‘Ons het tot ’n eenparige besluit gekom’ — Wagtoring AANLYN BIBLIOTEEK
bt hfst. 14 bl. 108-115
‘Ons het tot ’n eenparige besluit gekom’
“Hiermee stem die woorde van die Profete ooreen” (Handelinge 15:13-21)
‘Gekose manne word gestuur’ (Handelinge 15:22-29)
Hulle was “bly oor die aanmoediging” (Handelinge 15:30-35)
Hoe die bestuursliggaam tot ’n besluit gekom het en die verenigende uitwerking wat dit op die gemeentes gehad het
Gebaseer op Handelinge 15:13-35
1, 2. (a) Voor watter ernstige vrae kom die bestuursliggaam van die eerste-eeuse Christengemeente te staan? (b) Watter hulp ontvang hierdie broers om tot die regte slotsom te kom?
GESPANNE afwagting heers. Die apostels en ouer manne in die vertrek in Jerusalem kyk na mekaar in die besef dat hulle ’n kritieke oomblik bereik het. Die besnydenisgeskil het ernstige vrae laat ontstaan. Is Christene onder die Mosaïese Wet? Moet daar enige onderskeid tussen Joodse en nie-Joodse Christene wees?
2 Die manne wat die leiding neem, het baie getuienis aangehoor. Hulle dink na oor God se profetiese Woord sowel as die kragtige eerstehandse getuienis wat Jehovah se seën openbaar. Hulle het hulle gedagtes ten volle uitgespreek. Die getuienis in verband met die betrokke geskil is oorweldigend. Jehovah se gees wys duidelik die weg aan. Sal hierdie manne ag gee op die leiding?
3. Hoe kan ons baat vind by ’n ondersoek van die verslag in Handelinge hoofstuk 15?
3 Dit sal ware geloof en moed verg om die leiding van die gees in dié saak te aanvaar. Hulle loop die gevaar dat die Joodse godsdiensleiers hulle selfs meer sal haat. En hulle kry weerstand van manne in die gemeente wat vasbeslote is om God se volk terug te lei na vertroue op die Mosaïese Wet. Wat sal die bestuursliggaam doen? Kom ons kyk. In die proses sal ons sien hoe hierdie manne ’n patroon vasgestel het wat vandag deur die Bestuursliggaam van Jehovah se Getuies gevolg word. Dit is ’n patroon wat ons ook moet volg wanneer ons voor besluite en uitdagings in ons lewe as Christene te staan kom.
4, 5. Watter gedagte uit God se profetiese Woord het Jakobus by die bespreking gevoeg?
4 Die dissipel Jakobus, die halfbroer van Jesus, het begin praat.* Dit wil voorkom of hy by hierdie geleentheid as die voorsitter van die vergadering opgetree het. Sy woorde het die konsensus opgesom wat die liggaam as ’n geheel blykbaar bereik het. Jakobus het aan die vergaderde manne gesê: “Simeon het breedvoerig vertel hoe God vir die eerste keer sy aandag op die nasies gerig het om uit hulle ’n volk vir sy naam te neem. En hiermee stem die woorde van die Profete ooreen.”—Hand. 15:14, 15.
5 Die toespraak deur Simeon, of Simon Petrus, en die getuienis wat Barnabas en Paulus voorgelê het, het Jakobus waarskynlik laat dink aan spesifieke tekste wat lig gewerp het op die onderwerp onder bespreking (Joh. 14:26). Nadat Jakobus gesê het dat ‘die woorde van die Profete hiermee ooreenstem’, het hy die woorde van Amos 9:11, 12 aangehaal. Daardie boek het verskyn in die deel van die Hebreeuse Geskrifte wat gewoonlik “die Profete” genoem is (Matt. 22:40; Hand. 15:16-18). Jy sal opmerk dat die woorde wat Jakobus aangehaal het, effens verskil van dié wat ons vandag in die boek Amos vind. Jakobus het heel waarskynlik uit die Septuagint, ’n Griekse vertaling van die Hebreeuse Geskrifte, aangehaal.
