad en daarna sy PhD aan die McGill University behaal.
Hy trou met wyle Trudy Stock (van Hamburg, Duitsland) en hulle woon saam in Kanada voordat hulle in die 1950's na Long Beach, Kalifornië, verhuis om by Shell Oil and Development Company te werk.
John is later na Houston oorgeplaas as 'n senior navorsingschemikus waar hy gebly het totdat hy in 1985 afgetree het.Tydens sy ampstermyn by Shell was sy navorsingspan verantwoordelik vir die ontwikkeling van vooruitgang op die gebied van sintetiese rubber wat uit die petrochemiese industrie ontwikkel is. Die werk van sy span het gelei tot die ontwikkeling van dertien afsonderlike patente, die meeste met toepassings in die motorbedryf.
Nadat hy afgetree het, het John die wêreld vol gereis en besluit dat dit die beste plek op aarde is, en het hom vroeg in die negentigerjare in Port Townsend, WA, gevestig. Daar was hy 'n inwoner van Cape George Colony, meester tuinier betrokke by verskeie gemeenskapstuine, toegewyde vrywilliger, visbank, boomplanter en het nooit 'n PT -familieportret gemis nie. Hy was mal daaroor om die Larry Scott -roete te stap, tyd in die biblioteek deur te bring en as vrywilliger by die Wooden Boat -fees te werk. In 2007 bereik hy sy doel van 100 vrywillige ure. In 2008 verhuis hy na Austin om nader aan die familie te wees. John was 'n ywerige reisiger en lewenslange lid van Hostelling International.
Hy was mal daaroor om tyd saam met sy twee dogters en kleinkinders deur te bring, tuin te maak, te kook, te stap en berge te klim. Hy klim die berg Kilimanjaro in Afrika net voor sy 70ste verjaardag.
Hy was baie trots op sy tyd in die RCAF en was dol daaroor om familie te verhaal met verhale van sy een-en-dertig suksesvolle missies in sy Lancaster-bomwerper. John word oorleef deur sy twee dogters: Angela Snyder van Seattle, en Tiffany Hofeldt en man Brian, van Buda. Hy word ook oorleef deur twee kleinkinders Harlan en Van Hofeldt. In plaas van blomme, versoek die familie dat skenkings aan die Natuurbewaring gemaak word.
Ken het voor die oorlog in die dorp Sutton, 6 myl van Ely, gewoon.
Na die oorlog word hy onderwyser by die Silver Street Boys School in Ely.
F/L. Ken Holt, oorlede Desember 2013, 91 jaar oud.
Bron: Soham Grammarians : Andrew Kenneth Holt DFC.
Hier is 'n keur uit die versameling van John Steel,
My oom Harold Taylor DFC en Bar was in 115 Squadron. Ek het sy logboeke en al sy medaljes, plus sy Cap Jacket en 115 Blazer (Crimson and Yellow Strips).
AANVULLING TOT DIE LONDENKOERANT, 17 NOVEMBER, 1944 5283
Harold TAYLOR (176917), R.A.F.V.R., 115 vierkante meter.
Hallo, my naam is Ashley Woods, ek is 'n kleinseun van James Mills wat gedurende sy lang RAF -loopbaan gedien het as agterskut by 115 Squadron gedurende 1941, met die rang van vlieënier.
My oupa het van 1928 tot 1961 in die RAF gedien.
Hy is tussen Januarie en Julie 1941 by die 115 -eskader geplaas en het gedurende daardie tyd 16 werkopdragte uitgevoer volgens sy logboek. Daar is egter 'n paar afwykings tussen sy logboek en die amptelike RAF -rekords wat ek probeer ondersoek.
Gedurende daardie tyd verdien hy ook sy DFC op 'n sending na Brest in Februarie 41.
As deel van my deurlopende en uitgebreide navorsing het ek sy logboeke uiteindelik van 1936 tot 1961 gedigitaliseer na Excel (voor 1936 ontbreek logboeke ongelukkig).
Dit sal verbasend wees om iemand te vind wat ook 'n verband het met die spanne waarmee hy gedurende daardie tyd gevlieg het.
Ek weet dat hierdie inligting reeds op ander bladsye op u webwerf verskyn, maar ek het gedink dat die werklike logboekbladsye van belang kan wees. U sal die groot aantal vliegure sien wat my oupa teen die begin van 1941 al aangeteken het, ongeveer 2 000. Dit is omdat hy in 1928 by die RAF aangesluit het, oorspronklik as 'n torpedomontwerper, so baie ervaar het met die begin van die oorlog. Hy was 33 jaar oud toe hy by 115 aangewys was, dus sou hy baie ouer gewees het as die meeste van die vliegtuigbemanning waarmee hy gevlieg het.
Ek glo dat sy dienstyd met 115 Squadron deel was van sy tweede toer.
Ek verstaan ​​uit die gesin dat dit was omdat hy na sy eerste toer (logboek verlore - geen rekords) gedurende 1939/1940 'verveeld' geraak het met grondpligte en sy meerderes oortuig het om hom nog 'n kans te gee vir aktiewe diensvlieg, vandaar sy gehegtheid aan die beroemde 115 Eskader.
Ek was gelukkig om te besoek waar hy ongeveer 7 jaar gelede saam met al sy 5 kinders saam met sy 5 kinders by RAF Marham op Family Day was. Hulle kon hul vaders se naam op die eerbewysbord van die 115 Squadron in hul hoofsaal sien vir sy DFC.
Op die herdenking van die Slag van Brittanje is hier een van my pa se foto's met die titel 'Marham', maar ek weet nie wie of wanneer nie.
Vandag, 80 jaar gelede, het hy (as navigator) en die bemanning van T2509 wat deur F/O Beer en sers Morson bestuur is, om 01.30 uur na RAF Marham teruggekeer nadat hulle die spoorvervoer van Bruxelles gebombardeer het.
Wellington Mk IC - T2509 - KO -W het op 14/15 November 1940 verlore gegaan.
Dit is aangemeld deur hul eie W/Op. Sers. Cleverley wat dit gedwing het om in die see te beland.
Die bemanning is daarna opgetel en 5 is gered. Die 2de vlieënier, sers. Dean, is ongelukkig verdrink.
Sers. Morson - vlieënier, en sers. Desmond - WOP., Is bekroon met die DFM.
Jack het die tyd in die Noordsee oorleef terwyl hy met 115 eskader vlieg, en daarna 'n tweede toer met 7 pff -eskader afgesluit.
Pas, goed en steeds ry, pas Jack by sy pa "ou rimpel" wat in albei die wêreldoorloë gedien het.
Bron: The New Zealand Bomber Command Association. (10 September 2020)
Biografie deur Kim Newth.
Volgens die aanhaling van die Distinguished Flying Cross op 12 April 19431 was die vlieënde offisier Jack Marshall 'n opregtheid en begeerte om die vyand te betrek.
'N Suksesvolle operasionele loopbaan as lugskutter het ook 'n prys opgelewer, wat die reserwes van moed en uithouvermoë uitput deur baie lang ure se vrees, verdoofde koue en moegheid by lewensgevaarlike uitstappies.
Kan iemand my vertel watter toerusting dit is? Dit behoort aan 'n Wellington 1C, wat op 17 November 1940 neergeskiet is.
Met hierdie missie was ook verlore:
Wellington Mk Ic - T2606 KO -H
neergestort in Bircham Newton, UK, 1 slagoffer.
Dankie vir u navraag oor die item wat van 'n Wellington IC -ongeluksterrein herstel is.
Dit lyk seker asof dit deel uitmaak van 'n Mk. IXA Course Setting Bomb Sight, wat, met die uitsondering van 5 groepsvliegtuie, die standaard sig was wat op Bomber Command -vliegtuie gebruik is tot die bekendstelling van die Mk. XIV bomgesig gedurende 1942.
Ek hoop dat u die gegewens nuttig vind, en ek wil u weereens bedank vir die kontak met die RAF Museum.
Al Findley agterskut,
Harry Lindort Bom Aimer,
OB Mid -Upper Gunner,
Doel Datteln, Ruhr, Duitsland.
F/L. W. E. C. Burnett (C.24745 RCAF) Kaptein
Sers. Lindhorst H. N. (R.197063 RCAF) Lugbomwerper
Sers. Wood S. WOP/Air
F/S. Blouin O. A. W. (R.207978 RCAF) Middel. Boonste
F/S. Finlay A. G. (R.223742 RCAF) Agterskut
Sers. BOYLE E. Flt. Eng.
Kan iemand help met inligting oor die bemanning sowel as die Lancaster op hierdie foto?
