Geskryf deur Sarvananda Bluestone
Die mooiste wat ons kan ervaar, is die raaiselagtige.
Dit is die bron van alle ware kuns en alle wetenskap.
Hy vir wie hierdie emosie 'n vreemdeling is,
wie nie meer kan stilbly om hulle te verwonder en in ontsag te staan ​​nie,
is so goed soos dood: sy oë is toe.
Toe my dogter, Hira, sewe maande oud was, het ek en my vrou 'n huis in Arlington, Vermont, vir die somer gehuur. Ek was nog op my eerste sabbatiese verlof van onderrig. Dit was drie weke nadat Hira gebore is. Dit was 'n tydperk wat grootliks bestaan ​​het uit die versorging en versorging van 'n baba, iets waarmee enkele vaders geseën word.
Die dag na ons aankoms in Arlington het ons 'n ou vriend van my, sy vrou en hul twee appelkoek-kinders gaan besoek. Hulle het in 'n huis met 'n wit plakkaatheining gewoon en dit lyk asof die hele toneel uit 'n Norman Rockwell-skildery verwyder is. Alles was gesond. Die gesin glimlag om ons te groet. Ons was gereed vir 'n rustige en ontspannende dag saam met vriende. Maar dit was nie so nie.
Ek het Hira deur die voordeur gedra. Sodra ons die huis binnegegaan het, het sy begin skree. Haar ma en ek was nogal verbaas. Sy was 'n gesonde baba en het skaars geskree. En hierdie keer sal sy nie ophou nie. Rocking, cooing, coaxing - geen metode was effektief. Ten slotte, in wanhoop. Ek het buite met Hira gevlug.
Sodra ons uit die huis uitgekom het. Hira het opgehou huil. Toe draai ek om en gaan terug met haar in. Sy het weer begin skree. Ek het haar weer buitekant geneem. Sy het opgehou huil. Ek het dit vier of vyf keer gedoen totdat dit duidelik geword het dat ons moes gaan. Ons het.
Versteekte gevoelens is nie onsigbaar nie
Die volgende dag het ek my vriend gebel om in te gaan. Ek het die vorige dag net drie minute met hom gesels. Dit was tydens daardie oproep dat die rede vir Hira se skreeu duidelik geword het. Op die dag van ons besoek het my vriend en sy vrou besluit om egskeiding te kry. Hul huwelik was op die rotse. Eerder as om ons sosiale besoek uit te stel, het my vriend en sy vrou besluit om 'n gelukkige gesig op te stel en ons te vermaak. Dit het my mislei. Dit het my vrou mislei. Maar dit het Hira nie geklap nie.
Daar was pyn in daardie huis. Daar was angs. Dit het die huis gevul, dit het van die slaapkamer af geloop. Dit het op die vloer gekruip. Dit ruk langs die vensterbanke. En net Hira het dit gevoel.
Al sewe maande oue babas voel. Al sewe maande oue babas het die vermoë om hul pyn te kommunikeer. Dit is baie eenvoudig: As iets seer, huil hulle. As dit ophou om te seer, stop hulle om te huil. Daar was genoeg pyn in daardie huishouding in Arlington, Vermont, om my dogtertjie te laat skree. Sy het niks geweet van huwelik of egskeiding nie, van lyftaal of innuendo, van skynheiligheid. Sy het net geweet dat dit seergemaak het. Sy was in lyn met haar omgewing.
Ons isoleer van gevoelens wat seer maak
Babas sien dinge wat ons nie meer toelaat om onsself te sien nie. Babas voel dinge wat ons nie toelaat om onsself te voel nie. Dit is duidelik dat ons nie altyd in die vlak van sensitiwiteit van 'n sewe maande oue baba kan bly nie. As ons dit gedoen het, sal die pyn van die wêreld ons binnekort oorweldig. So leer ons om onsself te beskerm. Ons leer om onsself te isoleer. Dit is natuurlik, selfs nodig.
