Euphorbia: tuisversorging, voortplanting, spesies en variëteite, foto - Interessant
Die Euphorbia-plant is 'n verteenwoordiger van een van die grootste plantfamilies van Euphorbia. Hierdie soort bevat ongeveer 2 duisend verskillende spesies wat in byna alle uithoeke van die planeet woon. Dit sluit vetplante, kruidagtige eenjariges, groot struike en kaktusvormige spesies in. Meer as 150 spesies wilde melkbos word in Rusland aangetref, om nie te praat van die gekweekte plante wat huise en tuine versier nie.
Selfs onkruid uit hierdie familie kan redelik dekoratief wees. 'N Voorbeeld is die sipres euphorbia, wat fyn stingels vorm met naaldagtige blare. Sy familielid, die vurige spoor, word gereeld in blombeddings aangetref weens die skitterende kleur van blare en blomme. 'N Ongewone kleur van die blare het ook 'n ander tuinspesie melkbos - omsoom, ook bekend as "Vologda-kant".
Die Latynse naam vir melkbos kom van die naam van die antieke geneesheer en wetenskaplike Euphorb, wat hierdie plant bestudeer en selfs genesingsmiddels daaruit voorberei het.
Beskrywing van melkbos
Ten spyte van die verskil in die vorms en groottes van die bogrondse deel, word alle soorte melkgewasse verenig deur een kenmerkende kenmerk - ligte melksap, waarmee hul generiese naam geassosieer word. Dit is juis daarom dat dit moontlik is om vas te stel of die plant tot Euphorbia behoort, hoewel plante van ander families ook sulke sap kan bevat. Daar is ook melkbos met helder sap. Ten spyte van die feit dat die plant in die volksgeneeskunde gebruik kan word, is dit belangrik om te onthou dat melkwassap bytend is en as giftig beskou word. Die kontak met die vel kan allergieë veroorsaak en inname kan vergiftiging veroorsaak.
Die vorm en kleur van melkblomme hang af van die spesie. Baie van die variëteite vorm bloeiwyses van cyatia. Draai blare om pistillaatblomme met verskeie meeldrade, word gewoonlik in verskillende kleure gekleur en lyk soos bekende blomblare. Na blom word vrugtebokse op die plant gevorm waarin elk 3 sade is.
Sommige soorte melkgewasse word as 'n oliesaadgewas verbou. In die lande van Asië is euforbië dus wydverspreid. Sy sade word gebruik om olie te verkry.
Hoe om euphorbia van kaktusse te onderskei
Dit is baie maklik om soorte melkgewasse van kaktusse te onderskei, sonder om eers na die inhoud van melksap te kyk. Kaktusstekels groei in puberteit-areola-gebiede; melkweurdorings het nie so 'n puberteit nie. Daarbenewens verskil die plante in die voorkoms van die blomme.
binneplante - spurge
Kort reëls vir die groei van melkbos
Die tabel toon kort reëls vir die versorging van melkblare by die huis.
Beligtingsvlak Die plant is nie bang vir direkte sonlig nie. Dit kan op vensters wat suid, suidoos of suidwes kyk, bewaar word.
Inhoudstemperatuur In die somer kan dit gekweek word teen 20-25 grade. In die winter is 'n temperatuur van ongeveer 14 grade nodig.
Gieter-modus Dit is net die moeite werd om oorvloedig te water wanneer die grondkluit ongeveer 'n kwart uitdroog.
Lugvogtigheid Die plant benodig nie 'n hoë vlak van vog nie.
Die grond 'N Geskikte grond moet goed wees vir luggeleiding en voldoende los. Die reaksie van die grond moet neutraal wees.
Topversiering Die plant hoef nie gereeld gevoer te word nie.
Oordrag Euphorbia word slegs in 'n nuwe houer oorgeplant indien nodig.
Snoei Slegs vertakkinge hoef gewoonlik te knyp. Droë stamme kan ook verwyder word.
Bloei Dit blom meestal 1-2 keer per jaar. Die plant kan op enige tyd van die jaar blom, afhangende van die spesifieke spesie.
Dormante periode Die rusperiode kom gewoonlik in die winter voor.
Voortplanting Steggies, kinders, die bos verdeel, selde deur sade.
Peste Plantluise, witluise, witvlieë.
Siektes Dit kan beïnvloed word deur verskillende soorte verrotting as gevolg van onbehoorlike versorging.
