Ek skrap item sewe op my Bucketlist weens onwelvoeglikheid..
Ja, my vrome suster en my vrou het het daarop aangedring dat ek item sewe op my lys skrap omdat ek
ek glo onwelvoeglik is. Min weet my suster en my vrou wat my oorlede ou swaer jare gelede daar in Taiwan
of Japan oorgekom het. Hy het dit altyd ewe vermaaklik vir my vertel as ons alleen was en aan n wyntjie gesuig het.
Swaer se storie het half so geloop en ek sou dit ook graag,voordat ek lang gras toe gaan , wou belewe.
Hulle was so drie sakemanne wat deur hul firma Ooste toe gestuur is om sake doen. Om die aande om te bring,
eensaam daar in die vreemdes, het hulle een aand n plek besoek wat jou pamperlang, masseer en geheime salfies
en olies oor jou lyf smeer en jou spiere weer losmaak.
Vyf van die mooiste meisies op aarde per man en soos hulle nou van harde werk en hittige borrelbaddens warm raak,
raak hulle hier en daar van hul kleertjies ontslae.
Swaer het gese jy kan net n oog knip dan is daar vrugte in jou hand of n glasie wyn of so iets. En die hele tyd daar tuussen
marmer en varings speel daar sagte ping-pong musiek. Hy se dis die naaste aan die hemel wat hy ooit was, daai mooi meisie weet hoe om n man te dien. Ou Swaer het die storie baie vir my vertel, soms met n traantjie in die oog.
En sindelike ou ek, ek het altyd in verwondering geluister en gedink, eendag, die donder weet, eendag gaan ek dit ook
nog beleef. Net om myself te spoil.
Maar wat, dis te laat, vrome verkrampte verrimpelde ou ek sal maar moet aanvaar dat sekere dinge wat ander belewe het,
nooit vir my beskore was nie.
En weet jy wat? Ek gaan dit nie eers mis nie, nee, ek kyk na my ou vroutjie en ek sien hoe sy haar afsloof in
die lewe vir my en sy weet altyd waar het ek my pille en my brille laat le. En sy word al mooier vir my soos die
Ek skrap item 7 met graagte.
Ek doen toe my eerste woeste wilde ding op my Bucket List.
Die die fliek, The Bucket List, was oraait, my net meer aangespoor om op my oudag n paar wilde dinge te gaan doen. Toe ek jonk was het ons net foefieslides oor die rivier gehad, nou se dae het ons mos Supertubes. Ek het die ding al so bekyk en gesien hoe geniet die jonges hulle daar, toe gaan traai ek dit….
Buurman se seun is n paramedic en was saam ingeval iets sou skeefloop. Was effens koel, toe leen ek n rubber duikpak
by n ander snaar. Die supertube is toegebou bo, half soos n grot en ek ly n bietjie aan engte vrees. Ek wou nie daar vassit nie en het toe skelm n bietjie sunlight liquid aan die duikpak gesmeer. Dit was n fout, ek is soos n geelslang op n warm sinkplaat deur daai tonnel.
Toe ek onder teen n verbysterende spoed na die eindgat seil, toe hoor ek my vrou skreeu," Hier kom hy, o my hel
vang hom, hy gaan dwarsoor die poel trek! Keer! Keer!"
Ek slaan daai water in die poel soos n plat klippie wat jy op die dam se water gooi, ek hop so bolangs. Maar ek maak dit met
baie genade en hulp van Bo. My asem is weg, my liggaam het die ritteltits, my oe brand en my handplams is nerfaf soos ek ysterklou in die tonnel probleer vasslaan het om my spoed te breek.
Nee, ek le nie in traksie nie, maar ek is styf, my ou geraamte is los geskud, die ou paar spiertjies wat ek nog het is verrek en seer.
Nee, ek wil weer deur my bucket list gaan, daar is n paar items wat ek moet skrap. Netnou verongeluk ek myself.
Ek wil ook eendag na vreemde veraf plekke gaan om wilde woeste dinge te doen.
Elke mens het seker in hom die avontuurlustige drang om eendag weg te breek en vreemde dinge
te gaan doen en te ervaar. Meeste van ons kom nooit daarby uit nie, ekself ingesluit. Dan dink ek
aan wat Shapespeare min of meer gese het.
" There is a tide in the affairs of men, taken by the flood leads on to fortune, omitted all their lives,
leads to shallow water and miseries."
Wat sal ek op my oudag gaan doen, want ek voel ek het iets belangriks gemis. Ek ploeter hier in die
vlakwater rond en voel mislik. Sal ek in Kenia gaan werk as gids vir ryk toeriste wat natuurreservate besigtig.
Of n kaasmaker in Holland word, of gaan klas gee in die Ooste, tuinier vir iemand in Switzerland, beeswagter
op n plaas in Texas, kroegman in Bali, kaartjies verkoop by n sirkus in Rusland.
Ek weet nie, ek dink nog, en dis so lekker om te dink, ek kan na enige plek toe gaan, as ek wil. As
ek net wil. Ek behoort op die internet te soek en ek behoort my vrou te vertel van my drang. Ek gaan wild en
woes raak van nou af.
Ja ek het haar toe vertel, sy het nou gery om vir ons n fliek te gaan uitneem by die videowinkel. Sy het al
glo die fliek gesien, ek nog nie. Sy naam is THE BUCKET lIST.
Ek droom voort, afrigter van waterbuffels in Taiwan, om resies mee te jaag, gewilde sport daar. Die voer
van Bengaalse tiere by Luckhoff in die Vrystaat. Voelverskrikker by n perskeplaas naby Monteque in die Kaap,
trompetblaser vir walvis besigtiging in Hermanus, spoorsnyer op n Jagplaas teen die Molopo. Dinge loop wyd jong,
ek voel sommer gevaarlik vandag.
