SA HUNTERS: 'N REAKSIE VAN WRSA-PRESIDENT, DR. PETER OBEREM – WRSA
SA HUNTERS: 'N REAKSIE VAN WRSA-PRESIDENT, DR. PETER OBEREM
SA HUNTERS: 'N REAKSIE VAN…
Aan: Wildlife Ranching SA-lede en -belanghebbendes
Daar was die afgelope tyd heelwat lawaai in die pers oor sekere wildboerpraktyke wat sommige dink 'n negatiewe impak op bewaring het. Dié lawaai kom van individue met 'n vreemde selfverheerlikende motivering wat duidelik waningelig is oor die wildboerbedryf in suidelike Afrika.
Om verdere moddergooiery te vermy gaan WRSA hom daarvan weerhou om te fokus op die paar elemente in die jaggemeenskap wat deur hul swak gedrag jag én wildboerdery in 'n slegte lig stel. Dit is jammer die genoemde individue in paragraaf 1, wat verantwoordelik is vir die lawaai, toon nie dieselfde hoflikheid aan wildboere nie.
Ek gaan probeer om onwetenskaplike, emosionele en betekenislose woorde soos 'intensiewe manipulasie'; 'kunsmatige wild'; 'kleurafwykings'; en 'gekompromitteerde diere', soos deur die skrywers ter sprake in dokumentasie en op die radio gebruik is, te vermy. Ek sê altyd 'die leeu steur hom nie aan die keffende jakkalse om sy enkels wanneer hy sy oog op sy doelwit het nie' en ek het nog altyd probeer om daarvolgens te leef. Weens die ongekende, intensiewe en volgehoue aanval op ons bedryf deur 'n paar waningeligte individue, is dit egter vir my nodig om hierdie keer tyd en energie op 'n reaksie te moet mors.
Eerstens is daar 'n paar basiese opvattinge wat reggestel moet word:
Wildboerdery vind nie plaas op voorheen bewaarde grond nie. Om die waarheid te sê, die oorgrote meerderheid wildplase is op voorheen marginale, dikwels sleg oorbeweide, uitgetrapte en uitgekalwerde landbougrond, wat omskep is in 'n ekonomies volhoubare vorm van landbou met aansienlike bewarings- en biodiversiteitsbyvoordele.
Op die oorgrote wildplase is binneheinings wat aanvanklik daar was, verwyder sodat die wild soveel as moontlik beweegruimte het. Op slegs 'n klein persentasie van plase is 'n kleingedeelte van die plaas toegeken aan 'klein' teelkampe, gewoonlik tussen 25ha en 100ha groot, met die res van die kamp aansienlik groter as die kampe wat aanvanklik daar was om vee en/of landerye te omhein en bestuur.
Daar is vandag ongeveer 20 miljoen wildsdiere in Suid-Afrika, met private wildboere wat rofweg drie keer soveel diere in parke bewaar as die Staat. Daar is vandag meer wild in Suid-Afrika as wat daar sedert 1850, of oor die afgelope 165 jaar in die land was.
Buiten die groot aantal wild en die massiewe area (20 miljoen hektaar) wat vanaf enkelteling of monokulteer van vee of gewasse omskep is, is 'n aantal wildspesies deur private wildboerdery van amperse uitwissing gered, bv. die renoster, swartwitpens, bastergemsbok, swartwildebees, lichtensteinhartebees, die bontebok, Kaapse bergsebra, jagluiperd, leeu en selfs die Afrika buffel (buffels in die Kruger Nasionale Park, ons grootste trop in openbare besit, is met tuberkulose besmet), om maar 'n paar te noem. Hulle is gered van uitwissing, anders as die bloubok en kwagga, wat weens jag uitgesterf het voor die koms van private wildboerdery. Al hierdie sukses hang af van private eienaarskap van wild, wat so laat as 1991 in Suid-Afrika bekend gestel is. Nêrens anders in die wêreld het só 'n ongelooflike bewaringsomkering plaasgevind nie (omdat landsburgers in die res van die wêreld eienaarskap ontsê word). Die haglike bewaringsituasie in Kenia, Zambië, Zimbabwe en Botswana – asook die meeste van die res van die wêreld, om die waarheid te sê – dien as duidelike bewys van die enorme voordele van ons regering se beleid van volhoubare benutting.
