Dit is my skoonsus se verjaarsdag en ons is oppad Flora kliniek toe om vir haar in die hospitaal te gaan kuier. Sy is die vorige week met longkanker gediagnoseer, en ses maande gegee om te lewe. By die Rivoniaafrit besluit Ken dis tyd dat die garmin aangesit moet word – dié werk val altyd op die uwe – en loop gewoonlik op ‘n fiasko uit. Nee, die adres is klaar gelaai sit net die garmin aan, soek die regte plek en druk die “Let’s go” knoppie. Instruksies gee is maklik, maar dit is by die “doen” gedeelte waar die paw-paw gewoonlik die fan strike. Hierdie keer stel nie teleur nie, die garmin voeter om – die vrou se stem is stil toe sy moet praat -en ons ry verby die afrit waar ons moes afdraai.
En toe kry ek ‘n helder oomblik; die kompas in my kop wat van my geboorte af buite werking is (nog ‘n Mark Twain gesegte) skud die roes van hom af, en wys die rigting duidelik aan. Die twee dames sing nogsteeds hulle ou deuntjie maar ek weet beter, en glo dat Ken ook weet want ons is op bekende terrein. Tot my verbasing ry hy egter verby die bekende afrit, en draai iewers vorentoe regs. Heel duidelik is hy nou die rigtingbeduiwelde een; maar nog een vroue stem by die twee paniekerige dames s’n sal hom oor die afgrond stoot… dus swyg ek soos die graf. Tot die twee dames het nou moed opgegee en ‘n welkome stilte daal oor ons neer. Heelwat later verbreek Ken die stilte – ons is amper weer terug in Pretoria en ek moet sy suster bel en sê ons kom nie deur nie, ons het uit tyd gehardloop. Min wetend dat dit ons laaste gesprek sal wees bel ek my skoonsus. Sy verstaan, en sê twee keer vir my sy voel so gelukkig. Ek vra nie hoekom nie, en nou ‘n paar weke later wonder ek nogsteeds hoekom sy so gesê het.
Dan verstaan jy die verwarring van al daardie gepratery en ‘n man wat ‘n ander koers inslaan. Ek sal so graag wil weet oor my skoonsuster; soveel jare se gebed vir haar en haar man… albei ongelowiges. Dis asof sy vyf voor twaalf ‘n hartsverandering gehad het. Ek voel ook sterk dat Jesus die rede vir haar blydskap was.
As jy tussen die lyne lees, kry jy ‘n hartseer storie, ‘n storie van iemand wat jy graag sou wou gaan groet het. Maar die prentjie wat jy skets, is baie snaaks. 3 pratende vroue en ‘n hardkoppige man!
Ek wou iets skryf oor die sluk van woorde wat die naweek gebeur het, en is so dankbaar dat jy geskryf het, dis die teken dat ek eerder my woorde moet sluk. 🙂
Lag ek nou vir jou. Ja ‘n mens moet weet wanneer om stil te bly al weet jy ook jy is reg. Jy is reg… ons sou haar graag daardie laaste keer wou sien, en hoor hoekom sy so gelukkig gevoel het. Haar dood het almal onkant betrap. Ons het almal gedink daar lê nog maande voor. Sy het net die Saterdagoggend na ons fiasko Sondag vir haar kinders gevra om haar huistoe te neem…. sy wil nie maande in ‘n hospitaal lê nie. Dieselfde aand is sy in haar slaap oorlede.
‘n Lag met trane skryf jy nou hier vir ons! Jou skoonsus het “ontslaap” – watter sagte manier om te gaan.
Ek lag lekker vir jou beskrywing van die twee pratende vrouens. Dit klink so bekend. Tog hartseer dat julle nie by jou sus kon uitkom nie.
Kameel, ek ken jou nie, maar ek werk my lewe lank nog as ‘n nurse. Daar is min mense wat gelukkig is daardie tyd, die meeste is bang en alleen. Die feit dat sy vir jou dit gesê het dat sy so gelukkig is, moet vir jou troos want daar is net een rede hoekom mens so voel dan en dit is oor dinge met jou en die liewe Vader reg is.
Yip ja. Ek sal die vriendelike mense mis maar die aankoop van huishoudelike kruideniersware nie. En die bont lap- en geselsies in die straat- dit sal ek mis.