Buttercup - Skerp botterskorsies - Medisinale plante - 2021
Buttercup - Skerp botterskorsies
Botterkop is 'n gewilde uitdrukking vir verskillende wei blomme, veral vir botterkappe - die genus Ranunculus bestaan ​​uit ongeveer 400 spesies. In Duitsland is die meerjarige skerp botterkop (Ranunculus acris) die algemeenste. Paardebloemies staan ​​ook bekend as botterskorsies.
Profiel van die botterkop
Wetenskaplike naam: Ranunculus acris
Algemene name: Botterkop is 'n algemene naam vir botterkappe, weidebotterbakkies; Algemene naam vir die warm botterkop: bedelaar se botterkop, wratkruid
verspreiding: Byna die hele Europa, Asië, Noord-Amerika
Dele plante gebruik: Die kruie
toepassingsareas: Voorheen in volksgeneeskunde gebruik as 'n wurmmiddel, blaasintrekkende middel, teen chroniese velsiektes, rumatiek en jig
Waar kom die naam botterkop vandaan?
Die algemene naam botterkop vir verskillende blomme met geel blomme, soos botterkappe of paardebloem, spruit uit die feit dat die botter geel geword het toe die koeie daarmee gevoer is. Ons voorouers het ook sulke blomme gedroog en dit in die winter gebruik om die botter in te kleur.
Die Latynse naam Ranunculus vir die skerp botterkop beteken min padda (verkleining van lat. Rana = Padda) en dit is te danke aan die feit dat baie spesies in die genus moerasse, damme, mere en nat wei as habitats het. acris kom van die Latyn acer, wat warm of byt beteken en verwys na die warm smaak van die plant.
Botterkop - giftige bestanddele
Ranunculus acris hoort by die Burning Buttercup (Ranunculus flammula), die bolvormige botterkop (Ranunculus bulbosus) en die gifbotterkop (Ranunculus sceleratus) oor die giftige botterskorsies in Duitsland. Al die spesies wat genoem word bevat die giftige stof protoanemonin of sy voorloper, die glukosied ranunculin, wanneer dit vars is.
Die skerp botterkop is dus giftig vanweë die gifstowwe ranunculin, anemonin en protoanemonin. Laasgenoemde irriteer die vel en slymvlies en gee die plant sy skerp smaak. Daar is ook isoanemoniese suur, vitamien C, aminosure, saponiene en tanniene.
Skerp botterskorsies - giftige effekte
Die laktoon van die hydroxy penta-2,4-diensuur wat in die warm botterkop voorkom, is 'n giftige stof wat die slymvliese en vel baie irriterend maak en skerp smaak.
Verse botterskorsies is nie net giftig vir mense nie, maar ook vir diere; Weidende diere vermy die plante meestal weens hul skerp smaak, sodat die geelbloeiende pik se voete op weiding bly. By hooi kan diere egter die blomme verdra omdat die giftige proto-anemonien in 'n nie-giftige anemonien afbreek as dit droog word.
Skerp botterkop veroorsaak sogenaamde weiddermatitis of weidegrasdermatitis (fotodermatitis) as dit deur mense aangeraak word. Blasies vorm op die vel, dit word rooi en swel. Die velirritasie is ernstig en kan veroorsaak word deur die blomme te pluk, kaalvoet te loop of met kaal vel op vars weide te lê.
Gifbeheersentrums en gifinligtingsentrums weet ook van gastro-intestinale klagtes by kinders wat botterskorsies geëet het. Verbruik kan ook nierirritasie, ontsteking van die urienweg en verlamming veroorsaak. Dele van die plant wat deur die mond opgeneem word, veroorsaak pyn en brand in die mond en keel, inname kan lei tot ernstige spysverteringsprobleme, vloeibare diarree, koliek, naarheid en braking. Algemene liggaamspyn verskyn na opname, in seldsame gevalle is daar verlamming van die asemhalingsentrum.
Sterftes is baie skaars, maar is veral uit die verlede oorhandig - hoewel dit gewoonlik onduidelik is watter tipe botterkop verantwoordelik was. In die geval van orale vergiftiging is maagspoeling net so nodig soos die gebruik van plasma-uitbreiders en diazepam vir die krampe.
Al die plante is giftig
Alle dele van die plant is giftig, die gifstowwe verdwyn as dit gedroog of verhit word. Al die bestanddele van die plant is skerp, veroorsaak krampe, lei tot sweet en rooi die vel. In getuienisgebaseerde medisyne word skerp botterskorsies nie as medisyne gebruik nie as gevolg van hul toksiese effekte.
Botterkop in volksgeneeskunde en bygeloof
In die volksgeneeskunde is die plant fyngemaak en op die bors geplaas om die pyn en verkoue van die bors te verlig. Die vars blare word op die vel toegedien, en word gebruik om rumatiek te behandel. Die blomme en blare is opgemaak en die poeier trek deur die neus om 'n hoofpyn te verlig.
'N Infusie met 'n uittreksel uit die wortels is gebruik teen diarree en wortel wat in 'n abses op die vel geplaas is. Botterkappe moet blase verlig en chroniese veltoestande en jig verlig.
