Terug by die begin – in NoorweëCarla Kargaard. Foto: Verskaf. Deur Carla Kargaard Kom ons wees nou maar eerlik met mekaar, bestuurslesse is gemaak vir 17-jariges. Hulle is jonk, energiek, braaf en sien kans vir die lewe. My K-53-dae lê blou agter my, my rybewys se blink is al weggeskaaf deur my beursie. Ek hoef net elke 5 jaar te glimlag vir ’n nuwe foto en die wiele kan aanhou rol. Maar hoe gemaak as ’n 31-jarige ma van twee weer van vooraf moet begin? Die dame by die Noorweegse verkeersdepartement kyk neusoptrekkerig na my Suid-Afrikaanse rybewys en sê dat ek dit maar net sowel in die drom kan smyt, hier beteken dit absoluut niks. Zilch. Nada. Ek moet maar liefs vir my ’n bestuurskool in die stad gaan soek en van vooraf begin. Ek is natuurlik teleurgesteld, maar ek skat dat dit nie só ’n groot storie kan wees nie, ek arrive alive immers al vir die afgelope 14 jaar. Toe nou nie so nie. Die mannetjie agter die toonbank by die baie grand bestuurskool verduidelik in sy beste Engels dat ek ’n magdom modules moet deurkom. Eerstens moet daar gekyk word of ek darem weet hoe die briek en clutch werk. Daarna sal hulle my leer om eerstehulp toe te pas, hoe om in die donker te ry, wat om te doen as jy op ys gly, hoe om van een dorp na die ander te ry, hoe om ander motors verby te steek en hoe om ’n padkaart te lees. (Dit herinner my nogal aan al daai wapentjies wat my ma aan my Voortrekkerhempie moes vaswerk. “Hou koers”!) En dit alles teen ’n “skamele” bedrag van ongeveer R40 000. Die groot dag van my eerste les breek aan. Ek het sommer vroegoggend al so ’n naar kol op my maag. Ek is tien minute vroeg en wag op een van daai klewerige leerbanke. Daar is ’n visbak vol tjoklits op die tafeltjie voor my. Normaalweg sou ek nie so ’n geleentheid laat verbygaan nie, maar vandag is ek heeltemal te gespanne om te eet. Die mooi jong instrukteur met die six pack hou verby en gaan help ’n tienerseun. Ek sug. Dan kom ’n ouer oom uit en stap na my toe. Ek weet nie of ander vrouens ook so voel nie, maar ’n vaderfiguur wat my moet leer bestuur, maak my vreeslik op my senuwees. Dit bring al daai naelkouherinneringe wat diep in ’n mens se onderbewussyn begrawe lê, weer na vore … Ek met puisies en draadjies. My pa wat ’n denkbeeldige briek trap en sweet van sy voorkop afvee. Die wit Corolla wat by elke rooi lig stol as ek my voet van die koppelaar afhaal. En hier staan ons weer. Veertien jaar later. Ek en ’n man wat my pa kon gewees het. Hy stel homself voor as Åge en verduidelik dat hy nie baie goed Engels kan praat nie, maar hy sal sy bes probeer. Die kar waarmee ek vandag ry, is ietwat anders as die tipiese Toyota Tazz van die Suid-Afrikaanse bestuurskole. Nee, Pappie, vandag ry ek met ’n blinknuwe BMW SUV. (Dáái soort wat jy liewers vermy as jy by die mall parkeer, want jy kan nie bekostig om so ’n kar te krap of ’n duik daarin met jou tjaloppie te maak nie.) Nóg ’n groot verandering is dat die bestuurskool-oom ook pedale aan sy kant van die kar het, so as hy voel dinge loop skeef, kan hy gou die briek trap. Met groot konsentrasie kon ek dit darem regkry om aan die regterkant van die pad te bly, maar toe ons die eerste sirkel nader het dinge lelik begin skeefloop. Kyk, Suid-Afrikaners en sirkels is oor die algemeen nie ’n goeie kombinasie nie. As jy ’n Babelse verwarring wil sien, gee vir die Reënboognasie ’n verkeersirkel. Sit dus ’n Suid-Afrikaner by ’n Noorweegse sirkel wat in die teenoorgestelde rigting werk, en jy het ’n ramp. Gewaarborg. As ek nou daaraan terugdink kan ek nie regtig sê wat presies alles gebeur het nie. My brein het outomaties besluit dis beter om liefs nie enige fyner besonderhede te stoor nie. Al wat ek kan onthou, is ’n geween en ’n gekners van tande. Die instrukteur wat onbekende (waarskynlik lelike) Noorweegse woorde rondslinger. Ek wat probeer ontsyfer wat die man sê en dan wragtag die kar verder die verkeerde rigting instuur. Die instrukteur wat wild briektrap en ’n upper class BMW wat tot stilstand ruk. Die ander motoriste wat die hele petalje aanskou het, was so ordentlik (of geskok) dat nie een eers ’n toeter gedruk het of nare simbole met hulle vingers gewys het nie. Toe ons uiteindelik anderkant die sirkel uitry, huil ek soos ’n baba. Die arme instrukteur is doodsbleek. Hy wys ek moet parkeer dat ons ’n blaaskans kan vat. Nadat hy vir my allerhande sketse geteken het van hoe sirkels veronderstel is om te werk, sê hy vir my ek het die bestuursvernuf van ’n 17-jarige. En toe snik ek éérs. Bid jou aan, ’n 17-jarige! Dis dan nou seker wat ’n mens sal noem, terug by die begin!