In watter mate is godsdiensgroepe in die Sowjetunie vervolg? - Inligting
In watter mate is godsdiensgroepe in die Sowjetunie vervolg?
Ek verstaan ​​dat baie kerke vernietig is en selfs baie priesters gearresteer en tereggestel is, maar hoe wydverspreid was die geweld in die hele Sowjetunie?
Gedurende die post-Stalin-tyd was dit 'n "matige vervolging": dit was moontlik om die kerk kortliks te besoek "om argitektuur en skilderye te ondersoek", maar openlik oefen was nie goed vir die posverskaffer nie. Inteendeel, om aan die kommunistiese party te behoort, was baie goed vir die vervoerder, en dit was natuurlik heeltemal onversoenbaar. Lidmaatskap in Komsomol was ook onversoenbaar. Die meeste jonger mense behoort aan Komsomol, en om daarvandaan afgedank te word, was nie 'n goeie ding vir die toekoms nie.
Sommige laag gekwalifiseerde werkers het waarskynlik geen probleme nie, maar vir 'n ambisieuse bestuurder of 'n student wat die opleiding wil voltooi, wil hy alleen 'iets' word, dit was regtig nie 'n opsie om openlik godsdiens van enige aard te aanvaar nie, nie noodwendig tradisionele. Studente soos Jonas Trinkunas is selfs van antieke heidense rituele van die universiteit ontslaan. Dit was goed om wetenskapfiksie te lees, maar net fiksie was alreeds 'nie so goed' nie.
Afgesien van oop demosies, het die Sowjet -agente professore ook opdrag gegee om sekere mense te laat slaag om verskillende toelatings- of gradueringseksamens 'objektief' te slaag.
Tydens die stalinisme was die toevoeging tot die godsdienstige groep 'n bykomende probleem, maar om nie te behoort nie was geen beskerming nie. Die besit van eiendom was belangriker en soms is selfs hardnekkige staliniste soos Nikolai Yezhow deur die stelsel uitgevoer.
Ek dink nie die hoogtepunt van vervolging het in die vroeë tydperk gedaal nie. Ek sou eerder na die middel-dertigerjare verwys, toe die vervolging kon staatmaak op die jong geslag wat sedert die kinderjare geteel is in onwrikbare geloof in die hoogste geregtigheid van hul opperleier.
Niks is meer effektief in die uitroeiing van ongewenste godsdienste as 'n afdwinging van 'n alternatiewe godsdiens nie. Stalin, 'n voormalige kweekstudent, kon dit teen die middel van die dertigerjare uit die weg ruim. Kommunisme is in wese voorgestel as 'n godsdiens waaroor mens nie kan twyfel onder die doodstraf nie. Net soos die Christendom dikwels heidense rituele geabsorbeer het toe dit hom as die enigste godsdiens in sommige van die nuwe lande geïnstalleer het, het die Stalinisme 'n redelike hoeveelheid Ortodokse Christendom geleen. Die kruise is vervang met reuse standbeelde van kommunistiese leiers, ikone is vervang met die foto van die leiers, verpligtend in elke amptelike gebou en elke skool, ens. prentjie wat aan die muur in sy skool hang.
Kommunisme het min verdraagsaamheid teenoor ander godsdienste getoon, maar dit het wel geringe vergunnings gemaak waarmee ouere mense kon aanbid wat God ook al wil. Die leiers van al die geduldde godsdienste moes egter verslag doen oor hul kudde by NKVD, wat die rede vir die uitsonderings kan wees. Ook, bevordering godsdienste was 'n misdryf. Dit wil sê, as 'n oupa op 'n Sondag 'n kerk sou bywoon, sou hy nie meer ly as om op die swartlys geplaas te word nie. As hy egter sy kleinseun na dieselfde kerk sou bring, beland hy in Gulag. Dit het daartoe gelei dat kerkbywoning vinnig afgeneem het.
Die meeste geboue wat aan verskillende godsdienste behoort het, is genasionaliseer en vir ander doeleindes gebruik. Ek onthou dat almal in Rostov-upon-Don, waar ek by die universiteit was, geweet het waar die sinagoge was, alhoewel die meeste mense geen Joodse wortels gehad het nie. Die rede: die pragtige gebou van die Rostov -sinagoge is twee geslagte gelede omskep in 'n kroeg, en dit was algemeen bekend en die beste plek om 'n bier of twee te drink.
Die houding tot godsdiens a) het mettertyd verander, en b) verskil van verskillende godsdienste. In die begin 1920-30's was daar 'n militante anti-godsdienstige beleid. Baie kerke is vernietig, of bloot beroof en gesluit, baie priesters is vervolg. Sommige is doodgemaak, ander in die tronk of in ballingskap. Maar die hoofgodsdiens (Russies -ortodoks) was nooit heeltemal verbied nie.
Ander godsdienste is om politieke redes verbied/verbied. Die Grieks-Katolieke (Uniate) Kerk is byvoorbeeld na die Tweede Wêreldoorlog verbied. En eers na die ineenstorting van die Sowjetunie is dit weer gewettig. Die rede was polities. In die 1940's en vroeë 50's was daar 'n burgeroorlog in Wes-Oekraïne. Die Grieks-Katolieke Kerk ondersteun die opstandelinge wat vir die onafhanklikheid van Oekraïne geveg het.
Die houding teenoor die Russies -Ortodokse Kerk het gedurende die Tweede Wêreldoorlog dramaties verander. In 1941-42 het die regering van die Sowjetunie so onseker gevoel dat hulle alles probeer mobiliseer wat hulle kon help om die oorlog te wen. Dit was op daardie stadium dat die amptelike ideologie verander het van 'proletariese internasionalisme' na Russiese nasionalisme.
En die kerk is ingeroep. Sedertdien het dit byna amptelike status in die staat gehad, hoewel anti-godsdienstige propaganda nooit opgehou het nie. Maar nadat die Tweede Wêreldoorlog die amptenare van die Ortodokse Kerk nie vervolg is nie, bedoel ek diegene wat lojaal was aan die staat.
Godsdiens van Rusland
Alhoewel etniese verskille in Rusland lankal 'n godsdienstige element bevat, het die posisie van godsdienstige organisasies en hul individuele aanhangers verskil met politieke omstandighede. In die 10de eeu het prins Vladimir I, wat deur sendelinge uit Bisantium tot bekering gekom het, die Christendom as die amptelike godsdiens vir Rusland aangeneem, en daarna was die Russies -Ortodokse kerk vir byna 1000 jaar die dominante godsdienstige instelling van die land. Nadat die kommuniste in 1917 die bewind oorgeneem het, het godsdiensinstellings daaronder gely. Die kerk moes die grootste deel van sy eiendom verbeur, en baie monnike is uit hul kloosters gesit. Die grondwet van die voormalige Sowjetunie het nominaal godsdiensvryheid gewaarborg, maar godsdiensbedrywighede was baie beperk en lidmaatskap van godsdienstige organisasies is as onversoenbaar met lidmaatskap van die Kommunistiese Party beskou. Dus was 'n oop beroep van godsdienstige oortuiging 'n belemmering vir individuele vooruitgang. Tydens die Tweede Wêreldoorlog, toe die regering steun van Christene en Jode in die stryd teen fascisme toegelaat het, is 'n meer openlike uitdrukking van Christelike oortuigings toegelaat, maar beperkings is weer ingestel toe die oorlog geëindig het. In die tagtigerjare, onder die reformistiese regime van Mikhail Gorbatsjof, is 'n beleid van glasnost ("openheid") verklaar, wat groter verdraagsaamheid vir die openlike godsdiensbeoefening moontlik maak. Die daaropvolgende ontbinding van die Sowjetunie het godsdiensvryheid 'n werklikheid gemaak en onthul dat groot dele van die bevolking 'n verskeidenheid gelowe bly beoefen het. Russiese nasionaliste wat in die negentigerjare ontstaan ​​het, het die Russies -Ortodokse kerk as 'n belangrike element van die Russiese kultuur geïdentifiseer.
Tans is die Russiese Ortodoksie die land se grootste godsdienstige denominasie, wat meer as die helfte van alle aanhangers verteenwoordig. Die georganiseerde godsdiens is die grootste deel van die 20ste eeu deur die Sowjet-owerheid onderdruk, en die nie-godsdienstige mense vorm steeds meer as 'n kwart van die bevolking. Ander Christelike denominasies is baie kleiner en sluit in die Ou Gelowiges, wat in die 17de eeu van die Russies -Ortodokse kerk geskei het, en Baptiste en Evangeliese groepe, wat gedurende die 20ste eeu ietwat toegeneem het. Katolieke, sowel die Westerse ritueel (Romeins) as die Oosterse ritueel (Uniate), en die Lutherane was talryk in die voormalige Sowjetunie, maar het hoofsaaklik buite die huidige Rusland gewoon, waar daar min aanhangers is. Moslems vorm die tweede grootste godsdiensgroep in Rusland. In 1997 is wetgewing uitgevaardig wat die denominasies beperk het buite vyf "tradisionele" godsdienste - Russiese Ortodoksie, verskeie ander Christelike denominasies, Islam, Judaïsme en Boeddhisme - wat die aktiwiteite beperk van groepe wat minstens 15 jaar lank nie in die land geregistreer was nie. Byvoorbeeld, groepe wat nie aan hierdie vereiste voldoen het toe die wet geïmplementeer is nie (soos Rooms -Katolieke en Mormone) kon nie opvoedkundige instellings bedryf of godsdienstige literatuur versprei nie.
Alhoewel daar 'n mate van verband tussen taal en godsdiens is, stem die twee nie heeltemal ooreen nie. Slawe is oorwegend Ortodokse Christene. Turkse sprekers is oorwegend Moslem, alhoewel verskeie Turkse groepe in Rusland dit nie doen nie. Byvoorbeeld, die Christendom oorheers onder die Chuvash, Boeddhisme heers onder 'n groot aantal Altai, Khakass en Tyvans, en baie Turkse sprekers oos van die Yenisey het hul sjamanistiese oortuigings behou (hoewel sommige hulle tot die Christendom bekeer het). Boeddhisme is algemeen onder die Mongools-sprekende Buryat en Kalmyk.
Jode het lank gediskrimineer in Rusland, waaronder suiwering in die 19de eeu, onderdrukking onder die bewind van Joseph Stalin en Nazi -gruweldade op Russiese bodem tydens die Tweede Wêreldoorlog. Vanaf die reformistiese beleid van Gorbatsjof in die tagtigerjare, is Joodse emigrasie na Israel en elders op 'n toenemende skaal toegelaat, en het aantal Jode wat in Rusland (en alle dele van die voormalige Sowjetunie) woon, afgeneem. Voor die verbrokkeling van die Sowjetunie het ongeveer 'n derde van die Joodse bevolking in Rusland gewoon (hoewel baie nie Judaïsme beoefen het nie), en nou woon ongeveer 'n tiende van alle Jode in Rusland in Moskou. In die dertigerjare het Stalin die Joodse outonome gebied in die Sowjet -Verre Ooste as 'n Joodse provinsie gevestig, hoewel teen die begin van die 21ste eeu slegs ongeveer 5 persent van die bevolking van die provinsie Joods was.
In 1928 het die Sowjet-volkskommissaris vir onderwys, Anatoly Lunacharsky, onder druk van linkse marxiste ingestem, van die eerste graad af 'n heeltemal anti-godsdienstige onderwysstelsel ingestem, maar hy het steeds gewaarsku teen 'n algemene skorsing van onderwysers met godsdienstige oortuigings weens die tekort van ateïstiese onderwysers. [ aanhaling nodig ] In 1929 het 'n Agitprop-konferensie besluit om anti-religieuse werk in die onderwysstelsel te versterk. Dit het gelei tot die oprigting van anti-religieuse afdelings by alle navorsings- en hoëronderwysinstellings. 'N Spesiale anti-godsdienstige fakulteit is in 1929 by die Institute of Red Professors ingestel.
'N Veldtog is gelei [ deur wie? ] teen onderwysers van die ou intelligentsia wat beweer word dat hulle teen die stelsel werk en selfs priesters geestelike invloed op skoolkinders moontlik maak. Onderwysers wat hiervan beskuldig word, kan afgedank word, en in die meeste gevalle het die Sowjet -owerhede hulle in die tronk gegooi of verban.
Die antireligieuse pers het gelowiges met die naam geïdentifiseer onder die geledere van die voorste Sowjet -geleerdes. Hierdie etikettering het gelei tot die opruiming van die Russiese Akademie van Wetenskappe in 1929–1930, waarin tot 100 geleerdes, hul assistente en gegradueerde studente in hegtenis geneem is op vervalste aanklagte en vonnisse opgelê het wat wissel van drie jaar van interne ballingskap tot die doodstraf.  [ kwotasie benodig om te verifieer ] Die meeste van hulle het daarna in kampe of in die gevangenis omgekom. Een van die doelwitte van hierdie suiwering was om die intellektuele van die kerk weg te neem en om die propaganda by te staan ​​wat slegs agtergeblewenes in God glo. 
In 'n geval is die beroemde Sowjet -historikus Sergei Platonov gevra waarom hy 'n Jood met die naam Kaplan aangestel het in die bestuur van die Poesjkinhuis, en hy het geantwoord dat Kaplan nie 'n Jood was nie, maar 'n Ortodokse Christen op grond hiervan dat Kaplan na 'n konsentrasiekamp gestuur is vir vyf jaar. 
Die Sentrale Komitee het van 1930 tot 1931 'administratiewe maatreëls' teen godsdiens gestaak, wat die anti-godsdienstige opvoedingswerk verswak het, maar 'n ander resolusie in September 1931 het aktiewe anti-godsdienstige onderwys weer ingestel.
Die meeste biskoppe wat tussen 1928–1932 gearresteer is, is gearresteer weens redes rondom opposisie teen Metropolitan Sergius en sy berugte lojaliteitverklaring. Die staat handhaaf amptelik die lyn dat kerk en staat in hierdie tyd in die Sowjetunie apart was, ondanks die vele arrestasies van mense omdat hulle hul godsdienstige leiers nie gevolg het nie. Die GPU het dikwels gearresteerde gelowiges sinies bevraagteken "wat is u houding teenoor 'ons' Metropolitan Sergii, aan die hoof van die Sowjet -kerk?". 
Die opposisie teen Sergius was 'n voorwendsel om baie kerke te sluit en geestelikes na ballingskap te stuur. Die laaste amptelik funksionerende anti-Sergiitiese kerk in Moskou is in 1933 gesluit en in Leningrad in 1936.  Nadat hierdie kerke gesluit is, is dit gewoonlik gesloop of tot sekulêre gebruik oorgedra (eerder as om dit aan Sergii se jurisdiksie te gee asof dit word bloot gesluit weens die teenkanting teen Sergii). Hierdie veldtog het die aantal funksionerende kerke in die land aansienlik verminder.
Alhoewel amptelik anti-Sergiitiese kerke vernietig is, het daar baie nie-amptelike ondergrondse kerkgemeenskappe bestaan ​​wat 'The Catacomb Church' genoem is.  Hierdie ondergrondse kerkbeweging beweer dat dit die ware wettige voortsetting van Ortodoksie in Rusland is. 
Twintig persent van die gevangenes in die Solovki -kampe in 1928–1929 is in verband met hierdie aangeleenthede opgesluit. Tussen 1928 en 1931 is ten minste ses-en-dertig biskoppe gevange geneem en in ballingskap gebring, en die totale getal het teen die einde van 1930 meer as 150 gestyg. aangeval en gearresteer. 
Metropolitan Sergii het in 1930 aan die buitelandse pers gesê dat daar geen godsdienstige vervolging is nie en dat die Christendom baie sosiale doelwitte met die marxisme deel.  'n Groot aantal geestelikes het teen 1930 vrede gemaak met Sergii. 
As gevolg van die groot aantal biskoppe wat gearresteer is, het beide die Ortodokse en die Renovationiste biskoppe in die geheim ingewy wat die plek van gearresteerde biskoppe kon inneem en die apostoliese geslag kon voortsit.  Ook as gevolg van hierdie massiewe arrestasie van biskoppe, het die Ortodokse Heilige Sinode in 1935 opgehou funksioneer. 
Volgens die anti-godsdienstige pers sou priesters van dorp tot dorp bedwelmend godsdienstige dienste in die huise van gelowiges verrig, terwyl hulle vermom was as dwalende herstelwerkers of 'n ander beroep. Dit beweer ook dat die jongmense tot die Christendom aangetrokke was deur geestelikes wat hulself gratis by jeugpartytjies verhuur het as speletjiesorganiseerders, musikante, koordirekteure, lesers van sekulêre Russiese letterkunde, regisseurs vir dramasirkels, ens.  beweer dat baie gelowiges hulself van kerke en priesters af weghou vanweë die skande dat hulle godsdienstige rituele openlik nagekom het, en dat baie priesters in reaksie hierop godsdienstige rituele uitgevoer het in afwesigheid, dit beteken dat huwelikseremonies uitgevoer is oor ringe wat dan na die afwesige bruid gestuur is en bruidegom, of dat begrafnisdienste uitgevoer is oor leë kiste waarin die lyk later in 'n sekulêre begrafnis gelê is.
Die LMG het gevra dat sektariërs in 1929 uit die plaasbestuur geskors word.
In 1929 het Lunacharsky 'n paar verklarings gemaak waarin hy beweer dat godsdiensvryheid opgeskort kan word "as dit misbruik word vir die regstreekse stryd teen die proletariese diktatuur".  Terwyl Lunacharsky gemoeid was, sou hierdie aanhaling uit sy verband verwyder word om die intense vervolging teen die godsdienstigheid wat in die volgende dekade uitgevoer is, te regverdig.
