Om net bietjie agtergrond te gee: ek is 'n joernalis wat geleer is om objektief na alles te kyk. Dit is so in my ingebrand dat ek tot vandag toe, na bykans twee jaar uit die media, steeds sukkel om hardop 'n mening oor iets uit te spreek. Ek sal begin praat, nadink … en dan liewer swyg. Ek wil nie 'n ‘stem van die volk’ wees nie en ek kies eerder my woorde voordat dit onnodig seer maak of aanstoot gee.
Die laaste ruk het ek veral bewus geword van hoe die Solidariteit Beweging, uit beide linkse en regse oord, veroordeel word as rassiste en verraaiers. Dit maak my hartseer. Mense plaas 'n stempel op 'n organisasie en verkondig dit dan wêreldwyd. Die regses veroordeel ons omdat ons nie ‘eksklusief’ vir die wit Afrikanervolk veg nie en die linkses veroordeel ons omdat ons nét ‘eksklusief’ vir die wit Afrikaner-volk veg. Dit is eintlik baie snaaks as mens daaraan dink.
Eenvoudig is dit soos volg; Solidariteit is 'n vakbond wat in Afrikaans vir mense se regte veg. Ons is lief vir die mooi van Afrikaner-wees. Ons is trots daarop. Ons veg in Afrikaans teen ongeregtighede en ons voertaal is Afrikaans. Dit is ons model, net soos wat Cosatu en Popcru en die SAOU hul eie model het. Ons model werk, ons model is suksesvol, maar ons model se sukses maak nie ander modelle minder suksesvol nie.
Nee-wat, ek dink dié wat kritiseer (aan beide kante) moet saam die Solidariteit-bestuur om 'n tafel sit en duidelik uitspel wat hulle kwaad maak van die Beweging. Kom drink koffie, sit julle swaarde neer en kom gesels, kom kyk, word ingelig. Die prentjie wat jy dink jy sien en die wérklikheid is baie verskillend – glo my.
Ons help enige mens wat ons nader én ons doen dit in Afrikaans. Dus help ons die mense wat in Afrikaans gehelp wil word. Die vakbond kan nie aanspreeklik gehou word vir mense wat verkies om in ander tale gehelp te word nie.
Die Solidariteit Beweging skep vir my geleentheid om suksesvol te wees in 'n ruimte wat my sukses waardeer, in 'n ruimte waar ek nie jammer hoef te sê of skuldig hoef te voel omdat ek goeie onderwys- en tersiêre opleiding ontvang het (waarvoor ek hard met 'n lening studeer het); in 'n ruimte waar my vermoë gesoek en gekoester word; in 'n ruimte waar ek nie alewig hoef te verduidelik dat my velkleur my nie 'n rassis maak nie; in 'n ruimte waar ek saam baie ander mense en namens baie ander mense ook aan 'n voorspoedige toekoms vir my twee seuntjies kan bou.
Ek weet nou as ek eendag moet sê wat ek gedoen het om die wêreld 'n beter plek te maak, ek met sekerheid sal kan sê dat dit nie was toe ek vir 'n paar jaar 'n joernalis was nie, maar dit was terwyl ek vir 'n instansie gewerk het wat vreesloos geveg het teen die twee grootste euwels van ons tyd – onmenslikheid en ongeregtigheid teen die mense van Suid-Afrika – alle mense, my mense.