'n Baie basiese konsep wat diegene wat wildboerdery kritiseer blykbaar ontgaan, is 'tropbou'. Dit lyk asof hulle nie verstaan dat die boer sy trop moet bou om diere vir bewaring, jag of vleis te verskaf nie. Met soveel nuwe wildboere kan 'n mens verwag die vraag na sommige van die skaars spesies en die skaars kleurvariante sal hoog wees. Soos hul getalle styg (iets wat ons almal graag wil sien gebeur), sal die pryse natuurlik aanpas. Alle verstandige beleggers verstaan dit. Maar dan, meer van hierdie skaars diere sal teen laer pryse vir jag beskikbaar word.
Wat betref spesifieke stellings wat aan die pers gemaak is oor:
a. die koste van diere vir jag (en dus vir goedkoop vleis!): Daar is vandag by verre meer diere beskikbaar vir jag as ooit tevore. Wat die prys van wild wat algemeen gejag word betref, is die jagpryse laer as wat dit in 1991 was as jy inflasie in ag neem. Die klaers het nog nooit in die pers 'n
woord gerep oor die inflasionêre verhoging in hul ander jagkoste, soos voertuie, brandstof, gewere, ammunisie en hul gunsteling-drankie, nie. Dis vreemd dat gesê word 'n prys van R1 450 vir 'n blesbok of impala is buite die bereik van die plaaslike jagter. Pryssiklusse is deel van besigheid. Daar is egter deesdae heelwat meer wildjagplase as wat daar sê vyf jaar gelede was – met aansienlik meer diere wat vir jag of vleis beskikbaar is.
b. Die ongegronde, lasterlike beskuldigings dat wildboere groeiversnellers gebruik: Die beskuldigers moet hierdie stelling met feite staaf! Ek het hierdie onetiese praktyk (wat deur die WRSA se gedragskode veroordeel word) nog nooit om wildplase gesien of van gehoor nie. Om ongegronde, breë moontlikheid-stellings te maak is tipies van hierdie styl van kommunikasie.
c. Heelwat van die venynigheid in die veldtog teen wildboerdery is gemik teen:
i. die teel van diere vir langer horings. Daar is wildboere wat dit doen, maar hulle doen dit wetenskaplik en gebruik die mees moderne genetiese moniteringstoetse as deel van 'n breër gesondheids- en produksie-seleksieproses om die negatiewe seleksie teen hierdie kenmerke deur jagters in die verlede reg te stel. Die rekordhoringlengte vir 'n Afrika buffel vandag in Suid-Afrika sal slegs die 18de plek in die Rowland Ward-rekordboek behaal. Die meeste van die hoër rekords is baie, baie jare ouer, wat die punt net verder staaf.
ii. die teel van kleurvariante. Duidelik verstaan die skrywers van die veldtog teen wildboerdery nie genetika, evolusie of die moontlike uitwerking van klimaatsverandering op die biome wat in Suid-Afrika voorkom nie (veral wanneer gepraat word van die sogenaamde 'natuurlike verspreidingsgebiede'). Dit is 'n te komplekse kwessie om in 'n kort persverklaring te bespreek, maar jy hoef bloot in die straat af te stap om die resultate (vele natuurlike kleur- en ander variasies) in insekte, voëls, soogdiere, plante en selfs menslike bevolkings om ons te sien. Ons prys en heg waarde hieraan op soveel maniere, bv. om die pragtige kleurvariante van ons inheemse en ander plante na ons helde te noem en meer daarvoor te betaal. Net so stroom duisende toeriste na Suid-Afrika en bestee geld om die Timbavati witleeu, die koningjagluiperd geteel deur die heldin Ann van Dyk, of die geel rooiborslaksman by Nylsvley te sien. Hoekom dan die oordrewe negatiwiteit oor wildsbok met 'n ander kleur?
Die aanval op hierdie land se wildboere – en dus een van sy grootste unieke landbouaktiwiteite, wildboerdery – deur 'n paar waningeligte en ontstoke individue wat voorgee om die jagter van Suid-Afrika se verteenwoordig – spruit uit 'n ander motivering wat nog vasgestel moet word. Hierdie verspreiding van waninligting moet stop! Jy steek nie 'n gat in die boot wat jy met ander deel nie.
Vir meer besonderhede kontak dr. Peter Oberem: peter.oberem@afrivet.co.za
Andersins kontak: publisher@wildliferanchingmag.com
PreviousPrevious post:Feb 2015 – Newsletter/NuusbriefNextNext post:NOTICE 44 OF 2015 NATIONAL ENVIRONMENTAL MANAGEMENT: BIODIVERSITY ACT, 2004 (ACT NO 10 OF 2004)