Home Skepping, Evolusie, Ateïsme Kosmologie/Sterrekunde Ver-sterlig-jong-aarde-probleem
Ver-sterlig-jong-aarde-probleem	Donderdag, 12 Julie 2012 15:20	Hierdie probleem kan soos volg beskryf word:
Die skeppingsleerkosmologiemodel wat my en meeste ander skeppingsleerders se gunsteling is, werk soos volg.
Enigiets wat binne die gebeurtenisgrens van ’n swartholte lê, kan nie volgens bekende bestaande natuurwette daaruit ontsnap nie, want ’n wegtrekspoed van meer as die spoed van lig is nodig om daaruit te ontsnap. Die afstand vanaf ’n swartholte waar die benodigde ontsnapspoed kleiner as ligspoed word (hoe groter die afstand hoe kleiner die benodigde ontsnapspoed), is die definisie van die gebeurtenisgrens van ’n swartholte.
Oerknallers se tweede truuk is om te spekuleer dat daar “donker energie” bestaan, wat teenoorgesteld aan gravitasie, afstoting veroorsaak. In die begin was die effek daarvan glo baie groter as gravitasie en daarom het die heelal uitgebrei. So terloops, vandag spekuleer hulle ook nog oor “donker materie”, en nie bietjie daarvan nie, omtrent 10x meer as gewone materie, want gravitasie in die heelal moet oorhoofs baie groter wees as wat skattings van die hoeveelheid gewone materie kan oplewer. Daar bestaan egter geen werklike bewysstukke dat “donker energie” of “donker materie” bestaan nie.
Oerknallers se derde truuk is om te aanvaar dat die aanvanklike uitbreiding van die heelal ordes en ordes vinniger as die spoed van lig gebeur het. Dit is deel van wat hulle die inflasieteorie noem, en hoe hulle by hul eie beperking verby probeer kom dat niks vinniger as die spoed van lig kon of kan beweeg nie, is om te spekuleer dat die ruimte of volume as sulks ook uitgebrei het. Met ander woorde ten opsigte van die ruimte het niks vinniger as ligspoed beweeg nie, maar omdat ruimte self teen meer as ligspoed vergroot het, kon die materie daarin ook teen vinniger as ligspoed ten opsigte van hul beginpunt beweeg het. ’n Verdere bewys dat hulle die heelal vinniger as die spoed van lig laat uitbrei het, is hul gepubliseerde verwagting dat die huidige sigbare heelal, wat ongeveer 14 miljard ligjaar groot is (die radius), nou al so uitgebrei het dat dit ongeveer 46 miljard ligjaar groot is. Met ander woorde hulle aanvaar dat dit 32 miljard ligjaar in 14 miljard jaar gegroei het – dus gemiddeld meer as 2x die spoed van lig in daardie tydperk.
Ja – dit is die verrassende eienskap dat die heelal nie ’n oud-na-jonk-struktuur vertoon nie, en dit is terselfdertyd ’n probleem vir die oerknalmodel. Volgens die oerknalmodel moet hemelvoorwerpe al jonger vertoon hoe verder hulle van ons af weg is, want hul lig wat ons nou bereik, het hoe verder hulle is hoe langer gelede by hulle weggetrek. Toe was die verderes nog jonger as wat hulle nou is, maar ons sien hulle nou soos toe hulle nog jonger was. So byvoorbeeld is die hemelvoorwerp wat op hierdie tydstip as die verste gereken word, ’n volledige sterrestelsel, en omdat dit so naby aan die rand van die sigbare heelal is, is oerknallers verbaas dat ’n sterrestelsel so vinnig kon gevorm het so gou na die begin van hul oerknal.Met ander woorde hulle is verbaas dat so jong hemelvoorwerp volgens hulle model, so oud kan lyk of so vinnig ontwikkel het.
