Patriotte lê 'n hinderlaag teen lojaliste terwyl die Franse vaar - GESKIEDENIS - Inligting
Patriotte lê lojaliste in 'n hinderlaag toe Franse vaar
Op 13 Augustus 1781 lok Patriot -magte onder leiding van kolonel William Harden en brigadier -generaal Francis Marion, bekend as die "Swamp Fox", die Britse bevelvoerder majoor Thomas Fraser en sy 450 soldate in 'n hinderlaag by Parker's Ferry, 30 myl noordwes van Charleston, in 'n hinderlaag. Suid Carolina. Intussen vaar 3 000 soldate saam met die Franse vloot op pad om die Patriot -saak te help.
Fraser se bevel het bestaan ​​uit 450 lojaliste wat 'n opstand in die streek begin het. Marion, wat sy bynaam gekry het vir sy vermoë om sy teenstanders in die moerasse van die Suid -Carolina -agterland te "uitvlieg", het sy vinnigste ruiters gestuur om Fraser in 'n wagende Patriot -lokval te lok. Die maneuver het geslaag. Fraser het sy mans beveel om aan te kla, en drie opeenvolgende sarsies muskietvuur deur die Patriotte het die geledere van die Loyalist -kavallerie laat sak. Slegs 'n tekort aan ammunisie onder die Patriotte het die Loyalists gered, wat die helfte van hul krag in die skermutseling verloor het. Fraser is self drie keer tydens die verlowing getref, maar het daarin geslaag om onder bevel van sy manne voort te gaan.
Terwyl Marion en Fraser hul slag in Suid -Carolina getoets het, het generaal George Washington die geluk van die Patriots gevier dat net soos die Franse vloot onder bevel van Francois DeGrasse uit St. Domingue vertrek het na die Chesapeakebaai, die Britse generaal Charles Cornwallis Yorktown, Virginia, gekies het die mond van die Chesapeake as sy basis. Washington het besef dat dit tyd is om op te tree. Nadat DeGrasse die Britte op 5 September op see geklop het, het Washington Cornwallis op 17 Oktober 1781 in Yorktown vasgekeer, wat die Onafhanklikheidsoorlog effektief beëindig het.
Algemeen Thomas Gage (10 Maart 1718/19-2 April 1787) was 'n algemene offisier en koloniale amptenaar van die Britse weermag, veral bekend vir sy jare lange diens in Noord-Amerika, insluitend sy rol as Britse opperbevelhebber in die vroeë dae van die Amerikaanse Revolusie .
Hy is gebore uit 'n aristokratiese gesin in Engeland, en het militêre diens aangegaan, en sien aksie in die Franse en Indiese Oorlog, waar hy saam met sy toekomstige teenstander George Washington in die Slag van Monongahela in 1755 dien. Na die val van Montreal in 1760 word hy die militêre goewerneur genoem. Gedurende hierdie tyd het hy hom nie militêr onderskei nie, maar het hy hom as 'n bekwame administrateur bewys.
Van 1763 tot 1775 het hy as opperbevelhebber van die Britse magte in Noord-Amerika gedien en toesig gehou oor die Britse reaksie op die Pontiac's Rebellion van 1763. In 1774 word hy ook aangestel as die militêre goewerneur van die Provinsie Massachusettsbaai, met instruksies om die ondraaglike wette in werking te stel, en Massachusetts vir die Boston Tea Party te straf. Sy pogings om militêre winkels van Patriot -milisies in April 1775 in beslag te neem, het die gevegte van Lexington en Concord veroorsaak, wat die Amerikaanse Revolusionêre Oorlog begin het. Na die Pyrrhic -oorwinning in die Slag van Bunker Hill in Junie, word hy in Oktober 1775 vervang deur generaal William Howe en keer hy terug na Groot -Brittanje.
In die eerste fase van die oorlog was die Britse leër vasgevang in die skiereiland Boston en moes hulle dit op 17 Maart verlaat en na Halifax, Nova Scotia, vaar om versterkings af te wag.  Washington het toe begin om regimente na New York City oor te plaas, wat volgens hom die Britte sou aanval weens die strategiese belangrikheid van die hawe.   Washington verlaat Boston op 4 April, arriveer in New York op 13 April,  en vestig sy hoofkwartier by die voormalige huis van Archibald Kennedy op Broadway in die rigting van Bowling Green. Washington het sy vorige bevelvoerder Charles Lee die vorige Februarie na New York gestuur om die stad se verdediging te vestig. 
Lee het tot Maart in New York gebly, toe die kontinentale kongres hom na Suid -Carolina gestuur het.Die konstruksie van die stad se verdediging is aan generaal William Alexander (Lord Stirling) oorgelaat.  Troepe was beperk, dus het Washington die verdediging onvolledig gevind,  maar Lee het tot die gevolgtrekking gekom dat dit in elk geval onmoontlik sou wees om die stad te hou terwyl die Britte die see beheer. Hy het geredeneer dat die verdediging geleë moet wees met die vermoë om die Britte groot ongevalle te berokken as daar 'n stap geneem word om die grond vas te hou.  Versperrings en redoubts is in en om die stad gevestig, en die bastion van Fort Stirling is oorkant die East River in Brooklyn Heights gebou, wat na die stad kyk.  Lee het ook gesien dat die onmiddellike omgewing van lojaliste verwyder is. 
Washington het begin Mei begin troepe na Brooklyn verskuif,  en daar was in 'n kort tydjie duisende van hulle daar. Nog drie forte is aan die oostekant van die East River in aanbou om Fort Stirling te ondersteun, wat wes van die gehucht Brooklyn Heights gestaan ​​het. Hierdie nuwe versterkings was Fort Putnam,  Fort Greene,  en Fort Box  (vernoem na majoor Daniel Box).  Hulle lê van noord na suid, met Fort Putnam die verste in die noorde, Greene effens in die suidweste en Box effens verder suidwes. Elkeen van hierdie verdedigingsstrukture was omring deur 'n groot sloot, almal verbind met 'n reeks verskansings en 'n totaal van 36 kanonne. 
Fort Defiance word ook tans gebou, verder suidwes, verby Fort Box, naby die huidige Red Hook.  Benewens hierdie nuwe forte, is 'n gemonteerde battery op Governors Island gevestig, kanonne is by Fort George in die rigting van Bowling Green geplaas en meer kanonne is geplaas by die Whitehall Dock, wat aan die Oosrivier geleë is.  Hulke is op strategiese plekke gesink om die Britte te weerhou om die Oosrivier en ander waterweë binne te gaan. 
Washington is deur die kongres gemagtig om 'n leër van tot 28 501 troepe te werf, maar hy het slegs 19 000 gehad toe hy New York bereik het.  Militêre dissipline was onvoldoende; roetine -opdragte is nie uitgevoer nie, muskiete is in die kamp afgevuur, vuurstene is verwoes, bajonette is as messe gebruik om kos te sny en die gereedheid vir vuurwapens was slap.  Klein interne konflik was algemeen onder die druk van 'n groot aantal mense uit verskillende omgewings en temperamente wat in relatiewe nabyheid woon. 
Bevelvoerder van die artillerie Henry Knox het Washington oorreed om 400 na 500 soldate, wat nie muskiete of gewere het nie, oor te dra om die artillerie te beman.  Begin Junie het Knox en generaal Nathanael Greene die grond aan die noordelike punt van Manhattan geïnspekteer en besluit om Fort Washington te vestig. Fort Constitution, later herdoop tot Fort Lee, is oorkant Fort Washington aan die Hudsonrivier beplan.  Die forte was bedoel om die Britse skepe te ontmoedig om die Hudsonrivier op te vaar. 
Britse aankoms Redigeer
Op 28 Junie het Washington verneem dat die Britse vloot op 9 Junie van Halifax af gevaar het en op pad was New York toe.  Op 29 Junie is seine gestuur van mans wat op Staten Island gestasioneer was, wat daarop dui dat die Britse vloot verskyn het. Binne 'n paar uur het 45 Britse skepe anker neergelê in Laer New Yorkbaai.  Minder as 'n week later was daar 130 skepe van Staten Island af onder bevel van Richard Howe, die broer van generaal Howe.  Die bevolking van New York het in paniek geraak toe die Britse skepe sien dat alarms afgaan en troepe onmiddellik na hul poste jaag.  Op 2 Julie het Britse troepe op Staten Island begin land. Die kontinentale stamgaste op die eiland het 'n paar skote op hulle geneem voordat hulle gevlug het, en die burgermilisie het oorgegaan na die Britse kant. 
Op 6 Julie het die nuus New York bereik dat die kongres vier dae tevore vir onafhanklikheid gestem het.  Op Dinsdag, 9 Julie, om 18:00, het Washington verskeie brigades laat optrek na die gemeentes van die stad om die Verklaring van onafhanklikheid lees. Na afloop van die lesing hardloop 'n skare na Bowling Green met toue en tralies, waar hulle die vergulde lood -ruiterstandbeeld van George III van Groot -Brittanje afbreek.  In hul woede sny die skare die kop se kop af, sny die neus af en monteer die oorblywende kop op 'n spyk buite 'n taverne, en die res van die standbeeld word na Connecticut gesleep en in muskietballe gesmelt. 
Op 12 Julie het die Britse skepe Phoenix en Roos vaar die hawe op na die monding van die Hudson.  Die Amerikaanse batterye het op die hawe -verdediging van Fort George, Fort Defiance en Governors Island losgebrand, maar die Britte het die stad teruggeskiet. Die skepe seil langs die oewer van New Jersey en ry verder op die Hudson, vaar verby Fort Washington en arriveer teen die aand by Tarrytown, die grootste deel van die Hudson.  Die doelwitte van die Britse skepe was om Amerikaanse voorraad uit New England en die noorde af te sny, en om lojale ondersteuning aan te moedig. Die enigste slagoffers van die dag was ses Amerikaners wat dood is toe hul eie kanon opgeblaas het. 
Die volgende dag, 13 Julie, het Howe probeer om onderhandelinge met die Amerikaners te begin.  Hy het 'n brief aan Washington gestuur deur luitenant Philip Brown, wat onder 'n vlag van wapenstilstand aangekom het. Die brief is aangespreek "George Washington, Esq."  Brown word ontmoet deur Joseph Reed, wat op bevel van Washington na die waterfront gehaas het, vergesel van Henry Knox en Samuel Webb. Washington het sy offisiere gevra of dit wel of nie ontvang moes word nie, aangesien dit nie sy rang as generaal erken nie, en hulle het eenparig nee gesê.  Reed het aan Brown gesê dat daar niemand in die weermag met die adres was nie. Op 16 Julie het Howe weer probeer, hierdie keer met die adres "George Washington, ens., Ens.", Maar dit is weer geweier.  Die volgende dag stuur Howe kaptein Nisbet Balfour om te vra of Washington van aangesig tot aangesig met Howe se adjudant sou vergader, en 'n vergadering was op 20 Julie.  Adjudant van Howe was kolonel James Patterson. Patterson het aan Washington gesê dat Howe bevoegdhede gehad het om kwytskelding te verleen, maar Washington het gesê: "Diegene wat geen skuld begaan het nie, wil geen kwytskelding doen nie."  Patterson vertrek kort daarna.  Washington se optrede tydens die vergadering is in dele van die kolonies geprys. 
Intussen het Britse skepe steeds aangekom.  Op 1 Augustus het 45 skepe aangekom met generaals Henry Clinton en Charles Cornwallis, saam met 3 000 troepe. Teen 12 Augustus het 3 000 meer Britse troepe en nog 8 000 Hessiërs aangekom.  Op hierdie stadium tel die Britse vloot meer as 400 skepe, waaronder 73 oorlogskepe, en 32.000 troepe is op Staten Island opgeslaan. Teenoor hierdie groot mag was Washington nie seker waar die Britte sou aanval nie.  Beide Greene en Reed het gedink dat die Britte Long Island sou aanval, maar Washington was van mening dat 'n Britse aanval op Long Island 'n afleiding kan wees vir die hoofaanval op Manhattan. Hy breek sy leër in die helfte en plaas die helfte daarvan op Manhattan, en die ander helfte op Long Island is die leër op Long Island onder bevel van Greene.  Op 20 Augustus word Greene siek en word hy verplig om na 'n huis in Manhattan te gaan waar hy gaan rus het om te herstel. John Sullivan is in bevel geplaas totdat Greene goed genoeg was om die bevel te hervat. 
Invasie van Long Island Edit
Op 22 Augustus om 05:10 het 'n voorbewaker van 4000 Britse troepe Staten Island onder bevel van Clinton en Cornwallis verlaat om op Long Island te land.  Om 08:00 het al 4 000 troepe onbestrede aan die oewer van Gravesendbaai geland. Kolonel Edward Hand se skutters van Pennsylvanië was aan die oewer gestasioneer, maar hulle het nie die landings teëgestaan ​​nie en het teruggeval, vee doodgemaak en plaashuise onderweg verbrand.  Teen die middag het 15 000 troepe saam met 40 stukke artillerie aan wal geland, terwyl honderde lojaliste die Britse troepe kom groet het. Cornwallis het met die voorwag aangegaan, ses myl op die eiland gevorder en 'n kamp in die dorpie Flatbush opgerig. Hy is beveel om nie verder te gaan nie.  
Washington het dieselfde dag die land ontvang, maar is meegedeel dat die getal 8 000 tot 9 000 troepe was.  Dit het hom oortuig dat dit die punt was wat hy voorspel het en daarom het hy slegs nog 1500 troepe na Brooklyn gestuur, wat die totale aantal troepe op Long Island op 6.000 te staan ​​gebring het. Op 24 Augustus vervang Washington Sullivan met Israel Putnam wat die troepe op Long Island beveel het.  Putnam het die volgende dag saam met ses bataljons op Long Island aangekom. Die dag het die Britse troepe op Long Island 5 000 Hessiese versterkings ontvang, wat hul totaal op 20 000 te staan ​​bring.  Daar was min gevegte op die dae onmiddellik na die landing, hoewel daar wel klein skermutselings plaasgevind het met Amerikaanse skutters gewapen met gewere wat af en toe Britse troepe afpluk. 
Die Amerikaanse plan was dat Putnam die verdediging vanaf Brooklyn Heights sou rig, terwyl Sullivan en Stirling en hul troepe op die Guan Heights sou wees.  ​​ Die Guan (heuwels) was tot 150 voet hoog en het die mees direkte roete na Brooklyn Heights geblokkeer.  ​​ Washington het geglo dat deur die vestiging van mans op die hoogtes swaar ongevalle aan die Britte opgedoen kan word voordat die troepe terugval na die hoofverdediging by Brooklyn Heights.  Daar was drie hoofpasse deur die hoogtes die Gowanusweg die verste na die weste, die Flatbushweg effens verder na die ooste, in die middel van die Amerikaanse lyn waar die Britte verwag sou word, en die Bedfordweg die verste na die ooste. Stirling was verantwoordelik vir die verdediging van die Gowanusweg met 500 man, en Sullivan sou die Flatbush- en Bedford -paaie verdedig, waar daar onderskeidelik 1 000 en 800 man was.  ​​Sesduisend troepe sou in Brooklyn Heights agterbly. Daar was 'n minder bekende pas deur die hoogtes verder na die ooste, die Jamaika-pas genoem, wat deur slegs vyf militia-offisiere op perde verdedig is. 
Aan die Britse kant het generaal Clinton van plaaslike lojaliste kennis geneem van die byna onverdedigde Jamaica -pas.  Hy het 'n plan opgestel en dit aan William Erskine gegee om aan Howe voor te stel. Clinton se plan het die hoofleër laat optrek en deur die Jamaica -pas gegaan om die Amerikaanse flank te draai, terwyl ander troepe die Amerikaners voor sou besig hou.  Op 26 Augustus het Clinton 'n boodskap van Howe ontvang dat die plan gebruik sou word, en dat Clinton die oppasser van die hoofleër van 10 000 man op die opmars deur die Jamaica -pas sou beveel. Terwyl hulle die nagmars onderneem het, sou generaal James Grant se Britse troepe saam met 'n paar Hessiërs, 'n totaal van 4 000 man, die Amerikaners voor aanval om hulle af te lei van die hoofleër wat op hul flank kom.  Howe het Clinton gesê om gereed te wees om die aand, 26 Augustus, te verhuis. 
