Dad word lewend in die plekke waar jy jou familie, met al hul dinge, in jou siel se jaarringe gestoor sien opstaan en herinneringe lewend word. Dad se woorde rym in die lewenseenvoud, nie in woorde nie.
Dad, met Hambidge agter die spieël, spieël ondersoekend die leser se eie belewenisse van sy eie Dad en skets dan in gewone sketse, ongerymd ru klip van die eie Gibraltar’s. Dad skink later met sy klein orkessie in die lewensplekke waar baie vuil skottelgoed staan ‘n groot kelk wyn vir die leser, omdat Dad wyse musiek maak deur die “mishaps” van die lewe.
Hambidge beskrywe in enkele woorde louterend die voorbereidende “tyd” waarin die leser weet dat Dad en sy ouers moet heengaan, die onbeskryflike verliese aan jou eie word opgewel, liefde wat afsterf, kromgetrek en soos Ma sê: “verkieslik nie in haar woorde en versies vasgevang moet word nie.” Dis asof sy wetend wil gaan rus en die herinneringe van hierdie wêreld vir ewig wil nalaat.
Hambidge soldeer ‘n mosaïek van verganklikheid wanneer sy in aardse eenvoud Dad drapeer wanneer sy in “Vyf” vir hom ‘n blou hemp met ‘n das saamstuur met die woorde in ‘n kaartjie: ”Dad, jy moet veilig reis …”