’n Paar dae na my kennismaking met die kantoor-aalwyn ontdek ek in die kas agter my rug ‘n volkleurkatalogus van ’n boekuitstalling waarmee die veertigjarige bestaan van die Katholieke Universiteit Leuven se Maurits Sabbe-biblioteek in 2014 gevier is. Die Latynse titel, Quadraginta margaritae, klink vir die leek na ’n plantnaam, maar beteken in werklikheid “veertig pêrels” – d.w.s. veertig pronkstukke uit daardie biblioteek. Ek blaai deur die beskrywing van veertig uitsonderlike boeke en manuskripte wat deel uitmaak van die kosbare versameling.
Op bladsy 40 (ja sowaar!) val my oog op die foto van ’n bladsy uit Rembert Dodoens se Cruydeboeck wat in 1554 in Antwerpen gedruk is. Dit bevat die tekening van ‘n aalwyn onder die opskrif Aloe. Dan volg ’n kort beskrywing van die plant se voorkoms en word ook gemeld dat die bitter sap “al om ghezocht” is en in medisynes gebruik word.
Aangesien die aalwyn weier om in die koue Noorde te blom, moet Rembert Dodoens hom beroep op Dioscorides, ’n botanikus en farmakoloog uit die eerste eeu n.C., wat in sy De Materia Medica die aalwyn se bloeiwyse met dié van affodille vergelyk.
Ek twyfel of die aloe vera hier in ons kantoor ooit sy geel langsteelblomme sal vertoon – daarvoor is die somer te kort en die atmosfeer te akademies.
Onverwags het hier in Gent die bitter aalwyn – in sy dubbele verskyningsvorm as potplant en as illustrasie in ’n ou boek – ’n soet heimwee by my gewek.