Tydsrekking is ’n begrip wat moeilik is om te aanvaar. Maar dit is deel van die algemeen aanvaarde relatiwiteitsteorieë en is op verskeie maniere al op klein skaal gemeet en bevestig. So byvoorbeeld loop atoomhorlosies teen meetbaar verskillende spoede op byvoorbeeld seevlak en op hoë berge. ’n Praktiese gebruik en bevestiging daarvan is dat die verandering in tydspoed in aanmerking geneem word om die GPS-stelsel so akkuraat te kry soos dit tans is, want die tyd verloop vinniger op satelliete as op die aardoppervlak. Tydsrekking as sulks is dus by verre nie net ’n spekulatiewe gedagte nie. Let daarop dat ’n atoomhorlosie werk met fisiese prosesse, en dat die verskillende tydsverlope dus nie aan iets soos ’n papper battery of papper veer toegeskryf kan word nie. Alle fisiese prosesse verloop dus vinniger op byvoorbeeld die satelliet as hier op aarde indien dit gemeet word met aardse tyd.
Ja – die getal supernovas in die Melkwegstelsel gee goeie getuienis daarvoor. Indien die verwagte ouderdomme van die fases van supernovas in ag geneem word, 'n realistiese persentasie sigbaarheid in ag geneem word, en die Melkwegstelsel miljarde jare oud is, behoort ons omtrent 2250 tweedefasesupernovas te sien. Indien die Melkwegstelsel slegs 6000 jaar oud is, behoort ons 107 te sien. In werklikheid word 200 gesien, dit is baie nader aan die verwagting volgens die 6000 jaar.
Volgens hierdie gunstelingskeppingsleermodel, wat ook aanvaar dat die heelal ’n rand het, en ons Melkwegstelsel naby die middelpunt is, behoort daar ’n versnellingskomponent na die middelpunt te wees, wat nie volgens die oerknalmodel behoort te bestaan nie. Dit is tot ’n mate bevestig deur die Pioneersatelliet wat met gravitasiemetings resultate gekry het wat van oerknalaanhangers se verwagte berekenings verskil het. Dit staan bekend as die Pioneer-anomalie. Die skeppingsleerder dr. Russell Humphreys, wat die vader is van die model wat ek hier voorstel, kon die Pioneer-anomalie met die skeppingsleermodel verklaar, want dit bevat ’n bykomende versnellingskomponent na die middelpunt, wat die oerknalmodel nie het nie omdat hul heelal nie ’n middelpunt het nie. Die oerknalvoorstanders aanvaar nie dat die heelal ’n middelpunt het nie, en nog minder dat ons naby daaraan is. Selfs al het die heelal ’n middelpunt, is dit vir hulle onaanvaarbaar dat ons naby daaraan sou wees, want die statistiese kans daarvoor is verskriklik, eintlik onmoontlik, klein. Tensy ons deur spesiale ontwerp daar geplaas is, en dit is vir hulle nog meer onaanvaarbaar, want meeste van hulle weier om ’n Ontwerper in hul verstaan van die wetenskap toe te laat.
Inderdaad ja, en dis gebaseer op dieselfde basiese tegniek wat hoofsaaklik gebruik word om die grootte van die heelal te bepaal – rooiskuifmetings. Rooiskuif gaan oor sterlig se golflengtespektum wat om twee redes na die langer golflengtes kan skuif:
Hiervolgens het die heelalstruktuur dus ’n simmetriemiddelpunt en dis presies waar ons Melkwegsterrestelsel hom bevind. Die bloot statistiese kans om toevallig daar te beland het, gegewe die verwagte grootte van die sigbare heelal, is ongeveer 1 uit ’n biljoen (1012 of 1e-12) – dit beteken prakties heeltemal geen kans nie.
 Vir meer oor donkermaterie, kyk Astronomy and Astrophysics Questions and Answers, onder “What is ‘dark matter’, and why does the big bang need it?”
 Kyk Time dilation of Clock drift.
 Kyk Exploding stars point to a young universe.
 Kyk Ons is in die middel. Dit is baie interessant om te sien wat wetenskaplikes sê as die getuienis daarop dui dat die heelal wel 'n middelpunt het.
 Om hierdie waarskynlikheid in perspektief te stel: die waarskynlikheid dat 'n persoon die lotery met een kaartjie sal wen, is 7.2e-8. Kyk heelalberekeninge.xlsx, blad "Waarskynlikhede" om die berekening te sien.