James Madison - Geskiedenis Podcasts - 2021
James Madison is gebore in Port Conway, Virginia, en het sy jeug op die landgoed van sy vader, Montpelier, deurgebring. In 1722 studeer hy aan die College of New Jersey (later Princeton University). Werklike of verbeelde gesondheidsprobleme - wat sy lewe sou dek - het die jong Madison geteister, maar dit het hom ook tyd gegee om 'n student van die regering en politieke filosofie te word.
In 1774 dien Madison in die plaaslike komitee vir openbare veiligheid, in samewerking met ander patriotte teen die Britse beleid. Twee jaar later woon hy die Virginia -konvensie by, help met die opstel van die staat se nuwe grondwet en vorm 'n permanente band met Thomas Jefferson.
Van 1780 tot 1784 dien Madison in die kontinentale kongres en word 'n invloedryke afgevaardigde ondanks sy jeug. Later was hy 'n lid van die staatsvergadering en werk saam met Jefferson om volle godsdiensvryheid in Virginia te vestig.
Madison se ervaring in die kongres het hom oortuig van die noodsaaklikheid van 'n sterker sentrale regering, wat hom tot deelname aan die Mount Vernon -konferensie (1785), die Annapolis -konvensie (1786) en uiteindelik die konstitusionele konvensie (1787) gelei het. Sy kennis en toewyding het hom in staat gestel om 'n geweldige bydrae te lewer tot die opstel van die nuwe grondwet (teks), wat hom die titel "Vader van die Grondwet" besorg.
Madison was ook aktief in die bekragtigingspoging, en werk saam met Alexander Hamilton en John Jay in die skryf van The Federalist Papers, 'n indringende analise van die Grondwet (narratief). In Virginia was Madison effektief in die stryd teen die anti-federalisme van Patrick Henry.
In 'n kort opstel wat in Januarie 1792 verskyn het, skryf Madison:
In elke politieke samelewing is partye onvermydelik. 'N Belangverskil, werklik of veronderstel, is die natuurlikste en vrugbaarste bron daarvan. Die groot doel moet wees om die kwaad te bestry: (1) deur politieke gelykheid tussen ons almal te vestig; (2) deur onnodige geleenthede van 'n paar te weerhou om die ongelykheid van eiendom te vergroot deur die onmatige, en veral 'n onverdiende, opeenhoping van rykdom; (3) deur die stille werking van wette, wat, sonder om die eiendomsreg te skend, uiterste rykdom verminder tot 'n toestand van middelmatigheid en uiterste armoede tot 'n gemoedstoestand verhoog. "
Van 1789 tot 1797 was Madison 'n prominente kongreslid. Hy is die outeur van die Virginia Resolutions (1798), wat die Wette op vreemdeling en sedisie teenstaan. In 1801 word Madison staatsekretaris onder Jefferson en word beloon met die steun van sy voorganger vir die presidentskap tydens die verkiesing van 1808. Madison se administrasie van twee jaar, agt jaar, is oorheers deur die oorlog van 1812. Hy was nie 'n vooraanstaande oorlogsleier nie .
Alhoewel hy lank die republikeinse standpunte gehad het wat state bo die federale regering bevoordeel het, was Madison bereid om 'n aantal maatreëls te onderteken wat die sentrale mag versterk het, soos die Tweede Bank van die Verenigde State, sowel as die tarief van 1816, wat bevorder het vervaardiging. Op sy laaste ampstermyn het Madison egter teruggekeer na die vorm van 'n bonus, wat deur John C. Calhoun deur die kongres gedruk is om die interne verbeterings te bevorder. In hierdie geval was Madison van mening dat die wetsontwerp 'onoorkomelike probleme' het wat hy nie met die Grondwet van die Verenigde State kon versoen nie. van sy lewe, om te help om 'n nuwe grondwet vir Virginia op te stel en Jefferson te help met die stigting van die Universiteit van Virginia. Hy was ook die eerste president van die Albemarle (Virginia) Agricultural Society, wat hom daartoe verbind het om innoverende en wetenskaplike metodes op die landbou toe te pas. Hy sterf op 28 Junie 1836 aan hartversaking by Montpelier.
James Madison Universiteit
James Madison Universiteit (ook bekend as JMU, Madison, of James Madison) is 'n openbare navorsingsuniversiteit in Harrisonburg, Virginia. Gestig in 1908 as die Staat normale en industriële skool vir vroue op Harrisonburg, is die instansie hernoem Madison College in 1938 ter ere van president James Madison en daarna James Madison University in 1977.  Die universiteit is geleë in die Shenandoah -vallei, net wes van Massanuttenberg.
President tydens die oorlog van 1812
Madison het na die kongres gegaan om 'n oorlogsverklaring te vra teen Engeland wat die oorlog van 1812 begin het. Dit was omdat die Britte nie sou ophou om Amerikaanse skepe te teister en soldate te beïndruk nie. Die Amerikaners het aan die begin gesukkel en Detroit sonder 'n geveg verloor. Die vloot het beter gevaar, met kommodoor Oliver Hazard Perry wat die Britse nederlaag op die Erie -meer gelei het. Die Britte kon egter nog steeds op Washington optrek, maar word nie gestop totdat hulle op pad was na Baltimore nie. Die oorlog eindig in 1814 met 'n dooiepunt.
James Madison - Geskiedenis
Die Grondwet van die Verenigde State en die Handves van Regte van die Verenigde State is twee van die belangrikste dokumente in die Amerikaanse geskiedenis. Dit is ook twee van die belangrikste bydraes van die vierde president van die Verenigde State, James Madison.
Die bydraes van James Madison het so 'n beduidende impak op die lewens van Amerikaners gehad dat dit deur die jare gehou het, van sy tyd as politikus tot die hede. 'N Vinnige oorsig van die lewe en bydraes van die "Vader van die Grondwet" sou nie genoeg wees om hierdie impak te omvat nie, maar dit is steeds noodsaaklik om 'n groot deel van die geskiedenis te verstaan.
James Madison se vroeë lewe
James "Jemmy" Madison, Jr., was die seun van James Madison, oudste, 'n tabakplanter, en Nelly Conway Madison,' n dogter van 'n tabakhandelaar. Nie verrassend nie, is Jemmy, die oudste van twaalf broers en susters, gebore in die Belle Grove Plantation, geleë in Port Conway, Virginia, op 16 Maart 1751.
Jong Jemmy het 'n student geword van die Skotse onderwyser Donald Robertson, wat op daardie stadium in Virginia klas gegee het. Robertson het sy student 'n grondslag gegee oor aardrykskunde, wiskunde en tale, en daarom het die jong Madison hom as die rede vir sy liefde vir leer beskou.
Toe Madison 16 was, het sy studies oorgegaan na 'n twee-jaar-tutoriaal onder dominee Thomas Martin, as 'n voorbereidende kursus voordat die jong man universiteit toe sou gaan. Teen die tyd dat Madison sou kies waar hy die kollege wou bywoon, het hy veral 'n swak gesondheid gehad. Hy het dus 'n skool gekies in 'n omgewing met 'n goeie klimaat, en hierdie skool was die College of New Jersey - of, soos ons dit nou ken, Princeton University.
Ondanks sy gesondheidstoestand het Jemmy Madison in 1771 aan Princeton gegradueer en selfs daar gebly om Hebreeus en politieke filosofie te leer. Hy het ook regte studeer, maar in plaas daarvan om dit vir 'n loopbaan te gebruik, fokus hy op openbare beleid.
Nie lank daarna nie, toe hy reeds lid van die kongres geword het, ontmoet hy Dolly Payne Todd, 'n weduwee -vrou met 'n seun, John Payne Todd. James en Dolly trou op 15 September 1794, en James neem Dolly se seun John aan.
Dit is amusant om op te let dat Dolly 'n suster gehad het, Lucy, wat met die neef van George Washington getroud is, George Steptoe Washington.
Daar is opgemerk dat Madison lief was vir openbare beleid. Hy het 'n sagte plek vir die konsep van godsdiensvryheid gehad. Dit is duidelik uitgestal wanneer hy werk aan gevalle soos die van die Baptiste -predikers. Die predikers is gearresteer omdat hulle sonder die lisensie van die Anglikaanse Kerk gepreek het.
Madison het van 1776-1779 deel geword van die Virginia-wetgewer. Gedurende hierdie tyd het hy Thomas Jefferson ontmoet en uiteindelik die toue onder sy vlerk leer leer.
Dit was ook gedurende hierdie tydperk toe Madison werklik met sy werk as politikus begin het. Hy het groot veranderinge in Virginia begin en daaraan deelgeneem, soos die opstel van die Statuut van Virginia vir godsdiensvryheid, die vorming van die biskoplike bisdom van Virginia en die prysgee van die eise van Virginia oor verskeie omstrede noordwestelike gebiede.
Vanweë sy aktiewe rol in die politiek, het baie mense James Madison as 'n hardwerkende man beskou, en daarom is hy weer in 1784-1786 verkies om deel te wees van die Virginia House of Delegates.
Vader van die Grondwet
Gedurende die vroeë tydperk van Madison se tyd was 'n algemene konsep van burgerregte en mag dat dit deur die regering aan die mense toegestaan ​​is. Daar was geen dokument om dit te ondersteun nie. Trouens, selfs die destydse 13 state van Amerika is slegs deur die Statute van die Konfederasie bymekaar gehou, wat as 'n basiese militêre alliansie tussen die state beskou is.
Sonder 'n meer deeglike en deeglike dokument was daar groot kommer oor nasionale welsyn, met dreigende kwessies soos vakbondbreking en bankrotskap. Madison was een van die leiers wat openlik bekommerd was oor hierdie kwessies.
James Madison het dus hard gewerk om 'n nasionale byeenkoms in 1787 te help bel, waar hy 'n deeglike plan vir oplossings, bekend as die Virginia -plan, aangebied het. 'N Groot deel van die plan was om die regeringsmag in die federale en staatsregerings te verdeel. Die Virginia -plan het gou die basis van die Amerikaanse grondwet geword.
Madison het die deelnemers van die Konstitusionele Konvensie beïndruk, maar hy het nie daar gestop nie. Hy het aangedring op die bekragtiging van die Grondwet. Die bekragtiging vereis dat elke Amerikaanse staat besluit of die dokument as die Grondwet aanvaar moet word.
Om die oorsaak te bevorder, het Madison die hulp van John Hamilton en John Jay ingeroep om die Federalist Papers te skryf, 'n versameling van 85 geskrifte uit koerante wat gehelp het om die Grondwet aan die mense te verduidelik. Die boek is in al 13 state gepubliseer, en dit word ook 'n handboek vir ondersteuners.
Madison moes ook ander stryd ondergaan, veral die debat in Virginia, die staat met die grootste bevolking, wat deurslaggewend was by die bekragtiging. Hy het as oorwinnaar uit hierdie debat gekom en Virginia het sy voorwaardelike bekragtiging gegee.
Vanweë sy groot werk in die Grondwet, verdien Madison die titel "Vader van die Grondwet".
Geskiedkundiges voeg by dat Madison ondanks hierdie naam beskeie gebly het. Hy wou nie die enigste eer vir die Grondwet hê nie, want dit was, soos hy gesê het, 'die werk van baie hoofde en baie hande'.
Die skryf van die Handves van Regte
James Madison se ander groot bydrae tot Amerika kan beskou word as 'n uitvloeisel van die pad na die Grondwet, alhoewel uitstekend. Dit is die Handves van Regte, en dit is uit 'n toestand gebore.
In die debat oor die Grondwet sou anti-federaliste die bekragtiging slegs ondersteun as daar 'n handves van regte was. Madison het aanvanklik beswaar gemaak en gesê dat 'n handves van regte nie onnodig is nie en slegs gevaarlike waninterpretasies kan veroorsaak. Hy het egter uiteindelik toegegee aan die eise.
Uit meer as 200 wysigings wat deur mense ingedien is, het die destydse kongreslid Madison 'n samestelling van 12 wysigings gemaak en dit in 'n voorstel versamel. Daar is nog verskeie wysigings aangebring totdat die Handves van Regte in 1791 bekragtig is.
Madison se presidentskap
In 1801 word James Madison die Amerikaanse minister van buitelandse sake, onder die voorsitterskap van Thomas Jefferson. Uiteindelik word hy 'n presidentskandidaat, soos deur sy party in hul kongres van die koukus verkies. En in 1808 verslaan hy sy teenstander Charles Cotesworth Pinckney en wen die nasionale verkiesings.
Soos met sy vroeë politieke lewe, was die presidentskap van Madison ryk aan baie belangrike gebeurtenisse.
In 1815 onderteken hy 'n kongreswetgewing wat die Tweede Bank van die Verenigde State, die nasionale bank van die land, bekragtig. Hy was aanvanklik huiwerig om dit te doen, maar die handves van die eerste bank het verstryk, en die tesourie het dit moeilik gevind om oorlog te hanteer sonder die bank, en Madison het ingestem om die tweede een te skep.
Dit was ook tydens die presidentskap van Madison toe Brittanje verskeie dade van belediging teen Amerika begin het. Uiteindelik verklaar die Amerikaanse president oorlog, en dit was die oorlog van 1812.
Die Britse magte was egter sterk en het baie oorwinnings behaal. Op 'n stadium sluit die Britte die Wit Huis in. James was saam met die troepe, so sy vrou Dolly moes die belangrike rol speel om die waardevolle items van die Withuis na veiligheid te vervoer. Die waardevolle besittings wat sy gered het, wat die portret van George Washington insluit, is na berig word slegs die oorblyfsels van die oorspronklike Withuis - die Britte het die res vernietig.
Ten spyte van baie struikelblokke, het Amerika egter 'n indrukwekkende sterkte gehad, veral in sy vloot. Bietjie vir bietjie het hulle oorwinnings oor hul teenstanders behaal. Uiteindelik, in 1815, eindig die oorlog met die Verdrag van Gent. Nie een van die partye van die oorlog het nuwe gebiede gekry nie, maar baie historici is dit eens dat Amerikaners die oorlog van 1812 as die tweede grootste oorlog beskou het wat hul onafhanklikheid verseker het.
Die nalatenskap van die president
Die historiese presidentskap van James Madison eindig met sy uittrede in 1817, toe hy 65 jaar oud was. Hy het sy dae by sy Virginian tabakplantasie deurgebring. Hy word ook rektor van die Universiteit van Virginia en dien selfs weer as 'n verteenwoordiger van die konstitusionele konvensie van Virginia in 1829. Sy gesondheid het verswak, maar hy was getrou aan sy diens totdat hy op 28 Junie 1836 oorlede is.
Nadat hy so 'n belangrike persoon in Amerika was, het James Madison 'n nalatenskap nagelaat wat die land nie sal vergeet nie. Tientalle landmerke, dorpe, stede, instellings en natuurlike hulpbronne is na hom vernoem. Sy portret verskyn ook in die rekening van $ 5 000.
Maar die ware nalatenskap van James Madison was die verandering van die verloop van die geskiedenis waarby miljoene nou baat. As een van die stigters was hy deel van die geboorte van Amerika as 'n nasie. As Vader van die Grondwet het hy verseker dat hierdie volk heel, verenig en bowenal in die hande van die mense sou word. En as 'n groot krag agter die Handves van Regte, het hy die mense bemagtig en geïnspireer.
Die nalatenskap van James Madison is nie in die Verenigde State vervat nie - dit het oor die hele wêreld gegroei. Daarmee was hy inderdaad 'n groot president.
Die verslaafde huishouding van president James Madison
In 'n enkele week vroeg in 1801 het James Madison twee groot lewensgebeurtenisse beleef. Op 27 Februarie sterf sy pa James Madison Sr. Hy bemaak sy landgoed Montpelier in Orange County, Virginia, en meer as 100 slawe van sy seun. Op 5 Maart het president Thomas Jefferson die minister van buitelandse sake van Madison aangewys, en hy was gereed om sy gesin vir die eerste keer na Washington, DC te verhuis. 1 Gedurende die hele gesin se tyd in die stad, insluitend die ampstermyn van Madison, sy presidentskap en die weduwee van Dolley Madison, sou hulle staatmaak op slawerny om hul huishouding te bestuur. Hierdie benadering was algemeen onder die elite -huishoudings van die nuwe hoofstad. Die Washington -samelewing is op die rug van slawe gehou. Klik hier om meer te wete te kom oor die verslaafde huishoudings van president Thomas Jefferson.
Die Madisons het 'n aantal slawe van Montpelier saamgebring, maar hulle het ook slawe -arbeiders by ander slawe -eienaars in DC verhuur en lone direk aan die slawe -eienaars betaal eerder as aan die mense wat die werk eintlik doen. In 1801 het Madison 'n ooreenkoms aangegaan met Benjamin Orr "dat Plato, die slaaf van die genoemde Orr, vyf jaar lank die genoemde Madison moet dien", en dat Plato gedurende daardie tyd "in alle opsigte van die genoemde onder leiding sou wees" Madison, so volledig en heeltemal asof hy sy eie Slave & amp -eiendom was. " 2 Vyf jaar was 'n buitengewoon lang huurperiode, maar andersins was hierdie soort reëling redelik algemeen. Deur slawe te huur, het buigsaamheid op die arbeidsmark gebied, veral in stedelike gebiede, wat slawe -eienaars in staat gestel het om hul arbeidsmag tydelik uit te brei of slawe as 'n inkomstebron te verhuur indien nodig. In Washington, DC, waar elke verkiesingsiklus nuwe inwoners en nuwe arbeidsvereistes na die stad gebring het, was sulke reëlings veral noodsaaklik. James Madison, soos baie van sy tydgenote, het gedurende sy leeftyd steeds van hierdie stelsel gebruik gemaak. 3
Volgens die historikus Elizabeth Dowling Taylor was James Madison 'n "slawehouer in die tuin". Hy het by die gevestigde sosiale norme van die Virginia -samelewing gehou wat die behandeling en lewensomstandighede van sy slawehuis betref. Slawe het ses dae per week van dagbreek tot skemer gewerk, met die gewone Sondag af. Madison het beheer behou, maar vermy die soort van buitensporige wreedheid wat oordeel van sy eweknieë kon veroorsaak het. 4 Soos baie in sy tyd was hy bekommerd oor die moontlikheid dat slawe in opstand kan kom. 'N Poging tot opstand in Richmond in 1800 het die vrees vir massaslawe -opstande veroorsaak, en die Britse bereidwilligheid om vlugtelinge tydens die oorlog van 1812 op te neem, het die vrees net verhoog. 5 Andersins aanvaar hy slawerny in die algemeen as 'n lewenswyse. Sy vrou, Dolley Madison, is grootgemaak deur 'n Quaker -vader wat sy eie slawe na die Revolusie bevry het, maar dit lyk nie asof sy sy oortuigings oor die immoraliteit van slawerny gedeel het nie.
Uittreksel uit 'n ooreenkoms tussen James Madison en Benjamin Grayson Orr. Madison het die slaaf van Plr, Orr, gehuur om vir vyf jaar in sy huishouding te werk.
