Dis mý beurt | George Herald
Dis mý beurt
Algaande, smaak dit my, word die dae korter. Dis 'n illusie.
Maar dit voel kompleet of ek vervaard soggens na die wekker op my bedkassie gryp om dit stil te maak nét om 'n uur of wat later, met dieselfde oorgawe op my katel neer te stort en die bedlampie af te skakel.
Verstaan my goed, dis nie dat ek my dagtaak (en dies meer) nie ingepas kry nie.
Daar skort weinig met my tydsbeplanning.
Maar die vaart waarteen die horlosie tik veroorsaak dat ek myself nie altyd suksesvol kan staal teen lewensveranderende fasette nie.
Soos om 'n tiener as deel van my batebestuurportefeulje te hê.
Geseënd dié is ek dat mýne goed op sy koers is, maar bygesê, ons "koerse" is nie altyd op dieselfde trajek nie.
"Jy moet 'n slag oor tieners skryf," waag 'n kollega dit nou die dag, toe ek weer vol argwaan en 'n gekneusde ego agter my lessenaar inskuif. Uit die aard van die saak, het ek die voorstel lank genoeg oorweging gegee om my hand op papier te waag, sonder om die gevolge daarvan te bereken.
Soos met die meeste dinge, wat 'n mens se kroos betref, glo ek in die edele beginsel dat die bedoeling goed is.
Dis 'n ongekarteerde landskap. So diplomaties as wat ek myself reken, slaag ek bloedweinig daarin om die regte ding op die regte tyd te sê.
My nagraadse kwalifikasies ten spyt, is my intelligente bydrae tot gesprekke van nul en gener waarde. Boonop, is ek 95% van die tyd 'n verleentheid in die openbaar.
Dis 'n jammerlike toestand vir 'n blywende sin van eiewaarde, maar ek byt vas. Ek troos my aan my goeie vriend Randall Wicomb se gebaar deur vier vingers van my regterhand in die lug te steek met die refrein: "This too shall pass."
En vreemd genoeg, die stampe en stote ten spyt, slaan ek die proses van ontwikkeling met verwondering gade. Al is ek áltyd verkeerd, báie dom en vrék irriterend, lok ek gesprek uit, want die belangstellings, planne en opinies fassineer my.
Ek verloor etlike rondtes teen YouTube. My entoesiasme vir gesels word dikwels gesmoor deur 'n paar oorfone.
Maar danksy Eskom, het ek 'n nuwe bondgenoot.
Beurtkrag. Dít maak die magtige stem van die internet stil.
In 'n kers se flou lig word die reëls van skaak vir die soveelste keer aan my verduidelik, terwyl my pionne ophoop langs die bord.
Van belangstellings gepraat, het ek selfs die slimme plan bedink om te versoek dat die kraglose ure gebruik moet word om die "doomsday prepping"-noodplan in te oefen.
Vanaf twee kampstoeltjies op die stoepie buitekant die leefarea, ons rûe gekeer op die televisieskerm, 'n dooie, donker oog in die agtergrond, kyk ons oor die agterplaas en op na die sterre.