Om 21:00 trek die Britte uit.  Niemand behalwe die bevelvoerders het van die plan geweet nie. Clinton het 'n breekbrigade van ligte infanterie met vaste bajonette voor gelei, gevolg deur Cornwallis wat agt bataljons en 14 artilleriestukke gehad het. Cornwallis is gevolg deur Howe en Hugh Percy met ses bataljons, meer artillerie en bagasie.  Die kolom het bestaan ​​uit 10 000 mans wat oor twee myl gestrek het. Drie lojalistiese boere het die kolom na die Jamaika -pas gelei. Die Britte het hul kampvure laat brand om die Amerikaners te mislei om te dink dat daar niks gebeur nie.  Die kolom is noordooswaarts totdat dit bereik het wat later die dorp New Lots geword het, toe dit noordwaarts na die hoogtes gegaan het.
Die kolom moes nog Amerikaanse troepe raakloop toe hulle Howard's Tavern (ook bekend as "Howard's Half-Way House") bereik, net 'n paar honderd meter van die Jamaica-pas af.  Tavernehouer William Howard en sy seun William Jr. moes noodgedwonge as gidse optree om die Britte die weg te wys na die Rockaway Foot Path, 'n ou Indiese roete wat die Jamaika -pas in die weste oorskry het (vandag in die begraafplaas van die immergroen). William Howard Jr. beskryf die ontmoeting met Howe:
Dit was omstreeks tweeuur die oggend van 27 Augustus dat ek wakker geword het toe ek 'n soldaat langs my bed sien. Ek staan ​​op en trek aan en gaan af na die kroeg, waar ek my pa in 'n hoek sien staan ​​met drie Britse soldate voor hom met muskiete en bajonette vasgemaak. Die weermag lê toe in die veld voor die huis. Generaal Howe en nog 'n offisier was in die kroeg. Generaal Howe het 'n mantel oor sy regimentele gedra. Nadat hy 'n glas drank by die kroeg gevra het, het hy 'n bekende gesprek met my pa aangegaan en onder andere gesê: 'Ek moet een van julle hê om my oor die Rockaway -pad om die pas te wys. " My pa antwoord: "Ons behoort aan die ander kant, generaal, en kan u nie teen ons plig dien nie." Generaal Howe antwoord: 'Dit is goed, hou by u land of hou by u beginsels, maar Howard, u is my gevangene en moet my manne oor die heuwel lei.' My pa het nog 'n beswaar gemaak, maar is stilgemaak deur die generaal wat gesê het: 'U het geen alternatief nie. As u weier, sal ek u deur die kop skiet.
Vyf minute nadat hulle die taverne verlaat het, is die vyf Amerikaanse milisiebeamptes wat by die pas gestaan ​​het, gevange geneem sonder dat 'n skoot afgevuur is, aangesien hulle gedink het dat die Britte Amerikaners is.  Clinton het die mans ondervra en hulle het hom meegedeel dat hulle die enigste troepe was wat die pas bewaak het. Teen dagbreek was die Britte deur die pas en het gestop sodat die troepe kon rus.  Om 09:00 het hulle twee swaar kanonne afgevuur om die Hessiese troepe onder die Battle Pass aan te dui om met hul frontaanval te begin teen die manne van Sullivan wat op die twee heuwels langs die pas aangeplant is, terwyl Clinton se troepe gelyktydig aan die Amerikaanse posisies vanuit die ooste. 
Grant se afleidingsaanval Redigeer
Omstreeks 23:00 op 26 Augustus is die eerste skote afgevuur in die Slag van Long Island, naby die Red Lion Inn (naby die huidige 39ste Straat en 4de Laan). Amerikaanse plakkers uit die regiment van Samuel John Atlee in Pennsylvania het op twee Britse soldate geskiet wat in 'n waatlemoenvlek naby die herberg gesoek het. 
Omstreeks 01:00 op 27 Augustus het die Britte met 200–300 troepe die omgewing van die Rooi Leeu genader. Die Amerikaanse troepe het na ongeveer twee fusillades op die Britte losgebrand, hulle het op die Gowanuspad gevlug na die Vechte – Cortelyou -huis. Majoor Edward Burd was in bevel, maar hy is gevange geneem saam met 'n luitenant en 15 soldate. Hierdie eerste verlowing is uitgevoer in die omgewing van 38ste en 39ste straat tussen 2de en 3de laan naby 'n moeras langs die Gowanusweg. 
Brigadier -generaal Samuel Holden Parsons en kolonel Atlee was verder noord op die Gowanuspad gestasioneer. Parsons was 'n prokureur van Connecticut wat onlangs 'n kommissie in die kontinentale leër gekry het. Atlee was 'n veteraan van die Franse en Indiese oorlog in bevel van die Eerste Regiment van Pennsylvania Musketry. Putnam is om 03:00 deur 'n wag wakker gemaak en vertel dat die Britte deur die Gowanuspas aanval.  Hy het seine aan Washington, wat op Manhattan was, aangesteek en daarna suidwaarts gery om Stirling van die aanval te waarsku. 
Stirling het twee eenhede van kolonel John Haslet se eerste Delaware-regiment gelei onder die onmiddellike bevel van majoor Thomas Macdonough, en kolonel William Smallwood se eerste Maryland-infanterie onder die onmiddellike bevel van majoor Mordecai Gist, sowel Haslet as Smallwood was in krygshof in Manhattan. Parson's Connecticut -regiment met 251 man was agterna. Stirling het hierdie gesamentlike mag gelei om Parsons en Atlee te versterk en die Britse opmars te stuit. Stirling het altesaam 1 600 troepe onder sy bevel gehad.
Stirling het Atlee se mans in 'n appelboord van Wynant Bennett aan die suidekant van die Gowanusweg naby die huidige 3de Laan en 18de Straat geplaas. By die benadering van die Britte, het die Amerikaners:
het 'n heuwel ongeveer twee kilometer van die kamp in besit geneem en kolonel Atlee losgemaak om hulle verder op die pad te ontmoet in ongeveer sestig stokke, wat hy opgetel het en die vuur van die vyand ontvang het en 'n goed gerigte vuur van sy regiment gegee het, wat uitstekende uitvoering verrig het , en dan teruggetrek na die heuwel. - Algemene Parsons
Stirling het posisies ingeneem by die Delaware- en Maryland -regimente net noord van Atlee se manne op die hange van 'n styging tussen 18de en 20ste strate. Sommige van die Maryland -troepe was op 'n heuwel naby 23ste straat geplaas, wat die plaaslike Nederlanders genoem het "Blokje Berg"(Nederlands vir kubus- of blokheuwel). Aan die voet van hierdie heuwel het die Gowanuspad 'n klein brug oor 'n sloot gekruis wat 'n moerasagtige gebied laat dreineer het. aan die noordekant van die sloot. Links was kolonel Peter Kachline se Pennsylvania -regiment. 
Net suidoos van Blokje Berg 'n Paar heuwels onder hulle was 'n heuwel wat op 220 voet die hoogste punt in King's County was, wat bekend gestaan ​​het as 'Battle Hill', in die huidige Greenwood Cemetery by die begraafplaas se grens van 23ste Straat en 7de Laan. Die Britte het probeer om die Amerikaanse posisies te oortref deur hierdie heuwel in te neem. Die Amerikaners het probeer om die Britse beweging te voorkom en troepe onder Parsons en Atlee gestuur om die heuwel in te neem. Die Britte het eers daar aangekom, maar die Amerikaners kon hulle in hewige gevegte verdryf. Battle Hill was die plek waar veral wrede gevegte plaasgevind het, terwyl die Amerikaners tydens die hele Slag van Long Island die meeste slagoffers teen die Britse troepe toegedien het. Onder die vermoorde was die Britse kolonel James Grant, wat die Amerikaners laat glo het dat hulle generaal James Grant vermoor het. Na bewering is hy geskiet deur 'n Pennsylvanian geweer wat in 'n boom na die Britte geslinger het. Onder die Amerikaanse dooies was die kolonel van Pennsylvania, Caleb Parry, wat dood is terwyl hy sy troepe bymekaarbring. 
Die Amerikaners was nog steeds nie bewus daarvan dat dit nie die belangrikste Britse aanval was nie, deels weens die felheid van die gevegte en die aantal Britse troepe wat betrokke was. 
Die Hessiërs, in die sentrum onder bevel van generaal von Heister, het begin om die Amerikaanse lyne wat by Battle Pass gestasioneer was onder die bevel van generaal John Sullivan te bombardeer.  Die Hessiese brigades val nie aan nie, want hulle wag op die vooraf gereëlde sein van die Britte, wat op daardie stadium besig was om die Amerikaanse lyne te omring. Die Amerikaners was nog steeds onder die aanname dat Grant se aanval op die Gowanusweg die belangrikste dryfveer was, en Sullivan het vierhonderd van sy manne gestuur om Stirling te versterk.
Howe het om 09:00 sy seingewere afgevuur en die Hessiërs het teen Battle Pass begin aanval, terwyl die hoofleër van agter af na Sullivan gekom het.  Sullivan het sy vooraf bewaker verlaat om die Hessiërs af te weer terwyl hy die res van sy mag omgedraai het om die Britte te beveg. Daar is groot ongevalle tussen die Amerikaners en die Britte, en mans aan beide kante het gevlug uit vrees.  Sullivan het probeer om sy manne te kalmeer en het probeer om 'n toevlugsoord te lei. Teen hierdie tydstip het die Hessiërs die voorwag op die hoogtes oorskry en die Amerikaanse linkses het heeltemal in duie gestort.  Hand-tot-hand gevegte het gevolg, terwyl die Amerikaners hul muskiete en gewere soos klubs geswaai het om hul eie lewens te red. Daar word later beweer dat Amerikaners wat oorgegee het, deur die Hessiërs op 'n bajonet geplaas is.  Sullivan het ondanks die chaos daarin geslaag om die meeste van sy mans na Brooklyn Heights te ontruim, alhoewel hy self gevange geneem is. 
Om 09:00 arriveer Washington uit Manhattan.  Hy het besef dat hy 'n fout op Long Island gehad het, en hy beveel meer troepe na Brooklyn na Manhattan.  Sy ligging op die slagveld is nie bekend nie, want rekeninge verskil, maar heel waarskynlik was hy in Brooklyn Heights waar hy die slag kon sien. 
Stirling het steeds die lyn gehou teen Grant aan die Amerikaanse regterkant, in die weste.  Hy het vier uur lank aangehou, nog steeds nie bewus van die Britse flankmaneuver nie, en sommige van sy eie troepe het gedink dat hulle die dag wen omdat die Britte nie hul posisie kon inneem nie. Grant is egter versterk deur 2 000 mariniers, en hy het Stirling se middelpunt teen 11:00 getref, en Stirling is aan sy linkerkant deur die Hessians aangeval.   Stirling trek terug, maar Britse troepe kom van agter af, suidwaarts in die Gowanusweg, af. Die enigste ontsnaproete wat oorgebly het, was oorkant Brouwer se meuldam aan die Gowanus Creek, wat 80 meter breed was, aan die ander kant van Brooklyn Heights. 
Stirling het al sy troepe beveel om die spruit oor te steek, behalwe 'n kontingent van Maryland -troepe onder bevel van Gist. Hierdie groep het in die geskiedenis bekend gestaan ​​as die 'Maryland 400', alhoewel hulle ongeveer 260–270 mans getel het. Stirling en Gist het die troepe gelei in 'n agterhoede-optrede teen die oorweldigende getal Britse troepe, wat 2 000 ondersteun het deur twee kanonne.  Stirling en Gist het die Marylanders gelei in twee aanvalle op die Britte, wat in vaste posisies binne en voor die Vechte – Cortelyou -huis was (vandag bekend as die "Old Stone House"). Na die laaste aanval het die oorblywende troepe oor die Gowanus Creek teruggetrek. Sommige van die mans wat die moeras probeer oorsteek het, was vasgeval in die modder en onder muskietvuur, en ander wat nie kon swem nie, is gevang. Stirling was omring en wou nie oorgee aan die Britte nie, het deur hul reëls na von Heister's Hessians gebreek en aan hulle oorgegee. Twee honderd ses en vyftig Maryland -troepe is dood in die aanvalle voor die Old Stone House, en minder as 'n dosyn het teruggekeer na die Amerikaanse linies.  Washington kyk vanuit 'n roete op die nabygeleë Cobble Hill (kruising van die huidige Courtstraat en Atlanticlaan) en sê na bewering: "Goeie God, watter dapper genote moet ek vandag verloor."  [nota 1]
Die Amerikaanse troepe wat nie doodgemaak of gevang is nie, het ontsnap agter die versterkte Amerikaanse posisies in Brooklyn Heights. In 'n stap wat ontleders later aan die kaak gestel het [ who? ] as 'n slegte fout, [ aanhaling nodig ] Howe het toe al sy troepe beveel om die aanval te stop, ondanks die protes van baie offisiere in sy bevel wat geglo het dat hulle na Brooklyn Heights moes gaan. Howe het besluit om nie 'n direkte frontaanval op die gevestigde Amerikaanse posisies te maak nie, maar verkies om 'n beleg te begin en omringingslyne rondom die Amerikaanse posisies op te stel. Hy het geglo dat die Amerikaners in wese vasgekeer was, met sy troepe wat die ontsnapping deur die land blokkeer en die Royal Navy in beheer van die East River, wat hulle sou moes oorsteek om Manhattan Island te bereik.  
Howe se versuim om die aanval te druk en die redes daarvoor is betwis. Hy wou moontlik die ongevalle wat sy leër gely het, vermy tydens die aanval op die vasteland onder soortgelyke omstandighede tydens die Slag van Bunker Hill.  Hy het Washington moontlik ook die geleentheid gegee om tot die gevolgtrekking te kom dat sy posisie hopeloos en oorgawe was, in die Europese gentleman-officer-tradisie. Howe het in 1779 aan die parlement gesê dat sy belangrikste plig was om buitensporige Britse ongevalle te vermy vir onvoldoende doel, en die vang van Brooklyn Heights sou waarskynlik nie beteken het dat die hele Amerikaanse weermag gevange geneem moet word nie. "Die belangrikste plig wat ek moes nakom, was om nie die troepe van sy majesteit te verbind nie, waar die voorwerp onvoldoende was. Ek het goed geweet dat enige aansienlike verlies wat die weermag opgedoen het nie vinnig of maklik herstel kon word nie... Die verlies van 1 000, of miskien 1 500 Britse troepe, by die dra van die toue, sou maar dubbel so veel as die vyand terugbetaal gewees het, sou dit kon word aangeneem dat hulle in daardie verhouding gely het. ' 
Trek terug na Manhattan Edit
Washington en die weermag was omring op Brooklyn Heights met die East River tot op hul rug.  Soos die dag aangaan, het die Britte loopgrawe begin grawe en stadig nader aan die Amerikaanse verdediging gekom. Deur dit te doen, hoef die Britte nie die oop grond oor te steek om die Amerikaanse verdediging aan te val soos die vorige jaar in Boston nie.  Ten spyte van hierdie gevaarlike situasie, het Washington op 28 Augustus nog 1200 mans van Manhattan na Brooklyn beveel.  Die mans wat oorgekom het, was twee regimente van Pennsylvania en kolonel John Glover se regiment van Marblehead, Massachusetts. In bevel van die Pennsylvaniese troepe was Thomas Mifflin wat, nadat hy aangekom het, vrywillig die buitenste verdediging geïnspekteer het en aan Washington verslag gedoen het.  In hierdie buitenste verdediging het klein skermutselings nog plaasgevind. Die middag van 28 Augustus het dit begin reën en Washington het sy kanonne die Britte tot in die nag laat bombardeer. 
Terwyl die reën voortduur, het George Washington 'n brief gestuur waarin hy generaal William Heath, wat op Kings Bridge tussen Manhattan en wat nou die Bronx was, opdrag gegee het om elke boot met plat bodem en sloep onmiddellik te stuur, ingeval bataljons infanterie uit New Jersey sou kom om hul posisie te versterk.  Om 16:00, op 29 Augustus, het Washington 'n vergadering gehou met sy generaals. Mifflin het Washington aangeraai om terug te keer na Manhattan terwyl Mifflin en sy regimente in Pennsylvania die agterhoede uitgemaak het, terwyl hulle die tou vasgehou het totdat die res van die weermag teruggetrek het.  Die generaals het eenparig met Mifflin saamgestem dat terugtog die beste opsie was en dat Washington teen die aand bevele moes gee. 
Die troepe het gesê dat hulle al hul ammunisie en bagasie moet bymekaarmaak en voorberei op 'n nagaanval.  Teen 21:00 het siekes en gewondes na die Brooklyn Ferry begin trek ter voorbereiding op ontruiming. Om 23:00 het Glover en sy Massachusetts -manne, wat matrose en vissers was, begin om die troepe te ontruim. 