Die suksesvolle mededinging van die kerk met die voortdurende en wydverspreide ateïstiese propaganda, het daartoe gelei dat nuwe wette in 1929 aangeneem word oor "Godsdienstige verenigings"  sowel as wysigings aan die grondwet, wat alle vorme van openbare, sosiale, gemeenskaplike, opvoedkundige, publikasie verbied het. of sendingaktiwiteite vir godsdienstige gelowiges.  Die Kerk verloor daardeur enige openbare stem en was streng beperk tot godsdienstige dienste wat in die mure van kerke plaasgevind het. Ateïstiese propaganda het steeds 'n onbeperkte voortplantingsreg gehad, wat beteken dat die Kerk nie langer kon reageer op die argumente wat daarteen gebruik is nie.  Die kerk is nie toegelaat om studiegroepe vir godsdienstige volwassenes te bestuur, pieknieks of kultuurkringe te organiseer nie, of spesiale dienste vir groepe gelowiges, soos skoolkinders, jeugdiges, vroue of moeders, te organiseer nie.  Elke uitoefening van die ware pastorale pligte deur geestelikes het strafbaar geword met die wet.  Hierdie wette verbied ook pogings van Christelike liefdadigheid, die deelname van kinders aan godsdienstige aktiwiteite en godsdiensfunksionarisse was beperk tot die gebied wat daarmee verband hou. 
Young Pioneer-organisasies is aangemoedig om deel te neem aan die anti-godsdienstige stryd tydens die 16de partykongres. Dieselfde kongres het dit ook vir kinders onwettig gemaak om as akoliete in kerke te dien of om in groepe vir tuisgodsdienste onderrig te word. 
Die amptelike verklaring vir hierdie veldtog was dat die staat kwesbaar was weens buitelandse godsdienspogings (bv. Die Vatikaan, Amerikaanse evangeliese kerke) en dat die kerke in Rusland dus alle openbare regte moet ontneem, met die uitsondering van liturgiese dienste binne die kerk mure.  Al hierdie regulasies het dit saam vir die staat baie makliker gemaak om geestelikes en hul gesinne willekeurig te vervolg, veral met betrekking tot die diskriminerende finansiële, grondgebruik- en behuisingsregulasies. 
In 1929 is die Sowjet-kalender verander om die sewe dae werksweek te vervang deur 'n sesdaagse, met vyf dae werk en die sesde vakansiedag is gedoen om mense te dwing om Sondag te werk in plaas van kerk toe te gaan. Die Sowjet -leierskap het maatreëls ingestel om die viering van Kersfees en ander godsdienstige feeste te stop. Byvoorbeeld, die 25ste en 26 Desember word uitgeroep tot 'dae van industrialisasie' waarin die hele land verplig was om nasionale industrialisering te vier deur die hele dag aan die werk te wees. Deur die loop van die dertigerjare is egter hoë werkafwesigheid op godsdienstige feeste aangemeld. Werkers wat wel op werkende Sondae of op sulke godsdienstige feesdae kerkdienste toe gegaan het, kan gestraf word vir skelmpies. Die nuwe werksweek was van krag tot 1940.
Die viering van die tradisionele Russiese vakansie van die nuwe jaar (Fees van die besnydenis van Christus) is verbied (later is die nuwe jaar heringestel as 'n sekulêre vakansie en is dit nou die belangrikste gesinsvakansie in Rusland). Byeenkomste en godsdienstige optogte was aanvanklik verbied en later streng beperk en gereguleer.
In latere jare was 'n meer subtiele metode om Christelike vakansiedae te ontwrig, baie gewilde films na die ander groot vakansiedae uit te saai wanneer daar van gelowiges verwag word om aan godsdienstige optogte deel te neem, veral tydens die Paasviering. Dit was klaarblyklik bedoel om diegene wie se geloof onseker was of wankelend in hul huise was, vas te hou en op hul TV's vas te hou. [ aanhaling nodig ]
In 1929 het 'n resolusie van die sentrale komitee van die CPSU 'n beroep op die Komsomol gedoen om godsdienstige vooroordele uit sy lidmaatskap uit te skakel deur verpligte "vrywillige politieke opvoeding" (let op: dit is nie 'n tikfout nie, 'vrywillig' beteken nie dat weiering om deel te neem aan die Sowjet -wetgewende jargon nie) ). Dwangdruk is op lede van vakbonde en plaaslike partyselle toegepas om by die League of the Militant Godless aan te sluit.  In 1930 noem die 16de partykongres die plig van die party om "die emansipasie van die massas uit die reaksionêre invloed van godsdiens" te help en doen 'n beroep op vakbonde om "anti-religieuse propaganda korrek te organiseer en te versterk".
Die party het op sy 16de kongres (1930) 'n resolusie aangeneem dat priesters nie na private huise uitgenooi moet word nie, dat skenkings aan kerke moet staak en dat daar onder druk op vakbonde geplaas moet word om werk vir kerke (insluitend bouherstelwerk) te verrig.  Dit het ook 'n beroep op die vakbonde gedoen om antigodsdienstige propaganda te bevorder.
Die kerk is as 'n privaat onderneming beskou en geestelikes kwalifiseer as kulaks vir belastingdoeleindes, en hulle was onderhewig aan dieselfde onderdrukkende belasting wat vir privaatboere en winkeliers ingestel is (tot 81% van die inkomste). Die gebrek aan regulasies wat gedefinieer het hoe sodanige beoordeel moet word, maak voorsiening vir arbitrêre assesserings en finansiële vervolging. Die landelike geestelikes moes die volle belasting op grondgebruik betaal, tesame met belasting op inkomste wat ontvang is vir spesiale geestelike funksies, asook 'n spesiale belasting betaal deur diegene wat stemreg ontneem is (alle geestelikes was in hierdie kategorie). Alle kerkgemeenskappe moes 'n spesiale belasting betaal op die gehuurde kerkgebou teen 0,5% van die "mark" -waarde van die gebou, wat na willekeur deur die Staatsversekeringskantoor beoordeel sou word. Voorts moes geestelikes en gewetensbeswaardes 'n spesiale belasting betaal omdat hulle nie in die gewapende magte gedien het nie, maar moes nog steeds by spesiale hulpmagte (bome afkap, mynbou en ander arbeid) dien. Hierdie belasting was gelyk aan 50% van die inkomstebelasting op inkomste onder 3000 roebels en 75% van die inkomstebelasting op inkomste groter as 3000 roebels. Deur al hierdie belasting saam, kan die belasting wat op geestelikes gehef word, 100% van hul inkomste oorskry. Versuim om belasting te betaal, kan strafregtelik vervolg word en tot gevangenisstraf of ballingskap in Siberië lei.   Versuim om belasting te betaal, kan ook as 'n ondermynende aktiwiteit beskou word om die Sowjet -ekonomie tydens die vyfjaarplan te ondermyn en tot uitvoering kan lei.
Geestelikes is ook die regte van sosiale sekerheid ontneem. Tot 1929 kon die Kerk hul geestelikes verseker vir mediese sorg en vir pensioen deur die vereiste bedrae te betaal, maar na hierdie datum moes al die bedrae deur die staat gehou word en geen versekering of pensioen uitgereik word nie, insluitend aan geestelikes wat reeds afgetree was . Dit het veroorsaak dat geestelikes slegs bedien is deur dokters wat soveel kon betaal as wat hulle wou.
Aangesien die kerk in 1918 van eiendom ontneem is en die geestelikes geen veld gehad het om te bewerkstellig nie, saam met die feite dat die ryker lede van hul gemeente gelikwideer word en die geestelikes steeds verbied is om ledegeld in te vorder, het nie meer 'n finansiële basis gehad om hul kerke te onderhou nie. 
Diskriminerende beleid oor grondgebruik is voor 1929 ingestel, wat dit so gemaak het dat geestelikes wat grond vir privaat verbouing wou hê, spesiale toestemming nodig gehad het en dat hierdie toestemming slegs gegee kon word as niemand anders die grond vir gebruik versoek nie, en indien so 'n versoek wel ontstaan ​​het, kon die staat die grond van die predikant konfiskeer en dit aan die persoon wat dit versoek het, gee. Die geestelikes het ook geen voorrang gehad op die grond wat voor 1917 aan die kerk behoort het nie. In 1928 is dit onwettig gemaak dat geestelikes by koöperatiewe en kollektiewe plase aansluit. Daarbenewens was daar geen wette wat die regte van plaaslike regerings beperk het om grondgronde willekeurig aan predikante te weier nie. Al hierdie wetgewing het bygedra tot 'n situasie waarin die geestelikes geen grond gehad het om te bewerk nie. 
Predikale behuising het in 1929 teen 10% van hul kommersiële waarde gehuur (in vergelyking met 1-2% vir ander wat in dieselfde tipe gebou woon). Geestelikes met 'n jaarlikse inkomste van meer as 3000 roebels kon nie in genasionaliseerde of gemunisipaliseerde geboue bly nie, en hulle moes voor 8 April 1929 uitgesit word. om in die huise van ander te woon. Die enigste manier waarop hulle toe kon woon, was in privaat huise wat hulle gehuur het, waarvan daar ná die kollektiwiteit niks oorgebly het nie, behalwe semi-plattelandse huisies. In die konteks van die vervolging sou min leke sulke huisvesting aan predikante aanbied uit vrees vir vergelding. Hierdie gebrek aan huisvesting het baie priesters gedwing om hul beroep te verlaat en burgerlike werk te neem. 
Priestersvroue kon nominaal van hul mans skei om werk te kry om hul gesinne te onderhou. Priesters kan gesien word in lappe voor kerke wat smeek om aalmoese en na berig word kan dit gebeur waar priesters die preekstoel met hul onderklere moet opsteek weens gebrek aan ander klere wat hulle besit. 
Die antireligieuse propaganda was van kritieke belang om aktiewe gelowiges te demoniseer en 'n ingesteldheid van vyandigheid teenoor hulle as 'ongediertes' of 'skuim' te bevorder, en dit was op sommige maniere [ volgens wie? ] soortgelyk aan die hedendaagse antisemitiese propaganda van Nazi-Duitsland. [ verduideliking nodig ] Die skep van hierdie ingesteldheid was van kritieke belang om die publiek die veldtog te laat aanvaar. 
Die gepubliseerde anti-godsdienstige propaganda was nie so opvallend soos gedurende die 1920's nie, maar dit het nie besin oor die vlak van werklike vervolging nie. Die verbale propaganda word toenemend verplaas na openbare organisasies, soos partytakke, die Komsomol, die Young Pioneers, the League of the Militant Godless, Museums of Scientific Atheism, Workers 'Evening Universities of Atheism in the auspices of Trade Unions, and others. 
Alle vorme van gedrag en beleid van die kerke is in die amptelike propaganda as onopreg beskou en het ten doel gehad om die kommunisme (insluitend gelowiges wat voor-Sowjet en anti-Sowjet was) omver te werp. Selfs lojale dade van godsdienstige leiers aan die stelsel is as opregte pogings beskou om guns te bekom om hul invloed op die gelowiges te behou en godsdiens te beskerm teen die finale likwidasie daarvan as die geswore vyand van die werkers.
Godsdienstige gedrag is in die amptelike propaganda voorgehou as gekoppel aan sielkundige afwykings en selfs kriminele gedrag. Handboeke vir skoolkinders het minagting vir gelowiges probeer oproep, pelgrims word uitgebeeld as idiote, afstootlike alkoholiste, sifilis, gewone bedrieërs en geldroerende geestelikes.  Gelowiges is behandel as skadelike parasiete wat onkunde, vuilheid en siektes versprei en wat gelikwideer moes word.
Die pers het slagspreuke oorgedra soos "laat ons 'n verpletterende slag vir godsdiens gee!" of "ons moet likwidasie van die Kerk en volledige likwidasie van godsdienstige bygelowe bewerkstellig!".  Godsdienstige oortuiging is voorgehou as bygelowig en agterlik.  Dit het gereeld foto's gedruk van voormalige kerke wat gesloop is of in ander gebruike verander is.
Die amptelike pers het mense opdrag gegee om hul familiebande op te offer ter wille van ateïsme, en dat hulle nie kompromieë moet aangaan met die godsdienstige tradisie van die gesin ter wille van gesinsenheid of liefdevolle medelye vir hul familielede nie.
Die anti-godsdienstige propaganda het gepoog om 'n verband te toon tussen godsdienstige oortuiging en immorele of kriminele gedrag. Dit het 'n hersiening van die Russiese geskiedenis ingesluit waarin godsdienstige figure veroordeel is. Fr Gapon, die leier van die Bloody Sunday March in Januarie 1905 wat deur Lenin geprys is, is 'n Japannese spioen, en patriarg Tikhon was na bewering verbonde aan Britse kapitaliste. 
Die massiewe hongersnood in die vroeë dertigerjare (wat deels deur die staat georganiseer is) het die skuld gekry vir godsdienstige gelowiges wat vermoedelik die kollektiewe plase binnedring en hulle van binne vernietig. Hulle het op soortgelyke maniere die skuld gekry vir die mislukkings van die Sowjet -ekonomie in die dertigerjare. Godsdienstige feeste het ook die skuld gekry dat hulle die ekonomie seergemaak het deur hoë werkafwesigheid en dronkenskap in te stel. 
Misdade is in die pers uitgevind teen gelowiges wat ooreenstem met hul arrestasie. Beskuldigings van lechery en seksueel oordraagbare siektes is waar moontlik teen geestelikes gebruik, aangesien die propaganda beweer het dat morele agteruitgang en oneerlikheid die enigste rede is waarom 'n intellektueel priester sou word om mense uit te buit. Swart bemarking was een van die maklikste beskuldigings teen gelowiges, want na die afskaffing van die nuwe ekonomiese beleid kan die verkoop van 'n kruis of ikoon as 'n onwettige private onderneming beskou word, aangesien die staat dit nie vervaardig het nie. 
Ingevolge die beleid van die USSR om die bestaan ​​van godsdienstige vervolging te ontken, het die pers slegs erken dat daar in die verlede vervolging was tydens die Russiese burgeroorlog en tydens die veldtog om kerklike besittings in beslag te neem, en dit is geregverdig deur te beweer dat die kerk teen- revolusionêre aktiwiteite. Onder dieselfde beleid word beweer dat die massasluiting van kerke 'n vrywillige afname in die godsdiens van die bevolking verteenwoordig (en vermoedelik gesluit is as gevolg van die eise van die werkers).  Hierdie bewerings word selfs voor 1929 weerspreek deur gevalle van duisende gelowiges wat die regering versoek het om kerke wat 'vrywillig' gesluit is, te open. Dekades later sou Sowjet -skrywers die bestaan ​​van vervolging in die dertigerjare erken. Die feit dat minder as 1% van die kerke wat in 1917 gebruik is teen 1939 vir gelowiges beskikbaar was toe hulle nog minstens 50% van die bevolking uitgemaak het, word ook as bewys teen die vermeende vrywillige sluiting genoem. 
Die anti-godsdienstige pers het in die dertigerjare baie kreatiwiteit verloor en dikwels dieselfde roetine van haatpropaganda van publikasie tot publikasie herhaal, tesame met droewige artikels wat die staatsbeleid prys of mense opgeroep het om goeie burgers te wees. Dit was ook geneig om die sukses van die uitskakeling van godsdiens te oordryf en beweer dat die staat dit 'n dodelike knou toegedien het.
In die vyandige klimaat van die tyd is gelowiges in die ateïstiese pers genoem en blootgelê. Diegene wat die Paasfees kerk bygewoon het, kan by die naam aangemeld word. Sodanige beriggewing kan verdere aanvalle op hulle voorafgaan. Studente by openbare skole kan gevra word om die name van medestudente wat godsdiensdienste bygewoon het, op die bord te skryf. Studente het huiswerkopdragte gekry om 'n lid van hul gesin in ateïsme te probeer bekeer. 
Die godsdienstige landbougemeentes is vervang met staatskommunes. Hierdie gemeentes is aangeval, nie vanweë die swak produktiwiteit nie, maar omdat dit die penetrasie van anti-godsdienstige propaganda daarin verhinder het. Mense uit godsdienstige gemeentes wat by staatsgemeentes aangesluit het, het in die pers die skuld gekry dat hulle die oes en werk aan die gemeentes gesaboteer het.
Churikov, 'n klein handelaar uit die Wolga -gebied wat hoogs suksesvolle Ortodokse landbougemeentes gestig het, het die staat in die laat 1920's geteiken. Hy het 'n groot reputasie gehad onder die duisende van diegene wat aan sy gemeentes deelgeneem het en na bewering 'n gawe gehad het om alkoholisme te genees deur gebed, preek en 'n beroep op liefde vir God en die mens en vir die algemene welstand.  Hy het ook "Christus se sosialisme" verkondig. Oorspronklik is hy in amptelike propaganda geprys, maar die versuim van die staat se kollektiewe plase om met sy gemeentes mee te ding, het 'n ideologiese behoefte veroorsaak om hom uit te skakel. As gevolg hiervan is sy karakter in 'n lang persveldtog verguis en uiteindelik is hy in 1930 saam met sy hoofluitenante tereggestel. Sy gemeentes is ontbind, saam met al die ander godsdienstige boeregemeentes in die land.
Sultan Galiev, die Marxistiese leier in Sentraal-Asië wat hom beywer het vir 'n onafhanklike Marxistiese staat in Sentraal-Asië, word in 1927 aangeval. Vanaf 1927-1940 is hy en sy ondersteuners uit die KPSU geskrap. Galiev is gearresteer en na strafdiens gestuur. Hy is later in 1940 tereggestel.  Baie Moslems wat 'n verenigde Moslemstaat in Sentraal -Asië ondersteun het, is in die 1930's as verraaiers geteiken en gelikwideer. 
