En daarby ’n fliek sonder enige teken van momentum, waarvan die opmerklikste eienskap die vertoning van die datum is soos die jare aanstap.
Dis so vrekvervelig jy kan nie besluit of jy moet lag of huil wanneer die Groot Gebeurtenis uiteindelik – en ons praat hier eers van so tien minute voor die einde – sy opwagting maak nie. Hier’s goeie raad: gooi jou springmielies en koeldrank vroeg al gelyktydig in jou keel af en kyk of jy verstik. Dit sal soete ontvlugting bied. Want sien, dis eintlik veronderstel om ’n bittersoet tragedie te wees. ’n Bietjie soos Sliding Doors, maar sonder John Hannah se charisma.
Hier’s nog goeie raad: as jy op ’n selfsugtige verloorder verlief is en jy ontmoet in Parys ’n suksesvolle musikant en hy lyk gaaf, kies altyd die Fransman.