6. Hoe het die Skrif lig op die bespreking gewerp?
6 Deur middel van die profeet Amos het Jehovah voorspel dat die tyd sou kom wanneer Hy die “hut van Dawid”, dit wil sê die koninklike lyn wat tot die Messiaanse Koninkryk lei, sou oprig (Eseg. 21:26, 27). Sou Jehovah weer eens uitsluitlik met vleeslike Jode as ’n nasie handel? Nee. Die profesie voeg by dat “mense van al die nasies” byeengebring sou word as “mense oor wie [God se] naam uitgeroep is”. Onthou dat Petrus so pas getuig het dat God ‘geen onderskeid tussen ons [Joodse Christene] en hulle [nie-Joodse gelowiges] gemaak het nie, maar hulle harte deur geloof gesuiwer het’ (Hand. 15:9). Met ander woorde, dit is God se wil dat Jode sowel as nie-Jode erfgename van die Koninkryk moet word (Rom. 8:17; Ef. 2:17-19). Nêrens het hierdie geïnspireerde profesieë te kenne gegee dat die nie-Joodse gelowiges eers in die vlees besny moes word of proseliete moes word nie.
7, 8. (a) Wat het Jakobus voorgestel? (b) Hoe moet ons Jakobus se woorde verstaan?
7 Na aanleiding van hierdie skriftuurlike bewyse en die kragtige getuienis wat hy aangehoor het, het Jakobus hierdie woorde vir oorweging voorgelê: “My beslissing is derhalwe om dit nie moeilik te maak vir dié uit die nasies wat hulle tot God keer nie, maar om aan hulle te skryf om hulle te onthou van dinge wat deur afgode besoedel is en van hoerery en van wat verwurg is en van bloed. Want van ouds af het Moses in stad na stad dié gehad wat hom verkondig, omdat hy elke sabbat in die sinagoges voorgelees word.”—Hand. 15:19-21.
8 Het Jakobus, toe hy gesê het “my beslissing is derhalwe”, sy gesag op die ander broers afgedwing—miskien as die voorsitter van die vergadering—en sommer self besluit wat gedoen moes word? Beslis nie! Die Griekse uitdrukking wat met “my beslissing is” vertaal word, kan ook “ek is van oordeel” of “ek spreek ’n mening uit” beteken. Jakobus het allermins baasgespeel oor die hele liggaam; hy het eerder ’n plan van aksie vir hulle oorweging voorgelê, wat gebaseer is op die getuienis wat aangehoor is en op wat die Skrif oor die saak sê.
9. Watter voordele het Jakobus se voorstel ingehou?
9 Was Jakobus se voorstel goed? Klaarblyklik was dit, want die apostels en die ouer manne het dit later aangeneem. Met watter voordele? Aan die een kant sou die voorgestelde optrede “dit nie moeilik . . . maak” vir nie-Joodse Christene deur van hulle te verwag om die vereistes van die Mosaiese Wet na te kom nie (Hand. 15:19). Aan die ander kant sou hierdie beslissing respek toon vir die gewete van Joodse Christene, wat oor die jare heen gehoor het hoe “Moses . . . elke sabbat in die sinagoges voorgelees word” (Hand. 15:21).* Die voorgestelde optrede sou beslis die band tussen Joodse en nie-Joodse Christene versterk. Bowenal sou dit Jehovah God behaag en sy ontvouende voorneme weerspieël. Wat ’n doeltreffende manier om ’n probleem op te los wat die eenheid en welsyn van die hele gemeente van God se volk bedreig het! En wat ’n uitstekende voorbeeld is dit tog vir die Christengemeente van vandag!
10. Hoe volg die hedendaagse Bestuursliggaam die patroon wat hulle eerste-eeuse eweknie vasgestel het?
10 Soos in die vorige hoofstuk genoem is, vertrou die hedendaagse Bestuursliggaam van Jehovah se Getuies op Jehovah, die Universele Soewerein, en op Jesus Christus, die Hoof van die gemeente, vir leiding in alle sake, net soos die eerste-eeuse bestuursliggaam gedoen het (1 Kor. 11:3).* Hoe so? Albert D. Schroeder, wat van 1974 af op die Bestuursliggaam gedien het totdat hy sy aardse loopbaan in Maart 2006 voltooi het, het verduidelik: “Die Bestuursliggaam vergader elke Woensdag, open die vergadering met gebed en vra Jehovah vir die leiding van sy gees. Hulle span hulle in om te verseker dat elke saak onder bespreking en elke besluit wat geneem word, in ooreenstemming met God se Woord die Bybel is.” Op dieselfde trant het Milton G. Henschel, wat jare lank ’n lid van die Bestuursliggaam was totdat hy sy aardse loopbaan in Maart 2003 voltooi het, ’n fundamentele vraag aan die graduerende studente van die 101ste klas van die Wagtoring-Bybelskool Gilead gestel. Hy het gevra: “Is daar ’n ander organisasie op aarde waarvan die Bestuursliggaam God se Woord, die Bybel, raadpleeg voordat hulle belangrike besluite neem?” Die antwoord is voor die hand liggend.