'N Groot deel van die kommunistiese party in Sentraal -Asië bestaan ​​uit gelowige Moslems, en die staat het bevind dat dit nie pragmaties was om almal uit die weg te ruim nie, vanweë die gebrek aan ervaring wat Russiese kommunistiese plaasvervangers met Sentraal -Asië gehad het en die tekort aan voldoende ateïstiese lede van die CPSU in daardie gebiede. 
Moslems is nietemin aangeval saam met die gelowiges van ander godsdienste gedurende hierdie tydperk. Die wet op godsdienstige verenigings van 1929 in die hele land is in Sentraal -Asië geïmplementeer deur die ontbinding van alle Islamitiese howe wat toesig gehou het oor uitsprake oor sowel die sharia as die gewoontereg. 
Daar was 20 000 moskees in Sowjet -Sentraal -Asië in 1917, minder as 4 000 in 1929 en teen 1935 is dit bekend dat daar nog minder as 60 in Oesbekistan funksioneer, wat die helfte van die Moslem -bevolking van Sentraal -Asië bevat.  Moslem -geestelikes het dieselfde finansiële vervolging as Christelike geestelikes ondervind en kon hulself nie onderhou nie. Daar was ook 'n massiewe afname in die aantal geregistreerde Moslem -geestelikes, wat aansienlike hoeveelhede gebiede sonder imams of mullahs gelaat het. Baie ongeregistreerde Moslem -geestelikes het egter steeds onwettig geoefen, maar baie Moslem -moskees het onwettig bestaan ​​sonder registrasie.  Die ongeregistreerde moskees, tesame met die geregistreerde moskees, verteenwoordig nog steeds 'n klein fraksie van die aantal moskees in Sentraal -Asië in 1917. 
Baie Moslem -geestelikes is tydens die suiwering van Stalin gearresteer en tereggestel.  Die veldtog teen Islam in die dertigerjare het direk verband gehou met die fisiese vernietiging van die "Islamitiese" nasionalistiese kommuniste van die Sentraal -Asiatiese dele van die USSR.  In 1936 was daar 'n "ontmaskering" van die opperste Moslem Moefti van Ufa as 'n Japannese en Duitse agent wat die hele Moslem Geestelike Administrasie van Ufa in 'n reuse spioenasie netwerk verander het. In sommige dele van die Kaukasus het die anti-godsdienstige veldtog en aanvalle op Islam die guerrilla-oorlog veroorsaak wat Sowjet-troepe ingebring het om te onderdruk. 
Stalin het gesê "om die likwidasie van die reaksionêre geestelikes in ons land te voltooi".  Stalin pleit vir 'n 'ateïstiese vyfjaarplan' van 1932–1937, onder leiding van die LMG, om alle godsdienstige uitdrukking in die USSR heeltemal uit te skakel.  Daar is verklaar dat die konsep van God uit die Sowjetunie sou verdwyn. 
Sommige van die taktieke wat vroeg in die 1920's gebruik is en in die 1920's weggegooi is as gevolg van hul growwe aard of te veel aanstoot gee aan die gevoelens van gelowiges. Ingesluit in hierdie taktiek was die anti-Kersfees en die anti-Oos wat deur groepe soos die Komsomol gereël is.
Antiklerikalisme en pogings om godsdienste te verdeel deur leke teen hul hiërargie te plaas, is steeds aangemoedig. Die meeste van die geestelikes wat in die 1920's en later in hegtenis geneem en in die tronk was, het nooit verhore gehad nie. Die maksimum vonnis vir administratiewe ballingskap in die 1920's was drie jaar, maar dit is verleng tot vier jaar in 1934 toe die NKVD gestig is en die bevoegdheid gegee is om sulke vonnisse uit te spreek. Nadat hulle sulke terme uitgeoefen het, sou die meeste predikante hul bisdomme terugbesorg. Diegene wie se omstandighede omstreeks 1930 opraak, is dikwels later onder toesig na 'n geïsoleerde dorp in die verre noorde of noordooste vervoer om nooit weer terug te keer nie.
Daar was aanvanklik groot weerstand deur godsdienstige verenigings teen die begin van die aanval in 1929-1930 en groot hoeveelhede versoekskrifte aan die regering. 
Na 1929 en deur die dertigerjare bereik die sluiting van kerke, massa -arrestasies van die geestelikes en godsdienstig aktiewe leke en die vervolging van mense vir die bywoning van die kerk ongekende afmetings.    Byvoorbeeld, in die sentrale Russiese streek Bezhetsk is 100 van die oorlewende 308 kerke in 1929 gesluit (slegs twaalf is in hierdie streek tussen 1918–1929 gesluit) en in Tula bisdom 200 uit die 700 kerke is in 1929 gesluit.  Hierdie veldtog het eers in die landelike gebiede begin toeneem  voordat dit na die stede gekom het na die likwidasie van kloosters in 1932.
Baie hiervan is uitgevoer op geheime ongepubliseerde opdragte van die Sentrale Komitee, terwyl dieselfde komitee verwarrend in die openbaar 'n einde sou maak aan die praktyk om kerke te sluit.  In verband hiermee is die terreurveldtog van die dertigerjare in 'n atmosfeer van absolute geheimhouding gevoer na 'n baie slegte internasionale publisiteit wat aanvanklik gevolg het op die veldtog van 1929-1930. 
Party lede wat godsdiensverband gevind het, is verwyder.  ​​Partylede wat bevind is dat hulle hulself onvoldoende losgemaak het van godsdienstige verbintenisse (bv. As hulle vriende met die plaaslike priester was) is verdryf en gesuiwer. 
In 1929 beweer die Sowjet -pers dat 'n spioenasie -organisasie wat die Poolse intelligensiediens bedien, in die Baptiste -gemeenskap ontbloot is. Dit was vermoedelik onder leiding van die Baptiste -leier Shevchuk en het honderd geheime agente in diens geneem wat Sowjet -militêre geheime versamel het. Hierdie bewerings was egter twyfelagtig, en die beskuldiging het gevolg op 'n besluit van die Baptiste -kerk om toe te laat dat sy lidmaatskap in die weermag dien, wat die Sowjet -propaganda daarvan ontneem het van die vermoë om beskuldigings te maak, soos vroeër, dat die Baptiste onverantwoordelik was pasifiste wat die veiligheid van hul medeburgers wat hul bloed gestort het in die verdediging van die land, parasities geniet.  Ander soortgelyke beskuldigings is gerig teen die Oekraïense Outosefaal Ortodokse Kerk, studente aan die Leningrad Teologiese Instituut en 'n aantal topingenieurs en wetenskaplikes, wat daarvan beskuldig word dat hulle spioenasie gedoen het vir buitelandse moondhede en die Vatikaan, of ondergrawing wat dit tot gevolg gehad het verhore, gevangenisse en teregstellings van talle individue. Die Oekraïense outosefaal -ortodokse kerk is in 1930 in wese gesluit, en in die res van die dekade is die meeste van sy biskoppe vermoor, sowel as baie van sy volgelinge.   'n Aantal Protestantse en Rooms -Katolieke hooggeplaastes is in 1929–1930 as buitelandse spioene "blootgestel". Beskuldigings van spioenasie word gereeld teen godsdienstige gelowiges gebruik om hulle in hegtenis te neem.
Daar was selfs beskuldigings dat geestelikes saamwerk met Trotskyiete en Zinovjeviete teen die staat, hoewel Leon Trotsky 'n energieke en militant ateïstiese kommunistiese leier was.In dieselfde tema word Nikolai Bukharin daarvan beskuldig dat hy ekstreme aanvalle op gelowiges bevorder het om die godsdienstige oortuigings van gelowiges te versterk en die ateïste te demoraliseer.
Kerklike ikone en godsdienstige argitektuur is vernietig.  Die People's Commissariat for Education het die lys beskermde kerke van 7000 tot 1000 verminder, en sodoende 6000 kerke tot vernietiging oorgelaat. Daar was openbare brandwonde van duisende godsdienstige ikone. Die geboude godsdienstige kulturele erfenis van die land is grootliks vernietig. 
Die stilte in die aktiewe vervolging het in 1930–33 plaasgevind na Stalin se artikel "Dizzy From Success" uit 1930, maar dit het daarna weer vurig teruggeswaai. 
Veldtog teen kloosters Redigeer
In 1928 het die Politburo 'n plan aangeneem om die monastiek in die land uit te skakel, en in die volgende paar jaar is alle kloosters amptelik gesluit. Dit het gepaard gegaan met persveldtogte wat hulle uitgebeeld het as parasitiese instellings wat onsedelik besig was (nonne is veral beskuldig van seksuele immoraliteit). Baie van die ontevrede monnike en nonne het ná die sluiting semi-wettige klandestiene gemeenskappe regoor die land gevorm. Voor en tot hierdie tyd was daar ook baie gelowiges wat kloostergelofte in die geheim afgelê het en geheime kloostergemeenskappe ontmoet het wat in Sowjet -stede bestaan ​​het. Vanaf 18 Februarie 1932 het die staat 'n veldtog gevoer wat gelei het tot die vernietiging van alle monastisisme in die land.  Daardie nag is al die monnike en nonne in Leningrad gearresteer (altesaam 316),  en die plaaslike gevangenisse is in die daaropvolgende tydperk tot hul uiterste gevul met die arrestasie van monnike en nonne in die provinsie Leningrad.  In die Oekraïne was daar moontlik 'n mate van semi-openlike monastiek in die laat dertigerjare.
Die NKVD Kul'tkommissiya, wat in 1931 gestig is, is die komende dekade gebruik as die belangrikste instrument vir wetlike toesig en kragtige onderdrukking van godsdienstige gemeenskappe. 
Daar was nog 'n stilte ná die veldtog van 1932 wat geëindig het toe dit in 1934 weer verskerp het.
In 1934 het die vervolging van die Renovationistiese sekte die afmetings van die vervolging van die ou Ortodokse kerk begin bereik. Dit is veroorsaak deur 'n groeiende belangstelling van die Sowjet -jeug in die Renovationistiese kerk.
Duitse Lutherse gemeenskappe het na 1929 dieselfde vlak van vervolging en anti-godsdienstige onderdrukking begin ervaar as ander geloofsgemeenskappe. 
In Moskou is meer as 400 kerke en kloosters aangevul, waaronder die beroemde katedraal van Christus die Verlosser. 
Oleschuk beskuldig die kerk en geestelikes in 1938 van die verkeerde interpretasie van die artikel 146 van die nuwe Sowjet -grondwet, wat sosiale en openbare organisasies in staat gestel het om kandidate vir die verkiesing van plaaslike sovjete voor te stel, deur te dink dat dit beteken dat die kerk kandidate kan voorstel. Die opperste prokureur Andrei Vyshinsky beweer dat die enigste openbare organisasies wat dit mag doen, diegene is "wie se doel is aktiewe deelname aan die sosialistiese konstruksie en in die nasionale verdediging".  Die Kerk het nie in een van hierdie kategorieë geval nie omdat dit as anti-sosialisties beskou is en omdat die Christendom geleer het om die ander wang te draai en jou vyande lief te hê, wat beteken dat Christene nie goeie soldate en verdedigers van die vaderland kan wees nie.
'N Groot groep Ortodokse geestelikes is in 1938 in Gorky gelikwideer omdat hulle vermoedelik behoort aan 'n netwerk van subversiewe agente onder leiding van Feofan Tuliakov, die Metropolitan van Gorky, biskop Purlevsky van Sergach, biskop Korobov van Vetluga en ander. Die netwerk het na bewering probeer om kollektiewe plase en fabrieke te ondermyn, vervoer te vernietig, geheime inligting vir spioenasie in te samel en terreurbande op te rig. Daar word beweer dat hulle twaalf huise van kollektiewe boere verbrand het, en dat hulle saamgewerk het met militant ateïstiese Trotskyiete en Bukhariniete teen die Sowjet -staat. Hierdie gedaante het gedien om massa teregstellings van geestelikes te dek. 
Aan die einde van die dertigerjare was verbintenis met die Kerk gevaarlik. Selfs 'n kort besoek aan 'n kerk kan werkverlies en onherstelbare beroepsbeskadiging, uitsetting uit opvoedkundige instellings en selfs arrestasie beteken. Mense wat borskruise onder hul klere gedra het, kan vervolg word. Mense kan gearresteer word vir die feit dat hulle 'n ikoon in hul huis het (die ortodokse gebruik om ikone te soen, word blameer vir 'n epidemie van sifilis ), wat 'n priester uitnooi om 'n godsdienstige ritueel of diens by die huis uit te voer, aangesien die plaaslike kerke gesluit. Priesters wat gevang is om sulke rituele uit te voer, is dikwels in die gevangenis gesit en vir ewig verdwyn.  Groot getalle gelowiges is effektief gevange geneem of tereggestel ter wille van hul geloof, veral as hulle charismaties of van groot statuur en geestelike gesag was, omdat hulle die antireligieuse propaganda ondermyn het. 
Vanweë die aard van die veldtog is dit moeilik om presiese syfers van die slagoffers te bereken, en dit sal moontlik nooit met sekerheid bekend wees nie. Tydens die suiwering van 1937 en 1938 het kerklike dokumente aangeteken dat 168 300 Russies -Ortodokse geestelikes gearresteer is. Hiervan is meer as 100,000 geskiet.  Laer ramings beweer dat ten minste 25,000-30,000 geestelikes in die 1930's en 1940's vermoor is.  By die opname van beide godsdienstige (dit wil sê monnike en nonne) en geestelikes, skat historikus Nathaniel Davis dat 80 000 aan die einde van die dertigerjare dood is.  Alexander Yakovlev, die hoof van die Kommissie vir Rehabilitering van Slagoffers van Politieke Onderdrukking (in die moderne Russiese regering), het verklaar dat die aantal monnike, nonne en priesters wat tydens die suiwering gedood is, meer as 200 000 is.  Ongeveer 600 biskoppe van beide die Ortodokse en die Renovationiste is dood.  Die aantal leke wat gedood is, is waarskynlik baie groter as die aantal geestelikes. Duisende slagoffers van vervolging het erkenning gekry in 'n spesiale kanon van heiliges wat bekend staan ​​as die 'nuwe martelare en belydenis van Rusland'.
Aan die einde van die dertigerjare, toe oorlog besig was om Europa aan die broei te wees, het die anti-godsdienstige propaganda die streep gedra dat vroom Christene nie goeie soldate kon maak nie omdat die Christendom 'n oorlog was, die liefde vir die vyande verkondig, die ander wang draai, ens. skerp teenstrydigheid met die anti-godsdienstige propaganda wat in die twintigerjare geproduseer is, wat die kerk die skuld gegee het dat hulle ongekwalifiseerde patriotisme in die Eerste Wêreldoorlog verkondig het. maar wie sou nie die wapen vir die USSR opneem nie.
Oor die vervolging van geestelikes het Michael Ellman gesê dat ". Die terreur van 1937–1938 teen die geestelikes van die Russies -Ortodokse Kerk en ander godsdienste (Binner & Junge 2004) ook as volksmoord kan kwalifiseer". 
As gevolg van die geheimhouding van die veldtog, is gedetailleerde en stelselmatige inligting van al die aktiwiteite wat deur die staat uitgevoer word, nie bestaan ​​nie, aangesien die inligting wat bekend is oor die slagoffers en optrede van hierdie veldtog beperk is. Daar was egter 'n aantal noemenswaardige voorvalle wat grootliks deur die kerk aangeteken is.
Vader Arkadii Ostal'sky is in 1922 daarvan beskuldig dat hy die massas teen die staat aangehits het. Tydens sy verhoor het elke getuie die aanklag weerlê, en die vervolging het toe aangevoer dat hierdie getal getuies 'n bewys is dat die biskop baie gewild is en omdat hy godsdiens verkondig, wat skadelik is vir die Sowjet -staat, hy moet veroordeel word. Hy is ter dood veroordeel, maar dit is omgeskakel na tien jaar harde arbeid. Nadat hy vroeg teruggekeer het, is hy as biskop ingewy, maar is in 1931 gearresteer en na Solovki verban. Hy het in 1934 weer teruggekeer en daarna weggekruip, maar hy is gevang en na 'n ander konsentrasiekamp gestuur. Hy is vrygelaat kort voor die oorlog uitbreek en sy kampbestuurder het hom meegedeel dat hy veiligheid en werksekerheid kan hê as hy instem om in die kampe te bly en die priesterskap prys te gee. Hy het geweier en is toe weer in hegtenis geneem en verdwyn. 
Biskop Alexander (Petrovsky) is in 1932 ingewy en deur Sergii in Kharkiv aangestel. In 1939 is hy sonder aanklag gearresteer en hy sterf kort daarna in die tronk (dit is onbekend of dit 'n natuurlike dood was of nie). Daarna het die owerhede besluit om die laaste funksionerende kerk in Kharkiv te sluit, wat gedurende die vastyd van 1941 uitgevoer is toe die kerk 'n belasting van 125 000 roebels moes betaal (destyds was die gemiddelde jaarloon 4 000 roebels). Die geld is ingesamel en voorgelê, maar die kerk is nog voor Paasfees gesluit. Na die Paasfees het 'n skare van 8 000 mense na bewering deelgeneem aan 'n diens wat op die plein voor die kerk gehou is rondom priesters geklee in burgerlike klere en impromptu sing die lofsang "Eer aan u passie, Here!" Dieselfde is herhaal tydens die Paasfeesdiens met 'n nog groter skare.
