Dit is veral hierdie verwronge verhouding met tyd en die tipe ongemak wat daarmee gepaard gaan, wat die twee ervarings soortgelyk maak. Ek het gevind dat hierdie analogie van die vergelykings tussen slawerny en slapeloosheid nuttig is om die huidige situasie te verstaan ​​en om te evalueer hoe ons daarop reageer.
Geïnspireer deur die werk van die filosoof Emmanuel LevinasEk het drie kenmerke geïdentifiseer wat algemeen voorkom by die meeste vorme van slapeloosheid wat openbarend kan wees vir diegene wat onder toesig leef. Dit is die gewag wat daarmee gepaard gaan, saam met die waaksaamheid en verkwistende gevoelens wat daarmee gepaard gaan.
Die slapeloosheid, ongeag hoe dit hierdie tyd verloop, is in 'n tyd van wag. Hulle wag vir die sagte verligting van die slaap - aanloklik naby en tog so ver. Maar as dinge desperaat genoeg word, wag hulle ook op die terugkeer van daglig, wat die verlating van hierdie wag regverdig, die opstaan ​​en terugkeer na die aktiwiteite wat ons lewens orden.
Hoe dit ook al sy, hierdie wag is pynlik en afwagtend. Dit behels herhaalde verbeeldings van en reik na dit waarna ons verlang.
Onder toesluiting word ons, op 'n maatskaplike vlak, in 'n soort wag gewerp soos dié van die slapeloosheid in die bed. Verveeldheid te midde van hierdie gewag vinnig verdwyn in desperaatheid.
Ons word so siek van ons wag dat ons nie net die suksesvolle behandeling van COVID-19 voorstel en verwag 'Gesonde' normaliteit, maar boonop enige toekoms buite hierdie uitgeslote tyd van bevalling.
Hierdie antisiperende struktuur van slapeloosheid hou verband met 'n tweede en ewe wrede aspek van slapeloosheid. Die slapeloosheid is heeltemal te bewus van hul situasie. Hulle hoor elke tik van die horlosie terwyl hulle wag.
Hulle voel slaap, net buite bereik. Die bekende raak vreemd en die ongemerkte word in die gesig gestaar: die omgewingsgeluide van die gebou, die maat van hul eie hart.
Net so onder toesluit. Ons tuiswag word nie maklik geïgnoreer of vermy deur afleiding en aktiwiteite nie. In plaas daarvan bly ons aktief, hiper-bewus en afgetrokke tot die konstante stroom nuus. En tog lei al hierdie inligting ons nêrens nie. Dit gooi ons bloot terug na die alledaagse en tot die besef dat ons nog wag.
Hierdie wakende wag in slapeloosheid word as verkwistend ervaar. Die lyding aan slapeloosheid word gevoed met die kennis nie net van ons magteloosheid om hierdie wag te beëindig nie, maar ook dat 'n mens iets so kosbaars mors: nie net 'n mens se tyd nie, maar ook rustyd.
Die gedagte: 'Ek moet slaap' weerklink deur elke ervaring van slapeloosheid, net soos die verbeelde verlies aan produktiwiteit die volgende dag ('ek sal môre hiervoor betaal'). Hierdie eggo's bring agitasie, angs en woede mee.
Op dieselfde manier weet ons dat ons magteloos is om die einde van ons wag te bespoedig, maar dat ons onder druk verkeer om produktief te wees. Ons moet hierdie ekstra tydjie geniet wat ons op hande het, óf dit saam met ons geliefdes deurbring of die kans waag om onsself te verbeter. Nodig om te sê, vir baie sulke druk is onderdrukkend. Hulle voel toegesluit soos tyd gemors.
Bose sirkels, onderbreek
Hierdie kenmerke van slapeloosheid en toesluit het 'n kwaai sirkelvormige struktuur. 'N Mens wag op slaap en dit kom nooit. 'N Mens is bewus van hierdie afwesigheid en sodoende word die ervaring van wag versterk. 'N Mens word kwaad oor hierdie futiele tyd, hierdie onaktiwiteit sonder beloning.
Op hierdie manier lei die ervaring van slapeloosheid voort en versterk dit die greep op ons. Alhoewel die lyding nie toegemaak word nie, versterk dit die lyding.
Bose sirkels is van nature moeilik om te ontsnap en dit is moeiliker om te ontsnap hoe langer ons dit bewoon. Maar dit is moontlik om hierdie strukture te onderbreek.
navorsing stel al hoe meer voor dat die beste manier om slapeloosheid te ontsnap, is om direkte, een-tot-een-konflik daarmee te vermy. Hou op met die tyd van wag en terugtrek na die kombuis of die sitkamer. Oral behalwe die slaapkamer, oral waar die slaapplek is (minderheid). Gesluit, so 'n plekverandering is beperk.
Maar ons kan die ruimtes waarin ons woon, versoen en verander. Dit kan so eenvoudig wees as om 'n laaikas in 'n lessenaar te verander en vriende via video te nooi om daarby te kuier.
Dit kan die verandering van die straat en die park in ruimtes wees vir gesprek en ondersteuning, op 'n veilige afstand. Om tuis te bly beteken nie dat hierdie huis en sy land, kan nie verander, herformeer of herbeeld word nie.
Die ander fundamentele element van slapeloosheid waarmee ons beheer kan neem, is hoe ons ons tyd spandeer. Deur koördinasie, deernis en bedagsaamheid kan ons tyd maak vir mekaar. Die tyd wat rondom mekaar gevorm word, opsy gesit word om by ouere bure in te gaan of om 'n oproep met 'n vriend wat onderdruk is, is tyd vry van die isolasie en eentonigheid van toesluit.
Dit is geen waarborg nie. Die analogie met slapeloosheid moet hierdie feit ten minste duidelik maak. Slapeloosheid sal waarskynlik terugkeer en 'n sluiting sal waarskynlik moeilik bly. Ons stryd, angs en vrees sal nie verdwyn nie. Maar dit beteken nie dat ons alleen teen hulle moet staan ​​nie. Dit is juis wat ons nie moet doen nie.