11. Hoe is die bestuursliggaam se besluit aan die gemeentes oorgedra?
11 Die bestuursliggaam in Jerusalem het tot ’n eenparige besluit oor die besnydenisgeskil gekom. Maar om te verseker dat die broers in die gemeentes in eenheid sou optree, moes daardie besluit duidelik en op ’n positiewe, aanmoedigende wyse oorgedra word. Wat was die beste manier om dit te doen? Die verslag verduidelik: “Die apostels en die ouer manne [het] tesame met die hele gemeente dit goedgedink om gekose manne uit hulle midde saam met Paulus en Barnabas na Antiogië te stuur, naamlik Judas, wat Barsabbas genoem is, en Silas, manne wat die leiding onder die broers geneem het.” Hulle het ook ’n brief geskryf en dit saam met hierdie manne gestuur sodat dit in al die gemeentes in Antiogië, Sirië en Silisië gelees kon word.—Hand. 15:22-26.
12, 13. Watter voordele het dit ingehou om (a) Judas en Silas te stuur? (b) ’n brief van die bestuursliggaam te stuur?
12 As “manne wat die leiding onder die broers geneem het”, was Judas en Silas heeltemal bekwaam om as verteenwoordigers van die bestuursliggaam op te tree. Die afvaardiging van vier manne sou dit duidelik maak dat hulle boodskap nie bloot ’n antwoord op die oorspronklike navraag is nie, maar dat dit die uitdruklike riglyne van die bestuursliggaam is. Die teenwoordigheid van hierdie “gekose manne” sou ’n hegte band smee tussen die Joodse Christene in Jerusalem en die nie-Joodse Christene in die veld. Wat ’n wyse en liefdevolle reëling! Dit het ongetwyfeld vrede en harmonie onder God se volk bevorder.
13 Die brief het nie-Joodse Christene nie net duidelike riglyne in verband met die besnydenisgeskil gegee nie, maar ook in verband met wat hulle moet doen om Jehovah se goedkeuring en seën te ontvang. Die belangrikste deel van die brief het gesê: “Die heilige gees en ons het dit goedgedink om geen verdere las vir julle by te voeg nie, behalwe hierdie noodsaaklike dinge: om julle voortdurend te onthou van afgodsoffers en van bloed en van wat verwurg is en van hoerery. As julle julle sorgvuldig van hierdie dinge bewaar, sal julle voorspoedig wees. Mag julle goeie gesondheid geniet!”—Hand. 15:28, 29.
14. Hoe is dit vir Jehovah se volk moontlik om in eenheid te werk in vandag se verdeelde wêreld?
14 Vandag vind ons eenheid van geloofsoortuiging en eendragtige optrede onder Jehovah se Getuies, waarvan daar ongeveer 7 000 000 in meer as 100 000 gemeentes regoor die aarde is. Hoe is sulke eenheid moontlik, veral met die oog op die beroering en verdelende denke wat so algemeen is in vandag se wêreld? Eenheid spruit hoofsaaklik voort uit die duidelike en daadwerklike leiding wat Jesus Christus, die Hoof van die gemeente, voorsien deur middel van “die getroue en verstandige slaaf”, soos verteenwoordig deur sy Bestuursliggaam (Matt. 24:45-47). Eenheid spruit ook voort uit die manier waarop die wêreldwye broederskap hulle gewillig aan die leiding van die Bestuursliggaam onderwerp.
15, 16. Wat was die gevolg van die besnydenisgeskil, en wat was die rede hiervoor?