9/10 Julie 1944. Waarskynlik die laaste missie van die bemanning, Target Nucourt, is een van die gemeentes van die departement Val-d'Oise in die Île-de-France-streek in Noord-Frankryk en die ligging van kalksteengrotte wat gebruik is as 'n V-1 vliegbomberging in die Tweede Wêreldoorlog.
Lancaster Mk.I. (A4) G.ME.692. Op 04.22 / af 07.22.
P/O. D. Cameron Kaptein
Sers. Atwood G. Lug bomwerper
F/S. Liggaam C. WOP/Air
Sers. Gallimore R. Mid Upper
F/S. Spurge C. Rear Gunner (NZ.42507 - R.N.Z.A.F.)
Sers. Alexander R. Flt. Eng.
DONALD CAMERON 28 Oktober 1921 - 17 Mei 2008
(Flight Lieutenant in die R.A.F.- en Lancaster -vlieënier in eskader 115 tydens die Tweede Wêreldoorlog).
Met groot hartseer kondig ons die afsterwe van Donald Cameron aan by die Ajax Pickering -hospitaal na 'n beroerte.
Hy was 65 jaar die geliefde eggenoot en beste vriend van Mary.
Toegewyde pa van Glen (Linda), Patricia (David) en Neil (Diane).
Lief vir Pappa en held vir sy kleinkinders Graeme (Louise), Dawn (Tony), Heather, Janice en Keith.
Lancaster, ME836, het in Mei of Junie 1944 by nommer 115 aangesluit (van nr. 75 -eskader, maar sonder enige opskorting), en tussen 11/12de Junie, toe dit Nantes en 24 April 1945 gebombardeer het toe dit Bad Oldesloe gebombardeer het (met behulp van die GH blinde bombardement-radartoestel waarmee dit toe toegerus is), het 97 operasionele uitstappies gemaak. Dit het die eerste 37 as "A4 -C" gemaak en die res - vanaf 15 November 1944 - as "KO -S".
Kontak via: [email protected]
Ons het op 21 Augustus 2020 die volgende pos ontvang,
My oom, sers. Hugh Fraser Dott was op hierdie vlug en was een van diegene wat in aksie gesterf het.
Ek het 'n foto aangeheg van my oom wat vroeg in 1943 in uniform geneem is en 'n foto van hom net na sy geboorte saam met sy ma Janet Dott, die kleinste suster May (my ma nou 98, genoem met haar bynaam Dolly), broer David Fraser Dott , oudste suster Janet (Netta) en neef (langste meisie) Nettie.
Daar is nog 'n ander broer wat nog oorleef, John Fraser Dott, wat in 1923 nog nie gebore is nie.
F/O G. B. Hockey, na sy vrylating uit P.O.W. Aan die einde van die oorlog het al die gesinne van die vliegpersoneel besoek, insluitend my grootouers in Port Bannatyne, op die eiland Bute.
Weet u van die foto's van die bemanning?
Is daar bronne om ander plasings van Hugh op te spoor?
Daardie aand ook Lancaster Mk III - PB127 KO -T was verlore, en net die vlieënier het oorleef en kry 'n krygsgevangene.
Ek het 'n paar foto's en inligting oor die vlieënde offisier Ronald Frank Nice (my oom) wat ons gevind het toe ons verlede jaar my pa se huis skoongemaak het.
Ron was 'n geruime tyd in Kanada gevestig, ek weet dat hy daar opgelei het en daarna 'n opleidingsbeampte by Claresholm Alberta geword het. Hy word in Mei 1942 'n offisier.
Ron se verloofde was ook van Kanada, en nadat Ron gesterf het, het sy met sy ouers gekorrespondeer totdat hulle gesterf het. Sy het gedurende die tyd verskeie artikels aan hulle gestuur en ek vermoed dat sy die persartikel aan hulle gestuur het, asook inligting oor 'n ander bemanningslid.
My pa Alan Nice is verlede jaar oorlede, hy was ook in die RAF a Navigator with Coastal Command. Hy het baie met my broers en ek gepraat oor Ron, hulle kinderjare wat saam grootgeword het en soos broers tot onheil gekom het.
Hy het my ook vertel van die laaste keer dat hy met Ron oor die telefoon gepraat het - hy het gesê: "Ek het die telefoon neergesit en gehuil omdat ek geweet het dat ek my broer nooit weer sou sien nie".
Pa het sy broer, neef en beste vriend tydens die oorlog verloor (soos baie ander mense) en hy het by meer as een geleentheid gesê dat dit sy verantwoordelikheid is om sy lewe voluit te leef.
& lt --- Die persartikel (insluitend foto) oor F/O Patrick Gregory McGuire. Patrick was van Kanada.
Ek dink hierdie artikel kom uit 'n Kanadese koerant, aangesien dit verwys na 'n plaaslike skool wat hy bygewoon het en 'n draer van The Edmonton Bulletin was. Die persartikel oor sers Dallas Rex Robinson soos hierbo, dink ek dat dit aan Ron se ouers uit Kanada gestuur is.
Op die gesigboekbladsy, wat John Jones op 12 Maart 2020 geplaas het 18:41 (reageer op u kommentaar op 28 Februarie 20), het hy gesê dat daar 'n gebrek aan duidelikheid is oor waar Ron en sy bemanning begrawe is.
Ek het 'n brief van die ministerie van lugdienste gerig aan Ron se pa, gedateer 15 Junie 1949, waarin hy adviseer waar die bemanning begrawe word, en dan verdere kommunikasie van die minister van buitelandse sake vir lug van 27 Januarie 1950 met 'n foto van die tydelike kruis (sien webblad) met al die name van diegene wat in die meervoudige graf begrawe is.
Ek hoop dat bogenoemde vir u van belang kan wees
Vriendelike groete Maggie Wilkin (nee Nice)
Lancaster MkII - LL701 KO -F het ook tydens hierdie operasie verlore gegaan, geen oorlewendes nie, hierdie bemanning het geen graf nie en word onthou op die Runnymede Memorial.
Ek is nuut in hierdie groep en is besig met die ondersoek na die ineenstorting van Lancaster DS834 van 115 eskader wat op 29 Desember 1943 in Tungelroy (Nederland) neergestort het.
Sers. G. Johnson KIA
Sers. L. Jones KIA
Sers. M. Snoek (of Pine) POW
Sers. A. Gunnell ESC - (Escape Report 3350/1337, bron: The Comet Network.)
As iemand inligting het oor hierdie ongeluk en hierdie bemanning, sal ek graag met u wil skakel.
Ek is veral op soek na inligting oor die twee krygsgevangenes.
Gistermiddag is 'n klein seremonie gehou by die Commonwealth Heverlee War Cemetery met Bart Smets en Hans Loix en vriende uit Alken ter nagedagtenis aan die vermoorde bemanning van Lancaster KO-J HK542 op 25 April 1944.
Hulle het 'n gedenkrit gehou omdat geen hergebeurtenisgeleenthede deur COVID-19 kan plaasvind nie.
Mag ek u bedank as gevolg van die vriende van 115 vierkante meter. met hierdie fantastiese inisiatief.
Ek probeer inligting vind oor 'n Lancaster wat in Great Dunmow neergestort het,
'n vriend het dit vir my gestuur, maar die N en E is vir Dagenham?
Weet iemand hoekom dit so is?
Avro Lancaster MkII, DS827 A4-D, (A4-B) (4x radiale Bristol Hercules-enjins-NIE Merlins nie), afgelewer op 115 vierkante meter 1943.
Het in Great Dunmow, Essex, neergestort terwyl hy op 'n 'Bullseye' -oefensessie was. Oorsaak onbekend.
Bron: Avro Lancaster-Die definitiewe rekord 'Boek deur Harry Holmes
Die Australiese bemanningslede van die Royal Australian Air Force:
F/S Charles Alfred Barlow, agterskutter, 19 jaar oud
F/O Colin Mervyn Clarey, vlieënier, 30 jaar oud
Die Engelse bemanningslede van die Royal Air Force:
Sers Douglas Hancock, draadlose operateur, 20 jaar oud
F/S Samuel Edward Kirkland, bomskieter, 25 jaar oud
Sers Edward John Line, navigator, 21 jaar oud
Sers Herbert Charles Luton, vlugingenieur, 25 jaar oud
Sers Arthur Walter Middleton, middelskutter, 21 jaar oud
Teks en foto's van Peter Jan van der Giessen, dank u Peter Jan.
115 Eskader het ook verloor Lancaster Mk III - LM510 KO -K, Crash beland by Woodbridge Aerodrome, Suffolk, 2 dood, 5 oorlewendes.
Dit is presies 76 jaar gelede dat die Engelse Lancaster -bomwerper 'Popeye' in Papendrecht neergestort het.