Library of Congress, manuskripafdeling
'N Brief aan sy vriend en voormalige sekretaris Edward Coles bied insig in Madison se houding teenoor slawerny. Coles was self 'n slawe -eienaar, maar nadat hy die diens van Madison verlaat het, het hy na Illinois verhuis, sy slawe bevry en genoeg grond gekoop om aan elke bevryde gesin 'n plaas te gee. Madison het hierdie poging geprys as '' 'n eerlike eksperiment vir hul geluk '', maar het geskryf dat tensy Coles 'hul kleur sowel as hul wettige toestand' sou verander, die vrymanne die 'morele rang' en 'sosiale seëninge' sou ontbreek om werklik voordeel te trek van hul nuutgevonde vryheid. 6 Coles het later aan sy suster vertrou dat hy geglo het dat Madison sy eie slawe -arbeidsmag ook sou bevry as hy sterf, soos president George Washington gedoen het. 7 Hy was egter verkeerd. Madison het in sy testament gespesifiseer dat 'geen van [die slawe] sonder sy of haar toestemming verkoop moet word nie', om die gesinne bymekaar te hou, maar hy het dit aan sy vrou oorgelaat in plaas daarvan om hulle te bevry. 8 Sy opdrag om nie slawerny sonder toestemming te verkoop nie, was nie wetlik bindend nie, en Dolley Madison sou die meeste van die slawe verkoop om haar finansiële probleme later in die lewe te verlig.
Terwyl die meeste slawe tydens sy presidentskap by Montpelier gebly het, het president Madison verskeie meegebring na die Withuis om as huishoudelike personeel te dien.Een van die slawe, John Freeman, was reeds in die Withuis toe die Madisons opdaag. Freeman, wat hoofsaaklik as 'n eetkamerbediende gewerk het, is tydens sy presidentskap deur Thomas Jefferson gehuur en later gekoop. Toe Jefferson se tweede termyn eindig, het Freeman weerstaan ​​om na Virginia terug te keer, want dit sou beteken het dat sy gesin agtergelaat moes word. Jefferson het ingestem om Freeman aan die inkomende president, James Madison, te verkoop sodat hy kon bly. 9 Hy is in 1815 vrygelaat volgens die voorwaardes van sy oorspronklike koopkontrak. Hy het 'n huis gekoop, agt kinders grootgemaak en 'n pilaar van DC se gratis swart gemeenskap geword.
James Madison se Montpelier -landgoed, wat hy saam met meer as 100 slawe van mans, vroue en kinders van sy pa geërf het. Aan die regterkant van die foto is rekonstruksies van die geboue waar slawe gewoon en gewerk het, te sien.
Foto deur Jennifer Wilkoski Glass, met vergunning van The Montpelier Foundation
Soos John Freeman, Joseph Bolden, het 'n slaaf wat in slawerny na die Withuis gebring is, 'n vry man agtergelaat. Bolden het die perde en waens van die Madison -gesin versorg. Mary Cutts, 'n niggie van Dolley Madison wat 'n tyd lank by hulle gewoon het, het opgemerk dat "hy met sy eie loon homself gou bevry het." 10 Cutts het geen spesifieke besonderhede oor hierdie lone gegee nie, maar vermoedelik het die Madisons hom hoog geag om 'n klein toelae te betaal, óf Bolden het gedurende sy beperkte vrye tyd vir ander gesinne gewerk. Alhoewel Joseph Bolden sy vryheid verdien het, bly sy vrou, Milley, slaaf. Sy behoort aan Francis Scott Key, die man wat sou voortgaan om te skryf wat die volkslied geword het. 'U kneg Joe wou graag die vryheid van sy vrou koop,' skryf Key in 1810 aan Dolley Madison. die Madisons om die skuld af te betaal. 11 Hulle het 'n ooreenkoms aangegaan, en Joseph en Milley Bolden het in die Withuis as gratis huurpersoneel vir die res van Madison se presidentskap gewerk.
Die beste gedokumenteerde lid van president Madison se slawehuis was Paul Jennings. Jennings was tien jaar oud toe Madison president geword het en hom na die Withuis gebring het om as voetman op te tree. In DC het Jennings vir die eerste keer 'n aansienlike gratis swart gemeenskap teëgekom. Hy was getuie van historiese gebeure soos die Britse brand van die Withuis en die Capitol -gebou in 1814. Toe Madison se presidentskap eindig, keer Jennings terug na Montpelier, waar hy as Madison se valet dien. Hy trou met sy vrou Fanny, 'n slaaf wat in 'n naburige plantasie gewoon het, en ondanks hul skeiding het hulle 'n gesin opgebou. Toe James Madison sterf, keer Dolley Madison egter terug na Washington en bring Jennings saam. Toe dit duidelik word dat finansiële probleme die likwidasie van die verslaafde bevolking wat deur mev. Madison besit word, sou vereffen, het Jennings sy kontakte in die vrye swart gemeenskap gebruik om met die senator van Massachusetts, Daniel Webster, in aanraking te kom. Webster het ingestem om die vryheid van Jennings te help koop in 1847. Jennings skryf verder 'N Gekleurde man se herinneringe aan James Madison, die eerste gepubliseerde memoires oor die lewe in die Withuis. 12
Paul Jennings het dekades lank naby die Madisons gewerk. 'Ek was altyd by mnr. Madison totdat hy gesterf het, en ek het hom elke 16 dae geskeer,' onthou hy in sy memoires. 13 Die gesin het Jennings goed geken en waardeer sy diens duidelik, maar dit het hulle nie verhinder om sy arbeid te ontgin nie. Toe president Madison sterf, betreur Edward Coles dat hy 'gesterf het sonder dat hy een bevry het - nee, nie eens Paulus nie'. 14 Vorige presidente, waaronder George Washington en Thomas Jefferson, het hul slawe vrygelaat by hul dood, en Coles het verwag dat Madison dieselfde sou doen. 15 Jennings het ongetwyfeld dieselfde hoop gekoester. Mary Cutts beskryf hoe Jennings 'sug na vryheid' en probeer weghardloop na New York. 16 Gesinsgeskiedenis dui ook daarop dat hy sy lees- en skryfvermoë gebruik het om vryheidsblaaie te smee vir ander slawe wat wil ontsnap. Hierdie talente was besonder skaars, aangesien die meeste slawe -eienaars die idee van die opvoeding van slawe -gemeenskappe weerstaan ​​het, uit vrees dat hulle hierdie vaardighede kon gebruik om te ontsnap of 'n opstand te organiseer. 17 Nadat hy sy eie vryheid verseker het, het Jennings waarskynlik gehelp om die poging om te ontsnap van byna tagtig slawe aan boord van die skoener te orkestreer Pêrel, wat in die wiele gery is deur 'n slegte wind en 'n wenk aan die plaaslike slawe -eienaars. 18
'N Uittreksel uit die brief van James Madison in September 1819 aan Edward Coles, waarin hy suggereer dat die slawe wat deur Coles bevry is, die' instruksie, die eiendom en die diens van 'n vryman 'ontbreek.
Een van Jennings se gedokumenteerde pogings tot vryheid onthul twee bykomende lede van die slawehuis van die Madisons - Jim en Abram. Vroeg in 1817 het die neef van James Madison, Robert Lewis Madison, die volgende nota in 'n brief aan sy oom bygevoeg: "Capt. Eddins meen dat u in kennis gestel moet word dat u knegte Jim, Abram en Paul in u teenwoordigheid van Warrell opgemerk het dat hulle nooit van plan was om na Va terug te keer nie. was kapteins van vaartuie wat Cooks en amp wou hê dat hulle in diens sou tree. " 19 Die drie mans moes verstaan ​​het dat hulle 'n beter kans gehad het om uit die metropolitaanse Washington te ontsnap, met die nabyheid aan water en vrye gebied en goed gekoppelde gratis swart gemeenskap, as wat hulle ooit in Orange County, Virginia, sou doen. Met die einde van president Madison, moes hulle die geleentheid aangryp of vir ewig verloor.
Ongelukkig vir hulle het iemand Abraham Eddins, 'n opsiener op die Montpelier -plantasie, afgetakel. 20 Daar is geen rekord van hoe president Madison hierdie poging tot ontsnappingsplan hanteer het nie, maar ons weet dat Paul Jennings aan die einde van Madison se presidentskap teruggekeer het na Virginia, so die komplot is waarskynlik gefnuik. Jim en Abram verdwyn na hierdie punt. Soos baie van die slawe wat in die Withuis gedien het, het hulle eers in die geskrewe verslag verskyn toe hulle die gesag van 'n slawe -eienaar weerstaan ​​het. Nadat dit opgelos is, het hulle opgehou om in Madison se briewe te verskyn. Van hierdie drie het slegs Jennings nou genoeg saamgewerk met die gesin om gereeld in hul koerante genoem te word. Ons kan aanneem dat Jim en Abram op een of ander manier berispe of gestraf is, wat ekstra arbeid, fisieke straf of selfs verkoop kon beteken, hoewel daar geen rekords is wat daarop dui dat dit verkoop is nie.
Sukey (moontlik kort vir Susan), die meisie van Dolley Madison, was een van Paul Jennings se tydgenote in die Withuis. Soos Paul, was sy 'n tiener tydens haar Withuis. Sy het mev. Madison bygestaan ​​met elke aspek van die daaglikse lewe, van bad tot aantrek tot stilering van haar hare. 21 Mevrou Madison se briewe dui op 'n toenemende spanning tussen haar persoonlike botsings met Sukey en haar afhanklikheid van Sukey se arbeid. In 'n brief van 1818 aan haar suster Anna Payne Cutts, skryf Dolley Madison dat Sukey "in elke deel van die huis soveel afwykings gemaak het dat ek haar verlede week na Black Meadow gestuur het, maar dit was baie ongemaklik om sonder veronderstel ek neem haar weer. " 22 Sy het skynbaar geglo Sukey steel van haar, en probeer haar straf deur haar na een van die afgeleë kwartplase 'n paar kilometer van Montpelier af te stuur, maar na slegs 'n week het sy agtergekom dat sy nie sonder haar kan klaarkom nie. Sy erken haar afhanklikheid en hoe min sy sonder Sukey kan klaarkom. 'Ek moet haar selfs van my laat steel, om self te vermy,' het sy aan haar suster gesê. 23
Nadat sy haar tienerjare in die Withuis deurgebring het, het Sukey saam met die Madisons na Montpelier teruggekeer en vyf kinders grootgemaak. Sy het saam met Dolley Madison na Washington, DC, teruggekeer ná James Madison se dood, maar die finansiële probleme van die voormalige presidentsvrou bedreig binnekort die familie van Sukey. Haar agtienjarige seun Ben is deur Madison verkoop en in 1843 na Georgië gestuur. 24 Die ander het gou gevolg. Teen 1848 is al die kinders van Sukey, behalwe die jongste, vyftienjarige Ellen, dood of verkoop. Toe Ellen uitvind dat sy ook verkoop gaan word, het sy probeer ontsnap Pêrel, waarskynlik met die hulp van Paul Jennings. Dolley Madison, woedend dat Ellen verdwyn het, het Sukey aan 'n plaaslike Washington -gesin verkoop. Ellen is gevange geneem met die res van die Pêrel vlugtelinge, maar afskaffers het geld ingesamel om haar vryheid te koop en werk in Boston te kry. 25
'N Paar maande later het Ben, wat vyf jaar in Georgië was, 'n hartverskeurende brief aan Dolley Madison geskryf en haar aangemoedig om hom terug te koop of 'n ander koper in Virginia te vind sodat hy huis toe kan kom. 'As u vriendelik genoeg is om my terug te neem na Virginia, moet ek vir u sê dat ek 'n pligsgetroue en getroue dienaar is, solank u nog leef,' het Ben geskryf. Hy het haar gevra om 'Oorweeg my ongelukkige situasie weg van my familielede, wat my baie na aan die hart lê.' 26 Dolley Madison het nooit gereageer nie. Ben het natuurlik nie geweet dat die res van sy gesin reeds verkoop is nie, so die herontmoeting wat gehoop is, sou in elk geval onmoontlik gewees het. Uiteindelik het Ben eers na die Burgeroorlog na Washington teruggekeer, toe hy 'n werk as toergids by die Amerikaanse hoofstad gevind het en 'n bestaan ​​gemaak het om toeristeverhale oor die Madisons te vertel. 27 Hy het uiteindelik 'n huis in Lstraat gekoop, net 'n blok van Paul Jennings se huis af. 28
Met enige navorsing oor die geskiedenis van slawe, is die grootste struikelblok die gebrek aan definitiewe en omvattende bronne. President Madison het ongetwyfeld meer slaafarbeid gebruik vir hom by die Withuis as dié wat voorheen genoem is, maar in baie gevalle is die verband tussen die Withuis moeilik bewysbaar. 'N Slaafman met die naam Gabriel, gebore in 1792, het as huishulp en koerier by die Madisons gewerk. Benjamin McDaniel was een van die min bevestigde geletterde, verslaafde individue wat deur die Madisons besit word. Hy was ongeveer dieselfde ouderdom as Paul Jennings. 29 Hulle ouderdomme en toegewysde take dui daarop dat hulle kon was een van die slawe wat van Montpelier na die Withuis gebring is, maar nie een van die bestaande verslae bewys 'n definitiewe verband nie. Ralph Philip Taylor, 'n ander verslaafde huishulp, is tydens die presidentskap van James Madison gebore. Sy ma het ook in huishoudelike diens gewerk, so as sy by die Withuis gewerk het, het Taylor moontlik die eerste jare van sy lewe daar deurgebring. 30
Dolley Madison tydens haar aftreejare in Washington, DC
Of Ralph Taylor sy kinderjare in die Withuis deurgebring het of nie, hy dien beslis in die Presidentsbuurt. Dolley Madison het hom tydens haar aftrede na Washington gebring om in haar huis op die Lafayette -plein te werk, en hy het haar betroubaarste bediende geword nadat Paul Jennings vertrek het. As gevolg van die ampstermyn van James Madison as minister van buitelandse sake voordat hy president geword het en Dolley Madison se uittrede op Lafayette Square, het die Madisons dieper verbintenis tot slawerny in die president se buurt as enige ander eerste gesin.
Omdat die Madison -huishouding so lank tussen Montpelier en Washington verdeel was, was briewe 'n noodsaaklike kommunikasiemiddel vir gratis en verslaafde mense. 'N Paar van die slawe wat deur die Madisons besit word, was geletterd. 'N Paar briewe wat aan Dolley Madison geskryf is en selfs tussen slawe, het oorleef, meestal uit die laaste jare van mevrou Madison se lewe. Sarah Stewart, 'n verslaafde vrou wat by Montpelier gebly het toe Dolley Madison afgetree het na Washington, het mev. Madison opdaterings oor huwelike, kinders en siektes gestuur onder die verslaafde gemeenskap van die plantasie. Toe die plaaslike balju beslag lê op individue wat in Montpelier slawe was weens hofsake oor die skuld van mev. Madison, was dit Sarah Stewart wat die vrese van die mense om haar vertel, waarvan baie bekommerd was dat hulle van hul gesinne geskei sou word. Sy pleit by Madison om ''n winskopie te maak met 'n liggaam waarmee ons bymekaar gehou kan word'. 31 In plaas daarvan is die landgoed kort daarna in 1844 aan Henry Moncure verkoop. Moncure het verskeie van die slawe in Montpelier gekoop, maar ander is deur Dolley Madison behou of aan haar seun, Payne Todd, uit haar eerste huwelik gegee. Baie daarvan is later aan 'n verskeidenheid kopers verkoop. Die verslaafde gemeenskap van die plantasie is permanent gebreek. 32
Hierdie video, wat gemaak is as deel van die uitstalling The Mere Distinction of Color in Montpelier van James Madison, vertel die ervarings van Ellen Stewart, 'n jong vrou wat deur die Madisons verslaaf is.
Paul Jennings, in die laaste jare voordat hy sy vryheid verkry het, het ook aan mevrou Madison geskryf, meestal toe hy weg was van Washington om sy sieklike vrou, Fanny, te besoek. Fanny sterf in 1844, met Paul aan sy sy. 33 Die merkwaardigste brief van Jennings is egter ongeveer dieselfde tyd direk aan Sukey geskryf. Dit is 'n seldsame geval van korrespondensie tussen twee slawe. Jennings se brief, gerig aan 'Sister sukey', belig die diepte en belangrikheid van verhoudings in die verslaafde gemeenskap van Montpelier. Jennings was saam met sy vrou Fanny op Montpelier en verwag dat hy elke dag die laaste van haar sou sien, maar selfs tydens hierdie persoonlike krisis was hy versigtig om te verseker dat nuus en groete oorgedra word tussen die verslaafde gemeenskap van Montpelier en diegene wat terug was in Washington met Mevrou Madison, van wie baie maande lank van hul gesinne geskei was. Jennings het sy seëninge gestuur aan "Beckey Ellen Ralph en suster Jane Bell" terug in Washington en vertel Sukey dat "Cattey en the Boys & amp peater goed is." 34 "Cattey an the Boys" was Catharine Taylor en haar seuns, wat van Ralph Taylor geskei is terwyl hy Dolley Madison in Washington bedien het. 'Beckey', of Rebecca Walker, moes eweneens waardeer het om die nuus te ontvang dat dit met haar man Peter goed gaan by Montpelier. Omdat so min slawe mense geletterd was, was dit vir geskeide gesinne moeilik om met mekaar te kommunikeer, maar uit hierdie brief blyk dit duidelik dat Paul Jennings doelbewus 'n boodskap gestuur het om diegene wat van hul geliefdes geskei was, in kennis te stel.
Voor die einde van haar lewe het Dolley Madison 'n aansienlike skuld as gevolg van afswaai in die ekonomie in Virginia en die besteding van haar seun, Payne Todd. Sy verkoop haar man se politieke koerante, die Montpelier -plantasie en die grootste deel van die verslaafde gemeenskap daar, en haar seun het die res geërf toe sy gesterf het. In sy testament het hy probeer om diegene wat in slawerny gebly het na sy dood in 1852 te bevry. Hy was egter in so 'n groot skuld dat daardie slawe waarskynlik verkoop is om sy skuldeisers te betaal. 35 Behalwe 'n paar goed gedokumenteerde individue soos Paul Jennings en John Freeman, weet ons min oor wat met die grootste deel van die huishouding gebeur het. Terwyl hierdie navorsingsinisiatief voortduur, hoop ons om bykomende verhale te ontbloot oor die slawe wat tydens hul meervoudige verblyf in Washington, DC onder James en Dolley Madison gewerk het.
Dankie aan dr. Elizabeth Chew, uitvoerende vise -president en hoofkurator by James Madison's Montpelier, en Christian Cotz, direkteur van onderwys en besoekersbetrokkenheid, vir hul bydraes tot hierdie artikel.
Madison is in die suide van Wisconsin geleë op 'n landengte tussen Lakes Mendota en Monona in Dane County. Tussen 300 en 1300 CE het inheemse Amerikaanse "bouers" die gebied beset en duisende beelde gemaak. Teen die tyd dat wit setlaars begin aankom, het die Ho-Chunk-nasie die gebied tuisgemaak en in die veertigerjare van die vorige eeu af kampeer naby die mere.
Regter en landspekulant James Duane Doty (1799-1865) het in 1829 deur die landengte gereis en so baie van die terrein gehou dat hy baie van die gebied gekoop het. In 1836 het Doty die territoriale wetgewer oorreed om die gebied wat Madison geword het, die nuwe hoofstad te maak. Doty noem Madison vir James Madison, 4de president van die VSA. Die volgende jaar, in 1837, word Eben en Rosaline Peck (1808-1899) die eerste blanke setlaars in Madison.
