As al die kinders slaap, neem *Janice die pot van die stoof af en loop na buite. “Gelukkig word dit nou somer… dankie tog!,” dink sy terwyl sy die water uit die pot terug in ‘n kan gooi. Sy kyk op boonte en in die rustigheid van die aandlug tref die seer gevoel van magteloosheid haar weer.
Die afgelope maande was nie maklik nie. Sy weet nie meer hoe lank sy hiermee gaan kan volhou en hoe lank sy nog die kinders uit hierdie gemors kan hou nie. Hoeveel aande moet hulle nog honger gaan slaap? Al wat sy weet is dat sy nie hulle hoop kan breek nie. Hierdie is tydelik, êrens sal ‘n uitkoms kom. Maar daardie klein kindertjies se hoop in die lewe mag nie gebreek word nie. Hulle moet die goeie in die lewe bly sien… Sy moet sterk staan vir hulle. Hoe dan anders?