Duane 'Thor' Vermeulen gesels oor rugby en familie
JY LEES NOU Duane 'Thor' Vermeulen gesels oor rugby en familie
Kyk, sommige ouens speel rugby sonder emosie. Ek is nie so nie. Coach [Heyneke Meyer] ... van sy spanpraatjies ... dit raak 'n ou nogals diep. Dan sit 'n ou maar so en jou oë raak tranerig en jy kan dit nou nie voor die manne wys nie. Nee, hy kry jou op só 'n plek jy voel jy sal deur 'n muur hardloop vir daardie ou.
Dis lekker, maar dis soveel anderster in jou eie land. Hier sing jy dit saam met jou mense. As jy dit hoor, daar's geen beter gevoel nie. As jy oorsee is ... daar's ander goed wat jou dan motiveer. Jy verteenwoordig jou land. As jy so opkyk ... jy pick maar 'n handjievol mense, kyk vir hulle en laat waai!
Jy's bekend daarvoor dat jy hárd speel; nie sal skroom om jou lyf op die spel te plaas nie. Daarvan getuig die Spelers se Speler van die Jaar-trofeë hier tussen die ander ...
Laat jou seuntjie jou nie soms terugdink aan jou eie kindertyd nie? Dit moes swaar gewees het toe jou pa klierkanker gekry het ...
Ja-a-a ... maar 'n ou's jonk, jy verstaan nie. Ek kon so half sien dinge was nie meer dieselfde nie . . . my ma wat soggens die werkers trekkers toe te vat, hy wat in die bed bly lê, sy hare wat uitval. Jy vra vrae, maar jy kry nie altyd antwoorde nie. Alles was net te vinnig, te besig. En daar was niemand anders van die familie daar nie, geen support structure nie.
Dit was oggend ... ek is skool toe, standerd een. In die middae wanneer my pa die werkers gaan aflaai op die dorp, het ek altyd sommer saam teruggery. Maar dié middag sit ek en sit ek en niemand kom laai my op nie.
Ellispark verlede jaar, die 82ste minuut. Ek steel die bal, die penalty-fluitjie blaas, en Schalk val oor my en sê: 'Dis verby, dis verby ...'
Hierdie is 'n uittreksel uit die Oktober-uitgawe van SARIE wat nou beskikbaar is. Laai die volledige artikel HIER af.