Lofpsalm 84:2, 6
Skrifberyming 15-7:1, 6 (43:1, 6)
Skriflesing: 2 Korintiërs 5
Teks: 2 Korintiërs 5:21; Kategismus Sondag 6
Ons leer in Efesiërs 3:10 dat ons wel mag vra dat die Here sy wysheid aan die gemeente openbaar.
Dit is met hierdie gesindheid wat die Kategismus allerhande waaroms het oor die Verlosser.
Dis nie om die raad en krag van God te bevraagteken nie, want dit sou sonde wees. Ons vra nie van die Here rekenskap van sy dade nie, en ook nie van sy optrede nie. Ons ondersoek bloot sy raad.
Maar dan moet ons hierby ook terselfdertyd baie eerlik wees: die Here openbaar nie alles van sy raad aan ons nie. Ons kan dus slegs ondersoek wat aan ons geopenbaar is, en die res moet ons kinderlik aanvaar.
In die hele verlossingsaangeleentheid openbaar die Here die geweldige grootheid en grootsheid van die verlossing. Dit openbaar die Here in die eerste saak wat ons nie kan verstaan nie, maar bloot in die geloof moet aanvaar:
Ons Verlosser is werklik ’n mens,
maar Hy is ook God self.
Hoe? Ons weet nie, maar God kon dit regkry.
Die Here openbaar wel waarom dit so moet wees: Dit gaan oor God se regverdigheid in ’n straf wat voltrek moet word.
God se regverdigheid is volmaak.
Maar terselfdertyd is God se regverdigheid en sy heiligheid ook aan mekaar verbind, want die Here handhaaf juis sy eer deur sy geregtigheid.
Die geregtigheid van die Here bestaan daarin dat daar enersyds geseën moet word, maar andersyds ook gestraf en geoordeel moet word.
Die geregtigheid van die Here vereis dat alle sondes wat teen sy majesteit begaan is, gestraf moet word.
Dan vereis die Here se geregtigheid ook dat sy raad uitgevoer word. Dit raak die saak van straf in hierdie opsig dat die Here bepaal het dat Hy sekere mense by Hom wil hê, maar dat Hy die satan en almal soos hy gaan verdelg.
Dis ook reg so, want iemand wat nie kan onderskei tussen reg en verkeerd nie, is ’n eerlose persoon, en kan dus nie deel in die eer en heiligheid van God nie. So ’n persoon verdien om in ’n plek besorg te word waar die heerlikheid van God nie is nie. Dis die ewige straf van God.
Die geregtigheid van die Here is een van sy mees uitstaande eienskappe.
Die Here se geregtigheid vereis nie net dat Hy gaan straf nie, maar ook dat hierdie straf regverdig moet wees.
Daarom moet die straf van die Here voltrek word aan die persone wat die sonde doen.
Kom ons kyk na die bekende geskiedenis van die sonde. Adam en Eva voer die sonde in die menslike geslag in. Daarom kan die Here nie anders nie; Hy moet ’n mens straf vir die sonde wat ’n mens bedryf.
Die hele sisteem van die Ou-Testamentiese offers is hiervan ’n bewys. Daar word geoffer om die mense met God te versoen.
Maar hierdie offers kon nie een versoening bewerk nie, en daarom moes hulle oor en oor gebring word.
Maar wat hierdie offers wel gedoen het, was om vooruit te profeteer dat daar wel eendag ’n offer gebring sou word wat voldoende sou wees.
Hulle het ook verder aangetoon dat hierdie offer niks anders as ’n menslike offer kon wees nie, omdat die herhaling van die diere-offers die ontoereikendheid gepreek het.
Dit maak die saak van versoening uiters moeilik – menslik gesien.
Hierdie mens wat die offer gaan bring, kon nie sommer enigeen wees nie.
Hy moes soos Adam ’n verbondshoof wees. Want dis juis omdat Adam ’n verbondshoof is dat ons die sonde en ook die smet van die sonde erf.
Die Verlosser moes dus ’n Verbondshoof wees, sodat ons die verlossing op dieselfde manier kan bekom as wat Adam se nageslag sy dood bekom het.
1 Korinthiërs 15 skryf hierdie saak neer waar daar geskryf staan dat die dood deur ’n mens is, en daarom die opstanding uit die dood ook deur ’n mens. Dit help tog nie om een sondige mens vir ’n ander een te laat sterf nie, want die sondige een kan nie eers vir sy eie saligheid sterf nie.
Die Verlosser moes soveel bekwaamheid hê dat Hy sondeloos kon lewe, sodat daar hoegenaamd geen sonde of smet was waarvoor Hy gestraf moes word nie.
Maar daar is nog ’n eis. Die Verlosser moes kon besluit wanneer wil Hy sterf, en ook weer wanneer Hy uit die dood wil opstaan.
Hy moes sy mag oor die satan berekend bewys.
Hy kon nie onbepaald teen die dood stry en oor ’n korter of langer tydperk die oorwinning behaal nie.
Sy almag word juis daarin openbaar dat Hy presies besluit wanneer Hy sterf.