Miskien is ons ons oorlewing as 'n spesie verskuldig aan die bestaan ​​van ons sesde sin. As dit kom by die oog, is die havik baie beter toegerus as 'n mens. Die vlermuis hoor oneindig meer akuut. Die gewone grub het 'n meer ontwikkelde gevoel van aanraking. Die hond het 'n beter reukgevoel. Die jagluiperd is vinniger, die olifant sterker en die kakkerlak meer fisiek aanpasbaar. En enige aantal diere het 'n meer akute smaak.
Oor die algemeen sou die menslike ras 'n baie kwesbare een wees as dit uitsluitlik op fisiese eienskappe moes staatmaak. Dit was die ontwikkeling van die intellek wat mense toegelaat het om te sien na die huidige oomblik. Intellekt het vir ons menslike wesens iets gegee wat geen ander diere gehad het nie: 'n plan. Ons is die enigste spesie wat voorlê - en intuïsie het ons insig gegee in die oomblik.
Ons Sesde Sense is ons geboortereg
Hierdie sesde sin is ons geboortereg. Vandag het ons 'n lang afstand van staan ​​in die oerwoud en stem in teen die teenwoordigheid van 'n sabel-getande tier. Tog, selfs in ons moderne, tegnologiese wêreld, stem ons nog steeds in ons omgewing. Ons psigiese vermoë is soveel 'n deel van ons as ons intellek.
Daar is talle gevalle van geheimsinnige spontane insig wat ons in ons daaglikse lewe kan ervaar. Byvoorbeeld, omtrent almal het die ervaring gehad om van iemand te dink net soos sy gebel het. Of ons sal van iemand droom en dan die volgende dag 'n brief van haar ontvang. Hoe gebeur sulke gebeurtenisse? Hoe kan ek aan iemand anders aan die ander kant dink, voordat sy bel? Daar is regtig geen verduideliking vir sulke instemming nie. Daar is geen verduideliking nie, maar die werklikheid bly voort.
Ons is almal psigies. En selfs al het ons daardie kwaliteit in ons bewuste lewe onderdruk, kom dit die nag na nag in ons drome voor. Want ons drome verskyn ondanks ons. Hulle is ons nagtelike venster in ons eie psigiese bewustheid.
Vrees en verontrust ons intuïtiewe magte
Daar is wydverspreide wantroue en vrees vir ons intuïtiewe magte. Vir een ding word ons geleer om versigtig te wees van ons "fortuin-tellers". Egter, ware psigiese of intuïtiewe sensitiwiteit is presies die teenoorgestelde van "fortuinvertelling." Dit is ons verstand, nie ons intuïtiewe vermoë, wat na die toekoms kyk nie. Dit is die verstand wat gerig is op die plan, die doel en die uiteindelike einde. Ons intuïtiewe sin, aan die ander kant, is die diepste in die oomblik gerig - in die hier en nou.
'N Mens werk nie om 'n Ph.D. In psigiese bewustheid, moet meer as een studie asemhaal. Dit kom natuurlik en gemaklik. En hoe jonger ons is, hoe natuurliker asem ons. Al wat ons moet doen is om 'n baba se slaap te sien, kyk die diep en ontspanne asem, om te sien hoe natuurlik dit is.
Hierdie natuurlikheid duur nie. Vanaf die tyd dat ons skool toe gaan, word ons geleer om 'n basiese deel van onsself te ontken. Terwyl wetenskap nou erken dat daar twee kante van die brein is, word ons geleer om net een te aanvaar. Ons word hoofsaaklik geleer om die helfte van ons intelligensie te ontken. Ons leer om ons eie gesig en gehoor op 'n baie vroeë ouderdom te vertroue. Verbeeldingskrag is die intellektuele hulpmiddel van die kind, maar dit het min plek in die onderwysstelsel en word steeds meer aan die student aanspreeklik terwyl hy of sy deur die stelsel vorder.
