My grootste oorwinnings as 'n ma spruit uit oomblikke van mislukking - InnerSelf.com
Image deur Елизавета Кардасева
"As ons ouers word, sien ons onsself gereeld as ons kinders se onderwysers, maar ons kom gou agter dat ons kinders ook ons ​​onderwysers is. " - Daniel Siegel en Mary Hartzel
My grootste oorwinnings as ma spruit uit oomblikke van mislukking. Laat my toe om een ​​van my grootste te deel:
Ek het in die gang bo gesit en huil. Nie saggies huil nie, maar bawling met groot, spoedende trane - die soort huil wat my gesig rooi en pofferig laat lyk. Soos ek in 'n prysgeveg was. Nog belangriker, ek het gevoel asof ek aan die binnekant geslaan is. Van agter een geslote deur het my twee-jarige dogter ook gehuil, want ek het haar bang gemaak met my woede. Die geluid van haar huil verveeld in my hart, wat nog 'n golf van snakende, snotige snikke laat neerslaan. Ek krul in 'n bal op die houtvloer. Ek het my gesig in my hande begrawe.
Wie het gesê dat ouerskap so sal voel? Niemand. Dit is veronderstel om gevul te wees met sagte fokus-oomblikke, terwyl ek liefdevol na my kind kyk, of hoe? So, wat is fout met my?
Ek was ellendig. Maar na 'n geruime tyd het ek by myself erken dat hierdie ouerskap moeilik is, ek het stadig regop gesit met die besef dat ek my onskuldige kleuter bang gemaak het. My optrede het ons verhouding benadeel. Dit sou maklik gewees het om te blameer haar en druk deur. Maar ek het die verstand gehad om te besef dat ek kon kies om eerder oor te begin.
Ek het my tranerige, opgeblase gesig met my moue afgevee. My liggaam voel gedreineer en wankelrig. Ek haal diep asem, staan ​​op en maak die deur oop om haar te vertroos.
Daardie dag in die gang bo begin my reis.
Dit sou baie makliker wees om hierdie verhaal te vertel as dit my enkele groot oomblik was om wakker te word. Ek wens ek kon sê dat ek dadelik bymekaar gekom het, beloof het om nooit weer te skree nie, en dat ek gelukkig as ouer gelewe het. Die waarheid is dat ek dit al te veel keer verloor het om te tel, en daarna sou ek nog baie keer deurmekaar raak.
Alhoewel ek dit destyds nooit met my dogter aan die rand van die wêreld sou glo nie, is ons verhouding nouer as ooit tevore. Alhoewel ek beslis gefrustreerd raak, skree ek selde op haar of haar jonger suster. My kinders werk eintlik saam sonder dreigemente of straf (98 persent van die tyd).
Hoe het dit gebeur? Deur my daartoe verbind om praktiese strategieë te gebruik wat gebruik word uit bewustheid, medelydende kommunikasie en konflikoplossing. En dit is waaroor hierdie boek gaan. Op die volgende bladsye leer jy hoe om van 'n gestresde ouer na 'n vriendelike en selfversekerde te gaan: gegrond, kalm en vaardig. Die instrumente wat ek hier versamel het, het honderde ander ouers gehelp om die vriendelike, samewerkende verhoudings met hul kinders op te bou.
Van daardie dae van byna konstante frustrasie het ek 'n epiese soeke gedoen om myself en my dogter te verstaan. Ek het boeke gelees, met verskillende praktyke geëksperimenteer, opleidings bygewoon en certificasies verwerf in 'n poging om my gewoontes te verander. Ek het my jarelange studie van bewustheid verdubbel en dit in my alledaagse lewe as ouer gebring.
Ek het nie net geleer hoe om op te hou verloor nie, maar ook hoe om sterk verhoudings te skep. Nou werk my kinders saam omdat hulle kies aan, nie omdat ek hulle dreig nie.
Die werklikheid van ouerskap
Voordat Maggie gebore is, het ek baie menings gehad oor hoe om kinders groot te maak. Ek het my voorgestel dat my kind gretig sou doen soos ek gevra het en nie met my sou terugpraat nie. Ek sou liefdevol maar ferm wees, en ons sou regkom. Ek het visioene gehad van hoe ons vreedsaam saam deur kunsmuseums stap (gaan voort en lag).
Die werklikheid van kleuterjare het my hard getref. My kind het nie net na my geluister nie, maar het ook byna elke ding wat ek gesê het, aktief weerstaan. Ons het daagliks koppe gestamp. Ek en my man wat natuurlik van nature koel is, het haar as 'n klein tikkende tydbom gesien. Enigiets kan plofbare woedebuie veroorsaak, terwyl skree en geskreeu (vir 'n paar uur) duur. My voltydse dae by haar tuis het my springend en uitgeput gelaat. Wat was fout met my kind? Hoekom ?? Dit het nie lank geduur nie, toe begin ek ook my eie mammas tantrums. Wat 'n gemors!
