Oorlog en vrede 1936-1937 - Inligting
Oorlog en vrede 1936-1937
Nasionale dag van vrede
Kommunisme is oorlog
Titel: Nasionale dag van vrede
Skrywer: CARLU Jean (1900 - 1997)
Stooring plek: CIRIP / Gesgon
Kontak kopiereg: © ADAGP, © CIRIP - Foto Alain GESGON - Alle regte voorbehou
© ADAGP, CIRIP - Foto Alain GESGON - Alle regte voorbehou
Die Populêre Front en die Spaanse burgeroorlog
Op 18 Julie 1936 het generaal Franco se putsch Spanje in 'n burgeroorlog, 'n prolegomena en beweegterrein gebring vir die komende oorlog. Populêre Front-organisasies verdeel. Moet alles gedoen word, insluitend oorlog, om te verhoed dat fascisme aan die grense heers of inteendeel, om ten alle koste vrede te red? Oorlog of vrede, in die hart van botsings, val propaganda binne.
Verteenwoordig vrede, verteenwoordig oorlog.
In die tussenoorlogse periode was die plakkaat een van die voorkeurwyses van hierdie propaganda. 'N Paar voorbeelde toon die grafiese doeltreffendheid daarvan.
Die twee plakkate wat eksplisiet vra vir vrede, is afkomstig van die Universal Peace Rally (op een daarvan genoem). Hierdie vereniging is aan die einde van 1935 in die kommunistiese beweging gestig, maar werf sy lede ver buite sy geledere deur te beweer dat hulle die beginsels van die Volkebond respekteer. Die eerste plakkaat is die werk van Jean Carlu, een van die belangrikste argitekte van die vernuwing van hierdie manier van grafiese uitdrukking in Frankryk vanaf 1925. Dit nooi die nasionale dag van vrede uit wat deur die RUP geïnisieer is. Hierdie dag word ondersteun deur die Ministerie van Nasionale Onderwys, op grond van die ongekende betrekkinge wat tussen die Volksfrontregering en die verenigings tot stand gekom het wat tot sy oorwinning bygedra het. Die tweede plakkaat is die werk van die Belgiese Wilchar. Gemaak vir Kersfees 1936, is dit 'n goeie illustrasie van die sinkretiese aard van die Populêre Front-kultuur. Die twee plakkate verteenwoordig die aardbol. Of dit nou in vrede is of bedreig word, hy verskyn ten minste in blou soos die hemele wat ons op Carlu se plakkaat sien (maar die kleur van die aarde, hoewel hy sterre is, op Wilchar se plakkaat ). Dit is 'n manier om te sê dat geen konflik plaaslik kan bly nie en implisiet 'n standpunt kan inneem oor die Spaanse burgeroorlog, wat nie openlik op enige van die plakkate genoem word nie. Slegs die tweede toon oorlog simbolies voorgestel deur 'n slang, in die dieretradisie van hidras. Maar 'n hand, wat herinner aan die gebalde vuis wat tekenend geword het van die Volksfront, laat die slang keel maak.
Die plakkaat wat kommunisme in oorlog assimileer, dra geen organisatoriese handtekening nie en is dus 'n uitdrukking van algemene bewyse (gelykstaande aan dié van Wilchar). Kommunisme, die enigste aangewese teëstander, word deur sy vlag voorgestel. Dit is aan flarde, maar smelt nie minder saam nie, en die kleur help, met die ontploffing van die bomme, in die middel van die plakkaat. Dit word vergelyk met 'n verhaal, die van Spanje, wat in drie aflewerings opgesom is: die staking gister, die bomme vandag en die oorlog. Maar die swart silhoeëtte van die eerste en derde reeks laat eerder die stakings van 1936 toe en sonder twyfel het die harige mans in die loopgrawe geskiet. Die bomme wat toe op Spanje geval het, was vir hulle en in werklikheid van Italiaanse en veral Duitse oorsprong. Dit is 'n konstante verwarring wat te wyte is aan die grafiese doeltreffendheid van die sentrale ontploffing en aan die eenwording wat verkry word deur die kleur wat perfek uitgevee word.
Beelde met omgekeerde fronte
Die aangeneemde syfers laat die partye agter hierdie plakkate toe om met omgekeerde fronte te veg, wat vir hulle 'n noodsaaklikheid is. Anti-fascistiese organisasies kan nie die idee van 'n noodsaaklike oorlog aanvaar waarop baie van hul ondersteuners nogtans sal saamtrek nie. Hulle stel die verdediging van vrede voor en gebruik albei die beeld van die kinderjare: die een deur die Ministerie van Nasionale Onderwys, die ander deur die figuur van hierdie Jesus. lyk soos 'n klein prins voor die uur, geflankeer deur sy skape. Die slagspreuk speel op sy beurt 'n advertensierol deur die behoeftes van die kind vas te stel as 'n argument, nie van verkope hier nie, maar van saamtrek. Die opponerende party, wat nie sy naam spreek nie, is op sy beurt versigtig om nie 'n skandelike pasifisme aan die dag te lê nie, omdat hy verdink word van samespanning met die dreigende fascisme. Sy verkies om 'n afgryslike beeld van 'n kragtige kommunisme te skep. Die toekomstige verdeeldheid tussen München en anti-München is hier grafies reeds aan die werk.
Eric NADAUD, Die nuwe sosialistiese aktivisme, in Le Mouvement social, n ° 153, Desember 1990. Danielle TARTAKOWSKY Die Populêre Front, die lewe is ons s'n Parys, Gallimard coll. "Découvertes", 1996.