Dis harde Karoowêreld wat jou aan sy hitte en koue uitlewer, maar ook sy genadige reën. Sy skryf oor hoe hulle hul dorpsbesoeke moet skuif tot die modder droër word.
So vertel sy van ’n keer toe die reën hulle onkant betrap het op die dorp en hulle toe nie gewag het dat die water bedaar nie.
Op pad het oom Johannes haar aandag afgelei met stories oor wegspoelings tot hulle by die Soutrivier gekom het wat “so sterk oor die pad loop dat hy skuimbolle teen die bosse maak. Anderkant die rivier sien ek twee Land Cruisers staan. Ek is so meegevoer deur die storie dat ek so dapper voel dat ek in my kortsigtige droomverlorenheid dink hulle is seker maar ordentlik, hulle wag dat ek eerste deurgaan.”
Toe hulle eindelik anderkant uitkom, sit die mense in die Land Cruisers met oë so groot soos pierings. Sy draai haar ruit af en sê: “Is hierdie reën nie fantasties nie?”, ry tot oor ’n bultjie waar hulle haar nie kan sien nie, skakel Dapper af en huil hard.
Die inligting wat Antoinette oor kruie en plante gee, is waardevol, maar wat die boek vir my so besonders maak, is die sensitiewe manier waarop sy die natuur om haar beskryf – die berge, maan, wolke, son . . .
Dr. Barbara Lipska is ’n neurowetenskaplike, ’n kenner wat soek na redes vir breindefekte in die hoop dat sy en haar span eendag ’n fisieke diagnostiese hulpmiddel vir geestesiektes kan bedink – en dit eindelik kan genees.
Sy bestuur ’n breinbank en het al honderde artikels oor neuropsigiatriese steurings gepubliseer. Maar dan laat haar eie brein, wat haar deur die jare in staat gestel het om sulke gevorderde werk te doen, haar skielik in die steek.
Sy ontvang ’n diagnose wat haar lewe op sy kop keer: ’n bloeiende breingewas, wat net kan dui op metastatiese melanoom, die aggressiefste soort kanker.
"Teen alle verwagting in was die behandeling doeltreffend. Ek hou steeds my emosies en gedrag fyn dop om te kyk of iets weer uitrafel. Dit bly ’n obsessie.
Haar memoires gee ’n toeganklike insig in die wêreld van neurowetenskap en die krag en weerloosheid van die brein. – Nonhlanhla Khumalo
“Die dood het een môre suutjies by my kombuis in Seemeeu 1104 in die Strand ingekom. Baie suutjies. Juis toe ek besig was om die ontbytgoedjies op te was. Ek het hom nie gehoor óf gesien óf verwag nie. Ek het so goed gevoel. So vol energie. Sou nog die middag gaan rolbal speel. Ek het dié oggend waarlik kans gesien vir die lewe.”
Hy kon nie sê wat ’n suikerpot of stofsuier is nie, maar daar was ’n ander neerlaag waarvan niemand bewus was nie.
“En so waaragtig, ek het nie ’n benul gehad nie! Dit het soos ’n swaar klont in my binneste gelê.” Die skrywer is in 1997 oorlede en vanjaar is sy aangrypende boek heruitgegee.