Vader, in U hande gee Ek my Gees oor.
Die dood oorval Hom nie. Hy gaan daarin. En vroeg die oggend van die derde dag is Hy reeds op uit die dood. Dis nie beslissings wat ’n mens kan neem nie, want ons kan nie besluit wanneer om te sterf nie.
Ons gaan dood wanneer ons kragte die stryd verloor.
En nog nooit kon ’n mens van anderkant af terugkom met liggaam en siel nie.
Daarom kan ons ook niemand anders daarvandaan terugbring nie.
Dit verklaar waarom Christus God moes wees. Hy moes ons saam met Hom uit die dood kon terugbring, en aan ons die ewige heerlikheid gee soos wat Hy het.
Dan moes die Verlosser nog meer kon doen.
Hy moes die toorn van God dra vir die sondes van elke mens wat in die hemel sal wees.
Dit was nie gewone toorn wat Christus moes dra nie. Hy het inderdaad ’n geweldige konsentrasie van God se toorn gedra. Dis net ’n saak wat God self kan doen.
Dan moes die Verlosser sorg dat sy verlossingswerk van krag bly oor die mense wat Hy verlos het. Dit mag nie verouder of verval nie. Hy kon nie net sterf en weggaan en daarmee was alles verby nie.
Maar hierdie Verlosser het nou nog ’n kant.
Met sy lewe en kruisiging is Hy tot sonde gemaak, sodat ons die geregtigheid van God kon verkry. Maar daardie deel van die saak is nou verby. Wanneer Hy met die wederkoms verskyn, kom Hy as ’n Regter.
Wanneer ons hierdie Verlosser weer sien, sal dit wees om te sorg dat dié vir wie Hy gesterf het, nie in die hande van die satan beland nie. Dis die eindoordeel.
Dan beslis Hy en maak Hy bymekaar. Hy pak dan elke gerf van sy oes versigtig weg in sy skure! Dan is die kruiswerk finaal en volmaak vervul.
Kyk net hoeveel ontvang ek en jy van die Here! Ons verdien niks van hierdie verlossing nie.
Jesus Christus word deur God gestuur en deur sy werk en deur die werk van sy Heilige Gees ontvang ons die saligheid.
Ons word egter nie in die geheim verlos nie. Hard en duidelik leer die Drie-Enige God dit aan ons.
Die Heilige Gees leer ons deur die Bybel en deur die prediking, en ook deur met ons gees te spreek.
Daarom is kerkbesoek en huisgodsdiens so geweldig belangrik.
Dit is die geleenthede waarby die Heilige Gees sekerlik die duidelikste praat en ons onderrig.
Dis waar ons leer dat ons nooit hoef te twyfel nie. Ons hoef nooit te wonder oor ons saligheid nie. Ons besit dit, en al wat ons moet doen, is om ons in gehoorsaamheid daagliks te bekeer, en uit dankbaarheid en liefde God te dien.
Dit is so dat die kennis van ons sondes ons kwel.
Maar dit is ook so dat dit juis die kennis van die sondes is wat ons in die arms van God stort, want dit laat ons besef dat net die regverdigheid van God in Jesus Christus ons van ons sondes kan verlos.
Hierdie wete lei ons weer tot gehoorsaamheid – gehoorsaamheid uit dankbaarheid, maar ook gehoorsaamheid tot eer van God.
Wanneer ons die regverdigheid van God begryp, en besef wie Jesus Christus werklik is, en wat Hy alles gedoen het en nog steeds doen, dan het ons nie lus om die eer van God met ons moedswilligheid aan te tas nie.
Broeder en suster, leef in die vaste wete: U is verlos. Jesus, wat God en mens is, het vir jou vergifnis by God verkry. Hy leef en maak vir jou plek reg in sy koninkryk.
Kom ons kyk wat ons bely rondom al hierdie dinge in Die Heidelbergse Kategismus Sondag 6:
(a) 1 Joh 5:20; Rom 9:5; 8:3; Gal 4:4; Jes 9:6; Jer 23:6; Mal 3:1. (b) Luk 1:42; 2:6, 7;
Rom 1:3; 9:5; Fil 2:7; Heb 2:14, 16, 17; 4:15. (c) Jes 53:9, 11; Jer 23:5; Luk 1:35; Joh 8:46; Heb 4:15; 7:26; 1 Pet 1:19; 2:22, 3:18. (d) l Tim 2:5; Matt 1:23; 1 Tim 3:16; Luk 2:11;
Heb 2:9.(e) 1 Kor 1:30.
(a) Gen 3:15. (b) Gen 22:18; 12:3; 49:10. (c) Jes 53; 42:1-4; 43:25; 49:5, 6, 22, 23;
Jer 23:5, 6; 31:32, 33; 32:39-41, Miga 7:18-20; Hand 10:43; 3:22-24; Rom 1:2; Heb 1:1.
(d) Heb 10:1, 7; Kol 2:7; Joh 5:46. (e) Rom 10:4; Gal 4:4; 3:24; Kol 2:17.
Slotpsalm 90:2, 9