Die sewe bemanningslede het nie oorleef nie. Hulle grafte is in die algemene begraafplaas.
Ter nagedagtenis aan die vermoorde bemanning sing ek Die Aviators -liedjie deur Gretchen Peters.
Vlugingenieur: Morton Albert Edward. Sers.- Diensnr 2220632 RAFVR
WOP: Wakeman Edward Vivian. Sers. - Diensnr. 1579920 RAFVR
Bomb -Aimer: Hollenback Fraser Clarke P/O - Diensnr. J/92611 RCAF
BEKER: Simmonds Henry John William. Sers. Nr. 1605077 RAFVR
Agterskutter: Allen Frederick. Sers. - Diensnr. 1853859 RAFVR
Weens tydsbeperking het ek nie na Valenciennes in die St. Roch -begraafplaas in Frankryk gekom nie. my verskoning daarvoor.
Albei het by die RAF aangesluit voordat hulle 18 geword het.
My grootvader het 'n uitstel gekry omdat hy 'n chemie -graad studeer het
Dinky is gekies vir die RAF en het 'n skutter geword.
Ongelukkig is hy neergeskiet en vermoor, maar selfs tot die laaste paar jaar voor my oupa se dood,
hy sou praat oor sy vriend wat neergeskiet is.
Onthou asseblief môre LL943, Dinky en die res van die bemanning
Hulle eerste missie was op 15 April 1942, teiken DORTMUND.
Base, Marham. Wellington MK.III - D.X.3749.
Kaptein - Sers. MORTON
2de. Loods - Sers. DUNN
Navigator - Sers. BURNETT
W/T. Oprtr. - Sers. HOOGTE
Ds. Gunner - Sers. Grys
Rr. Gunner - Sers. HOLMES
Laaste missie was 24 Augustus 1942, teiken FRANKFURT.
Kaptein - P/O. MURPHY K. C.
2de vlieënier - Sers. HICKMAN J. C.
W/T. Oprtr. - Sers. GREY K.
Ds. Gunner - Sers. JOHNS S.
Rr. Gunner - Sers. COLEMAN P.
Ek het 'n foto van my pa, Les Hickman, vlieënier van Wellington Mk III - X3351 - KO -T op 31 Desember 1942 neergeskiet.
Ek glo dat hy op daardie stadium 'n vlieënier was. Hy het selde gepraat oor sy ervarings in die oorlog, net soos die meeste daarvan.
My niggie se maat het een keer navorsing gedoen en my vertel dat hy in Stalag Luft 3 was.
Hy was ook aan die einde van die oorlog in optog oor Duitsland.
Dankie dat u soveel navorsing gedoen het oor 115 eskader.
Eerste OP 16 Des 1944, teiken Siegen. (Flack skade op vyf van hulle).
Vlieg 31 OPS.
Op 19 Februarie. 1945, Sers. Hurrell en die bemanning vlieg op Lancaster (IL) H.PB.765
Aan KO-S Sept 1945.
Tot 44 vierkante meter: Soc. 20 Nov 1946. Toon geel strepe wat GH Leader aandui.
Met dank aan die Royal Air Force Marham Aviation Heritage Center.
Hi, ek het gewonder of daar nog rekords bestaan ​​van ww2 vir
Oorlede 01/01/45 in ongeluk van Lancaster Mk IL-D NG332.
Sou graag diensgeskiedenis wou ken, ens. Hy was 'n verhouding
Tydens die terugreis het die Lancaster onder vuurvliegtuie geskiet, wat vermoedelik afkomstig was van die Amerikaanse 184ste geweerbataljon in België, wat dit laat val het.
Dit het omstreeks 2010 neergestort. in 'n veld op landbougrond by Emines, 5 myl N van Namen, België.
Ek probeer nog meer opspoor, en hopelik sal ek suksesvol wees gedurende die wintermaande.
7 Augustus 2020, 'n gepaste huldeblyk.
Die gedenkteken vir Wellington Z8863 (KO-G) is nou klaar met net 'n paar
om die plate op te ruim.
Die voltooide gedenkteken oortref ons verwagtinge, wat ek hoop dat u sal saamstem.
26 Junie 2020. 'n opdatering van Mark Twiddy,
Nog 'n opdatering van die Wellington Z8863 (KO-G) gedenkteken, word nog aan die gang gehou, maar hopelik is dit binne die volgende paar weke voltooi.
22 Junie 2020. 'n opdatering van Mark Twiddy,
Ons het 'n skerm vir Wellington Z8863 (KO-G) by die werk saam met die weermagweek saam met ander uitstallings vir militêre toerusting geskep. Dit gee besoekers 'n idee van wat gebeur het en wat ons beplan.
Ongelukkig nie oop vir die algemene publiek nie.
30 Mei 2020. 'n opdatering van Mark Twiddy,
Die span saam met wie ek besig is om 'n gedenkteken te bou vir die bemanning van Wellington Z8863 (KO-G) wat op 24 November 1941 op Whitemoor se opritwerf neergestort het.
Ek het 'n paar foto's van die vordering aangeheg, die muur is op en die twee baksteenpilare sal vlagpale bevat.
Die water agter die muur is glo waar van die wrak beland het.
Ons pa het in 'n Lancaster met die naam "The Bad Penny" gevlieg omdat dit aanhou terugkom!
Ken Denly was 'n bomskieter en het op 21 -jarige ouderdom die DFC ontvang.
Hy is nou ongelukkig oorlede (2012), maar my ma is steeds in kontak met die een oorlewende bemanningslid. Ken se doodsberig.
Pa staan ​​heel links op die foto.
Dankie aan almal wat bedien en nog steeds bedien.
Een van die missies van hierdie bemanning was, 24 Februarie 1944,
Sending op Schweinfurt.Lancaster Mk.II - A4A. LL726.
P/O. McKechnie - J.35153 RCAF - Kaptein
F/O. Leatherdale Frank R. - Navigator
Sers. Payne B. - Wop/Air
Sers. Denly K. - Lugbomwerper
Sers. Wilkin - MU/AG
P/O. Wagner W. J. - Agterskutter
Sers. Frankryk - Flight Eng.
Die 'volle span' voor Lancaster ND758 The Bad Penny na voltooiing van die eerste toer van McKechnie se bemanning
Voorste ry: die grondpersoneel. Agterste ry: Sers. Ken Denly, bomskieter, sers. Joe Hayes, agterste skutter P/O. Eric Wilkin, middel-boonste skutter F/L. Don 'Mac' McKechnie, Pilot F/O. Frank Leatherdale Sers. Bernard Payne, draadlose operateur, sers. Arthur France, vlugingenieur by Witchford, 11 Julie 1944.
Foto regs: vlieënde offisier Frank Leatherdale voor Lancaster III ND758 'The Bad Penny' op 115 Squadron by RAF Witchford.
Alle Frank Leatherdale -versameling.
Bron: Boek, stemme in Flicht: The Path Finder Force.
Hi het 'n paar potloodtekening van Lancaster Bomber K O R. (pdf lêer.)
Dit kan 'n raaisel wees en kan verband hou met enige van die vliegtuie.
Slegs die handtekening bevat 'n bietjie van hierdie antwoord.
Kan u hierdie tekeninge aan enige van die gesinne deurgee en sien wat opduik? Of is daar nog lede van die eskader wat nog kan lewe ??
Daar is ook 'n gedenkplaat op Bredfield vir die een wat daar neergestort het.
(22/23 Maart 1944 Lancaster Mk II - DS766 KO -R)
Verskeie lugversorging. is KO-R gekodeer,
DS627 het 19/30 Mei verongeluk
DS668 het 20 Junie neergestort
DS683 het 18/19 Oktober neergestort
DS766 het 22/23 Maart neergestort
LL667 stort 18/19 April neer
NF960 neergestort 28 Oktober)
Op 2 Junie 2020 ontvang ons 'n boodskap van David Stark White,
Dit was my groot oom (my nans broer) Alfred William Dowsett wat verlore was oor Duitsland (3/4 Desember 1943) met sy volledige bemanning van 7.
Ek het 'n foto van hom wat my ma daarin geslaag het om foto's by my oupas te vind.
Is daar iets of elders waarmee ek kan praat om meer te wete te kom oor die missies wat die bemanning gevlieg het en wat werklik met hulle gebeur het?
Ek is nou versot op hom en wat gebeur het.
My ouma en oupa is nou verby, en ek het niemand anders wat ek kan vra nie?
Hy was 'n bemanningslid op Lancaster DS668 KO-R, is hulle op 20 Junie 1943 deur 'n nagvegter neergeskiet.
Die bemanning moes noodgedwonge weggaan,
F/O Brown, 23 jaar oud, het gebal, maar in die Loire geval en verdrink.
