Spervuur | George Herald
'n Soektog na ou dokumente lewer verlede week 'n vonds op. Tussen die vervaalde blaaie val 'n foto uit van my eerste skooldag. Bottelgroen skoolrokkie, bruin poniesterte langs my kop vasgestrik. Sokkies tot onder die knie, rondepuntskoentjies. Met 'n haasbekglimlag kyk 'n sesjarige ek die kamera en die lewe kortdaat in die gesig.
Ek kan nie veel van die aankoms of die skooldag onthou nie, maar ek het nie gehuil nie.
Ek onthou die seuntjie wat die storiemat waar juffrou vir ons 'n boek sou lees, natgepiepie het dat die stof daaruit trek. Verder was die dag sonder insident. Totdat die skool uitkom.
Ek het my verstom aan die geroesemoes toe die klok lui. Ek was nie haastig om by die oplaaiplek te kom nie. My ma het mos gesê sy sal daar wees.
En toe is sy nie.
Ek wag maar 'n bietjie, want sy het mos gesê sy kom.
Die kinders en die karre dun vinnig uit.
Ek kyk uit vir my ma se pepermentgroen Peugeot 504.
'n Tannie vra of sy my huis toe kan neem, maar ek antwoord beleefd soos my ma my geleer het; nee dankie. Nie omdat 'n mens, volgens vandag se standaarde, nie saam met vreemdes ry nie, maar omdat ek weet – my ma kom mos.
Later sit ek soos die profeet Elia onder die spreekwoordelike besembos. Dis warm. Ek wil huil.
Toe die eerste trane rol, stop my ma in 'n stofwolk. Sy het die oplaaityd verkeerd gehad.
Jarelank word daar onder die familie gespot dat dít die rede is waarom ek en my ouers nie net steeds op dieselfde dorp bly nie, maar tot onlangs toe nog bure was. Ek het permanente, ongeneeslike skeidingsangs daardie dag opgedoen.
Die skoolskoentjies wat verlede week met die eerste skooldag oral in Mosselbaai geblink het, het waarskynlik dié week al 'n krapmerk of twee. 'n Skoolrokkie of –broek se soom hang dalk al uit.
Dalk het van die blinkoog graad 1's wat ek verlede week op besoek aan skole afgeneem het reeds besef dat die skoollewe maar 'n perd van 'n ander kleur kan wees.
Nuus wat my mateloos ontstel het, is dat 'n sesjarige graad 1-dogtertjie gedurende die naweek gewond is tydens 'n skietery in Athlone, Kaapstad. Brionay Daniels se pa het haar winkel toe gestuur om speserye te gaan koop. 'n Dwaalkoeël tydens 'n bendeskietery het haar in die kuit getref.
Toe sy tuiskom in haar bebloede sweetpakbroekie, het sy glo van skok gedink iemand het haar met 'n baksteen gegooi.
Sy het gesê dat sy nooit weer op straat sal gaan nie. In plaas van in die skool, is sy stabiel in die Rooikruis-kinderhospitaal.
Veel verder Noord heers 'n rasseherrie oor 'n foto van 'n graad R-klas in Schweizer-Reneke wat toon dat vier swart kinders apart in die klas van die 18 wit kinders sit. Dit is op 'n WhatsApp-groep aangestuur en versprei. Dít sal vir ewig deel wees van daardie groep se eerste skooldagherinneringe.
Dat die kleinstes onder ons só vroeg en onverdiend in die spervuur van die lewe moet beland.
Posted on: 13:37 Thu, 17 January 2019