Metropolitan Konstantin (D'iakov) van Kiev is in 1937 gearresteer en twaalf dae later sonder verhoor in die tronk geskiet. 
Metropolitan Pimen (Pegov) van Kharkov is deur die kommuniste gehaat vir sy sukses in die weerstand teen die plaaslike Renovationiste wat hy gearresteer is op aanklagte van kontakte met buitelandse diplomate en hy sterf in die gevangenis in 1933. 
Biskop Maxim (Ruberovsky) keer in 1935 uit die gevangenis terug na die stad Zhytomyr, waarheen teen 1937 byna alle priesters uit die Sowjet -Volhynia gestuur is (in totaal ongeveer 200). In Augustus is almal sowel as die biskop gearresteer; hulle is later in die winter 1937 sonder verhoor geskiet. Daarna het die Sowjet -pers hulle beskuldig van ondermynende dade. 
Aartsbiskop Antonii van Arkhangelsk is in 1932 gearresteer. Die owerhede het hom probeer dwing om 'te bely' oor sy aktiwiteite teen die Sowjet -staat, maar hy het geweier. Hy skryf in 'n skriftelike vraelys wat aan hom gegee is dat hy 'daagliks bid dat God die Sowjet -regering sy sondes moet vergewe en moet ophou om bloed te vergiet'. In die gevangenis is hy gemartel deur sout te laat eet sonder om te drink en deur die suurstof in sy vuil, vol en ongeventileerde sel te beperk, kry hy disenterie en sterf hy. 
Metropolitan Serafim (Meshcheriakov) van Wit -Rusland was 'n aktiewe leier van die Renovationiste voordat hy met baie openbare boete na die Ortodokse kerk teruggekeer het, en sodoende die vyandskap van die Sowjet -staat opgedoen het. Kort na sy terugkeer is hy in 1924 gearresteer en na Solovki verban. Hy is daarna weer in hegtenis geneem en in 1932 sonder verhoor in Rostov aan die Don geskiet, saam met 122 ander geestelikes en monnike.  
Metropolitaan Nikolai van Rostov aan die Don is sonder verhoor na Kazakstan verban, waar hy en ander uitgewese geestelikes hutte gebou het uit klei en gras, en hulle het ook gras geëet om te oorleef. In 1934 is hy toegelaat om na Rostov terug te keer en na sy pos terug te keer. Hy is in 1938 weer in hegtenis geneem en deur 'n vuurpeloton tot die dood veroordeel. Nadat hy geskiet is, is hy in 'n massagraf gestort, maar toe gelowiges die volgende dag kom, vind hulle dat hy nog lewe, het hom weggeneem en in die geheim vir hom gesorg. Hy het as Metropolitaan van Rostov gedien onder die Duitse besetting, en hy het na Roemenië ontruim toe die Duitsers terugtrek. Sy latere lot is onbekend. 
Biskop Onufrii (Gagliuk) van Elisavetgrad is in 1924 sonder rede in hegtenis geneem. Hy het binne 'n jaar teruggekeer na sy pos. In 1927 word hy weer gearresteer en na Krasnoiarsk in Siberië verban. Hy het teruggekeer en nog twee biskoplike stelle beset, maar is in die middel van die dertigerjare weer in hegtenis geneem en buite die Oeral gedeporteer, waar daar volgens gerugte in 1938 geskiet is. 
Biskop Illarion (Belsky) is van 1929–1935 na Solovki verban as vergelding vir sy weerstand teen Sergii. Hy is weer in 1938 gearresteer omdat hy geweier het om Sergii te herken en te skiet. 
Biskop Varfolomei (Remov) is beskuldig deur inligting van een van sy eie leerlinge (toekomstige biskop Alexii (nie die aartsvader Alexii nie)) dat hy 'n geheime teologiese akademie bedryf het en is in 1936 geskiet. 
Biskop Maxim (Zhizhilenko) het vyf-en-twintig jaar gewerk as 'n mediese dokter in die gevangenis voordat hy in 1928 as biskop ingewy is. Sy mediese en humanitêre werk het beroemd geword, en hy het vroeër kos in die gevangenis geëet, op die slaap geslaap planke en gee sy salaris weg aan die gevangenes waarmee hy gewerk het. Hy is na die rewolusie in die geheim tot priester georden en hy het na bewering baie van die gevangenes tot die Christendom bekeer, asook pastorale funksies en belydenisse vir hulle verrig. Hy breek met Sergii na 1927, en hy word in 1929 gearresteer. Die regime was vir hom geïrriteerd omdat hy 'n gewilde en uitstaande mediese dokter was wat hulle aan die kerk "oorgelaat het", hy was 'n charismatiese biskop en hy het die mees militant anti-Sergiite faksie (M. Joseph). Hy is beskryf as 'n 'belyder van die apokaliptiese gees'.  Hy het baie gemeentes van Sergii se faksie na syne oorgebring, en hy het ook 'n gebed ingelei wat in baie kerke ingebring sou word wat 'n beroep op Jesus gedoen het om sy woord te bewaar dat die poorte van die hel die kerk nie sou oorwin nie en Hy "gee diegene met mag wysheid en vrees vir God, sodat hulle harte barmhartig en vreedsaam teenoor die Kerk word ". Hy is tereggestel in 1931. 
Ds. Roman Medved het getrou gebly aan Sergii. Hy is in 1931 gearresteer weens sy magnetiese persoonlikheid en liefdadigheidsdade wat mense tot godsdiens aangetrek het. Hy het in die 1920's 'n nie -amptelike kerkbroederskap opgerig wat lank na sy dood voortduur. Hy is in 1936 uit sy kamp ontslaan as gevolg van gesondheidsverlies en is binne 'n jaar dood.
Paul Florensky was een van die grootste teoloë in die 20ste eeu van die Ortodokse kerk. Terselfdertyd was hy ook professor in elektriese ingenieurswese aan die Moskou Pedagogiese Instituut, een van die voorste beraders in die Sowjet -sentrale kantoor vir die elektrifisering van die USSR, 'n musikoloog en 'n kunshistorikus. Op hierdie gebiede het hy amptelike poste beklee, lesings gehou en wyd gepubliseer, terwyl hy steeds as priester gedien het, en hy het nie eers sy kruis of borskruis verwyder terwyl hy aan die universiteit klas gegee het nie. Hierdie situasie het veroorsaak dat hy baie keer in 1925 gearresteer is. Hy was lojaal aan Sergii. Sy laaste arrestasie het in 1933 plaasgevind en hy is na 'n konsentrasiekamp in die verre noorde gestuur. Hy het 'n laboratorium in die kamp gekry en is aangewys om navorsing te doen vir die Sowjet -weermag tydens die oorlog. Hy sterf daar in 1943. 
Valentin Sventsitsky was 'n joernalis, 'n godsdienstige skrywer en denker van Christelik-sosialistiese neigings voor 1917. Sommige van sy geskrifte het moeilikheid van die tsaristiese polisie meegebring en hy moes 'n aantal jare in die buiteland woon. Hy keer terug na die rewolusie in 1917 en soek ordening in die Ortodokse Kerk, waar hy die kampioen -apologeet teen die Renovationiste sou word. Dit het veroorsaak dat hy in 1922 gearresteer en verban is. Na sy terugkeer word hy 'n baie invloedryke priester in Moskou en stig hy broederskap vir morele wedergeboorte. In 1927 breek hy met Sergii, en in 1928 word hy in ballingskap na Siberië, waar hy in 1931 sterf. Voor sy dood het hy berou gekry om met Sergii te breek en gevra om weer in die Ortodokse Kerk aanvaar te word, en beweer dat skeuring die ergste van alle sondes is en dat dit 'n mens van die ware kerk geskei het, het hy ook 'n hartstogtelike oproep aan sy Moskouse gemeentelede geskryf om na Sergii terug te keer en gevra dat hy hom moet vergewe omdat hy hulle in die verkeerde rigting gelei het.
Alexander Zhurakovsky van Kiev, was 'n baie invloedryke priester met groot liefde, respek en toewyding van die getroue sowel as charisma en goeie pastorale leierskap. Hy het hom aangesluit by die opposisie teen Sergii na die dood van sy bisdom. Fr Zhurakovsky is in 1930 gearresteer en gestuur na tien jaar se harde arbeid. Hy het aan TB gely en was in 1939 naby die dood toe hy tot nog tien jaar harde arbeid gevonnis is sonder om 'n dag lank vryheid te sien. Hy is kort daarna in 'n verre noordelike kamp dood. 
Sergii Mechev van Moskou, nog 'n baie invloedryke priester met charisma en toewyding, erken Sergii, maar weier om openbare gebede vir die Sowjet -regering te doen. Hy was saam met sy vader (ook 'n priester) prominente inisieerders van die half-monastiese kerkbroederskap in Moskou. Hy is vir die eerste keer in 1922 gearresteer, en in 1929 is hy administratief vir drie jaar verban, maar in 1933 vrygelaat. In 1934 is hy tot vyftien jaar in 'n konsentrasiekamp in die Oekraïense SSR gevonnis. Toe die Duitsers in 1941 inval, is hy sowel as alle gevangenes van meer as tien jaar deur die terugtrekkende Sowjets geskiet.
Biskop Manuil (Lemeshevsky) van Leningrad het die regering woedend gemaak deur sy suksesvolle weerstand teen die Renovationiste al in die gevangenskap van die patriarg in 1922, toe min mense gewaag het om openbare lojaliteit aan hom te verklaar. Byna al die gemeentes in Petrograd is aanvanklik deur die Renovationiste gehou en hy was verantwoordelik daarvoor om dit terug te bring. Hy is in 1923 gearresteer en nadat hy byna 'n jaar in die tronk was, is hy op ballingskap van drie jaar gestuur. Hy keer terug in 1927, maar mag nie in Leningrad woon nie. Hy is aangestel as biskop van Serpukhov. Hy was lojaal aan Sergii deur die skeuring van 1927, maar hy vind die nuwe politieke lyn van die kerk te frustrerend en tree in 1929 af. Hy het dit moreel ondraaglik gevind om saam met biskop Maxim in dieselfde stad te wees (hierbo genoem) ) in die opponerende kamp, ​​veral nadat Maxim gearresteer is. Hy is in 1933 op 'n administratiewe ballingskap van drie jaar na Siberië gestuur. Na sy terugkeer is hy in 1940 weer in hegtenis geneem en daarvan beskuldig dat hy godsdienstige propaganda onder die jeug versprei het, en tot tien jaar harde arbeid gevonnis. Hy word in 1945 vrygelaat en word aartsbiskop van Orenburg, waar hy groot sukses behaal het met die herlewing van die godsdienstige lewe, en as gevolg hiervan is hy weer gearresteer in 1948. Hy is in 1955 vrygelaat en het gedien as aartsbiskop van Cheboksary en Metropolitan van Kuibyshev. Hy sterf 'n natuurlike dood in 1968 op 83-jarige ouderdom. Hy het 'n aansienlike hoeveelheid wetenskaplike artikels agter hom gelaat, waaronder 'n veel-volume "Who's Who" van Russiese 20ste-eeuse biskoppe. Sy saak was belangrik omdat hy die tydperk en sy vele arrestasies oorleef het, anders as baie van sy kollegas. 
Die jong biskop Luka (Voino-Yasenetsky), 'n stigter van die Tasjkent-universiteit en sy eerste professor in medisyne, hoofchirurg aan die universiteit en 'n briljante prediker. Hy het getrou gebly aan die aartsvader en hy is die eerste keer in 1923 in Tasjkent opgesluit weens die invloed van die Renovationiste wat gevoel het dat hulle nie met hom kan meeding nie. Hy is amptelik beskuldig van verraadlike bande met buitelandse agente in die Kaukasus en Sentraal-Asië, en hy is drie jaar lank in ballingskap na die verre Noord-Siberiese stad Eniseisk gebring. Nadat hy teruggekeer het, is hy weer in 1927 gearresteer en vir drie jaar sonder verhoor na Arkhangelsk verban. Hy was lojaal aan Sergii.Hy is weer in 1937 gearresteer en het die ergste gevangenisstraf in die daaropvolgende jare opgedoen toe hy twee jaar lank gemartel is (insluitend slae, ondervragings wat weke geduur het en voedselgebrek) in vrugtelose NKVD -pogings om hom te laat bely. Toe dit misluk, is hy na die noorde van Siberië gedeporteer. In 1941 nadat die oorlog uitgebreek het, het sy unieke kundigheid in die behandeling van besmette wonde daartoe gelei dat die staat hom na Krasnoyarsk gebring het en hom hoofstoor by die hoof militêre hospitaal gemaak het. Hy is tydens 'n seremonie in Desember 1945 vereer met 'n medalje vir diens wat hy aan oorlogsgeneeskunde gegee het. Tydens die diens het hy die regime gekritiseer omdat hy hom soveel jare lank toegesluit het en verhinder het om sy talente uit te oefen om meer te bespaar. Hy word na die oorlog aartsbiskop van Tambov. Hy het die Stalin -prys in 1946 ontvang vir sy nuwe en vergrote toevoeging van sy boek oor besmette wonde, wat hy die prysgeld aan oorlogswesies geskenk het.  Sy saak was ook beduidend vanweë sy voortbestaan.
Afanasii (Sakharov) 'n plaasvervanger-biskop van die Vladimir-aartsbisdom. Hy is in 1921 tot biskop aangestel en van 1921–1954 het hy in totaal nie meer as 2½ jaar lank biskoplike funksies verrig nie. Hy is in 1922 gearresteer in verband met die veldtog met waardevolle items en tot een jaar gevangenisstraf gevonnis. Hy is in die volgende vyf jaar nog vyf keer gearresteer, met kort gevangenisstraf, ballingskap en harde arbeid. Hy het gesê dat hy alleen sal bly as hy net aftree of sy bisdom verlaat, maar weier om dit te doen. Hy het die lojaliteitsverklaring in 1927 teengestaan ​​en is tot drie jaar harde arbeid in Solovki gevonnis. Hy het nog sewe gevangenisse en ballinge tussen 1930 en 1946 opgedoen, meestal sonder formele beskuldigings, en sy laaste arrestasie het baie harde hande -arbeid behels. Hy was deur die vroeë veertigerjare een van die mees gerespekteerde leiers in die ondergrondse kerk, maar hy keer terug na die Patriargale kerk met die verkiesing van Alexii in 1945, en hy het 'n beroep op ander in die ondergrondse kerk gedoen om sy voorbeeld te volg en terug te kom. Hy is egter eers in 1954 vrygelaat. Na sy vrylating beweer hy dat sy voortbestaan ​​te danke was aan die nagedagtenis aan getroue gelowiges wat pakkies uit liefde vir hom gestuur het. Hy sterf in 1962, sy saak was ook opmerklik vanweë sy voortbestaan. 
Daar was 'n baie eerbiedige klooster naby Kazan wat in die laat 1920's gesluit is en die nonne moes noodgedwonge die nabygeleë gebied privaat hervestig. Die gemeenskap het met Sergii gebreek. Die owerhede het toegelaat dat die belangrikste plaaslike katedraal op 14 Februarie een keer per jaar oopmaak, toe die voormalige monnike, nonne en leke daarheen gekom het en dienste gelewer het. Op 14 Februarie 1933, tydens die diens, omring 'n groot gewapende NKVD -afdeling die kerk en arresteer almal wat dit verlaat. Twee maande later is tien van hulle tereggestel en die meeste van die ander is vir vyf tot tien jaar na konsentrasiekampe gestuur. Hulle is daarvan beskuldig dat hulle aan 'n ongeregistreerde kerkdiens deelgeneem het. 
'N Groep geoloë in die Siberiese Taiga in die somer van 1933 het in die omgewing van 'n konsentrasiekamp kamp opgeslaan. Terwyl hulle daar was, het hulle gesien hoe 'n groep gevangenes deur kampwagte na 'n pas gegrawe sloot gelei word. Toe die wagte die geoloë sien, het hulle verduidelik dat die gevangenes priesters was en dus teen die Sowjet -regering was, en die geoloë is gevra om weg te gaan. Die geoloë het na nabygeleë tente gegaan en van daar af gesien dat die slagoffers meegedeel is dat hulle toegelaat sou word om te lewe as hulle God se bestaan ​​ontken. Elke priester, die een na die ander, herhaal dan die antwoord "God bestaan" en word individueel geskiet. Dit is sestig keer herhaal. 
Antonii Elsner-Foiransky-Gogol was 'n priester in Smolensk wat in 1922 gearresteer en drie jaar in ballingskap was. In 1935 is sy kerk gesluit en het hy na 'n nabygeleë dorp verhuis. In 1937 was daar net twee kerke in Smolensk oor, en een van hulle het geen priester nie, en daarom het hulle vir antonii gevra om hulle predikant te word. Hy het ingestem, maar toe etlike duisende mense 'n petisie versoek om weer met die diens van Antonii as hul priester te begin, het die plaaslike NKVD geweier en gewaarsku dat Antonii gevolge sal hê. Die versoekskrifte het die regering in Moskou bereik en 'n positiewe antwoord ontvang. Die kerk sou dus op 21 Julie 1937 met die nuwe priester begin om diens te doen, maar in die nag voor die datum is antonii gearresteer. Hy is op 1 Augustus geskiet 
Vroeg in 1934 is drie priesters en twee leke uit hul spesiale regime Kolyma -kamp na die plaaslike OGPU -administrasie geneem. Hulle is gevra om afstand te doen van hul geloof in Jesus, en is gewaarsku dat as hulle dit nie doen nie, hulle doodgemaak sal word. Hulle het toe hul geloof verklaar, en sonder enige formele aanklagte is hulle na 'n pas gegrawe graf geneem en vier van hulle is geskiet, terwyl een gespaar is en die opdrag gegee is om die ander te begrawe. 