Sers. Trott en sers. Sheppard het gevangenskap vermy.
P/O. Pitchford, sers. Davidson is gewond en word krygsgevangene, ook as sers. Gould en sers. Koning.
Daar is inligting oor hom,
die foto wat ek in hierdie e-pos bevat, is deur die RAF Careers Service gebruik as 'n werwingshulpmiddel en dat die loopbaankantoor in Exeter gedurende die tyd toe hy vermis was voordat die Duitsers die Britte in kennis gestel het van sy gevangenskap, 'n kartonuitknipsel gehad het van hom in hul venster waarna my Nan daagliks sou gaan, met my pasgebore pa in haar arms om te bid vir sy veilige terugkeer.
Ek hoop om meer oor sy diensrekord te ondersoek en sal u op hoogte hou van my ontdekkings.
Dit is 'n skildery van my grootvaders se vliegtuig.
Ek weet dit is 'n Wellington.
Weet u nie watter een dit is nie?
Hy was in die 115 -eskader. Ek weet hy het pamflette laat val en foto's geneem.
Was agterskutter. Ek het op die webwerf gekyk. Dit vertel my nie eintlik baie nie.
Ek sal graag wil weet wat hy gedoen het.
Hy het nooit daaroor gepraat nie, die oorlog waarvan ek weet dat baie mense dit nie gedoen het nie.
Maar ek is so trots op my oupa wat graag 'n model van sy vliegtuig wil kry.
Lees meer oor wat hy gedoen het.
Sy naam Donald Frederick Bax.
Of ander webwerwe wat ek kan probeer.
Dankie enige hulp sou briljant wees.
Ja, my oupa is in sy bene gewond. Ek gebruik die littekens. Dink ek het hulle beter gemaak.
Ek is net so trots op hom en almal. Daar word net nie veel genoem oor die Wellington -bomwerper en wat hulle gedoen het nie, as hy nooit daaroor wou praat nie. Selfs nie vir my nan of my ma nie.
So selfs dit. Is lekker om te sien.
Ek het kragte rekords probeer. Het net niks.
Verder ook ons ​​kort uitruil op facebook ongeveer 3 weke terug met betrekking tot Dresden en 115 betrokkenheid (13/14 Februarie 1945) Ek heg die beloofde aan foto's (pdf lêer).
Ek heg ook 'n skandering van 'n brief wat my pa aan my ma op die VE Day internasionale kopskrif geskryf het, aan die bladsy! Interessant genoeg sê hy dat hy haar oor 14 dae sal sien - nadat ek die versteekte diensrekords in die hande gehad het, kan ek sê dat twaalf dae nadat ek geskryf het
dws 20.5.45 is hy ontslaan, en op 21.5.45 was "Emerg Comm Plt Off on prob". Tydskrif 17.7.45
Hy het teruggekeer na 115 as 'n vlugingenieur, en is daarna 21.1.46 na HQ 3 Group geplaas as 'Educational & Beroepsgerigte instruksie'.
Daarna het hy weer as vlieënier 26.4.50 teruggekeer via 22 Flg Trg Sch, 101 Flg Refresh Sch, 19.6.51 201 Adv Flg Sch en 5.9.51 230 Op Conv Unit, waar hy die vreugdes van die Lincoln geleer het.
18.12.51 word hy na die 49 -eskader gestuur en is direk na Kenia as 'n vlugbevelvoerder "A" -vlug en het hy baie pret gehad met die Mau Mau.
54 - 57 was hy by Upavon as Off Commanding Communications Flight, en toe (en ek onthou dit goed) is hy by FEAF by RAF Changi geplaas, waarvandaan ons as 'n gesin in Januarie 1960 teruggekeer het.
Hy word dan gelys as bevelvoerder van kommunikasievlugte in Bovingdon voordat hy 5.10.61 aftree - ek onthou egter duidelik dat ek in 61 by Coastal Command HQ gestasioneer was!
Ons het in Grosvenor Road, OMQ Northwood, 41 gewoon. Miskien is die laaste blad nie geplaas nie!
Ek heg ook 'n rekening deur Archie Dick van sy opleiding, bemanning, omskakeling na Lancasters en sy tyd met 115, insluitend sy verslag van die aanval op Dresden - toe hulle moes laat vaar Lancaster Mk I - PB686 KO -D en huis toe loop. sonder Geordie.
Goeie dag Vriende van 115 Eskader,
Aangeheg is 'n foto van my oom, sers. Ralph Constable WOG, (wat nog nooit ontmoet is nie) wat in WII verlore gegaan het - 6 September 1942. Hy was verbonde aan Bomber Command 115 Squadron gestasioneer in Marham.
Daar was net een persoon wat die ongeluk in 'n veld naby Blofield Engeland oorleef het.
Die volgende verhaal het betrekking op my pa en die enigste oorlewende van die ongeluk. Ek hoop dat u dit van belang sal vind.
Tyd ken geen grense nie. Maar in die geval van een Prince Edward Island -gesin, 'n raaisel rondom 'n horlosie wat eens in besit was van Sgt. Ralph Constable wat tydens die Tweede Wêreldoorlog in aksie vermoor is, het betyds tot 'n einde gekom - 67 jaar daarna. Die storie.
Ek skryf R. C. J. Pilgrim op wat 115 vierkante meter gedien het. Hy is op 16 Mei 1940 in aksie vermoor. Hy wil graag die opstel teen die 80ste herdenking voltooi.
In die nag van 15/16 Mei 1940 word die Wellington deur sterk wind van koers af gewaai en in hoë grond tussen Bernay en Rouen, Frankryk, neergestort.
Alle bemanning is dood behalwe kpl. FALLOWS wat later gesterf het.
F/L. Pringle Alec Edward - Pilot - DFC - ouderdom 26.
F/O. Evans Herbert Prestyl - vlieënier - ouderdom?.
Sers. Kirkham Thomas Russell - Waarnemer/Nav. - ouderdom 21.
Kpl. Pelgrim Roger Colin John - Draadlose operateur/Air Gnr. - ouderdom 26.
Kpl. Fallows Reginald Frederick - Air Gnr. - ouderdom?.
Hulle rus by die Bernay Communal Cemetery (St. Croix), Frankryk.
Hallo, ek is deel van 'n spanbeplanning -gedenkteken vir die bemanning van Wellington Z8863 (KO-G) wat op 24 November 1941 neergestort het.
Tony Richardson, wat deel uitmaak van die span, het u reeds gekontak, maar ek probeer familielede opspoor vir 'n uitnodiging vir die onthulling.
Die bemanning was Sers. G. R. Bruce, sers. P. M. Taylor, sers. H. N. O'Shea, sers. P. G. Crosbie, sers. W. M. Evans, sers. E. A. Lawrence. Aan boord was ook drie grondpersoneel, sers. J. Dix, Cpl. J. C. Fox en AC2. G. S. Wakefield.
Kan iemand die familielede van hierdie bemanningslede help of ken en op die oomblik het ek slegs 'n reaksie van 'n familielid op AC2. G.S. Wakefield na kontak met plaaslike koerante.
Danksy Bart het ons 'n nuwe gesig vir die 115 Squadron Roll of Honor.
Sers. Forth Norman Louis - WOP, was 'n bemanningslid van Lancaster Mk I - HK542 KO -J wat deur die nagvegter Oberleutnant Heinz-Wolfgang Schnaufer van die IV./NJG 1. aangeval is en op 24/25 April 1944 by Alken neergestort het, was daar geen oorlewendes nie.
Vir hierdie bemanning het ons en die dorpie Alken 'n monument opgerig Saterdag 4 Mei 2019.
Lancaster Mk II: DS734 KO-Y, sonder oorlewendes, was ook verlore.
Ek het gehoop dat u groep my sou kon help met die soektog na inligting oor 'n familielid, F/O. Patrick Thomas O'Farrell.
Ek glo dat hy 'n vlieënier by die eskader 115 was en dat hy die nag van 22 September 1943 tydens operasies doodgemaak is deur Hanover.
Ek het gehoop dat u groep inligting, foto's en rekords oor Pat en sy tydvlug sou hê. Ek sal alles wat u op die lêer het baie waardeer.
Danksy Mairead het ons nou 'n foto van F/O. Patrick Thomas O'Farrell vir ons ererol.
F/O. O'Farrell RAAF en sy bemanning vlieg op Lancaster Mk II - DS675 KO -E, op die noodlottige nag, meer inligting en foto's is welkom.
T/O 1844 teiken Berlyn. Deur die nagvegter neergeskiet en neergestort by Kropelin, Mecklenburg, Duitsland.