15 Die verslag in Handelinge vertel verder dat die afvaardiging van broers uit Jerusalem, toe hulle in Antiogië gekom het, “die menigte bymekaargeroep en die brief vir hulle gegee” het. Hoe het daardie broers op die bestuursliggaam se riglyne gereageer? “Nadat hulle [die brief] gelees het, was hulle bly oor die aanmoediging” (Hand. 15:30, 31). Daarbenewens het Judas en Silas “die broers met baie toesprake aangemoedig en versterk”. In dié sin was die twee manne “profete”, net soos Barnabas, Paulus en ander ook profete genoem is—’n term wat verwys na diegene wat God se wil verkondig of bekend maak.—Hand. 13:1; 15:32; Eks. 7:1, 2.
16 Dit is duidelik dat Jehovah die hele reëling geseën het, en dit het tot ’n gunstige oplossing van die geskil gelei. Wat was die sleutel tot die positiewe gevolg? Dit was sonder enige twyfel die bestuursliggaam se duidelike en tydige riglyne, wat gebaseer was op God se Woord en die leiding van die heilige gees. Dan was daar ook nog die liefdevolle, persoonlike manier waarop die besluite aan die gemeentes oorgedra is.
17. Hoe is die patroon vasgestel vir party kenmerke van besoeke deur reisende opsieners in ons tyd?
17 Die Bestuursliggaam van Jehovah se Getuies volg vandag daardie patroon deur tydige riglyne aan die wêreldwye broederskap te voorsien. Wanneer besluite geneem word, word dit duidelik en ondubbelsinnig aan die gemeentes oorgedra. Een manier is deur die besoeke van reisende opsieners. Hierdie selfopofferende broers reis van een gemeente na die ander en voorsien duidelike leiding en hartlike aanmoediging. Soos Paulus en Barnabas, bring hulle baie tyd in die bediening deur, terwyl hulle ‘saam met nog baie ander die goeie nuus van die woord van Jehovah leer en bekend maak’ (Hand. 15:35). Soos Judas en Silas, ‘moedig hulle die broers aan met baie toesprake en versterk hulle hulle’.
18. Hoe kan God se volk verseker dat hulle altyd Jehovah se seën ontvang?
18 Wat van die gemeentes? Wat sal die gemeentes regoor die aarde in staat stel om voortdurend vrede en eenheid in vandag se verdeelde wêreld te geniet? Onthou dat dit die dissipel Jakobus was wat later geskryf het: “Die wysheid van bo is allereers kuis, dan vredeliewend, redelik, bereid om te gehoorsaam . . . En die saad van die vrug van regverdigheid word onder vreedsame toestande gesaai vir diegene wat vrede maak” (Jak. 3:17, 18). Ons kan nie vir seker sê of Jakobus aan die vergadering in Jerusalem gedink het nie. Maar uit ons bespreking van die gebeure wat in Handelinge hoofstuk 15 opgeteken staan, is dit duidelik dat Jehovah se seën slegs sal wees waar daar eenheid en samewerking is.
19, 20. (a) Wat het duidelik getoon dat vrede en eenheid in die gemeente in Antiogië geheers het? (b) Wat kon Paulus en Barnabas nou doen?
19 Dit was duidelik dat vrede en eenheid hierna in die gemeente in Antiogië geheers het. Die broers in Antiogië het nie met die broers uit Jerusalem gestry nie, maar hulle het die besoek van Judas en Silas hoog op prys gestel, want eers nadat “hulle ’n tyd daar deurgebring het, het die broers hulle in vrede laat gaan na dié wat hulle uitgestuur het”, dit wil sê terug na Jerusalem (Hand. 15:33).* Ons kan daarvan seker wees dat die broers in Jerusalem ook verheug was toe hulle gehoor het wat die twee manne oor hulle reis vertel. Danksy Jehovah se onverdiende goedhartigheid was hulle sending ’n sukses!
20 Paulus en Barnabas, wat in Antiogië agtergebly het, kon hulle nou daarop toespits om die leiding te neem in die evangelisasiewerk, soos reisende opsieners vandag doen wanneer hulle die gemeentes onder hulle toesig besoek (Hand. 13:2, 3). Wat ’n seën vir Jehovah se volk! Maar hoe het Jehovah hierdie twee ywerige evangeliedienaars verder gebruik en geseën? Dit sal ons in die volgende hoofstuk sien.
Sien die venster “Jakobus—‘Die broer van die Here’”, op bladsy 112.