Versorging van melkbos tuis
As gevolg van die aansienlike verskille in die voorkoms van verskillende euforbia, is daar geen eenvormige groeirels vir hierdie plante nie. Dikwels word vetplante gekies om woonstelle te versier. Daarom sal die kenmerke van sorg vir sulke spesies hieronder beskryf word.
Die optimale dagligure vir melkbos is ongeveer 10 uur. Boonop is baie van hierdie plante nie bang vir direkte sonlig nie. Dit kan op vensters wat suid, suidoos of suidwes kyk, bewaar word. Maar op die blare van sommige soorte melkgras kan die helder son brandwonde verlaat. In hierdie geval moet verspreide lig vir die bosse georganiseer word. Vir eenvormige ontwikkeling van die groen deel, word aanbeveel om die pot van tyd tot tyd te draai. Vir die somer kan melkgewasse na die tuin oorgedra word en vir hulle 'n plek kies wat beskerm word teen sterk wind.
As die plante nie lig het nie, sal hulle baie stadiger groei, en soms kan hulle heeltemal verdor. In donker kamers kan fitolampe gebruik word om die gebrek aan natuurlike lig te vergoed.
In die somer kan u melkbos verbou by 'n temperatuur van ongeveer 20-25 grade. Hierdie plante word beskou as redelik bestand teen hitte. Pragtig blomende spesies in die winter moet 'n rusperiode bied - op die oomblik probeer hulle om hulle koel te hou. Vir die vorming van knoppe benodig sulke plante 'n temperatuur van ongeveer 14 grade. Die onderste drempel is 10 grade.
Melkras verdra temperatuurveranderings redelik bestendig, maar reageer uiters negatief op trek. Die kamer met potte met sulke blomme moet versigtiger geventileer word.
Die hoeveelheid water kan beoordeel word deur die voorkoms van die melkbos. Hoe meer sy bos soos verteenwoordigers van kaktusse lyk, hoe minder water sal hy benodig. Daarbenewens moet enige plant nie gereeld versuip nie. Dit is die moeite werd om die spurge net oorvloedig te water wanneer die grondknop ongeveer 'n kwart uitdroog. Vogstagnasie en versuring van die grond benadeel aanplantings, veral spesies met vlesige stingels.
'N Deel van die melkbos word beskou as meer vogtend. Sulke spesies sluit in die gierstam, wat sy blare vergiet wanneer 'n droogte intree. U moet nie toelaat dat die grond heeltemal uitdroog wanneer u ander soorte blomme verbou nie.
As die aansporing in die winter in die koelte rus, moet die hoeveelheid water verminder word. Andersins is daar die risiko dat wortelvrot van die plant ontwikkel.
Melkbos het nie 'n hoë humiditeitsvlak nodig nie. Sulke plante vaar goed in normale lewensomstandighede. Hulle verdra droë lug beter as bevogtigde lug, dus selfs afwerende blare kan met 'n droë kwas of servet uitgevoer word.
'N Grond wat geskik is om melkgewasse te plant, moet 'n goeie lugvloei hê en voldoende los wees. Die reaksie van die grond moet neutraal wees. U kan gereedgemaakte substrate vir vetplante of kaktusse gebruik, of self die grond voorberei. Dit sluit plaatgrond, turf, turf, growwe sand en baksteenrommel in, in gelyke verhoudings. 'N Dreineringslaag word noodwendig aan die onderkant gelê. U kan uitgebreide klei daarvoor gebruik.
'N Redelik wye en nie baie diep pot is geskik as houer vir melkbos nie. Gebruik ouer en groter monsters wat die houer kan omkeer, gebruik swaarder potte of plaas gewigstene op die bodem.
Melkbos het nie voedsame grond nodig nie, dus is die plant nie gereeld nodig nie. Dit kan nie meer as twee keer per maand gevoer word met 'n samestelling vir kaktusse of vetplante in 'n standaard dosis nie. In die rustyd word kunsmisstowwe nie toegedien nie.
Euphorbia word slegs in 'n nuwe houer oorgeplant indien nodig: as die wortels van die plant nie meer in die ou pot pas nie. Gewoonlik word die pot elke paar jaar vernuwe. Die nuwe houer moet ongeveer 'n paar sentimeter oorskry.
Wit-aartjies en geribbelde melkgewassoorte, sowel as vetplante wat soos kaktusse lyk, hoef nie gesnoei te word nie. Slegs vertakkende variëteite hoef gewoonlik te knyp, insluitend Mila se euphorbia. Hierdie prosedure bevorder die ontwikkeling van 'n meer welige kroon en laat die bos nie buitensporig hoog groei nie. Droë stamme kan ook verwyder word. Snoeiwerk word uitgevoer na die blom van die bos of rondom die middel van die somer.