Dit is ongelooflik om nou terug te kyk, op die foto's te sien hoe oulik sy was en te onthou hoe ongelooflik dit moeilik was. Ons het wonderlike, lewensveranderende vreugde gedeel en sy druk knoppies in my wat ek nie eers besef het nie. Op daardie tydstip het ek nie geweet dat ek my eie vader se humeur herhaal nie, wat 'n patroon wat deur die geslagte heen oorgedra is, voortbestaan.
Die dag toe ek op die gangvloer gesit het, het ek twee keuses gehad: ek kon myself skaam en verwyt, in 'n put van moedeloosheid val ... Of ek kon aanvaar wat gebeur en daaruit leer. Daarom het ek my woede opgeneem en dit as onderwyser gebruik. Ek kyk na hoekom Ek het begin. Ek het besef dat ek, so goed as wat ek kon, kalmer en minder reaktief moes word, en dat ek op my dogter moes reageer met 'n vaardiger taal, en nie onberispelike woorde wat die situasie vererger nie.
Die goeie nuus vir u is dat as ek my gemors van herhalende mislukkings kon omdraai en sterk, liefdevolle, verbonde verhoudings met my kinders kon opbou, jy kan ook.
Verander die perfeksieparadigma
Dis nie maklik nie. As ouers kry ons die boodskap dat ons altyd veronderstel is om te weet wat om te doen. Ons moet in staat wees om gesonde middagetes, 'n netjiese huis moeiteloos te produseer, almal georganiseerd te hou en daar goed uit te sien. Ons Indien wonderlike verhoudings met ons kinders hê, want die 'perfekte ouer' is altyd liefdevol, geduldig en vriendelik.
Maar die werklikheid is dat ons dit soms nie doen nie soos ons kinders, en soms gedra ons ons ongeduldig, skree en tree gemeen op. Vir die meeste van ons bring dit 'n soort skaamte wat ondraaglik voel, as u dink aan hierdie foutiewe foute. U kan kies om daarin te verswelg, of u kan kies om dit te gebruik as 'n katalisator om te leer en te verander. Ek nooi u uit om laasgenoemde te doen.
Modellering in elke oomblik
Wat wil ons hê vir ons kinders? Ek wil hê dat my meisies gelukkig moet wees, veilig moet voel en selfversekerd moet wees. Ek wil hê dat hulle goeie verhoudings met ander moet hê. Meer as enigiets anders wil ek hê dat hulle gemaklik voel in hul eie vel - om hulself te aanvaar.
Wat wil jy hê vir jou kinders? Nadat u dit beantwoord het, word die groot vraag: Oefen jy hierdie dinge in jou eie lewe?
U het waarskynlik al besef dat kinders verskriklik is om te doen wat ons doen sê maar wonderlik om te doen wat ons doen do. Van kleins af leer ons ons kinders hoe om ander te behandel soos ons hulle behandel. Hoe ons van oomblik tot oomblik op ons kinders reageer, skep 'n patroon wat ons kinders lewenslank kan volg. Daarom rus dit op ons om op te tree soos ons wil hê dat ons kinders moet optree.
Watter soort gesinslewe wil jy hê? Hoe wil jy voel? Miskien wil jy kalm voel. Of u wil dalk minder geaktiveer en meer selfversekerd voel in u keuses. U wil waarskynlik meer samewerking hê. Ek nooi u uit om u antwoorde op hierdie vrae in die volgende oefening te ondersoek.
Oefening: Wat is u verhouding met u eie ouer?
Dit is belangrik om 'n duidelike begrip te hê van hoe u elke dag u gesinslewe wil hê, tesame met wat u wil verander om dit daar te kry. Neem 'n paar oomblikke om hierdie vrae te oorweeg. Skryf soveel as wat u vir elkeen beweeg. Dateer hierdie bladsy in u notaboek: dit is 'n kiekie van wat u gevoelens en gedrag nou is - en wat u in die toekoms wil hê.
* Hoe voel u nou oor ouerskap?
* Wat is u frustrasies?
* Wat wil jy eerder voel?
* Wat wil u aan u gedrag verander?
Hoe om 'n model van 'n bewuste lewe te maak
U het miskien gesien hoe 'n ouer op 'n kind skreeu om stil te wees (of u het self so 'n oomblik gehad). Ons kinders sien dwarsdeur hierdie skynheiligheid.
* As ons wil hê dat ons kinders moet leer om vriendelik en respekvol teenoor ander te wees (ook ons), moet ons vriendelikheid en respek toon.