Hierdie lugversorging, LL730, KO-G, is (24/25 Maart 1944) afgebring deur 'n Nightfighter wat die bom-/bomlading aangeval het. Die lugversorger kon nie die hoogte handhaaf nie en Meikle het dit verlaat oomblikke voordat dit neergestort het.
Die vegter word nie geïdentifiseer nie, maar die ongeluksterrein word aangedui as Ostseebad Rerik, 12 km WNW van Kropelin.
Diegene wat gesterf het, is oorspronklik begrawe in Rurik Friedhof, maar is later, waarskynlik na die oorlog, na hul huidige rusplekke in Berlyn verhuis.
Theo Boiten se boek oor die Nightfighter -oorlogsdagboeke Vol I verklaar dat dit moontlik deur 'n Ju88 wat deur Obstit Helmut Lent van Stab NJG3 gevlieg is, neergeskiet het vir sy 94ste oorwinning. Hy het 121 vliegtuie geëis voordat hy in 'n vliegtuigongeluk in Oktober 1944 dood is. Sy eis was omstreeks 2200 naby Lubeck.
F/Sgt I G Williams, vlieënier, + ouderdom?
Sers JA Morris, F/Eng, + 19 jaar
Sersant MA A Ward, Navigator, + 24 jaar oud
Sersant E A Meikle, lugbomwerper
Sers JW Kearley, W/Op, + 21 jaar
F/Sgt R Howells, M/U Gunner, + 35 jaar oud
Sersiel T C Watson, agterskutter, + 22 jaar oud
Sers. Meikle Eric A. was die enigste oorlewende van hierdie bemanning.
Hy het die volgende in syne aangeteken Dagboek.
Word aangeval deur 'n vegter wat die Duitse kus op pad na Berlyn oorsteek, vuur in die Bombaai. Hy laat die bomme los en sien hoe hulle wegval. Daarna koers na Swede, maar die deure van die bomme sal nie sluit nie en die vliegtuig verloor hoogte.
Hulle het gedink hulle was oor die Baltiese gebied tussen Duitsland en Swede.
Eric besluit om eerder te spring as om moontlik in die see te slinger in 'n vliegtuig wat aan die brand is met oop bomdeure. Teen die aandrang van sy spanmaats dat hulle na Swede kon kom, spring hy op ongeveer 900 meter, terwyl hy met 'n valskerm afdaal, sien hy hoe die vliegtuig ontplof en neerstort.
Hy beland in 'n veld wat van bevrore vore na bevrore vore spring, terwyl hy probeer om sy valskerm te herstel.
Die volgende dag word hy wakker in 'n veld en kyk na 'n boer met 'n haelgeweer en word na die huis geneem om op die owerhede te wag.
'N Luftwaffe -beampte het aan hom gesê dat die res van die bemanning in die vliegtuig verbrand en vermink is, ongeveer 4 km van waar hy geland het. Die ingenieur was die enigste een wat hulle kon identifiseer.
Eric beland in Stalag Luft 1, Barth, vrygestel op 25/4/45.
die eerste was oor sy oom, Flt.Lt. Brian Slade DFC wat tussen 115 en 41 Julie bedien het met 115. Die tweede foto was op die Davie Crew, sien foto Wellington Mk III - Z1614 - KO -R.
Ek het 'n plasing op die webwerf gesien wat in 2018 geplaas is (ek weet nie hoekom ek dit nog nie voorheen gesien het nie) wat hierdie foto van 2 Wellington -spanne wys wat daarop dui dat dit 'n bemanning van X3726 is.
Dit is geplaas deur Jonathan Cooper oor Maurice Colclough. (Wellington Mk III - X3726 - KO -A)
Ek het altyd verstaan ​​dat dit een van 'n reeks publisiteitsfoto's was wat 'n nasionale koerant geneem het die dag ná die eerste 1 000 aanval op Keulen op 30 Mei 1942.
My oom Brian Slade is 3de van links en hy het die eskader verlaat voor die einde van Junie nadat hy sy eerste toer voltooi het, so ek vermoed dat dit nie voor die Duisberg -aanval op 21 Julie 1942 geneem kon word nie.
Die getoonde vliegtuig is ook nie X3726 nie, maar my ooms is gereeld 'n lugversorging X3662.
Ek glo dat dit tussen 3 en 12 Julie 1942 in Marham geneem is. My oom (die roker) was in 115 eskader, so neem aan dat die ander ook was. Enige idees wie die ander was? Ek vermoed dat hulle almal vlieëniers is. 42 Julie was 'n slegte maand vir die eskader ... hulle het daardie maand 11 vliegtuie verloor.
My Vader John (Jack /Tug) Wilson was 'n mid -upper gunner op 'n Lancaster in WW2, in 115 eskader
gebaseer in Witchford.
Sers. Wilson J. heel links, 3de van links W/O. Lenny Shea - A.429355 RAAF Navigator -,
'n Australiër, van Queensland.
Hy voltooi sy opleiding in 44 Junie, en gaan na 115 om in Lancasters te vlieg.
In die nag van 24-25 Februarie het LL701 van RAF 115-eskader 1944 RAF Witchford verlaat tydens 'n bombardement van die Schweinfurt-kogellagersfabrieke.
My oom, Sers. Francis Leonard Kennedy, RCAF, (op die foto) was die stertskutter Lancaster Mk II - LL701 KO -F.
Die ongeluksterrein is onbekend, maar waarskynlik die Noordsee.
Sy bemanningslede: John Clement Hornby (vlieënier)
Arthur Frederick Challinor (vlugingenieur)
Kenneth Morley (draadlose operateur)
John Buller Colthurst (bom Aimer/Bombardier)
Dit is die foto van die Davie -bemanning. Lente 1942 geneem in Marham.
(F/S. Davie -bemanning dd. 25/3/42, P/O. Howard - 2de vlieënier, Sgt. Slatter - Navigator, Sers. Boyle - W/T. Oprtr., Sgt. McLeod - Fr. Gunner, Sgt. . Sproston - Rr. Gunner.)
Soos ek in my pos genoem het, nadat Davie gepos is, het sers Edwards hul skipper geword.
Almal het verlore gegaan tydens die aanval op Keulen 1000.
Die enigste individu wat ek kan identifiseer, is die uiterste regter Sers. Hubert Croston, die agterste skut.
(Sy laaste vlug met F/S. Davie was op 19/5/42, met Wellington RX.1614 wat tydens die aanval in Keulen verlore gegaan het.)
Interessant dat die grootste man die kleinste plek op die vliegtuig gehad het!
Ek wil graag van u hoor of u een van die ander kan identifiseer, dankie.
Via Mark Elke het ons nuwe inligting ontvang, P/O. Howard 2de links, F/S. Davie 3de van links, dankie.
My oom, Frank L.Godden, was in 115 vierkante meter. in East Wretham.
Hy was voorheen in 'n gereserveerde beroep, maar nadat hy gehelp het om slagoffers van The Sheffield Blitz te herstel, het hy by Bomber Command aangesluit om as vlieënier op te lei.
Hy was die vlugingenieur en tweede dicky tydens 'n aanval op Berlyn 29/30 Maart 1943.
Syne Lancaster Mk II - DS625 KO -W was spoorloos verlore met die verlies van alle bemanning.
Dit was die eerste mk2 Lancaster wat in die oorlog verlore gegaan het en die eerste Lancaster van 115 vierkante meter.
My oom was 22 jaar oud.R.I.P vir al die bemanning.
Vroeg in die oorlog het hulle op 17 November 1940 by Groetpolder naby Winkel neergestort, geen oorlewendes nie.
Links na regs: Sers. Donald Larkman, sers. Frederick Core, sers. Malcolm Mott, sers. Robert Rodger, sers. Thomas Gostick en sers. John Carse Walton.
Op hierdie missie met die teiken Hamburg het 115 eskader ook verloor, Wellington R3213 KO-S, geen oorlewendes nie.
Ek wonder of u my kan help - my naam is dr Phil Marter en ek is besig met 'n projek om die ongeluksterrein te ondersoek Lancaster DS793 KO-L.
Ek wil begin om familielede van die bemanning op te spoor, en ek het gewonder of u iets op u webwerf sou kon plaas?
Ek gee graag meer inligting oor die inligting wat ek as deel van hierdie projek insamel.
Eintlik praat ek (gedeeltelik) oor hierdie vliegtuig en haar bemanning by die RAF Museum in Londen later hierdie maand.
By voorbaat dankie vir enige hulp wat u kan gee,
Met die beste wense,
Dr Phil Marter (Universiteit van Winchester)
Ek vra om te sien of u my dalk kan help.
Ons departement is tans besig om planne te maak vir 'n gedenkteken vir 'n bemanning wat op 24 November 1941 verlore geraak het en 'n wellington van 115 eskader af gevlieg het.
