In die senaat het die Demokrate die meerderheid, maar die Republikeine moet net ses setels afneem om ook daar die septer te swaai. Maar dit moet in gedagte gehou word dat ŉ meerderheid van setel nie beteken die meerderheidsparty kan na willekeur sy sin kry soos in Suid-Afrika nie. Kongreslede (die senaat en Huis van Verteenwoordigers) is nie soos hier koukusgebonde nie. Elkeen doen in beginsel aan hul kiesers, eerder as die party, verantwoording, en kan dus teen hul party stem. Belangesmouse (lobbyiste) is dus deurlopend besig om verteenwoordigers se koppe oor sake te probeer draai en steun vir sekere sake of belange te verkry – iets wat natuurlik die versoeking vir korrupsie baie groot maak.
Sou dit egter so gebeur dat die Republikeine na 4 November in beheer van die Huis van Verteenwoordigers wees, hoe gaan dit Suid-Afrika raak?
Die feit is dat Suid-Afrikaners nie apaties kan staan nie. Die VSA is (nog) die magtigste land ter wêreld, en buitelandse sake en verdediging maak ŉ baie groot deel van sy verantwoordelikhede uit. In sy artikel op Die Groot Debat wys Flip Buys daarop hoe die eie liberale demokratiese filosofie wat die VSA uitvoer, op lande wat nie daarmee vertroud is nie, afgedwing word met chaotiese gevolge.
Dit moet egter ook in gedagte gehou word dat die VSA se hulp, veral sigbare hulp, tradisioneel baie streng gekoppel word aan die uitroei van korrupsie, en die implementering van demokrasie. Hierdie boodskap word soms baie subtiel oorgedra, soos die seleksie van lande suid van die Sahara wat die president self besoek, of baie regstreeks, soos die “winde van verandering”-toespraak van die destydse minister van buitelandse sake, Hillary Clinton, in Suid-Afrika. Oor twee jaar staan sy kans om die nuwe Amerikaanse president te word, hoewel die media reeds bespiegel hoekom sy “niks” aan haar verkiesingsveldtog doen nie.