Agt jaar nadat Wisconsin 'n staat geword het, het Madison 'n stad geword met 'n bevolking van 6 864. Die eerste setlaars was Yankees uit die oostelike state. Hulle is gevolg deur Duitse, Ierse en Noorse immigrante. Italianers, Grieke, Jode en Afro -Amerikaners het rondom die begin van die 20ste eeu gekom.
As setel van die regering en die tuiste van die staat se grootste universiteitskampus, was Madison al lank die middelpunt van Wisconsin se politieke en intellektuele lewe. Soldate het tydens die Burgeroorlog by Camp Randall opgelei. In die vroeë 20ste eeu is baie geleidelike hervormings, insluitend werkersvergoeding, werkloosheidsversekering en maatskaplike sekerheid, in Madison geskep, wat die stad 'n liberale reputasie gegee het wat bestaan ​​het gedurende die onstuimige 1960's, toe dit die middelpunt van die aktiwiteite teen Vietnam was. .
Die gesondheid van die president: James Madison
Toe James Madison president was, beskryf Washington Irving hom as 'n klein Apple-John. Hy bedoel die voortreflike appelsoort wat sy beste smaak kry as dit gerimpel en gekrimp lyk. Sedert die vroeë kinderjare verskyn Madison delikaat en broos en toon nooit 'n jeugdige krag en uitbundigheid nie. Hy het die hoë, kaal voorkop en die bekommerde voorkoms van 'n vroeggebore baba wat in 'n wêreld gebore is waarvoor dit nie gereed is nie.
Madison was ongeveer vyf voet ses sentimeter lank. Sy gewig het amper nooit honderd pond oorskry nie. Hy was die kleinste van alle Amerikaanse presidente, een van die verstandelike reuse onder hulle. Aan die ander kant was sy emosionele omvang beperk. Dit lyk asof hy nie in staat was om die vuur van passie of lyding op die rak van skuld nie, soos Jefferson en Lincoln, te vermy.
Die vlam van sy lewe brand stadig binne sy karige raam en kon selde vinniger aangewakker word deur die warrelwinde wat die wêreld om hom geskud het. Hy was een van die presidente wat die verpletterende verantwoordelikheid van 'n oorlog van lewe en dood moes dra. En die oorlog van 1812 was moontlik die mees onvoorbereide en onoortuigende van alle Amerikaanse oorloë en die onnodigste. Die brose president lyk dikwels somber en uitgeput van sy arbeid en teleurstellings, maar lyk nooit sy kalmte nie, maar bly altyd kalm en waardig.
In 1817, ses en sestig jaar oud, tree Madison uit die presidensie, emosioneel ongeskonde en fisies nog erger omdat sy byna een-en-veertig jaar moeite aan sy land geswoeg het. Hy het negentien jaar langer geleef, die meeste van hulle in vergelykende goeie gesondheid en gemak, tot vyf en tagtig jaar oud, die tweede oudste president tot op hede.
Die belangrikste faktor wat 'n man se lewensverwagting beïnvloed, is oorerwing. Ons ken nie die ouderdomme van Madison se vier grootouers nie, maar ons weet dat sy ma die ouderdom van sewe-en-negentig en sy pa agt-en-sewentig geword het.Die bydrae tot die lewensduur van Madison was die besparing van bloedsomloop en kalorie -energie waarmee sy dun lyfie opgedoen kon word, ook sy kalm geaardheid.
Sy buitengewone vrou, wat sy perfekte foelie was, het hom gehelp om sy emosionele ewewig en fisieke uithouvermoë te behou. Hy het die ongewone goeie verstand gehad, op drie en veertigjarige ouderdom, om verlief te raak op die weduwee Dolley Payne Todd, ongeveer sewentien jaar jonger, nadat hy nege en elf jaar tevore deur twee ander vroue gestamp is. Dolley Madison het hom die geselskap en liefde gegee wat die meeste mans nodig het om op hul beste te wees. Sy het 'n groot en vriendelike hart, ongewone bedagsaamheid en takt, asook 'n buitengewone geheue vir name. Die samelewingsvroue van Washington, D.C., het aanvanklik in die neus gekyk na die vrou van die president, wat snuif en rouge gebruik het en flambojante oosterse hooftooisels en Franse toga gedra het, maar haar gewildheid het hulle gou stilgemaak.
Die weduwee, 'n Quaker se dogter, was die moeder van twee kinders. Haar eerste man en die jonger kind was die slagoffers van die geelkoors -epidemie in Philadelphia in 1793. Dolley is na berig word deur die koors. Haar oudste kind, 'n seun, blyk nooit veel te wees nie, wat tot sy dood op een-en-tagtig in Washington, DC, op sy ma gespons het. Dit was Aaron Burr wat die wulpse jong vrou aan sy sober, skynbaar sekslose klasmaat voorgestel het. van Princeton af, en James Madison het met buitengewone spoed sy skaamte oorkom en voorgestel. Hy is na die regte wagtydperk aanvaar.
Dit is nie onmoontlik dat Dolley ter wille van veiligheid en sosiale aansien met die ou vrygesel, wat 'n kop korter as sy was, getrou het nie. Madison kom immers uit 'n prominente familie, hy was 'n heer en het reeds naam gemaak as die hoofskrywer van die Amerikaanse Grondwet en die Handves van Regte. Blykbaar het hy 'n groot politieke toekoms in die gesig gestaar. Dolley het gou geleer om haar man se verstand te bewonder en lief te hê vir sy soetheid en bedagsaamheid. Hulle het geen kinders gehad nie, maar met die jare het sy al haar moederlike liefde toegewy aan haar klein Jemmie, wat haar liefde op 'n ongevoelige manier teruggekeer het.
Madison is gebore in Montpelier, Orange County, Virginia, die oudste van twaalf (?) Kinders. Van die vroeë kinderjare af bedrieg sy brose en swak voorkoms sy ouers en dokters, wat geglo het dat hy gedoem is om die prooi van die siektes wat hom omring, ten prooi te val. Met hierdie voorgevoelens het sy gesin, in 'n gemaklike omstandighede, die eersgebore seun alle moontlike sorg en beskerming gegee. Nadat hy die kritieke eerste dekade oorleef het, het hy uitstekende opleiding in die klassieke, Frans en Spaans.
Op agttien jaar word James as gereed vir die universiteit beskou. Dokters het afgeraai om die delikate jeug na William en Mary te stuur, geleë in Williamsburg op die moerasagtige skiereiland tussen die James- en Yorkrivier - die modieuse kollege, waar die seuns van die grondeienaars van Virginia hul opvoeding en die kieme van malaria opgedoen het. Om blootstelling aan die gulsige koors en die 8221 van die suidelike laaglande te vermy, is James noordwaarts na die gesonder klimaat van die College of New Jersey in Princeton gestuur. Hy het 'n uitstekende student geword, so hard gewerk en so min geslaap dat hy die driejarige kursus binne twee jaar kon voltooi. Na sy afstudering het hy sy studies voortgesit en Hebreeus en etiek gevolg, wat as 'n aanduiding was dat hy dit oorweeg om die bediening te betree.
Madison was egter vol besluiteloosheid en het teruggekeer huis toe. Hy was een-en-twintig jaar oud en waarskynlik in die stadium van vertraagde adolessensie, diep versteurd en onseker oor homself, en sy emosionele ewewig swaai met die veranderende balans van sy hormone. Hy voel nie in staat om homself los te maak van die hegte familiebande en op sy eie te slaan nie. By hierdie konflikte is die primitiewe gevoel van fisiese ontoereikendheid bygevoeg deur elke man wat gebrek het aan die manlike eienskappe van grootte en sterkte in vergelyking met sy mededingers.
Die spanning van al hierdie faktore was vir hom te veel en het gelei tot 'n depressiewe reaksie wat gekenmerk word deur broeiende traagheid, hipochondria en wenslike verwagting van 'n vroeë dood. Die skokkende nuus dat sy kamermaat en beste vriend by Princeton, Joseph Ross, skielik oorlede is, het tot sy depressie bygedra. In die somer van 1772 het hy aan 'n ander vriend geskryf, en wat myself betref, ek is nou te dof en swak om na buitengewone dinge in hierdie wêreld te kyk, want ek dink dat my gewaarwordinge vir baie maande my te kenne gegee het om nie verwag 'n lang of gesonde lewe. . . het dus min gees of elastisiteit om alles wat moeilik is om aan te skaf, en nutteloos is om te besit, aan die gang te sit nadat 'n mens tyd vir ewigheid uitgeruil het. "
Terselfdertyd ly Madison aan vreemde aanvalle waartydens hy skielik in immobiliteit vasgevang was. Hierdie aanvalle is deur sy dokters gediagnoseer as epilepsie. Moderne historici het aangeneem dat hierdie episodes 'n psigofisiologiese aard en manifestasies van epileptoïde histerie was. In psigoanalitiese terme het hulle waarskynlik 'n omskakelingsreaksie verteenwoordig, waardeur sommige van die pasiënt se frustrasies verlig word deur omskakeling na fisiese gestremdheid.
Madison het die geluk gehad om 'n buitengewoon progressiewe huisdokter te hê wat nie die gebruiklike gebruik gebruik het om depressiewe pasiënte uit 'n paar liter bloed te put nie, wat vermoedelik die mitiese swart gal van melancholie bevat. Die dokter het probeer om sy pasiënt te versterk deur te oefen, soos perdry en stap. Hy moedig hom aan in allerhande afwykings wat sy gedagtes van hom kan afneem en sy belangstelling in die wêreld om hom weer kan laat wakker word, en stuur hom uiteindelik na 'n ander klimaat, na Warm Springs in die weste van Virginia.
Uiteindelik het die toeval Madison die skok gegee wat hy nodig gehad het om uit sy depressie te kom. Dit was die geroep van 'n vervolgde minderheid Baptiste in Virginia wat sy simpatie opgewek het. Die ideaal van godsdiensvryheid lê hom die naaste aan die hart, en die skending daarvan deur sy bure het by hom 'n gesonde verontwaardiging gewek. In Princeton het hy geleer om die ideale van humanisme te beskou soos vervat in die beginsels van demokrasie, nie as nevelagtige teorieë nie, maar as leidende sterre in die rigting van menslike vooruitgang.
'N Sluier val uit sy oë en skielik weet hy wat hy met sy lewe moet doen. Hy sou dit bestee aan die strewe na sy ideale en die verbetering van sy medemens. In kragtige taal het hy 'n pamflet geskryf wat die godsdiensvryheid in Pennsylvania kontrasteer met die onverdraagsaamheid in Virginia. Kort daarna aanvaar hy die verkiesing vir die Committee of Safety in Orange County, sy eerste amp in staatsdiens.
In 1775 het 'n epidemie van enteriese koors oor die kolonies gespoel. Madison, vier en twintig jaar oud en wat as ongeskik vir militêre diens beskou word, was een van die min lede van sy gesin wat nie die gewelddadige infeksie opgedoen het wat 'n jonger broer en 'n suster meegevoer het nie.
Die volgende jaar word hy verkies tot afgevaardigde van Orange County na die konstitusionele konvensie van Virginia, wat belas is met die opstel van 'n nuwe grondwet. Hy het 'n resolusie ingedien vir godsdiensvryheid, wat destyds verwerp is. Hy het die sterk steun van Thomas Jefferson, wat reeds bekend was vir die Onafhanklikheidsverklaring, ondersteun. Tydens hul noue samewerking in die goewerneursraad in 1778, erken Jefferson die groot potensiaal van Madison en die verwantskap van hul verstand. So het hul lewenslange vriendskap begin.
In 1787 bereik Madison die hoogtepunt van sy loopbaan en stel die Amerikaanse grondwet voor waarin hy die state ' regte -idees van Jefferson met die federalistiese neigings van Hamilton versoen. Hy was oortuig van die noodsaaklikheid van 'n sterk sentrale regering en het met laasgenoemde saamgewerk om dit te bepleit. Gedurende die volgende jaar het hy hom gedwing om te veg vir die aanneming van die Grondwet en het hy 'n groot politieke triomf behaal deur die gewelddadige besware van die diehard state ' regters van Virginia te oorkom, onder leiding van Patrick Henry, wie se bloeiende oratorium Madison weerlê word deur die koue feite in sy skaars hoorbare toesprake.
Ten tyde van die belangrike debatte was Madison gestrem en verswak deur 'n aanval op malaria, 'n siekte wat sy ouers probeer het om hom te spaar, maar wat hom tog herhaaldelik in sy latere lewe geteister het.
In Oktober 1788 het Madison hom beywer vir die verkiesing tot die eerste Amerikaanse kongres teen James Monroe, wat teen die bekragtiging van die Grondwet gestem het. Die weer was buitengewoon koud en tydens 'n lang rit was sy ore en neus erg gevries, wat oop sere veroorsaak het, gevolg deur sigbare littekens - Madison het daarna met trots na hom gewys terwyl sy stryd littekens was. Dit was ongetwyfeld sy manier om die verkiesingspropaganda van die ondersteuners van Monroe te beantwoord, wat hul oorlogsrekord van hul helde uitgedaag het en die littekens wat gewen is deur sy bloed vir sy land te vergiet, terwyl Madison tuis gebly het. Maar ondanks die swaai van die bloedige hemp wat deur die geskiedenis 'n towerkuns was om stemme te lok, was die pen hierdie keer magtiger as die swaard wat die staatsman Madison oor 'n groot marge oor die soldaat Monroe gewen het.
In die mooi lenteweer van 1791 het Thomas Jefferson, minister van buitelandse sake, en James Madison, lid van die kongres, noordwaarts gery vanaf Philadelphia tydens 'n '#botaniserende'#8221 uitstappie. In Vermont is hulle Sondag in hegtenis geneem omdat hulle in 'n wa gery het. Eintlik wou hulle hul brein skoonmaak uit die giftige politieke atmosfeer van Philadelphia. Op hierdie reis het hul planne volwasse geword vir die stigting van 'n nuwe party wat die demokratiese beginsels van die rewolusie teen die siniese verdorwenheid van Hamilton en die reaksionêre drywing van sy federalistiese party sou ondersteun. Geen politiek is in hul briewe genoem toe hulle briewe huis toe geskryf het oor aarbeie in bloei en die gespikkelde forel wat hulle gevang het nie; hulle het regtig besin oor hoe om die siele van mense te vang.
Tydens die Federaliste se bloeitydperk in 1797 het Madison, in afsku, probeer om terug te trek uit die polemiek van die politiek en homself op sy plaas in Montpelier te begrawe. Maar net soos Jefferson, word sy wens nie lank nagekom nie, maar is hy weer opgeroep deur die oproep van sy gewete. In 1798 het die vreemdeling- en sedisie -wette die twee vriende gedwing om hul stilte te verbreek en 'n resolusie op te stel waarin hierdie dade ongrondwetlik en nie bindend vir die state was nie, 'n resolusie wat deur Kentucky en Virginia aangeneem is.
In Maart 1801 kon Madison tot sy spyt nie die kroning beloon van 'n dekade van onophoudelike arbeid nie: die inhuldiging van sy vriend Jefferson as die eerste president van die "new Republican " Party - hul skepping. Hy kon Montpelier nie verlaat nie, want sy pa was ernstig siek om kort daarna te sterf. Om dieselfde rede kon hy nie tot 3 Mei sy amp as minister van buitelandse sake aanvaar nie.
In Oktober 1805 het Dolley Madison geskryf oor 'n herhaling van haar man se ou klagte. " " Ek het jou in jou kamer gesien en kon nie beweeg nie. die tyd is onbekend, maar heel waarskynlik het dit gevolg op een van die vernederende dade van die seerowery deur die Engelse vloot teen Amerikaanse skepe, gewelddade waarteen die minister van buitelandse sake geen sterker vergelding gehad het as verganklike papierbetogings nie.
President Jefferson se keuse van Madison as sy opvolger was nie soveel gemotiveer deur vriendskap as deur sy oortuiging dat Madison die ongemaklike vrede met Engeland en Frankryk sou kon handhaaf nie. Hy het gehoop dat Madison lank genoeg kon deurdring en die nasie uit die oorlog kon hou totdat die holocaust in Europa homself uitgebrand het en die dreigement van die vonke verby was. By die inhuldiging van Madison blyk dit vir 'n keer dat hy oorweldig word deur die groot verantwoordelikheid wat hom opgelê word. Hy was buitengewoon bleek en sigbaar bewe toe hy begin praat.
In Junie 1813, ná 'n jaar van oorlogsrampe, het Madison 'n ernstige koors -siekte gehad wat as malaria gediagnoseer is. Voor sy siekte het slapelose nagte en verlies aan eetlus hom vermors en van sy fisiese reserwes beroof. Monroe, destyds sy minister van buitelandse sake, het berig dat die koors hom vir twee weke nooit verlaat het nie, selfs vir 'n uur, en soms was die simptome ongunstig. en die dokters het tydens sy hoë temperatuur dit nie gewaag om hul pasiënt die bas van kinien te gee nie.
Net soos sy vriend Jefferson, was Madison baie verlig toe hy kon terugtrek uit die moeite van die presidensie in die welverdiende vrede van sy land. Maar ook vir hom sou daar geen vrede wees nie, en die laaste jare van sy lewe was vertroebel deur 'n voortdurende stryd om ekonomiese oorlewing. Hy moes telkens pakkies van sy grond verkoop om sy dringendste skuld te kan nakom. Sy woning het verval. Net soos Jefferson, het Madison die tradisie van Virginia-gasvryheid gehandhaaf en sy vriende en besoekers behandel met die beste wat hy kon bied. Volgens 'n beskrywing van 'n vriend was die gesprek van die gasheer ryk aan sentiment en feite, lewendig deur episodes en epigrammatiese opmerkings. . . Sy klein blou ogies skitter soos sterre onder sy bosryke grys wenkbroue en te midde van die diep plooie van sy gesig. "
Soms, soos in 1821 en 1832, het hy kouekoors en koors opgedoen, wat as 'n herhaling van malaria beskou word, en is hy met kinien behandel. Hy was redelik siek in 1827, en ook in 1829 voordat hy weer as afgevaardigde by die staatsbyeenkoms gedien het. Geleidelik krimp sy lyfie meer en meer na vel en been. In 1834 begin sy gesig verswak en word hy doof in sy een oor.
Vir 'n paar jaar voor sy dood is Madison deur rumatiek geteister, veral sy arms en sy hande. Hy ly aan 'n vorm van vervormende artritis, 'n chroniese ontsteking en degenerasie van die ligamente, kraakbeen en bene wat met die gewrigte verbind is. Hierdie toestand het geleidelik vererger deur periodieke verergerings. Litteweefsel word gevorm rondom die siek gewrigte, wat pynlike beperking van beweging veroorsaak en styfheid toeneem. Die artritis het die polse en die vingers van die regterhand so erg verlam dat Madison se handskrif met die vernouende boog tot klein grootte verminder het. Uiteindelik kon hy nie die mes bestuur nie, en die kos moes vir hom gesny word.
