Geskryf deur Sharon Ellison
Image deur dzako83
In 'n werklike oorlog word aangeval om ons oorlewing te bedreig. So kan ons kies tussen oorgawe, onttrekking of teenaanval. Wanneer ons deur ander in gesprek aangeval word (gekritiseer of beoordeel), beweeg ons dikwels in dieselfde soort oorlewings mentaliteit en verdedig ons outomaties. Maar gesprek is anders as oorlog. Wanneer ons teen kritiek verdedig, gee ons meer krag aan die kritiek en die persoon wat dit regverdig as wat regverdig is.
Alhoewel ons dalk beperkinge moet stel as iemand mondelings beledigend is, dink ek dat ons dikwels te veel kritiek afskakel, enigiets wat geldig is, weggooi, asook wat ongeldig is. Die persoon se woorde kan seermaak, maar hulle sal minder nadelig maak, dink ek, as ons vrae vra, besluit watter stukke ons saamstem (indien enige) en met wie ons nie saamstem nie. Ons kan net daaraan dink, ons moet dit nie beveg asof ons met 'n dodelike wapen aangeval word nie. Ek kyk hoe mense se selfbeeld styg, bloot om minder defensief te word in die aangesig van kritiek en oordeel. Daarbenewens kan ons dalk 'n onskatbare juweel vind.
Die Oorlogsmodel: Wanneer iemand aanval, gee jy op, onttrek of teenaanval
Die nie-defensiewe model: Vra vrae, besluit wat jy dink en reageer dan!
Die res van hierdie artikel sal demonstreer hoe om nie-defensief op kritiek te reageer deur voorbeelde vir ouers, paartjies en professionele persone te gee. Terwyl die voorbeelde spesifiek is vir 'n sekere tipe verhouding, is die inligting waardevol in enige verhouding. Byvoorbeeld, die hantering van harde toon of "terugbetalings" kan met kinders of volwassenes, by die huis of by die werk gebeur.
Ouers: Sommige vrae vir jou
Laat jy jou kind hard aan jou praat? Of om met kritiek op te tree as gevolg van skuldgevoelens?
As ouers hou ons dikwels van ons kinders en voel hulle onvoldoende om al hul behoeftes te voorsien. Hulle voel dit en kan vroeg leer hoe om ons skuldig te maak as 'n manier om te kry wat hulle wil. Ek hoor soveel kinders, begin op 'n jong ouderdom, in harde kritieke tones aan hul ouers praat. Ginny mag eenvoudig sê: "Jy weet ek haat ertjies!" Sam kan skree: "Jy wil my nooit toelaat om iets met my vriende te doen nie!" Die oordeel is dalk baie meer krities oor jou keuses, soos: "Jy het my pa laat verlaat! Jy moet hom vertel dat jy jammer is, hy sal terugkom."
As ons reageer op ons kind of tiener of selfs ons volwasse kind se kritiek, as skuld ons in die hande kry, kan ons dit "neem" en selfs om verskoning vra of probeer om onsself te verduidelik sodat hy of sy verstaan ​​hoekom ons in 'n sekere mate gedra het. manier. As ons oor ons eie rande is, kan ons terugbreek.
Wat ek dink ons ​​kan eerder doen, is om die toon van die oordeel te skei van die inhoud van wat gesê word. Ons kan vir Ginny sê, "As jy nie ertjies wil hê nie, wil ek jou nog steeds saggies vertel." Of, "As jy hard met my praat, sal ek nie antwoord nie. As jy met respek praat, sal ek met jou hieroor praat."
Dan, as die kind, tiener of volwasse nageslag praat sonder harde oordeel, kan ons, indien toepaslik, aanbied om die situasie te bespreek. Op hierdie manier kan ons nie net weier om onnodige kritiek te betree nie, ons kan vir ons kinders modelleren hoe om (a) te praat oor wat hulle nodig het en te voel sonder om veroordelend te wees, en (b) te reageer met 'n mengsel van fermheid en openheid selfs wanneer iemand hard aan ons of hulle praat.
Pare: Verwantskap Gevare om te kyk
Vermy die "terugbetaling" wanneer een van u "krities kry"
Wanneer ons in intieme verhoudings is, het ons dikwels 'n "grootboek van oortredings" wat ons met mekaar opgehoop het. En wat ek doen wat jou aanstoot gee dikwels die reaksie in jou wat my aanstoot gee. So wanneer jy my kritiseer, jou maat, dit herinner my aan wat jy doen wat "maak" my so reageer. En so begin die teenaanval spel. "Wel, ek sal nie op hierdie manier moet reageer as jy nie altyd ..." Of, "Kyk, jy kritiseer my omdat ek 'n dubbele standaard het. Het jy nog nooit in 'n spieël gekyk nie ?!"