Aan die einde van die dertigerjare was daar slegs 'n kerk in Charkov. Die owerhede het geweier om registrasie toe te staan ​​vir priesters om daarin te dien. Fr Gavriil was 'n priester in Kharkiv, en met Paasfees, wat in 1936 moontlik was, het hy hom verplig gevoel om na die kerk te gaan en die Opstandingswaak te dien. Hy het hierna verdwyn en niemand het hom weer gesien nie. 
In die stad Poltava is al die oorblywende geestelikes in die nag van 26–27 Februarie 1938 in hegtenis geneem. Hulle familielede is meegedeel dat hulle almal tien jaar gevonnis het sonder die reg om te korrespondeer, wat 'n eufemisme vir die doodsvonnis was. 
Ouderling Sampson het op 14 -jarige ouderdom oorgegaan van anglikanisme na ortodoksie. Hy het 'n graad in geneeskunde en 'n teologiese opleiding ontvang, en in 1918 het hy by 'n kloostergemeenskap naby Petrograd aangesluit. In dieselfde jaar is hy gearresteer en na 'n massa -teregstelling geneem waar hy oorleef het deur gewond te wees en met die ander liggame toegesmeer te word. Hy is deur mede -monnike uit die hoop gered. Hy word later priester. In 1929 is hy weer gearresteer en is hy vrygelaat in 1934. Hy is weer in 1936 in hegtenis geneem en tot tien jaar gevangenisstraf gevonnis. Hy dien hierdie jare as 'n gevangenisdokter in Sentraal -Asië, en om hierdie rede wou die owerhede hom nie vrylaat nie weens die behoefte aan sy diens toe sy termyn in 1946 ten einde loop. Hy ontsnap en dwaal deur die woestyn terwyl hy suksesvol vermy vang. Hy het pastorale werk gedoen sonder enige regspapiere. Hy sterf in 1979 en word onthou as 'n heilige deur diegene wat hom geken het. 
Biskop Stefan (Nikitin) was 'n mediese dokter en dit het sy voortbestaan ​​in die konsentrasiekampe gehelp deur werk as kampdokter. Hy het dikwels toegelaat dat gevangenes wat oorwerk en ondervoed is, in die hospitaal kan bly om te herstel. Die kampowerhede het hiervan bewus geword en hom gewaarsku dat daar waarskynlik 'n nuwe verhoor op hom wag wat 'n moontlike maksimum vonnis van vyftien jaar sal hê weens die vernietiging van die Sowjet -industriële inspanning deur werkers uit hul werk te neem. 'N Verpleegster van 'n vrou met die naam Matrionushka in die stad Penza in die Wolga het die biskop meegedeel dat hy vir hom moet bid om vir hom te bid, en hy is meegedeel dat Matrionushka nie 'n brief nodig het nie, want sy kon hom hoor as hy haar om hulp vra. Hy het om hulp geroep, en die dreigende verhoor het nie plaasgevind nie, en hy is 'n paar weke later vrygelaat. Hy het na Penza verhuis om Matrionushka te vind. Toe hy haar ontmoet, het sy vermoedelik intieme besonderhede oor hom geken en dat hy haar om hulp gevra het, en sy het vir hom gesê dat hy tot die Here vir hom gebid het. Sy is egter gou gearresteer en na 'n gevangenis in Moskou vervoer waar sy gesterf het. 
'N Riazan -biskop is in 1935 saam met 'n priester en diaken gearresteer omdat hy vermoedelik 130 kg silwer gesteel het.
Biskop Dometian (Gorokhov) is in 1932 verhoor vir swart bemarking en vir die skryf van pamflette teen die Bolsjewistiek in 1928. Hy is tot die dood veroordeel, maar dit is tot agt jaar gevangenisstraf gevonnis. In 1937 is hy moontlik tereggestel ná beskuldigings dat hy jongmense vir spioenasie en terrorisme georganiseer het. 
Daar word beweer dat 'n biskop van Ivanovo 'n militêre spioenasienetwerk het wat bestaan ​​uit jong meisies wat sy kerkkoor gevorm het. Dit was ondanks die feit dat Ivanovo geen militêre waarde gehad het nie en 'n tekstielproduserende stad was.  Daar was egter hewige betogings in Ivanovo teen die sluiting van die kerk in 1929–1930.  Die doel van die ooglopend vals bewerings was moontlik bedoel om die boodskap in verband te bring om nie met geestelikes om te gaan nie of by kerkkore aan te sluit as 'n mens arrestasie en teregstelling wou vermy.
Renovationist M. Serafim (Ruzhentsov) het na bewering 'n ondermynende spioenasienetwerk gelei van monnike en priesters, wat altare vir orgies gebruik het en tienermeisies verkrag het wat hulle met geslagsiektes besmet het. Metropolitan Evlogii in Parys het na bewering 'n groep terroriste in Leningrad bestuur deur 'n aartspriester. Die Kazan -aartsbiskop Venedict (Plotnikov) is in 1938 tereggestel omdat hy na bewering 'n groep kerkterroriste en spioene bestuur het. 
Baie protesoptredes het in Westerse lande plaasgevind teen die wilde vervolgings in die USSR, en daar was massale openbare gebede in die Verenigde Koninkryk, Rome en ander plekke namens die vervolgde Kerk. Hierdie aktiwiteite het baie bygedra tot die tydelike stop van vervolging in die vroeë jare van die dertigerjare en tot die besluit om die anti-godsdienstige terreurveldtog in die geheim te bedryf, kon Stalin nie die totale vervreemding van die Weste bekostig nie, aangesien hy nog steeds die krediete en masjiene vir industrialisering nodig gehad het. 
Die voortslepende debat tussen die "regse" en "linkse" kante oor hoe om godsdiens die beste te bestry, het teen 1930 'n oplossing gevind. Onder die vaandel van marxisme, geredigeer deur Abram Deborin, het die oorwinning van die linkse kant van die debat in 1929 aangekondig, maar dit is 'n jaar later uit die publikasie teruggetrek tot Februarie 1931, toe 'n hoofartikel daarin verskyn wat beide die regse denke en die Deborin -groep veroordeel het. Die tydskrif is gekritiseer omdat hy nie 'die orgaan van militante ateïsme' geword het soos Lenin beveel het nie, omdat hy te filosofies en abstrak was in argumentasie, en los was van die werklike anti-godsdienstige stryd.  Dit was deel van die suiwering wat die dertigerjare gekenmerk het sowel as die pogings van Stalin om alle marxistiese instellings aan homself te onderwerp. Marxistiese leiers wat beide standpunte oor hierdie aangeleentheid inneem, word aangeval deur 'n paranoïese Stalin wat nie geduld het dat ander owerhede as owerhede oor openbare beleid praat nie. 
Trotsky, Bukharin en ander "verraaiers" is veroordeel, sowel as hul idees oor die antireligieuse stryd. 
Die mislukking van die propaganda -oorlog was duidelik in die toenemende afhanklikheid van terreurtaktieke deur die regime in die antireligieuse veldtog in die dertigerjare. Teen die einde van die dekade het dit egter vir die leiers van die antireligieuse veldtog duidelik geword dat die vorige twee dekades se ondervinding getoon het dat godsdiens 'n veel dieper gewortelde verskynsel is as wat oorspronklik gedink is.
Aan die einde van die dertigerjare het anti-godsdienstige museums begin sluit en stoele van 'wetenskaplike ateïsme' is op universiteite afgeskaf. Die gemiddelde syfers vir diegene wat ateïstiese lesings bygewoon het, het teen 1940 tot minder as 50 per les gedaal.  Die verspreiding van anti-religieuse tydskrifte het gedaal, net soos lidmaatskap van die League of the Militant Godless. Daar is verskillende redes wat dit kan veroorsaak, insluitend 'n mate van morele vervreemding van mense van die brutaliteit van die veldtog, sowel as die feit dat die gesentraliseerde terreur nie veel verdraagsaamheid teenoor outonome organisasies en selfs diegene wat vir anti-godsdienstige doeleindes gewerk het, gehad het nie. hulle in die veldtog gekritiseer of blootgestel kan word aan afwyking van die gevestigde lyn. Stalin se gedagtes het moontlik ook verander, hy het moontlik die geduld met die veldtog verloor, anders sou hy gedink het dat dit sy doelwitte bereik het sodra die georganiseerde godsdiens op 'n openbare manier in die hele land ophou bestaan ​​het, of dat hy gedink het dat die dreigende oorlog wolke benodig 'n meer verenigde land.  Die leierskap het moontlik ook tot die gevolgtrekking gekom dat 'n lang, diep, volhardende en geduldige oorreding nodig sou wees in die lig van godsdiens se volharding.
In 1937 publiseer Grekulov, 'n Sowjet -historikus, 'n artikel in 'n amptelike tydskrif waarin Rusland die bekering tot die Christendom in die 10de eeu geprys het as 'n manier dat kultuur en leer die land binnekom. Dit was in teenstelling met jare vroeër toe die League of the Militant Godless skoolonderwysers aangeval het wat beweer het dat die kerk Rusland op hierdie manier bevoordeel het. Wat Grekulov geskryf het, sou tot die val van kommunisme die amptelike Sowjet -posisie word. 
Nogtans het die vervolging voortgegaan en die geestelikes is aangeval terwyl buitelandse spioene in die laat dertigerjare en biskoppe met hul geestelikes verhoor is, sowel as leke -aanhangers wat aangemeld is as 'ondermynende terroristebendes' wat ontmasker is. 
Die toon het egter op daardie stadium verander, veral na die anneksasie van die nuwe gebiede in Oos -Pole in 1939, aangesien partyleiers, soos Oleschuk, begin beweer het dat slegs 'n klein minderheid godsdiensgelowiges klasvyande van die staat is. Kerkinstellings in Oos -Pole is deur die staat afgeskaf of oorgeneem.  Die anti-godsdienstige werk in die nuwe gebiede is selfs gekritiseer omdat dit te ywerig was en Oleschuk het afgeraai om nuwe LMG-selle in die gebiede op te rig.  Toe die Nazi's in 1941 inval, het die geheime polisie baie Oekraïense Katolieke priesters bymekaargemaak wat óf vermoor is óf in ballingskap gestuur is. 
Amptelike Sowjet -syfers het berig dat tot een derde van die stedelike en twee derdes van die landelike bevolking nog teen 1937 godsdienstige oortuigings gehad het ('n afname van 80% van die land wat godsdienstig was in die laat 1920's ), wat altesaam 50% uitmaak die bevolking van die staat (en selfs hierdie syfers was moontlik lae skattings). Godsdiens is egter baie sterk getref, die aantal kerke is verminder van 50 000 in 1917 tot slegs 'n paar honderd (en daar was nie 'n enkele kerk in Wit -Rusland nie)  of miskien nog minder,  uit 300 biskoppe in 1917 (en 163 in 1929) het slegs 4 oorgebly (Metropolitan Sergii (die hoof van die kerk), Metropolitan Alexii van Leningrad, biskop Nikolai (Yarushevich) en Metropolitan Sergi (Voskresenski)),  uit 45 000 priesters daar was daar slegs 2 000–3 000 oor, nog nie een klooster het oopgebly nie  en die enigste ding wat liefhebbers van ateïsme nog kon doen, was om op individuele gelowiges te spioeneer en hulle aan die geheime polisie te veroordeel. 
Daar was 600 godsdienstige gemeenskappe in Moskou in 1917, en slegs 20–21 hiervan het teen 1939 nog bestaan. In Leningrad, waar daar in 1918 401 Ortodokse kerke was, was daar nog net vyf oor. Belgorod en distrik, wat 47 kerke en 3 kloosters in 1917 gehad het, het slegs 4 kerke in 1936 oor. Novgorod, wat 42 kerke en 3 kloosters in 1917 gehad het, het slegs 15 kerke teen 1934. Kuibyshev en sy bisdom, wat 2200 kerke, moskees gehad het en ander tempels in 1917 het slegs 325 teen 1937 gehad. Die aantal geregistreerde godsdienstige gemeenskappe teen 1941 het tot 8000 gedaal (waarvan die oorgrote meerderheid in die nuut geannekseerde westelike gebiede teenwoordig was).  Op landelike gebiede is proporsioneel meer kerke gesluit as in stede.  Alle godsdienste in die land teen die einde van die dertigerjare het die meeste van hul geboue laat konfiskeer of vernietig, en die meeste van hul geestelike leierskap is gearresteer of dood. 
Die anti-godsdienstige veldtog van die afgelope dekade en die terreurtaktiek van die militant-ateïstiese regime het alle openbare uitdrukkings van godsdiens en gemeenskaplike byeenkomste van gelowiges buite die mure van die paar kerke (of moskees, sinagoges, ens.) steeds dienste gehou.  Dit is bereik in 'n land wat slegs 'n paar dekades tevore 'n diep ortodokse Christelike openbare lewe en kultuur gehad het wat byna duisend jaar lank ontwikkel het.
In watter mate is godsdiensgroepe in die Sowjetunie vervolg? - Geskiedenis
Vervolging van Doukhobors in die Sowjetunie: die saak van Nikolai Babiychuk
Na die stigting van die Unie van Sowjet -Sosialistiese Republieke (USSR) in 1922, is Doukhobors daar op 'n ongekende skaal aan sistematiese onderdrukking onderwerp. As welgestelde en welvarende boere, word hulle beskou as 'kapitaliste' en dus vyande van sosialisme. As godsdienstige gelowiges is hulle onder die amptelik ateïstiese Sowjet-regime as 'kontrarevolusionêres' bestempel. Baie Doukhobors, wat op ekonomiese en godsdienstige gronde aangewys is as 'vyande van die mense', het voor 'n onmoontlike situasie te staan ​​gekom. Tydens die Groot Reinigings van 1929-1939 is honderde onteien, gevange geneem, na arbeidskampe gestuur, na afgeleë gebiede gedeporteer of summier tereggestel. Die volgende gevallestudie is gebaseer op die verhoor van Nikolai Babiychuk, 'n Doukhobor uit die Russiese Verre Ooste. Gebaseer op inligting wat uit onlangse gedeklassifiseerde argiefrekords verkry is, illustreer dit kortliks maar kragtig die vervolging wat Sowjet -Doukhobors op persoonlike vlak ondervind het. Vertalings deur Jack McIntosh.
Inleiding: Onderdrukking onder die Sowjet -regime
Volgens die Marxisties-Leninistiese ideologie van die Sowjets, kulaks (welgestelde of welvarende onafhanklike boere) word beskou as 'kapitaliste' en dus vyande van sosialisme. Die Russiese rewolusie van 1917 was bedoel om arm boere en plaasarbeiders (langs die proletariaat stads- en nywerheidswerkers) te bevry deur hierdie 'onderdrukkers' omver te werp. Gevolglik, met die stigting van die Sowjetunie in 1922, het baie Doukhobors, wat deur geslagte se harde werk en ywer betreklik gegoede geraak het, grond en vee besit, arbeiders gehuur en hul oortollige graan, produkte en vleis verruil. kulaks . Selfs ietwat arm Doukhobors val in hierdie kategorie omdat hulle nog 'n paar koeie of desiatinas grond as hul armer, nie-Doukhobor-bure. Aanvanklik het die Sowjet-regime 'n laks beleid teenoor kulaks gevoer, selfs sekere toegewings verleen om die broodnodige graanproduksie te stimuleer. Byvoorbeeld, in 1921-1923 het Doukhobors uit die Kaukasus groot stukke grond in die distrikte Sal'sk en Melitopol gekry om te hervestig. Teen 1929 het die Sowjet -staat egter 'n stelselmatige veldtog begin om die kulaks as klas te 'likwideer'. Gedurende die volgende dekade, wat uitloop op die Groot Reinigings van 1934-1939, het Sowjet-amptenare graan en vee met geweld van die kleinboere van Doukhobor aangevra, beslag gelê op hul plase en grond en dit gekollektiveer en hul Doukhobor-eienaars in die proses onteien. Die Doukhobors wat verset het, is summier tereggestel, ander is na die gulag stelsel van dwangarbeidskampe of gedeporteer na afgeleë, onbevolkte gebiede, is diegene wat oorgebly het, na kollektiewe plase oorgeplaas.
1925 Sowjet propaganda plakkaat. Die titel onderskrif lui: "Die sektariese is die Kulak's marionet" terwyl die boek wat deur die sektariese opgehou word, satiries lees: "Alle mense is broers".
Terselfdertyd is Doukhobors onderdruk en vervolg weens hul godsdienstige oortuigings. Die Sowjet-beleid ten opsigte van godsdiens was gebaseer op die marxisties-leninistiese ideologie, wat die beheer, onderdrukking en uitskakeling van godsdiens en die vervanging daarvan deur universele ateïsme bepleit. Terwyl sektariërs soos die Doukhobors oënskynlik deur die Sowjets geprys is vir baanbrekende sosiale geregtigheid en gelykheid, is hulle uiteindelik as 'gevaarlik' beskou, aangesien hulle die wet van God bo die staatswet gehou het. Aanvanklik het die Sowjet -regime godsdiens bespot, gelowiges geteister en ateïsme in skole bevorder. Teen 1928 het die Sowjet-regering egter 'n baie meer aggressiewe en wydverspreide anti-godsdienstige veldtog begin. In die daaropvolgende dekade, veral tydens die mees intense suiwering van 1937-1938, is die aanbiddingshuise en ander godsdienstige eiendomme van Doukhobor óf vernietig óf 'weer' deur die Sowjet-staat alle vorme van openbare, sosiale, kommunale, opvoedkundige, publikasie- of proselitisering vernietig. aktiwiteite deur Doukhobor -gelowiges is deur die Sowjetwet verbied en 'n massiewe opruiming van Doukhobor -leiers en godsdienstige aktiviste is uitgevoer, van wie baie summier tereggestel is, terwyl ander gevange geneem is, na gulags gestuur is of na geïsoleerde streke gedeporteer is waar hulle later gesterf het. Die godsdienstige oortuiging van Doukhobor het 'n geheimsinnige aangeleentheid geword wat beperk was tot die privaat en huishoudelike sfeer, en elke eksterne, openbare manifestasie van geloof was 'teenrevolusionêr'.