Wag hier kom sy nou met die fliek, sien dis nogal Walther Mathau en Anthony Hopkins.
Het jy al besluit waar gaan ons heen, wil sy weet. Nee, antwoord ek, maar ek vorder, is al op n kortlys.
Waar loop ons werklose kinders rond om geldelik te oorleef.
n Vriend van my seun kom gisteraand by ons braai. Hy is 36 jaar oud, ongetroud en was voorheen by Moord en Roof in ons Polisiediens. Moes plek maak vir ander en het daarna gesukkel om n goeie werk te bekom. Toe kom die ding van om op n patrollieboot te gaan werk aan die Ooskus van Afrika. Om seiljagte en skepe teen seerowers van die vasteland te beskerm. Ses weke op die see en twee weke by die huis.
Ons gesprek daar om die vuur loop so:
Ek: Hoeveel is julle op die boot?
Matroos: Net sewe Oom. vyf Marines en ons twee Suid Afrikaners. Die boot is maar so 22 meter lank, dis beknop daar.
Ek: Wat is die slegste daar?
Matroos: Die beknopgeit, as n ou praat, hoes of poep, is dit sommer hier by jou. En die stilte en wagtery. Jy raak uitgepraat en jy wag vir die bliksems. Jy ry op en af en jy wag vir n oproep.
Ek : Hoe is daai seerowers?
Matroos: Vreesloos my Oom. Hulle hou nie op nie. Hul bote is soms sulke klein bootjies wat glad nie seevaardig is nie, maar as hulle n boot in die oog het, hou hulle nie op nie. Hulle is taai en vreesloos. Daar waar hulle vandaan kom is die mense baie arm, hulle word as helde beskou, want hulle bring geld huistoe. Hulle is Heroes op die vasteland.
Ek: Hoe lank dink jy kan n man daar hou?
Matroos: Geteken vir n jaar, sal nie langer wil bly nie, al is die geld hoe goed. Nee daai beknopgeit en die wagtery vang n man. Jy vaar op en af, soms is daar reusagtige golwe. Daai seerowers kan wragtig op n oop see wegkruip laat jy hom nie sien nie. Daar is niks, dan ewe skielik hier is hulle. Hulle is niks bang vir die see nie, niks bang om dood te gaan nie en lus vir baklei. Hulle is daar om te roof.
Ek: Nou wat soek n man eerste as jy so van n boot afklim na ses weke?
Matroos: Eers jou balans weer kry, leer om nie so te wieg nie. Dis gou, dan soek jy mense, vriendelike mooi mense wat lag en Afrikaans praat. Dan n vuur en die reuk van beesvleis wat braai, dan weet jy alles is nou weer oraait met jou.
Ek: Nou spaar jy darem of blaas jy alles?
Matroos: Nee, ek pak weg. Na n jaar wil ek n klein besigheidjie koop of een begin. En ek wil begin om vir my n vrou te soek.
Ja, vriende, net n gewone Vrystaatse boerseun wat weens omstandighede gedwing word om n baie ongewone werk te doen.
Steeds lief vir sy land.
Ek voel jammer vir jongmense en die oues van dae.
Ek sien hulle elke dag, die jong mense wat opgewonde uit hul ouerhuise getrek het en nou in n woonstelletjie op die 10de vloer bly met n werkie wat nie genoeg lewer as jy hul karretjie en kleredrag as maatstaf gebruik nie. Veral die arme meisies.
En die oumensies wat in hierdie semi-aftreeooorde bly wat maar klein meenthuisies is met n verpleegster wat die siekeboeg beman. Ingehok sit hulle daar agter hoë mure en veiligheidshekke en tee drink op hul stoepie. Tuindienste hou die kompleks se tuine in stand. Hulle moet net in veiligheid daar asemhaal, eet en slaap. Dan vat hulle soms die bussie af na die waterfront vir nog tee en "scons",
Albei groepe durf die lewe in hierdie land manmoedig aan, maar as jy n rukkie by hulle kuier en gesels kom jy agter alles is nie pluis nie. Die meisies in die woonstelle gaan selde uit, nie eers kafee toe na ses in die aande. As hulle n "date" kry is dit soos manna uit die hemel. Gaan alles oor veiligheid en sekuriteit sien jy.
Die in die semi- aftreeoorde kan nie meer alleen gaan fliek of selfs dieretuin toe gaan nie. Dis gevaarlike plekke nou. Selfs n besoek aan die Mall word in groepies gedoen.
In die algemeen is die enkel mans baie beter af as die enkelvrouens; die ongegetroude meisies, geskeides en weduwees. In hierdie land wil ek nie een van hulle wees nie. Verseker nie. En ek haal my hoed af vir hulle.
Soms nooi ons van hierdie vriende en familie na ons huis vir rugby kyk en n braai. Hulle kuier langer as "couples", heelwat langer en hulle bel almal die volgende dag om dankie te sê. Ek braai maar vir hulle "chuck", wors en maak pap met sheba.
Dis maar net iets wat ek deesdae in ons samelewing opmerk, en ek het nog drie seuns wat ongetroud is, jongste is 27 en oudste is 39. Lyk nie of hulle ooit gaan trou nie, hulle redes is slegte nuus vir enkel meisies, miskien materiaal vir n ander dag se blog.
Net die twee wat in Australia woon is getroud.
Ons lewe hier het verander. Laat n ou wonder oor dinge vorentoe, laat n ou ook verlang na die dae toe dinge anders was..