Cactus euphorbia word tuis met die hulp van kinders vermeerder. Bladsoorte word maklik deur saad en steggies vermeerder.
Vir steggies word dele van die plantstam gebruik, wat voorheen gewas is uit die sap wat in warm water vrygestel word. Nadat dit gewas is, word hulle etlike dae in die lug gedroog totdat die snit met 'n film bedek is. U kan dit ook met fyngedrukte steenkool poeier. Die grootte van die snit moet ongeveer 12 cm wees. Die snit moet ook verskillende blaarplate hê.
Om die wortelontwikkeling te versnel, kan die onderste gedeelte van die snit met 'n stimulant behandel word. Klaar steggies word in nat sand of turf geplant. Op 'n helder plek, wanneer kweekhuisomstandighede geskep word, moet die saailing vinnig genoeg wortel skiet. Dit duur gewoonlik 'n paar weke. Die skuiling moet gereeld verwyder word vir ventilasie.
Blaar steggies kan ook gebruik word vir vegetatiewe voortplanting. Hulle word versigtig afgeknyp sonder om 'n instrument te gebruik. Nadat die sap afloop, word die snit met 'n stimulant behandel. Sulke steggies word op dieselfde manier as stamsteggies geplant, maar hulle wortel 2 keer langer. Gewoonlik kan driehoekige en witaderige euphorbia op hierdie manier voortplant.
REPRODUKSIE VAN EUFORBIA OF MILITêRE IN HUISVOORWAARDES
As die spesie self saai, kan die saad vanself in dieselfde pot spruit. In hierdie geval word die saailinge versigtig in hul eie houer geplant. As u wil, kan die sade geoes en ontkiem word - vars saad het 'n besonder hoë ontkiemingsvermoë.
Mille spurge reproduseer ook deur die bos te verdeel. Dit word in die vroeë lente of herfs gehou. Die bos word uit die houer verwyder, gedroogde of vrot wortels verwyder, en dan word die wortels en stingels van die plant met die hand geskei. Indien moontlik, word dit sonder 'n instrument gedoen. As u nie daarsonder kan klaarkom nie, moet die instrument gesteriliseer word. Gedeeltes van die snit word onder warm water gewas, dan met houtskool besprinkel en in afsonderlike houers gesit. So 'n verdeling verswak die plant aansienlik, dus in die eerste jaar na die prosedure het die afdelings swak groeikoerse en blom dit amper nie.
Melkbome is baie bestand teen plae en siektes en word meestal siek weens die stelselmatige oortreding van die versorgingsreëls.
Die blare word in die somer massief geel as gevolg van trekkings of gereelde stagnasie van water in die grond. Vergeling kan ook voedingstekorte tydens groei veroorsaak. Afsonderlike geel blare in die onderste gedeelte van die plant is die natuurlike proses van die ontwikkeling van die bos.
As die blare in die herfs geel word, kan sommige soorte melkgras hulle voorberei op oorwintering. Die massiewe blaarval in die herfs moet vergoed word deur die voorkoms van lente.
Klein bruin vlekke op die stam kan dui op die ontwikkeling van verrotting. Dit word gewoonlik veroorsaak deur te koel toestande tesame met gereelde oorvloei.
Groot bruin kolle op blare of stingels word veroorsaak deur sonbrand.
Tipes en variëteite melkbos met foto's en name
Onder die vele soorte melkbos word die volgende meestal as huishouding gekweek:
Witgatspoor (Euphorbia leuconeura)
Madagaskar uitsig. Euphorbia leuconeura is 'n kruidagtige meerjarige plant. In die natuur bereik sy hoogte 1,5 m, maar tuis word dit beperk deur die volume van die houer. Volwasse plante begin effens vertak. Hul steel in die onderste deel het die vorm van 'n silinder en begin mettertyd styf word. Die boonste gedeelte van die stam is vyfrib. Spore van gevalle blaarlemme bly daarop, wat in die vorm van droë bruinerige strepe voorkom. Die stam self is diep groen gekleur. 'N Strook kort bruin puberteit loop langs die punt van die ribbes. Blaarblaarblare is aan die bokant van die stam geleë, in 'n spiraal gerangskik. Namate dit groei, val die onderste blare af en vorm nuwe merke, en die stingel ontwikkel steeds opwaarts. Die blare is rooi-groen van kleur. Die lengte van elke blaar bereik 20 cm met 'n breedte van tot 8 cm. Aan die onderkant is die blaar in 'n sagte groen kleur geverf en aan die buitekant in donkergroen met ligter are. Namate die bos ontwikkel, kry die are die gewone groen kleur. Gedurende die blomperiode vorm die spesie klein ligte bloeiwyses.