Mettertyd moes hy al sy gewone fisiese aktiwiteit, sy daaglikse rit en selfs sy wandeling na die stoep prysgee, en hy het al sy tyd in die slaapkamer deurgebring. Hier het hy sy maaltye op 'n tafeltjie naby die deur van die eetkamer gesit sodat hy met sy gaste kon gesels. Soos met die meeste mense met uitstekende intelligensie, het sy gedagtes en sy geheue nooit agteruitgegaan nie. Sy luisteraars vind hom helder en waaksaam tot op die laaste.
Hy het ongetwyfeld gely aan die verouderingsproses van progressiewe arteriosklerose - degenerasie en vernouing van die are van die brein, niere en hart wat geleidelik die funksie van hierdie organe benadeel. Die uiteindelike uitkoms van hierdie proses is die geleidelike beperking van die lewensfunksies, wat dikwels versnel word deur noodsaaklike bloedvate deur bloedklonte te sluit.
Namate sy hulpeloosheid toeneem, bestee Dailey Madison, bygestaan ​​deur sy gunsteling niggie, meer en meer van haar tyd aan sy sorg. Die stoïese pasiënt het nooit gekla nie. Gedurende die laaste week van Junie 1836 het sy dokters duidelik geword dat die einde slegs 'n kwessie van dae was, en hulle het Madison aangeraai om stimulante te neem wat sy lewe tot die vierde Julie kan verleng. Maar, getrou aan sy onpretensieuse opregtheid, wou Madison nie ter wille van lofprysing met sy lot inmeng nie.
Op die oggend van 28 Junie 1836 is hy soos gewoonlik van sy bed na sy tafel geskuif. Sy niggie het vir hom sy ontbyt gebring en hom aangemoedig om te eet en is daar weg. Toe sy na 'n paar minute terugkeer, was hy dood. Hy het gesterf soos hy geleef het, eenvoudig, ondramaties.
James Madison Jr. is gebore op 16 Maart 1751 (5 Maart 1750, Old Style) by Belle Grove Plantation naby Port Conway in die kolonie Virginia, vir James Madison Sr. en Nelly Conway Madison. Sy gesin het sedert die middel van die 1600's in Virginia gewoon.  Madison het grootgeword as die oudste van twaalf kinders,  met sewe broers en vier susters, hoewel slegs ses tot volwassenheid geleef het.  Sy pa was 'n tabakplanter wat grootgeword het op 'n plantasie, toe Mount Pleasant genoem, wat hy geërf het toe hy volwassenheid bereik het. Met 'n geskatte 100 slawe  en 'n plantasie van 5 000 hektaar, was Madison se pa die grootste grondeienaar en 'n toonaangewende burger in die Piemonte. Madison se oupa aan moederskant was 'n prominente planter en tabakhandelaar.  In die vroeë 1760's het die Madison -gesin ingetrek in 'n nuutgeboude huis wat hulle Montpelier genoem het. 
Van die ouderdom van 11 tot 16 jaar studeer Madison onder Donald Robertson, 'n Skotse instrukteur wat as dosent vir verskeie prominente planterfamilies in die Suide gedien het. Madison het wiskunde, aardrykskunde en moderne en klassieke tale geleer - hy het buitengewoon vaardig geword in Latyn.   Op die ouderdom van 16 keer Madison terug na Montpelier, waar hy onder eerwaarde Thomas Martin studeer om hom voor te berei vir die kollege. In teenstelling met die meeste Virginiërs van sy tyd, het Madison nie die College of William and Mary bygewoon nie, waar die Williamsburg-klimaat in die laagland-wat meer vermoedelik 'n aansteeklike siekte is-moontlik sy delikate gesondheid sou onderdruk het. In plaas daarvan, in 1769, skryf hy in as 'n voorgraadse student aan Princeton (toe formeel die College of New Jersey genoem). 
Sy studies by Princeton het Latyn, Grieks, teologie en die werke van die Verligting ingesluit.  Groot klem is gelê op spraak en debat. Madison was 'n leidende lid van die American Whig Society, wat op die kampus meegeding het met 'n politieke eweknie, die Cliosophic Society.  Gedurende sy tyd in Princeton was sy naaste vriend toekomstige prokureur -generaal William Bradford.  Saam met 'n ander klasmaat het Madison 'n intense studieprogram onderneem en die universiteit se driejarige Bachelor of Arts-graad in slegs twee jaar voltooi, en in 1771 afgestudeer. , maar het eerder in Princeton gebly om Hebreeus en politieke filosofie te studeer onder die president van die kollege, John Witherspoon.  Hy het vroeg in 1772 teruggekeer na Montpelier. 
Madison se idees oor filosofie en moraliteit is sterk gevorm deur Witherspoon, wat hom tot die filosofie, waardes en denkwyses van die tyd van die Verligting bekeer het. Biograaf Terence Ball het dit in Princeton, Madison, geskryf
was gedompel in die liberalisme van die Verligting, en het tot die agtiende-eeuse politieke radikalisme oorgegaan. Van toe af sou die teorieë van James Madison die geluk van die mens bevorder, en sy aktiefste pogings sou toegewyd die saak van burgerlike en politieke vryheid dien. 
Nadat hy teruggekeer het na Montpelier, sonder 'n gekose loopbaan, het Madison as tutor vir sy jonger broers en susters gedien.  Madison het in 1773 self regsboeke begin studeer. Madison het die vriend William Bradford, 'n vakleerling by Edward Shippen in Philadelphia, by Princeton gevra om vir hom 'n geskrewe plan vir die lees van regsboeke te stuur. Op 22 -jarige ouderdom was daar geen bewyse dat Madison self 'n poging aangewend het om onder 'n prokureur in Virginia leerling te word nie. Teen 1783 het hy 'n goeie idee gekry van regspublikasies. Madison het homself as 'n regstudent beskou, maar nooit as 'n advokaat nie - hy het nooit by die balie aangesluit of praktiseer nie. In sy ouer jare was Madison sensitief vir die frase "demi-Lawyer", of "half-advokaat", 'n bespotlike term wat gebruik word om iemand te beskryf wat regsboeke gelees het, maar nie die regte beoefen het nie.  Na die Revolusionêre Oorlog het Madison tyd by sy huis Montpelier in Virginia deurgebring om antieke demokrasieë van die wêreld te bestudeer ter voorbereiding op die Grondwetlike Konvensie. 
In 1765 het die Britse parlement die Stamp Act goedgekeur, wat die Amerikaanse koloniste belas het om die stygende koste van die administrasie van British America te help finansier. Die koloniste se teenkanting teen die belasting was die begin van 'n konflik wat sou uitloop op die Amerikaanse Revolusie. Die meningsverskil het gesentreer oor die parlement se reg om belasting te hef op die koloniste, wat nie direk in die liggaam verteenwoordig was nie. Gebeurtenisse het egter versleg tot die uitbreek van die Amerikaanse Revolusionêre Oorlog van 1775–83, waarin die koloniste in twee faksies verdeel het: Lojaliste, wat aanhou hou by koning George III, en die patriotte, by wie Madison aangesluit het, onder leiding van die Kontinentale kongres. Madison het geglo dat die parlement sy perke oorskry het deur te probeer om die Amerikaanse kolonies te belas, en hy het simpatie met diegene wat die Britse bewind weerstaan.  Hy was ook ten gunste van die stigting van die Anglikaanse kerk in Virginia, en Madison het geglo dat 'n gevestigde godsdiens nie net die godsdiensvryheid benadeel nie, maar ook omdat dit geslote ingesteldheid en ongetwyfeld gehoorsaamheid aan die gesag van die staat bevorder. 
In 1774 neem Madison plek in die plaaslike Komitee vir Veiligheid, 'n revolusiegroep wat toesig gehou het oor die plaaslike Patriot-burgermag.  In Oktober 1775 word hy aangestel as die kolonel van die Orange County-burgermag, en dien hy as die tweede bevelvoerder van sy vader tot en met sy verkiesing as afgevaardigde van die Vyfde Virginia-konvensie, wat verantwoordelik was vir die opstel van die eerste grondwet van Virginia.  Vanweë sy kort statuur en gereeld met 'n swak gesondheid, het Madison nooit 'n geveg in die Revolusionêre Oorlog gesien nie, maar hy het in die politiek van Virginia as 'n oorlogsleier bekend geword. 
By die konstitusionele konvensie van Virginia het hy afgevaardigdes oortuig om die Virginia -verklaring van regte te verander om voorsiening te maak vir 'gelyke aanspraak', eerder as bloot 'verdraagsaamheid' tydens godsdiensuitoefening.  Met die inwerkingtreding van die Virginia -grondwet, word Madison deel van die Virginia House of Delegates, en word hy daarna verkies tot die staatsraad van die goewerneur van Virginia.  In die rol het hy 'n goeie bondgenoot geword van goewerneur Thomas Jefferson.  Op 4 Julie 1776 word die Amerikaanse Onafhanklikheidsverklaring formeel gepubliseer waarin 13 Amerikaanse state 'n onafhanklike nasie is, nie meer onder die Kroon- of Britse bewind nie.
Madison dien in die Staatsraad van 1777 tot 1779, toe hy verkies word tot die Tweede Kontinentale Kongres, die beheerliggaam van die Verenigde State. [c] Die land het 'n moeilike oorlog teen Groot -Brittanje beleef, sowel as wegholinflasie, finansiële probleme en 'n gebrek aan samewerking tussen die verskillende regeringsvlakke. Madison het gewerk om 'n kenner te word van finansiële aangeleenthede, 'n wetgewende werkperd te word en 'n meester in parlementêre koalisiebou te word.  Gefrustreerd deur die versuim van die state om die nodige vereistes te voorsien, het Madison voorgestel om die Statute van die Konfederasie te wysig om die Kongres die bevoegdheid te gee om onafhanklik inkomste in te samel deur invoertariewe. 
Alhoewel generaal George Washington, kongreslid Alexander Hamilton en ander invloedryke leiers ook die wysiging voorgestaan ​​het, is dit verslaan omdat dit nie die bekragtiging van al dertien state kon wen nie.  Terwyl hy 'n lid van die kongres was, was Madison 'n vurige voorstander van 'n noue alliansie tussen die Verenigde State en Frankryk, en as voorstander van die uitbreiding na die weste het hy daarop aangedring dat die nuwe nasie sy reg op navigasie op die Mississippi moet verseker Rivier en beheer oor alle lande oos daarvan in die Verdrag van Parys wat die Revolusionêre Oorlog beëindig het.  Nadat sy die kongres van 1780 tot 1783 bedien het, het Madison in 1784 die verkiesing tot die Virginia House of Delegates gewen. 
Bel 'n byeenkoms
As lid van die Virginia House of Delegates het Madison steeds gepleit vir godsdiensvryheid, en saam met Jefferson die Virginia -statuut vir godsdiensvryheid opgestel. Die wysiging, wat godsdiensvryheid gewaarborg en die Kerk van Engeland tot niet gemaak het, is in 1786 aangeneem.  Madison word ook 'n landspekulant en koop grond langs die Mohawkrivier in 'n vennootskap met 'n ander Jefferson -beskermheer, James Monroe. 
Gedurende die 1780's het Madison gepleit vir die hervorming van die Statute van die Konfederasie. Hy het toenemend bekommerd geraak oor die onenigheid van die state en die swakheid van die sentrale regering na die einde van die Revolusionêre Oorlog in 1783.  Hy was van mening dat 'oormatige demokrasie' sosiale verval veroorsaak en veral gepla is deur wette wat papier wettig maak geld en diplomatieke immuniteit teen ambassadeurs uit ander lande ontken.  Hy was ook diep bekommerd oor die onvermoë van die kongres om buitelandse beleid bekwaam te voer, Amerikaanse handel te beskerm en die vestiging van die lande tussen die Appalachianberge en die Mississippirivier te bevorder.  Soos Madison geskryf het, "het 'n krisis aangebreek om te besluit of die Amerikaanse eksperiment 'n seën vir die wêreld sou wees, of om die hoop wat die republikeinse saak geïnspireer het vir ewig op te blaas."  Hy het hom toegewy aan 'n intense studie van die regte en politieke teorie, en is sterk beïnvloed deur tekste uit die Verligting wat Jefferson uit Frankryk gestuur het.  Hy het veral gesoek na werke oor die internasionale reg en die grondwette van 'antieke en moderne konfederasies', soos die Nederlandse Republiek, die Switserse Konfederasie en die Achaean League.  Hy het geglo dat die Verenigde State op grond van sy grootte kan verbeter op die republikeinse eksperimente in die verlede, met soveel verskillende belange wat teen mekaar meeding, dat Madison die misbruik van die meerderheidsregering sou beperk.  Boonop het navigasieregte na die Mississippirivier Madison baie besorg. Hy verwerp 'n voorstel van John Jay dat die Verenigde State vir vyf en twintig jaar aanspraak maak op die rivier, en sy begeerte om die voorstel te beveg speel 'n belangrike rol in die motivering van Madison om in 1787 terug te keer na die kongres. 
Madison het gehelp om die Mount Vernon -konferensie in 1785 te reël, wat geskille oor navigasieregte op die Potomacrivier besleg het en ook 'n model was vir toekomstige interstaatlike konferensies.  By die Annapolis -konvensie van 1786 het hy saam met Alexander Hamilton en ander afgevaardigdes 'n ander konvensie opgeroep om te oorweeg om die artikels te wysig.  Nadat Madison die verkiesing vir 'n ander termyn in die kongres gewen het, het Madison gehelp om die ander kongreslede te oortuig om die Philadelphia -konvensie te magtig om wysigings voor te stel.  Alhoewel baie lede van die kongres versigtig was vir die veranderinge wat die konvensie sou meebring, was byna almal dit eens dat die bestaande regering 'n soort hervorming nodig het.  Madison het verseker dat George Washington, wat in die hele land gewild was, en Robert Morris, wat invloedryk was in die kritieke deelstaat Pennsylvania, beide Madison se plan om 'n nuwe grondwet te implementeer, in die algemeen ondersteun.  Die uitbreek van Shays 'Rebellion in 1786 versterk die noodsaaklikheid van grondwetlike hervorming in die oë van Washington en ander Amerikaanse leiers.  
Voordat 'n kworum by die Philadelphia -konvensie op 25 Mei 1787 bereik is,  werk Madison saam met ander lede van die Virginia -afvaardiging, veral Edmund Randolph en George Mason, om die Virginia -plan op te stel en voor te lê.  Die Virginia -plan was 'n uiteensetting van 'n nuwe federale grondwet, waarin drie regeringsafdelings (wetgewend, uitvoerend en geregtelik), 'n tweekamer -kongres (bestaande uit die senaat van die Verenigde State en die Huis van Verteenwoordigers), verdeel deur bevolking, en 'n federale Raad van Hersiening wat die reg het om veto te maak teen wette wat deur die Kongres aangeneem is. Met inagneming van die sentralisering van mag wat deur Madison in die vooruitsig gestel is, het die Virginia -plan die Amerikaanse senaat die bevoegdheid gegee om enige wet wat deur staatsregerings aangeneem is, om te sit.  Die Virginia -plan het die struktuur van die uitvoerende gesag nie eksplisiet uiteengesit nie, maar Madison was self 'n voorstander van 'n enkele uitvoerende gesag.  Baie afgevaardigdes was verbaas toe hulle verneem dat die plan die opheffing van die artikels en die opstel van 'n nuwe grondwet vereis om deur spesiale konvensies in elke staat bekragtig te word eerder as deur die staatswetgewers. Nietemin, met die instemming van prominente deelnemers soos Washington en Benjamin Franklin, het die afgevaardigdes 'n geheime sitting ingegaan om 'n nuwe grondwet te oorweeg. 
Alhoewel die Virginia -plan eerder 'n uiteensetting was as 'n konsep van 'n moontlike grondwet, en hoewel dit tydens die debat ingrypend verander is, het die gebruik daarvan by die byeenkoms daartoe gelei dat baie Madison die 'Vader van die Grondwet' genoem het.  Madison het meer as tweehonderd keer tydens die byeenkoms gepraat, en sy mede -afgevaardigdes het hom hoog geag. Afgevaardigde William Pierce het geskryf dat "hy by die bestuur van elke groot vraag blykbaar die leiding geneem het in die konvensie.  Madison was van mening dat die grondwet wat deur die konvensie gevorm is "vir ewig die lot van die republikeinse regering" oor die hele wêreld sou beslis, en hy het groot aantekeninge gehou om as historiese verslag van die konvensie te dien. 
By die opstel van die Virginia -plan het Madison probeer om 'n regeringstelsel te ontwikkel wat die opkoms van die faksies voldoende verhinder het om te glo dat 'n konstitusionele republiek die geskikste sou wees om dit te doen. Madison se definisie van faksie was soortgelyk aan dié van die Skotse Verligtingsfilosoof David Hume. Madison het geleer uit Hume se definisie van 'n faksie toe sy die gevare beskryf wat hulle vir die Amerikaanse Republiek inhou.  In Federalist 10 beskryf Madison 'n faksie as '' 'n aantal burgers. Wat verenig word deur 'n gemeenskaplike impuls van passie of belangstelling, nadelig vir die regte van ander burgers, of permanente en totale belang van die gemeenskap ' Madison het die Skotse ekonoom Adam Smith verdere invloed getrek, wat geglo het dat elke beskaafde samelewing ontwikkel het tot ekonomiese faksies gebaseer op die verskillende belange van individue.  Madison het gedurende sy hele skrywe verwys na die Rykdom van nasies by verskeie kere, terwyl hy hom beywer vir 'n vrye stelsel van handel tussen die state wat volgens hom voordelig vir die samelewing sou wees. 
Madison het gehoop dat 'n koalisie van suidelike state en bevolkte noordelike state die goedkeuring van 'n grondwet sal verseker wat grootliks soortgelyk is aan dié wat in die Virginia -plan voorgestel word. Afgevaardigdes van klein state het egter suksesvol aangevoer vir meer mag vir staatsregerings en het die New Jersey -plan as 'n alternatief aangebied. In reaksie hierop stel Roger Sherman die Connecticut Compromise voor, wat probeer om die belange van klein en groot state te balanseer. Tydens die byeenkoms is Madison's Council of Revision uit die stryd getrek, elke staat het gelyke verteenwoordiging in die senaat, en die staatswetgewers, eerder as die Huis van Verteenwoordigers, het die mag gekry om lede van die senaat te kies. Madison het sy mede -afgevaardigdes oortuig om die Grondwet te laat bekragtig deur konvensies te bekragtig eerder as staatswetgewers, wat hy wantrou. Hy het ook gehelp om te verseker dat die president van die Verenigde State federale wette kan veto en onafhanklik van die kongres deur die kieskollege verkies sou word. Teen die einde van die konvensie het Madison geglo dat die nuwe grondwet nie genoeg mag aan die federale regering verleen in vergelyking met die staatsregerings nie, maar hy beskou die dokument nog steeds as 'n verbetering op die Statute van die Konfederasie. 
