Filmresensie: Een dag in Afrika met Brook Silva Braga - Reisverhale - 2020
Filmresensie: Een dag in Afrika met Brook Silva Braga
Opgedateer: 02/22/2019 | 22 Februarie 2019
Terug in Julie het 'n vriend aanbeveel ek kyk na die fliek 'n kaart vir Saterdag.
Ek was mal daaroor.
Dit is bloot die beste film oor rugzakken.
As jy ooit wou weet hoekom ons reis en oor die lewe op die pad, moet jy hierdie fliek sien. Ek wys dit eintlik in koshuise aan ander reisigers.
Ek het die kans gehad om 'n onderhoud met Brook Silva Braga oor die fliek en sy ervaring. Nou het Brook 'n nuwe fliek oor Afrika. Dit word genoem Een dag in Afrika. Hy het my die screener gestuur om te voorskou, en nou die film uit is, het ek gedink dit sal goed wees om met hom daaroor te gesels.
Nomadiese Matt: Hoekom het jy hierdie dokumentêr gemaak? Dit verskil baie van jou laaste een.
spruit: Ja, dit is regtig anders en ek was beslis besig om iets anders te doen na 'n kaart vir Saterdag. ' Ek het 'n kans gehad om deur Afrika 'n jaar gelede te reis en ek het besluit om hierdie film te maak terwyl ek op reis was. Miskien omdat 'n Kaart vir Saterdag so baie gefokus het op die vreemdelinge se lewens, het ek hierdie keer op die plaaslike bevolking gefokus.
In 'n Kaart vir Saterdag het ek net oor alles wat ek oor reis moet sê, gesê ek wou na iets anders beweeg, veral omdat 'n rolprent jou dwing om baie lank saam met dieselfde onderwerp te leef, so aan die einde Van die proses is jy gereed vir iets anders.
Ook, as jy twee keer dieselfde film maak, kan mense jou net met daardie onderwerp assosieer en ek wil baie verskillende dinge dek.
Wat hoop jy kry mense uit hierdie film?
My hoop is dat mense beter sal verstaan ​​hoe die lewe vir gewone mense in Afrika is. Ek vind dit jammer dat soveel van wat ons sien kom van klein sakke van die vasteland waar verskriklike dinge gebeur, terwyl die meeste plekke heeltemal deur die Westerse media ontdek word.
Daarbenewens word baie van die beelde en stories wat uit Afrika kom, geskep deur hulpgroepe of organisasies wat om 'n sekere rede belangstelling wil skep. Ek het geen gevestigde belang of agenda gehad nie, so ek kon die stories net vertel soos ek hulle gesien het.
Hoe het jy besluit waarheen jy gaan rolprent?
Daar was 'n paar logistieke magte wat my van land tot land gelei het, maar ek kon baie plekke regoor die vasteland besoek en uiteindelik reis deur 12 lande wat my baie opsies vir verfilming gegee het. Ek was altyd op die uitkyk vir interessante mense, plekke of situasies en probeer ook om 'n balans te vind tussen die verskillende streke van die vasteland en tussen landelike en stedelike omgewings.
Hoe het jy besluit wie om te film? Was daar 'n onderhoudsproses of het jy net vreemdelinge gevra?
Dit was elke keer anders, maar dikwels sou ek net 'n plek rondloop en iemand interessant raak en artikuleer wat ek gedink het 'n goeie onderwerp sou maak. Daar was ook tye waar ek probeer het om 'n spesifieke perspektief te kry en toe gegaan om iemand te soek wat dit beliggaam het. So het ek Bridgete ontmoet nadat ek 'n maand in Malawi deurgebring het om 'n vrou te volg op die dag toe sy geboorte gegee het.
Wat was sommige van die uitdagings van verfilming in Afrika?
Op baie maniere was Afrika 'n baie maklike plek om te fliek omdat mense so oop was met hul lewens en glad nie selfbewus voor die kamera was nie. Die uitdagings was logistiek. As jy jou Duel Systems P2-adapter verloor, kan jy seker wees dat jy nie 'n plaasvervanger in die omgewing sal kry nie. Ek was gelukkig om deur my reis met al die toerusting intact te raak, maar dit was 'n redelik konstante besorgdheid.
Die meeste van die praatjies oor Afrika gaan oor armoede en oorlog. By die maak van hierdie fliek, hoe het hierdie persepsies pas by wat jy wou bespreek?
Ek stem saam dat hierdie onderwerpe weer en weer gedek word en ek dink daar is twee hoofredes daarvoor. Eerstens maak stories uit hierdie afgeleë dele van die wêreld net die koerant wanneer hulle buitengewoon is, en gewoonlik tragies, so ons hoor net van 'n plek soos Zimbabwe wanneer daar iets verskrikliks in die nuus is.
Maar die ander rede is na my mening minder verskoonbaar. Te veel mense wat boeke skryf, dokumentêre of ander stories oor Afrika vertel, besluit wat hul storie sal wees voordat hulle ooit op die vasteland gaan sit. My missie om 'One Day in Africa' te maak, was om soos 'n leë doek te kom en die mense wat ek ontmoet het, het die rigting van die rolprent gekry, eerder as 'n raamwerk wat ek in Manhattan gekonfronteer het.
Terwyl 'n kaart vir Saterdag altyd een van my gunsteling reisflieks is, het ek One Day in Africa gevind om ongelooflik insiggewend en eerlik te wees. Jy kan die sleepwa hieronder kyk as jy dit wil sien.