Met al die honde (Blikkie, Bruno, Basjan, Tiekie en Kiddo) gaan dit ook nog goed. Ek het netnou so gelag… Jaco’le het gaan skaapwerk vanoggend en het met ‘n vrag lammers op die bakkie terug gekom. Basjan was ook saam en daar was toe nie plek vir hom agter tussen die skaap nie. Hy sit toe ewe groot meneer voor in die bakkie – kierts regop en kyk by die venster uit. Ek is baie lief vir jou Bassie, maar ai… hy kan my soms vreeslik kwaad maak. Hy wil net als jaag wat beweeg. Ek het so ‘n tyd gelede met die honde gaan stap na een van die gronddamme. Daar is sulke lieflike koelte bome. Toe ek weer sien het Basjan al halfpad in een van die bome opgeklim. Dit het my ‘n tydjie gevat om uit te vind waar agter hy is. Net te laat sien ek toe die dassie. Die arme das het uit die boom gespring (fout wat hy gemaak het, want onder die boom het nog honde vir hom gewag). Teen daai tyd was daar geen keer meer nie. Ek het gegil, geskreeu en geslaan, maar tevergeefs. Binne minute was alles verby 😦 .
Kiddo was ‘n bietjie siek gewees. Sy’t maagpyn gehad en daar was ook bloed in haar ‘poop’. Sy was al voorheen by die veearts vir soortgelyke simptome. Kry dan antibiotika en dit gaan beter, maar kort voor lank dan is dit weer dieselfde storie. Die dag sien ek toe maar sy is baie ongemaklik. Bel toe die veearts om te hoor of ek haar nie gou kan inbring nie. Maar soos dit mos nou altyd in ‘n noodgeval uitwerk, was die veearts nie beskikbaar nie. Toe kos dit ons deur ry Colesberg toe. Die veearts daar het toe ‘n ‘poop’ monster geneem en weggestuur vir toetse. Hul kon egter nie ‘n teken van enige kiem of ding kry nie. Twee weke van medikasie en toe is sy weer beter. Sy is nou op ‘n spesiale dieet (Hills) vir spysverteringsprobleme. Enigste probleem is dat sy nie hou van die droë kos nie, sy soek vleis. Al wanneer sy dit wel eet is wanneer ek met haar speel en vir haar die kos een vir een gooi. Dit gaan darem nou beter, maar die magie is nog nie 100% reg nie.
Hoop dit gaan goed met julle. Hier is nie klagtes nie. Ons het so twee weke gelede wonderlike reën (en hael) gehad twee dae na mekaar (22mm & 21mm). Die sloot het afgekom met water soveel so dat dit geklink het of hier ‘n rivier verby die huis loop. Ek en Jaco is in die donker en modder uit die aand met ons flitse om na dit te gaan kyk. Die gronddamme (wat kurk droog was) was tot oorlopens toe vol. Die veld het sommer nou mooi groen uitgegroei en is ‘n lus vir die oog. Saam met die reën kom daar mos maar altyd peste en plae ook. Die muskiete is nou weer volop en jy kan dit nie buite waag sonder Tabard nie – en selfs dan hou dit nie al die muskiete weg nie. Daaroor wil ek egter nie te veel kla nie, want die reën is vir ons te kosbaar. Die diere het nou wel ‘n harde tyd met die lastige muskiete, muggies en vlieë, maar kan nou weer lekker sappige weiding geniet. Die water het ook heelwat watervoëls nader gelok. Ons hoor en/of sien gereeld ganse, eende en kraanvoëls. Hier was selfs nou die aand twee witooievaars.
Met muisvoëltjie gaan dit nog goed. Sal vinnig vir hom ‘n groter hok moet kry, want sy stert raak nou taamlik lank.
Nog twee hoenders is intussentyd pot toe en nog twee word vermis. Dus is daar nou al 4 hoenders wat “verdwyn” het. Die laaste een wat nou weg is, is “Oumatjie”. Sy was ‘n ouerige hen, maar die enigste een wat ek oor gehad het wat meestal wit is en ook die laaste een wat oor was van die “raksitters” (hoenders wat maar meestal in die hoenderhok gebly het). Sy het ‘n baie spesiale plekkie in my hart gehad 😦 Ons begin nou al meer dink dat die vreemde kat nog hier rondloop en as daar nog van die hoenders gaan verdwyn sal ons ‘n plan met hom moet maak. Ek het jul mos laas vertel van ons 4 nuwe kuikens (twee geles en twee swartes). Gister het ‘n geletjie onverklaarbaar gedood. Ek het hom vanoggend vermis en na ‘n bietjie soek het ek hom dood gekry. Dit lyk of hy deur iets gebyt is, maar ek weet nie wat nie. Dit kon nie ‘n hond gewees het nie, want hulle kom nie in die blomtuin nie – juis hoekom ons die kuikens hier hou. Ek wonder net hoekom die ding wat hom gevang het, hom nie opgeëet het nie…
Sjoe, hoor nou net hoe dreun die weer… en wag…. ja-nee… dit reën!! Fantasties! Die veld het nou juis ‘n opvolg reëntjie nodig om hom aan die gang te hou.