Intuïtie & Verbeeldingskrag: Right-Brain Funksies
Dit is verbeelding wat die steunpilaar van die psigiese is. Joan of Arc beweer dat die stem van God met haar gepraat het. Tydens haar verhoor as 'n heks het haar beskuldigers gesê dat sy nie God gehoor het nie, sy het net 'n baie aktiewe verbeelding gehad. Haar antwoord was eenvoudig: "God praat met ons deur ons verbeelding."
Die regterkant van die brein regeer verbeelding, emosies en intuïsie. Fisiologies, dit kruis oor en beheer die linkerkant van die liggaam. Aan die ander kant, die linkerkant van die brein, wat die regterkant van die liggaam beheer, is die praktiese en probleemoplossende kant. Dit is duidelik dat ons albei kante nodig het om heeltemal te wees. Dit is egter die probleemoplossende, logiese en rasionele kant wat in mense aangemoedig is. Maar regterbrein (linkshandige) mense het deur die eeue gely uit 'n vrees vir die fisiologie van intuïsie. Selfs die afleiding van die woord links weerspieël dit. Die Latynse term vir links is sinistra waaruit ons die woord "sinister" kry. Dus, die intuïtiewe en kreatiewe kant word as gevaarlik en kwaad beskou in die leksikon van ons moedertaal.
Intuïsie is Natuurlik & Menslik
Intuïsie is natuurlik. Dit is menslik. Hoe kan dit skrikwekkend wees? Mense het keer op keer na my gekom met stories van hul eie psigiese ervarings. Byna sonder uitsondering is hierdie stories skrikwekkend. Een persoon het gedroom dat sy ouma dodelik siek was. En sy was. Iemand anders het 'n vreeslike gevoel gehad dat haar seun in 'n motorongeluk was. En hy was. Nog 'n persoon het gekyk na 'n man wat sy vir die eerste keer ontmoet het en geweet het dat hy 'n bietjie gevreesde siekte gehad het. En hy het dit gedoen.
Ek kon hierdie stories nooit verstaan ​​nie. Dit was nie my ervaring van die psigiese wêreld nie. Tog kon ek nie ontken dat mense die waarheid vertel nie. Uiteindelik het dit my getref. Stel jou voor dat ons grootgeword het om ons gehoorsang te vrees. Stel jou voor dat ons oortuig was dat ons, as ons geluister en gehoor het, dinge hoor wat ons nie wou hoor nie. So ons het met ons vingers in ons ore geloop, sodat ons nie vreeslike dinge kon hoor nie: ontploffings, skrik van terreur en angs.
Die gehoor het egter ook ander, sagter geluide: 'n gelukkige baba, die gefluister van liefhebbers in mekaar se arms, die roes van die wind deur die blare van die herfs. Sulke klanke is vir ons verlore as ons ons vingers in ons ore het. As gevolg van ons vrese kan ons die geluide van sagheid verloor.
So is dit met ons psigiese sin. Ons word vertel hoe skrikwekkend dit is. Ons gebruik dit nie. Ons ontken sy bestaan ​​en hoop dit verdwyn. Maar hoe meer ons ons intuïtiewe sin gebruik, hoe skrikser word dit.
Keuse tussen sekuriteit en avontuur
Dit is nie te ontken dat daar dinge in die lewe is wat skrikwekkend is nie. Ons sterf egter voortdurend oor twee keuses: sekuriteit of avontuur. Om te kies vir sekuriteit beteken om seker te maak. Avontuur beteken om deur grense te druk en oop te maak vir die moontlikhede buite ons grense. Die Chinese woord vir krisis is wei-chi. Wei beteken "gevaar". Chi beteken "geleentheid". Geleenthede lê selfs binne die vreeslike gevare en krisisse.