Namate meer troepe ontruim is, is meer beveel om van die lyne af te trek en na die veerbootlanding te marsjeer. Wawiele is gedemp, en mans word verbied om te praat.  Mifflin se agterhoede was besig met kampvure om die Britte te mislei. Om 04:00, op 30 Augustus, word Mifflin ingelig dat dit sy eenheid se beurt is om te ontruim.  Mifflin het aan die man wat gestuur is om die bevel te gee om te vertrek, majoor Alexander Scammell, gesê dat hy 'n vergissing moet hê, maar Scammell het daarop aangedring dat hy dit nie was nie en Mifflin het sy troepe beveel om uit te trek. Toe Mifflin se troepe binne 'n half kilometer van die veerboot af was, ry Washington op en eis om te weet hoekom hulle nie by hul verdediging was nie. Edward Hand, wat die troepe gelei het, het probeer verduidelik wat gebeur het, maar Mifflin het kort daar aangekom.  Washington roep uit "Goeie God. Generaal Mifflin, ek is bevrees dat u ons verwoes het." Mifflin het verduidelik dat hy meegedeel is dat dit sy beurt was om te ontruim deur Scammell. Washington het aan hom gesê dat dit 'n fout was. Mifflin het sy troepe daarna na die buitenste verdediging teruggelei. 
Artillerie, voorrade en troepe is almal op hierdie tydstip oor die rivier ontruim, maar dit het nie so vinnig gegaan as wat Washington verwag het nie en dagbreek het binnekort aangebreek.  'n Mis het ingetrek en die ontruiming vir die Britte verberg. Britse patrollies het opgemerk dat daar skynbaar geen Amerikaanse plakkers was nie en het daarom die gebied begin deursoek. Terwyl hulle dit doen, stap Washington, die laaste man wat vertrek het, op die laaste boot.  Om 07:00 land die laaste Amerikaanse troepe in Manhattan.  Al 9 000 troepe is ontruim sonder om lewens te verloor. 
Slot van die veldtog Edit
Die Britte was verstom toe hulle agterkom dat Washington en die weermag ontsnap het.  Later op die dag, 30 Augustus, het die Britse troepe die Amerikaanse versterkings beset. Toe die nuus van die geveg Londen bereik, het dit baie feestelikhede plaasgevind.  Klokkies lui oor die stad, kerse word in vensters aangesteek en koning George III gee Howe die Orde van die Bad. 
Die nederlaag van Washington het volgens sommige mense sy tekortkominge as 'n strateeg onthul weens die manier waarop hy sy magte verdeel het. Sy onervare generaals het die situasie verkeerd verstaan, en sy rou troepe vlug onrustig by die eerste skote.  Sy gewaagde terugtog in die nag word deur sommige historici egter as een van sy grootste militêre prestasies beskou.  Ander historici konsentreer op die mislukking van Britse vlootmagte om die onttrekking te voorkom. 
Howe het die volgende half maand onaktief gebly en nie eers op 15 September aangeval toe hy 'n mag by Kip's Bay geland het nie.  Die Britte het die stad vinnig beset. Op 21 September het 'n brand van onseker oorsprong 'n kwart van New York verwoes. In die onmiddellike nasleep van die brand is Nathan Hale tereggestel vir spioenasie. Hoewel Amerikaanse troepe middel September 'n onverwagte tjek aan die Britte by Harlem Heights afgelewer het, het Howe Washington weer in 'n geveg op White Plains en daarna weer in Fort Washington verslaan.  As gevolg van hierdie nederlae het Washington en die weermag teruggetrek oor New Jersey en na Pennsylvania. 
Destyds was dit verreweg die grootste geveg ooit in Noord -Amerika.  As die Royal Navy ingesluit is, het meer as 40 000 mans aan die geveg deelgeneem. Howe het sy verliese aangemeld as 59 dood, 268 gewondes en 31 vermis. Die Hessiese slagoffers was 5 dood en 26 gewond.  Die Amerikaners het baie swaarder verliese gely. Ongeveer 300 is dood en meer as 1 000 gevange geneem.  So min as die helfte van die gevangenes het oorleef. Hulle is op tronkskepe in Wallaboutbaai gehou en daarna na plekke soos die Middelnederlandse Kerk oorgeplaas, maar hulle is verhonger en het mediese hulp geweier. In hul verswakte toestand het baie aan pokke beswyk. : 191
Geskiedkundiges glo dat soveel as 256 soldate van die First Maryland Regiment onder kolonel William Smallwood in die geveg geval het, ongeveer twee derdes van die regiment. Dit is bekend dat hulle in 'n massagraf begrawe is, maar die presiese ligging van die graf is al 240 jaar lank 'n raaisel.
Die belangrikste erfenis van die Slag van Long Island was dat dit getoon het dat daar geen maklike oorwinning sou wees nie, en dat die oorlog lank en bloedig sou wees. : 2
1961 – Oos -Duitsland begin met die bou van die Berlynse muur
In 'n poging om die getal vlugtelinge wat Oos -Berlyn probeer verlaat, te stuit, begin die kommunistiese regering van Oos -Duitsland die Berlynse muur bou om Oos- en Wes -Berlyn te verdeel. Die bou van die muur het 'n korttermynkrisis in die VS-Sowjet-blokverhoudinge veroorsaak, en die muur self het die Koue Oorlog simboliseer.
Gedurende die 1950's en in die vroeë 1960's het duisende mense uit Oos -Berlyn na Wes -Berlyn gegaan om met families te herenig en kommunistiese onderdrukking te ontsnap. In 'n poging om die uitvloei te stop, het die regering van Oos -Duitsland in die nag van 12 Augustus 1961 begin om alle ingangspunte na Wes -Berlyn van Oos -Berlyn af te sluit deur doringdraad te span en wagte te plaas. In die komende dae begin die bou van 'n betonblokmuur, met wagte en torings rondom. Die Berlynse muur het daarin geslaag om die twee dele van Berlyn heeltemal af te sluit. Die Amerikaanse regering het woedend gereageer. Bevelvoerders van Amerikaanse troepe in Wes -Berlyn het selfs planne begin maak om die muur te stoot, maar het die idee laat vaar toe die Sowjets gepantserde eenhede in posisie geplaas het om dit te beskerm. Die Wes -Duitse regering was woedend oor Amerika se gebrek aan optrede, maar president John F. Kennedy was van mening dat ''n muur baie beter is as 'n oorlog.' In 'n poging om die Wes -Duitsers te verseker dat die Verenigde State hulle nie verlaat nie, reis Kennedy in Junie 1963 na die Berlynse muur en verklaar beroemd: "Ich bin ein Berliner!" ("Ek is 'n Berliner!"). Aangesien die woord "Berliner" in die grootste deel van Duitsland algemeen as 'n jelliedoughnut genoem word, is Kennedy se onbehoorlike gebruik van Duitse grammatika ook vertaal as "I am a jelly doughnut." Vanweë die konteks van sy toespraak, was Kennedy se bedoelde betekenis dat hy saam met Wes -Berlyn gestaan ​​het in sy wedywering met die kommunistiese Oos -Berlyn en die Duitse Demokratiese Republiek deur die Duitse volk verstaan.
In die komende jare het die Berlynse muur 'n fisiese simbool van die Koue Oorlog geword. Die skerp skeiding tussen die kommunistiese Oos -Berlyn en die demokratiese Wes -Berlyn het gedien as onderwerp vir talle hoofartikels en toesprake in die Verenigde State, terwyl die Sowjetblok die muur gekenmerk het as 'n noodsaaklike beskerming teen die vernederende en immorele invloede van dekadente Westerse kultuur en kapitalisme. Gedurende die leeftyd van die muur is byna 80 mense dood toe hulle probeer het om van Oos na Wes -Berlyn te ontsnap. Aan die einde van 1989, met kommunistiese regerings in Oos -Europa, is die Berlynse muur uiteindelik oopgemaak en daarna gesloop. Vir baie waarnemers was hierdie aksie die teken dat die Koue Oorlog uiteindelik ten einde loop.
Een van die eerste helde van die oorlog, Samuel Whittemore, was ook die oudste. Whittemore, 'n verstommende 78 aan die begin van die Revolusionêre Oorlog, het 'n lang militêre loopbaan gehad voordat die oorlog uitgebreek het.Hy het in die Franse en Indiese oorloë geveg en gehelp om die strategiese vesting van Louisbourg twee keer te vang gedurende sy diensjare, en alhoewel die bewyse skaars is, blyk dit dat hy in sy 60's as kaptein van Dragoons afgetree het.
Onmiddellik na die Battles of Lexington en Concord, die eerste verlowings van die oorlog, het die Britte teruggetrek na Boston en die hele tyd te doen gehad met skermutselinge. Whittemore werk op sy landerye toe hy sien dat die Britte naby sy land marsjeer. 'N Britse hulpmag is gestuur om die terugslag van die hoofmag en rsquos te bespoedig en was vinnig besig om die stad Whittemore en rsquos te nader.
Whittemore was nie op die punt om te staan ​​vir enige Brits wat deur sy land marsjeer nie, en laai sy muskiet en pistole en gaan sit om die Britte in 'n hinderlaag te lok. Toe hulle naby kom, het hy een met sy geweer doodgeskiet en daarna sy pistole getrek en nog twee mans doodgemaak. Toe, op 78 jaar oud, het Samuel Whittemore sy swaard getrek en die massas soldate aangekla.
Whittemore het dit nie reggekry voordat hy in die gesig geskiet en 13 keer met bajonet geslaan is nie. Toe die Britte die gebied skoonmaak, het Whittemore & rsquos -vriende hom in 'n plas van sy eie bloed gevind en probeer om sy muskiet te herlaai. Whittemore is na die dokter gebring en 'n verlore saak is uitgespreek. Sy geliefdes het gewag dat Samuel sterf, maar hy het net nie gesterf nie.
'N Monument vir Whittemore en rsquos -dade, hoewel die datums 'n bietjie af is. Wikipedia
Na 'n lang herstel het Whittemore volkome herstel. Hy het 'n aaklige litteken op sy gesig gehad, maar sou andersins nog 20 jaar 'n normale lewe hê. Whitmore sou die einde van die oorlog sien, die bekragtiging van die Grondwet en selfs die begin van die baseball -basissport. Ons weet min van die spesifieke militêre geskiedenis van Whittemore en rsquos, maar sy dapper standpunt aan die begin van die oorlog het duisende geïnspireer en kwalifiseer hom beslis as 'n held van die rewolusie.
Historiese annotasieprojek: Artikels van kapitulasie
Artikel IV.  Beamptes moet hul syarms behou.  Beide beamptes en soldate  moet hul privaat eiendom van elke soort hou en geen deel van hul bagasie of papiere moet te eniger tyd aan ondersoek of inspeksie onderwerp word nie. Die bagasie en papiere van offisiere en soldate wat tydens die beleg geneem is, moet ook vir hulle bewaar word. 
Na verneem word, moet alle eiendom wat duidelik aan die inwoners van hierdie state behoort, in besit van die garnisoen, herwin kan word. 
Artikel V. Die soldate wat in Virginia, Maryland of Pennsylvania,  en soveel as moontlik deur regimente gehou moet word, en van dieselfde rantsoene voorsien word wat toegelaat word aan soldate in diens van Amerika.  'n Veldoffisier van elke land, naamlik Britte, Anspach en Hessian, en ander offisiere op parool,  in die verhouding van een tot vyftig man wat toegelaat word om naby hul onderskeie regimente te woon, om te besoek hulle gereeld en wees getuies van hul behandeling en dat hul beamptes klere en ander benodigdhede vir hulle kan ontvang en aflewer, waarvoor paspoorte toegestaan ​​moet word wanneer hulle aansoek doen. 
Artikel VI. Die generaal, personeel en ander offisiere wat nie in diens is soos genoem in die artikels hierbo nie, en wat dit kies, mag toegelaat word om op parool na Europa, New York of enige ander Amerikaanse maritieme pos wat tans in besit van die Britse magte, na eie keuse  en geskikte vaartuie wat deur die graaf de Grasse  toegestaan ​​word om hulle, indien moontlik, binne tien dae vanaf hierdie datum onder die vlag van wapenstilstand na New York te vervoer en om in 'n hierna ooreengekom totdat hulle begin. Die offisiere van die burgerlike departement van die weermag en vloot moet in hierdie artikel opgeneem word. Paspoorte om per land te gaan, word toegestaan ​​aan diegene aan wie vaartuie nie verstrek kan word nie. 
Artikel VII. Beamptes word toegelaat om soldate as dienaars aan te hou, volgens die algemene praktyk van die diens. Diensknegte, nie soldate nie, moet nie as gevangenes beskou word nie, en moet toegelaat word om hul meesters by te woon. 
Artikel VIII. Die Bonetta-sloep-of-war om toegerus te word en deur die huidige kaptein en bemanning genavigeer te word, en heeltemal oorgelaat tot beskikking  van Lord Cornwallis  vanaf die uur dat die kapitulasie onderteken is, om 'n hulpverlening te ontvang -kampe om posse na sir Henry Clinton  te vervoer en soldate wat hy goed dink om na New York te stuur, om sonder ondersoek te mag vaar. As sy versendings gereed is, betrek sy heerlikheid  sy kant, dat die skip afgelewer sal word in die orde van die graaf de Grasse, as sy aan die gevare van die see ontsnap.  Dat sy geen openbare winkels mag wegneem nie. Enige deel van die bemanning wat by haar terugkeer gebrekkig kan wees, en die soldate se passasiers, moet by haar aflewering in ag geneem word.
Artikel IX. Die handelaars moet hul eiendom bewaar en drie maande toegelaat word om van hulle ontslae te raak of te verwyder, en die handelaars moet nie as krygsgevangenes beskou word nie. 
Die handelaars sal toegelaat word om van hul gevolge ontslae te raak, terwyl die geallieerde weermag die reg op voorkoop het.  Die handelaars moet as krygsgevangenes op parool beskou word.
Artikel X. Inboorlinge of inwoners van verskillende dele van hierdie land, tans in York of Gloucester, mag nie gestraf word omdat hulle by die Britse weermag aangesluit het nie.
Hierdie artikel kan nie aanvaar word nie, aangesien dit heeltemal 'n burgerlike oord is. 
Artikel XI. Behoorlike hospitale moet voorsien word vir siekes en gewondes. Hulle moet hul eie chirurge op parool bywoon, en hulle moet medisyne en winkels van die Amerikaanse hospitale voorsien. 
 Artikel IV van die Articles of Capitulation, een van die dokumente wat die einde van die Amerikaanse Revolusionêre Oorlog aangedui het, is op 19 Oktober 1971 deur Britse, Amerikaanse en Franse generaals onderteken.
Die Amerikaanse Revolusionêre Oorlog was 'n wêreldoorlog wat in wese die einde van die Britse heerskappy oor die Amerikaners gemerk het as gevolg van groeiende "filosofiese en politieke verskille" (bydraers van Wikipedia, "American Revolutionary War"). Maar die mees effektiewe interpretasies van hierdie oorsake is gemaak "in die dekade na die vredesverdrag in 1783", al was die oorlog toe verby en Amerikaners was toe vry (Smith, "David Ramsay en die oorsake van die Amerikaanse revolusie ").
Om die leiers van die oorlog te beskryf, is die Amerikaanse Revolusionêre Oorlog gevoer tussen die Britse monargie, onder leiding van koning George III, die president van die Verenigde State, George Washington en koning Louis XVI.
Prettige feit: Koning Lodewyk XVI was ook bekend as 'sy mees Christelike Majesteit', 'n frase wat gebruik is voor die begin van die uittreksel wat hier ontleed word ('Artikels van kapitulasie 18 Oktober 1781'), spesifiek tydens die inleiding.
 'Dit word nou erken dat die nederlaag in Yorktown die gebeurtenis was wat die begin van die einde van die Amerikaanse onafhanklikheidsoorlog was, maar daar is berigte wat by die oorwinning stop. Dit was destyds nie so duidelik nie, en eintlik het die oorlog nog twee jaar aangehou. "
(Grainger, "The Battle of Yorktown, 1781: 'n herbeoordeling")
Bogenoemde insig gee 'n uiteensetting van die belangrikheid van die artikels van kapitulasie as 'n epiloog vir die beleg van Yorktown, 'n geveg waar 'n Franse leër onder leiding van die edelman Comte de Rochambeau en 'n Amerikaanse leër onder leiding van George Washington die Britse leër -luitenant -generaal Charles Cornwallis en 'n leër van Britse en Duitse soldate (die Duitse soldate was ook bekend as Hessiese soldate, later bespreek).
Die kollektiewe Britse weermag is 'offisiere' genoem.
Die woord "sywapens" het verwys na wapens wat die Britte gedurende hierdie tyd gedra het, soos gewere en muskiete, maar gedurende hierdie tyd was "die musket die
dominante wapen van die dag ", aangesien daar geen groot tegnologiese vooruitgang was ten opsigte van wapens nie. (Rostker, "The American System of Provising for the Wounded Evolves.").