Die groeikoerse is redelik hoog. Daarbenewens is hy in staat om oorvloedige selfsaad te gee en ryp sade rondom hom te strooi. Soms beland hulle nie net in die pot met die moederplant nie, maar ook in die omliggende houers.
Spurge gerib of kam (Euphorbia lophogona)
Mexikaanse sappige struik. Euphorbia lophogona lyk baie soos die witaderige euphorbia, maar die are op die blare van hierdie spesie is nie ligkleurig nie. Die groeisels op sy ribbes is soos dorings. Gedurende die blomperiode vorm die bos bloeiwyses met ligte pienk skutblare. As die blomme in die oksels in die wit-aart spesies geleë is, ontwikkel dit in so 'n melkbos op klein voetstukke. Hierdie spesie is ook in staat om voort te plant.
Of euphorbia mooi, briljant (Euphorbia splendens). Endemiese Madagaskar spesies. Euphorbia milii (splendens) is 'n vertakte struik wat tot 2 m hoog kan word. Sy grys stam het opvallende knolle en baie dorings tot 3 cm lank. Blaarlemme op kort blare is 15 cm lank en ongeveer 3,5 cm breed. Oor 'n tydperk sterf die onderste blare af, dus bly net die bokant van die plant blaarryk. Die gevoude skutblare kom in verskillende kleure, insluitend skakerings van skarlakenrooi, pienk, wit, geel en oranje. Tuis vorm die plant selde sade, dus word die bos voortgeplant deur steggies.
Euphorbia driehoekig of driehoekig (Euphorbia trigona)
Bewoners droog Suid-Afrikaanse streke. Euphorbia trigona is 'n sappige struik tot 2 m lank. Die stingels is slegs vertikaal geleë. Hulle het 'n kleur wat verskillende skakerings van groen en 'n driehoekige vorm kombineer. Op die boonste gedeelte van die ribbes is daar rooierige klouvormige stekels, en die spatels laat tot 5 cm lank uit hul sinusse groei. Die variëteit met groen lote en rooierige blare is veral wydverspreid. In binnenshuise kultuur blom hierdie spesie glad nie en reproduseer dit uitsluitlik op 'n vegetatiewe manier.
Euphorbia mooi of poinsettia (Euphorbia pulcherrima)
Een van die skouspelagtigste soorte melkgras groei in die Mexikaanse trope en kom ook voor in gebiede in Sentraal-Amerika. Euphorbia pulcherrima, ook bekend as die "Kersster", het een van die wêreld se simbole van hierdie vakansie geword. Dit is te danke aan die oorspronklike kleur van die plant gedurende die blomperiode, wat in die wintermaande val, sowel as die pragtige stervorm van sy skutblare.
In die natuur is dit 'n groot (tot 4 m) struik met 'n groot aantal dun hoekige lote. As dit in 'n pot gekweek word, is die poinsettia beskeie - nie meer as 'n halwe meter nie. Die blare met kort blare is ovaalvormig met 'n puntige punt of groot tande aan die kante. Daar is merkbare are op die oppervlak van die leeragtige blaarplate. Die lengte van elke blaar bereik 16 cm, die breedte is ongeveer 7 cm. Gedurende die blomperiode word die plant besonder elegant. Daarop word mediumgrootte bloeiwyses gevorm, omring deur groot helder skutblare, wat aansienlik lyk soos gewone blare.In 'n spesieplant is hulle rooi gekleur, maar daar is ook variëteite met skutblare van 'n ander kleur - geel, pienk, oranje, liggroen, ens.
Suid-Afrikaanse siening. Euphorbia caput-medusae is 'n vertakte meerjarige plant wat groot horisontale lote vorm wat in verskillende rigtings afwyk. Sy losstingels is bedek met koniese knolle, wat die plant 'n bietjie lyk soos 'n slangbal. Die blare is klein en word slegs in die boonste gedeelte van die lote bewaar. Klein ligte blommetjies met 'n aangename aroma word ook daar gevorm. Met verloop van tyd ontwikkel die plant 'n sentrale verdikking van die stam - caudex, waarvan die oppervlak bedek is met littekens. As gevolg van die buitengewone voorkoms van die bos, word dit soms as 'n aangename een gebruik.