Jakobus het wyslik na die geskrifte van Moses verwys, wat nie net die Wet ingesluit het nie, maar ook ’n verslag bevat het van God se handelinge asook aanduidings van Sy wil wat die Wet voorafgegaan het. Byvoorbeeld, God se beskouing van bloed, egbreuk en afgodediens kan duidelik in Genesis gesien word (Gen. 9:3, 4; 20:2-9; 35:2, 4). Jehovah het sodoende beginsels geopenbaar wat op die hele mensdom, hetsy Jood of nie-Jood, van toepassing is.
Sien die venster “Hoe die Bestuursliggaam vandag georganiseer is”, op bladsy 110.
In vers 34 voeg party Bybelvertalings woorde in wat daarop dui dat Silas besluit het om in Antiogië agter te bly (Ou Afrikaanse Bybelvertaling). Maar hierdie woorde is blykbaar latere toevoegings.
[Venster/Prent op bladsy 110]
HOE DIE BESTUURSLIGGAAM VANDAG GEORGANISEER IS
Soos die eerste-eeuse Christene, word Jehovah se Getuies vandag gelei deur ’n Bestuursliggaam van toegewyde, geesgesalfde manne wat “die getroue en verstandige slaaf” verteenwoordig (Matt. 24:45). Die hele Bestuursliggaam vergader weekliks. Die lede daarvan is ook georganiseer in die volgende ses komitees, wat elkeen sy eie verantwoordelikhede het.
● Die Koördineerderskomitee bestaan uit die koördineerders van elkeen van die ander komitees en ’n sekretaris wat ook ’n lid van die Bestuursliggaam is. Dit help al die komitees om vlot en doeltreffend te funksioneer. Hierdie komitee hou toesig oor wetlike sake en die gebruik van die media wanneer dit nodig is om akkurate inligting in verband met ons oortuigings te voorsien. Dit tree ook op wanneer Jehovah se Getuies op enige plek in die wêreld deur rampe, vervolging en ander noodgevalle geraak word.
● Die Personeelkomitee hou toesig oor reëlings vir die geestelike en persoonlike welsyn van die vrywilligers by die takkantore van Jehovah se Getuies regoor die aarde. Daarbenewens behartig hierdie komitee die aanstelling van nuwe vrywilligers om by die takkantore te dien.
●Die Uitgewerskomitee hou toesig oor die drukwerk, uitgewery en versending van Bybellektuur. Dit hou toesig oor die drukkerye en eiendomme wat deur korporasies van Jehovah se Getuies besit en bedryf word, sowel as oor die oprigting van takfasiliteite en van Koninkryksale en Byeenkomssale in lande met beperkte middele. Hierdie komitee sien ook om na die gebruik van bydraes.
● Die Dienskomitee hou toesig oor die predikingswerk en sake rakende gemeentelike ouer manne, reisende opsieners en voltydse evangeliedienaars. Dit hou ook toesig oor die voorbereiding van Ons Koninkryksbediening. Hierdie komitee nooi ook studente na die Gileadskool, waar sendelinge opgelei word, en na die Bedieningsopleidingskool, waar ongetroude gemeentelike ouer manne en bedieningsknegte opleiding ontvang, en gee hulle hulle toewysings.
● Die Onderrigtingskomitee hou toesig oor die onderrigting wat by byeenkomste en gemeentelike vergaderinge voorsien word sowel as oor die voorbereiding van oudio- en videoprogramme. Dit berei die kurrikulums voor vir die Gileadskool, die Pionierdiensskool en ander skole en reël geestelike programme vir vrywilligers wat by takkantore dien.
● Die Skryfkomitee hou toesig oor die produksie van geestelike voedsel in geskrewe vorm vir die gemeentes en die publiek. Dit beantwoord ook Bybelvrae, hou toesig oor vertaalwerk regoor die wêreld en keur onder andere dramatekste en toespraaksketse goed.
Die Bestuursliggaam vertrou op God se heilige gees vir leiding. Die lede daarvan beskou hulleself nie as die leiers van Jehovah se volk nie. Inteendeel, soos alle gesalfde Christene op aarde, ‘bly hulle die Lam [Jesus Christus] volg ongeag waar hy gaan’.—Op. 14:4.