 'n Soldaat, in hierdie tyd, was een wat in die weermag gedien het vir betaling, terwyl 'n offisier verwys na iemand wat nog net 'n amp beklee het, maar die woord 'amp' kon verskeie dinge beteken het, soos diens, diens, plek, ens.
In die dokument hier sou 'kantoor', in direkte verhouding met 'offisiere' na 'n persoon se plig verwys het, aangesien die pligte van die Britse 'offisiere' byvoorbeeld was om te veg vir hul grond, hul mense en hul waardes.
Die 'offisiere' wat in hierdie artikel genoem word, was Britse generaals soos Cornwallis, wat 'n hoër posisie beklee as die 'soldate' wat hulle beveel het.
Om 'n bietjie verder uit te brei, was die 'algemene gebruik gedurende hierdie era dat gevange militêre offisiere as here behandel word' en 'in huise en herberge', nie in gevangenisse nie. Maar ten spyte van Britse en Amerikaanse verskille oor die manier waarop beamptes behandel moes word, is "nooit 'n oorkoepelende ooreenkoms bereik nie." (Shattuck, "10 feite oor krygsgevangenes").
 Wat het die Amerikaners en die Franse nog van die Britte gevang? Hulle het beslag gelê op hul "bagasie en papiere", wat kon verwys het na 'n soort geld of buit, of pakkette met voedsel en militêre voorrade. Die bepalings van hierdie artikel lui egter dat hierdie items aan die Britte terugbesorg moes word.
Die woord "beleg" verwys weer na die beleg van Yorktown, die keerpunt van die rewolusionêre oorlog, wat hierdie stryd van September tot Oktober van 1781 plaasgevind het. Die artikels van kapitulasie was die einde van hierdie beleg.
Vir 'n bloudruk wat die roetes uiteengesit het wat elke weermag tydens die beleg van Yorktown geneem het, volg hierdie skakel: www.mountvernon.org/preservation/maps/map-the-siege-of-yorktown/.
 Teen die einde van artikels IV tot en met VII, is die woord "Toegegee" geplaas om 'n belofte, 'n verklaring, 'n ooreenkoms aan te dui, wat die bepalings van hierdie artikels ten volle sou uitvoer.
In artikels IX tot en met X is antwoorde, wat verder ingegaan word, gegee oor wat die gevolge van die terme was.
 Wat die ligging betref, is die artikels van kapitulasie onderteken in Virginia, in die Verenigde State, sodat 'inwoners van hierdie state' duidelik na die Amerikaanse weermag verwys.
Die woord "garnisoen" beteken troepe, of soldate, en verwys na Britse soldate wat Amerikaanse voorraad tydens die beleg van Yorktown sowel as die rewolusionêre oorlog as geheel geneem het.
'Eiendom' verwys na enige gebied of grond wat die Britte van die Amerikaners geneem het, nie noodwendig die Franse nie, aangesien dit hoofsaaklik 'n geveg tussen die Amerikaanse en Britse leërs was.
Die Slag van Germantown in 1977 was byvoorbeeld 'n plek waar Britse soldate die beheer oor 'n stad in Philadelphia oorgeneem het en 'die Amerikaners weggejaag het en twee keer soveel slagoffers as hulle gely het' (History.com Staff, 'Battle of Germantown') . Die Amerikaners was dus vasbeslote om in hierdie artikels die land wat hulle toekom, terug te neem. Tereg was die ondertekening van hierdie dokument jare na die ondertekening van die Onafhanklikheidsverklaring, 'n dokument wat aan die Britte bekend gemaak het dat die Amerikaners wat volgens hulle vry is om hul eie regering te bou, in 1976.
 Nadat "Cornwallis stappe geneem het om oor te gee", en na die ondertekening van die artikels van kapitulasie, is baie Britse soldate aangehou as krygsgevangenes in Amerika (Middleton, "SIEGE OF YORKTOWN: CLASS ACT IN A WAR OF BLUNDERS Military Analysis . ").
Nadat die dokument (Articles of Capitulation) onderteken is, het bewyse van "Virginia's Soldiers in the Revolution" deur die Virginia Historical Society egter gesuggereer dat Amerikaners, en nie net Britte nie, interessant genoeg, ook krygsgevangenes was gedurende hierdie tyd:
"Washington het feitlik die hele Virginia -lyn losgemaak van sy onmiddellike bevel om te help met die verdediging van Charleston in 1780, en met die val van die plek het die garnisoen krygsgevangenes geword".
Hier verwys die 'garnisoen' na die mense wat in die Amerikaanse weermag gedien het, om nie met die Britse weermag verwar te word nie. Alhoewel sommige Amerikaners tydens die Revolusionêre krygsgevangenes was, was dit nie lank voordat die Britte by hulle aangesluit het na die ondertekening van hierdie artikels nie.
Boonop was die omstandighede in gevangeniskampe en fasiliteite ongelooflik gevaarlik, aangesien 'Amerikaners probleme ondervind het om gevangenes te huisves', selfs al is daar gevangeniskampe in Virginia en Pennsylvania opgerig, 'was die ondersteuning en beskerming van 'n groot aantal gevangenes 'n las op elke gemeenskap . " (Shattuck, "10 feite oor krygsgevangenes").
 Die aanhaling hieronder toon 'n tyd toe Amerikaners gedurende die laat 1770's in Brittanje as krygsgevangenes aangehou is en baie hard behandel is in die gevangenisse:
'Die gevangenes sou eers hul klere ontneem word en ou verslete kledingstukke kry, wat die begin van hul mishandeling was. Vanaf die tyd van gevangenskap tot ruil of dood, afhangende van wat die eerste gebeur het, is die gevangenes op 'n skandalige manier behandel ... "(Lindsey," Behandeling van Amerikaanse krygsgevangenes tydens die rewolusie ")
Die verklaring in artikel V dui egter aan dat president George Washington sou wou hê dat die behandeling van Britse krygsgevangenes ligter was, aangesien die Amerikaanse oorwinning oor die Verenigde Koninkryk daarop dui dat regs- en militêre omstandighede nou ten gunste van die Verenigde State was van Amerika.
 "'n Veldoffisier" stem ooreen met die geledere van iemand soos 'n luitenant of kolonel. In artikel V word spesifiek gesê dat Britte, Anspach, Hessian en ander bevelvoerders by hierdie terme ingesluit moes word, aangesien Washington hulle toegelaat het om hul manne te versorg en te help.
Hessiërs is "deur koning George III gehuur om die Amerikaanse rewolusionêres te help verslaan", en het bestaan ​​uit duisende Duitse troepe wat as onderliggendes aan die Britse magte gedien het. (Museum of the American Revolution, "A Hessian Diary of the American Revolution"). Hulle was deel van die meeste van die groot veldslae van die rewolusie, soos die Slag van Germantown (later bespreek), die Slag van Trenton, en, relevant tot die artikels van kapitulasie, die beleg van Yorktown.
Uiteindelik was Anspach (die huidige Ansbach) 'n stad in Beiere, Duitsland. Die Anspach-soldate was, net soos die Hessiërs, ook van Duitse oorsprong tydens die Revolusie, hulle het die Britte geskaar. Alhoewel hulle nie so bekend was as die Hessiërs nie, het hulle teen die Amerikaners en Franse soldate geveg met die hoeveelheid soldate wat hulle gehad het, maar hul getalle het vinnig en drasties afgeneem. Byvoorbeeld, tydens die beleg van Yorktown het hul "regiment na raming 12 doodgemaak en 34 gewondes verloor". (National Parks Service, "Duitse hulpeenhede in Yorktown").
 Amerikaners het in wese Britse, Anspach en Hessiese offisiere toegelaat om toesig te hou en naby hul mans te woon, in 'n verhouding van een offisier tot vyftig man.
Dit is in groot kontras met, soos voorheen getoon, die Britte se harde behandeling van Amerikaanse krygsgevangenes. Dit het gelyk asof president George Washington, in teenstelling met koning George III (die koning van Engeland tydens die Amerikaanse rewolusionêre oorlog), wat onvergewensgesind gelyk het met sy mishandeling van Amerikaanse soldate, menseliker en regverdig was met sy behandeling van Britse soldate.
'N Voorbeeld van die tipe paspoort wat aan 'n veldoffisier gegee is om sy manne te sien, kan op die skakel hier gevind word:
 Hierdie frase het duidelik melding gemaak van enige van die mense wat heel moontlik nie in die artikels IV en V was nie, hierdie mense, na verwys as "die generaal, personeel en ander offisiere", was die Britte, Anspach en Hessiërs, wat die verlore deel van die oorlog was. Hierdie mense kon onder toesig van Britse magte na Europa en verskillende dele van Amerika reis, asook toestemming van koning George III.
Tegnies gesproke verwys die "Amerikaanse maritieme poste" hier na poste wat gestrek het van "Corunna, Spanje, tot Havana, Kuba, in die tweede helfte van die 18de eeu" (Monroy, "Maritime Post Routes between Corunna and the Caribbean as a Geographic Inligtingstelsel (Gis) model. ").
Kyk na die onderstaande skakels vir prente oor hierdie roetes:
Om 'n interessante, laaste punt by te voeg, was sommige van die gevangenisskepe waar gevangenes aangehou is, "geanker in Wallaboutbaai (New York), Charleston Harbour (Suid -Carolina) en St. Lucia (Wes -Indië)." (Marsh, "POWs in American History: A Synopsis").
 "Hy is veral bekend as 'n Franse admiraal tydens die Revolusionêre Oorlog, toe sy vloot in Amerikaanse waters aktief was. Sy sukses tydens die Slag van Virginia Capes in 1781 het 'n groot rol gespeel in die oorwinning van generaal George Washington en die kontinentale weermag in die Slag van Yorktown, en sodoende om die Amerikaanse onafhanklikheid te verseker. (Nuus van die RBSC Manuscripts Division, "Naval Journal of the Comte de Grasse")
Bogenoemde aanhaling dui aan dat graaf de Grasse (gebore François Joseph Paul de Grasse) die Amerikaners ondersteun en 'n integrale deel was in die beëindiging van die rewolusie, aangesien sy land, Frankryk, die oppergesag in Europa wou hê.
Volgens artikel VI is bewys dat hy verantwoordelik was vir die toekenning van vervoer aan Britse soldate, terwyl hy steeds 'n gesagsposisie handhaaf, selfs toe die oorlog eindig.
 "Na die bevel van die kongres om alle vlootgevangenes in te perk," lyk dit asof die beamptes wat in artikel VI genoem word, ook krygsgevangenes was en toegang tot verskillende dele van Amerika toegelaat is (Jones, "The Dreadful Effects of British Cruility").
'Amerikaanse privaat persone, wat die belangrikste doelwit van Britse vervolging was, was gretig om vergelding te eis' oor die Britse burgerlike amptenare. Anders as die oënskynlik ligte behandeling van krygsgevangenes na die beleg van Yorktown, bied hierdie eweknie-geëvalueerde artikel 'n ander perspektief op die behandeling van Britse soldate (Jones, "The Dreadful Effects of British Cruility"). Dit sou kon suggereer dat die teorie aangaande Washington se toegeeflikheid teenoor Britse soldate verkeerd geïnterpreteer en sterk gedebatteer kon word.
Die historici teen die billike behandeling van soldate in Washington na die ondertekening van die Articles of Capitulation het gesuggereer dat 'die Amerikaanse mensdom meer soos Amerikaanse skynheiligheid moes gelyk het'. In die konteks van die rewolusie het hierdie aanhaling moontlik weer aangedui dat 'n belofte om die Britte met 'n gevoel van eerlikheid te behandel, nie 'n baie realistiese opsie was nie. (Jones, "The Dreadful Effects of British Cruility"). Bewyse wat 'n soort mishandeling sou kon voorstel, word hieronder ingegaan.
Van hierdie krygsgevangenes kon nie met 'vaartuie' (skepe) gaan nie, as hulle nie die voorreg sou kry nie, sou hulle per land moes reis, wat waarskynlik beteken het dat hierdie gevangenes in die Verenigde State moes bly van Amerika.
 "Gedurende die 17de en 18de eeu het meer moderne denke oor die status van krygsgevangenes begin ontwikkel ... Individuele soldate was vyande net solank hulle gewapen was en die gevangenes slegs die regte oor gevangenes kon weerhou om terug te keer na die strydlyne ... Amerikaanse gevangenes is in uiters druk skepe voor die kus aangehou waar duisende gesterf het weens hongersnood en blootstelling. " (National Parks Service, "Geskiedenis en regstatus van krygsgevangenes")
Hier word soldate, laer in rang en status as amptenare, as bediendes behandel, maar hulle is nie as gevangenes beskou nie en is nie so streng behandel nie. 'N' Algemene gebruik van die diens 'is eerder gebruik, soos beskryf deur John Rees se' War As A Waiter: Soldier Servants 'hieronder:
"Beamptes van beide kante tydens die oorlog vir Amerikaanse onafhanklikheid is toegelaat om een ​​of meer persoonlike bediendes, ook kelners genoem, toe te pas, maar die praktyk is gereguleer."
In hierdie konteks sou die "kelners" interessant genoeg na die soldate onder die offisiere verwys, die meeste van hierdie soldate was wit, "gegewe die relatief klein aantal swartes in kontinentale regimente" (Rees, "War As A Waiter: Soldier Servants" ).
 "Cornwallis het 'n vlag van wapenstilstand gehys nadat hy nie net die Amerikaanse aanval gely het nie, maar ook siektes, gebrek aan voorraad, slegte weer en 'n mislukte ontruiming" (The Gilder Lehrman Institute of American History, "Surrender of the British General Cornwallis aan die Amerikaners, 19 Oktober 1781 ").
Onder hierdie 'voorrade' (soos hierbo genoem), is die 'Bonetta sloop-of-war' aan Lord Cornwallis teruggestuur. 'N Oorlogssweep was 'n soort oorlogskip wat in die Britse koninklike vloot gebruik is, en hierdie tipe skip is die eerste keer gebou "tydens die Statebond, veral vir die oorlog met die Nederlandse Republiek", wat in die 1600's begin (Lambert) , "The Sloop of War: 1650-1763"). 'Bonetta' was die spesifieke naam waarna die oorlogsoorlog verwys word. Boonop het die oorlogsloep 'n enkele geweerdek met 'nie meer as 18 gewere' nie, wat beteken dat hierdie oorlogskepe in vergelyking met die Royal Navy -skepe wat in Noord -Amerika diens doen, kleiner en swakker was (Lambert, "The Sloop of War: 1650 -1763 ").
 Volgens St. George Tucker, 'n Amerikaanse militia -offisier in die Revolusionêre Oorlog, het Cornwallis besluit om hom aan president Washington oor te gee deur 'n brief te stuur waarin 'n "staking van vyandelikhede" (wapenstilstand, onderhandeling) (Riley, "St. George Tucker 's Journal of the Siege of Yorktown, 1781 ").
 'n "Help-de-camp" is 'n persoonlike assistent vir 'n persoon van 'n hoër rang, soos sir Henry Clinton, en die taak is om 'n bulletin, of 'n boodskap, aan sy offisier te lewer.
Sir Henry Clinton was 'n Britse weermagoffisier wat deel was van die verloorkant van die Siege of Yorktown, 'n geveg wat weer 'n deurslaggewende faktor was vir die Amerikaners wat hul uiteindelike onafhanklikheid betref.
'N Geleerde soos Richard Middleton, wat' The Clinton-Cornwallis Controversy and Responsibility for the British Surrender at Yorktown 'geskryf het, sal rekening hou met Clinton se skuld van die verlies in Yorktown op Lord Cornwallis as gevolg van twee dinge:
'Die eerste het betrekking op Cornwallis se voorstel dat hy' gedwing 'was om pos te neem in Yorktown in stryd met sy advies. Die tweede was dat Cornwallis net in Yorktown gebly het weens herhaaldelike beloftes van hulp. "
Maar altesaam, Sir Henry Clinton en die weermag, onder bevel van Lord Cornwallis, is uiteindelik in die beleg verslaan, so dit lyk interessant vir Middleton se artikel om Cornwallis en Clinton in wese teen mekaar te stel, alhoewel hulle dieselfde nasie verteenwoordig, en Die skuld was dus op albei hul leiers.
 "Heerskappy", soos vermeld in artikel VIII, was 'n algemeen gebruikte term in die Verenigde Koninkryk en was 'n verwysing na 'n biskop of 'n man met 'n titel met 'n respekvolle betekenis. Hier verwys 'sy heerskappy' na Lord Cornwallis, soos hy direk in artikel VIII genoem word.