17 Maart 2010, Woensdag
Hier is dit vanoggend ‘n heerlike vars oggend. Ons het gisteraand ‘n lekker bui reën gehad van 7mm – net wat ons nodig gehad het.
Om terug te kom by die hoenders… Jan het gister ‘n plek (naby die hoenderhok) ontdek waar daar ‘n klomp vere onder die bosse lê. Dit lyk of dit die plek is waar my arme hoenders opgeëet word. Wat ookal hul gevang het, het hul soontoe gesleep en daar verder gesmul. Saans word die hoenders toegemaak, maar hulle raak nou gedurende die dag weg. Die twee henne met die kuikens slaap egter saans op die voorstoep. Eergisteraand het ek die een hen in die nag gehoor raas en sommer dadelik opgevlieg om te gaan kyk. Het sommer vir Jaco ook wakker gemaak en gesê hy moet kyk of daar nie iets is nie. Ons kon toe niks sien nie. Jaco was natuurlik nie baie beïndruk met my dat ek hom so verniet in die middel van die nag opjaag nie 🙂 Gisteraand, ongeveer ‘n halfuur nadat ons gaan lê het, hoor ons toe weer die hen raas. Hierdie keer het sy egter langer aangehou en so te kere gegaan dat ek gedink het sy is besig om dood te gaan. Ons het opgevlieg, die flitse gegryp en is uit by die deur in ‘n kwessie van sekondes. Die hen (wat gewoonlik in die hond se tent slaap) was toe in die blombak en haar kuiken was nêrens te vinde nie. Dit is juis haar geel kuiken wat ons die vorige dag dood gekry het en nou was haar enigste oorblywende enetjie ook weg. Ons kon nêrens die kuiken hoor piep nie en ek was seker hy was dood. Al wat ons gehoor het was jakkalse wat in die verte roep. Ons loop toe met ons flitse en soek in die tuin of ons nie dalk die aanvaller nog kan sien nie. Sowaar… daar sit en loer twee blink ogies vir my. “Kat!! Ek sien hom! Kom!” Jaco kom toe inderhaas nader, gewapen met sy pistool. Die ogies beweeg toe al in ‘n boom op en raak weg agter die takke. Kort-kort vlieg daar ‘n paar voëls uit die boom uit soos wat die kat van tak versit. Onder die boom kon Jaco die kat nêrens sien nie en eers het ons begin wonder of ek nie dalk net die reëndruppels tussen die takke gesien glinster het nie. Toe vlieg daar nog ‘n paar voëls uit die boom en daar sien ons toe weer die blink ogies. BANG!! ‘n Swerm voëls skiet uit die boom in alle rigtings. Na die knal het alles stil geraak… selfs stiller as wat dit reeds was. Die kat gly stadig uit die boomtak uit tot op die grond… ‘n pragtige klein Muskejaatkat. Die een was sommer heelwat kleiner as die vorige een wat ons geskiet het. Dis so ‘n pragtige dier wat ek glo ook sy doel in die natuur het, maar om een of ander rede verkies hulle nou hoenders bo duiwe en moes ons maar ‘n plan met haar sien. Ons sal nou dophou of die hoenders steeds wegraak.