Ek probeer 'n prentjie vind van Wellington Z8863 KO-G wat snags neergestort het tydens 'n nie -op -vlug, maar het tot dusver nie daarin geslaag om 'n prentjie op te spoor nie.
Diensbiografie saamgestel deur Graham Hand*
Gedurende sy tyd as RO het George begin om dokumente, artefakte en rekords byeen te bring as uitstallings in 'n projek om 'n museum in die PTS -hoofkwartier te vestig. Hierdie idee het ontstaan ​​toe eskaderleier Ron Smith, 'n veteraan van Ringway PJI, en George saamgewerk het by Aldershot. George het hierdie liefdesarbeid voortgesit, beide as RO en later as burger, tot in sy pensioenjare. Die taak behels vrywillige werknaweke om die reeks uitstallings en inligtingsborde uit te brei en die integriteit van die voorraad te handhaaf. Die PTS -museum het 'n gewilde fokuspunt geword vir PTS -besoeke en vir historiese navorsingsprojekte en sou later ter ere van hom "The Sizeland Room" genoem word
Die PTS Heritage -webwerf bestaan ​​uit 'n seleksie uit die museumargief in digitale vorm.
Hierdie webwerf erken ook dankbaar die onvoorwaardelike hulp van Michael en Adam Threlfall, père et fils, beide PJI's, wat tans (2020) by nommer 1 PTS dien.
Flt. Lt. Michael Threlfall Sersiel Adam Threlfall Vertoonarea PTS Hangar Brize Norton 2020. Ontwerp deur Michael en Adam – sien hierbo Vitrines
Koninklike besoek aan Brize Norton 21 November 1991
HRH die hertog van Edinburgh met George Sizeland HM die koningin met Graham Hand W.O. Bill Aldridge AFM. Skoolbevelvoerder Abingdon 1950 – 54. Foto met vergunning van George Sizeland Ex PJI Doddy Hay, Martin-Baker uitwerpstoelproewe 1960. Doddy was lid van die Britse span by die 2de WPC in 1954 Bron vir Doddy Hay (bo
PJI's: Agterry vierde links Robbie Robertson, uiterste regter Alf Card. Middelry eerste links Brian Jones, derde regs Jack Brooks, uiterste regs Danny Sutton. Voorry tweede links Pat Moloney, derde links Wilf Jones, derde regs Ron Mitchell, tweede regs George Eccles. Foto met vergunning van Graeme Card
STM KURSUS RAF ST ATHAN AUGUSTUS 1959
PJI's: agterste ry eerste links Self, uiterste regs Norman Pilling. Tweede ry tweede links van Red Summers. Personeel voorry: Stan McCabe, SWO, kommandant, Bill Roden, Jock Preston
CANAL SONE FERRY PUNT 1953
Agterry: Bob Uden, Ricky Bridgeman, Skeets Gallagher, Ron Ellerbeck, Dave Dorward. Kniel: Onbekend, Jackie Nelson, Ron Williams. Foto met vergunning van Skeets Gallagher
Swiss Army Mountain Rescue Team Course September – Oktober 1954
RAF Abingdon 1954. Foto met vergunning van Graeme Card Bergreddingspan kursus. Agterste ry OC PTS Wg.Cdr. Jimmy Blyth tweede links, Alf Card regs. Voorste ry Flt. Lt. Bill Paul Course OIC. Foto met vergunning van Graeme Card Prinses Alexandra besoek Abingdon ongeveer 1956, met OC PTS Wg.Cdr. Jimmy Blyth en Ben Cass, demo vir boomverlagende toestelle. Foto met vergunning Irene Cass Cranwell kadette kursus 1956. Instrukteurs sit l-r Snowy Robertson, Ben Cass, Flt. Lt. Bob Wiltshire, F.S. Robbie Robertson, Frank Weatherley. Foto met vergunning Irene Cass Nuut gekwalifiseerde PJI's: Pete Hartland, Keith Teesdale, Ron McKail met School WO Jock Fox 1956. Foto met vergunning van Ron McKail Christmas Ball 1956, Abingdon Town Hall. Voorry sentrum Pete Hartland, Ron McKail, Keith Teesdale, Tommy Moloney, Alf Card. Ron Ellerbeck tweede ry tussen Hartland en McKail. Foto met vergunning van Ron McKail
Daar was ook besoeke van verskeie filmondernemings. Ons het as stand-ins opgetree vir Alan Ladd (The Red Beret), Virginia McKenna (Carve Her Name with Pride), George Peppard (Operation Crossbow) en Brigitte Bardot (Babette goes to War), laasgenoemde komedie met 'n ballonprogram op die vliegveld. Dit waai ongeveer 20 knope, die kabel was in 'n belaglike hoek en die uitgangshoogte was ongeveer seshonderd voet, maar ons het almal die daaropvolgende sleep oorleef en elkeen was £ 5 beter daaraan toe vir die ervaring. Brigitte was geskeduleer vir die Officers Mess vir middagete, maar is deur Jock Fox gekaap na nommer 2 Sergeants Mess waar sy op 'n kroegstoeltjie sit, omring deur PJI's en persfotograwe, met 'n pint bitter in haar hand en luister na ons geselslyne totdat ons almal moes gaan werk toe.
Brigitte Bardot met Geordie Platts (stuurder) aan die linkerkant, skoolbeampte Jock Fox -sentrum. 13 April 1959.
Alan Ladd, met CMC W.O. Bill Aldridge Sgts Mess 1953. Foto met vergunning van Sean Walsh Brian Jones, Danny Sutton, Alf Card, Bert Shearer, Norman Hoffman met GQ freefall rigs, Abingdon 2 Julie 1954. Sien ook SKYDIVERS. Foto met vergunning van Graeme Card Fairchild C 119 ongeveer 1956. Foto met vergunning Martin White PJI stick stand up Fairchild C119. Ron McKail tweede links, oorkant Frank Platts. Foto met vergunning van Ron McKail
Sers Paddy Wall, Abingdon ongeveer 1960. Foto met vergunning van Brian Smith (neef) en John Griffiths W.O. Pat Moloney BEM. Skoolbevelvoerder 1964-67 W.O. Jim Hurford BEM. Skoolbevelvoerder 1980-83.
SPESIALE KRAGTE DUKE OF YORKS HQ ongeveer 1967
Agterry: Tommy Atkinson, Bert King, Eric Harrington, Brian Jones, Frank Weatherly. Sit: Peter Burgess, Bill Last, Peter Hearn, Ben Cass. Foto met vergunning van Peter Hearn
RHODESIA OKTOBER 1961
PJI's Flt.Lt. Ron Smith, middelste voorry. Sgts Tod Suttie en Terry Hagan agter regs
PTS GRAADUATE – ROD MURPHY TA COURSE 21/1961
Nota: Jake McLoughlin getuig van handtekening Rod Murphy logboekinskrywings Suid -Afrikaanse Valskermskool eerste VF -kursus. Rod Murphy agterste ry tweede links. Foto met vergunning van Rod Murphy
Valke 1973. Foto met vergunning Denis Wreford Station Rugby XV 1973-74. Agterry: Kitman, PJI's Bob Stevenson, Ginger Lee, John Kirk, Steve Mc Brine, Unknown, PJI Dave Armstrong, Unknown, PJIs Joe France, Pete Smout, Graham Hand. Voor: Chris Vipond (SE Fitt), PJI Pete Bundock, Chris Buchan, Noel James (SMO), stasiebevelvoerder Gp. Kapt. R. Jenkins, PJIs Bob Souter, Peter Watson, Roger Harrison, Ken Starr, Rick Haddow. Foto met vergunning van Graham Hand.
