Dankie, Ouma, vir liefde en herinneringe | Netwerk24
Deur Aniki Joseph 10 Desember 2019 00:00
All hearts come home for Christmas. Die letters is in rooi geverf op 'n reghoekige metaalplaat met 'n verweerde voorkoms. Anders as al die besonderse Kersversieringe wat sy deur die jare versamel het, is hierdie eenvoudige item die een wat direk tot haar hart spreek. Sy tel dit op. Vee dit af met 'n sagte lap. Druk dan die waarheid van die woorde vir 'n oomblik teen haar bors.
Sy sit meteens weer kruisbeen op 'n kleurvolle hekelkombers op haar ouma se groot stoep aan die agterkant van die huis met sy spierwit gekalkte mure. Dit is somervakansie. Druiwepriële hang vol amper ryp druiwetrosse. Die perskebome hang swaar in vrug. Boepensgranate en geelryp kwepers opgestapel in 'n emaljeskottel op die stoeptafel. Krismisrose blom baldadig blou.
Vroegoggend het die niggies gehelp met die hang van Kerskaarte aan 'n toutjie teen die sitkamermuur. Elkeen onderteken deur familielede of vriende van heinde en ver. Van naby ook. Dit was die ding. Kerskaarte. Poskaarte ook. Selfs laasteminuutpapiertelegramme.
Die posman op sy dikwielfiets het altyd 'n geskenk en 'n glas yskoue gemmerbier ontvang op die dag voor Kersfees. Ouma het gereken dat hy die boodskapper van goeie tyding was.
All hearts come home for Christmas. Dankie, Ouma. Vir herinneringe. Vir liefde.
Daarna sou hulle gekleurde kreukelpapier in lang, dun repies knip en vleg. Hulle sou skaterlag oor uitgeruilde grappies en oopmond na stories luister, terwyl die vingers knip, vou en vleg.
Ouma sou elkeen later beloon met 'n tuisgebakte gemmerman en koue limonade. Haar hande sou ruik na suurlemoen en appel. Haar hare na laventel. Die kombuis het geruik na vanielje, gemmer en kaneel. Laatmiddag sou al die Kersversierings 'n plekkie vind. Dan sou sy terugstaan. Haar bril skoonvee. Haar hande teen haar voorskoot vryf. Elke kind teen haar vasdruk en sê: "Van al die geskenke uit die Vader se hand, is julle my grootste geskenke." Dan sou sy haar bril weer afhaal. 'n Kantsakdoekie uit die bokant van haar rok haal. Oor haar oë vee.
Ons was toe nog te klein om te verstaan dat oumas en oupas hul kleinkinders selfs dieper bemin as hulle eie kinders.
Laataand, wanneer almal reeds geslaap het, sou die kind haar kop van die spierwit verekussing lig, van die hoë koperkatel klim en ligvoets op haar tone tot in die sitkamer sluip. Dan sou sy die gordyne op 'n klein skrefie ooptrek. Haar hande uitsteek en liggies streel oor die glasbal op die kaggelrak. Sy sou dit omdop. Saggies skud. Vinnig weer neersit op die kaggel. In stil verwondering staar na duisende sneeuvlokkies wat stadig neerfladder oor die piepklein figuurtjies in die glashouer. Droom oor ver plekke en mooi stories. In die silwer lig van die maan se sagte strale, was dit die mees betowerende iets wat sy ooit aanskou het. Eers wanneer die swaar muurhorlosie bokant die kaggel die middernaguur sou begin afslaan, sou sy weer gaan inkruip. Veilig en geliefd voel. Verder droom.