5 Boekminute met Jeffrey Archer | SARIE
Ek is 'n senuweebol. In teenstelling met toe ek begin skryf het, weet my uitgewers nou vooraf hoeveel boeke reeds bestel is nog voor die boek die mark tref. Met hierdie boek het 27 000 mense dit reeds voor publikasie bestel. Ek wil mense nie teleurstel nie, daarom maak dit my soms 'n bietjie bang. Erger vir my is wanneer ek die volgende boek voltooi het en ek die manuskrip aan my agent, 'n dierbare vriend wat baie kwaai is, gee. Ek weet boek twee moet beter wees as boek een, en boek drie weer beter as boek twee, want boek twee se verkope het met 127% gestyg. As dié reeks wegspring, gaan dit 'n warrelwind wees teen die tyd dat ek by boek vyf kom. Dit gaan buite beheer wees; dis wat ek wil hê. Tog maak dit my senuweeagtig, want ek wonder elke keer of ek dit weer kan doen.
Ek het net gedink ek kan met die lewe wat ek gelei het en met die kennis wat ek het so 'n reeks aanpak. Dis 'n groot onderneming. As ek geweet het hoe groot, sou ek twee keer gedink het, maar ek het oudergewoonte met my oorvloed geesdrif ingestorm en aangegaan. Ek is gelukkig, want ek kon skryf oor die plek waar ek gebore is en grootgeword het en oor die mense van my generasie. Dit was baie natuurlik. Ek weet nie aldag waar die kinkels vandaan gaan kom nie, maar dit kom! Partykeer duik daar ook 'n karakter op wat daarop aandring om in die storie te bly. In die eerste boek was ou Jack so 'n karakter. Hy is gebaseer op die soldaat aan wie ek die tweede boek opgedra het. In die tweede boek het die eksentrieke Aunt Phyllis bloot geweier om vinnig pad te gee uit die storie en sy maak weer haar verskyning in die derde boek.
Dit sou onmoontlik gewees het sonder die lojaliteit van my vriende. Nadat ek uit die tronk gekom het, het ek my gebruiklike Kersparty gehou en 96% van die mense wat ek genooi het, het opgedaag. Die koerant het selfs 'n spotprent daaroor geteken, want hulle het voorspel niemand sou opdaag nie. Hulle was verkeerd. My vriende het by my gestaan. En die publiek – hulle het my dadelik weer die nommer 1-posisie laat inneem. Ek is 'n optimis en glo 'n mens kyk nie terug nie, maar vorentoe.
Ja, ek is lief vir hulle. Hulle is baie lojaal. Ek het ook nie die rolprent oor lady Thatcher se lewe gaan kyk nie. Ons is reeds 30 jaar lank vriende – van voor sy premier was, tydens en daarna. Ek het baie te doene gehad met haar biografie, om haar in kontak te bring met my agent en my uitgewer. So het ons vriendskap hegter geword. Ek kan nie na die film gaan kyk nie.