En toe die koning die woorde van die vrou hoor, skeur hy sy klere, terwyl hy op die muur verder loop - die mense het gesien hoe daar 'n roukleed onder op sy liggaam was - (2 Konings 6:30 AFR53)
Dit gaan sleg in Samaria. Baie sleg. Die man wat die boek Konings geskryf het, skryf 'n paar van die ergste gevalle vir ons neer.
'n Israeliet moes in die uiterste nood verkeer het voordat hy die onreine vleis van 'n donkie sou eet.
Maar hulle het selfs nog walgliker dinge gebruik vir kos. Ons lees dat hulle 'n half liter duiwemis gekoop het vir vyf sikkels silwer.
Ons sou verwag dat wanneer 'n stad onder soveel geweldige druk staan, en die spanning om te lewe so hoog loop dat hulle selfs onrein diere eet, of erger nog, selfs duiwemis, dat daar dan 'n diepe berou by sulke mense sal wees, en dat hulle dan werklik sou bid vir uitkoms - selfs al sou die gebed dan vir hulle die laaste uitkoms wees.
Die koning het eendag op die muur gaan loop. Tussen die soldate. Hy was immers die aanvoerder van die leër.
Tydens dié geleentheid beland hy in 'n situasie wat aan die koning die toestand van Samaria verduidelik:
Wie is hierdie koning wat so skynheilig optree? Hierdie koning op die muur is die seun van Agab en Isebel.
Hy is net so hardnekkig in sy sondes soos sy ouers. Hy vertoon die neerslag van sy opvoeding in die manier waarop hy optree.
Toe die mense sy boetekleed (roukleed) sien, merk hulle dat hy dit bedek met die kleed van sy trots.
Hy is so min bewoë oor die toorn van God oor sy stad dat hy nie met hulle wil deel in hulle berou nie!
Hierdie koning is hier veronderstel om 'n tipe van Christus te wees, want Hy regeer in God se Naam oor God se kerk. Nuwe-Testamenties gestel: Hy is koning oor die uitverkorenes soos Jesus Koning is oor die kerk.
In plaas daarvan dat hy 'n bewoënheid toon oor sy volk, of oor die vrou in haar sondes, neem hy 'n eed teen die heiligheid van God.
Pleks dat hy vertrou in die verlossing van die Here soos wat die profeet Elisa dit aan hom voorspel, wil hy Elisa doodmaak, en beskou hy God as kragteloos.
Daarom gebeur dit so dat koning Joram daar van die muur af 'n adjudant stuur om Elisa te gaan doodmaak.
Toe die koning ook by Elisa aankom, is hy baie reguit in sy verwyt, en onderstreep hy die valsheid van sy berou:
Sy totale gebrek aan berou kos hom sy lewe, want die volgende dag is hy deur die skare in die stadspoort doodgetrap toe hulle die goedkoop kos gaan koop het!
Toe ons Koning gesterf het en die dors Hom in daardie oomblikke gekwel het, het Hy uitgeroep dat sy Gees in God se hande oorgegee word.
Jesus Christus het nie net 'n roukleed aangehad nie - sy klere was presies die teenoorgestelde van Joram s'n.
By Jesus Christus was daar geen valse berou waarmee Hy God wou verteder nie. Sy lewe en sy werk was tot in die dood toe opreg.
En die Here versorg uiteindelik die wat saam met ons gebuk gaan onder die straf van die Here, of ons opregte berou toon of nie.
Die bewys hiervoor is dat die stad tog uiteindelik verlos is, en die beroulose adjudant wat doodgetrap is in die hek.
En Hy sterf tot die definitiewe dood van hulle wat nie hulle sondes opreg bely en berou daaroor betoon nie.
Dan is ons besig om soos Joram verkeerd te doen voor die Here. Hy wil nie hê dat ons met 'n koningskleed en eie trots na buite toe beweeg, maar na binne is daar 'n verskuilde roukleed nie. Hy soek openlike berou en bekering voor Hom.
Dit help nie om te bid vir vergewing in ons binnekamer en dan in ons lewe na buite onboetvaardig te lewe nie.
Hierdie daad raak ons volle persoonlike lewe - binne en buite die erediens. Die sonde en die ellendes waarin ons verkeer kan waarskynlik die produk van die vertoon van welvaart na buite wees - soos Joram se koningskleed - maar van groot geestelike armoede aan ons binnekant, soos die geheime roukleed teen sy lyf.