In die Duitse gedig breek die sintaksis deur die rympatrone (abab cddc) heen. Die eerste sin sluk as ‘t ware die rymwoorde abab én c in. Dit bewerkstellig ‘n verrassende ritmiese variasie. Verstegen hanteer egter die eerste kruisrymeenheid ook as ‘n sintaktiese eenheid. Die gevolg is dat wat Goethe in 5 reëls sê, hy in vier kwytraak. Die volgende twee sinne strek hy dan oor 4 reëls uit in plaas van die oorspronklike 3. Daarby maak hy die tweede, omarmende rympatroon gelyk aan die eerste deur dit oorkruis te laat rym. Hy behou die afwisselende vroulike en manlike rymwoorde van die Duitse voorbeeld, maar in die proses moet hy hom verlaat op onbevredigende oplossings: in ‘t / wind; woud / jou. My grootste beswaar teen hierdie vertaling is die hortende ritme van die eerste kwatryn wat veroorsaak word deur die sesuur in die tweede versreël.
Die opvallendste verskil is natuurlik die spesifisering van algemene aanduidings in die Goethe-gedig: “Wipfeln” (= boomtoppe) word “keurtjies”; “Vögelein” word “suikervoëls; “im Walde” word “in die fynbos”. Daarmee word die natuurgegewe van Duitsland na die Wes-Kaap in Suid-Afrika verplaas. Dit werk gelyktydig verrassend én sjarmerend. En dit getuig sekerlik nie van disrespek teenoor die oorspronklike nie.
Anders as in die vertalings van Verstegen en Van Niekerk slaag Pakendorf daarin om die ritmiese gang van die eerste 5 versreëls netjies na te boots. En hy gebruik byna dieselfde aantal lettergrepe: 23 teenoor die 20 van die oorspronklike. In die res van die gedig handhaaf hy die lettergreeptelling reël vir reël korrek. Die verlies aan volrym in reëls 1 en 3 word vergoed deur die alliterasie: berge, bome, bries.
Met Pakendorf se innoverende vertaling van die titel laat hy die digter die wysie van die swygende voëltjies oorneem. Net soos hulle sing hy vir ‘n kort tydjie (38 lettergrepe/note lank, om presies te wees) en bly dan stil.
In die inleiding tot Woorde soos pluimsaad sê Pakendorf (1990:33) die belangrikste oorweging vir hom was ” … dat die eindproduk volwaardige gedigte in Afrikaans moes wees. Terwyl ek dus steeds gepoog het om die oorspronklike so getrou moontlik weer te gee, was die suiwerheid van die vertaalde vorm belangriker as korrektheid van oorsetting. ‘n Vertolking wat vir ‘n Afrikaanse oor beter sou klink, het telkens voorkeur geniet bo ‘n letterlike weergawe in skewe Afrikaans. Hier en daar moes ek derhalwe my toevlug tot poëtiese vryheid neem, ofskoon ek feitlik sonder uitsondering probeer het om ‘n indruk van die oorspronklike klank en ritme, rym en metrum, oor te dra.”