Die basis vir sulke behandelings met die giftige plant was die idee om iets soortgelyks met iets soortgelyks te genees, dit wil sê om die botterkop teen kwale met soortgelyke simptome te gebruik, wat dit self veroorsaak het. In die geval van velontsteking het die simptome egter erger geword as gevolg van hierdie "terapie". Die botterkop dien ook as 'n natuurlike lakseermiddel en as 'n teenoorlogse middel. Dit dien effektief as 'n lakseermiddel, maar die sterk lakseermiddel is te wyte aan die toksisiteit daarvan. Botterkappe moet ook help teen die plaag, oogsiektes en heuppyn.
Die Asiatiese botterkop met die skerp botterkop (Ranunculus asiaticus) is histories in die geneeskunde aangetref, onder meer as 'n middel teen geslags vratte, aambeie en velprobleme.
Bolle botterskorsies in homeopatie
Homeopatie het 'n wortel in die voormoderne assosiasies wat genoem word dat siektes genees kan word deur middel van soortgelyke simptome, volgens analogieë wat deur mense gebou is. Daarom gebruik sy die bolvormige botterkop (Ranunculus bulbosus), maar in verdunnings wat geen of uiters min biochemiese aktiewe stowwe bevat. Soos in die pre-moderne volkskultuur, word gesê dat die homeopatiese Ranunculus bulbosus help teen irritasie van die oë, teen 'n veluitslag en teen borspyn.
Ooreenkomste met ander botterskorsies
Warm botterkappe kan verwar word met ander spesies van die spesie-ryke geslag, byvoorbeeld met die brandende botterkappe, die bolvormige botterkappers, die botterbotterknopies of die kruipende botterkappers. Dit is nie nodig om die presiese verskille tussen hierdie spesies te spesifiseer nie, aangesien alle spesies die giftige protoanemonien bevat en nie vir gebruik of as 'n terapeutiese plant versamel moet word nie. In die geval van die eetbare plante wat mense ook versamel vir verbruik, kan die paardebloem en die kwinkslag gemeng word.
Verward met paardebloem en kinkinkies
Die paardebloem en die koekoeknerts word gereeld saam met die skerp botterkop aangetref. Op sommige plekke word paardebloemies ook botterkappe genoem, maar by nadere ondersoek lyk hulle nie baie soos die skerp botterkappers nie - afgesien van die blomme se kleur. Botterkop blom van Mei tot Julie en het los panikblokke. Die enkele blomme is een tot drie sentimeter breed, wyd oop, plat en vyfvoudig. Die blomme is goudgeel en lyk olierig, soortgelyk aan die moerasblom. Die blare is in drie tot vyf dele, daar is basis- en stamblare - dit moet herinner aan 'n voëlvoet.
Paardebloem word tien tot 50 sentimeter hoog, blom van April tot Mei en het 'n na-blom in Augustus. Die blomme is drie tot vyf sentimeter breed en geel soos eiergeel. Die blare vorm basiese rosette, is lansetvormig en getande. Die stingel van die paardebloem is hol en gevul met wit melksap. Die saadkoppe (paardebloemjies) is onmiskenbaar, silwerskoon; die individuele sade loop uit met strale en is harige, ontelbare sade wat elk 'n bal vorm.
Cinquefoil blom terselfdertyd as die botterkop en het ook geel blomme en gewoonlik vyf kroonblare. Maar terwyl die blare van die botterblare 'n olierige glans aan die binnekant het, lyk dié van die vingerkruid matig. Die skilferboom kan eerder met die kruipende botterkop verwar word, eerder as met die warm botterkop.
Skerp botterskorsies - versprei
Die skerp botterkop groei in byna die hele Europa tot in Asië en in dele van Noord-Amerika. Soos die meeste botterkappe, hou dit van klam grond, maar in teenstelling met die kraaipote in die moerasgebied, is dit te nat. Die grond moet baie voedingstowwe bevat, sowel as kalk en stikstof. Hy hou daarvan om op kleivloere te wees. In Duitsland is dit een van die algemeenste spesies van die genus.
Dit groei op weivelde, weivelde, aan die rand van woude en paadjies en in bosse. In die weivelde verkies hy vetterige wei, waarvan die meeste tans in Duitsland is - grasvlaktes beslaan slegs twee persent van die gebied. In die berge groei die botterkop tot 2500 meter.
Botterkop - gevolgtrekking
Alhoewel warm botterkop in die verlede as 'n volksmiddel gebruik is, gebruik die fitoterapie van vandag dit nie. Dit word ook gewoonlik nie in bewysgebaseerde medisyne gebruik nie, omdat dit 'n (swak) giftige plant is. (Dr. Utz Anhalt)
Biesalski, Hans Konrad et al .: Voedingsgeneeskunde: Volgens die kurrikulum vir voedingsmedisyne van die Duitse Mediese Vereniging, Thieme, 2017
Dr. Dörken, Veit M .: Ranunculaceae - botterkopfamilie (Ranunculales), botaniese identifikasie-oefeninge, Universiteit van Konstanz (toegang: 13 Februarie 2020), Universiteit van Konstanz
Muhammad Shahzad Aslam; Choudhary, Bashir A. et al .: Die genus Ranunculus: 'n Fitochemiese en etnofarmakologiese oorsig, in: International Journal of Pharmacy and Pharmaceutical Sciences, 4/5: 15-22. Desember 2012, ResearchGate
An, Isa; Ucmak, Derya; Esen, Mustafa; Gevher, Ozlem Devran: Phytocontact dermatitis as gevolg van Ranunculus arvensis: Verslag van drie gevalle, in: Northern Clinics of Istanbul, 6 (1): 81-84, 2019, PMC