As jy my dagboek was sou ek vanaand hier kon stoom afblaas en raas en skel en baklei en moed skep en beter voel.
My inhokkies is oorvol – propvol
Ek het tred verloor met wie ek wat waar belowe het – te veel te veel – en ek het twee dubbelafsprake self gereel
Probeer die mense weghou van die glasdeur af – probeer die magdom admin klaarmaak -probeer uitstel om te praat en te luister
ek het beheer verloor en balans
alles is net net min of meer amper by
niks reg afgerond nie
niks sonder druk en rustig klaargemaak nie
niks voor enige sperdatum uit by die deur nie
hoeveel laat omdraai – ek kan regtig nie nou luister nie
Liewe Litnet , dit gaan net bietjie heeltemal te dol met my.
Tussen die mure.
Die dag toe hierdie kamer se fondasie uitgemeet is, is een koninggrootte bed se posisie bepaal – reg oor die skuifdeur met ‘n uitsig oor die berg. Daarna is die spasie vir 4 matrasse rondom die koninggrootte bed afgetree. Daarna die loopspasie om die matrasse, toe die spieelkas en die lessenaar en die vertoon-musieksentrumkas-kas en die boekrak en die klerekaste en die oefenmasjien en die kaggel se staanplek. En toe is die fondasie uitgemerk.
Vanoggend word ek wakker in die middel van die kamer…met die kosbare lywe langs my en om my versprei soos dit beplan en afgemeet is.
Agter die glasdeurtjies is lankal nie net meer my eie en Anderhelfte se kosbaarhede nie (niemand het nog die melktandjies agter die stoomenjintjie ontdek nie – of niemand het dit al erken nie).
Ek durf nie ‘n sekonde huiwer om te leef nie. Om te doen wat ek moet nie, om te doen waarvan ek droom nie. Want eendag het nou geword.
Gister het ons die fondasie uitemeet, en vandag dra hulle self die springmielies en die matrasse kamer toe.
Vandag. Vandag wil ek leef.