Die historiese betekenis van Cornwallis was voor die Slag van Yorktown te sien, aangesien hy 'n basis van 'versterkings' wou bou om Amerikaanse en Franse soldate te lok. Hy het Yorktown gekies en in Augustus 1781 met die bou van vestings begin, maar 'n maand later het 'die Franse vloot hom per see geblokkeer', en Cornwallis is later deur Amerikaanse en Virginiese magte gekonfronteer, 'hy was gedwing om te kapituleer' (Hatch , "Gloucester Point in die beleg van Yorktown 1781.").
Ironies genoeg het Lord Cornwallis nie die oorgawe -seremonie bygewoon nie, aangesien hy siekte beweer het.
 Artikel VIII beskryf die moontlikhede van wat kon gebeur het as die "Bonetta sloop-of-war" nie behoorlik aan Lord Cornwallis gelewer is nie.
'Die gevare van die see' het byvoorbeeld verwys na oorlogskepe wat op see was en die gevaar loop om vreemdelinge aan te val, miskien was 'die 600 ton 26-geweerskip Caesar van Boston' 'n voorbeeld van die maatreëls wat getref kon word om te verseker dat die "kaptein en bemanning" van die "Bonetta sloop-of-war" (vermeld in artikel VIII) veilig is. (Frayler, "Privateers in the American Revolution").
 Alhoewel daar tydens die Amerikaanse rewolusie handelsbeperkings op New England was, was dit een van die redes wat die oorlog in die eerste plek kon veroorsaak (handels- en belastingwette), maar dit het gelyk asof daar 'n oorvloed handelaars was tydens die laat 1770's en vroeë 1780's.
Die New Englanders soek "suiker ... melasse en rum" van die Wes -Indiese Eilande, wat deur die Britte beheer is, in ruil vir "hout, graan, meel en soutvis", wat deur die Brits ("The West Indies and the Sugar Trade").
Volgens artikel IX kon die handelaars enige van die goedere wat hulle vervoer het, bewaar, met 'drie maande om van hulle ontslae te raak'.
Anders as sommige van die soldate wat gevange gehou is, word handelaars nie as krygsgevangenes beskou nie, maar vir die Britte was 'n beduidende ondersoek of hierdie "handelaars ... die hoflikheid outomaties verdien as gevolg van werklike here in uniform" (Burrows, "The Lost Story of Revolutionary POW's ").
 Die 'geallieerde weermag' verwys na die gesamentlike Amerikaanse en Franse magte wat onderskeidelik veg vir die oorsake van onafhanklikheid en Europese oppergesag. Die Amerikaners en Franse kon egter hul kulturele verskille ter syde stel, alhoewel hul leiers, onderskeidelik Washington en Rochambeau, van verskillende oorsprong was.
Volgens "The French Alliance and the Winning of American Independence", deur historikus Edward Ayres, "het generaal Rochambeau egter baie moeite gedoen om goeie betrekkinge met sy Amerikaanse bondgenote aan te kweek en George Washington as sy gelyke behandel. "
Laastens het die handelaars van die Amerikaanse en Franse kant 'n reg genaamd "preemption", soos genoem in artikel IX, wat beteken dat hulle items of goedere kon koop voordat die Britte dieselfde items kon koop.
 Hierdie stede verwys na die dorpe York en Gloucester in Virginia, waar die oorgawe van die Britte, sowel as die ondertekening van die artikels van kapitulasie, plaasgevind het.
Hierdie artikel is nie toegestaan ​​nie, anders as die ander sewe in die uittreksel van die dokument, as gevolg van 'burgerlike oord' of onversoenbare verskille tussen Britte en Amerikaners ten opsigte van die behandeling van diegene wat by die Britse weermag aangesluit het en verraad gepleeg het.
Byvoorbeeld, tydens die rewolusie was daar Amerikaanse koloniste wat "aan die kant van die kroon bly", bekend as lojaliste, wat deur Amerikaanse patriotte beskou word as mense wat verraad teen Amerikaners gepleeg het (Maxey, "Treason in the Revolution"). Die patriotte was 'n groep wie se waardes van onafhanklikheid en trots vir hul nasie in teenstelling was met die lojaliste en hul waardes vir gehoorsaamheid en vrees vir hul koning (George III). Die patriotte het gevoel dat hulle nie meer onder die Britte wil leef nie, want hulle is eindeloos belas sonder om te verteenwoordig en het gevoel dat hulle nie onder die beheer van 'n land moes wees wat miljoene kilometers ver was nie.
Uiteindelik, tydens die rewolusie, "het die kongres in Junie 1776 'n resolusie aangeneem ... wat alle persone straf wat geregtig was op die beskerming van sy wette, maar tog oorlog gevoer het, of die koning van Groot -Brittanje aangehang het, of die Britte hulp en troos verleen het weermag. "(Maxey," Verraad in die rewolusie ").
Hierdie artikel is nie belowe nie, want Amerikaners en Britte kon diegene wat verraad teen hul onderskeie lande gepleeg het, in twee verskillende ligte beskou het.
 Artikel XI, die laaste in hierdie uittreksel, fokus op die sorg vir beide "siekes en gewondes", aangesien baie siektes, soos pokke, byvoorbeeld die dertien kolonies geteister het weens min tegnologiese hulpbronne en vooruitgang.
'Net in 1777 sterf meer as honderdduisend mense in Noord -Amerika as gevolg van wrede pokke -epidemies.' (Abrams 55-57). Vanweë Amerikaanse en Britse vrees vir voortgesette dood, moes hospitale volgens artikel XI 'ingerig' word en gemaak word sodat hulle die maksimum aantal mense wat leef, kan maksimeer.
Die soorte medisyne en voeding wat aan gewonde soldate van beide kante van die oorlog verskaf word, was nie ingesluit by die volgende nie: "die dieet van mieliemeel en rysdosisse niter, calomel en verskeie katartika en 'n "reiniging " van uniforms deur te was en rook dit "(Abrams 55-57).
Ongelukkig, vir die Amerikaners, die Franse en die Britte, was die "Pennsylvania -hospitaal" een van die min behoorlike mediese sorgfasiliteite in die laat 1900's wat siekes en gewondes kon genees. Dit het beteken dat van die 3600 wat in die hospitaal geplaas is, "2000 in diens geneem is, 690 dood of verlate was, en 910 oorgebly het", wat daarop dui dat meer hospitale opgerig moes word!
"A Hessian Diary of the American Revolution" Museum van die Amerikaanse Revolusie, 22 Februarie 2017, www.amrevmuseum.org/read-the-revolution/memoir/hessian-diary-american-revolution.
Blanco, Richard L. "AMERIKAANSE LEERHUISHUISE IN PENNSYLVANIA TYDENS DIE REVOLUSIONARYRE OORLOG." Pennsylvania History: A Journal of Mid-Atlantic Studies, vol. 48, nee. 4, 1981, pp. 347–368. JSTOR, JSTOR, www.jstor.org/stable/27772777.
Burrows, Edwin G. "The Lost Story of Revolutionary War POW's" AMERICAN ERITAGE, vol. 58, nee. 5, 2008, www.americanheritage.com/content/patriots-or-terrorists.
Frayler, John. "Privateers in die Amerikaanse rewolusie." National Parks Service, Amerikaanse departement van binnelandse sake, www.nps.gov/revwar/about_the_revolution/privateers.html.
"Duitse hulpeenhede in Yorktown." National Parks Service, Amerikaanse departement van binnelandse sake, www.nps.gov/york/learn/historyculture/german-auxiliary-units-at-yorktown.htm.
Grainger, John D. The Battle of Yorktown, 1781: 'n Herbeoordeling. NED – New edition ed., Boydell and Brewer, 2005. JSTOR, www.jstor.org/stable/10.7722/j.ctt14brs1d.
Hatch, Charles E. "Gloucester Point in the Siege of Yorktown 1781." Die William and Mary Quarterly, vol. 20, nee. 2, 1940, pp. 265–284. JSTOR, JSTOR, www.jstor.org/stable/1922681.
"Geskiedenis en regstatus van krygsgevangenes." National Parks Service, Amerikaanse departement van binnelandse sake, www.nps.gov/ande/learn/historyculture/history-legal-status-pows.htm.
Personeel van History.com. "Slag van Germantown." History.com, A & ampE Television Networks, 2009, www.history.com/topics/american-revolution/battle-of-germantown.
Jones, T. Cole. Die verskriklike gevolge van British Cruilty. " Journal of the Early Republic, vol. 36, nee. 3, Herfs 2016, p. 435. EBSCOhost.
Lambert, Andrew. "The Sloop of War: 1650-1763." The International Journal of Nautical Archeology., Vol. 44, nee. 2, 2015, bl. 465.
Lindsey, William R. "Behandeling van Amerikaanse krygsgevangenes tydens die rewolusie." XXII, 1973, www.iroquoiscsd.org/cms/lib/NY19000365/Centricity/Domain/198/pow%20am%20rev.pdf.
Marsh, Alan. "Krygsgevangenes in die Amerikaanse geskiedenis: 'n opsomming." National Parks Service, Amerikaanse departement van binnelandse sake, 1988, www.nps.gov/ande/learn/historyculture/pow_synopsis.htm.
Maxey, David. "Verraad in die rewolusie." National Parks Service, Amerikaanse departement van binnelandse sake, www.nps.gov/revwar/unfinished_revolution/treason.htm.
Middleton, Drew. "SIEGE VAN YORKTOWN: KLASWET IN 'N OORLOG VAN BLUNDERS Militêre ontleding." The New York Times, The New York Times, 16 Oktober 1981, www.nytimes.com/1981/10/16/us/siege-of-yorktown-class-act-in-a-war-of-blunders-military -analise.html.
Middleton, Richard. Die Clinton- Cornwallis-omstredenheid en verantwoordelikheid vir die Britse oorgawe in Yorktown. " ["History "]. Geskiedenis, vol. 98, nee. 331, Julie 2013, pp. 370-389. EBSCOhost.
Monroy, María Baudot. "Maritieme posroetes tussen Corunna en die Karibiese Eilande as 'n model vir geografiese inligtingstelsel (Gis)." Culture & amp History Digital Journal, cultureandhistory.revistas.csic.es/index.php/cultureandhistory/article/view/86/278.
"Vlootjoernaal van die Comte De Grasse | RBSC Manuscripts Division News. " Princeton University, The Trustees of Princeton University, blogs.princeton.edu/manuscripts/2017/01/26/naval-journal-of-the-comte-de-grasse/.
Rees, John. "Oorlog as kelner: soldate." Journal of the American Revolution, 28 Aug. 2016, allthingsliberty.com/2015/04/war-as-a-waiter-soldier-servants/.
Riley, Edward M. "St. George Tucker's Journal of the Siege of Yorktown, 1781. " Die William and Mary Quarterly, vol. 5, nee. 3, 1948, pp. 375–395. JSTOR, JSTOR, www.jstor.org/stable/1923466.
Rostker, Bernard. "Die Amerikaanse stelsel om voorsiening te maak vir die gewonde ontwikkel." Voorsiening vir die slagoffers van oorlog: die Amerikaanse ervaring deur die Tweede Wêreldoorlog, RAND Corporation, 2013, pp. 57–74. JSTOR, www.jstor.org/stable/10.7249/j.ctt2tt90p.12.
Shattuck, Gary. "10 feite oor krygsgevangenes." Journal of the American Revolution, 28 Aug. 2016, allthingsliberty.com/2015/04/10-facts-about-prisoners-of-war/.
Smith, Bladsy. "David Ramsay en die oorsake van die Amerikaanse rewolusie." Die William and Mary Quarterly, vol. 17, nee. 1, 1960, pp. 51–77. JSTOR, www.jstor.org/stable/1943479.
"DIE WISSEL VAN GEVANGENE. Presedente van die Amerikaanse Revolusie. Die Britse regering gee nooit toestemming vir 'n algemene uitruil of gee nasionale regte aan die kolonies nie. " The New York Times, The New York Times, 11 Desember 1861, www.nytimes.com/1861/12/11/archives/the-exchange-of-prisoners-precedents-of-the-american-revolution-the.html .
The Gilder Lehrman Institute of American History, "Surrender of the British General Cornwallis to the Americans, October 19, 1781", www.gilderlehrman.org/content/surrender-british-general-cornwallis-americans-october-19-1781
"Die Wes -Indiese Eilande en die suikerhandel." The American Revolution, The Colonial Williamsburg Foundation, www.ouramericanrevolution.org/index.cfm/page/view/m0078.
"Virginia se soldate in die rewolusie." Die Virginia Magazine of History and Biography, vol. 19, nee. 4, 1911, pp. 402–414. JSTOR, www.jstor.org/stable/4243163.
Wikipedia bydraers. "Amerikaanse Revolusionêre Oorlog. " Wikipedia, The Free Encyclopedia. Wikipedia, The Free Encyclopedia, 12 Junie 2018. Web. 17 Junie 2018.
Die vreemde lot van die swart lojaliste
VROEG somer 1775 het die rebe van Virginia hul royalistiese goewerneur, John Murray, graaf van Dunmore, uit sy hoofstad in Williamsburg gesit en hom as toevlug aan boord van 'n Britse oorlogskip gedryf. Met slegs driehonderd Royal Marines tot sy beskikking, het Dunmore 'n omstrede werwingstratagem aangesteek. Op 7 November neem hy Norfolk in beslag, vestig sy hoofkwartier daar, verkondig krygswet in Virginia - en verklaar verder: "Hiermee verklaar ek verder alle bediende [en] negers ... vrij, die in staat is en bereid is om wapens te dra, hulle om so gou as moontlik by sy majesteit se troepe aan te sluit. ... "Binne 'n week het Dunmore driehonderd weglopende slawe bymekaargemaak in sy 'Ethiopiese regiment', waarvan die slagspreuk 'Liberty to Slaves' die Britse beleid sou verteenwoordig. Binne 'n maand was die "Ethiopiërs" voldoende gewapen en geboor om milities onder kolonel William Woodford by Kemp's Landing te onderbreek.
Die koloniste was verskrik. 'Die hel self', het een geskryf, 'kon niks swarters opgegooi het as hierdie ontwerp om ons slawe te bevry nie. '' N Vloed van slawe -afwykings sal die rebelle se arbeidsmag uitput, hulle demoraliseer met die vooruitsig op dreigende opstand en die Britse geledere opswel met nuwe rekrute wie se vryheid, wie se lewens, op die geluk van die Kroon sou rus.Ironies genoeg het die Britse hoë kommando moontlik die sentimente gedeel wat die koloniste tot ontsteltenis oor Dunmore se plan laat ontwaak het: die besluit is eintlik al oorweeg en verwerp, en dit lyk asof Dunmore self sy aanbod stil, selfs skuldig, in sy proklamasie van krygswet.
Dit het nietemin 'n diepgaande uitwerking gehad. Vroeg in Desember het Edward Rutledge van Suid -Carolina geskryf dat dit "meer effektief geneig was om 'n eksterne skeiding tussen Groot -Brittanje en die kolonies te bewerkstellig as enige ander doel, waaraan moontlik gedink kon word." George Washington het Dunmore, sy eertydse vriend, as die "mees gedugte vyand wat Amerika het" genoem. Slawe met 'n gesonde liggaam is ver van die Britse linies teruggetrek en dreigemente van vergelding is gepubliseer. Boonop het Dunmore bedoel om afstand te doen van sy belofte, en dit was ongelukkig waar. Sy plan was nie net 'n beleid nie, maar was slegs 'n tydelike hulpmiddel. Op 9 Desember het Woodford se burgermag sy nederlaag by Kemp's Landing gewreek deur Dunmore te verslaan in 'n kort, skerp geveg by Great Bridge. Die graaf het Norfolk verniel, na sy vloot teruggetrek en die kus etlike maande lank geteister voordat hy na New York en daarna na Londen teruggetrek het. Hy bewys sy dank aan die swartes wat vir hom geveg het deur die meeste van hulle terug te keer na slawerny in Wes -Indië.
Nietemin, die onwilligheid van die hoë bevel, het jonger offisiere langs die kus entoesiasties geraak oor die Dunmore -strategie, en hulle het meer sulke aanbiedings uitgereik, wat ewe entoesiasties gereageer het. 'N' Kompanie van negers 'veg vir die kroon in die veldtog in New England, en generaal Howe het hulle in Maart 1776 saam met die ander lojaliste uit Boston ontruim. Dit het daarna 'n belangrike presedent geskep; die emansipasie -aanbod is ingesluit om 'n implisiete waarborg van veiligheid in te sluit. Die hoë bevel het uiteindelik die praktyk in 1779 in beleid geneem, toe sir Henry Clinton, die Britse opperbevelhebber, die Philipsburg-proklamasie uitgereik het. Dit belowe aan "elke neger wat die Rebel Standard sal verlaat ... volle sekuriteit om binne hierdie reëls te volg, elke beroep wat hy goed dink." Die ontsnapte hoef nie meer in die magte van sy majesteit in te skakel nie, maar slegs in die saak van sy majesteit om vryheid "onder die leeu se poot" te wen.