Weston, olieverf deur die Valke -spanlid Pete George, ongeveer 1972 Tans vertoon in ADW HQ Brize Norton OC PTS Wg.Cdr. Peter Hearn op DZ, 28 April 1972 OC Weston en RAFSPA sekretaris Flt.Lt. Peter Burgess saam met die renjaer Graham Hill. Foto met vergunning van Nicola Johnson
Wenners van die Minor Units Eetsaalkompetisie Desember 1973
OC Weston Flt.Lt. Peter Burgess ontvang trofee van AOC 38 Group, Air Marshal Frederick Hazlewood. Foto met vergunning van Nicola Johnson
PTS -personeel Abingdon 1974
1974 PTS 59-rigting 5 Augustus 1974, George Long-kamera. Foto met vergunning van Peter Hearn 59-rigting C 130 emplane soos hierbo
Epiloog – April 1978 Operation Guardian Angel. Prins Charles en prins Andrew het by Brize Norton opgelei
Prins Andrew TA3A/78
Ontvang vlerke en sertifikaat TA Kursus 3A/78. Prins Andrew -sentrum, naasregs. Edl. Cartner aan sy regterkant Crewroom -aanbieding
Prins Charles, kolonel in hoof van die valskermregiment, kursus 841A/78 Basic
Instrukteur is Sers. Glan Evans. Flt. Lt. Brian Stevenson, Valke -spanleier 1983, is regs van prins Charles. Foto met vergunning Ed Cartner Die prins het sy vlerke voorgehou deur die lugdienshoof, sir Michael Beetham Prins Charles met OC PTS, Wg.Cdr. Jim Reynolds The Prince and the Instructor: Sergeant Glan Evans Met skool W.O. Keith Teesdale en OC PTS Jim Reynolds
Voormalige OC's PTS by die aanbieding van Whitley -olieverf Brize Norton 7 Oktober 1989
Wg.Cdr.Peter Hearn, kunstenaar, Wg.Cdr. Peter Watson, stasiebevelvoerder, kaptein. Hurrell, Wg.Cdr. Jimmy Blyth. Foto met vergunning van Peter Hearn OC PTS 8 Junie 1953 – 7 Julie 1958. RIP
Hurrell -geskiedenis, familiewapen en -wapens
Die van Hurrell is die eerste keer gevind in Argyllshire (Gaelic erra Ghaidheal), die streek van Wes -Skotland wat ongeveer ooreenstem met die antieke koninkryk D ál Riata, in die Strathclyde -streek van Skotland, nou deel van die Council Area van Argyll en Bute.
Die naam in Angelsaksies beteken "Die liefde van die leër", van Har, 'n leër, en hou, liefde.  Daarom word die naam dikwels na verwys as '' 'n kragtige vegter. ''
Verder na die suide in Engeland het die Hundredorum Rolls van 1273 gelys: Agnes Harald, Oxfordshire John Harald, Wiltshire Reginald Haralt, Oxfordshire en Roger Harold, Buckinghamshire. 
Later het die Yorkshire Poll Tax Rolls ingesluit: Robertus Harald en Stephen Harald as landerye op daardie tydstip. 
Vroeë geskiedenis van die Hurrell -familie
Hierdie webwerf toon slegs 'n klein uittreksel van ons Hurrell -navorsing. Nog 75 woorde (5 reëls teks) wat die jare 1685, 1566, 1626 en 1566 dek, word waar moontlik in al ons PDF Extended History -produkte en gedrukte produkte onder die onderwerp Early Hurrell History opgeneem.
Spellingvariasies van hierdie familienaam sluit in: Harold, Harald, Harrell, Hirrell, Hurrell en ander.
Vroeë bekendes van die Hurrell -familie (voor 1700)
Opvallend onder die familie was Francis Harold, O.F.M. (oorlede 1685), 'n Ierse Franciskaner en historiese skrywer. Hy was 'n boorling van Limerick en lid van die Franciskaanse orde, waaraan sy oom, Luke Wadding, die historiograaf was. Harold.
Nog 40 woorde (3 reëls teks) word waar moontlik onder al die onderwerpe Early Hurrell Notables in al ons PDF Extended History -produkte en gedrukte produkte ingesluit.
Migrasie van die Hurrell -gesin na Ierland
Sommige van die Hurrell -familie het na Ierland verhuis, maar hierdie onderwerp word nie in hierdie uittreksel behandel nie.
Nog 63 woorde (4 reëls teks) oor hul lewe in Ierland is, waar moontlik, ingesluit in al ons PDF Extended History -produkte en gedrukte produkte.
Hurrell -migrasie na Australië +
Hurrell Settlers in Australië in die 19de eeu
Humphrey Hurrell, wat in 1848 aan boord van die skip in Adelaide, Australië aangekom het, "Poictiers" in 
Seruptha Hurrell, 18 jaar oud, 'n bediende, wat in 1851 aan boord van die skip in Suid -Australië aangekom het & quotOsceola & quot 
Robert Henry Hurrell, 22 jaar oud, 'n arbeider, wat in 1851 aan boord van die skip in Suid -Australië aangekom het & quotOregon & quot 
Hurrell -migrasie na Nieu -Seeland +
Emigrasie na Nieu-Seeland volg in die voetspore van die Europese ontdekkingsreisigers, soos kaptein Cook (1769-70): eerstens het robers, walvisjagters, sendelinge en handelaars gekom. Teen 1838 het die Britse Nieu -Seelandse Kompanjie begin om grond te koop van die Maori -stamme en dit aan setlaars te verkoop, en na die Verdrag van Waitangi in 1840 het baie Britse gesinne op die moeisame reis van ses maande van Brittanje na Aotearoa begin om te begin 'n nuwe lewe. Vroeë immigrante sluit in:
The Wartime Memories Project - Die Tweede Wêreldoorlog
Hierdie webwerf gebruik koekies. Deur voort te gaan om hierdie webwerf te gebruik, stem u in om koekies te aanvaar.
Tweede Wêreldoorlog 2 II WO 2 WO
Pvt. William George A. Anderson. Australiese leër uit Australië
F/O. William Boyd Anderson. Royal Canadian Air Force 407ste eskader van Craigmyle, Alberta, Kanada
P/O William John Andy Anderson. RCAF 419 (Moose) eskader (d. 24 Maart 1945)
P/O William John Andy Anderson J24471 was 'n vlieënier gebaseer op Middleton St George, nou Teeside -lughawe en het Halifax's van hierdie basis af gevlieg vir 419 RCAF Moose Squadron. KIA 24 Maart 1945
P/O William John Andy Anderson. Royal Canadian Air Force 419 (Moose) Sqduadron († 24 Maart 1945)
P/O William Anderson was 'n vlieënier in RCAF Middleton St George.
Sers F. Anderson,. RAF 12 vierkante meter. (d. 12 Junie 1943)
Sersiel C. B Anderson. . RAF 12 vierkante meter.
Sersant Anderson was die Mid Upper Gnr. op Lancaster I W4374 PH-D van 12 vierkante meter.
Sers Frederick Anderson. . RAF 12 vierkante meter. (d. 12 Junie 1943)
Frederick Andersons was 'n Mid Upper Gnr. hy is op 12 Junie 1943 in Lancaster W4373 PH-F van 12 vierkante doodgemaak
Sersant J G Anderson. . RAF 12 vierkante meter.
S/Sers. Ralph W. Anderson. . USAAF 327ste bomskader
F Anderton. British Army Kings Liverpool Regiment
F Anderton het by die Britse leër van die Kings Liverpool Regiment gedien. Ek het sy hondetikette en sal dit graag by sy gesin wil tuisbring. Ek is bly om alle koste te dek. As u 'n familielid is of my in kontak kan bring, kontak my gerus.
F/Lt. James "Andy" Anderton AFC .. Royal Air Force 99 Squadron van Bolton, Lancashire
My pa was James 'Andy' Anderton, wat tussen September 1944 en Mei 1945 30 uitstappies voltooi het met RAF 99 Liberator Squadron in Dhubalia, Indië. Die langste opname was 15 uur en sy logboekinskrywing was 'Day Ops'. Marshalling Yards by Jumbhorn Isthmus van Kra. Baie goeie resultate. ' Verskeie ander operasies was meer as 10 uur. Sy Ball Gunner was Stanley Willis wat al op hierdie webwerf geplaas het.
F/L Anderton, kaptein
F/L D. Bryant, medevlieënier nr
F/O G.Holland, medevlieënier nr 2
F/O D.Welch, Navigator
F/O A.Pearce, draadlose operateur nr
Sergent Fergie, draadlose operateur nr. 2, (RIP)
Sersant R. Taylor, draadlose operateur/straalskutter
F/S N.Sherrard, Flight Engineer/Beam Gunner
Sersant L.Saxton, F/Gun
Sersant A.Clark, M.U. Gunner
Sers. S. Willis, Ball Gunner
F/O K.H.Sleeman, agterskutter.
Ek verstaan ​​Sgt. Fergie het met 'n ander bemanning gevlieg en is ongelukkig dood.
Cyril Ernest Andre. Britse weermag se Royal Corps of Signals
My oupa was in Catterick Camp in Augustus 1940 in Squad 378. Hy was in die RCS en het in Desember 1943 na Afrika gegaan.
Pvt. Samuel Joseph Andreottola. Amerikaanse weermag K Co. 31ste inf Regt (VS) Phil Div. uit Massachusetts, VSA
POW by Camp Fukuoka 17 in Japan
Sers. "Andy" Andrew. Royal Air Force 460 vierkante meter.
Andy Andrews was 'n vlugingenieur met 460 eskader.