In plaas daarvan, as ons na die terugvoer luister, hoe veroordelend dit ookal is, en om uit te vind of ons van mening is dat dit van toepassing is op ons of nie, dan hoef ons nie dadelik terug te keer nie en die konflik te versterk. Later, tydens dieselfde gesprek, of dalk selfs op 'n ander tydstip, kan ons die ander persoon vra (as ons opreg nuuskierig en nie bewys lewer nie). "Dink jy jou sarkasme (byvoorbeeld) het op enige manier bygedra tot hoe ek gereageer het ? " Of, "Dink jy dat jy ooit (byvoorbeeld) dubbele standaarde het - of dink jy doen jy nie?" Ons kan verwante kwessies aanbring, as ons 'n oorgangstydperk skep en eers hanteer met die een wat ons vennoot grootgemaak het.
Om nie-defensief te bly, moet ons onderskei hoe ons self aanspreeklikheid aanvaar of die ander persoon dit op enige gegewe oomblik kies. Wanneer ons moet bewys dat ons maat so sleg is soos ons is, of slegter, is ons nek-diep in die muk van die magstryd. In nie-defensiewe kommunikasie, spreek ons ​​die probleem wat die ander persoon opgedoen het om te vertrou dat ons later ons eie probleem kan opduik. So kan beide vennote 'n "gehoorapparaat" gee.
Laat die spel los om die skuld te verlig en ander se respek te verbeter
In professionele verhoudings hoe ons ons eie werk verrig, hang dikwels af van hoe goed ander mense hul werk doen. So, wanneer ons kritiek kry, is dit maklik om die bok te slaag en om te regverdig waarom ons probleme ondervind het, gebaseer op hoe ander bygedra het tot die moeilikheid.
In plaas daarvan om te begin deur verskoning te verskuif of verskonings te maak, selfs as ons dink dat die probleem deur 'n medewerker veroorsaak word, kan ons vrae vra, soos: "Wat sou jy voorstel volgende keer anders doen?" Of, "Was jy bewus daarvan dat ek die materiaal van Jane moes kry voordat ek die projek kon voltooi?" Of, "As sy nie betyds haar deel van die projek het nie, hoe sal jy voorstel dat ek dit hanteer?"
As die terugvoer oor jou eie prestasie handel en nie verband hou met wat enigiemand anders het of nie gedoen het nie, kan jy net begin om meer inligting te vra. Jy kan vra vir addisionele besonderhede oor hoe die toesighouer of medewerker jou houding en gedrag sien. Dan, as daar punte is waar jy nie saamstem nie, kan jy steeds vrae gebruik, soos: "As jy dink dat ek nie die kwaliteit van George se werk op die projek moes kritiseer nie, sê jy dat ek net moet aanvaar dat hy dit doen? " Of, "Sê jy, ek moet net aanvaar hoe hy dit gedoen het, of dink jy dit was hoe ek dit gesê het?" Of, "Dink jy daar is enige manier waarop ek hom kan laat weet wanneer ek dink die kwaliteit moet verbeter?"
Op 'n sekere punt kan jy dalk nie saamstem met deel of alles wat die persoon sê nie. As jou aanvanklike reaksie op kritiek egter meer inligting is, dink ek jy sal professionele respek kry. Ook, as die ander persoon buite die basis is, kan u vrae aan hom of haar vra om die kritiek te heroorweeg
Bou wysheid en verkry respek
Vir die meeste van ons, om op kritiek te reageer sonder om onsself te verdedig, het ons gedink dat ons "weerloos" is, inmekaarmaak, gesig verloor, sleg voel oor onsself. Aan die ander kant, het defensief gereageer, beteken dat dit hard, gesluit en ander uitgesluit is. Dit is 'n geen-wen keuse. Ons lyk sleg en ondermyn ons eie selfbeeld ook.
As ons kan leer om te reageer op kritiek met ware, nie-defensiewe openheid en duidelikheid, vra vrae, stel ons standpunt en stel limiete vas wanneer nodig, kan ons ons eie wysheid bou en die respek van beide die kinders en volwassenes in ons lewens opbou.
Sharon Ellison, MS is 'n bekroonde speaker en internasionale konsultant. Sy het 'n aantal nuttige artikels geskryf vir individue wat inligting soek oor verhoudings, sielkunde, ouerskap en geestesgesondheid. Sy is 'n stigter van Ellison Communication Consultants, van Oakland, Kalifornië, en 'n bekroonde speaker en internasionaal erkende konsultant. Besoek haar webwerf by www.pndc.com
Video met Sharon Ellison: ses verdedigende maniere wat ons gebruik in gesprek
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > Woede Bestuur > Hoe om te reageer op kritiek sonder om te verdedig