In die persoon en werk van Christus kry die koninkryk van God, wat in die Ou Testament deur die sonde van die mens – sowel van die volkere in die algemeen as van die volk Israel – gedreig het om te ‘misluk’, definitiewe gestalte. In die Ou Testament was die verwagting van die koninkryk van God, ‘n verwagting van die koms van die gerig en die koms van die heil inéén: gerig vir die goddelose, en terselfdertyd heil vir die regverdige. Johannes die Doper het Jesus dan ook nie begryp nie: waar is die byl wat aan die wortel van die bome lê, die doop met vuur (Matt. 3:10,11 en 11:3)? Tog word die gerig voltrek, maar ... oor Jesus sélf. Sy vernedering is ‘n verhoging wat die heil van God se koninkryk finaal laat deurbreek. Dit is daar, reeds in die hede, hoewel nog nie volmaak en onversteur nie. Nou breek die tyd van die wêreldwye evangelieverkondiging aan. Die gerig oor die goddeloses word nie voltrek nie, nóg nie – “Laat hulle ... saam groei tot die oes toe”, sê Jesus (Matt. 13:24-30, 36-43). Die gerig van God is in beginsel en by voorbaat in Christus voltrek. Die laaste fase van die geskiedenis word beheers deur die spanning tussen die reeds en die nog nie van die koninkryk van God. Ons lewe in die tyd van God se lankmoedigheid: “Hy is lankmoedig oor ons en wil nie hê dat sommige moet vergaan nie, maar dat almal tot bekering moet kom” (2 Pet. 3:9). Hierdie lankmoedigheid is vir die mens uitstel, maar nie opheffing nie, van die gerig.