Aan die ander kant van die wêreld wag iemand op jou. - Inligting
Aan die ander kant van die wêreld wag iemand op jou.
Wat gebeur as 'n pragtige meisie jou in 'n bus in Chili volg?
'N Paar minute vroeër Ek het haar by die kaartjietoonbank voor my laat knip omdat ek ongemaklik gevoel het dat sy so naby staan. In Chili moet jy bo-op die persoon voor jou staan, of ander dink dat jy nie regtig in die ry staan ​​nie, maar net om dit na te gaan.
My liggaam voel swak en onstabiel onder die gewig van my rugsak. Ek het herstel van koolstofmonoksiedvergiftiging in Castro.
Nou staan ​​sy langs my bus. Sy straal eksotiese, Suid-Amerikaanse sensualiteit uit - goue vel, glansende swart hare en donker oë. Hulle het in my rigting gewys
Ek was nie seker of sy my regtig deur die getinte vensters in die bus kon sien nie, maar ek het probeer om nie te intens terug te staar nie, net vir ingeval.
Sy het nie eintlik aan boord geklim nie. Sy het dit net gekyk asof sy probeer besluit of sy regtig hierdie een wil hê. Ek wou hê dat sy hierdie een moes kies.
Die idee om aan te gaan, het ook 'n bewing deur my liggaam gestuur.
Die kans dat hierdie bus van haar was, het afgeneem hoe langer hy in die gleuf gesit het en sy het nie aan boord gekom nie. En steeds hou sy my dop. Die enjin draai om en rommel tot die lewe. Voordat die deure gesluit is, het die vrou na die bus gehardloop, met die trappies op en in die gang in.
Sy gooi haar Planet Hollywood-sak in die bokant naby die voorkant van die bus, draai dan, draai haar donker oë op my en begin loop. Ek het soos 'n Huemul in die hoofligte gesit toe sy nader kom. Sy flits vir my 'n glimlag soos ou vriende, en sy gaan sit op die sitplek langs my.
Ek het die somer na Chili gekom om in 'n klein hospitaal in Villarrica te gaan bartend vir 'n Amerikaanse oud-vriend van my met die naam Glen. Hy het geweet dat ek pas my eerste ronde van die kollege voltooi het en dat hy niks beter kan doen as om 'n ander wêrelddeel te sien en te sien nie.
Ek was baie onvoorbereid. Na maande se pogings om Spaans uit boeke te leer, het ek 'n goeie basis gehad van ses woorde: ja, nee, voet, skoen, bier en wyn.
Ek kon die warm leer van haar baadjie ruik en die stil kreun hoor toe sy haar hand opsteek om die hare uit haar gesig te borsel. Ek kon die lyne op haar lippe sien. Glen het voor my aankoms in Chili vir my gesê: "Leer soveel Spaans as wat jy kan voordat jy kom. U sal meer uit die ervaring put. '
Dit was 'n eenvoudige vraag, maar dit het te vinnig gekom om dit te verstaan. Ek trek my skouers op en sê my goed geoefende reël, 'Geen Compendo. Lo siento. " Ek verstaan ​​nie. Ek is jammer. Ek kon al voel hoe hierdie gesprek nêrens heen gaan nie.
Sy begin met my praat asof dit die enigste rede is waarom sy op hierdie bus gekom het.
'Is die donkie weg?' vra sy vinnig.
Dit was 'n eenvoudige vraag, maar dit het te vinnig gekom om dit te verstaan.
Ek trek my skouers op en sê my goed geoefende reël, 'Geen Compendo. Ek kon al voel hoe hierdie gesprek nêrens heen gaan nie.
Haar glimlag word groter. "Waar kom jy vandaan?" vra sy in baie aksent Engels.
'Van Montana en Norte Americano,' het ek gesê.
Voordat ek hier aangekom het, het ek aangeneem dat daar busvolumes van Amerikaners in helder T-hemde en kortbroek is wat elke opelugmark en ambagsmanne in die land verstop. Ek was verbaas oor hoe min Amerikaners die gemiddelde Chileense ooit gesien het. In 'n gebroke mengsel van Engels en Spaans het sy gesê dat sy van Argentinië afkomstig is.
"Hoekom is jy hier?" sy het gevra.
Hoe beantwoord 'n reisiger hierdie vraag? Het ek regtig hierheen gekom om te werk aan 'n kroeg in 'n klein hotel? Ek sou dit in die VSA kon doen. Ek sou met die inwoners kon praat en meer kon verdien as die tien dollar per dag wat ek hier verdien het.
