Haar lewe lank was sy ’n besige en aktiewe vrou wie se hande vir niks verkeerd gestaan het nie. Vir sowat 18 jaar lank het sy en haar man, oom James Marais, op verskillende plase in die land geboer, maar deesdae bly die twee in Huis Maudie Kriel op Ceres.
Sy vertel dat sy gereeld vir die Here vra om haar te seën met nog dinge om te doen, want sy hou daarvan om besig te bly.
Maar dit was wel vir haar erg dat sy toe skielik van ander mense afhanklik was, soos daardie eerste sowat 2½ weke ná die operasie toe sy nog deur verpleegpersoneel gewas is.
Tannie Brinkie het wel een keer geknak, erken sy. ’n Paar dae ná sy uit die hospitaal ontslaan is, het sy haarself vir die eerste keer in ’n vollengte spieël in haar kamer gesien.
Sy het erg geskok uitgeroep: "Ek het nie meer ’n middellyf nie – daar’s niks! Ek lyk soos ’n sak wasgoed op die stoel." Die selfbejammering het haar oorrompel en die trane het gevloei.
Sy het ook geleer om weer haar naaimasjien te gebruik, al "trap" sy nou die pedaal met haar hand. Sy sê wanneer sy hoor wat soms met ander mense gebeur het, is sy dankbaar dat sy vir 88 jaar lank die gebruik van haar twee bene gehad het.