Die onderdrukking van Doukhobors en ander 'vyande van die mense' is uitgevoer deur die Volkskommissariaat vir Binnelandse Sake (Narodnyy Komissariat Vnutrennikh Del of NKVD), die wetstoepassingsagentskap wat funksioneer om die staatsveiligheid van die Sowjetunie te beskerm en die bewind van die mag van die All Union Communist Party uit te voer. Deur die beheer oor die polisie, veiligheid en intelligensie te kombineer, het die NKVD 'n groot netwerk van informante onderhou, dossiere by miljoene mense gehou en wydverspreide toesig uitgevoer, binne en buite. Dit het die Sowjet -interne beleid geïmplementeer deur massiewe binnelandse onderdrukking, insluitend die gebruik van buite -geregtelike teregstellings, die gulag -stelsel en massa -deportasies. Sy bedrywighede het die Sowjet -bevolking stewig aangegryp in 'n skrikbewind.
Tot dusver is daar nie eens ruwe ramings beskikbaar oor die aantal Doukhobor -slagoffers van onderdrukking onder die Sowjet -regime nie, maar dit is byna seker honderde en moontlik duisende.
Die saak van Nikolai Babiychuk
Die volgende gevallestudie illustreer die omvang van die vervolgings wat Doukhobors in die Sowjetunie beleef het tydens die Groot Reinigings op 'n werklike, menslike, persoonlike vlak. Dit is uitsluitlik gebaseer op die notule van die verhoor van die Doukhobor Nikolai Babiychuk deur die NKVD in 1938. Hierdie argiefrekord is een van duisende uit die tydperk wat onlangs onlangs gedeklassifiseer is en in hierdie geval vir die publiek beskikbaar gestel is, deur die Staatsargief van die Primorsky Krai in Vladivostok, Rusland.
Oorspronklike notule van die verhoor in 1938 van Doukhobor Nikolai Babiychuk deur die NKVD -trojka. Staatsargief van die Primorsky Krai, Vladivostok, Rusland.
Nikolai Spiridonovich Babiychuk is in 1871 gebore in die dorpie Zhatniki in die provinsie Kiev. Hy was 'n etniese Oekraïner. Soos baie duisende kleinboere aan die einde van die negentiende eeu in die keiserlike Rusland, het hy nuwe grond en geleenthede in die Russiese Verre Ooste gesoek, na die Shkotovo -distrik Primorsky (later Dal'niy Vostok), waarskynlik in die dorp Mnogoudobnoye. Na die rewolusie is hy op 'n kollektiewe plaas in die distrik waar hy as 'n werknemer werk, toegewys pechnik - 'n persoon wat die gemeenskaplike oonde waar brood gebak is, gemaak en skoongemaak het.
Nikolai was 'n lid van die Doukhobor -geloof. Dit is nie bekend hoe, wanneer of waar hy sy godsdienstige oortuigings verwerf het nie, blykbaar behoort hy aan een van die baie klein, geïsoleerde groepe Doukhobors in Rusland wat onafhanklik van die hoofgroep Doukhobors in die Kaukasus ontwikkel het, en in mindere mate die Amoer. Nikolai het gereeld geheime gebedsbyeenkomste by sy huis gehou met medegelowiges om te bid, geestelike aangeleenthede te bespreek, psalms te sing en godsdienstige literatuur te lees, aangesien sulke aktiwiteite volgens die Sowjetwet onwettig was. Hy het aktiewe korrespondensie onderhou met Doukhobors uit ander streke, veral M. Starodubov, 'n bekende Doukhobor -proselytiseerder uit die provinsie Amur. Hy word beskou as die leier van die klein ondergrondse gemeenskap Doukhobors in die Shkotovo -distrik.
Nikolai was moontlik 'n simpatiseerder van die berugte Kuksenko -bende. Hierdie groep boere -rebelle, wat in 1930 deur Afanasy Kuksenko gestig is, het die Sowjet -mag in die distrik Shkotovo aktief gekant en wydverspreide steun geniet onder die platteland. Die bende het twee jaar lank 'n guerrilla -oorlog gevoer teen plaaslike amptenare met hinderlae, aanvalle, plundering van staatswinkels en winkels en die dood van party -aktiviste voordat hulle in 1932 deur Sowjet -troepe vermoor is. Nikolai word daarna beskuldig dat hy die rebelle aktief bygestaan ​​het. is gebaseer op 'n ongegronde veroordeling (wat algemeen geword het onder Sowjet -burgers tydens die Groot Reinigings). Die omvang van sy werklike betrokkenheid, indien enige, is onbekend.
Teen 1932 is Nikolai op die polisielys van vermeende 'vyande van die mense' geplaas. Hy is moontlik veroordeel deur een van sy mede-dorpenaars, of miskien deur party-aktiviste as 'n nie-partylid uitgesonder. Vir die volgende ses jaar is hy gereeld onder toesig gehou. NKVD -agente is gebruik om sy bewegings te beskadig, informante op die kollektiewe plaas en sy dorp na te gaan en sy pos heimlik te ondersoek en 'n dossier oor sy aktiwiteite te hou. Dit is onbekend of Nikolai daarvan bewus was dat hy ondersoek word.
Uiteindelik, in Januarie 1938, is Nikolai deur NKVD-agente gearresteer op die aanklag van 'stelselmatig kontra-revolusionêre propaganda' deur sy geloof en praktyk in Doukhobor. Ten tyde van sy arrestasie was hy 67 jaar oud. Hy is in 'n ondraaglike druk toestand opgesluit, daagliks ondervra en byna seker gemartel. Kort daarna, op 7 Januarie 1938, word Babiychuk in die stad Ussuriysk verhoor deur 'n NKVD-trojka, 'n buite-geregtelike kommissie van drie persone wat bestaan ​​uit die hoof van die streekonderverdeling van die NKVD, die streekaanklaer en die partysekretaris vir die streek in hierdie geval, een luitenant Zavyalov. Die trojka het Babiychuk dadelik skuldig bevind en hom ter dood veroordeel. Nikolai Spiridonovich Babiychuk is toe tereggestel deur te skiet en begrawe in 'n ongemerkte massagraf. Sy persoonlike besittings is deur die Sowjet -staat gekonfiskeer.
Engelse vertaling van die oorspronklike Russiese notule van die verhoor van Doukhobor Nikolai Babiychuk van 1938 deur die NKVD -trojka. Vertaling met vergunning van Jack McIntosh.
Die saak van Nikolai Babiychuk, en sy martelaarskap deur die geheime polisie van die NKVD, is een van die opmerklik min voorbeelde van gepubliseerde inligting oor die vervolging van Sowjet -Doukhobors tydens die Groot Reinigings. As sodanig is dit 'n kort, maar belangrike bydrae tot ons begrip van hierdie min bekende, min bestudeerde geskiedenis.
Inhoud van die Doukhobor Genealogie webwerf Kopiereg & kopieer 1999-2014 Jonathan J. Kalmakoff. Alle regte voorbehou.
Uittreksel: 'As ons kom, is ons weg'
As hulle ons kom haal, is ons weg: die epiese stryd om die Sowjet -Jood te redDeur Gal BeckermanHardeband, 598 bladsyeHoughton Mifflin HarcourtLysprys: $ 30
Soos die meeste Amerikaanse Jode van my generasie, het ek 'n tweeling in die Sowjetunie gehad. Maxim Yankelevich. Ek twyfel of ek die naam ooit sal vergeet. Ek het dit onophoudelik herhaal in die senuweeagtige weke voor my bar mitzvah.
Die een of ander organisasie waarvan ek skaars bewus was, het die inligting van Maxim oorgedra, en my taak was om hom aan te roep, en wat my meegedeel het, was sy "benarde toestand" nadat ek uit die Torah gelees het - 'n oorgangsritueel wat my met soveel angs vervul het. Ek sal seker nie my eie naam onthou nie, wat nog te sê van die ander seuntjie. Dus het ek kompulsief met myself gesing "Maxim Yankelevich." Dit het my bedaar.
Die enigste ware inligting wat ek oor Maxim gehad het, was op 'n vel mimeografiese papier wat die rabbi my gegee het. Maxim se pa, Zelman, was 'n konstruksie -ingenieur. Sy ma, Elena, was 'n skoonheidskundige. Die gesin het eers in 1980, toe Maxim vyf was, aansoek gedoen om toestemming om die Sowjetunie te verlaat. Dit was 1989 en hulle woon nog in Leningrad. Sy bar mitzvah sou die jaar tevore plaasgevind het, maar kon nie, of kon dit nie, weens onverklaarbare redes (my verbeelding, bevolk deur KGB -agente in kakie -jasse wat koeëls uit hul skoene skiet, het baie besonderhede ingevul) .
Deur hom te noem, het ek gesê, het ek hom simbolies toegelaat om my bar mitzvah te deel. Waarop ek die meeste vasgemaak het, was die klein foto van Maxim se pa. Dit was 'n korrelige swart-en-wit, maar 'n mens kon die silhoeët van 'n man sien wat 'n pet, serp en 'n dikraambril dra. Hy het gelyk soos 'n pa uit 'n ander eeu, 'n stad uit 'n stad, en ek het hom, die konstruksie -ingenieur, elke dag versigtig voorgestel. Behalwe die foto was daar slegs 'n paar teksreëls en slegs een sin om my 'n idee te gee van die benarde situasie wat my ingryping noodsaak. Ek is ingelig dat Maxim grootgeword het in ''n atmosfeer van spanning en onsekerheid' '.
My rabbi was 'n sensitiewe en bedagsame man, maar hy moes jong seuns en meisies teen die einde van die tagtigerjare met duisende van hierdie Sowjet -tweelinge gepas het, en hy het nie die tyd geneem om verder te verduidelik nie.
In die dae voor my Torah-voorlesing, terwyl ek my nuwe grys pak en my rooi vasgemaakte das 'n dosyn keer voor die spieël probeer aantrek het, het Maxim Yankelevich in my ooraktiewe brein gaan woon. Ek het my voorgestel hoe hy lyk: langer as ek, blond, sonder draadjies, wat sy skoolboeke met 'n outydse boekband dra.
Die feit van sy bestaan, êrens ver in die ooste, het my egter deurmekaar gemaak. Dit was die laaste jare van die Koue Oorlog. Ek was bewus van die 'bose ryk', al was dit net deur die detritus van die popkultuur, wat 'n obsessie met die Sowjet-Amerikaanse verhouding lyk.
Om een ​​of ander rede was ek gefassineer deur die werklik aaklige film uit 1985 Wit nagte. Dit speel Mikhail Baryshnikov as 'n Russiese balletdanser wat uit die Sowjetunie gegaan het, maar hom bevind het - deur die Deus ex machina van 'n vliegtuigongeluk - weer vasgevang in die land waarheen hy gevlug het. In een toneel dans die Baryshnikov-karakter lustig op die musiek van die verbode rasperige volksanger Vladimir Vysotsky op die verhoog van die leë Mariinsky-teater terwyl sy ou vriendin kyk en huil, wetende dat as hy in die Sowjetunie gebly het, hy nooit sou is toegelaat om hom met so 'n oorgawe uit te spreek. 'N Verskeidenheid onderdrukking was daar versteek agter die voortdurende yster gordyn.
Daarvan kon ek nie help om ten minste ietwat bewus te wees nie. Maar tog, toe ek oor Maxim lees, was die idee dat hy of 'n ander Jood in ''n atmosfeer van spanning en onsekerheid' geleef het, moeilik om te begryp.
Uittreksel uit As hulle ons kom haal, is ons weg: die epiese stryd om die Sowjet -Jood te red deur Gal Beckerman. Kopiereg © 2010 deur Gal Beckerman. Herdruk met toestemming van Houghton Mifflin Harcourt. Alle regte voorbehou.
4 Demokratiese Kampuchea
Die bloedigste regime wat homself as kommunisties verklaar het, was beslis die wat deur die Rooi Khmer in Kambodja ingestel is, herdoop tot "Demokratiese Kampuchea." Hul leier, Pol Pot, het inspirasie uit Mao Zedong se kulturele revolusie geneem, maar het die idee baie verder gevoer. Die regime wou die geskiedenis van Kambodja skoonvee en begin vanaf "jaar nul", met die doel om elke spoor van geskiedenis en tradisionele kultuur en godsdiens uit te wis.
Die opgevoede klasse, stedelike inwoners en die godsdienstiges was ongewens wat op dwangarbeid, marteling en teregstelling in die veld en doodskampe van die regime geteiken is. Kambodjaanse Boeddhisme, met 'n baie diep wortel in die kultuur en geskiedenis van die land, het 'n primêre doelwit vir die uitskakeling geword.
In die sestigerjare, voordat die Rooi Khmer die mag oorgeneem het, was die aantal Boeddhistiese monnike en nuwelinge ongeveer 65 000. Toe die Rooi Khmer uiteindelik deur die Viëtnamese leër uit die mag gedwing is, het minder as 100 monnike in Kambodja oorgebly. Die meeste is doodgemaak of soek toevlug in die naburige Viëtnam. Na raming is een uit elke vyf Kambodjane dood onder Pol Pot se Khmer Rouge -regime.
'Sowjetagtige vervolging' keer terug na Kazakstan
"Kazakstan, wat eens 'n leier in Sentraal -Asië was oor godsdiens- en oortuigingsvryheid, is nie meer 'n leier nie," het Robert P. George, voorsitter van die Amerikaanse kommissie vir internasionale godsdiensvryheid, gesê. "Hoogs beperkende wette het die internasionale status van Kazakstan benadeel en daartoe gelei dat baie Kazachse burgers godsdienstige vryhede geskend is."
In sy jaarverslag vir 2013 het USCIRF gesê dat die beskerming van godsdiensvryheid in Kazakhstan die afgelope vyf jaar ernstig gedaal het. USCIRF sê die Kazakse regering het die verbod op godsdienswet op 2011 op ongeregistreerde godsdiensaktiwiteite toegepas deur polisie -aanvalle, aanhoudings en groot boetes. USCIRF sê dat godsdienste moet registreer, en die moeilike registrasieproses het gelei tot 'n skerp afname in die aantal geregistreerde godsdiensgroepe. Verlede jaar het USCIRF Kazakhstan vir die eerste keer op sy Tier 2 -lys geplaas van die lande waar beperkings op godsdiensvryheid op die drumpel staan ​​van dié van 'n land met besondere kommer.
Kazakstan is 'n nasie in Sentraal -Asië. Dit is die wêreld se grootste land sonder land en die negende grootste land ter wêreld. Kazakstan het 'n gebied van 1 053 000 vierkante myl groter as Wes -Europa.
Kazakstan was die laaste van die Sowjetrepublieke wat onafhanklikheid verklaar het ná die verbrokkeling van die Sowjetunie in 1991.
Die land het 'n bevolking van 16,6 miljoen. Open Doors sê daar is na raming 1,9 miljoen Christene in die land.
Islam is die godsdiens van ongeveer 70 persent van die bevolking.
In September 2011 het die premier van Kazakstan nuwe godsdienswetgewing onderteken. Die wet beperk godsdienstige aktiwiteite tot 'n groot mate.
International Christian Concern noem die situasie van 'n 67-jarige Presbiteriaanse pastoor in aanhouding. ICC sê pastoor Bakhytzhan Kashkumbayev is aanvanklik in Mei verlede jaar gearresteer op die aanklag van 'skade aan 'n gemeentelid'. ICC -bronne sê dat hy in Augustus verlede jaar na 'n sielkundige hospitaal oorgeplaas is en onder 'n enkele maand negentien sielkundige ondersoeke ondergaan het. In Julie, net voor sy oorplasing na die hospitaal, skryf hy aan die Verenigde Nasies om hulp en sê: "Dit sal nie veel verg vir die owerhede om van my 'n groente te maak nie ... ek smeek u om my te beskerm."
Open Doors USA sê twee aanklagte van ekstremisme teen die pastoor is laat vaar.
Die vervolging het nie die aanklag van 'skade aan 'n gemeentelid' laat vaar nie. Volgens International Christian Concern het die lidmaat van die kerk wat hy beskuldig is van nadeel, baie keer in die openbaar ontken dat sy ooit seergekry het.
Open Doors -kontakte in Kazakstan sê die pastoor en sy prokureurs het verlede maand geweier om aan 'n verhoor deel te neem. Volgens die wet in Kazachstan kan 'n hofverhoor nie voortgaan sonder 'n advokaat nie.
Forum 18 News Service berig verlede jaar dat 149 "administratiewe boetes" aan individue opgelê is omdat hulle die reg op "godsdiensvryheid" uitgeoefen het. Volgens Forum 18 kry vier individue klein administratiewe boetes en twee is tronkstraf opgelê omdat hulle nie boetes betaal het nie.