Die Amerikaners kon slegs die Philipsburg -proklamasie onderbied, die interdik teen swart inskrywing omkeer en, in sommige state, die uitwissing van militêre diens vir militêre diens. (Suid -Carolina bied nuwe wit rekrute egter 'n oorvloed aan slawe: vir privaat persone, een volwasse neger vir kolonels, drie volwasse swartes plus 'n kind.) Teen die einde van die oorlog het ten minste vyfduisend swartes die rebellie in wapens gedien, maar veel meer - soveel as honderdduisend, 'n vyfde van die slawe -bevolking van die Dertien Kolonies - het hul lot by die Britte ingegooi. Ambisieus en waaghalsig, het hierdie wegholmense die burgermagpatrollies trotseer om die Britse linies te wen of na Britse oorlogskepe te swem, sommige het jare lank as vlugtelinge geleef voordat hulle na vryheid gekom het. Die swart lojaliste was in diens van die Britte as bediendes, militêre arbeiders, bewaarders van gekonfiskeerde boedels. Baie het hul beroepe gevolg - skeepsbakker, timmerman, kusvlieënier - want in die dae voordat die katoen -ekonomie onbesonne veldarbeid vereis het, het slawe dikwels beroepsopleiding ontvang. Min het eintlik arms gedra, en 'n aantal van hulle moes net vir hulself sorg. Hulle het nie verwag om onmiddellik voorspoedig te wees nie en het teleurstelling in die sekerheid van toekomstige beloning verdra.
CORNWALLIS MISLUK OP 17 Oktober 1781 in Yorktown in Julie van die volgende jaar, ontruim die Britte Savannah en teen November was genl Alexander Leslie besig om voor te berei om hom uit Charleston te onttrek. White Loyalists het hom aangespoor om al die swartes aan hul voormalige meesters terug te keer, sodat die Amerikaners nie terugval op die verlies van hul slawe deur vergoeding vir gekonfiskeerde Loyalist -boedels te weier nie. Maar in Savannah, soos in Boston, is die swart lojaliste ontruim, en Leslie wou hierdie presedente volg. Hy het aangebied om slegs gevange en gekonfiskeerde slawe terug te keer, nie diegene wat op die Philipsburg -proklamasie gereageer het nie. Die Amerikaners het die ooreenkoms verwerp, en in die verwarring van 'n haastige en onbewaakte ontruiming het vyf duisend swart lojaliste na ander dele van die Ryk vertrek, hoopvol, soos Leslie geskryf het, dat "hul vorige dienste die dankbare aandag van die regering sal trek . "
Leslie het gesien dat Brittanje die verpligtinge van die Philipsburg -proklamasie slegs deur hervestiging kon nakom, want ongeag die uitkoms van die oorlog kon geëmansipeerde swartes nooit hoop om vry en veilig tussen die gegriefde koloniste te woon nie. Daar was egter geen program vir hervestiging nie, ondanks die feit dat Brittanje die proklamasie geadverteer het deur die slagspreuk "Freedom and a Farm" uit te basuin. Swart lojaliste wat na die Wes -Indiese Eilande geneem is, het dikwels in slawerny teruggeval, en die paar duisende wat deur Savannah of Charleston na New York gegaan het, het geen plase gevind nie en slegs die gevaarlike vryheid van die ontruiming van New York was op hande.
Die swart lojaliste het die gemors van hul Amerikaanse meesters verag en, met groot risiko, probeer om hulself as vrye siele te bevorder. Dit was inderdaad die aantrekkingskrag van die proklamasie dat baie swartes wat reeds vry was, daarvan gebruik gemaak het en by die kroon aangesluit het. Maar toe hulle na New York, 'n stad wemel van skrikwekkende Tory -vlugtelinge, waar werk skaars was en die lone laag was, het die swartes onmiddellik in desperate armoede gedompel. Openbare hulp was nie dadelik beskikbaar nie. White Loyalists, wat aansienlike verliese gely het, het Brittanje in hul skuld gehou; hulle was kwaad vir die swart burgerlikes wat niks verloor het nie, behalwe hul kettings, wat hul vryheid aan die kroon te danke het, maar hulle voel hulle geregtig op die ondersteuning van die kroon. Dit was nie die algemene opvatting dat swartes vergoed moet word omdat hulle in die eerste plek as slawe gemaak is nie.
In Mei van 1782 het Sir Guy Carleton in New York aangekom om Clinton tydens die laaste ure van die Revolusie as opperbevelhebber te vervang. Aan hom het die melankoliese opdrag gegaan om toesig te hou oor die onttrekking van troepe uit die noordooste en die ontruiming van New York, die laaste voet van Engeland in die Verenigde State.
Sy taak is vererger deur artikel VII van die voorlopige vredesverdrag, wat bepaal dat "Sy Brittaanse Majesteit met alle gemaklike spoed en sonder ... en Vlote uit die genoemde Verenigde State. " Dit het duidelik die ontruiming van die swart lojaliste uit New York verbied. Gerugte, groot paniek, het onder die swartes versprei dat Engeland hulle sou verwerp. Slawe -eienaars het inderdaad bymekaargekom in die stad op soek na vlugtelinge, en berigte het versprei dat swartes in die strate beslag gelê of uit hul beddens gesleep is. Maar Carleton moes hulle nie verraai nie.
OP 6 MEI 1783 het Carleton en Washington bots oor die interpretasie van artikel VII tydens 'n stormagtige vergadering in Orangetown, New York. Washington, bedroef oor die vlug van sommige van sy eie slawe, het aangevoer dat "slawe wat weggekom het" die eiendom van hul eienaars bly en nie ontruim kan word nie. Carleton het volgehou dat die Philipsburg -proklamasie alle slawe wat die beskerming daarvan geëis het, bevry het en dat geen swart wat dit voor 30 November gedoen het, toe die ondertekening van die voorlopige verdrag die Britse jurisdiksie in die Verenigde State beëindig het, kon terugkeer na die status van gesels of "Eiendom" ingevolge die verdrag se bepalings. Carleton sou slegs slawe wat gekonfiskeer is, of diegene wat ná 30 November agter sy kant gekom het, oorgee. dat die emansipasie wat dit verleen het, heeltemal vals was, aangesien die Britse reg en die koloniale howe steeds 'n eiendomsreg in slawe erken het. Maar Carleton bly vasberade en speel sy hand met 'n opbloei:
'As die negers aan hul voormalige meesters oorgegee word, sou hulle moontlik aan die teregstelling oorgedra word en ander aan 'n ernstige straf, wat na my mening 'n oneerlike oortreding van die openbare geloof sou wees wat aan die negers in die proklamasie belowe is. ... Geen interpretasie [van die Verdrag] [kan] goed wees wat [in stryd is] met die vorige verlowings van die geloof en eer van die nasie nie, wat [ek] onaantasbaar moet handhaaf met mense van alle kleure en toestande. "
En hy voer die argument aan deur te onthul dat hy reeds getalle swart lojaliste na Nova Scotia gestuur het.
Washington het vasgekeer, maar het teësinnig ingestem dat slegs slawe en vlugtelinge wat ná die verdrag in beslag geneem is, terugbesorg sou word, met vergoeding vir die verlies van die res. Daarna, van tienuur die oggend tot twee die middag elke Woensdag tussen Mei en November 1783, is 'n "Book of Negers", gehou deur 'n gesamentlike Brits-Amerikaanse kommissie, in Samuel Fraunces se Queen's Head Tavern op die hoek van Pearl en Broad strate in Lower Manhattan. Daarin is die besonderhede van die slawerny, ontsnapping en militêre diens van elke swart lojalis geregistreer. Swartes wie se aansprake op vryheid die uitdaging van die kommissarisse deurstaan ​​het, het sertifikate van brig. Genl. Samuel Birch gee hulle die reg om uit die Verenigde State te vervoer. Meer as drieduisend lojaliste het ingeskryf vir die Book of Negers, en toe hulle hul keuse van hervestiging in Florida, die Wes -Indiese Eilande of Nova Scotia aangebied het, was hulle almal wantrouig teenoor die suidelike kolonies, waar die slawestelsel geheers het, en geen woord van die lot van vorige emigrante na die Karibiese Eilande nie, verkies tot Nova Scotia.
Hierdie formaliteite het die versekering gegee dat Brittanje bedoel het om haar beloftes na te kom, en dat die swartes sonder voorval aan boord gekom het. Op 21 November stap Washington na Manhattan, beset Harlem Heights in die nasleep van die Britse onttrekking, en op die vyf-en-twintigste, toe genl Henry Knox die triomftog van Amerikaanse troepe na Lower Manhattan gelei het, vertrek die laaste van die swart lojaliste die nuwe republiek oor wat slegs die begin sou wees van 'n moeisame soeke na vryheid.
Nova Scotia, wat in 1749 van die Franse afgestig is, skommel langs die destydse Britse Noord -Amerika soos 'n rubberboot wat slegs op die vasteland vasgemeer is deur die smal landengte van Chignecto. Teen die tyd van die rewolusie het Nova Scotia, die noordelikste grens van Europese nedersetting in die nuwe wêreld, 'n doodloopstraat geword wat nie meer noodsaaklik was vir die verdediging van die St. van wie uit New England gekom het, het na die Ohio -bekken weggeloop. Die provinsie bly 'n wildernis wat skaars deurdring is, bewoon deur vreedsame Micmacs en omring met half verlate kusdorpe. Die omstandighede van Nova Scotia, wat nooit op die beste tye selfonderhoudend was nie, het gevaarlik benoud geraak deur die vermindering van toelaes uit Londen. Maar dan, met die sukses van die rebellie in die suide, het die provinsie 'n geleentheid gebied om by getroue vlugtelinge te herbevolk en daardeur groter hulp te regverdig.
Nova Scotia was skaars 'n keusetaak vir 'n staatsamptenaar, en sy amptenare was geneig om klein manne te wees, tevrede met so 'n beskeie gemak as wat hulle kon invoer na hul gesellige, geïsoleerde hoofstad, Halifax. Gouverneur John Parr, 'n Ier wat so deeglik onambisieus was, was voorsitter van die slaperige burokrasie dat hy die titel van goewerneur vrolik aan 'n afwesige edelman toegegee het om sy opregtheid in hierdie Siberië van Brits Noord -Amerika te behou. Parr was gretig om die Loyalists in sy borgtog te hervestig, en Parr het geen voorbereidings getref om dit te ontvang nie, behalwe om 'n paar verlate toelaes te vermy (sonder om te verneem hoekom hulle laat vaar is). Hy het geen idee hoeveel lojaliste - ten volle dertigduisend - na hom toe saamgedrom het in die verwagting dat sy logiese administrasie vinnig sou optree by die toekenning van grond nie.
Daar was twee primêre vertrekpunte vir die lojaliste. Een daarvan was in Port Roseway - wat binnekort die naam Shelburne sou word - aan die suidwestelike kus, ongeveer 200 kilometer van Halifax af. Met sy skilderagtige hawe, sou Shelburne 'n fokuspunt van maritieme handel word. 'N Modelstad, vol roosters en openbare gemeentes, is ontwerp vir die terrein. Maar voordat die opname voltooi kon word, het sewe duisend lojaliste die distrik oorskry. Aan die ander kant van Nova Scotia is vier duisend lojaliste aan die oewer van die Baai van Fundy afgelaai, en hulle het 'n kersdorp met sooihuise by Digby naby die Annapolis -vallei, waar die provinsie se rykste landerye lê, opgewerp. Digby en Shelburne was slegs bedoel as handelsentrums volgens die planmatige planne van die regering, en setlaars sou kwart-akker huise in die dorpe en veel groter boerderytoelaes in die omgewing ontvang.
DIE GROOTTE VAN die regte en die prioriteit van verblyf is presies voorgeskryf. Die lojaliste wat boedels verloor het, moet eers vergoed word in verhouding tot hul opofferings, veterane van aktiewe diens het die reg gehad om oppervlakte volgens rang op te neem - duisend hektaar vir veldoffisiere, sewe honderd vir kapteins, vyfhonderd vir subalterns, twee honderd vir noncoms, en honderd vir private soldate. Burgers was geregtig op honderd hektaar vir die gesinshoof en vyftig vir elke ekstra familielid. Geen rasse -onderskeid word aanbeveel nie. Volgens die regeringsbeleid moet geen lojalistiese setlaar vir lone werk nie, maar almal moet binne drie jaar hulself as onafhanklike boeren vestig.
Die proses om grond toe te staan, was kronkelend. Voornemende begunstigdes moes petisies indien, wat die administrasie met verswakkende traagheid verwerk het. Die swart lojaliste sou nie soseer ly aan openlike vyandigheid as aan hul eie onervarenheid om dilaterende burokrasieë te manipuleer nie - en aan 'n ontroerende onskuld. Hulle het so min geweet wat om in Nova Scotia te verwag dat sommige wat in die winter van 1783 aangekom het, gedink het dat die sneeukape met sout bedek was.
Die swart lojaliste was nie die eerste van hul wedloop in die provinsie nie. Geassimileerde Moors was een van die bemannings van die Portugese karavels wat gedurende die somers van die sestiende eeu in die Golf van St. Lawrence op kabeljou gehengel het. Slawe is reeds in 1628 na die destydse Nieu -Frankryk ingevoer, maar die lang en onproduktiewe winters het die koste daarvan verbied. Hoewel dit min toegepas is, het slawerny gedurende die agtiende eeu wettig gebly. In 1772 het Lord Mansfield uit die Court of King's Bench in Londen beslis dat "die lug van Brittanje lankal te suiwer was" vir slawe om asem te haal uit asemhaling, alle mense was vry onder 'n Britse lug, maar die koloniale atmosfeer het nie voordele. Ryk wit lojaliste het hul slawe na Nova Scotia gebring, hoewel dit 'n skuldige toegewing was, en na hierdie slawe is eufemisties 'dienaars' genoem.
Die voortekens was nie gunstig vir die swart lojaliste nie. Hulle het nie geweet dat die 'Company of Negers' wat in 1776 uit Boston ontruim is, byna verruil is vir Britse krygsgevangenes. Die status in vrye swartes in die wet en die samelewing was onduidelik, en 'n gemeenskap wat slawerny verdra het, kon nooit die aspirasies van vryswartes heeltemal onderskryf nie.
Onmiddellik met hul aankoms by Shelburne is swart lojaliste van blankes en hul slawe geskei, na afsonderlike woonbuurte verplaas en verplig om openbare arbeid te verrig om voorsiening te maak wat die blankes gratis ontvang het. Tog pas dit by die swart lojaliste om afstand te hou van die ander vlugtelinge wat hul boeie afgeskud het; hulle minag diegene wat nie graag wou assosieer met slawe wat hulle graag as 'n uitverkore volk beskou het nie, 'n aristokrasie. Die mees senior offisier onder die Black Pioneers, kolonel Stephen Blucke, was 'n gepaste leier. Hy was 'n man met aansienlike opvoeding, was hoogmoedig, grandiloquent en skelm. In Augustus 1783 het die adjunk -landmeter van Shelburne vir Blucke die plek gewys vir 'n beoogde swart township, enkele kilometers van Shelburne af, en onthou dat Blucke dit aanvaarbaar verklaar het vir sy 'swart heer'. Die eerste swart getto in Noord -Amerika sou Birchtown genoem word, ter ere van genl Samuel Birch.
Die grootste kontingent van gedemobiliseerde Black Pioneers het by Digby geland, hul senior offisier, sers. Thomas Peters, het die regering aktief versoek om 'n aparte swart stad, en uit eerbied vir hierdie veterane het Parr die versoek onmiddellik toegestaan. Die enklawe het die naam Brindley Town gekry, en dit was al wat die swartes van Digby ooit sou ontvang. Min van die Birchtowners het ook hul beloofde landerye gekry (Blucke is 'n noemenswaardige uitsondering). Slegs in Preston, naby Halifax, waar swart en wit onder mekaar gevestig was, het meer as 'n paar swart lojaliste plaasterreine ontvang, maar hul toelaes was kleiner as dié van die blankes, die grond was arm en die swartes het gou gevind dat hulle werk soek in die stad of werk vir hul blanke bure.