Die intuïtiewe sin laat ons toe om verder te gaan as die normale verstand. Dit is beide die kind en die verbeeldingskind. Dit bied ons visie buite ons gewone gesig - buiten dit wat ons reeds ken. En dit is so 'n visie wat ons van vierbene-wesens met ons gesig na die grond in tweebeen-wesens met ons oë na die sterre gedryf het.
Dit is die intuïtiewe sin wat ons toelaat om die wêreld met nuwe oë te sien. Ons sal in limbo wees sonder dit. Ons voorouers het immers duisende jare lank gesien en gevrees totdat een persoon die visie gehad het om dit van 'n vyand tot 'n bondgenoot te verander. Hierdie persoon het die vlamme op 'n nuwe manier gesien. Die goddelike het baie duisend jare later met vuur gepraat soos dit aan Moses gedoen het. Net so het ons volgelinge al millennia lank met bome en ronde klippe gelewe, totdat 'n wiel in die vorm van die rots of die log geslaan het en die wêreld vir ewig verander het.
Intuïsie is ons erfenis en ons paspoort tot die toekoms
Die intuïtief is ons erfenis. Dit is ons deur na nuwe gesig - na nuwe visie. Dit, soveel as die intellek, definieer ons as mens. Binne elkeen van ons is daar die visioenêre. Binne elkeen van ons is daar die siener wat buite ons normale gesig kan spring. Elkeen van ons het die krag, voorreg en die reg om die goddelike in 'n kers of brandende bos te sien.
Die intuïtiewe het niks met oortuiging te doen nie, wat die aanvaarding van iemand anders se ervaring is. Dit het te make met jou eie ervaring. Dit is om te weet. Mense vra dikwels, "Glo jy in hierdie dinge?" Ek sê vir hulle dat ek probeer om in niks te glo nie. Ek glo nie in die realiteit van die waarsêerywêreld nie. Ek ken dit. Daar is 'n groot verskil.
Herdruk met toestemming van die uitgewer, Destiny Books.
Hoe om tekens en tekens te lees in die daaglikse lewe
deur Donald (Sarvananda) Bluestone Ph.D.
In hierdie fassinerende en verhelderende gids wys die historikus en psigiese Sarvananda Bluestone ons hoe ons aangebore kennis herontdek kan word, waardeur ons baie meer in pas kan wees met ons omgewing as wat ons ooit gedroom het. Hy leer ons om alledaagse voorwerpe en die wonders van die natuur te gebruik as magiese werktuie wat 'n venster na die toekoms - en onsself - bied. Of u kyk na voëls wat die oggendhemel kruis of die subtiele energieë van die aarde verdeel, u sal die wêreld in 'n heeltemal nuwe lig sien. Gevul met praktiese oefeninge, Hoe om tekens en tekens te lees in die daaglikse lewe demonstreer hoe die ontdekking van die krag in onsself niks meer nodig het as net 'n bietjie leiding en 'n bereidwilligheid om te sien nie.
Sarvananda Bluestone het sy doktorsgraad in die geskiedenis van die Universiteit van Wisconsin ontvang. Hy het aan die Roosevelt Universiteit in Chicago en die Staatsuniversiteit van New York College of Old Westbury geleer. Ná twintig jaar van kollege-onderrig het Bluestone en sy sesjarige dogter, Hira, na Indië vertrek naby die Ashram van Bhagwan Shree Rajneesh. Hulle het vir ses maande daar gebly en daarna Osho terug na Amerika gevolg. Vir vier jaar het hulle in 'n geestelike gemeenskap in Oregon gewoon. Sedert 1986, tussen verskeie reise na Indië, het Sarvananda Bluestone psigiese lesings vir private kliënte by verskeie Catskill-hotelle in New York gedoen. Besoek hom op Facebook by: https://www.facebook.com/sarvananda
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Intuïsie & Bewustheid > intuïtief Bewustheid > Ons sesde sintuig is ons eersgeboortereg: keuse tussen sekuriteit en avontuur