Open Doors sê Kazakstan is nommer 39 op die World Watch List van lande waar die vervolging van Christene die ergste is. Volgens Geopende Deure is Christene in die land wat die meeste deur vervolging geraak word, die nie-geregistreerde grotendeels Protestantse Christene. Open Doors sê dat die wette die vergaderings sowel as die vervaardiging en gebruik van godsdienstige literatuur en opleiding beperk. In Maart verlede jaar het 'n hofuitspraak gelas dat 121 godsdienstige boeke, insluitend Bybels, vernietig moet word. Die hof het sy besluit omgedraai ná openbare betogings. Geopende Deure sê die situasie word erger, en selfs die Russies -Ortodokse Kerk begin moeilikheid ondervind.
Robert, verowering. Die Groot Terreur: 'n Herbeoordeling. New York: Oxford University Press, 2007.
Hierdie boek werk die inligting by wat vorige deur Conquest verskaf is The Great Terror: Stalin se suiwering van die dertigerjare, wat die eerste keer omvattende inligting oor die suiwering vir die publiek toeganklik gemaak het, omdat nuwe inligting in die 1980's deur die Glasnost -beleid verskaf is, wat groter vryheid van inligting en die opening van die Sowjet -argiewe moontlik gemaak het. Daar is 'n mate van verskil tussen historici oor die presiese dodetal (Conquest stel dit op 20 miljoen, wat volgens sommige baie hoër is as die werklike getal), maar sy werk is nog steeds die mees omvattende beoordeling van die Great Purge tot dusver.
Hiroaki, Kuromiya. The Voices of the Dead: Stalin se groot terreur in die 1930's. New Haven: Tale University Press, 2007.
Hierdie boek rekonstrueer die lewens van sommige van die honderde duisende wat tydens die suiwering van Stalin vermoor is deur inligting wat deur die gedeklassifiseerde Sowjet -argiewe verskaf is. Dit beskryf die lewens van Vera Emel 'ianovna Goroshko, wat tereggestel is weens haar romantiese betrokkenheid by 'n Poolse diplomaat Sigizmund Karlovich Kvasnevskii, wat ondanks sy pogings om arrestasie te ontwyk deur saam te werk as polisie -informant, verhoor is vir spioenasie en tereggestel Marina Vladislvovna Al &# 8217bova wat geskiet is sonder enige bewyse wat teen haar gelê is en nog vele meer spookagtige verhale. Kuromiya gee gesigte en name aan statistieke, en vermenslik diegene wat tragies deur die suiwering geraak is. Sy open haar werk met "Die dooies kan nie praat nie. Kan iemand hul stem ophaal? "
Fitzpatrick, Sheila. Alledaagse stalinisme: gewone lewe in buitengewone tye: Sowjet -Rusland in die dertigerjare. New York: Oxford University Press, 2000.
Lebedev-Kumach, Vas. Musiekindeks vir die Cyber-USSR, "Pesnya Bojcov NKVD (Lied van die NKVD Fighting-men). " Besoek op 2 Mei 2013. http://www.cyberussr.com/rus/sg-dir.html.
Die volgende lirieke uit 'n uitgawe van Pravda in 1937 is 'n voorbeeld van die propaganda wat die kommunistiese party tydens die Groot Reiniging gebruik het. Dit verheerlik die " vegmanne " van die NKVD op hul heroïese reis om ons Sowjetland op die Yezhov -manier te verdedig. "
PESNYA BOJCOV NKVD LIED VAN DIE NKVD-Vegvegte
Nam respublika velela Die republiek het ons vertel
Ne smykat ' orlinyx glas. Om nie ons arendsoë toe te maak nie.
My — bojcy Narkomvnudela Ons is die vegmanne van die NKVD
Pomnim rodiny prikaz. Ons onthou die gebod van die moederland.
My ot chernoj sily vrazh 'ej Ons verdedig ons land
Berezhem stranu svoyu. uit die donker mag van die vyand.
Dnem i noch 'yu — my na strazhe, Dag en nag is ons waaksaam,
Dnem i noch 'yu — my v boyu. Dag en nag is ons in die stryd.
Vrag — umen, my umnej, Die vyand is slim, ons is slimmer,
Vrag — silen, my sil 'nej, – Die vyand is sterk, ons is sterker, en#8211
Ves ' sovetskij narod nam pomozhet Die hele Sowjet -volk help ons
Vrazh 'i kogti srubit ', Om die vyand se kloue te kap,
Vrazh 'i zuby spilit ', Om die vyand se tande af te sny,
Vrazh 'i gnezda ognem unichtozhit '! Om die neste van die vyand met vuur te vernietig!
Budut slavoyu svetit 'sya Die vaste letters Ch.K.
Bukvy tverdye CheKa. sal glans met heerlikheid.
Znamya gordoe chekistov 'N Sterk hand sal vashou
Derzhit krepkaya ruka. Die trotse vaandel van die Tsjekiste.
My Dzerzhinskogo ywerig Ons sal die voorskrifte van Dzerzhinsky ' nakom
V serdce plamennom xranim, in ons vlammende hart,
My swoyu stranu Sovetov Ons sal ons Sowjetland verdedig
Po-ezhovski storozhim. Op die Yezhov -manier.
vrag! V lichinax novyx Haai, vyande! U kan nie wegsteek nie
Vam ne spryatat ' zlobnyx lic, U kwaadwillige gesigte in nuwe maskers,
U kan nie surovyx sien nie U kan nie uit ons agterstewe ontsnap nie
Ot ezhovyx rukavic! Ezhov -greep van staal!
Ne prolezt ' polzuchim gadam Kruipende reptiele kan nie gly nie
K serdcu rodiny tajkom, — Stealthily in die hart van die moederland, —
Vsex otkroet zorkim vzglyadom Ons onvermoeide mense se kommissaris
Nash nedremlyushchij narkom. ontdek alles met 'n skerp oog.
My — zashchita millionov, Ons is die verdediging van miljoene
My — zashchita vsej strany Ons is die verdediging van die hele land
Ot predatelej, shpionov, Van verraaiers, spioene,
Podzhigatelej voiny. Opstanders van oorlog.
Diversantam — net poshchady! Aan saboteurs, geen genade nie!
Nash otryad — nepobedim, — Ons eenheid is onoorwinbaar, —
Krov ' po
kaple, esli nado, Indien nodig, gee ons ons bloed
My narodu otdadimim! Druppel vir druppel na die mense!
[Povtorenie nachala] [Herhaling van die begin]
— Vas. LEBEDEV-KUMACH.
Na afloop van Deel Een kyk hierdie slotgedeelte na hoe die hiërargie van die Russies -Ortodokse Kerk aangepas het by die regime onder Stalin en in werklikheid 'n bevoorregte laag van die Russiese samelewing geword het. Die hiërargie van ander godsdienstige groepe het gevolg. Onder Stalin, ver van om weg te kwyn, het die invloed van die Kerk begin toeneem. Dit is die eerste keer gepubliseer in Internasionale nuus van die werkers, November 1945.
Dit is interessant om op te let dat selfs tydens hierdie tydperk-die eerste sedert die revolusie-van ongetwyfelde godsdienstige vervolging, die diensbare hoof van die Ortodokse Kerk, die waarnemende patriarg Sergius, dit moontlik gevind het om in 'n stadium bestuurde onderhoud met buitelandse korrespondente, dat: "Daar was nog nooit, en is daar geen vervolging van godsdiens in die USSR nie" Die Ortodokse Kerk was toe nogal gewillig om sy dienste tot die beskikking van die Stalinistiese Burokrasie te stel op dieselfde manier as wat hulle dit aan die tsarisme gegee het, net die Stalinistiese burokrasie wou dit nie hê nie!
Maar dit het nie lank gewag nie. Die linker-zig-zag van die burokrasie is onvermydelik gevolg deur 'n draai na regs. Die anti-godsdienstige optogte wat tydens die kerkfeeste van Kersfees en Paasfees gereël is, is afgeskaf, en die verkoop van Kersbome is toegelaat, toe weer ballinge in die ballingskap na hul gemeentes kon terugkeer. Maar Stalin het haastig gegaan om nog verder te gaan as om die druk op die Kerk te verslap - hy het dit regte gegee wat dit nog nooit vantevore geniet het sedert die Revolusie nie. In die Nuwe Grondwet van die USSR van 1936 het priesters die reg om te stem en verkies te word tydens Sowjet -verkiesings.
Tog is die alliansie tussen Stalin en die Ortodokse Kerk nog nie finaal vasgemaak nie. In die periode van massasuiwering van 1937 is die aanval op die Kerk vir 'n kort tydjie hervat. Weer eens is priesters gearresteer en verban en in Januarie 1938 het die "Society of Militant Atheists" die geestelikes daarvan beskuldig dat hulle in diens was van die militêre personeel van Fascistiese state, van die disorganisering van die weermag, van die poging om spoorweë te verwoes, ens., Ens.
Maar hierdie hernieude aanval is baie vinnig gevolg deur 'n nog meer drastiese swaai na regs, 'n swaai wat werklik merkwaardige afmetings bereik het na die Duitse inval in die VSR. Nie net het alle druk van die regering op die kerk opgehou nie, maar ook alle anti-godsdienstige propaganda. Die "Vereniging van Militante Ateïste" het 'n groot uitgewery opgestel wat in tien jaar 1700 boeke gepubliseer en tydskrifte uitgegee het met 'n oplaag van ongeveer 43 miljoen eksemplare. Die hele onderneming is gesluit op grond van 'papiertekort'. Terselfdertyd is skoolhandboeke hersien en gedeeltes van godsdienstigheid verwyder. Anti-godsdienstige toetse vir die weermag en staatsdiens is afgeskaf.
In ruil daarvoor tree die Kerk entoesiasties in diens van die Stalinistiese burokrasie. Die volgende boodskap wat Sergius, die waarnemende aartsvader, aan Stalin gestuur het ter geleentheid van die 25ste herdenking van die Oktoberrevolusie (November 1942) gee 'n welsprekende bewys hiervan:
" Op hierdie 25ste herdenking van die Republiek van die Sowjets, in die naam van ons geestelikes en van alle gelowiges van die Russies -Ortodokse Kerk, getroue kinders van ons vaderland, groet ek met hartlikheid en vroomheid in u persoon, die leier wat deur God gekies is , die leier van ons militêre en kulturele magte, wat ons lei om te triomfeer oor die barbaarse inval, na die welvaart van ons land in vrede, na 'n stralende toekoms vir sy mense. Mag God u seën met sukses en heerlikheid vir u dapper bedrywighede vir ons vaderland. "
Soortgelyke boodskappe is hieroor gestuur, en alle ander geskikte geleenthede deur al die vernaamste hooggeplaastes van die Ortodokse Kerk. Die oorlog het in werklikheid niks meer of minder as die inlywing van die Russies -Ortodokse Kerk in die Stalinistiese Burokrasie, met al die voorregte wat dit behels. 'N Idee van laasgenoemde kan verkry word uit die bydrae van kerklike hooggeplaastes tot die Sowjet -oorlogspoging, soos gepubliseer in die Sowjetpers. Byvoorbeeld, op 27 Desember 1942 skryf Alexander Alexandrovich Troitski, priester van die gemeente Chubino, aan Stalin en kondig aan dat hy reeds 30 000 roebels ingeskryf het, "uit my eie besparing" vir die nasionale verdediging. Nou, sê hy: 'Ek het besluit om met my besparing 'n vliegtuig vir die Rooi Leër te koop, en ek betaal die som van honderdduisend roebels vir hierdie groot werk terug. Ek het reeds vyftigduisend daarvan by die Staatsbank inbetaal, en ek sal die vyftigduisend oorblywende op 15 Januarie 1943 terugbetaal. " Daar moet op gelet word dat Alexander Alexandrovich Troitski geen hooggeplaaste kerklike is nie, maar slegs 'n pastoor. Daar moet ook onthou word dat die gemiddelde maandelikse loon van 'n Sowjet -arbeider, aan die vooraand van die huidige oorlog, was 300 roebels. Met ander woorde, hierdie gemeentepriester kon soveel besparings opdoen dat hy van die staat 'n bedrag kan gee wat gelyk is aan die totale verdienste van 'n werker vir meer as agt jaar. Hoe moet die inkomste van die priester wees?
Dit is ook nie bloot 'n geïsoleerde geval nie. Baie ander bestaan ​​uit soortgelyke groot bedrae wat gegee word deur die relatief laer geledere van die hiërargie van die Russies -Ortodokse Kerk. Die priester van die Kerk van die Hemelvaart kondig byvoorbeeld op 4 Januarie 1943 aan Stalin aan dat hy reeds by die Staatsbank inbetaal het: "Al my persoonlike besparings ter waarde van 273.000 roebels. Ek smeek u, Joseph Vissarionovich, "gaan hy voort," om met hierdie geld twee oorlogsvliegtuie te bou en hulle die name van heroïese voorouers Alexander Nevsk en Dmitri Donskoi te gee. "
Hoe hoër 'n mens in die kerkhiërargie gaan, hoe groter word die bedrae. Byvoorbeeld, op 5 Januarie 1943 laat Alexis, Metropolitan van Leningrad, Stalin weet dat sy bisdom reeds 3,182,143 roebels ingeskryf het, wat hy nou 'n verdere 500 000 roebels hierby voeg! Hy het afgesluit met die stelling dat: "Ons bid tot God dat hy u kan help in u groot historiese missie om die eer, die vryheid en die heerlikheid van ons vaderland te verdedig."
In elke geval word 'n beleefde, indien ietwat kort, antwoord deur Stalin gestuur en in die pers gepubliseer. Bogenoemde priester van die Kerk van die Hemelvaart het byvoorbeeld die volgende antwoord ontvang:
'Ek bedank u, Vladimir Alexandrovich, vir u omgee vir die Rooi Weermag se lugmag. U begeerte word vervul.
Ontvang my groete,
J. Stalin. "
Dit was ook nie lank voordat Stalin sy lojale ondersteuners van die Russies -Ortodokse Kerk 'n gepaste vergoeding gegee het nie. In die amptelike Sowjet -dagblad, "Izvestia", op 5 September 1943 verskyn die aankondiging dat Stalin leidende kerkwaardigheidsbekleërs ontvang het in die loop van die, "het die Metropolitaanse Sergius die president van die Raad van die Volkskommissarisse meegedeel dat die leidende kringe van die Ortodokse Kerk was van voorneme om in die nabye toekoms 'n raad van biskoppe saam te roep met die doel om die aartsvader van Moskou en van alle Russe te verkies, en om saam met die aartsvader 'n Heilige Sinode te stig.
Die regeringshoof, J. Stalin, het homself goedgesind teenoor hierdie moontlikheid getoon en verklaar dat daar "geen besware van die regering" sou wees nie.
Op 8 September 1943 het die kerk sy wens gehad - sy het 'n patriarg verkies, vir die eerste keer sedert die Kerensky -tydperk. Dit was ook nie alles nie - daar is 'n amptelike band tussen die Russies -Ortodokse Kerk en die Sowjetstaat gevestig. Daar bestaan ​​vandag 'n "raad vir die aangeleenthede van die Russies -Ortodokse Kerk, verbonde aan die Raad van die Volkskommissarisse van die U.S.S.R." Toe 'n kerkvergadering in Januarie vanjaar vergader om 'n nuwe aartsvader te kies om Sergius, wat onlangs gesterf het, te vervang, is dit begroet deur 'n toespraak van G.G. Karpov, die president van hierdie Raad vir die aangeleenthede van die Russies -Ortodokse Kerk. Hy het die vergaderde kerkgangers meegedeel dat:
'Die regering van die Unie van Sowjet -Sosialistiese Republieke het my gemagtig om in die naam van die regering groete aan die huidige hoë vergadering te stuur en die beste wense vir suksesvolle en vrugbare werk vir die bou van die hoogste kerklike administrasie.
'Ek is diep oortuig dat die besluite van die Vergadering tot die versterking van die Kerk sal dien en 'n belangrike beginpunt sal wees vir die toekomstige ontwikkeling van die werksaamhede van die Kerk, wat daarop gemik is om die Sowjet -mense te help met die bereiking van die groot historiese take voor hom. "
Maar Karpov stop nie hier nie; hy gee 'n nuwe waardering vir die verlede van die Kerk. Lenin, wat in 1901 skryf ("Sosialisme en godsdiens") verwys na "daardie skandelike en vervloekte verlede toe die kerk in 'n feodale afhanklikheid van die staat was, en Russiese burgers in die feodale afhanklikheid van die gevestigde kerk was." Nie so Karpov vandag nie. 'Die Russies -Ortodokse Kerk', het hy aangekondig, 'in die dae van harde beproewing, wat ons vaderland herhaaldelik in die verlede ondergaan het, het sy band met die mense nie verbreek nie, dit het geleef met hul behoeftes, hul hoop, hul wense en het dit bygedra mag tot die gemeenskaplike stryd. baie leidende lidmate van die Kerk het hul lewens opgeoffer ten behoewe van die vaderland. "
Dit is onder hierdie omstandighede kwalik verbasend dat die Vergadering in die boodskap wat dit aan die Sowjetregering gestuur het, kon verklaar:
'Ons kerk dank aan God, leef voluit volgens ons wette en die gebruike van die kerk. In al sy aktiwiteite voldoen ons kerk aan volle samewerking in sy behoeftes van die regering en in die eerste plek van die Raad vir die Sake van die Russies-Ortodokse Kerk verbonde aan die Sovnakom van die USSR. "
By elke stap haas die Ortodokse Kerk in die openbaar sy steun vir Stalin en sy beleid aan. Byvoorbeeld, in "Izvestia" van 17 Februarie vanjaar ontmoet 'n mens die opskrif "Die Allerheiligste Aartsvader van Moskou en van heel Rusland oor die besluite van die Krim -konferensie." Daarin lees ons: "Die Kerk seën hierdie helder Christelike wense en hoop en verdubbel sy gebede tot 'die Here van die leërskare' en die 'Vredevors' (Jesaja, IX, 6.)" ens. Ens.