As ek gekonfronteer word met die idee om haar te vertel dat die rede waarom ek hier was, is dat ek die mooiste vrou in die stad op dieselfde bus as ek moes klim en begin praat asof dit saamgetrek word deur iets groter as ons twee, het ek het gevind dat ek dit onmoontlik kan doen met die skaars woordeskat wat ons in mekaar se tale gedeel het.
Ek het dus vasgehou met 'n kroeg in 'n hotel in Villarrica.
Volcán Villarica. Foto deur skrywer.
Dit het haar natuurlik geïnteresseerd. Ek het die gevoel gehad dat ek kon sê dat ek na Chili gekom het om te leer hoe om vloere te vee (iets wat hulle anders doen in Chili as die VSA), en sy sou belangstel om daarvan te hoor.
Haar oënskynlike belangstelling in my was effens onrusbarend, maar op 'n surrealistiese manier, asof ek op die stel van een van die belaglike romantiese komedies sou begin, waar die storielyn staatmaak op die mees onwaarskynlike scenario wat tot lewe kom.
Sy het gesê dat sy daar was om haar ma te besoek. Sy rol haar oë en sê 'n paar dinge in Spaans wat ek nie kan vang nie en weet nie heeltemal hoe sy 'n vraag moet uitlê om te verduidelik nie.
Sy het my gered deur te vra of ek in Argentinië in Argentinië gekom het. Ek was hartseer om te sê dat ek net een dag in Argentinië deurgebring het, skaars ver genoeg ingegaan het om my paspoort gestempel te kry en 'n piekniek by die meer onder die vulkaan Lanin te hou.
'N Frons van teleurstelling het haar gesig vir 'n kort oomblik verswak voordat sy weer 'n glimlag sou kry:' U sal my in Buenos Aires moet kom besoek, 'sê sy en spreek elke konsonant en vokaal met die naam van die stad uit en laat dit klink soos sing, eerder dan die deurmekaar manier waarop ons dit in Amerika sê. 'Es muy bonito.'
Haar oë het gesê ek kan bly so lank as wat ek wou.
Haar oë het gesê ek kan bly so lank as wat ek wou. Of ek nou nie die subtiele karakter van Argentynse nuanse verstaan ​​nie, of ek het nie die gevoel dat sy my vir 'n enkelster probeer oplaai nie, maar wou regtig hê ek moet haar land verken en daarvan hou.
Sy wonder of ek nie Argentinië toe is nie, wat het ek gedoen vandat ek in Chili aangekom het?
'Ek het op die Volcán Villarrica geklim,' het ek gesê en nie regtig geweet hoe om die res van die avontuur uit te haal nie. 'Ek kon Argentinië van bo sien,' sê ek uiteindelik. Wat ek nie kon kommunikeer nie, was dat ek aan die kante van die berg angswekkend en mooi ervaar het, en die manier waarop ek na gevaar en verkenning gekyk het, verander.
Ons het nog 'n paar minute gepraat, maar ek het gevoel dat ek die gesprek kon aanhou afneem, nadat ek my Spaans uitgeput het. Ek wou nie hê sy moes gaan nie, maar ek weet nie hoe ek die volgende paar uur gaan kommunikeer nie. Sy het miskien dieselfde gedink, want nadat die bus op die snelweg uitgesak het, het sy totsiens gesê en weer na haar sitplek naby die voorkant van die bus beweeg.
Ek moet opstaan ​​en aanhou praat, ek dink aan terwyl ek na die agterkant van haar kop staar, terwyl haar gladde, donker hare swaai met die beweging van die pad. Ek het drie uitkomste voorgestel as die ontmoeting voortduur:
Ons het verlief geraak en ek sou my vliegtuig terug na die VSA mis om saam met 'n maat in Chili en Argentinië te reis (iets wat ek wou gehad het dat ek die afgelope drie maande elke keer in 'n posisie was om 'n dwaas van myself.)
Ons sou 'n korttermyn romantiese tussentyd hê voordat ek terug is in die Verenigde State - iets waarmee ek nie veel ondervinding gehad het nie, maar nog altyd interessant geklink het.
Ons sal 'n lekker platoniese tyd hê om haar bestemming te verken. Ek sou uiteindelik iemand hê om mee te reis, al is dit net vir 'n dag of twee.