Teen 1784 was Shelburne, wat wemel van tienduisend inwoners, die mees bevolkte stad in Brits -Noord -Amerika. Die meeste van die inwoners was grondloos en arm. Ontbinde wit soldate, dwaas van ongeduld, het deur die strate gegaan op soek na werk. Swart mense in Birchtown het in Shelburne begin trek, waar hulle, omdat hulle laer lone sou aanvaar as die blankes, 'n karige arbeidsmark gemonopoliseer het wat reeds deur slawe -arbeid verdraai is. Wrokke het op 26 Julie 1784 aan die brand gesteek Shelburne het in 'n wedloop oproer. Wit skares het huise afgetrek met skepe en die swartes na Birchtown teruggery.
Die volgende jaar het blanke lojaliste in Annapolis, naby Digby, die Parr-administrasie gedwing om hul grond toe te staan ​​deur 'in te sit' op die glebe en commons. Maar die swartes het nie beter geweet hoe om in hul eie belange te roer nie, as om 'n versoekskrif deur 'n doolhof van burokrate op te pas. Alhoewel nedersetting ver agter was, was rantsoene in 1784 met 'n derde verminder en in 1785 met nog 'n derde in ooreenstemming met die driejaarplan van die regering. Shelburne -slawehouers, wat nie hul slawe kon onderhou nie, het hulle in die winter van 1784 afgedank, en die Birchtowners het hulle aangeneem, en bevestig graag hul superioriteit deur liefdadigheid uit te gee ondanks hul eie armoede.
PARR SE ADMINISTRASIE het nog nooit 'n inventaris opgeneem van die bewerkbare gronde en hawens van Nova Scotia nie en het nie 'n idee gehad wat dit aan die lojaliste gee nie. Teen 1785 het setlaars ontdek dat die grond te vlak is, die groeiseisoen te kort en hul plase te ver om hulle almal as onafhanklike vroue te ondersteun. Die land rondom Shelburne was weinig beter as 'n moeras, en die mooi hawe was die grootste deel van die jaar ysversperring of mis, ongeskik vir swaar maritieme handel.Nietemin, in 1787, presies volgens skedule, is die rantsoene van die regering teruggetrek en het hongersnood onmiddellik ontstaan. Noodvoorsiening moes gejag en versprei word. Daklose swartes sterf in die strate van Birchtown, en baie slawe wie se meesters hulle uitgesit het (terwyl hulle die opsie behou het om hulle in beter tye terug te kry) het vir die Verenigde State afgeskuif. 'N Kontingent onder leiding van Thomas Brownspriggs het noordwaarts gevlug na Chedabucto Bay en Cape Breton Island. Oor die volgende vier jaar het emigrasie, hongersnood en siektes die swart bevolking gedomineer.
Onder die spanning van hierdie wisselvallighede het die swart lojaliste om hul kerke saamgedrom. Die Metodiste, onder leiding van die blinde en vurige Moses Wilkinson, lok baie bekeerlinge in Birchtown en Preston, maar die Baptiste bly die oorheersende swart sekte. Selfregerende Baptiste-gemeentes het die swart lojaliste hul enigste praktiese ervaring van politieke outonomie voorsien en hul aspirasies versterk. Die Anglikaanse Kerk van Engeland het slegs 'n paar swart lidmate geëis (kolonel Blucke was een), want die gevestigde kerk het sy gemeentes geskei en 'n stywe bankrekening gehef. Boonop beklemtoon die Metodiste en Baptiste persoonlike openbaring en inspirasie. Elke aanbidder, weinig beter as 'n slaaf in die wêreld, het profeet geword in die kerk, want God het direk met hierdie mense gepraat - en Hy het nie direk met die Anglikane gepraat nie. Ongelukkig het sektariese wedywering die kerke verhinder om as 'n politieke mag te verenig. Dit het 'n sekulêre leier oorgebly om die gebeure wat die swart lojaliste sou red, te bespoedig.
Teen 1790 was die meeste blanke lojaliste gevestig, maar die meerderheid swartes het grondloos gebly en hul ontneming het gekom om provinsiale belange te dien. Hulle bied goedkoop arbeid en 'n betroubare mark vir plaaslike goedere. Hierdie loonslawe, virtuele persone, het die Nova Scotiaanse ekonomie onwrikbaar op hul rug gedra. In 1790 het sers. Thomas Peters, wat na sewe jaar se poging nie sy toelae kon verkry nie, het volmag by 202 swart gesinne in Brindley Town en die provinsie New Brunswick ingevorder. Gesteun deur hierdie persoonlike kiesafdeling, het hy 'n lys griewe opgestel en met vrymoedigheid na Londen gegaan om direk tevredenheid by die Britse minister van buitelandse sake te soek.
By sy aankoms bevind Peters hom deur die afskaffingsdirekteure van die Sierra Leone Company opgesweep en gely. Hierdie manne, bankiers en politici, het 'n afgedankte Kroonkolonie aan die weskus van Afrika oorgeneem en besluit om dit in 'n winsgewende private skikking vir Britse swartes te omskep deur die uitspraak van Lord Mansfield. Peters se verhale oor ontevredenheid onder die Nova Scotian -swartes dui op 'n nuwe bron van koloniste. Die direkteure het gesorg dat die nuut aangestelde staatsekretaris Peters se memorandum ontvang het, en hulle het die sekretaris aangespoor om 'n brief aan Parr te stuur om hom te verwyt oor sy nalatigheid, wat hom opdrag gegee het om die swart lojaliste tevrede te stel, en dat hy sy medewerking by die werwing vereis. swart vrywilligers vir die Sierra Leone -projek.
Die onderneming stuur as sy agent die vyf-en-twintigjarige John Clarkson, 'n begaafde idealis met 'n gevaarlike neiging tot romanse. Takteloos en ongemanierd, vergesel Clarkson Peters terug na Nova Scotia, waar hy geen tyd verloor het om Parr teë te staan ​​nie, wat reeds getuig van die verdediging as gevolg van die brief van die sekretaris. Parr se hulp was noodsaaklik vir die projek, en hoewel Clarkson dit begryp, het hy blykbaar die goewerneur met koue en konsekwente arrogansie behandel. Hy vervreem ook Peters, wie se natuurlike aanspraak op leiding van die projek Clarkson nooit sou erken nie. Peters het homself verstandig beperk tot werwing in Digby en New Brunswick, wat sy posisie onder die swart lojaliste versterk het, terwyl Clarkson in die Halifax- en Shelburne -gebiede gewerk het. Die jong agent verseker die ondersteuning en vriendskap van David George, 'n gewilde en moedige swart Baptiste -predikant wat wit skares aangedurf het om te lewe en te preek voor geïntegreerde gemeentes in Shelburne. Dit was George wat 'n vergadering van nuuskierige swartes in Birchtown gereël het waarop Clarkson 'n noodlottige diskresie gepleeg het.
DIE JONGMAN is, miskien onbedoeld, aangekla net om toesig te hou oor die werwing wat deur Parr se aangestelde agente sou uitgevoer word. Maar Clarkson, passievol simpatiek met die swartes, nog voor sy aankoms, kon hom skaars weerhou om die projek te bepleit en vrywilligers in te win. Tydens die Birchtown -vergadering, bedwelm deur die entoesiasme van die gehoor wat immers niks te verloor gehad het deur hul hoop op Sierra Leone te vestig nie, het Clarkson die onderneming wanvoorgestel volgens sy eie visie daarvan as 'n eksperiment in sosiale demokrasie eerder as 'n privaat, winsgewende onderneming. Hy het geen beloftes vir maatskappystoelaes belowe nie en beweer dat belasting "vir liefdadigheidsdoeleindes" binne die kolonie die enigste aansporings is wat die indruk skep dat die onderneming slegs vir die koloniste se belange sal werk en dat swartes hulself kan regeer. Hy het afgesluit deur sy lewe te belowe aan die diens van die swart lojaliste, wat toe in applous uitgebars het. Binne drie dae het seshonderd swartes uit die omgewing ingeskryf.
Parr het verwag dat nie meer as dertig gesinne uit die provinsie sou aansoek doen nie, maar 544 persone het alleen uit Birchtown gewerk, 200 uit Brindley Town. Blanke grondeienaars is ontsteld oor die vooruitsig om soveel goedkoop arbeid en so 'n groot mark te verloor. Parr het sy bes gedoen om dit te belemmer, maar is op 25 November 1791 aan jig dood en sy opvolger was meer aangenaam.
Tussen hulle het Clarkson aan die weskus en Peters in die ooste meer as twaalfhonderd voornemende koloniste veroorsaak om by Halifax, die aanvangspunt, bymekaar te kom gedurende die laat herfs en vroeë winter van 1791. Daar, in hul verhitte pakhuise en ou kaserne, het hulle saamgedrom. siekte en honger met ongelooflike verdraagsaamheid, terwyl Clarkson in die stad rondbeweeg en gestuur en proviand reël. Hy het homself tot uitgeput geraak, maar het die enorme taak byna alleen uitgevoer, terwyl Peters en David George as sy afgevaardigdes onder die swartes opgetree het. Sektariese verskille het begin smelt in die warmte van 'n beginnende nasionalisme, selfs Peters, wat teëgestaan ​​het by die aanname van gesag van Clarkson, het sy ambisie geblaas ter wille van die onderneming. Die uittog het uiteindelik op 15 Januarie 1792 begin, toe byna 'n dekade na die ontruiming van New York 'n vloot van vyftien skepe met 1,193 swart Loyalist's uit Halifax na Sierra Leone gevaar het.
Die koloniste het twee maande later in Afrika aangekom, en hulle het amper onmiddellik griewe begin ophoop. Die belangrikste klag was die bestuur van die onderneming, wat hul verwagtinge van selfregering teleurgestel het. Peters het 'n opstand georganiseer wat slegs gedwing het om sektariese wedywerings wat die Metodiste by hom aangesluit het weer aan te wakker, maar David George, getrou aan sy vriend Clarkson, het die Baptiste agter die geselskap gebring. Die opstand het gaan lê, maar sou beslis opnuut uitgebreek het as Peters homself nie op 'n verantwoordelike manier verwoes het toe hy uit die lyk van 'n dooie gesteel is nie. Die sersant wat moontlik die eerste hoof van 'n Afrika -staat geword het, is kort daarna in skande oorlede. Die swart lojaliste, hul droom van onafhanklikheid verpletter, het eerder met rykdom genader. As gevolg van hul oorspronklike lande, het hulle begin handel dryf en 'n handelselite geword, terwyl inheemse arbeiders, net meer as slawe, hul plase bewerk het. Hulle noem hulleself Nova Scotians om hulself te onderskei van die Afrikaners en emigrante van elders in die Ryk, en hulle gevoel van geestelike eminensie het bloot snobisme geword. In 1808 keer Sierra Leone terug na die Kroon, en teen 1840 het belastingwette en beslaglegging op eiendomme die mag van die Nova Scotians erodeer. Uiteindelik bedaar hul bloedlyne in Creoledom, die gewilde kultuur van immigrante -swartes wat tot vandag toe in Sierra Leone oorleef.
NOVA SCOTIA se ekonomie is verwoes deur die uittog uit die swart gemeenskap. Stephen Blucke, wat die Sierra Leone -projek in die steek gelaat het - en wie se beloning was om prins William Henry, later William IV, in sy huis in Birchtown te vermaak - het onbetaalde fondse aan hom toevertrou vir swart verligting en na die Baai van Fundy gevlug, waar volgens die legende dit, hy is deur wilde diere geëet. Teen 1832 was Birchtown 'n ruïne, Shelburne feitlik 'n spookdorp. Gedurende die oorlog van 1812 het 'n nuwe golf swart vlugtelinge, wat uit die Verenigde State gelok is deur aanbiedinge soortgelyk aan die Philipsburg -aankondiging, in Nova Scotia aangekom, hulle het geen beter geluk teëgekom as hul lojale voorvaders nie en geen Clarkson of Peters gevind om hulle na 'n Afrikaan te lei nie Kanaän. Hulle het hul wortels in die provinsie neergesit en 'n swart gemeenskap weer gevestig.
Vandag tel die gemeenskap ongeveer tien duisend, maar wat lojalistiese gesinne na die uittog sou kon oorbly, is grootliks onder die afstammelinge van die 1812 -vlugtelinge en die meer onlangse aankomelinge uit Wes -Indië. In die ooste van Guysborough County en op Cape Breton Island het die lojaliste wat uit die hongersnood van 1784 gevlug het, egter 'n duideliker afstammeling gelaat. Nie Clarkson of Peters het hier gewerf nie, en dit is te betwyfel dat die Sierra Leone -projek selfs in hierdie gebiede geadverteer is. Die swartes wat hierheen gekom het, het onder boere en vissers versprei, hulle op die omtrek van wit gemeenskappe gevestig, hul Afrikaanse erfenis vergeet en die folklore en taal van die Europeërs aangeneem.
Onder diegene wat by die Skotte van Cape Breton's Skye Valley skuil gevind het, het Kipling waarskynlik die sterk swart kok in Captains Courageous getrek wat 'homself Mac Donald genoem het en in Gaelies gesweer het. 'Hulle kan nog steeds gesien word in die gehuggies en vissersdorpe in die noordooste van Nova Scotia en Kaap Breton, waar die Appalachen in die Atlantiese Oseaan skitter — onverwagte swart gesigte wat baie ver van die huis af lyk. Dit is moontlik die laaste afstammelinge van die swart lojaliste, die dwalende kinders van die Amerikaanse rewolusie.
Medewerker Harry L. Walen beskryf hoe die vestiging van Australië deur die Britse kroon beïnvloed is deur die verlies van die Amerikaanse kolonies en dat sommige van die mense wat betrokke was by die vroeë groei van ons land en die subkontinent soortgelyke agtergronde gehad het.
Namate die tyd vir die America's Cup -wedloop van Perth af gekom het, het Australië ook nader gekom, so ook die belangstelling in hierdie groot toename in subkontinent. Daar is baie ooreenkomste tussen die regerings en die lewensstyle van ons twee lande. Die grensgees van die Verenigde State van Amerika word weerspieël in die van Australië, wat baie nou as die "Laaste Grens" beskou. Boston, selfs op die vlerke van 'n 747 & mdash, is ongetwyfeld 'n belangrike rede dat dit ons nie beter bekend is nie.
Die moontlikheid van 'n verband tussen die ontwikkeling van Australië en ons Amerikaanse revolusie het egter nooit by my opgekom totdat ek en my vrou Australië in 1985 besoek het nie. Toe ek in die koerante lees en met inwoners praat, het ek skielik daarvan bewus geword dat kaptein Cook in 1770 Australië vir die Britse kroon geëis het en dat Engeland in 1788 'n strafkolonie naby Port Jackson gestig het, wat later Sydney geword het. Die Columbia ensiklopedie sê, & quot; Australië is lank gebruik as 'n stortingsterrein vir misdadigers, bankrotskappe en ander ongewenste van die Britse Eilande. & quot
Dit is duidelik dat die Engelse bevolking van Australië in hierdie tyd begin het. By die gevangenes kom toesighouers, 'n militêre mag om hulle te ondersteun, ondersteuningsdienste, vroue en gesinne, en daarna het entrepreneurs 'n moontlike bron van goedkoop arbeid aangegryp en avonturiers wat geleenthede soek. In die 19de eeu het sulke landboubedrywe ontwikkel soos koringboerdery en skaapwese, en die ontdekking van metaalertse, met mynbou en smelting. Australië was op pad.
Tydens ons daaropvolgende besoek in 1986 het ons deeglik bewus geword van die agtergrond van die veroordeelde toe ons Macquarie Harbour en Sarah Island in Tasmanië besoek het, wat tussen 1803 en 1853 strafkolonies huisves. Die televisiedokumentêre reeks, & quot. vir die termyn van sy natuurlike lewe. & quot, het die verhaal van 'n vroeë veroordeelde gedramatiseer en die tydperk skerp in fokus gebring.
"Wat," het ek gewonder, "het Engeland met die gevangenes en bankrottes en politieke ongewenste dinge gedoen voor die ontdekking van Australië? En waarom het hulle op hierdie spesifieke tyd Australië gekies? En waar kom al die kwaaddoeners vandaan? Was daar 'n skielike misdaadgolf in Engeland? & Quot En toe tref dit my soos 'n bliksemstraal, so duidelik dat ek 'n bietjie dom voel. Natuurlik & mdash Het Engeland nie voorheen debiteure, skuldbewoners, gevangenes soms na eilande in die Karibiese Eilande en meer gereeld na die Amerikaanse kolonies vervoer nie? En nadat die rewolusie uitgebreek het, kon 'n gebeurtenis wat vir die Britse owerhede eers moes gelyk het, bloot 'n burgerlike uitbraak wees, en kon daar nie meer kwaaddoeners daarheen vervoer word nie.
