Engels kom – hiér – in elk geval vanself | Netwerk24
Deur Marné Pienaar 18 Oktober 2019 00:00
Hulle sal van meet af aan Afrikaanse stories hoor. Hulle sal na Afrikaanse skole toe gaan. Hulle sal leer bid in Afrikaans. Hulle sal in Afrikaans lag, sing, speel en baklei.
Ek gaan net Afrikaans met hulle praat. Na my mening werk Engels in Johannesburg soos die leuse van die ou Graaff-Reinetse onderwyskol­lege. Die leuse was “Leef vir die kinders”. Die studente het dit vervorm tot “Leef vir die naweek” want, was die argument, “die kinders kom vanself”. In my wêreld kom Engels, in elk geval in Johannesburg, vanself.
Ons het kykNET en kry al wat Afrikaanse tydskrif en koerant is. Ons gaan kyk na alle Afrikaanse films en die radio’s is ingestel op RSG. Ons gaan hou vakansie op plekke waar jy, of jy nou wil of nie, ná ’n dag “ . . .en daar lê drie pikkewyne . . .” uit jou kop uit kan sing.
Ons is nie moeilik nie, dié van ons wat kan, slaan graag oor na Engels of Zoeloe as ons weet ons gespreksgenote is nie Afrikaans magtig nie.
Onbesonne en vrou-alleen word ek die taalpolisie.
Ek sien hoe die kinders en hul maats met stomheid geslaan word as ek in die omtes is.
“Het jy ’n slegte dag gehad?”
“Baie genaamd nie.”
Grondboontjiebottertoebroodjie word die sjibbolet van my kaia.
Hier “shower” ons nie, ons “stort”.
Niemand praat van ’n “app” nie, dis ’n “toep”.
Moeder, hier’s ’n dude van Beagle Watch. Hy’t ’n gun. Wat is die freaking password?
“Offer” vereis op sy minste ’n vuur, ’n slagding en waarskynlik wierook – dit het niks te doen met “aanbied” nie.
Soos met “offer”, herinner “staf” aan Moses en tensy dit betrekking het op ’n rang in die weermag, is dit ’n kierie van soorte.
Ons het “konsoles” en “afstandbeheerders”; ons maak “roosterbrood” en eet “ontbyt” en “middagete”.
Ons kry “leerlinglisensies” en ons kyk na die “televisie”. Ons mis nie uit op dinge nie; ons loop dit mis. Ons kry “stemoproepe” per WhatsApp en e-pos iets vir iemand. Ons het wagwoorde.
’n Gil van die voordeur se kant af: “Moeder, hier’s ’n dude van Beagle Watch. Hy’t ’n gun. Wat is die freaking password?”
“My kind, die wagwoord is, soos altyd, Perskelaan – ons straat se naam.”
“Alles onder beheer?”
“Ja, sure. Dis sorted. Die dude was happy met die password.”
“Ag nee, herder, Blom; praat net ordentlik.”
“Liewe Moeder. Ek kan en jy weet ek kan. Maar, soos jy my geleer het, vereis verskillende situasies verskillende registers. Ek panic nie in ordentlike Afrikaans nie, sorry.”
Meer oor: Marné Pienaar | Engels | Taalpolisie | Taal | Afrikaans