Die uiteindelike vraag voor die konvensie, sê Wood, was nie hoe om 'n regering te ontwerp nie, maar of die state soewerein moet bly, of soewereiniteit aan die nasionale regering oorgedra moet word, of die grondwet iewers tussenin moet skik.  Die meeste afgevaardigdes by die Philadelphia -konvensie wou die federale regering bemagtig om inkomste in te samel en eiendomsreg te beskerm.  Diegene wat, net soos Madison, gedink het dat demokrasie in die staatswetgewers buitensporig en onvoldoende 'onbelangrik' was, wou dat soewereiniteit aan die nasionale regering oorgedra word, terwyl diegene wat nie gedink het dat dit 'n probleem was nie, die model van die Konfederasie wou behou . Selfs baie afgevaardigdes wat die doel van Madison om die sentrale regering te versterk gedeel het, het sterk gereageer teen die uiterste verandering aan die status quo in die Virginia -plan voorgestel. Alhoewel Madison die meeste van sy gevegte verloor het oor hoe om die Virginia -plan te wysig, het hy die debat in toenemende mate van 'n posisie van suiwer staatsoewereiniteit verskuif. Aangesien die meeste meningsverskille oor wat in die grondwet ingesluit moet word, uiteindelik geskille was oor die soewereiniteitsbalans tussen die state en die nasionale regering, was Madison se invloed van kritieke belang. Wood merk op dat Madison se uiteindelike bydrae nie was in die ontwerp van 'n spesifieke grondwetlike raamwerk nie, maar in die verskuiwing van die debat na 'n kompromie van 'gedeelde soewereiniteit' tussen die nasionale en staatsregerings.  
Die federalistiese referate en bekragtigingsdebatte
Nadat die Philadelphia -konvensie in September 1787 geëindig het, het Madison sy mede -kongreslede oortuig om neutraal te bly in die bekragtigingsdebat en elke staat toe te laat om oor die Grondwet te stem.  Regdeur die Verenigde State het teenstanders van die Grondwet, bekend as Anti-Federaliste, 'n openbare veldtog teen bekragtiging begin. In reaksie hierop begin Alexander Hamilton en John Jay 'n reeks koerantartikels wat pro-bekragtig is, in New York publiseer.  Nadat Jay die projek verlaat het, het Hamilton vir Madison, wat in New York was op kongresonderneming, genader om 'n paar opstelle te skryf.  Altesaam het Hamilton, Madison en Jay die 85 opstelle geskryf van wat bekend geword het Die federalistiese referate in die bestek van ses maande, met Madison wat 29 van die opstelle geskryf het. Die Federalist Papers het die nuwe Grondwet suksesvol verdedig en aangevoer dat dit onder die mense van New York bekragtig moet word. Die artikels is ook in boekvorm gepubliseer en het 'n virtuele debatboek geword vir die ondersteuners van die Grondwet in die bekragtigingskonvensies. Die historikus Clinton Rossiter gebel Die federalistiese referate "die belangrikste werk in die politieke wetenskap wat ooit in die Verenigde State geskryf is of waarskynlik ooit geskryf sal word".  Federalis nr. 10, Madison se eerste bydrae tot Die federalistiese referate, het in die 20ste eeu hoog aangeslaan vir sy voorstander van verteenwoordigende demokrasie.  In Federalist 10 beskryf Madison die gevare wat faksies inhou en voer aan dat die negatiewe gevolge daarvan beperk kan word deur die vorming van 'n groot republiek. Madison verklaar dat die groot aantal faksies wat in groot republieke ontstaan, die gevolge van ander suksesvol sal verdof.  In Federalist nr. 51 verduidelik Madison hoe die skeiding van magte tussen drie takke van die federale regering, sowel as tussen staatsregerings en die federale regering, 'n stelsel van kontrole en saldo ingestel het wat verseker het dat geen enkele instelling sou word nie te kragtig. 
Terwyl Madison en Hamilton aanhou skryf het Die federalistiese referate, Pennsylvania, Massachusetts en verskeie kleiner state het gestem om die Grondwet te bekragtig.  Nadat hy sy laaste bydraes tot Die federalistiese referate, Madison teruggekeer na Virginia.  Aanvanklik wou Madison nie verkiesbaar wees vir die Virginia Ratifying Convention nie, maar hy is deur die sterkte van die Anti-Federaliste oortuig om dit te doen.  Virginiërs is in drie hoofkampe verdeel: Washington en Madison het die faksie gelei ten gunste van die bekragtiging van die Grondwet, Edmund Randolph en George Mason was aan die hoof van 'n faksie wat bekragtiging wou hê, maar ook wysigings aan die Grondwet gesoek het, en Patrick Henry was die meeste prominente lid van die faksie gekant teen die bekragtiging van die Grondwet.  Toe die Virginia Ratifying Convention op 2 Junie 1788 begin, is die Grondwet deur agt van die vereiste nege state bekragtig. New York, die tweede grootste staat en 'n bastion van anti-federalisme, sal dit waarskynlik nie sonder Virginia bekragtig nie, en Virginia se uitsluiting van die nuwe regering sal George Washington diskwalifiseer om die eerste president te wees. 
Aan die begin van die byeenkoms het Madison geweet dat die meeste afgevaardigdes reeds besluit het hoe om te stem, en hy het sy pogings toegespits op die steun van die relatief klein aantal onbesliste afgevaardigdes.  Sy lang korrespondensie met Edmund Randolph het op die byeenkoms vrugte afgewerp toe Randolph aangekondig het dat hy onvoorwaardelike bekragtiging van die Grondwet sal ondersteun, met wysigings wat na ratifikasie voorgestel sal word.  Alhoewel Henry verskeie oortuigende toesprake gelewer het wat teen bekragtiging argumenteer, kon Madison se kundigheid oor die onderwerp waarvoor hy lank aangevoer het, met rasionele argumente reageer op Henry se emosionele beroepe.  In sy laaste toespraak by die bekragtigingskonvensie het Madison sy mede -afgevaardigdes gesmeek om die Grondwet te bekragtig soos dit geskryf is, met die argument dat dit nie sou lei tot die ineenstorting van die hele bekragtigingspoging nie, aangesien elke staat gunstig sou soek wysigings.  Op 25 Junie 1788 het die konvensie met 89–79 gestem om die Grondwet te bekragtig, wat dit die tiende staat maak om dit te doen.  New York bekragtig die grondwet die volgende maand, en Washington wen die land se eerste presidentsverkiesing.
Nadat Virginia die grondwet bekragtig het, keer Madison terug na New York om sy pligte in die kongres van die Konfederasie te hervat. Op versoek van Washington het Madison 'n setel in die Amerikaanse senaat gesoek, maar die staatswetgewer verkies in plaas daarvan twee anti-federalistiese bondgenote van Patrick Henry.  Omdat Madison baie bekommerd was oor sy eie politieke loopbaan en oor die moontlikheid dat Henry en sy bondgenote 'n tweede grondwetlike byeenkoms sou reël, het hy vir die Amerikaanse Huis van Verteenwoordigers gehardloop. Op bevel van Henry het die wetgewer in Virginia kongresgebiede geskep wat bedoel was om Madison 'n setel te weier, en Henry het 'n sterk uitdager in die persoon van James Monroe gewerf. In 'n moeilike wedloop teen Monroe het Madison belowe om 'n reeks grondwetlike wysigings te ondersteun om individuele vryhede te beskerm.  In 'n ope brief het Madison geskryf dat, hoewel hy daarteen gekant was dat veranderinge aan die Grondwet voor ratifikasie vereis word, hy nou van mening was dat "wysigings, indien dit met behoorlike moderering en op 'n behoorlike wyse nagestreef word, die dubbele doel kan dien van bevrediging van die gemoed van goedbedoelde teenstanders en die verskaffing van ekstra wagte ten gunste van vryheid. "  Madison se belofte het vrugte afgewerp, soos in Virginia se 5de distriksverkiesing, het hy 'n setel in die kongres gekry met 57 persent van die stemme. 
Madison het 'n belangrike adviseur geword van president Washington, wat Madison beskou het as die persoon wat die grondwet die beste verstaan.  Madison het Washington gehelp om sy eerste inhuldigingstoespraak te skryf, en het ook die amptelike reaksie van die Huis op Washington se toespraak voorberei. Hy het 'n belangrike rol gespeel in die oprigting en bemanning van die drie kabinetsdepartemente, en sy invloed het Thomas Jefferson gehelp om die eerste minister van buitelandse sake te word.  Aan die begin van die 1ste Kongres het hy 'n tariefrekening ingebring soortgelyk aan die een waarvoor hy ingevolge die artikels van die Konfederasie voorgestaan ​​het,  en die Kongres het 'n federale tarief vir invoer deur die tarief van 1789 ingestel. [86 ] Die volgende jaar het die minister van finansies, Alexander Hamilton, 'n ambisieuse ekonomiese program ingestel wat die federale aanvaarding van staatskuld en die finansiering van die skuld vereis deur die uitreiking van federale effekte. Hamilton se plan het Noord -spekulante bevoordeel en was nadelig vir state soos Virginia wat reeds die grootste deel van hul skuld afbetaal het, en Madison was een van die belangrikste teenstanders van die plan op die kongres.  Na langdurige wetgewende dooiepunt het Madison, Jefferson en Hamilton ingestem tot die kompromie van 1790, wat voorsiening gemaak het vir die aanneming van Hamilton se veronderstellingsplan deur middel van die Funding Act van 1790. In ruil daarvoor het die Kongres die Koshuiswet goedgekeur, wat die federale hoofstad van Washington, DC aan die Potomacrivier. 
Tydens die eerste kongres het Madison die voortou geneem om aan te dring op die aanvaarding van verskeie grondwetlike wysigings wat die Amerikaanse Handves van Regte sou vorm.  Sy primêre doelwitte was om sy veldtogbelofte van 1789 na te kom en die beroep van 'n tweede grondwetlike konvensie te voorkom, maar hy het ook gehoop om individuele vryhede te beskerm teen die optrede van die federale regering en staatswetgewers. Hy het geglo dat die opsomming van spesifieke regte die regte in die openbare gedagtes sal vaslê en regters sal aanmoedig om dit te beskerm.  Na die bestudering van meer as tweehonderd wysigings wat by die staat se bekragtigingskonvensies voorgestel is,  stel Madison die Handves van Regte op 8 Junie 1789 in. Sy wysigings bevat talle beperkings op die federale regering en beskerm o.a. , godsdiensvryheid, spraakvryheid en die reg op vreedsame vergadering.  Terwyl die meeste van sy voorgestelde wysigings uit die bekragtigende konvensies gekom het, was Madison grootliks verantwoordelik vir voorstelle om die persvryheid te waarborg, eiendom te beskerm teen beslaglegging deur die regering en jurieverhore te verseker.  Hy het ook 'n wysiging voorgestel om te voorkom dat state 'gelyke gewetensregte, of persvryheid, of die verhoor deur die jurie in strafsake' 'verkort. 
Madison se Handves van Regte het min teenstand gehad, want hy het grootliks gekoöpteer vir die anti-federalistiese doelwit om die Grondwet te wysig, maar het vermy om wysigings voor te stel wat ondersteuners van die Grondwet sou vervreem.  Madison se voorgestelde wysigings is grootliks deur die Huis van Verteenwoordigers aanvaar, maar die Senaat het verskeie veranderings aangebring.  Madison se voorstel om dele van die Handves van Regte op die state toe te pas, is uitgeskakel, net soos sy laaste voorgestelde verandering in die aanhef van die Grondwet.  Madison was teleurgesteld dat die Handves van Regte nie beskerming teen optrede deur staatsregerings bevat nie, [d] maar die verloop van die dokument het sommige kritici van die oorspronklike grondwet versag en Madison se steun in Virginia verskerp.  Van die twaalf wysigings wat die Kongres formeel aan die state voorgestel het, is tien wysigings op 15 Desember 1791 bekragtig as byvoegings tot die Grondwet, wat bekend staan ​​as die Handves van Regte.  [e]
Die stigting van die Demokraties-Republikeinse Party
Na 1790 het die Washington -administrasie tussen twee hooffaksies gepolariseer. Een faksie, onder leiding van Jefferson en Madison, verteenwoordig in die breë suidelike belange en soek noue betrekkinge met Frankryk. Die ander faksie, onder leiding van sekretaris van die tesourie, Alexander Hamilton, verteenwoordig in die breë die finansiële belange van die noorde en bevoordeel noue betrekkinge met Brittanje.  In 1791 het Hamilton 'n plan ingestel wat die oprigting van 'n nasionale bank vereis om lenings aan opkomende bedrywe te bied en toesig te hou oor die geldvoorraad.  Madison en die Demokraties-Republikeinse Party het teruggeveg teen Hamilton se poging om die mag van die federale regering uit te brei ten koste van die staat deur die stigting van 'n nasionale bank teë te staan. Madison het sy invloed in die Demokraties-Republikeinse Party gebruik en aangevoer dat die bemagtiging van finansiële belang 'n gevaarlike bedreiging vir die republikeinse deugde van die nuutgestigte Verenigde State was. Madison het aangevoer dat die Kongres ingevolge die Grondwet nie die mag gehad het om so 'n instelling te stig nie.  Ondanks die teenkanting van Madison het die Kongres 'n wetsontwerp aangeneem om die Eerste Bank van die Verenigde State na 'n tydperk van oorweging te stig, Washington onderteken die bankwetsontwerp in Februarie 1791.  Terwyl Hamilton sy ekonomiese program in werking stel en Washington voortgaan om as president groot aansien geniet, het Madison toenemend bekommerd geraak dat Hamilton die federale republiek sou probeer afskaf ten gunste van 'n gesentraliseerde monargie. 
Toe Hamilton sy Verslag oor vervaardigings, wat 'n beroep op federale optrede gedoen het om die ontwikkeling van 'n gediversifiseerde ekonomie te stimuleer, het Madison Hamilton se voorstel weer uitgedaag op grondwetlike gronde. Hy het probeer om die openbare mening te mobiliseer deur 'n politieke party te stig wat gebaseer is op die opposisie van Hamilton se beleid.  Saam met Jefferson het Madison Philip Freneau gehelp om die Nasionale koerant, 'n koerant in Philadelphia wat Hamilton se voorstelle aangeval het.  In 'n opstel gepubliseer in die Nasionale koerant in September 1792 skryf Madison dat die land in twee faksies verdeel het: sy eie faksie, wat glo in 'die leerstelling dat die mensdom in staat is om hulself te regeer', en Hamilton se faksie, wat na bewering die oprigting van aristokratiese monargie wou hê en bevooroordeeld was. die rykes.  Diegene wat gekant was teen Hamilton se ekonomiese beleid, waaronder baie voormalige anti-federaliste, het saamgesmelt tot die Demokraties-Republikeinse Party, [f] terwyl diegene wat die beleid van die administrasie ondersteun het, saamgesmelt het tot die Federalistiese Party.  In die Amerikaanse presidentsverkiesing in 1792 ondersteun albei die groot partye Washington se suksesvolle bod vir herverkiesing, maar die Demokratiese Republikeine wou die vise-president John Adams onttrek. Omdat die grondwet se reëls Jefferson in wese verhinder het om Adams uit te daag, [g] ondersteun die party die goewerneur van New York, George Clinton vir die vise-presidentskap, maar Adams het herverkiesing gewen met 'n gemaklike kiesstemmarge. 
Met Jefferson uit sy amp ná 1793, word Madison die de facto leier van die Demokraties-Republikeinse Party.  Toe Brittanje en Frankryk in 1793 oorlog voer, is die VSA in die middel gevang.  Terwyl die verskille tussen die Demokraties-Republikeine en die Federaliste voorheen op ekonomiese aangeleenthede gesentreer was, het buitelandse beleid 'n al hoe belangriker aangeleentheid geword namate Madison en Jefferson Frankryk bevoordeel en Hamilton Brittanje.  Oorlog met Brittanje het in 1794 dreigend geword nadat die Britte honderde Amerikaanse skepe in beslag geneem het wat met Franse kolonies handel gedryf het. Madison het geglo dat 'n handelsoorlog met Brittanje waarskynlik sou slaag en dat Amerikaners hul onafhanklikheid ten volle kon laat geld. Die Britse Wes -Indiese Eilande, meen Madison, kon nie sonder Amerikaanse voedsel lewe nie, maar Amerikaners kon maklik sonder Britse vervaardigings klaarkom.  Washington het 'n handelsoorlog vermy en in plaas daarvan vriendelike handelsbetrekkinge met Brittanje beveilig deur die Jay-verdrag van 1794.  Madison en sy Demokraties-Republikeinse bondgenote was woedend oor die verdrag wat een Demokraties-Republikein geskryf het dat die verdrag 'elke noodsaaklike offer opoffer' belangstelling en neerbuig die eer van ons land ".  Madison se sterk opposisie teen die verdrag het gelei tot 'n permanente breuk met Washington, wat 'n lang vriendskap beëindig het. 
Washington het verkies om uit te tree nadat hy twee termyne uitgedien het, en voor die presidentsverkiesing van 1796 het Madison gehelp om Jefferson te oortuig om vir die presidentskap te kies.  Ten spyte van Madison se pogings, verslaan die federalistiese kandidaat John Adams Jefferson en neem 'n geringe meerderheid van die verkiesingsstemme.  Onder die reëls van die destydse kieskollege, word Jefferson ondervoorsitter omdat hy eindig met die tweede meeste kiesstemme.  Madison het intussen geweier om herverkiesing te vra, en hy keer terug na sy huis in Montpelier.  Op advies van Jefferson het president Adams dit oorweeg om Madison aan te stel in 'n Amerikaanse afvaardiging wat aangekla is van die beëindiging van die Franse aanvalle op Amerikaanse skeepvaart, maar Adams se kabinetslede was sterk gekant teen die idee. Na 'n diplomatieke voorval tussen Frankryk en die Verenigde State, bekend as die XYZ-saak, het die twee lande 'n swart oorlogsoorlog gehad wat bekend staan ​​as die kwasi-oorlog. 
Alhoewel hy uit sy amp was, was Madison 'n prominente Demokratiese-Republikeinse leier in teenstelling met die Adams-administrasie.  Tydens die kwasi-oorlog het die federaliste 'n staande weermag geskep en die Alien and Sedition Acts goedgekeur, wat gerig was op Franse vlugtelinge wat betrokke was by Amerikaanse politiek en teen Republikeinse redakteurs.  Madison en Jefferson was van mening dat die federaliste die oorlog gebruik om die skending van grondwetlike regte te regverdig, en hulle het Adams toenemend as 'n monargis beskou.  Beide Madison en Jefferson as leiers van die Demokraties-Republikeinse party het die oortuiging uitgespreek dat daar nie tydens 'n oorlogstyd inbreuk gemaak kan word op natuurlike regte nie. Madison het geglo dat die Alien and Sedition -dade 'n gevaarlike presedent vorm, wat die regering die mag gee om in die naam van nasionale veiligheid verby die natuurlike regte van sy mense te kyk.  In reaksie op die Alien and Sedition Acts het Jefferson die Kentucky Resolutions geskryf, waarin aangevoer word dat die state die bevoegdheid het om die federale wet te vernietig op die grondslag dat die Grondwet 'n kompak onder die state is. Madison het hierdie siening van 'n kompak onder die state verwerp, en sy Virginia -resolusies het state in plaas daarvan aangespoor om op onregverdige federale wette te reageer deur middel van tussenposisies, 'n proses waarin 'n staatswetgewer 'n wet as ongrondwetlik verklaar het, maar nie stappe gedoen het om die handhawing daarvan aktief te voorkom nie. . Jefferson se leerstelling van nietigheid is wyd verwerp, en die voorval het die Demokraties-Republikeinse Party skade berokken, aangesien die aandag verskuif is na die Wet op vreemdeling en sedisie na die ongewilde leerstelling van nietigheid. 