Al die opsies klink meer bevredigend as om die laaste paar dae van my reis alleen te reis. Elke keer as die bus vertraag, het ek 'n bietjie regop gaan sit asof ek vorentoe wil gaan, maar ek bly waar ek was. Elke opsie klink net so skrikwekkend soos opwindend.
Ek het altyd opgekyk na die mense wat van die lewensverloop afgewyk het om te leef in die opwinding van die oomblik. Ek was so naby daaraan om een ​​van daardie mense te wees, al wat ek moes doen was om op te staan ​​en te gaan.
Castro, Chili. Waar die skrywer koolstofmonoksiedvergiftiging gekry het.
Aangesien die besige toeristiese seisoen verswak het en my pisco-suurprodukte nie meer so groot aanvraag was nie, het ek besluit dat dit tyd is om uiteindelik Villarrica te verlaat en meer van die land te verken. Ek het suidwaarts getrek na Castro op die eiland Chiloe, die tuiste van die palafitos of stalhuise wat in die water langs die kus ingebou is, sodat vissers hul bote onder hul huise kon parkeer.
Nadat ek in die veel goedkoper hospedajes gebly het, of in leë vertrekke wat 'n gesin aan reisigers verhuur, het ek verkies om in 'n piepklein hotelkamer op die derde verdieping van Hotel Azul te bly, met 'n uitsig oor 'n besige straat en die hoofseiland wat besig is met bote van alle groottes. in en uit die hawe.
Ek het die vorige aand 'n voorlopige trek deur die stad gemaak en teen sonop het ek wakker geword om 'n pragtige dag te vind. Ek maak die venster van die piepklein hotelkamer oop, gryp my kamera en gaan in die oggendlig die palafitos vas.
Toe ek terugkeer na die hotel, het ek geweet dat ek die beste foto's van my hele tyd in Chili gekry het en besluit om 'n kort slapie te maak voordat ek probeer om iets te ete en my volgende bestemming te vind. Dit was die grootste fout van die reis.
Ek het wakker geword dat ek die slegste kater van my lewe gehad het. Ek het gehoop dat dit weer kan gaan om terug te gaan slaap. Ek het te aaklig gevoel om selfs in die bewusteloosheid terug te dryf. Uiteindelik het ek dit geruik. 'N Mengsel van diesel en petroluitlaat kom van die straat af en bote buite. Ek maak die venster toe, maar te laat. My reis suidwaarts was klaar.
Die volgende paar dae het byna niks geëet nie en van busstasie na busstasie gestruikel en uiteindelik teruggekeer in Puerto Montt. Op die oggend van die derde dag was ek redelik seker dat ek nie op die Chileense platteland sou uitsterf nie, maar ek het genoeg dae verwoes dat ek besluit het om terug te gaan na Villarrica.
Dit is hoe ek na die pragtige Argentynse meisie naby die voorkant van die bus gestaar het.
Toe ons Osorno sluit, kon ek nie raai waar 'n verhouding met hierdie meisie kan gaan nie, maar dit is nie die aard van verhoudings nie, selfs as jy die taal kan praat.
Dit is ook nie die aard van reis nie. Die aard van reis is om buigsaam te bly, planne te breek en te kyk wat gebeur. As ek nie 'n skuif gemaak het nie, sou ek waarskynlik spyt wees.
Toe die bus in Osorno stop, het ek gedink dit is die laaste kans dat ek hierdie persoon leer ken.
Voordat ek myself kon kans kry, staan ​​sy, trek haar tas van die bokant af en stap na die agterkant van die bus.
Ek het gehoop dat sy weer in die sitplek langs my sou val, maar in plaas daarvan het sy 'n verseëlde koevert aan my oorhandig.
Sy het my gevra wat my naam is, my hare gese, 'n vinnige, soet vaarwel gesê en na die uitgang gegaan. Sy soen haar palm en blaas dit vir my voordat sy by die trap afstap. Sy kyk nie terug toe sy na die terminale gaan nie.
Ek het die koevert vasgehou totdat ons weer begin beweeg het. Veilig sny ek die koevert oop en haal 'n foto van die vrou en 'n nota half in Spaans, half Engels:
Jy het my hart gebreek. Ek gee jou hierdie foto sodat jy kan onthou aan die ander kant van die wêreld dat iemand op jou wag.
Dit het my 'n adres gegee en gesê dat ek nie moet vergeet om haar te besoek as ek na Argentinië kom nie. Ek het die nota weer in die koevert geplak en by die venster uitgestaar en gewonder waarom ek dit nie oopgemaak het voordat die bus Orono verlaat en agter haar aanjaag nie.