Die priesters van die ander kerke wat in die USSR bestaan, bly nie agter hul Ortodokse broers in hul uitdrukkings van lojaliteit aan Stalin en sy regering nie. So stuur Abdurakhman Rassolev, Mufti van die Central Spiritual Direction of the Mussulmans, sy gelukwense aan Stalin tydens die 26ste herdenking van die Oktoberrevolusie en eindig met hierdie woorde:
'Mag Allah u help om u glorieryke pogings tot die bevryding van die onderdrukte mense tot 'n suksesvolle gevolgtrekking te bring. So mag dit wees. "
Soortgelyke groete word by die gepaste geleenthede deur die Joodse geestelikes gestuur. Stalin het dus nie net die steun van Christus verseker nie, maar ook van Allah en Jehovah!
Alle verslae van die Sowjetunie die afgelope paar jaar stem saam dat godsdiens sedert die rewolusie nog nooit so 'n groot invloed op die massa van die bevolking gehad het nie. Ons lees van kerkdienste wat duisende bygewoon het, insluitend jong werkers en soldate van die Rooi Leër. Volgens die "Sowjet -oorlogsnuus" van 22 Augustus 1941 bestaan ​​daar destyds 30 000 godsdienstige verenigings van alle soorte in die Sowjetunie. 'N Engelse predikant, Canon Widdrington, het die aantal ondersteuners van die Ortodokse Kerk alleen geraam op ongeveer 60 000 000 mense.
Die gevolgtrekkings wat uit dit alles gemaak moet word, is duidelik. In die eerste plek is daar geen sprake van godsdiens wat in die Sowjetunie uitsterf nie, soos die geval sou wees in 'n samelewing wat op pad was na sosialisme. Dit is die leuen wat slegs deur hierdie feit aan die Stalinistiese aansprake gegee word dat dit sosialisme 'uiteindelik en onherroeplik' in die Sowjetunie gevestig het. Inteendeel, godsdiens handhaaf en vergroot sy greep op breë dele van die Sowjetmassas. Dit is ongetwyfeld die gevolg van die toenemend kapitalistiese aard van inkomsteverdeling binne die Sowjetunie. Sonder dat die burokrasie 'n klas geword het, en met die basiese ekonomiese verowering van die Oktoberrevolusie wat nog bestaan, het die burokrasie 'n steeds groter deel van die nasionale inkomste van die Sowjetstaat geneem. Die ongelykhede tussen die posisie van die burokrate, met hul inkomste van tienduisende en honderdduisende roebels en dié van die werkers met hul paar honderde, het 'n kapitalistiese karakter aangeneem. Ondanks al die leë roem oor "sosiale sekerheid", leef die massas terselfdertyd steeds ellendig en aan die genade van ekonomiese kragte wat nie hulle of die burokrasie kan beheer nie. Hierdie onbeheerde ekonomiese kragte bedreig weliswaar nie meer, soos in die kapitalistiese wêreld nie, die massa met werkloosheid, maar dit beïnvloed hulle op ewe belangrike maniere-deur periodes van hongersnood of halfhongersnood, deur die chroniese tekort aan allerhande goedere, tekort wat voortdurend akute vorme op die een of ander gebied aanneem, of deur drastiese gedwonge bevolkingsbewegings. Boonop beteken die aard van die heerskappy van die burokrasie self dat die lewens en die vryheid van die massas voortdurend bedreig word deur 'n mag waaroor hulle geen beheer het nie en die dade waarvan hulle nie kan voorsien nie.
Die sosiale wortels van godsdiens, die vrees vir die onbeheerde sosiale kragte wat die massas in hul daaglikse lewens oorheers, "die impotensie van die uitgebuite klasse in stryd met die uitbuiters" (Lenin), bestaan ​​nie net nog in die Sowjetunie nie, hulle is word versterk namate die agteruitgang van die burokrasie vorder en die laste wat dit op die massas ophoop, toeneem.
In die tweede plek bestaan ​​daar geen rede meer vir 'n skeuring tussen die burokrasie en die kerk nie. Die bittere haat van die geestelikes vir die Bolsjewistiese Party van Lenin en Trotski, wat die swoegende massas verteenwoordig het en beywer het vir die stigting van 'n klaslose samelewing, geld nie vir hul ontaardige Stalinistiese opvolgers wat 'n usurperende kaste verteenwoordig wat net angstig is vir die instandhouding en verlenging van sy eie posisie en voorregte. Met so 'n kaste is dit moontlik dat die geestelikes op dieselfde wyse as hulle regeer en uitbuitende klasse kon regkry, tot stand gekom het. In die huidige geval was die terme wat die geestelikes ontvang het, in die huidige geval nog nie besonder goed nie, hoewel dit geleidelik verbeter. Maar dit is omdat selfs Stalin se Rusland nog steeds nie kapitalistiese Rusland is nie en die gevolge van die geweldige slag wat die Oktoberrevolusie teen godsdiens toegedien het, nog nie verdwyn het nie, maar breë dele van die massas draai steeds minagtend die rug op godsdiens.
Stalin het dus ten minste nog nie die dienste van die Kerk so dringend nodig soos die tsaar nie. Maar hy het hulle nodig. Onder die voorwaardes van die heerskappy van die burokrasie moet die kerk noodwendig die steun van 'n groot deel van die bevolking kry, maar Stalin kan hierdie steun nie op administratiewe wyse vernietig nie - hy het probeer en misluk. Hy moet dus 'n ooreenkoms met hierdie kerk verkry wat hy nie kan verbreek om die greep van die burokrasie oor die Sowjet -massas te beveilig nie, want die aard van sy regime laat die bestaan ​​van 'n onafhanklike en moontlik nie vyandige mag in die Sowjetstaat toe nie.
Soos ons aangedui het, was so 'n ooreenkoms nie moeilik om te reël nie. En vandag het Stalin, wat in sy onderhoud met die First American Trade Union Delegation (September 1927) eens gesê het: "Die party kan nie neutraal wees ten opsigte van godsdiens nie, en hy voer anti-godsdienstige propaganda teen alle godsdienstige vooroordele omdat dit vir wetenskap staan, terwyl godsdienstige vooroordele in stryd is met die wetenskap, aangesien elke godsdiens iets is wat in stryd is met die wetenskap. " - dieselfde Stalin is vandag nie neutraal teenoor godsdiens nie, maar gee dit aktiewe, indien nog beperkte steun, waarvoor hy openbare dank van die geestelikes ontvang.
Die Kerk is dan vandag 'n integrale, alhoewel ondergeskikte deel van die Stalinistiese staatsmasjien en die geestelikes geniet die voorregte wat aan die lede van die burokrasie verleen word. Met die voortsetting van die stalinistiese bewind en die stalinistiese agteruitgang kan ons verwag dat die alliansie nie net sal voortgaan nie, maar in die algemeen versterk sal word met toenemende voorregte aan die geestelikes. Dit beteken natuurlik nie dat daar in die toekomstige konflikte en skerp konflikte tussen die Burokrasie en die Kerk nie mag plaasvind nie. Sulke konflikte sal plaasvind tussen dele van die burokrasie self en het in die verlede tussen regerende klasse en hul kerke plaasgevind. Maar die algemene neiging is die toenemende integrasie.
Slegs die omverwerping van die Stalinistiese burokrasie en die herstel van die direkte proletariese bewind in die Sowjetunie kan, in samewerking met die Wêreldrevolusie, die nuwe voorregte wat godsdiens opdoen, vernietig en die weg baan vir die vernietiging van godsdiens self.
SOVIET EN POS-SOVIET IMMIGRASIE
SOVIET EN POS-SOVIET IMMIGRASIE. Die groeiende gemeenskap van immigrante uit RUSLAND en die voormalige Sowjetunie word 'n tasbare teenwoordigheid in Cleveland. Die toestroming van nuwelinge het gedurende die sewentigerjare 'n merkbare verskynsel in die stad geword, met 'n hoogtepunt in 1979 toe 'n aansienlike aantal vlugtelinge in Cleveland onder die 51 000 Sowjet -Jode (sien JODE EN JODAISME) in die VSA aangekom het. Cleveland speel dus 'n belangrike rol as '' veilige hawe 'in een van die suksesvolste nie -gewelddadige bewegings in die moderne geskiedenis - die Sowjet -emigrasie.
Hierdie moedige stryd om 'n oorgang na vryheid het in die sewentigerjare ontstaan ​​in een van die mees onderdrukkende totalitêre polisiestate. Op grond van internasionale druk en ooreenkomste agter die skerms tussen die VSA en die Sowjetunie, emigreer duisende uit die land wat maar te dikwels aan die wêreld gewys het dat hulle bereid was om diegene wat enige aspek van die Sowjet-owerheid betwis, te onderdruk. Die Sowjet-oorlog in Afghanistan en die gevolglike agteruitgang in die Amerikaanse en Sowjet-betrekkinge het die immigrasie egter amper in die eerste helfte van die 1980's gestop. Gorbatsjof se beleid van glasnost en perestroika (openheid en herstrukturering) het die ystergordyn opgehef, en die daaropvolgende ineenstorting van die Sowjetunie teen die einde van die dekade het die emigrasie in massa -uittog verander. Die Sowjet -immigrasie na Cleveland was tot onlangs meestal Joods en was in die oostekant van die stad gekonsentreer. Sedert 1989 word hierdie beweging egter aangevul deur golwe vlugtelinge van ander etniese groepe, soos etniese RUSSIENERS, OEKRAINNE, BELARUSSE, ARMENE, GEORGE en OESBEKS, wat uit die voormalige Sowjetrepublieke na die oostelike en westelike kant van Cleveland aankom.
Die Sowjet -Joodse immigrasie na Cleveland, soos in die algemeen in die VSA, het drie verskillende periodes: die 1970's, met die hoogtepunt in 1979 die 1980's, toe die beweging teen 1984 amper opgehou het en geleidelik teen die einde van die dekade van krag geword het. en van 1989 tot die tyd van hierdie skrywe (1994). Die statistiese gegewens wat deur die JEWISH FEDERATION in Cleveland gehou word, toon aan dat vanaf 1972 tot Julie 1984 2 436 Sowjet -Jode (of 863 gesinne) in die stad hervestig is. Die immigrasie het in 1989 toegeneem, met 1 060 wat daardie jaar aangekom het, in 1991, die jaar van die Golfoorlog, tot 332 mense vertraag (sien PERSIAN GULF OORLOG), maar daarna bestendig gebly met 'n gemiddelde van 500 nuwelinge jaarliks ​​en 'n totaal van 3,470 vanaf die begin van die nuwe golf tot aan die einde van die boekjaar 1993.
Volgens die data van die hervestigingskantoor van die JEWISH FAMILY SERVICE ASSN. (die organisasie wat hulp verleen aan die Sowjet -Joodse vlugtelinge), kom nuwelinge as multigenerasiegesinne aan, waar die ouderdomme wissel van pasgeborenes tot grootouers in die laat 90's, hoewel die meerderheid immigrante in die 40's is. Gewoonlik is dit hoogs geskoolde professionele persone met gevorderde grade wat uit die stedelike industriële en wetenskaplike stede kom, hoewel die laaste golf 'n toenemende aantal bloukraagwerkers en klein sakelui uit die randdorpe in Rusland en voormalige Asiatiese en Kaukasiese republieke gebring het. Soos tradisie oor die jare ontwikkel het, het die nuwelinge hulle in CLEVELAND HTS gevestig, meestal in die omgewing van Coventry Village (sien COVENTRY BUSINESS DISTRICT). Aan die begin van die negentigerjare was daar egter 'n verskuiwing na MAYFIELD HTS., Naby die Golden Gate- en East Gate -sakesentrums. Soos die jare aanstap, het die meerderheid van die Joodse immigrante van die Sowjetunie 'n integrale deel geword van die voorstad aan die oostekant van die stad: LYNDHURST, Mayfield Hts., BEACHWOOD, en, onlangs, SOLON, HIGHLAND HTS., En ORANJE.
Die Cleveland Jewish Fed., En die gemeenskap in die algemeen, ondersteun die situasie van Sowjet-Jode uiters: Louis Rosenblum het in die 1960's die CLEVELAND Council on SOVIET ANTI-SEMITISM Clevelander Mark Talisman gestig, terwyl hy 'n belangrike hulpverlener was by Congressman CHARLES VANIK, het gehelp om die Jackson-Vanik-wysiging te ontwikkel wat verband hou met menseregtebeleid en Amerikaanse handelsooreenkomste. LOUIS STOKES, 'n kongreslid van Cleveland, was hoof van die kongreskoalisie oor die Sowjet-Jood. Boonop het Cleveland Jewish Family Service Assn. bestee jaarliks ​​1,8 miljoen dollar uit die federale en private bronne vir die hervestigingsprogram.
Op hul beurt word die Sowjet -Joodse immigrante 'n toenemend belangrike bate in die sakewêreld, nywerheid, wetenskap, medisyne en kuns in Cleveland. Die Sowjet-opgeleide ingenieurs, wetenskaplikes en akademici werk vir die belangrikste nywerheids-, sake- en navorsingsorganisasies in Cleveland, soos British Petroleum (sien BP AMERICA), GENERAL ELECTRIC CO., General Motors, en NASA JOHN H. GLENN NAVORSINGSENTRUM OP LEWIS -VELD. Baie het fakulteitslede of navorsingsgenote geword in die meeste van die plaaslike kolleges en universiteite. In die groot Cleveland -hospitale word Sowjet -mediese gegradueerdes in diens geneem wat hul MD -lisensie bevestig het. Daar is operasangers uit die Sowjetunie by die CLEVELAND OPERA, en die Sowjet-opgeleide musikante vorm 'n aansienlike deel van die wêreldbekende CLEVELAND ORCHESTRA.
Volgens die studies wat deur Joodse organisasies gedoen is, het Sowjet -Jode wat hul tradisies en erfenis beroof en gedwing is om deur geestelike volksmoord te leef, Joodse tradisies en rituele begin volg. Die voormalige "Jode van stilte" het hul nuwe stem en nuwe identiteit in hul nuwe land gevind. Alhoewel die meerderheid geen godsdienstige agtergrond gehad het nie (96%), gee hulle Joodse opvoeding aan hul kinders (79%), en baie gee ook gereeld aan Joodse liefdadigheidsorganisasies (82%). Die beduidende deel van die gemeentes van die ortodokse sinagoges Zemarch Zedek en Betham bestaan ​​uit Sowjet -immigrante.
Die Sowjet -Joodse immigrante van die ouer geslagte het hul eie sosiale organisasies gevorm as deel van die JODSE GEMEENSKAPSSENTRUM. Die JCC Club, vernoem na sy stigter, wyle Jacob Alter, het in 1993 weekliks vergader en 'n paar honderd lede gehad en sy eie koerante gepubliseer, die tweemaandelikse Za Novou Zhizn ("Vir die nuwe lewe") en die maandblad Ritmy Klivlenda ("The Rhythms of Cleveland"). 'N Ander organisasie is die Veteraanvereniging. Meer as 100 WORLD WAR II -veterane het weekliks in die JCC vergader. Hulle het hul plaaslike hoofstukke gevorm in elke woonstelgebou van senior burgers waar hulle gewoon het, en hul eie rubrieke in die Russiese koerante gepubliseer. Daar is ook die Singer's Group, onder leiding van 'n voormalige hoof van Riga (Letland) se radio en televisie.
As die Sowjet -Joodse immigrasie na Cleveland reeds in sy derde dekade is, is die toestroming van Russiese, Oekraïense, Wit -Russiese, Armeense, Georgiese en Oesbekiese vlugtelinge 'n relatief nuwe verskynsel wat sedert die verbrokkeling van die Sowjetunie merkbaar geword het. Die organisasie wat hulp verleen het aan hierdie nuwelinge was die Katolieke maatskaplike dienste met sy immigrasie- en vlugtelingafdeling wat spesiaal vir hierdie missie gestig is. Volgens hul statistieke het 10 1993 etnisse Russe, 9 Oekraïners en 77 Armeniërs in 1993 gekom. Sestien Russe, 19 Oekraïners en een Wit -Russiese gesin kom in 1992. Die hervestiging van hierdie vlugtelinge is geborg deur federale programme, verskillende kerke, CATHOLIC CHARITIES SERVICES CORP., UNITED WAY en familielede van die nuwelinge. Die Russe het hulp ontvang van die Russies -Ortodokse kerke Oekraïners uit die Katolieke Oekraïense Bisdom. Veral aktief is die St. Josephat -katedraal. Armeniërs, wat Pinkster is, word meestal deur hul Amerikaanse gesinne geborg. As hulle nie tydelik met familielede afreken nie, huur die nuwelinge woonstelle, meestal rondom W. 32 St.
Die sosiale en opvoedkundige status van hierdie vlugtelinge wissel van blouboordjiewerkers en mense met elementêre opvoeding tot juweliers, kunstenaars en rekenaarspesialiste. Dit lyk nou voortydig (in 1994) om enige besonderhede of patrone binne hierdie nuwe beweging te ontleed of te voorspel. As die meerderheid van die Sowjet-Jode uit 'n antihumane, antisemitiese land gevlug het, ontsnap ook ander Sowjet-vlugtelinge godsdiensvervolging, wettelose anargie en burgeroorloë. Die verskuiwing na demokrasie het gelei tot meer onverdraagsaamheid en geweld. Al hierdie mense skep 'n geskiedenis van moed en vasberadenheid en was deel van een van die mees dramatiese gevegte vir vryheid en menseregte in ons tyd - Sowjet -emigrasie.