Euphorbia vetsugtig of mollig (Euphorbia obesa)
'N Spesie wat in die Afrika-Kaap woon. Euphorbia obesa is een van die euphorbia-spesies, veral soos kaktusse. Dit het 'n nie-vertakkende oktaederstam. Die jong plant lyk soos 'n grysgroen bal, maar strek met ouderdom op. Die hoogte van die bos is ongeveer 30 cm en in deursnee bereik die grootte slegs 10 cm. Aan die bokant van die ribbes is daar knolle met littekens van ou bloeiwyses. Die bloeiwyses lyk soos mediumgrootte knoppe of knoppe, en het ook opvallende stamper. Slegs eksemplare van minstens 5 jaar oud begin blom. Na kunsmatige bestuiwing kan sade stol. Om te voorkom dat hulle in verskillende rigtings van die kamer gegooi word, moet u die plant met 'n net bedek.
Die spesie is besonder pretensieloos en kan jare in dieselfde grond groei. Vir verbouing is gedeeltelike skaduwee verkieslik. As dit nodig is om die beligtingsmodus te verander, moet dit geleidelik gedoen word.
Nog 'n Afrika spesie. Euphorbia enopla lyk soos bekende kaktusse bedek met lang dorings. Dit kan vertak, sy hoogte is van 30 cm tot 1 m. Lote is silindries en is in heldergroen kleur geverf. Hulle het 6-8 uitstekende ribbes. Op hul toppe is harde rooierige stokkeltjies tot 6 cm lank. Blomme word in die boonste gedeelte van die lote gevorm. Aanvanklik lyk die groeiende voetstukke soos dorings, maar dan blom mediumgrootte bordeauxblomme daarop. Sodat so 'n spurge nie uitstrek nie, moet u dit in 'n sonnige hoek hou, anders het die bos ondersteuning nodig. Die spesie word beskou as bestand teen ligte ryp.
Euphorbia - tuisversorging
Euphorbia is een van die gewildste kamerplante. Aansienlike roem vir hierdie blom het 'n groot verskeidenheid spesies meegebring. Volgens sommige beramings is die totale aantal euphorbia of, in wetenskaplike terme, euphorbia ongeveer tweeduisend spesies. Dit kan struike, klein bome en meerjarige grasse wees.
Tuisgemaakte melkbos is baie, baie uiteenlopend. Baie produsente verbou hierdie wonderlike binneblomme tuis entoesiasties. Inderdaad, verskillende soorte melkbos verskil eenvoudig radikaal van mekaar. Sommige van hulle lyk baie soos kaktusse, terwyl ander grasieuse bosse is.
In totaal, volgens die beramings van blomkwekers, kan ongeveer dertig soorte melkbosse in die "botaniese tuin" gekweek word. Beskou diegene wat produsente meestal in hul woonstelle, privaat huise en selfs kantore groei.
U moet weet dat al die lede van hierdie gesin melksap bevat, wat baie giftig is. Die stowwe daarin kan ernstige brandwonde, ernstige ontsteking van die slymvliese veroorsaak. Sodra dit in die maag is, kan dit gastro-intestinale disfunksie veroorsaak. Daarom moet u dit baie versigtig hanteer en handskoene dra as u dit hanteer.
Die giftige eienskappe van Afrika-melkbos is dikwels uitgebuit deur jagters wat dodelike pylpunte gemaak het. Daarbenewens word die euphorbia-plant in die volksgeneeskunde gebruik. Dit word gebruik vir sommige niersiektes, as 'n pynstillende, lakseermiddel, antihelminthiese middel. Dit word gebruik as 'n teensuurmiddel vir hondsdol dierbyte.
Baie van ons lesers het dalk al gehoor dat euforbia ook in parfuum gebruik word om witmaakrome te maak. Sommige plantspesies van hierdie familie is gebruik om rubber te bekom. Daar is verskillende soorte melkgewasse wat mense vir vee eet en voer.
Die gestreepte haworthia (Haworthia Fasciata), of soos dit ook genoem word - sebra, is 'n aantreklike vetplant wat gekenmerk word deur magiese vertikale blare met wit strepe. Die voordeel van die gebruik van so 'n bos is 'n aantreklike voorkoms, die behoefte aan 'n klein ruimte vir groei. Dit is die beste vetplant vir beginners, aangesien dit nie veel onderhoud nodig het nie.
