Die wortels van Amerika se wit nasionalisme kom terug na die wrede geskiedenis van hierdie eiland
1909 beeld van 'n suikerfabriek, Barbados - 'n Karibiese eiland met 'n geskiedenis van baie koloniale slawernywette. Allister Macmillan / WH en L. Collingridge / Schomburg Sentrum vir Navorsing in Swart Kultuur
Die bose ideologie wat na bewering 'n gewapende man gedryf het om 22-mense in El Paso, Texas, dood te maak, kan teruggevoer word na 'n klein eilandjie aan die oostelike rand van die Karibiese See.
As die bekendste en winsgewendste kolonie van Engeland in die 17de eeu, het Barbados baie van die reëls en idees van die toekomstige Verenigde State gevorm. Dit sluit die giftige mengsel van wit voorreg en wrok in wat die Verenigde State sedertdien geteister het.
Van diensknegte tot slawe
Die planters wat in 1627 na hierdie eiland gekom het, het almal sleg behandel. Soos een Engelse opsiener onthou,'Ek het sulke wreedheid teenoor diensknegte gesien, omdat ek nie gedink het dat die een Christen aan die ander kon gedoen het nie.'
Die meeste van hierdie Britse bediendes het ingestem om vyf jaar lank op die eiland se tabak- en katoenplase te werk. Maar in die 1640's, tydens die Britse burgeroorlog, duisende POW's, aasdiere en weeskinders is ook na Barbados "opgewonde" en aan die hoogste bieër verkoop. Baie min het teruggekeer.
Gedurende dieselfde dekade het Engelse handelaars toegang tot Wes-Afrikaanse slawe-depots verkry. Na aanleiding van die onversadigbare arbeidseise op die eiland, het hierdie handelaars gestuur skepe vol mense van Angola, Guinee-Bissau en Kaap Verde tot Barbados. Die planters het hierdie slawe laat werk om suiker te vervaardig, wat lyk soos kokaïne, beide in hul vermoë om gebruikers te verslaaf en om produsente te verryk.
Die groot planters het gou bereken dat hulle die meeste wins uit Afrikane sou kon verdraai. Baie van die swart slawe het voorheen op Portugees besette suiker-eilande in Wes-Afrika gewerk en was minder vatbaar vir die dodelike geelkoors wat duisende wit dienaars in 'n 1647-uitbraak doodgemaak het.
Groeiende kritiek in Engeland en 'n paar kolonies oor die praktyk van 'spirituele' vrygebore Engelsmanne in die Amerikas het ook hierdie besluit gevorm. In 1661, die vergadering van die eiland het twee historiese dade geslaag, een wat die slawerny verwerp het vir "enige kinders van die Engelse nasie" en een wat dit omhels het "Dom" Afrikaners.
Voortaan het wit vryheid beteken. Swart het slawerny beteken.
'N Topografiese kaart van Barbados in 1657. British Library
Van eiland tot kontinent
Die Barbados-model het daarna na Brits-Noord-Amerika versprei, soms via woord-vir-woord-gekribbering van die 1661-wette. Veral Suid-Carolina was net soveel 'n kolonie Barbados as Engeland. Die hoogmoedige elite het blankes uitgenooi om hulself te sien as lede van 'n regerende ras waarvan die manlike bestemming was om die Nuwe Wêreld te verower.
Maar om sulke onbeperkte magte te hang voordat die hele Euro-Amerikaanse bevolking vir die Britse koloniste selfvernietigend was.
Dit was veral waar vir diegene wat later die kroon omgekeer het en hulself heeltemal vry en onafhanklik verklaar het. Die mees genadelose eienaars het uiteindelik die beste lande en die meeste slawe geweier deur hul grensloosheid te weier, maar baie blankes het net 'n bietjie meer as hul rassistiese aanspraak op die reg gehad.
Hierdie oomblik het vinnig op klein Barbados gekom. soos een ryk planter wat in 1666 opgemerk is, mans soos hy het al die nederige koloniste 'uitgewis'. Baie armer handelaars het toe na ander kolonies oorgetrek, waar hulle 'n reputasie as trots en bitter gekry het.
In die nuwe Verenigde State was dit anders, want dit was nog 'n keer 5,000 groter as die Barbados-aankoop, nog voor die Louisiana-aankoop. Dit maak nie saak hoeveel grond hulle van die inheemse inwoners gesteel het nie, die spook van Barbados en Suid-Carolina - plekke met verslaafde swart meerderhede - spook Amerikaanse burgers.
Baie het teen slawerny gekant, maar nie uit simpatie nie vir die verslaafdes. Hulle het slawerny teëgestaan ​​omdat hulle 'n volk van wit blanke wou hê, waar almal gelyk was omdat almal meerderwaardig was.
Hierdie vrees en fantasieë oor wit heerskappy in Amerika het baie mense tot waaksaamheid van geweld en rasseterrorisme gedwing. Dit het in die 1860s gebeur, terwyl swart Amerikaners uit slawerny voortgekom het, en weer 'n eeu later, aangesien rasse-minderhede regte gelykheid geëis het. Dit gebeur vandag weer.
'U sal ons nie vervang nie!'
As hulle oortuig is dat mense soos hulle Amerika gebou het, haat die blanke nasionaliste van die 21ste eeu sowel nie-blanke "ander" as "kulturele elite" wat nie genoeg omgee vir hulle nie bloed-en-grond-voorregte. Hulle is daarvan oortuig dat die wêreld hulle s'n is en dat die wêreld terselfdertyd teen hulle is. Hulle omhels samesweringsteorieë gevul met donker weerspieëling van die verre verlede.
Die vermeende skiet El Paso het geglo in die idee van die "wonderlike plaasvervanger, waarin blankes vervang word deur 'n "ander" arbeidsmag van lae-loon immigrante. Die vermeende skieter het hulle nie in staat gestel om met nie-blanke werkers te identifiseer nie. Top.
Nou meer as ooit tevore, moet ons sien dat wit nasionalisme uit sommige van die donkerste hoeke van die Amerikaanse en Britse koloniale geskiedenis gekom het. Dit is 'n produk van besluite uit die verlede eerder as iets natuurlik of onvermydelik.
Dit is 'n warboel van leuens, gierigheid en vrees dat ons kan dissekteer, konfronteer en oorkom.
In oomblikke van wanhoop neem ons miskien 'n les uit Barbados. Die eilandnasie het sedert 1966 onafhanklik geword 'n ware demokrasie, 'n ordentlike samelewing wat wakker geword het uit die lang nagmerrie van sy verlede.
JM Opal, Medeprofessor in Geskiedenis en Leerstoel, Geskiedenis en Klassieke Studies, McGill Universiteit
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > Kultuurverskille > Die wortels van Amerika se wit nasionalisme kom terug na die wrede geskiedenis van hierdie eiland