Volgens hierdie benadering word die klimaks in die preek nie bereik deur 'n oordonderende proklamering van God en sy teenwoordigheid nie, maar deur 'n sensitiewe fasilitering van 'n proses wat mense sal help om God te ontdek. Dit kan selfs gedoen word sonder om die naam van God so oorvloediglik te gebruik soos wat predikers soms geneig is om te doen. Dit is veel meer effektief om sagkens op die "edges of life" te beweeg. Daar maak mense hulle eie preke onder die geklank van die Woord en kan hulle begelei word om onder die suggesties van die verkondiging tot eie unieke klimakse te kom.
Die prediking is deel van 'n groter "skryfproses". Mense is heeltyd besig om hulle lewensverhale te skryf. Hulle stap nie in die kerk in as onbeskrewe, oop leie waarop die prediker na hartelus kan skryf nie. Inteendeel, hulle is almal reeds beskrewe. Hulle luister na die prediking en met 'n positiewe of negatiewe reaksie gebruik hulle dit om verder aan hulle eie stories te skryf. As die prediker daarin kan slaag om hulle weg te stuur met 'n uitnodiging tot verdere verantwoordelike skryf van hulle verhale, het hy/sy geslaag. Die einde moenie probeer om 'n deksel op alles te plaas nie, maar om 'n situasie te skep wat mense uitnooi en roep om verder te werk aan hulle eie verhale.
Die prediker moet die wyse waarop sy preek gaan eindig, noukeurig beplan. Die preek kan nie maar net stop nie, dit moet na 'n logiese en sinvolle einde opbou. Dit hoef nie melodramaties te wees nie, maar dit moet die mense op 'n plek laat waar hulle uitgedaag word om verder te dink of handel. Die einde moet méér wees as 'n samevattende slot, dit is eerder die oopmaak van 'n deur waarmee mense na die lewe beweeg.