Die tipografie van die gedig beweeg vorentoen en agtertoe in ‘n onreelmatige (irregular) patron wat ‘n mens aan die bewegin van die spelers in ‘n rugbywedstryd laat dink. Die gedig se struktuur is so deurmekaar omdat die skrywer wou die spesifiek prentjies waarvan hy praat wou toon: Formasie van die speelers- in ‘n rugbywedstryd speel die spelers van een kant van die veld na die ander. Hierdie patron word in die tipografie can die gedig getoon. Daar is nie ‘n formele struktuur in die gedig nie, maar die reels wys vir ons die manier waarop die rugbyspelers rugby speel. Struktuur van die stadion- die verskillende vlakke in die stadion word aangetoon op die manier waarop die reels in verskillende vlakke in die gedig is. Die deurmekaar gedig se ook vir ons dat daar baie opgewondenheid en senuweeagtigheid in die stadion is.
Contributed by Kelly Fischer Reel 45-46 Die spreker sien vir die eerste keer van naderby hoe seer die held eintlik moes gekry het. Dis asof die spreker tydens die wedstryd die toeskouers meer dopgehou het as wat op die veld aangegaan het. 42-46) Die eerste paar reels wys vir ons hoe ongeinteresseerd die meisie is. Die spelers vereer die held voor die toeskouers. Die too nook aan dat die neisie nie so verfyn is soos wat sy sly nie. Die sneeuwit doekie staan in kontras met die bebloede held en hoe die rugbyspelers lyk.