[Venster/Prent op bladsy 112]
JAKOBUS—“DIE BROER VAN DIE HERE”
Jakobus, ’n seun van Josef en Maria, word eerste onder Jesus se jonger halfbroers genoem (Matt. 13:54, 55). Hy was dus moontlik Maria se tweede oudste kind. Jakobus het saam met Jesus grootgeword, gesien hoe hy sy bediening uitvoer en ten minste geweet van Jesus se “kragtige werke”, of hy dit self gesien het of nie. Maar tydens Jesus se bediening het Jakobus en sy broers “nie geloof in hom [hulle ouer broer] beoefen nie” (Joh. 7:5). Jakobus het dalk selfs net soos party van Jesus se ander familielede gevoel, wat van Jesus gesê het: “Hy het van sy verstand af geraak.”—Mark. 3:21.
Dit alles het met Jesus se dood en opstanding verander. Hoewel drie ander met die naam Jakobus in die Griekse Geskrifte genoem word, was dit klaarblyklik aan sy halfbroer Jakobus dat Jesus persoonlik verskyn het gedurende die 40 dae nadat Hy opgewek is (1 Kor. 15:7). Hierdie ondervinding het Jakobus moontlik gehelp om tot die regte gevolgtrekking te kom oor sy ouer broer se ware identiteit. Hoe dit ook al sy, minder as tien dae nadat Jesus na die hemel opgevaar het, was Jakobus, sy moeder en sy broers saam met die apostels in ’n bovertrek om te bid.—Hand. 1:13, 14.
Jakobus het later ’n gerespekteerde lid van die gemeente in Jerusalem geword, en hy is blykbaar beskou as ’n apostel, of “iemand wat uitgestuur is”, van daardie gemeente (Gal. 1:18, 19). Dat Jakobus ’n vername posisie beklee het, kan gesien word uit die feit dat die apostel Petrus, nadat hy wonderdadig uit die tronk bevry is, vir die dissipels gesê het: “Vertel hierdie dinge vir Jakobus en die broers” (Hand. 12:12, 17). Toe die besnydenisgeskil aan “die apostels en die ouer manne” in Jerusalem voorgelê is, het Jakobus blykbaar die bespreking gelei (Hand. 15:6-21). En die apostel Paulus het gesê dat Jakobus sowel as Sefas (Petrus) en die apostel Johannes “blykbaar pilare” van die gemeente in Jerusalem was (Gal. 2:9). Selfs jare later, toe Paulus ná sy derde sendingreis na Jerusalem teruggekeer het, het hy teruggerapporteer aan “Jakobus . . . ; en al die ouer manne was teenwoordig”.—Hand. 21:17-19.
Hierdie Jakobus, wat deur Paulus “die broer van die Here” genoem word, het blykbaar die brief, of Bybelboek, geskryf wat sy naam dra (Gal. 1:19). In daardie brief identifiseer Jakobus hom nederig as “’n slaaf van God en van die Here Jesus Christus”, nie as ’n apostel of as Jesus se broer nie (Jak. 1:1). Die brief van Jakobus toon dat hy, soos Jesus, ’n skerp waarnemer was van die sigbare wêreld en die menslike natuur. Jakobus het bekende natuurverskynsels, soos seewinde, die sterrehemel, die skroeiende son, delikate blomme, veldbrande en mak diere, gebruik om geestelike waarhede toe te lig (Jak. 1:6, 11, 17; 3:5, 7). Sy goddelik geïnspireerde insig in mense se gesindhede en dade het uitstekende raad voorsien oor hoe ’n mens goeie verhoudings kan behou.—Jak. 1:19, 20; 3:2, 8-18.
Paulus se woorde in 1 Korintiërs 9:5 dui daarop dat Jakobus getroud was. Die Bybel sê nie wanneer en hoe Jakobus dood is nie. Maar die Joodse geskiedskrywer Josefus het geskryf dat Ananus (Ananias), die hoëpriester, kort ná die dood van die Romeinse goewerneur Porcius Festus, omstreeks 62 HJ, en voordat sy opvolger, Albinus, aan bewind gekom het, “die regters van die Sanhedrin byeengeroep het en ’n man met die naam Jakobus, die broer van Jesus wat die Christus genoem is, en ’n paar ander voor hulle gebring het”. Volgens Josefus het Ananus “hulle daarvan beskuldig dat hulle die wet oortree het en het hy hulle oorgelewer om gestenig te word”.
Albert Schroeder by ’n internasionale byeenkoms in 1998
[Prent op bladsy 115]
Hedendaagse Christene vind baat by die geestelike voorsienings wat die Bestuursliggaam en die verteenwoordigers daarvan beskikbaar maak