Sers George Simpson Andrew. Army Royal Army Service Corps van Camberslang, Glasgow
gesterf in Borneo gevang in Garoet, Java, terwyl kommunikasie opgestel is vir Britse inval. Gestel M.I.A (vermis in aksie) een week voor die gewone soldaat vir 7 jaar. Het iemand inligting oor Sgt Geogre Simpson Andrew -diensnommer: 193921, RASC, of ​​weet ek waar ek kan soek na 'n regimentfoto. Hy het in 1937 by die weermag aangesluit, toe in 1938 by die RASC aangesluit. Ek het op 'n stadium gehoor dat daar miskien nog mense is wat in dieselfde krygsgevangenekamp in Borneo was. Dankie vir jou tyd.
Mediese ordelike George Donaldson Andrew. British Army Royal Army Medical Corps van 40 Dirrans Terrace, Kilwinning, Ayrshire, Skotland
My pa, George Andrew, is in 1941 dienspligtig en het in die Mediese Korps gedien. Na periodes in Leeds en Lincolnshire, is hy na Malta gestuur, en na 'n geruime tyd daar, na Kos. Hy is gevang deur die Duitsers (3/10/43)- alhoewel hulle geweet het dat die Duitsers kom, was ontsnapping onmoontlik.
Nadat hy gevang is, het hy 15 dae in 'n trein (in 'n goederenwa) na Stalag 4b (Muhlburg) gereis, waar hy die res van die oorlog geleef het. Daar was 'n stuk grond in die kamp waaraan die gevangenes nie mag raak nie (alhoewel ek glo dat hulle elders groente kon verbou): die lyke van Russiese gevangenes wat 'n paar jaar tevore aan tifus gesterf het, is daar begrawe.
'N Paar weke na VE -dag, met die gerug dat die Russe kom, het hy daarin geslaag om met 'n vriend uit te kom en by die Amerikaanse lyn te kom, maar hulle het nie kos nie, maar 'n boer se vrou het vir haar' lêhen 'gekook. Die Amerikaners het hulle na R.A.F. Northolt (in 'n DC-3) en pa het gesê dat dit 'n wonderlike gevoel was om die White Cliffs of Dover te sien.
My pa is in Januarie 2006, kort voor sy 90ste verjaardag, oorlede.
Spr. John Andrew. Britse leër Royal Engineers van John St. Furlong Lane, Burslem, Stoke on Trent
My pa, John Andrew, het in Oktober 1939 vir die duur van die oorlog by die weermag aangesluit by die Royal Engineers as a Sapper, in die Drill Hall, Stoke On Trent. Hy was 19 jaar en 11 maande oud.
Hy is aangesê om deur die sersant na Plymouth te gaan, en hy het saam met sy vriend Albert van Fenton Stoke op Trent gegaan. Hulle verhuis daarna van Plymouth na Dovercourt en op 1 Desember 1939 vaar die onderneming na Frankryk en lê aan by Cherbourg, hulle bly 'n kort rukkie daar en gaan na Boulogne, waar hulle almal in 'n vismark slaap. Hulle het almal uit die vismark getrek, net toe hulle daar weg is, het die Duitsers die vismark gebombardeer. Hulle het almal in die weermagvragmotors gegaan en na Camiers verhuis, dan na Etaples, dan terug na Boulogne. Hulle was almal omring deur Duitse skerpskutters by die dokke in Boulogne en moes almal 'n draai daarvoor maak na die treinstasie en hulle kom daar. Die Walliese wagte was reeds daar. Die Royal Engineers en The Welsh Guards het ammunisie opgeraak. en was omring deur die Duitsers. Een van die Duitse soldate het sy vinger op die sneller, en hy het gelag toe hy sê: 'Ja, die oorlog is verby vir jou. Hulle was nou almal krygsgevangenes.
Hulle het almal op 25 Mei 1940 Boulogne verlaat en moes in Duitsland optrek, wat drie weke geduur het, terwyl hulle in allerhande weersomstandighede op die oop veld geslaap het. Daarna marsjeer hulle na Pole na 'n groot stad met die naam Poznan. Na 'n ondergrondse fort met groot metaaldeure. Hulle was 11 maande by die fort.
Daarna verlaat hulle Pole per spoor in spoorwaens met skuifdeure, hulle word soos beeste gestoot en na 'n krygsgevangenekamp, ​​Stalag 344, gebring. Hulle werk by 'n grafsteenfabriek en die ander helfte by 'n papierfabriek. Sommige van die gevangenes is na Lamsdorf na Stalag v111B verskuif. My pa was een van die mense, hy het in die soutmyne gewerk, maar hy het bloed begin hoes en is verplaas om in die Swartwoud te werk om bome af te saag.
Toe Pa in Stalag V111B was, ontmoet hy bevelvoerder Douglas Bader, wat bekend was daarvoor dat hy probeer ontsnap het. My pa was geïnteresseerd in musiek, so ook 'n paar ander soldate wat pa geken het. Pa het die harmonika gespeel, een speel die banjo, die trekklavier ook die kitaar. Pa speel al sedert die ouderdom van drie die harmonika. 'N Engelse beampte het my pa gevra of hy sy harmonika tydens die konsert sou speel. Pa het gesê dat hy senuweeagtig was voor baie mense. Die beampte het gesê dat hy sy oë moet toemaak sodat hy niemand kan sien nie. Pa het dus ingestem om sy harmonika tydens die konsert te speel. Dit was 1944. Die Amerikaners en die Russe het kragte saamgesnoer met Engeland en die gevangenes het gehoor dat daar 'n inval sou plaasvind wat in Junie 1944 wel gebeur het.
Die krygsgevangenes het een oggend net na Kersfees 1945 wakker geword en gevind dat al die wagte die kamp verlaat het. Die krygsgevangenes klim in die weermagvragmotors wat agtergebly het en loop afsonderlik. Pa is gehelp deur 'n paar Russiese soldate wat vir hom kos gegee het. Pa bereik toe die Amerikaanse lyne en word verslind en per vliegtuig saam met 'n paar ander krygsgevangenes geneem en na Engeland. My pa is nie dadelik huis toe nie, hy is na die Bournemouth -hospitaal geneem totdat hy huis toe kon gaan.
Pte. John "Jack" Andrew. British Army Royal Engineers van Burslem, Stoke-on-Trent
My pa, sapper John Andrew van die Royal Engineers, het in Oktober 1939 by die boorkamer in Stoke aangesluit. Hy was gestasioneer by Raglan Barracks, 2 myl buite Plymouth. Daarna verhuis hy na Southampton, 1 Desember 1939 en vaar na Frankryk na Cherbourg, en dan is hulle na Boulogne.
Sy geselskap het in 'n ou vismark gebly; hulle is beveel om deur die sersant op hul weermagvragmotors te trek omdat die vismark onder groot vuur was. Hulle verhuis daarna na Camiers en dan na Staples, dan na die Boulogne -dokke waar hulle omring is deur Duitse skerpskutters. Sommige van die soldate het probeer om oor die Engelse kanaal terug te keer na Engeland.
My pa se vriend het Albert genoem. Hulle het toe na die treinstasie gegaan en die Walliese wagte was reeds daar. Hulle moes trappe afloop na 'n ondergrondse lugaanval skuilings en my pa en sy kamerade moes sandsakke na die Walliese wagte dra om versperrings te maak. Ammunisie het opraak. Die Duitsers het hulle toe omsingel.
My pa en die ander soldate is krygsgevange geneem en het op 25 Mei 1940 uit Boulogne vertrek en na Duitsland opgeruk, wat drie weke geduur het, en daarna na Pole gemarsjeer na Posnam en na 'n ondergrondse fort opgeruk. Hulle was op die fort 11 maande toe Stalag 344 toe na Stalag v111b.My pa het 'n trekklavier gespeel, ook 'n mondorgel. In 1945 word hulle een oggend wakker en al die Duitsers het die kamp verlaat. My pa en ander soldate het die kamp verlaat en by die Amerikaanse linies aangekom waar hulle verslind was voordat hulle op 'n vliegtuig na Engeland klim.
Pte. John Andrew. Britse ingenieurs van die Britse weermag
Jack Andrew, my pa was 5 jaar lank 'n krygsgevangene. Hy is in 1940 deur die Duitsers in Boulogne gevange geneem. Hy was in Stalag V111B. As kind het ek nooit verstaan ​​wat hy moes deurgemaak het nie. Ek is baie trots op my pa. Ek het sy medaljes in 'n raam laat hang wat nou teen my muur is, sodat ek elke dag daarna kan kyk. Hy was so dapper.
Pte. Dennis Andrewartha. Britse weermag se 517ste petroljoggie. Royal Army Service Corps uit Suid -Wallis
Kyk die video: Это должен знать каждый воинские звания армии и флота по возрастанию солдат рядовой кто это