In 1799, nadat Patrick Henry aangekondig het dat hy as lid van die Federalist Party sou terugkeer na die politiek, het Madison die verkiesing tot die Virginia -wetgewer gewen. Terselfdertyd het hy en Jefferson beplan vir Jefferson se veldtog tydens die presidentsverkiesing van 1800.  Madison het die verslag van 1800 uitgereik wat die Wet op vreemdeling en sedisie as ongrondwetlik aangeval het, maar die teorie van nietigheid van Jefferson verontagsaam. In die verslag van 1800 is die kongres beperk tot die wetgewing oor sy opgesomde bevoegdhede, en dat straf vir sedisie die vryheid van spraak en persvryheid skend. Jefferson het die verslag aangeneem, en dit het die nie-amptelike Demokraties-Republikeinse platform geword vir die 1800-verkiesing.  Omdat die federaliste erg verdeeld was tussen ondersteuners van Hamilton en Adams, en met nuus dat die einde van die kwasi-oorlog die Verenigde State nie bereik het nie, het Jefferson en sy skynbare hardloopmaat, Aaron Burr, Adams verslaan. Omdat Jefferson en Burr gelyk was aan die verkiesingsstem, het die Federaal-beheerde Huis van Verteenwoordigers 'n voorwaardelike verkiesing gehou om tussen die twee kandidate te kies.  Nadat die Huis tientalle onomwonde stembriewe uitgevoer het, het Hamilton, wat Burr selfs meer geminag het as Jefferson, verskeie federalistiese kongreslede oortuig om blankes te stem, wat Jefferson die oorwinning gegee het. 
Op 15 September 1794 trou Madison met Dolley Payne Todd, 'n 26-jarige weduwee, voorheen die vrou van John Todd, 'n Quaker-boer wat tydens 'n geelkoors-epidemie in Philadelphia oorlede is.  Aaron Burr stel Madison aan haar voor op sy versoek nadat Dolley in dieselfde koshuis as Burr in Philadelphia gebly het. Na 'n gereëlde ontmoeting in die lente van 1794, het die twee vinnig romanties verloof geraak en voorberei op 'n troue die somer, maar Dolley het herhalende siektes opgedoen weens haar blootstelling aan geelkoors in Philadelphia. Uiteindelik reis hulle na Harewood, Virginia, vir hul troue. Slegs 'n paar nabye familielede het dit bygewoon, en dominee Alexander Balmain van Winchester het hulle as 'n huwelikspaar verklaar.  Madison het 'n sterk verhouding met sy vrou gehad, en sy het sy politieke vennoot geword.  Madison was 'n uiters skaam persoon wat diep op sy vrou, Dolley, staatgemaak het om hom te help om sosiale druk te hanteer wat met die politiek van die dag gepaard gegaan het.  Dolley het 'n bekende figuur geword in Washington, DC, en het uitgeblink tydens die aanbied van etes en ander belangrike politieke geleenthede.  Dolley het gehelp om die moderne beeld van die First Lady van die Verenigde State te vestig as 'n individu wat 'n rol speel in die sosiale aangeleenthede van die land.
Madison het nooit kinders gehad nie, maar hy het Dolley se een oorlewende seun, John Payne Todd (bekend as Payne), na die huwelik aangeneem.  Sommige van Madison se kollegas, soos Monroe en Burr, beweer dat Madison onvrugbaar is en dat sy gebrek aan nageslag sy gedagtes swaar maak, maar Madison het nooit gepraat van enige nood in hierdie verband nie. 
Gedurende sy lewe het Madison 'n noue verhouding met sy pa, James Madison Sr, wat in 1801 gesterf het, onderhou. Op 50 -jarige ouderdom het Madison die groot plantasie van Montpelier en ander besittings geërf, waaronder sy pa se talle slawe.  Hy het drie broers, Francis, Ambrose en William, en drie susters, Nelly, Sarah en Frances, wat tot volwassenheid geleef het. Ambrose het gehelp om Montpelier vir sy pa en ouer broer te bestuur tot met sy dood in 1793. 
Ondanks die gebrek aan buitelandse beleidservaring, is Madison deur Jefferson as minister van buitelandse sake aangestel.  Saam met sekretaris van die tesourie, Albert Gallatin, het Madison een van die twee groot invloede in die kabinet van Jefferson geword.  Aangesien die opkoms van Napoleon in Frankryk die demokraties-republikeinse entoesiasme vir die Franse saak afgemaak het, soek Madison 'n neutrale posisie in die voortgesette koalisie-oorloë tussen Frankryk en Brittanje.  Binnelands het die Jefferson-administrasie en die Demokraties-Republikeinse kongres baie federale beleide teruggedra wat die Kongres vinnig die Wet op vreemdelinge en sedisie herroep, interne belasting afgeskaf en die grootte van die weermag en vloot verminder het.  Gallatin het Jefferson egter oortuig om die Eerste Bank van die Verenigde State te behou.  Alhoewel die federaliste vinnig op nasionale vlak verdwyn, het hoofregter John Marshall verseker dat die federalistiese ideologie 'n belangrike teenwoordigheid in die regbank behou. In die geval van Marbury v. Madison, Het Marshall terselfdertyd beslis dat Madison onregverdig geweier het om federale kommissies te lewer aan individue wat deur president Adams in federale posisies aangestel is, maar wat nog nie die amp aangeneem het nie, maar dat die Hooggeregshof nie jurisdiksie oor die saak gehad het nie. Die belangrikste is dat Marshall se mening die beginsel van geregtelike hersiening bepaal het. 
Teen die tyd dat Jefferson sy amp aangeneem het, het Amerikaners tot in die weste tot by die Mississippirivier gevestig, hoewel groot sakke Amerikaanse grond leeg gebly het of slegs deur inheemse Amerikaners bewoon was. Jefferson was van mening dat die westelike uitbreiding 'n belangrike rol gespeel het in die bevordering van sy visie op 'n republiek van jongboere, en hy hoop om die Spaanse grondgebied Louisiana, wes van die Mississippirivier, te bekom.  Vroeg in die presidentskap van Jefferson het die administrasie verneem dat Spanje van plan was om die Louisiana -gebied terug te trek na Frankryk, wat die vrees vir Franse inbreuk op Amerikaanse gebied verhoog.  In 1802 stuur Jefferson en Madison James Monroe na Frankryk om te onderhandel oor die aankoop van New Orleans, wat die toegang tot die Mississippirivier beheer en dus uiters belangrik was vir die boere van die Amerikaanse grens. In plaas van om slegs New Orleans te verkoop, het die regering van Napoleon, wat reeds opgehou het met die planne om 'n nuwe Franse ryk in Amerika te vestig, aangebied om die hele gebied Louisiana te verkoop. Ondanks die gebrek aan uitdruklike toestemming van Jefferson, het Monroe en ambassadeur Robert R. Livingston onderhandel oor die Louisiana -aankoop, waarin Frankryk meer as 2,100,000 vierkante kilometer grond verkoop het in ruil vir $ 15 miljoen. 
Ondanks die tydsensitiewe aard van onderhandelinge met die Franse, was Jefferson besorg oor die grondwetlikheid van die Louisiana-aankoop, en het hy privaat gepraat oor die instelling van 'n grondwetlike wysiging wat die kongres uitdruklik magtig om nuwe gebiede te verkry. Madison het Jefferson oortuig om die wysiging nie voor te stel nie, en die administrasie het uiteindelik die Louisiana -aankoop ingedien sonder 'n gepaardgaande grondwetlike wysiging.  Anders as Jefferson, was Madison nie ernstig bekommerd oor die grondwetlikheid van die Louisiana -aankoop nie. Hy het geglo dat die omstandighede nie 'n streng interpretasie van die Grondwet regverdig nie, omdat die uitbreiding in die beste belang van die land was.  Die Senaat bekragtig vinnig die verdrag wat die aankoop bepaal, en die Huis het met ewe veel onwettigheid wetgewing goedgekeur.  Die Jefferson -administrasie het aangevoer dat die aankoop die Spaanse grondgebied van Wes -Florida ingesluit het, maar Frankryk en Spanje was albei van mening dat Wes -Florida nie by die aankoop ingesluit was nie. Monroe het probeer om duidelike titel aan Wes -Florida en Oos -Florida uit Spanje te koop, maar die Spanjaarde, woedend oor Jefferson se aansprake op Wes -Florida, het geweier om te onderhandel. 
Vroeg in sy ampstermyn kon Jefferson hartlike betrekkinge met Frankryk en Brittanje handhaaf, maar die betrekkinge met Brittanje versleg na 1805.  Die Britte beëindig hul beleid van verdraagsaamheid teenoor Amerikaanse skeepvaart en begin beslag lê op Amerikaanse goedere wat op pad is na Franse hawens.  Hulle het ook indruk gemaak op Amerikaanse matrose, waarvan sommige oorspronklik van die Britse vloot afvallig was, en sommige van hulle nog nooit Britse onderdane was nie.  In reaksie op die aanvalle het die Kongres die Wet op nie-invoer goedgekeur, wat baie, maar nie alle, Britse invoere beperk het.  Die spanning met Brittanje het toegeneem as gevolg van die Chesapeake -Leopard -aangeleentheid, 'n vlootkonfrontasie in Junie 1807 tussen Amerikaanse en Britse vlootmagte, terwyl die Franse ook Amerikaanse skeepvaart begin aanval het.  Madison was van mening dat ekonomiese druk die Britte kan dwing om aanvalle op Amerikaanse skeepvaart te beëindig, en hy en Jefferson het die kongres oortuig om die Embargo Act van 1807 te aanvaar, wat alle uitvoer na buitelandse lande heeltemal verbied het.  Die embargo was ondoeltreffend, ongewild en moeilik om af te dwing, veral in New England.  In Maart 1809 vervang die kongres die embargo met die Wet op nie-omgang, wat handel met ander lande as Brittanje en Frankryk moontlik maak. 
Presidensiële verkiesing van 1808
Spekulasie oor Madison se moontlike opvolging van Jefferson het vroeg in Jefferson se eerste termyn begin. Madison se status in die party is beskadig deur sy verbintenis met die embargo, wat in die hele land en veral in die noordooste ongewild was.  Aangesien die federaliste na 1800 ineengestort het as 'n nasionale party, kom die grootste opposisie teen Madison se kandidatuur van ander lede van die Demokraties-Republikeinse Party.  Madison het die teiken geword van aanvalle deur kongreslid John Randolph, 'n leier van 'n faksie van die party wat bekend staan ​​as die tertium quids.  Randolph het James Monroe gewerf, wat verraai gevoel het deur die administrasie se verwerping van die voorgestelde Monroe -Pinkney -verdrag met Brittanje, om Madison uit te daag vir die leierskap van die party.  Baie Noordelikes het intussen gehoop dat vise -president George Clinton Madison as Jefferson se opvolger kan ontneem.  Ten spyte van hierdie opposisie, het Madison sy party se presidensiële benoeming op die kongres van Januarie 1808 gewen wat koukus benoem het.  Die Federalist Party het weinig krag byeengebring buite New England, en Madison het maklik die federalistiese kandidaat Charles Cotesworth Pinckney verslaan.  Op 'n hoogte van slegs 163 cm, en nooit meer as 45 kg nie, het Madison die kleinste president geword. 
Neem kantoor en kabinet
Op 4 Maart 1809 het Madison die eed afgelê en is hy as president van die Verenigde State ingehuldig. Anders as Jefferson, wat politieke eenheid en steun geniet het, het Madison politieke teenkanting ondergaan van sy mededinger en vriend, James Monroe, en van vise -president George Clinton. Boonop het die Federalistiese Party weer opgeduik weens opposisie teen die embargo. Madison se kabinet was baie swak. 
Madison het onmiddellik gekant gekant teen sy beplande benoeming van minister van finansies, Albert Gallatin, as minister van buitelandse sake. Madison het verkies om nie die kongres vir die benoeming te beveg nie, maar het Gallatin in die ministerie van finansies gehou.  Omdat Gallatin se benoeming deur die senaat afgeneem het, het Madison besluit dat Robert Smith, die broer van Maryland -senator Samuel Smith, as minister van buitelandse sake sou wees.  Vir die volgende twee jaar het Madison die grootste deel van die werk as minister van buitelandse sake gedoen weens Smith se onbevoegdheid. Na 'n bittere partytwis het Madison Smith uiteindelik in April 1811 deur Monroe vervang.  
Die oorblywende lede van die kabinet van Madison is gekies met die oog op nasionale belang en politieke harmonie, en was grotendeels onmerkbaar of onbevoeg.  Met 'n kabinet vol mense wat hy nie vertrou nie, het Madison selde kabinetsvergaderings belê, maar het hy gereeld met Gallatin alleen geraadpleeg.  Vroeg in sy presidentskap wou Madison Jefferson se beleid oor lae belasting en vermindering van die nasionale skuld voortsit.  In 1811 het die kongres toegelaat dat die handves van die Eerste Bank van die Verenigde State verval nadat Madison geweier het om 'n sterk standpunt oor die kwessie in te neem. 
Voorspel tot oorlog
Die kongres het die embargo herroep kort voordat Madison president geword het, maar probleme met die Britte en Franse het voortgeduur.  Madison het besluit oor 'n nuwe strategie wat daarop gemik is om die Britte en Franse teen mekaar te stel, en bied aan om handel te dryf met watter land ook al hul aanvalle op Amerikaanse skeepvaart sou beëindig. Die omvang het amper geslaag, maar onderhandelinge met die Britte het in die middel van 1809 ineengestort.  Napoleon het probeer om die Amerikaners en Britte te verdeel, en het aangebied om die Franse aanvalle op Amerikaanse skeepvaart te beëindig, solank die Verenigde State lande wat nie dieselfde handelsbeperkings beëindig nie, straf.  Madison aanvaar Napoleon se voorstel in die hoop dat dit die Britte sal oortuig om uiteindelik hul beleid van kommersiële oorlogvoering te beëindig, maar die Britte weier om hul beleid te verander, en die Franse het hul belofte verloën en die Amerikaanse skeepvaart aangeval. 
Omdat sanksies en ander beleid misluk het, het Madison vasgestel dat oorlog met Brittanje die enigste oorblywende opsie is.  Baie Amerikaners het 'n 'tweede oorlog van onafhanklikheid' gevra om eer en statuur aan die nuwe nasie te herstel, en 'n woedende publiek het 'n 'war hawk' kongres verkies, gelei deur Henry Clay en John C. Calhoun.  Met Brittanje te midde van die Napoleontiese oorloë, het baie Amerikaners, insluitend Madison, geglo dat die Verenigde State maklik Kanada kon verower, op watter stadium die VSA Kanada kon gebruik as 'n onderhandelingsskyfie vir alle ander geskille of bloot beheer oor Dit.  Op 1 Junie 1812 vra Madison die kongres om 'n oorlogsverklaring, waarin verklaar word dat die Verenigde State nie langer Brittanje se "staat van oorlog teen die Verenigde State" kan duld nie. Die oorlogsverklaring is langs deursnee- en partylyne deurgegee, met teenkanting teen die verklaring van federaliste en sommige Demokratiese-Republikeine in die noordooste.  In die jare voor die oorlog het Jefferson en Madison die omvang van die weermag verminder en die land verlaat met 'n militêre mag wat meestal bestaan ​​uit swak opgeleide militia -lede.  Madison het die kongres gevra om die land vinnig "in 'n wapenrusting en 'n houding wat deur die krisis vereis word, te plaas", en beveel spesifiek die uitbreiding van die weermag en vloot aan. 
Madison en sy raadgewers het aanvanklik geglo dat die oorlog 'n vinnige Amerikaanse oorwinning sou wees, terwyl die Britte besig was om in die Napoleontiese oorloë te veg.   Madison het 'n inval in Kanada by Detroit beveel, wat daarop gemik was om Britse beheer rondom Fort Niagara in die VSA te verslaan en die Britse toevoerlyne uit Montreal te vernietig. Hierdie aksies sal hefboom wees vir Britse toegewings op die Atlantiese see.  Madison het geglo dat staatsmilisies na die vlag sou saamtrek en Kanada sou binneval, maar die goewerneurs in die noordooste het nie saamgewerk nie, en die milisies het óf uit die oorlog gesit óf geweier om hul onderskeie state te verlaat.  ​​As gevolg hiervan het Madison se eerste Kanadese veldtog geëindig in 'n treurige mislukking. Op 16 Augustus het generaal -majoor William Hull oorgegee aan Britse en inheemse Amerikaanse magte in Detroit.  Op 13 Oktober is 'n aparte Amerikaanse mag in Queenton Heights verslaan.   Kommandant -generaal Henry Dearborn, belemmer deur muitende New England -infanterie, trek terug na die winterkwartier naby Albany, nadat hy nie die kwesbare Britse toevoerlyne van Montreal kon vernietig nie. 
By gebrek aan voldoende inkomste om die oorlog te finansier, moes die Madison-administrasie staatmaak op lenings met hoë rente deur bankiers in New York en Philadelphia.  In die presidentsverkiesing van 1812, wat tydens die vroeë stadiums van die oorlog van 1812 gehou is, staan ​​Madison voor 'n uitdaging van DeWitt Clinton, wat 'n koalisie van federaliste en ontevrede Demokrate-Republikeine gelei het. Clinton het die grootste deel van die noordooste gewen, maar Madison het die verkiesing gewen deur die suide en die weste te vee en die belangrikste deelstaat Pennsylvania te wen. 
Na die rampspoedige begin van die oorlog van 1812, aanvaar Madison die uitnodiging van Rusland om die oorlog te arbitreer, en stuur hy 'n afvaardiging onder leiding van Gallatin en John Quincy Adams na Europa om 'n vredesverdrag te beding.  Terwyl Madison gewerk het om die oorlog te beëindig, het die VSA 'n paar indrukwekkende vloot suksesse beleef, wat die Amerikaanse moreel 'n hupstoot gegee het deur die USS Grondwet, en ander oorlogskepe.   Met 'n oorwinning in die Slag van Lake Erie het die VSA die aanbod en versterking van Britse militêre magte in die westelike teater van die oorlog lamgelê.  In die nasleep van die Slag van Lake Erie verslaan generaal William Henry Harrison die magte van die Britte en van Tecumseh se Konfederasie tydens die Slag van die Teems. Die dood van Tecumseh in die geveg was die permanente einde van gewapende inheemse Amerikaanse verset in die ou noordweste.  In Maart 1814 breek generaal Andrew Jackson die weerstand van die Britse geallieerde Muscogee in die ou suidweste met sy oorwinning in die Slag van Horseshoe Bend.  Ondanks die suksesse, het die Britte voortgegaan om Amerikaanse pogings om Kanada binne te val, af te weer, en 'n Britse mag het Fort Niagara verower en die Amerikaanse stad Buffalo laat in 1813 verbrand. 
Die Britte het ooreengekom om vredesonderhandelinge vroeg in 1814 in die stad Gent te begin, maar terselfdertyd het hulle soldate na Noord -Amerika verskuif na die nederlaag van Napoleon in die Slag van Parys.  Onder generaal George Izard en generaal Jacob Brown het die VSA middel 1814 weer 'n inval in Kanada geloods. Ondanks 'n Amerikaanse oorwinning in die Slag van Chippawa, het die inval weer gestop. 
