Die dissipels se dood- wat vertel dit ons van die evangelie? | Om te probeer verstaan
← Die wyse man bou sy huis op die rots: Ekstra vers
Die Bybel noem nie die aarde plat nie →
Die dissipels se dood- wat vertel dit ons van die evangelie?
Posted on Oktober 23, 2010 by Retha Faurie | Lewer kommentaar
Dis reg voor die kruisiging. Jesus se dissipels verlaat hom almal. Judas verraai hom. Petrus verloën hom.
Dis jare later, Johannes se oudag, lank nadat hy as jong man 'n dissipel van Jesus was. Hy dink aan sy ou mede-dissipels: Judas Iskariot het selfmoord gepleeg kort na hy Jesus verraai het. En die ander?* Petrus, Andreas, Filippus, Bartolomeus, Jakobus seun van Alfeus, en Simon die Seloot is gekruisig. Sy broer Jakobus, en Matteus is albei met swaarde doodgemaak, en Tomas met 'n spies. Taddeus is met pyle doodgeskiet. Behalwe vir Judas, is hulle almal doodgemaak oor hulle Jesus bly verkondig het.
(Later was Johannes die enigste dissipel wat natuurlik dood is.)
Wat het die dissipels verander van die bang wegkruipers van na die kruisiging, na ywerige verkondigers? Die antwoord is dat hulle nie meer kon glo met die kruisiging nie, maar na dit weer rede gekry het om te glo.
Skeptici sal vertel dat mens nie veel daarin moet lees nie, want baie mense het vir leuens gesterf. Hulle sal voorbeelde soos Moslem selfmoordbom-aanvalle** en selfmoord-kultusse beskryf.
Baie mense sterf vir leuens, ja, maar hulle doen dit oor hulle die leuen glo. Gewoonlik is al die kulturele druk om hulle ook baie sterk in daardie rigting. Ondenkbaar sterk, in die geval van afgesonderde kultusse.
Die verskil, in hierdie geval, is dat die dissipels hulle leier sien sterf het, en toe geen rede meer gehad het om te glo nie. Hulle kon nie glo wat ander vertel soos die selfmoordbom-Moslem nie. Hulle moes self sien wat waar is. Kulturele druk het nie hulle verplig om soos Jesus-gelowiges op te tree nie. Inteendeel: Kulturele druk was teen hulle.
Die argument, wat Jesus se opstanding meer waarskynlik maak, lê nie bloot in die feit dat hulle gesterf het vir hom nie. Die argument is eerder:
1) Jesus se dissipels was bereid om te sterf vir Hom.
2) Mense is nie gewillig om te sterf vir wat hulle weet onwaar is nie.
Gevolgtrekking A): Jesus se dissipels het geglo wat hulle vertel, nie 'n storie opgemaak om ander te mislei nie.
Gevolgtrekking B): (uit A) Die dissipels het iewers uit iets rede gekry om te glo.
3)Jesus se dissipels kon nie glo op kulturele druk of die woord van ander nie. Dis ook onwaarskynlik dat Jesus se voor-kruisiging woorde dit gedoen het, want dan sou hulle nie met en kort na die kruisiging bangbroeke gewees het, net om later te verander, nie.
Gevolgtrekking C): (Uit B en 3) Die mees waarskynlike rede waarom Jesus se dissipels so sterk geglo het, is dat hulle na die kruisiging redes waargeneem het om te glo.
En bogenoemde is 'n getuienis wat mens lei in die rigting van dat hierdie manne iets radikaals beleef het. Hulle self het vertel dit was 'n opgestane Jesus, en 'n graf met die klip weggerol…
* Toegegee, die historiese bronne vir al hierdie sterftes is nie ewe goed nie. Maar dis nie nodig om elk van hierdie sterftes te bewys om die punt te maak nie. 'n Demonstrasie dat a) die opstanding die basis vir die Christendom was b) diegene wat Christenskap eerstehands verkondig het genoegsame rede gehad het om te glo dis gevaarlik om so te maak, en c) dat hulle nogtans bly dit verkondig het; is genoeg vir die punt oor sterf vir 'n leuen.