* As ons wil hê dat ons kinders ander se behoeftes moet oorweeg, moet ons hulle wys dat ons werklik daaraan dink Hulle nodig het.
* As ons wil hê dat hulle beleefd moet wees, moet ons ons eie gebruik van hoflike woorde saam met ons kinders oorweeg.
Ons moet ons kinders behandel hoe ons self behandel wil word. Ons moet optree soos ons wil hê hulle moet optree. Dit is so eenvoudig — en glad nie maklik nie.
Gewoontes van ontkoppeling
Helaas, as 'n kultuur, het ons die gewoonte om kinders minder te behandel as - en te dikwels verwag ons gedrag van hulle wat ons nie regtig demonstreer nie. Ons verwag van kinders om respekvol te wees, maar ons bestel hulle voortdurend. Ons stel eise daaraan, dan is ons verbaas as hulle eis. Ons skreeu, dreig en straf, en toon aan hulle dat mag en dwang ons instrumente is.
Dit is nie verbasend dat dit ontkoppeling in die verhouding veroorsaak nie. Kinders begin hul ouers vererg. Teen die tyd dat hulle adolessente is, het hulle dit met hierdie soort behandeling en rebelleer. Dan het ons ons tienerjare ons invloed verloor as ons kinders dit die nodigste het. Soms bly ons verhoudings onherstelbaar benadeel in die volwassenheid van ons kinders.
Ek nooi u uit om 'n beter opsie te oorweeg: u demonstreer die vriendelike en respekvolle kommunikasie wat u wil hê u kind moet leer. U is op die oomblik minder reaktief en reageer meer ingedagte op u kind. U voorsien in u eie behoeftes en het grense, en u kommunikeer dit sonder om te blameer, te skaam en te bedreig. Jy gedra jou as die goeie mens wat jy wil hê jou kind moet wees.
Ou patrone verander
'N Paar jaar nadat ek aan my eie skree-probleem gewerk het, het ek by my pa gaan sit. Hy het met my gesels oor die omstandighede waarin hy grootgeword het. Sy ouers het hom met 'n gordel geslaan. My grootouers se gedrag, wat vandag traumatiserende mishandeling sou genoem word, word toe as normaal beskou. My pa het op sy beurt vir my geslaan.
Nou was ek op 'n missie om dinge te verander. Nie net was ek nie nie toe ek my kinders fisies gestraf het, het ek ook probeer om nie te skree nie. Ons het albei die verbetering deur die geslagte heen gesien, maar vir my was 'nie skree nie' nie genoeg nie. Ek wou verhoudings skep op grond van samewerking en respek - en ek het dit gedoen. Die ou patrone van hardheid, woede en ontkoppeling is in my gesin verander.
Geen bedreigings meer nie
As ons ons kinders bedreig, leer hulle om ander te bedreig. En dit is bloot 'n baie minder effektiewe instrument vir ouerskap as vaardige kommunikasie.
Met 'n sterker verhouding met u kind, sal u invloed groter word. Dit is nie towery nie, en dit verg harde werk, maar die voordele sal 'n leeftyd duur. Ek het dit keer op keer gesien gebeur met die studente in die Mindful Parenting-kursus wat ek ontwikkel en aangebied het. U kan skadelike patrone verander vir die komende geslagte.
Toe my eersteling nog jonk was, het dit gelyk asof ons daagliks in konflik was. Ek was nie net vreeslik in die hantering van haar moeilike gevoelens nie, maar my manier van kommunikeer het ons probleme vererger. Tog kon ek dinge omkeer. Nou kan ons konflik met minder frustrasie deurkom en vinniger daarvan herstel. Ek en my maat het baie meer samewerking van albei kinders.
'N Gedagte pad na die opvoeding van goeie mense
Die meeste ouerskapboeke vertel u nie dat al hul goeie raad by die venster uitgaan wanneer u stresreaksie inskop nie - soos in u letterlik kan nie toegang hê tot die breingebiede waar u goeie nuwe vaardighede gestoor word nie.
Minder reaktiwiteit en effektiewe kommunikasie word geleer deur middel van agt vaardighede wat u kan implementeer, selfs in u besige lewe, en nou begin:
Mindfulness oefen om reaktiwiteit te kalmeer
Bewusmaking van u storie
Die versorging van moeilike gevoelens
Ondersteuning van u vreedsame huis
Baie ouers kyk na die uitdagings, irritasies en frustrasies van ouerskap en blameer die kind. As ons net ons kinders kan "regmaak", sal die lewe beter wees. Maar in plaas daarvan om u kind - of jouself - die skuld te gee, nooi ek u uit om na die probleme en spanning van ouerskap as u onderwysers te kyk, as iets om van te leer, eerder as iets wat u sou wou verdwyn.