Wat die saak nog erger maak, het Madison nie daarin geslaag om sy nuwe oorlogssekretaris John Armstrong byeen te bring om Washington DC te versterk nie, terwyl Madison bevel gegee het om 'n dreigende Britse inval, 'n "onervare en onbekwame" brig. Generaal William Winder.  In Augustus 1814 het die Britte 'n groot mag van die Chesapeakebaai af geland en Winder se leër tydens die Slag van Bladensburg geloods.  Die Madisons het tydens die nasleep van die geveg ontsnap van gevangenskap, te perd na Virginia gevlug, maar die Britte het Washington en ander geboue verbrand.   Die verkoolde oorblyfsels van die hoofstad deur die Britte was 'n vernederende nederlaag vir Madison en Amerika.  Die Britse weermag het daarna na Baltimore getrek, maar die VSA het die Britse aanval in die Slag van Baltimore afgeweer, en die Britse leër het in September uit die Chesapeake -streek vertrek.  Dieselfde maand het Amerikaanse magte 'n Britse inval uit Kanada afgeweer met 'n oorwinning in die Slag van Plattsburgh.  Die Britse publiek het teen die oorlog in Noord -Amerika begin draai, en Britse leiers het begin soek na 'n vinnige uittrede uit die konflik. 
In Januarie 1815 verslaan 'n Amerikaanse mag onder generaal Jackson die Britte in die Slag van New Orleans.  Net meer as 'n maand later het Madison verneem dat sy onderhandelaars die Verdrag van Gent bereik het en die oorlog beëindig het sonder groot toegewings aan weerskante. Madison het die Verdrag van Gent vinnig na die Senaat gestuur, en die Senaat bekragtig die verdrag op 16 Februarie 1815.  Vir die meeste Amerikaners was die vinnige opeenvolging van gebeure aan die einde van die oorlog, insluitend die verbranding van die hoofstad, die Slag van New Orleans, en die Verdrag van Gent, het gelyk asof Amerikaanse dapperheid in New Orleans die Britte gedwing het om oor te gee. Hierdie siening, hoewel dit onakkuraat was, het sterk bygedra tot 'n gevoel van naoorlogse euforie wat Madison se reputasie as president versterk het.  Die nederlaag van Napoleon tydens die Slag van Waterloo in Junie 1815 bring 'n finale einde van die Napoleontiese oorloë, wat die gevaar van aanvalle op Amerikaanse skeepvaart deur Britse en Franse magte beëindig. 
In die naoorlogse periode van Madison se tweede termyn het die oorgang na die "era van goeie gevoelens" plaasgevind, aangesien die federaliste opgehou het om as 'n effektiewe opposisieparty op te tree.  Gedurende die oorlog het afgevaardigdes uit die state New England die Hartford -konvensie gehou, waar die afgevaardigdes verskeie wysigings aan die Grondwet gevra het.  Alhoewel die Hartford -konvensie nie uitdruklik 'n beroep op die afstigting van New England vereis het nie,  het die Hartford -konvensie 'n politieke meulsteen geword rondom die Federalistiese party, terwyl Amerikaners vier wat hulle as 'n suksesvolle 'tweede oorlog van onafhanklikheid' van Brittanje beskou het.  Madison het die agteruitgang van die federaliste versnel deur verskeie programme aan te neem wat hy voorheen gekant het, en die ideologiese verdeeldheid tussen die twee groot partye verswak. 
Met die erkenning van die probleme met die finansiering van die oorlog en die noodsaaklikheid van 'n instelling om die geldeenheid te reguleer, het Madison voorgestel dat 'n nasionale bank hervestig word. Hy het ook 'n beroep gedoen op verhoogde besteding aan die weermag en die vloot, 'n tarief wat ontwerp is om Amerikaanse goedere teen buitelandse mededinging te beskerm, en 'n grondwetlike wysiging wat die federale regering magtig om die bou van interne verbeterings soos paaie en kanale te befonds. Sy inisiatiewe is teëgestaan ​​deur streng konstruksioniste soos John Randolph, wat gesê het dat Madison se voorstelle 'buite Hamiltons Alexander Hamilton' is.  In reaksie op Madison se voorstelle, het die 14de kongres tot op daardie stadium in die geskiedenis een van die mees produktiewe wetgewende rekords opgestel.  Die Kongres het die Tweede Bank van die Verenigde State 'n vyf-en-twintig jaar lange handves toegestaan ​​ en die tarief van 1816 goedgekeur, wat hoë invoerbelasting bepaal vir alle goedere wat buite die Verenigde State vervaardig is.  Madison het federale uitgawes aan die Cumberlandweg goedgekeur, wat 'n skakel na die westelike lande van die land gelewer het,  maar in sy laaste daad voordat hy sy amp verlaat het, het hy verdere federale uitgawes aan interne verbeterings geblokkeer deur die bonus van 1817 te veto. By die aflegging van die veto het Madison aangevoer dat die algemene welsynsklousule nie in die algemeen federale uitgawes aan interne verbeterings goedkeur nie. 
Inheemse Amerikaanse beleid
Toe hy president geword het, het Madison gesê dat die federale regering se plig was om inheemse Amerikaners te bekeer deur die 'deelname aan die verbeterings waarvan die menslike verstand en maniere vatbaar is in 'n beskaafde staat'.  Op 30 September 1809, 'n bietjie meer as ses maande in sy eerste termyn, stem Madison in tot die Verdrag van Fort Wayne, onderhandel deur en onderteken deur die goewerneur van Indiana Territory, William Henry Harrison. Die verdrag begin met 'James Madison, president van die Verenigde State', op die eerste sin van die eerste paragraaf.  Die Amerikaanse Indiese stamme is $ 5,200 vergoed ($ 109,121.79 vir die jaar 2020) in goedere en $ 500 en $ 250 jaarlikse subsidies aan die verskillende stamme, vir 3 miljoen hektaar grond.  Die verdrag het Tecumseh, leier van Shawnee, kwaad gemaak, wat gesê het: "Verkoop 'n land! Waarom verkoop jy nie die lug, die wolke en die groot see, sowel as die aarde nie?"  Harrison het geantwoord dat die Miami -stam die eienaar van die grond was en dit kon verkoop aan wie hulle wou. 
Net soos Jefferson, het Madison 'n paternalistiese houding teenoor Amerikaanse Indiane, wat die mans aangemoedig het om op te hou jag en boere te word.  Madison het geglo dat die aanneming van landbou in Europese styl die inheemse Amerikaners sal help om die waardes van Brits-VSA te assimileer. beskawing. Terwyl pioniers en setlaars weswaarts na groot gebiede van die gebiede Cherokee, Choctaw, Creek en Chickasaw verhuis het, het Madison die Amerikaanse weermag beveel om inheemse lande te beskerm teen indringing deur setlaars, tot ergernis van sy militêre bevelvoerder Andrew Jackson, wat wou hê dat Madison Indiërs sou ignoreer pleidooie om die inval van hul lande te stop.  Spanning het ontstaan ​​tussen die Verenigde State en Tecumseh oor die 1809 -Verdrag van Fort Wayne, wat uiteindelik gelei het tot Tecumseh se alliansie met die Britte en die Slag van Tippecanoe, op 7 November 1811, in die Noordwestelike Gebied.   Tecumseh is verslaan en Indiërs is uit hul stamlande gedryf, heeltemal vervang deur blanke setlaars.  
Benewens die Slag van die Teems en die Slag van Horseshoe Bend, het ander Amerikaanse Indiese gevegte plaasgevind, waaronder die Peoria -oorlog en die Creek -oorlog. Die Creek -oorlog, wat deur generaal Jackson gevestig is, het op 9 Augustus 1814 20 miljoen hektaar grond bygevoeg aan die Verenigde State, in Georgia en Alabama, 
Persoonlik het Madison nie geglo dat Amerikaanse Indiane beskaaf kan word nie. Madison het geglo dat inheemse Amerikaners moontlik nie bereid was om 'die oorgang van die jagter, of selfs die veewagterstaat, na die landbou te maak nie'.  Madison was bang dat die inheemse Amerikaners 'n te groot invloed het op die setlaars met wie hulle in wisselwerking was, wat volgens hom 'onweerstaanbaar aangetrokke was deur die volledige vryheid, die vryheid van bande, verpligtinge, pligte, die afwesigheid van sorg en angs wat kenmerkend is' die woeste staat ". In Maart 1816 pleit Madison se oorlogsekretaris, William Crawford, vir die regering om ondertroue tussen inheemse Amerikaners en blankes aan te moedig as 'n manier om eersgenoemde te assimileer. Dit het openbare woede veroorsaak en anti-inheemse dwaasheid onder wit Amerikaners vererger, soos blyk uit vyandige briewe wat aan Madison gestuur is, wat in die openbaar stilgebly het oor die kwessie. 
In 1810 ondersoek die Huis kommandant -generaal James Wilkinson vir wangedrag oor sy bande met Spanje.  Wilkinson was 'n besit van die Jefferson-administrasie. In 1806 is aan Jefferson gesê Wilkinson was onder 'n finansiële houer by Spanje. Daar was ook gerugte dat Wilkinson bande met Spanje sou hê tydens die administrasie van Washington en Adams. Jefferson het Wilkinson in 1807 uit sy pos as goewerneur van die Louisiana -gebied verwyder weens sy bande met die Burr -sameswering.  Die huisondersoek van 1810 was nie 'n formele verslag nie, maar dokumente wat Wilkinson inkrimineer, is aan Madison gegee. Wilkinson se militêre versoek om 'n krygsraad is deur Madison geweier. Wilkinson het toe 14 beamptes gevra om namens hom in Washington te getuig, maar Madison het in wese geweier om Wilkinson van wangedrag vry te spreek. 
Later in 1810 het die Huis die openbare rekord van Wilkinson ondersoek en hom aangekla van 'n hoë slagoffersyfer onder soldate. Wilkinson is weer skoongemaak. In 1811 het Madison egter 'n formele krygsraad van Wilkinson geloods, wat hom uit aktiewe diens geskors het. Die militêre hof het in Desember 1811 Wilkinson van wangedrag bevry. Madison het die vryspraak van Wilkinson goedgekeur en hom in aktiewe diens teruggekeer.  Nadat Wilkinson tydens die oorlog van 1812 'n bevel misluk het, het Madison hom van sy bevel ontslaan weens onbevoegdheid.Madison behou egter Wilkinson in die weermag, maar vervang hom met Henry Dearborn as bevelvoerder. Eers in 1815, toe Wilkinson in die hof gedaag en weer vrygespreek is, het Madison hom uiteindelik uit die weermag verwyder.  Historiese bewyse wat in die 20ste eeu gelewer is, het bewys dat Wilkinson onder die loon van Spanje is. 
In die presidentsverkiesing van 1816 het Madison en Jefferson albei die kandidatuur van die minister van buitelandse sake, James Monroe, bevoordeel. Met die steun van Madison en Jefferson, verslaan Monroe die minister van Oorlog William H. Crawford in die party se kongres wat die koukus benoem. Terwyl die Federalistiese Party as 'n nasionale party steeds in duie stort, verslaan Monroe maklik die federalistiese kandidaat Rufus King in die verkiesing van 1816.  Madison verlaat die amp as 'n gewilde president, voormalige president Adams het geskryf dat Madison "meer glorie verwerf het en meer vakbond gestig het as wat al sy drie voorgangers, Washington, Adams en Jefferson, saamgestel het". 
Toe Madison in 1817 die amp verlaat op 65 -jarige ouderdom, tree hy terug na Montpelier, sy tabakplantasie in Orange County, Virginia, nie ver van Jefferson's Monticello nie. Soos met Washington sowel as Jefferson, het Madison die president as 'n armer man verlaat as toe hy verkies is. Sy plantasie het 'n bestendige finansiële ineenstorting ondervind weens die volgehoue ​​prysdalings in tabak en ook as gevolg van die wanbestuur van sy stiefseun. 
Met sy uittrede het Madison af en toe betrokke geraak by openbare aangeleenthede, en het Andrew Jackson en ander presidente adviseer.  Hy bly buite die openbare debat oor die Missouri -kompromie, hoewel hy privaat kla oor die opposisie van die Noorde teen die verlenging van slawerny.  Madison het in die presidentsverkiesing van 1824 'n warm verhouding met al vier die belangrikste kandidate gehad, maar het net soos Jefferson grotendeels uit die wedloop gebly.  Tydens Jackson se presidentskap het Madison die Nullification -beweging in die openbaar ontken en aangevoer dat geen staat die reg het om af te skei nie. 
Madison het Jefferson gehelp om die Universiteit van Virginia te stig, hoewel die universiteit hoofsaaklik Jefferson se inisiatief was.  In 1826, na die dood van Jefferson, is Madison aangestel as die tweede rektor van die universiteit. Hy behou die posisie as universiteitskanselier vir tien jaar tot sy dood in 1836.
In 1829, op 78 -jarige ouderdom, is Madison gekies as verteenwoordiger van die konstitusionele konvensie van Virginia vir die hersiening van die grondwet van die Gemenebest. Dit was sy laaste verskyning as staatsman. Die kwessie van die grootste belang by hierdie byeenkoms was verdeling. Die westelike distrikte van Virginia het gekla dat hulle onderverteenwoordig is omdat die staatsgrondwet stemdistrikte per land verdeel het. Die groter bevolking in die Piemonte en westelike dele van die staat is nie proporsioneel verteenwoordig deur afgevaardigdes in die wetgewer nie. Westerse hervormers wou ook stemreg uitoefen op alle blanke mans, in plaas van die heersende vereiste vir eiendomsreg. Madison het tevergeefs probeer om 'n kompromie aan te gaan. Uiteindelik is kiesregte uitgebrei na huurders sowel as grondeienaars, maar die oostelike planters het geweier om die bevolkingstoekenning aan te neem. Hulle het slawe wat as eiendom aangehou word, by die bevolkingsgetal gevoeg om 'n permanente meerderheid in beide huise van die wetgewer te behou, met die argument dat daar 'n balans moet wees tussen bevolking en eiendom wat verteenwoordig word. Madison was teleurgesteld oor die mislukking van Virginians om die kwessie billiker op te los. 
In sy latere jare het Madison baie besorg geraak oor sy historiese nalatenskap. Hy het briewe en ander dokumente in sy besit gewysig, dae en datums verander, woorde en sinne bygevoeg en verwyder en karakters verander. Teen die tyd dat hy sy laat sewentigs bereik het, het hierdie 'reguit' byna 'n obsessie geword. As voorbeeld het hy 'n brief aan Jefferson geredigeer waarin Lafayette gekritiseer word - Madison het nie net oorspronklike gedeeltes uitgeteken nie, maar selfs ook Jefferson se handskrif vervals.  Historikus Drew R. McCoy skryf dat, "Gedurende die laaste ses jaar van sy lewe, te midde van 'n see van persoonlike [finansiële] probleme wat dreig om hom te verswelg. Soms het geestelike ontsteltenis ontstaan ​​tydens fisiese ineenstorting. Vir die beter deel van 'n jaar in 1831 en 1832 was hy bedlêend, indien nie stilgemaak nie. Letterlik siek van angs het hy begin wanhoop oor sy vermoë om hom deur sy medeburgers verstaan ​​te maak. " 
Madison se gesondheid het stadig agteruitgegaan. Hy sterf op 28 Junie 1836, op 85 -jarige ouderdom, aan kongestiewe hartversaking in Montpelier.  Volgens 'n algemene verslag van sy laaste oomblikke het hy sy ontbyt gekry, wat hy probeer eet het, maar hy kon nie sluk nie. . Sy gunsteling niggie, wat by hom bly sit het, vra hom: "Wat is die saak, oom James?" Madison sterf onmiddellik nadat hy geantwoord het: 'Niks meer as 'n verandering van verstand, my skat. " Hy word begrawe in die familiebegraafplaas in Montpelier.  Hy was een van die laaste prominente lede van die Revolusionêre Oorlog -generasie wat gesterf het.  Sy testament het beduidende bedrae aan die American Colonization Society oorgelaat. , Princeton, en die Universiteit van Virginia, sowel as $ 30 000 aan sy vrou, Dolley. Met 'n kleiner bedrag as wat Madison bedoel het, het Dolley finansiële probleme ondervind tot haar eie dood in 1849. 
Tydens sy eerste kongresperiode in die 1780's het Madison ten gunste van die wysiging van die Statute besluit om voorsiening te maak vir 'n sterker sentrale regering.  In die 1790's lei hy die opposisie teen Hamilton se sentraliserende beleid en die Wet op vreemdeling en sedisie.  Volgens Chernow was Madison se steun aan die Virginia- en Kentucky -resolusies in die 1790's ''n asemrowende evolusie vir 'n man wat by die konstitusionele konvensie gepleit het dat die federale regering 'n veto moet hê oor staatswette'.  Die historikus Gordon S. Wood sê dat Lance Banning, soos in sy Heilige Vuur van Vryheid (1995), is die "enigste hedendaagse geleerde wat beweer het dat Madison nie in die 1790's van mening verander het nie".  Gedurende en na die oorlog van 1812 het Madison verskeie beleide ondersteun wat hy in die 1790's teëgestaan ​​het, waaronder die nasionale bank, 'n sterk vloot en direkte belasting. 
Wood merk op dat baie historici sukkel om Madison te verstaan, maar Wood kyk na hom in die terme van Madison se eie tyd - as 'n nasionalis, maar met 'n ander opvatting van nasionalisme as dié van die federaliste.  Gary Rosen en Banning gebruik ander benaderings om die konsekwentheid van Madison voor te stel.   
Hoewel hy as 'n Anglikaan gedoop is en deur Presbiteriaanse geestelikes opgevoed is, was die jong Madison  'n ywerige leser van Engelse deist -traktate.  As volwassene het Madison min aandag gegee aan godsdienstige aangeleenthede. Hoewel die meeste historici min aanduidings gevind het van sy godsdienstige neigings nadat hy die universiteit verlaat het, dui sommige geleerdes aan dat hy op deïsme neig.   Ander beweer dat Madison Christelike beginsels aanvaar het en sy lewensbeskouing met 'n Christelike wêreldbeskouing gevorm het. 
Ongeag sy eie godsdienstige oortuigings, het Madison in godsdiensvryheid geglo, en hy pleit vir die afskaffing van die Anglikaanse kerk in Virginia gedurende die laat 1770's en 1780's.  Hy het ook gekant teen die aanstelling van kapelane vir die kongres en die gewapende magte, met die argument dat die aanstellings godsdienstige uitsluiting sowel as politieke disharmonie veroorsaak.  In 1819 het Madison gesê: "Die getal, die bedryf en die moraliteit van die priesterskap en die toegewydheid van die mense is duidelik toeneem deur die totale skeiding van die Kerk van die Staat." 
