Vanjaar neem ek my voor om so ver moontlik dié malligheid te ontduik. Met die seuns wat nou ver bly en groot is, is ons verpligtinge minder. “Onthou jy nog hoe besig dit altyd hierdie tyd van die jaar was?” sê Johan een middag laat toe hy die plantjies in die potte op die stoep natlei. Dié nuwe seisoen sonder kinders voltyds in die huis is baie minder traumaties as wat ek verwag het. Maar toe ons oudste gister sy hond in die kar laai na ‘n naweekkuiertjie by ons aan huis, voel ek die hartseer in my opwel toe hy by die hek uitry.
Vroegaand gaan lê ek op die bed in sy kamer. Ek bid vir sy welstand, ook dié van Kleinboet op universiteit in die Kaap wat nou net eksamens begin. Ek lê daar in die skemerdonker en dink aan my twee seunas. Vir hulle lê die toekoms met al sy moontlikhede en geleenthede wyd vorentoe uitgestrek.