Nou moet ek jul eers vertel wat Maandag gebeur het. Jaco en Jan het gery om krippe te gaan was toe hulle die beeste gewaar (dis mos nou MooMamma, Ousus, Mookie, Daisy en Cruiser). Daisy was egter nie in die bondel nie. Daar was wel drie pragtige nuwe aankomelinge. Jip… Mookie het vir die eerste keer ma geword en MooMa en Ousus het self gespog met hul nuwe kalwers. ‘n Ent verder gewaar hulle toe vir Daisy. Jaco, Jan en Basjan het nader gestap om te gaan kyk of daar fout is. ‘n Entjie daarvan gewaar hulle toe ‘n Gemsbok. Die Gemsbok wei nou al lank hier en het nog nooit amok gemaak nie. Maandag was dit egter ‘n ander storie. Die Gemsbok het vir Daisy gejaag en met sy horings gestamp. Daisy se eier was ook groot en dit het gelyk of sy baie na aan kalf was, of reeds gekalf het, maar daar was nie ‘n kalfie insig nie. Die vrees het toe ontstaan dat die Gemsbok dalk die kalfie dood gemaak het. Daisy het in die rigting van Jaco’le begin hardloop met die Gemsbok kort op haar hakke. Die stof het behoorlik gedraai soos wat hulle gehardloop het. Jaco en Jan het hulle boeglam geskrik en elkeen agter ‘n bos gaan platval in die hoop dat die Gemsbok hulle nie sou agterna sit nie. Basjan (wat gelukkig saam was) het toe ingegryp en die bok se aandag afgetrek – Basjan is immers vinnig genoeg om onder hom uit te hardloop. Dit het vir Jaco en Jan kans gegee om by die bakkie te kom. Toe die bakkie so kort nadat hul hier weg is weer hier aangejaag kom, het ek sommer geweet daar is fout. Jaco en Jan was asvaal geskrik. Soos Jan dit gestel het “ons het amper die lang leer geklim!” Net daar en dan het Jaco besluit die Gemsbok moet maar bokveld toe. Hy’t die geweer kom haal en vir my om dit op video vas te lê. Ek was maar taamlik senuweeagtig want vir my het die bok ietwat omgekrap geklink en ek wou hom nie nog verder die joos in maak nie. Dit het ons ‘n tydjie gevat om hom te kry. Al sy gejaagery die oggend het die ou ‘n bietjie moeg gemaak en hy’t rustig onder ‘n boom gelê. Hy was so agter die bosse weggesteek dat teen die tyd wat die skoot geklap het, ek nog nie eens die bok kon sien nie. Dink ek het groter as die bok geskrik en ek glo nie die videomateriaal gaan van enige nut wees nie. Dit was ‘n hoë nekskoot. Jaco het sy eerste Gemsbok geskiet. ‘n Gemsbok is egter nie baie lig nie en dit het inspanning geverg vir ons drie om hom agter op die bakkie te kry. Gelukkig het Jaco ‘n “tackle” saam gebring wat baie gehelp het. Die slagtery was ‘n groot werk. Die bok moes nog dieselfde middag deur slaghuis (De Aar) toe om bewerk te word en sy vel het ons gaan ingee om gebrei te word. Nadat die gevaar verby was, kon Jaco’le weer na Daisy gaan om te kyk of sy nie dalk seergekry het nie. Die bok het haar sowaar op die boud stukkend gesteek met sy horings, maar dit was gelukkig nie ernstig nie. Daar was egter nog geen teken van ‘n kalf nie.
Die volgende oggend is Jaco, Jan en Basjan weer veld toe om ‘n moontlike dooie kalf te gaan soek. Hulle was aangenaam verras toe hulle by die beeste kom en sien dat Daisy weer saam met die ander beeste wei… sy en haar kalfie. Nou het ons vier kalwers! Hulle is te pragtig. Daar is twee verse en twee bulle en drie uit die vier lyk na Cruiser (‘n trotse pa). Jaco’le het vanoggend die beeste met hul kalwers na ‘n kamp langs die huis geskuif sodat ons ‘n wakende ogie oor hul kan hou en ekstra voeding vir die mammas kan gee. Miskien gaan hul selfs probeer om hulle te melk… maar dis ‘n storie vir ‘n ander dag.
Laastens wil ek jul net gou vertel van my Sondagmiddag uitstappie op die donkiekar. Van Jan se familie het die naweek hier op die plaas gekuier en is Sondag weer terug dorp toe met hul donkiekar. Op pad hek toe het ons hulle ingewag om ‘n “lift” te kry. Ek moet sê… die Karoo Mercedes ry nogals heel lekker! Dit het ons sommer laat terug dink aan hoe ons ouma- en oupagrootjies nog gelewe het. Dis eintlik ongelooflik hoe die tegnologie verbeter het in so ‘n kort rukkie. Jan se broer het gesê dit neem hulle 2 ure om in die dorp te kom (wat 30 km van ons af is).
Nou ja, ek moet groet. Geniet die res van die week!
Lindie oor 18 Januarie 2011
Amanda oor 18 Januarie 2011
Alida Blake oor 18 Januarie 2011
Sanet Jacobs oor 18 Januarie 2011
Chantelle oor 18 Januarie 2011
25,097 gaste oppi plaas