Neem ‘n mens boonop in aanmerking dat Van Wyk Louw Mei-fees in Amsterdam saam met die digteres Sheila Cussons geskryf het (aldus F.I.J. Van Rensburg in sy Sewe Van Wyk Louw-studies, 1996), dring die ooreenkoms met die digter se persoonlike omstandighede hom as’t ware aan die leser op. Omdat die sprokie dus nie skeppend ten opsigte van die werklikheid/wêreld optree nie (nie die werklikheid tot kuns omvorm nie), is dit nie ‘n kunsvorm nie, maar ‘n primitiewe vorm. Die verskil lê in die ontstaanswyse van die twee vorme: die kunsvorm beeld ‘n deel van die lewe uit – dit word “gemaak”; by die primitiewe vorm word die wêreld ingetrek in ‘n sisteem wat slegs sy eie wetmatighede gehoorsaam en die wêreld moet by hierdie wetmatighede inval – hier praat Jolles van “ontstaan”. Die leser moet dan ook tydens die lees van die bundel waak teen die gevaar om slegs in ’n tematiese lees vas te steek. Dié gevaar is wesenlik, en veral omdat van Rooyen sy tegniek so goed beheers dat die gedigte almal moeiteloos lees, byna soos die volmaak geoefende bewegings deur ’n vaardige ruiter.