Faroëes (føroyskt [ˈføːɹɪst]) is 'n Noord-Germaanse taal wat hoofsaaklik op die Faroëreilande gepraat word. Dit hoort saam met Yslands tot die Wes-Skandinawiese tale, wat naas die Oos-Skandinawiese tale Noors, Sweeds, Deens en Elfdaals geïdentifiseer kan word. 'n Ouer indeling maak gebruik van die begrip "Wes-Noord-Germaans", waaronder Faroëes, Yslands en Wes-Noorse dialekte soos die uitgestorwe Norn sou ressorteer. Faroëes word deur minstens 69 150 mense op die Deense grondgebied gebesig (veral wydverspreid op die Faroëreiland), maar ook deur Faroërs wat hul in die buitewêreld bevind.
Omdat Faroëes ampstaalstatus geniet en verder onderskraag word deur sy ryk letterkunde, word hy tans nie meer bedreig deur die dominansie van Deens soos dit wel nog die geval was tot in die 20ste eeu nie.
Die Nordiese dialekkontinuum is vandag nog slegs vir die Vastelandskandinawiese dialekte in Noorweë, Swede en Denemarke vasgestel; in weerwil hiervan sal die Faroëse skryftaal vir baie Noorweërs egter redelik maklik verstaanbaar wees.
dialekte: Yslands het nie juis dialekte nie, terwyl Faroëes 'n groot verskeidenheid van dialekte het.
Hierby vorm 1. en 2. weer saam 'n groep wat duidelik van 3. onderskei kan word. Die Skopunarfjørður het daarom dus 'n soortgelyke betekenis vir die Faroëse taal as die Benrathlyn vir die Duitse taal.
Oudwesnoors sit in die 9de eeu (gedurende die Wikingtyd) op die Faroëreiland voet aan wal. Die meeste nedersetters was afkomstig uit suidwes-Noorweë. Die Gaeliese taalreste toon dat 'n deel van die Noorse immigrante oor die Britse eilande aangekom het.
Die oudste bekende runesteen wat op die Faroëreiland gevind is, is die Kirkjubøstein van omstreeks 1000. Die Sandavágsstein dateer uit die 12de eeu en die Fámjinsstein uit die 16de eeu. Laasgenoemde maak deels gebruik van die Runeskrif, soos dit die gebruik was tot in die tyd na die Hervorming.
Die taalkundige bewyse is hier in die Húsavíkbriewe („Húsavíkarbrøvini“) te vinde wat uit die jare 1403 tot 1405 dateer. Aan die hand van die skryffoute van die Oudnoorse taal kan afgelei word in hoeverre die Faroëse uitspraak begin afwyk het. So staan daar op 'n kol hrentadi pleks van die korrekte Oudnoorse rentaði ("rente oploop"), wat volgens Jakobsen en Matras 'n aanduiding is dat daar in Faroëes nou geen /h/ meer voor die /r/ gekom nie. In hierdie geval het die onsekere skrywer die letter voor die woord gaan voeg, waar dit ook in die oorspronklike Oudnoors nie tuisgehoort het nie. Nog 'n voorbeeld is huast pleks van kvask ("self gesê"). Hier was /kv/ die etimologieskorrekte uitspraak, maar omdat die Faroëse /hv/ nou die plek van die /kv/ ingeneem het, kon die skrywer ook hier nie meer die klanke van mekaar onderskei nie.
'n Faroëse skryftaal het sedert die Hervorming nie meer bestaan nie. Dit kon egter – anders as in Noorweë – in die ou ballades en die wydverspreide alledaagse geselstaal voortleef. Tot aan die einde van die 18de eeu kom slegs sporadiese skryfstukke voor. So bestaan daar byvoorbeeld 'n dokument van 1532 wat 'n versameling Noorse wetgeskrifte vervat en aan Jógvan Heinason (1541–1602) behoort het.
Hul taal is Noors; deesdae praat hulle egter meestal Deens. Hulle het ewenwel baie ou Noorse woorde behou, en 'n mens bemerk 'n groot verskil in hul uitspraak tussen diegene wat op die noordelike eilande bly en diegene wat op die suidelike eilande bly.
'n Mens beskou in Debes se tyd met ander woorde die Faroëse landstaal dikwels nog as 'n soort Noors. Hammershaimb wys in sy Færøsk Anthologi van 1891 op 'n feesrede wat Debes aanhaal, waarin, ten spyte van die Deense karakter, Oudnoorse uitdrukkings herkenbaar is. Debes maak ook op ander plekke in sy reisbeskrywing gebruik van tipies Faroëse begrippe.
Die eerste pionier van die geskrewe Faroëes was die geleerde Jens Christian Svabo (1746–1824). In die kader van sy Indberetninger fra en Reise i Færø 1781–82 versamel hy ou Faroëse ballades en skryf hulle heel eerste neer. Dit is egter eers lank na sy dood gedruk. Svabo se spelwyse is na die Vágardialek aangepas; reeds 'n poging tot standaardisering. Sy Dictionarium Færoense (omstreeks 1773) is die eerste Faroëse woordeboek. Dit bestaan uit sewe bekende manuskripte en word in 1966 heruitgegee. Dit is 'n Faroëes-Deens-Latynse woordeboek. Svabo skryf die woordeboek met die gedagte dat Faroëes sou uitsterf, en probeer nog die taal vir die nageslag te boekstaaf.
Svabo se skryfwyse van die Vágardialek teen die einde van die 18de eeu toon dat die Faroëse taal sedertdien geensins van uitspraak verander het nie. Die verandering deur /ó/ as /eu/ te skrywe, weerspieël die dialekuitspraak noord van die Suðuroy-Tórshavn-isoglos (die pers isoglos op die kaart bo) as [œu] pleks van [ɔu].
Hier is 'n voorbeeld van Schrøter se spelwyse in die boek van 1822, wat baie op dié van Svabo s'n lyk. Hier is ook die skryfwyse baie nader aan die daadwerklike (standaard)uitspraak as die hedendaagse spelwyse: