Dit is die jaar 1913, en die sogenaamde “Natives Land Act” is pas deur die Suid-Afrikaanse parlement aanvaar. Dit was ’n wet wat hoofsaaklik daarop gemik was om aan die een kant swart besit van grond te beperk. Let wel, dis lank voor apartheid op die wetboek geplaas is en lank voor ’n demokratiese regering in Suid-Afrika verkies is, maar dit het die grondslag gelê vir wat ons vandag as die verskillende tuislande ken.
Op ’n stuk grond in Limpopo, aan Suid-Afrika se noordergrens, word ’n swart boer in die middel van die nag wakker gemaak. Dis die polisie, en hy word hardhandig van sy grond verwyder. Hy weet nie waarheen nie en hoor eers later dat ’n wit boer nou daar gevestig is. Dieselfde wit boer se seun is egter later dood toe hy ’n landmyn op hul plaaspad afgetrap het. Dis die ANC, sê die Suid-Afrikaanse regering.
Vandag, sê hulle, gaan die familie hul grond verloor. Sonder vergoeding, want hulle het die grond gesteel. Die “hulle” is die ANC en veral Julius Malema, ook ’n boorling van Limpopo. En hy sê: ons kom om jou keel af te sny. Omdat jy wit is.
Dis vandag die werklikheid in Suid-Afrika. Gaan die boer een van die statistieke van plaasmoorde word, of gaan daar vir hom ’n ander uitweg wees, soos om in Australië te gaan boer? Hy is selfs bereid om sy plaas weg te gee, solank hy net aan die lewe kan bly. Dis die dilemma waarin duisende boere vandag sit. Is dit herwaarts of derwaarts, of na die naaste stukke begrafnisgrond wat nog oor is?
Nou kom Cyril Ramaphosa op die toneel, met die goeie bedoelings, maar met ’n gedugte, indien nie geslepe nie, teenstander in die persoon van Jacob Zuma. Al waarin laasgenoemde belangstel, is om sy hande so lank as moontlik in die geldlaai te hou. Sy hande en sy meelopers s’n. By die kongres maak Zuma grondvergrype een van die hoekstene van sy veldtog om dr. Dlamini-Zuma sy opvolger te maak. Ramaphosa word in ’n blik gedruk om dit te aanvaar, maar kry dit darem reg om ŉ caveat, of voorwaarde daar te stel: solank voedselsekerheid nie daaronder ly nie.
Hy hou egter nie rekening met die nar van Suid-Afrikaanse politiek, Julius Malema nie. Ja, ’n mens kon vir hom lag as hy nie so gevaarlik was nie. Malema het sy vyand, Jacob Zuma, verloor en in ’n poging om nog politiek relevant te bly, meer militant as selfs Mao Zedong in die destydse China geword. Ons kom vat julle grond, sê hy, of dit nou plaasgrond of stedelike grond is. Julle het dit gesteel, sê hy vir wit Suid-Afrikaners. En ja, ons kom vir julle, ons kom om julle kele af te sny. Omdat julle wit is. Nie ver van die wit boer se plaas in Limpopo nie gebeur juis dit: ’n wit boer en sy vrou word oorval. Hulle word vasgebind en die vrou word verkrag. Dan word albei met strykysters onder hul voetsole gemartel voor hulle keelaf gesny word. ’n Gewone rooftog? Nouliks, waarom dan al die wreedheid?
Intussen sit Ramaphosa met ’n krisis: hy het twee moontlikhede: laat Malema vervolg of kry hom weer terug in die kraal. Is hy weer lid van die ANC, kan hy in toom gehou word. Bly hy buite, hol hy sonder ’n toom rond. Malema, slinks soos hy is, weet dit, en hy probeer so radikaal moontlik wees. Vergete is nasiebou, vergete is doodgewone menslikheid. Om sy punt tuis te bring, word lede van die EFF aangemoedig om oral wanorde te saai en EFF-leiers kan die pers letterlik aan die keel gryp.
Lindiwe Sisulu, minister van buitelandse sake, dink blykbaar so. Sy eis ’n verskoning van Australië omdat die betrokke minister nie eers met die Suid-Afrikaanse regering oorleg gepleeg het om te hoor presies hoe dit met grondhervorming staan nie. Natuurlik het sy egter nie vertel hoeveel plaasmoorde daar in Suid-Afrika gepleeg word nie. Of van die wreedhede nie. Of dat dit amper net so sleg in sommige stedelike gebiede gaan nie.
En daar is ’n skare liberales wat nou swyg soos die graf. En nie gewillig is om ’n week of wat gratis en alleen op ’n naburige plaas in dieselfde Limpopo te gaan bly nie. Dat die grondkwessie opgelos moet word, is seker, maar as die ANC nou die Grondwet verander, kan hy dit weer doen. Malema het in Port Elizabeth bewys dat hy hom by geen ooreenkoms hou as hy wittes kan bykom nie.
Party mense se gee CR n kans, ander se weer nee, hy verdien nie n kans nie, want nie hy of die ANC kan vertrou word nie. Ek se, tref onderskeid tussen die gematigdes en die anargiste en kies dan aan wie se kant jy wil wees. In SA kies ek om my besigheid te doen met die gematigdes soos CR al is dit so dat ek hom nie vertrou nie, vertrou ek die ander nog minder. Ten minste maak CR nie populistiese en opswepende uitsprake teenoor blankes nie. Ten minste wys hy ook goeie intensies en sover het hy gedoen wat hy gese het hy gaan doen. Met CR hoef ons nie die wa voor die perde in te span nie, ons kan gerus hom n kans gee en terwyl ons hom n kans gee kan ons versoenend optree en saam met hom om die tafel gaan sit en vra vir staatshulp vir plaasbeveiliging. Inteendeel ons kan vir alles gaan vra wat ons wil he en ons sal vir eens en vir altyd presies weet waar ons staan. Ons probleem le egter by ons leiers se onwilligheid om te versoen. Vir al wat ons weet mislei ons eie leiers ons en is hulle die wat nie vertrou kan word nie. Hulle ry darem ook maar lekker op die rug van ledegetalle en het tot nou toe met niks lewensvatbaar en gewaarborg vorendag gekom nie. Hulle is ook gekant daarteen dat lede emigreer en dit laat my wonder!
Kallis sê dit was nie ŉ maklike besluit nie, veral nie omdat die span binnekort Australië die stryd gaan aansê nie.
Goeie besluit Jacques, jy sal ook herken jou spel die laaste tyd was nie op standaard. Ek/Ons wil jou liewer onthou vir al die vreugde en gejuig vir elke lopie en nie vir die laaste geskarrel om lopies te kry.
Robert McBride, hoof van die onafhanklike polisieondersoek-direktoraat (Opod), het Dinsdag ŉ ommeswaai gemaak en sy aanvanklike plan om ŉ vertoë te rig oor redes waarom hy nie vir die beweerde aanranding van sy dogter vervolg moet word nie, laat vaar.
McBride het vroeër die bewerings teen hom ontken en gesê dat hy sy dogter slegs vermaan het. Die aanklagte hou verband met ŉ voorval wat na bewering gebeur het terwyl McBride en een van sy dogters saam in ŉ motor was.
“Ek erken dat ek een van my dogters vir wie ek baie lief is, vermaan het. Sy het ten tyde van die voorval reg agter my in die motor gesit. Dit sou onmoontlik wees vir my om te bestuur, haar terselfdertyd ‘aan te rand’ en te ‘wurg’. Sy het ook nie beserings gehad toe ek haar by die huis agtergelaat het nie,” lui McBride se verklaring.
Hy word nou wel nie verhoor vir die moorde in die kerk nie maar een ding is seker, sy loon gaan hy nog ontvang.
Hierdie seisoen is daar weer 10 boere wat elkeen ŉ kans op die liefde waag. Maroela Media het gister oor vyf van die boere berig.
Kort ná sy terugkeer na Suid-Afrika is hy gekonfronteer met die uitdaging om die plaas alleen te bestuur toe sy pa sowat twee jaar gelede oorlede is.
Duncan (36) is ŉ beesboer in die Verkykersdorp-omgewing in die Vrystaat. Sy huistaal is Engels, maar hy kan Afrikaans en Zoeloe ook praat.
Volgens Duncan moet sy ideale pasmaat uiteraard vir hom aantreklik wees. Hy bieg dat hy soms in sy dop in kruip in konfliksituasies en dat hy glo in ŉ sterk kommunikasie-basis.
Hy hou hom oor naweke besig met aktiwiteite soos visvang en swem. Volgens hom kan hy pynlik eerlik en sarkasties wees, maar as jy gelukkig genoeg is om hom as vriend te hê, sal hy enigiets vir jou doen.
Dit was sy vriende wat hom so ver gekry het om in te skryf vir Boer soek ŉ vrou. “Ek is baie skaam, so as ek iewers heen gaan, dan weet ek nie wat om vir die vroue te sê nie!” lag hy.
Sy ideale maat het selfvertroue en is vroulik, aantreklik en saggeaard. “My ma en my sussie is vir my die mooiste vroue op die aarde en ek wil graag iemand hê wat soos hulle is.”
Hy is spontaan en sportief, vriendelik en hou van pret. Hy het al by die dames gehoor hy het “lekker skouers”.
Sy ideale romantiese afspraak is ŉ piekniek op die plaas met die son wat agter Tafelberg sak. Hy is op soek na ŉ maat wat entoesiasties is oor die lewe, selfstandig is en hom sal uitdaag.
Hy is ook nie bang vir ŉ langafstandverhouding nie en meen sy ideale pasmaat moet sy positiewe lewensuitkyk en passie vir flieks deel. “Ek is gek oor romantiese komedies,” verklap hy.
Shame, sy lyk so verwese. Ek wonder of iemand haar nie dalk ‘n poets gebak het nie. Sy lyk nie na die tipe wat haarmouse gebruik. Dalk Kleinkinders streke.