Dit word aanbeveel om 'n vlak houer vir plant te gebruik, aangesien die wortelstelsel nie diep in die houer hoef te dring nie. Aanvanklik benodig die plant 'n oorplanting, die interval is 1-2 jaar. Hiervoor word 'n mengsel van hoë gehalte gebruik. Die besproeiingsregime is dieselfde as vir alle vetplante - sodat die grond tyd het om tussen bevogtiging uit te droog. Die beste plek om te groei, is die sonnige kant, maar sonder direkte UV-strale.
Rasse binnenshuise melkbos
Huiskaktus euphorbia het baie variëteite, die gewildste om te verbou, is die volgende:
Euphorbia (Euphorbia leuconeura) - 'n meerjarige kruid waarvan die hoogte anderhalf meter kan bereik. Enkele stamme van onder het 'n vergulde voorkoms. Die blare is skaars, hoofsaaklik aan die bokant van die blom gekonsentreer; dit het wit, uitgesproke are. Dit blom met klein witterige blommetjies, versamel in kompakte bloeiwyses. Die plant groei vinnig en is geneig om self te saai.
Euphorbia (Euphorbia lophogona) - visueel baie soortgelyk aan die wit-aar-variëteit, dit verskil net in die kleur van die are op die blaarplate. Hulle is donkergroen van kleur. Bloeiwyses is wit-pienk van kleur.
Euphorbia driehoekigof driehoekig (Euphorbia trigona) Is 'n lang variëteit, die hoogte van die lote bereik twee meter. Die stingels het drie plat rande, versier met rooibruin dorings. Vlesige blare is ovaalvormig en word tot 5 cm lank.
Die nuwe pot moet gekies word volgens die grootte van die vetplante, terwyl dit nie te diep moet wees nie, omdat die wortelstelsel van die melkbos nie te diep lê nie. Vir groot melkgewasse word klippe op die bodem neergesit sodat die plant nie met sy pot onder sy eie gewig val nie. Dreinering aan die onderkant van die tenk is verpligtend.
Nadat die aansporing gekoop is, is dit nodig om dit vir siektes en insekte te ondersoek, in die stort te spoel. Na die aankoop moet die plant 7-14 dae gegee word om aan te pas en dit uit ander plante te verwyder. Dan moet u oorlaai. Die wortels moet van ou grond skoongemaak word.
Jong plante moet elke 12 maande herplant word, terwyl ouer vetplante elke twee tot drie jaar in 'n nuwe pot geplant kan word. Gewoonlik word volwasse plante oorgeplant as daar nie meer plek vir die wortels in die ou houer is nie. Elke lente is dit beter om die boonste laag in die pot te verwyder en deur nuwe grond te vervang.
Bevrugtende driehoekige spurge moet van lente maande tot herfs wees. U kan 'n spesiale formulering gebruik vir vetplante. Die mengsel bevat reeds die hele stel noodsaaklike spoorelemente.
Spurge - 'n baie mooi plant met baie variëteite. Ek het Belozhilkovy (Belozhilchaty) en driehoekige groei.
Hierdie kamerplant is nie baie grillerig nie. Hou van lig, maar kan nie direkte sonstrale in die middag verdra nie - brandwonde of blare verskyn. Euphorbia hou nie van permutasies nie. Het 'n klein wortelstelsel en benodig dus nie groot potte nie.
Bloei onooglike stamblomme.
Rasse baie maklik - self saai in naburige potte) As dit ryp is, skiet sade in verskillende rigtings. As u nie later sade in die kamer wil versamel nie, moet u die blomme verwyder, veral omdat daar geen estetika in is nie)
Groei baie vinnig, soos 'n onkruid, maar jy moet 'n kroon vorm, anders rek dit op. Ek knyp die bokant en brand dit met 'n warm mes om te voorkom dat die sap uitloop.
Dit is die driehoekige Euphorbia. Die geknypte bokant is duidelik sigbaar daarop (dit het met een stok op gegroei). Sylote het dadelik begin verskyn en daar is baie daarvan.
Die melksap wat uitloop wanneer dit beskadig word baie gevaarlik.Veroorsaak brandwonde en erge irritasie tydens velkontak. Kan ernstige allergiese reaksies veroorsaak.
'N Paar jaar gelede het 'n vrou met haar oë in die hospitaal gelê en by my gelê. Sy het euphorbia oorgeplant, die stam gebreek en toe in haar oog gekrap. Ek kan nie die presiese diagnose onthou nie, maar ek het 50% van my sig in hierdie oog verloor.