Madison het grootgeword op 'n plantasie wat van slawe -arbeid gebruik gemaak het, en hy beskou die instelling as 'n noodsaaklike deel van die suidelike ekonomie, hoewel hy ontsteld was oor die onstabiliteit van 'n samelewing wat afhanklik was van 'n groot slawerny.  By die Philadelphia -konvensie was Madison 'n voorstander van 'n onmiddellike einde aan die invoer van slawe, hoewel die finale dokument die kongres belet het om tot 1808 met die internasionale slawehandel in te meng, , terwyl die binnelandse handel in slawe uitdruklik deur die grondwet toegelaat is .  Hy het ook voorgestel dat die verdeling in die Amerikaanse Huis van Verteenwoordigers toegedeel word volgens die som van elke staat se vrye bevolking en slawebevolking, wat uiteindelik tot die aanneming van die drie-vyfde-kompromie sal lei.  Madison ondersteun die uitbreiding van slawerny na die Weste tydens die Missouri -krisis van 1819–1821.  Madison was van mening dat dit onwaarskynlik is dat voormalige slawe suksesvol in die suidelike samelewing sou kon integreer, en in die laat 1780's het hy belanggestel in die idee dat Afro-Amerikaners kolonies in Afrika stig.  Madison was president van die American Colonization Society, wat die nedersetting Liberië vir voormalige slawe gestig het. 
Madison kon hom nie van die instelling van huishoudelike slawerny skei nie. Alhoewel Madison 'n Republikeinse regeringsvorm voorgestaan ​​het, het hy geglo dat slawerny veroorsaak het dat die Suide aristokraties geword het. Madison het geglo dat slawe menslike eiendom is, terwyl hy slawerny intellektueel gekant was.  Saam met sy koloniseringsplan vir swartes, het Madison geglo dat slawerny natuurlik met westerse uitbreiding sou versprei. Madison se politieke sienings het iewers tussen John C. Calhoun se afskeid van die skeiding en Daniel Webster se konsolidasie van nasionalisme beland. Madison se "legatees", waaronder Edward Coles, Nicolas P. Trist en William Cabell Rives, het Madison se gematigde opvattings oor slawerny tot in die 1840's en 1850's bevorder, maar hul veldtog het misluk as gevolg van seksionalisme, ekonomiese en afskaffingskragte.  Madison kon nooit sy voorspraak vir die Republikeinse regering en sy lewenslange vertroue in die slawestelsel versoen nie. 
In 1790 het Madison 'n opsiener beveel om slawe te behandel met "alle menslikheid en vriendelikheid in ooreenstemming met hul nodige onderdanigheid en werk". Besoekers het opgemerk dat slawe goed gehuisves en gevoed is. Volgens Paul Jennings, een van Madison se jonger slawe, het Madison nooit sy humeur verloor of sy slawe laat slaan nie, en verkies om te berispe.  Een slaaf, Billey, het tydens die Amerikaanse rewolusie probeer om uit Madison te ontsnap, maar is gevang. In plaas daarvan om hom te bevry of terug te keer na Virginia, verkoop Madison Billey in Philadelphia, onder 'n geleidelike emansipasiewet wat in Pennsylvania aangeneem is. Billey verdien gou sy vryheid en werk vir 'n Philadelphia -handelaar. Billey is egter verdrink op 'n reis na New Orleans.  Madison het nooit uiterlik die siening uitgespreek dat swartes minderwaardig was nie, maar hy was geneig om oopkop te wees oor die kwessie van ras. 
Teen 1801 was die slawe -bevolking van Madison by Montpelier effens meer as 100. Gedurende die 1820's en 1830's was Madison verplig om grond en slawe te verkoop, veroorsaak deur skuld. In 1836, ten tyde van Madison se dood, het Madison 36 belasbare slawe besit.  Die konserwatisme van Madison het geheers as gevolg van finansies, terwyl hy nie gedurende sy leeftyd of in sy testament enige van sy slawe kon bevry nie.   By die dood van Madison het hy sy oorblywende slawe aan sy vrou Dolley oorgelaat en haar slegs gevra om haar slawe met hul toestemming te verkoop. Dolley het egter baie van haar slawe sonder hul toestemming verkoop. Die oorblywende slawe, na Dolley se dood, is aan haar seun, Payne Todd, gegee wat hulle na sy dood bevry het. Todd het egter skuld gehad, en waarskynlik is slegs 'n paar slawe eintlik bevry. 
Madison was klein van gestalte, het helderblou oë, 'n sterk houding en was bekend as humoristies by klein byeenkomste. Madison het aan ernstige siektes, senuweeagtigheid gely en was dikwels uitgeput ná periodes van spanning. Madison was dikwels bang vir die ergste en was 'n hypochondriac. Madison het egter 'n goeie gesondheid gehad, terwyl hy 'n lang lewe geleef het, sonder die algemene siektes van sy tyd. 
USS JAMES MADISON (SSBN 627) dra die naam van ons land se vierde president en vader van die Grondwet.
Die skip se kiel is op 5 Maart 1962 gelê by die Newport News Shipbuilding and Dry Dock Company, Newport News, Virginia. Op 15 Maart 1963 is die skip gelanseer en geborg deur mevrou A.S. "Mike" Monroney, vrou van die beroemde senator in Oklahoma.
Op 28 April 1964 het die kernreaktor aanvanklik kritiek gelewer en 'n toenemende tempo het gelei tot proewe in Junie en Julie, "die doeltreffendste van nog ooit uitgevoer op 'n duikboot by Newport News", soos in 'n brief van die toesighouer van Skeepsbou.
Die ingebruikneming het plaasgevind tydens 'n kleurvolle seremonie op 28 Julie 1964. Ons geliefde borg, mevrou Monroney, wat ons skip 16 maande tevore gelanseer het, was teenwoordig om haar wense vir voortgesette sukses en veiligheid uit te spreek.
Daar is 'n vraag dat die onderstaande stellings akkuraat is. Hulle is uit die Welcome Aboard -pakkie uit 1982 geneem. Die twee spanne, Blue en Gold, het daarna 'Shakedown' -operasies op hul beurt op see uitgevoer. Hierdie tydperke het 'n hoogtepunt bereik deur heeltemal suksesvolle bekendstellings van die A3 Polaris -missiel deur elke bemanning.
Die Nuwejaar van 1965 het die JAMES MADISON onderweg na Charleston, Suid -Carolina, gevind om 16 kerngewapende missiele op te laai en te kontroleer, wat elkeen tot 2500 myl van die skip af teiken.
Die skip seil vir haar eerste patrollie op 17 Januarie 1965. Op 3 Februarie 1969, nadat sy sewentien suksesvolle patrollies uit Rota, Spanje en Charleston, Suid -Carolina voltooi het, het MADISON die skeepswerf by Electric Boat Division, General Dynamics Corporation in Groton, Connecticut binnegegaan vir opknapping. en omskakeling na 'n Poseidon -raketvermoë. As hoofskip vir die Poseidon -omskakeling, is sy omvattend aangepas om ons land se mees gevorderde strategiese wapensisteem te dra. Die omskakeling is op 28 Junie 1970 voltooi en die skip het op 4 Julie 1970 vertrek om die Poseidon -wapensisteem te evalueer.
Op 4 Augustus 1970 het MADISON 'n Poseidon -missiel suksesvol gelanseer, en daarmee was die begin van 'n nuwe era in strategiese afskrikking. Die Poseidon -wapenstelsel word nou onder die wêreld se oseane ontplooi om wag te hou vir ons land se vryheid.
Op 6 November 1974 voltooi MADISON die eerste Verlengde Herstelperiode (ERP) en op 2 November 1977 voltooi die tweede Uitgebreide Herstelperiode (ERP-II). Hierdie verkorte weergawes van groot opknapping van die skeepswerf het met tussenposes van drie jaar plaasgevind en was bedoel om die tyd tussen groot opknappingswerfte van vyf tot tien jaar te verleng. Terselfdertyd het die ERP -program MADISON in 'n uitstekende operasionele toestand gehou, sodat 'n groter aantal patrollies gedurende die skip se leeftyd voltooi kon word.
Op 3 Augustus 1979 het MADISON die Newport News Shipbuilding and Dry Dock Company ingeskryf vir opknapping, brandstofaanvulling en rugsak na die Trident Missile-stelsel nadat hy twee en dertig agtereenvolgende patrollies voltooi het.
Op 12 Februarie 1982 het MADISON die opknapping en die uitrusting voltooi en het sy operasies vertrek om die Trident-I-wapensisteem te evalueer.
Betroubaarheid, akkuraatheid, onopgemerkte mobiliteit en onmiddellike gereedheid - dit is die sleutelwoorde wat Fleet Ballistic Missile Submarines en spanne in hul voortgesette rol kenmerk.
Bogenoemde inligting is nou verouderd. Spesifieke inligting wat dit kan opdateer, sal waardeer word.
Hierdie rekening is verskaf deur Glenn Keiffer, FTB 3 (SS) (DV) PO3.
Nou oor die geskiedenis van die Dolly. Die Blou bemanning het die enigste A3 -missiel in September of vroeg in Oktober 1964 afgevuur. Ek was op die Trolley Key en was op die blou bemanning. Daar was 'n paar goue bemanningslede aan boord, maar die boot was onder bevel van kaptein Joe Skoog, bevelvoerder van die blou bemanning. Die goue bemanning het die boot aan die Kaap oorgeneem en ons vlieg terug na Charleston, SC. ​​Toe hulle terugkeer, het ons die boot oorgeneem en Hy het die A3 -missiele gelaai en omstreeks 1 November op patrollie gegaan en die patrollie het 88 dae geduur, wat die boot omstreeks 17 Januarie 1965 na Rota sou terugbring.
Patrollie 5 was blou en ons was op Kersfees 1965 uit. Toe ons die patrollie voltooi het, het ek in Februarie 1966 na die Divers -skool gegaan. Patrollie 11 was 'n patrollie van blou bemanning en ons was Kersfees 1966 in die see en dan het ek 'n rukkie gebly en toe is in Maart 1967 na die Atule oorgeplaas.
FTB3 Keiffer was daar. Ek was nie. Dit sal waardeer word as 'n paar van die ander bemanningslede wat daar was, vorentoe tree en sy beskrywing van hierdie gebeure bevestig. Dankie!
Op 20 November 1992 is MADISON uit diens gestel.
Op 24 Oktober 1997 is MADISON op 'n rompouderdom van 33,3 jaar deur onderzee -herwinning weggedoen.
#8 James Madison was die vierde president van die Verenigde State
In die benoemings vir die presidentsverkiesing van 1808 het Madison te kampe gehad met strawwe mededinging van die voormalige ambassadeur James Monroe en vise -president George Clinton. Uiteindelik het die Demokraties-Republikeinse Party Madison as sy kandidaat vir president gekies en Clinton as sy kandidaat vir vise-president. In die Amerikaanse presidentsverkiesing van 1808 het James Madison die federalistiese kandidaat maklik verslaan Charles Cotesworth Pinckney. Hy het gewen 122 verkiesingsstemme vir Pinckney's 47 en 64,7% van die gewilde stemme. In die presidentsverkiesing van 1812 het Madison sy eie party verslaan DeWitt Clinton. Hy is herkies met 128 kiesers stemme teen Clinton se 89 stemme en 50,4 persent van die gewilde stemme vir sy teenstander en 47,6%. James Madison het gedien as die vierde president van die Verenigde State van 4 Maart 1809 tot 4 Maart 1817.
Ek kon nie anders as om die bokse sneesdoekies raak te sien toe ons die vertoonlokaal in James Madison se Montpelier binnegaan nie. Aan die einde van die film het ek die behoefte verstaan. Alhoewel dit eintlik nie trane in my oë gebring het nie, het die verhaal van Ellen en die verslaafde gemeenskap waarin sy op Montpelier gewoon het, my hart getref. Dit het my laat lus om meer te leer.
Die Nasie se hoofstad
Een van die beste voordele van die lewe aan die ooskus, en ietwat naby Washington, DC, is die menigte historiese gebeure wat alles plaasgevind het binne 'n paar uur se ry van die land se hoofstad af. Ons is vasbeslote om soveel van hulle as moontlik te besoek. Dit is 'n moeilike optrede, maar ons staan ​​die uitdaging aan.
Net drie uur lank buite Washington, DC, lê die voormalige huis van president James Madison en sy vrou, Dolley. Die plantasie, bekend as James Madison 's Montpelier, beslaan byna 3 000 hektaar en dateer uit James ' -oupa, Ambrose, in die vroeë 1700's.
James Madison 's Montpelier
Om 'n plantasie te besoek, is 'n raaisel vir die denkproses. Dit is 'n teenstrydigheid van die sintuie. Ons oë sien 'n pragtige uitgestrekte landgoed met 'n leefstyl wat die meeste onbekend was, omring deur versorgde tuine en goed versorgde landerye.Terwyl ons oë die skoonheid sien, sukkel ons gedagtes om die skoonheid te waardeer omdat hulle weet dat dit op die rug van die slawe is.
James Madison was 'n man voor sy tyd op baie maniere. Hy was 'n verligte denker en hoogs geleerd. Hy was die vader van die Grondwet en die Handves van Regte, en tog het hy 'n verslaafde gemeenskap besit. Dit is te maklik om slawerny te regverdig deur dit as die kulturele norme van die dag te verwyder, ens. Van die eerste 18 presidente het slegs vyf van hulle nie slawe besit nie. As die vyf dit agtergekom het, hoekom nie die res nie? Ekonomie.
Vyf van die eerste 18 presidente het nie slawe besit nie.
Die skynheiligheid van 'n president
Wat boeiend, en tog deeglik skynheilig is oor Madison, is dat hy oor slawerny geskryf het en hom daarteen uitgespreek het, maar hy het nooit sy verslaafde gemeenskap bevry nie. Ongeveer 300 slawe het geslagte lank op Montpelier gewoon en geswoeg, van die 1730's tot die 1840's. Selfs by sy dood het Madison nie sy slawe bevry nie. Die konsep op sigself is nog 'n denkbeeld. Is dit goed om die slawe te besit, solank ek hulle bevry as ek sterf?
Alhoewel alle mense vry gebore is, was slawerny die algemene lot van die menslike geslag. Onwetend – hulle is aan die slaap bedrieg – hulle is verras verdeeld – die juk is op hulle afgedwing. Maar wat is die les …? Die mense behoort verlig te word, wakker te word, verenig te wees, sodat hulle na die oprigting van 'n regering daaroor moet waak …. Daar word algemeen erken dat 'n goed onderrig volk alleen permanent vry kan wees. " James Madison
Met dit alles gesê, laat ek u vertel van ons ervaring met die besoek aan James Madison 's Montpelier. Eenvoudig gesê, dit was buitengewoon. Ek het altyd geglo dat ons die verlede moet verstaan ​​om deur hierdie lewe te kan gaan. Geskiedenis is nie vervelig nie, soos ek vir my leerlinge in die sesde klas gesê het: geskiedenis is die lewe. Geskiedenis is fassinerend. Om in die pad te loop van diegene wat voor ons gekom het, leen hom tot hoe ons vorentoe beweeg. Geskiedenis draai 'n draai. Soms leer ons daaruit, soms … nie soseer nie en ons is bestem om die ergste daarvan te herhaal.
Waar gaste van Montpelier vermaak is.
Ons dag het begin met 'n huisreis van 10:00. Laat ek 'n rukkie neem om 'n groot uitroep te gee aan Bob, ons dosent, wat op daardie dag sy 60ste huweliksherdenking gevier het deur sy kennis van die president en sy verslaafde gemeenskap te deel. Welgedaan Bob. Wat veral interessant is oor die huis, is natuurlik die geskiedenis. Middag het ons weer by Bob aangesluit vir 'n diepgaande bespreking/toer deur die verslaafde gemeenskap. Hy was 'n wandelende, aangename geskiedenisboek.
'N Gerestoureerde slaapkamer by Montpelier.
As mure kon praat
Dit is 'n lang storie, so ek bied 'n vinnige brokkie. Nadat Madison oorlede is, het hy die landgoed aan Dolley oorgelaat. Dolley het 'n seun uit haar eerste huwelik gehad wat meer as sy probleem gehad het, en Dolley het hom in beheer van die plantasie gelaat terwyl sy na Washington, DC, afgetree het. Payne (gepaste naam) het die plantasie in die skuld gedwing om Dolley te dwing om die grootste deel van die verslaafde gemeenskap te verkoop, en uiteindelik het sy Montpelier verkoop.
Die plantasie het tot 1901 deur 'n reeks eienaars gegaan, toe die du Pont -gesin die huis gekoop het. Dogter Marion het haar lewe in Montpelier geleef en die plantasie weer op 'n perdeplaas uitgevind. By haar dood is die plantasie oorgelaat aan National Trust for Historic Preservation.
Opgrawing en herstel van die oorspronklike kombuishuis.
Ek sê dit alles, want dit is belangrik om te weet dat die du Pont -gesin 26 kamers by die huis gevoeg het. Al die kamers is nou weg, met die uitsondering van een wat uitmekaar gehaal en herbou is in die besoekersentrum. Deur die pogings van die stigting en skenkings, het James Madison Montpelier 'n uitgebreide herstel deurgemaak en staan ​​dit nou soos dit was toe James en Dolley die plantasie besit het. Indrukwekkend.
'N Verslaafde gemeenskap
Wat net so indrukwekkend is, is dat die herstel van die plantasie die verhaal van die verslaafde gemeenskap insluit. Wat ons die meeste beïndruk het, is dat die uitstallings en die dokters nie wegskram van die lelike onderbuik van slawerny nie en hoe dit 'n invloed het op die lewens van nie net diegene wat op die plantasie geleef en geswoeg het nie, maar ook die impak op hul nageslag.
Gedink dit is een van die oorspronklike tabakvelde. Slaafkwartiere in die verte.
Die blote onderskeid tussen kleur
Ons het die blote onderskeid tussen kleur in die mees verligte tyd gesien, 'n grondslag vir die mees onderdrukkende heerskappy wat die mens ooit oor die mens uitgeoefen het. " James Madison
Een van die kragtigste uitstallings op die plantasie is The Mere Distinction of Color. In die kelders van die huis is daar gedetailleerde weergawes van die daaglikse lewe van die slawe en twee uitsonderlike video's. Een daarvan vertel die verhaal van Ellen (ek het die doeke met weefsels genoem) en een daarvan het 'n direkte verband met die kwessies van vandag.
Ek dink ons ​​probleem as Amerikaners is dat ons die geskiedenis eintlik haat, sodat ons nie regtig die kolletjies kan verbind nie. Wat ons liefhet, is nostalgie. Ons hou daarvan om dinge presies te onthou soos dit nie gebeur het nie. Die geskiedenis self is dikwels 'n beskuldiging. En mense? Ons haat dit om aangekla te word. " Regie Gibson
Montpelier en argeologie
Montpelier is ook 'n aktiewe florerende argeologiese terrein en 'n besoek aan die laboratorium moet nie misgeloop word nie! Die laboratoriumpersoneel verwelkom besoekers en hulle wil graag hul skatte en kennis van Montpelier deel.
'N Groot uitroep aan Ben, assistent -kurator, wat 'n paar van die Montpelier -skatte gedeel het.
'N Besoek aan James Madison 's Montpelier is die moeite werd. Dit is 'n lewendige geskiedenismuseum waar besoekers in die pad kan loop van diegene wat voor ons geloop het, terwyl hulle die ongelooflike skoonheid van die landgoed geniet en die lesse wat die geskiedenis leer, omhels.
Kyk die video: Best Of James. Bangla JukeBox Audio. Nagarbaul James. New Bangla Song James. James Hits Songs (November 2021).