Die Russiese Kerk ontstaan in 988, toe grootprins Wladimir die Grote van Kiëf-Roes die Christelike geloof aanneem as die land se amptelike godsdiens.
In die middel van die 17de eeu voer die destydse patriarg van Moskou, Nikon, hervormings deur in die Russies-Ortodokse rite. Baie gelowiges betwis die wetlikheid van hierdie kerkhervormings en onder leiding van aartspriester Awwakoem staan hulle dit sterk teen. Die stryd word besleg in die guns van die hervormingsgesindes en dit lei in 1666–1667 tot ’n skeuring (Russies: раскол; raskol) in die Kerk. ’n Banvloek word oor die ou rite uitgespreek en die aanhangers daarvan word as skismatici (раскольники; raskolniki) bestempel en vir ’n baie lang tyd vervolg. Hulle noem hulself Ougelowiges (Староверы). Die banvloek is eers in 1971 deur die Patriargaat van Moskou opgehef.
Op 4 September 1943 kry die aartsbiskoppe Sergius (Stragorodski), Aleksi (Simanski) en Nikolai (Jaroesjewitsj) toestemming om op 8 September ’n raad byeen te roep wat Sergius verkies tot patriarg van Moskou en die hele Rusland. Dit word deur sommige kerklikes beskou as ’n oortreding van die XXXIV Apostoliese Kanon aangesien geen kerkhiërarg deur ’n niekerklike owerheid ingeseën kan word nie.
Die liturgie en rite van die Russies-Ortodokse Kerk kom grootliks ooreen met dié van ander Oosters-Ortodokse Kerke, wat ook uit die Kerk van Bisantium ontwikkel het. Tipies is dat die kruisteken gemaak word vanaf die voorkop, via die regterskouer na die linkerskouer met drie vingers nes in die Grieks-Ortodokse Kerk. In die kerkdienste word die hoogtepunte soos die geboorte, dood en opstanding van Christus herdenk. Geen musiekinstrumente word gebruik nie. Daar is egter baie koorsang. Die lidmate staan soms ure aaneen om saam te aanbid.