Bende arbeid op die Great West Road. (National Library of Australia)
Hoe toevallig moes dit vir die strafowerhede in Engeland gelyk het om 'n nuwe koloniale besitting sonder bevolking te hê om diegene wat gevonnis is, te vervoer. Was dit dan nie die Amerikaanse rewolusie wat 'n direkte antesedent was van die vroeë ontwikkeling van Australië as 'n strafkolonie nie, en bestaan ​​uit Engelse, waarvan baie 'n tradisie van wetteloosheid gehad het en weinig rede gehad het om hul moederland lief te hê en daardeur indirek verantwoordelik vir die stigting van Australië as 'n nasie?
Einde van die oorlog stimuleer aksie
Was ek van die basis af in my aannames? Waar kan ek meer inligting oor hierdie onderwerp kry? Ek lees verwysings na ensiklopedieë en historiese naslaanboeke Die verhaal van Australië, deur A.L. Shaw, die senior lektor in geskiedenis aan die Universiteit van Sydney, Australië, 'n gewilde en gewilde geskiedenis van Australië wat in Groot -Brittanje gedruk is en in 1954 deur Roy Publishers van New York vrygestel is. Uit hierdie boek het ek die volgende gedeeltes gehaal:
Op bladsy 33 vat Shaw Sir James Cook se verslae saam oor die ontdekkings langs die kus van wat ons nou as Australië ken, en skryf dan: & quotVy vyftien jaar lank het die (Britse) regering niks gedoen nie. Hy was betrokke by die probleme van die Amerikaanse onafhanklikheidsoorlog en het geen tyd gehad om na die moontlikhede van vestiging in die afgeleë antipodes te kyk nie. Tog was dit hierdie Amerikaanse oorlog wat uiteindelik die aansporing tot aksie gegee het vir die verlies van die Amerikaanse kolonies, het 'n aantal probleme vir Britse staatsmanne veroorsaak.
Wat sou nou gedoen word met die gevangenes wat tot dusver na Amerika vervoer is? Wat kan gedoen word, indien enigiets, vir die Amerikaanse 'lojaliste'? En vir Britse handel? & Quot
Hy beskryf verder die 'fantastiese toestand' van die Engelse strafreg aan die einde van die 18de eeu, die gereeld nuttelose pogings om wet en orde te verseker met 'n onvoldoende polisiemag en deur die heffing van uiterste strawwe aan 'oortreders' en die teregstelling van baie veroordeelde oortreders openbare teregstelling in Londen en die voorwaarde dat hulle na die kolonies vervoer is, terwyl baie in die eerste plek tot vervoer gevonnis is, sodat voor die Amerikaanse onafhanklikheidsoorlog ongeveer duisend misdadigers elke jaar na Virginia en Maryland gestuur is.
& quot; Geen wonder dus dat die oorlog 'n oorbevolking van die gevangenes (tronke) veroorsaak het, wat nooit bedoel was om 'n groot aantal veroordeelde gevangenes vir lang termyn gevangenisstraf te hou nie. Ook geen wonder dat die hulpe op die Teems as 'n tydelike noodmaatreël ingerig is om die gevangenes vas te hou totdat hulle weer oorgeplaas kon word nie (skakerings van Groot verwagtinge, deur Charles Dickens!) was ook gou oorvol. & quot
Die vestiging begin laat in die 1700's
Shaw gee 'n uiteensetting van die debat in Engeland oor wat om te doen met "vier duisend veroordeelde wat die hulpe en die graafskap van die graafskap druk." Uiteindelik in Mei 1787 vaar die Eerste Vloot uit Portsmouth (Engeland), en op 26 Januarie 1788 goewerneur Phillip, saam met sy party van 1030, insluitend 736 gevangenes, beland in Sydney Cove, in Port Jackson, Nieu -Suid -Wallis. . Teen 1800 was daar 'n toenemende mengsel van mense op meer as een plek, wat die eerste stabiele Engelse bevolking van Australië was.
'N Padbende in die bos naby Sydney, omstreeks 1835. (National Library of Australia)
"Wag nou," het ek gedink ek het so 'n sterk agtergrond vir die ontwikkeling van die lewenstyl van Australië, moes daar nie iets soortgelyks gewees het vir die dele van die koloniale Amerika wat voorheen die bankrotte en die veroordeelde gehad het nie? " onthou dat ek in die National Geographic gelees het dat selfs in die middel van die 17de eeu, nadat baie vroeë inwoners van Jamestown aan malaria en ander moeraslande gesterf het, of na Williamsburg verhuis het, troepe die arbeiders van kaserne tot landerye en bosse om te werk terug vir 'n middagete, vandaar na die veld en die bos, en uiteindelik elke dag terug na die kaserne vir kos en slaap, en beslis nie 'n prentjie van die lewens van vrygebore Engelsmanne nie. Hoeveel van ons eie vroeë intrekkers is dan uit Engeland vervoer? Hoeveel van die karakter van ons eie vroeë kolonialiste was uit so 'n agtergrond gevorm?
In werklikheid het ek gereeld gewonder watter kragte die gewone mens gevorm het om die leierskap in opstand te volg. Daar was inderdaad 'n gevoel van onafhanklikheid in die grenslewe. Dat Engeland ekonomies gemaak het deur inderdaad toe te laat, selfs bemoedigend! & mdash koloniste om wapens te dra om hulself op die grens te verdedig (Frankryk het troepe vir hierdie doel aangehou, sodat immigrante van die boerboere nie hierdie wapendraende tradisie ontwikkel het nie.) & mdash het 'n gewapende burgerskap opgelewer. Maar hierdie elemente kon nie die rede vir die opstand heeltemal gevorm het nie, alhoewel hulle wel een van die redes vir die sukses daarvan gedokumenteer het.
Straf deur arbeid op maritieme projekte. (National Library of Australia)
Daar was natuurlik baie wie se herinneringe aan Engeland nie die gelukkigste mense was wat godsdienstige onderdrukking verlaat het om hul eie lewens te vorm volgens hul oortuigings nie, en ander wat onder dwang oorgebly het as bediende, slawe, bankrot of as gevangenes . Volledige onafhanklikheid van 'n streng moeder was miskien 'n wenslike doel.
Is dit moontlik dat ons druk sien wat 'n rol kon gespeel het in die aanleg van die begin van die Amerikaanse Revolusie en dan die impuls kon gee om dit soms tot byna onmoontlik te bereik? Sien ons die veiligheidsklep van Engeland waai, net om deur 'n ander in Australië vervang te word? Ons sien in werklikheid dat hierdie uitgestrekte subkontinent sy nasionale lewe begin as 'n strafkolonie van Groot -Brittanje.En as ons kyk na algemene faktore in ons agtergronde, kan ons, afstammelinge van die Founders and Patriots of America en Sons of the American Revolution, nou 'n historiese verband tussen die twee lande sien wat te ligtelik oorgedra is.
Dit is interessant om op te let dat 'n Chapter of the Daughters of the American Revolution onlangs in Sydney, Australië, gevorm is.
Die oprigting van 'n "American Establishment " was nie 'n nuwe gebeurtenis nie. Dit volg eintlik die eeue oue Britse gebruik, wat reeds in Ierland en Brittanje bestaan ​​het. Die idee was om hierdie getroue eweknieë van die Britse leër hierdie lojale vrywilligers en nominaal gelyke status te verleen. Dit was die hoop van die koning en die parlement dat dit lojaliste sou aanmoedig om na die vrywillige diens by die Britse leër in te skakel.
Loyalist Trails UELAC Nuusbrief, 2016 Argief
Die UELAC-konferensie van 2016 in Summerside PEI word op 7-10 Julie aangebied deur die takke van die Atlantiese streek: Abegweit, New Brunswick en Nova Scotia.
Inligting oor die konferensie, insluitend die registrasievorm, kan nou hier gelees word.
Sy het deur die vyand se magte op 'n perd gestroom of was dit 'n plaaswa? Haar pa was 'n patriot en was hy 'n lojalis? Het 'n rebel se koeël haar doodgemaak of 'n gebroke hart? Dit is die verwarring rondom die uitbuiting van die lojalistiese heldin, Kate Fowler.
Die oorlog van 1812 het Laura Secord as sy dapper heldin, 'n vrou wat twintig kilometer gestap het om die Britse magte te vertel van 'n dreigende Amerikaanse aanval. Die Britse koerante van die 1850's beskryf Florence Nightingale as 'n "bedieningsengel" vir haar rol in die verskaffing van mediese sorg tydens die Krimoorlog. Vier eeue tevore het die leiding van Joan of Arc die Franse leër tot oorwinning in die Honderdjarige Oorlog gelei. Al hierdie voorbeelde laat die vraag ontstaan: Is daar geen lojalistiese vrou uit die Amerikaanse Revolusie wie se prestasies haar gelyk sou maak aan hierdie heldinne uit die verlede nie?
Kate Fowler is moontlik so 'n kandidaat. Maar voordat ons haar waardigheid as 'n lojalistiese heldin kan beskou, moet ons 'n paar feite oor die beleg van Fort-Six Ninety in die somer van 1781 hersien.
Gebou om die setlaars in die agterland van Suid-Carolina te beskerm, het Fort Ninety-Six tydens die Amerikaanse Revolusie strategiese belang gekry, want dit was waar verskeie belangrike paaie bymekaargekom het. Die fort is gebou as 'n sterrooi, 'n ontwerp wat deur die Europese militêre ingenieurs bevoordeel is, en daarom word dit soms die Star Fort genoem. Ses en negentig was in 'n deel van Suid-Carolina wat getuies was van gruwelike geweldsopstanders en lojaliste wat mekaar gereeld vermoor en geplunder het.
Na 1780 het die Britse bevel luitenant -kolonel John Cruger, 'n New York -lojalis, in beheer van die fort geplaas. (Almal wat in Fort Six-en-negentig gedien het, was 'n kolonis behalwe een Britse offisier.) Ann Cruger vergesel haar man na sy nuwe pos waar sy 'in die garnisoen gewoon het, net soos die mense, was geliefd vanweë haar vriendelikheid en gasvryheid by alle geleenthede. "
In Mei 1781 het kontinentale troepe onder leiding van generaal Nathanael Greene en 'n plaaslike milisie 31 dae lank die Star Fort beleër. (Cruger het gesorg dat sy vrou veilig in die huis van 'n Presbiteriaanse predikant, 'n kilometer ver, geïnstalleer is.)
Afgesny van militêre voorrade en voedsel, wonder Cruger of hy hom moet oorgee en die risiko loop om sy lojalistiese magte aan die genade van die kontinentale leër toe te vertrou. Omstreeks die twaalfde Junie het die verdedigers van Star Fort gesê dat Lord Francis Rawdon en tweeduisend Britse troepe van Charlestown op pad was om die beleërde lojaliste te red.
Volgens die rewolusionêre oorlogsrekords was die draer van hierdie goeie nuus 'n man met die naam Hugh Aiken. Sy verslag het die moraal van Cruger se manne verhoog en hulle die gees gegee om hul stryd voort te sit totdat Rawdon opdaag.
Nog 'n stel feite moet in gedagte gehou word voordat ons aandag gee aan die jong juffrou Fowler. Vandag is daar 'n Kate Fowler Road in die Ninety Six van South Carolina- 'n stad wat baie trots is op sy patriotgeskiedenis. Ongeveer twee en 'n half kilometer van die stad af is 'n stroom genaamd die "Kate Fowler Branch". Waarom sou hierdie plekke die naam dra van 'n vrou wat absoluut geen verband met die oorwinnende patriotte gehad het nie?
Dit blyk dat as 'n verhaal oor 'n vrou genoeg elemente van heldhaftigheid en romanse het, dit die mag het om geslagte patriotiese Amerikaners te laat koester, selfs al was sy 'n lojalis. Want dit is hoe Kate Fowler se naam tot in die 21ste eeu bestaan ​​het. Daar is nie minder nie as nege verskillende weergawes van die avonture van hierdie lojalistiese vrou.
In die eerste van hierdie legendes word ons lojalistiese heldin beskryf as '' 'n jong vrou uit die buurt '' van Ses en negentig-'n pioniersdogter wat verlief geraak het op 'n Britse offisier van 'Star Fort'. 'N Latere roman (miskien William Gillmore Simm se boek uit 1855, The Forayers), word toegeskryf aan die naam van haar Kate Fowler. Hierdie kort beskrywing was die 'sandkorrel' waarom agt ander legendariese 'pêrels' uiteindelik sou groei.
In 1896 publiseer Francis Muench 'n gedigteboek met die naam Palmetto Lyrics. Ingesluit in hierdie bundel was 'n 18 strofe-gedig met die titel Kate Fowler. Dit sou haar tweede legende word.
Aantekeninge uit William Gilmore Simms se geskiedenis van Suid -Carolina uit 1842 het Muench se ode aan die lojalistiese heldin vergesel. Hierdie historikus het volgehou dat Kate die 'instrument was wat die Britte gebruik het om Cruger aan te moedig om die beleg uit te trek'. Sy het naby die fort gewoon, haar pa en broers was almal patriotte. Kate was so goed met generaal Greene dat sy een keer 'n maaltyd met die patriot -offisier gedeel het.
Die jong vrou het egter ''n huweliksverbintenis met 'n Britse offisier aangegaan' en daarom het sy gedoen wat sy kon om die saak van haar geliefde te help. Daar word ook verwys na die Kate Fowler -tak, wat beskryf dat dit uit die ou fort in die Saluda -rivier vloei.
Muench se gedig stel sy heldin in strofe ses bekend: "Kate Fowler was wat-eenvoudig en kort-van Major Cruger van die fort gehou het". Nadat sy gehoor het dat Rawdon op pad is om die beleërde lojaliste te help, skryf Kate 'n brief aan Cruger, 'haar geliefde-vriend'. Sy vermom haar as 'n jong man, klim op 'n perd en maak 'n stormloop na die fort. Net toe Kate naby die skanse kom, vind 'n rebelmusket sy merk, en sy val op die grond. Die lojalistiese soldate neem die brief uit haar hand.
Toe Cruger besef dat dit Kate is, "het hy met woeste emosie geroep: Kate, jy? My Kate! Dit kan nie wees nie". Die melodrama gaan voort. "Hy het haar stil gehou in sy omhelsing en met sy trane het hy haar gesig gebad."
Cruger se mans het op die rebelle losgebrand "met donderweer van wrok". Greene kon nie die fort vasvang nie-en dit alles as gevolg van Kate, die 'marteldraer'. Die rebelle trek terug en Cruger keer terug na waar Kate lê en ontdek dat sy nie aan haar skietwond gesterf het nie. Dank die Here, roep Cruger uit: "alleen aan ons is ons u redding en ons oorwinning verskuldig - dan glimlag sy!"
Hierdie legende weerspreek verskeie feite. Cruger was 'n Amerikaanse lojalis en nie 'n Britse offisier nie. Alhoewel beamptes beslis meesteres by militêre veldtogte saamgeneem het, lyk Cruger se beweerde verhouding met Kate onwaarskynlik, gegewe die nabyheid van sy vrou tydens sy tyd in Ses-en-negentig. Ook hedendaagse bronne het die boodskapper as 'n man geïdentifiseer.
Nog verward? Lees volgende week nog sewe legendes oor Kate Fowler Lojalistiese roetes.
E -pos Stephen Davidson om toestemming te kry om hierdie artikel te herdruk.
Baie lojaliste het per skip na Kanada gekom, veral diegene wat hulle in die maritieme provinsies en, in mindere mate, in Quebec gevestig het.
Ek het gewerk aan 'n artikel wat te doen het met die Boek van negers en het op 'n sypaadjie gegaan, maar op 'n goeie manier. Uiteindelik het ek die lys saamgestel van lojaliste (swart en wit) wat van New York na (vandag) Saint John op die ontruimingsskip gevaar het, John en Jane.
Deur David Bell se Victualing Muster List te gebruik in sy Amerikaanse lojaliste na New Brunswick en Carleton's Boek van negers, Kon ek 'n redelike deeglike manifestasie maak. (Sommige lojaliste het moontlik deur die krake geglip, maar die aangehegte lys is meer volledig as op sigself).
Toe die vredesvoorwaardes bekend word, het tienduisende van die lojaliste die stof van hul ondankbare land uit hul voete geruk, om nooit weer terug te keer nie. Die party het op 19 Oktober 1782 in nege vervoerskepe vanuit New York gevaar en 'n paar dae later by Annapolis Royal aangekom.
Op 26 April 1783 vaar die eerste of 'lentevloot'. Dit het nie minder nie as sewe duisend mense, mans, vroue, kinders en bediendes aan boord gehad. Die helfte hiervan het na die monding van die rivier St John gegaan, en ongeveer die helfte na Port Roseway, aan die suidwestelike punt van die Nova Scotian-skiereiland. Die hele somer en herfs vaar die skepe heen en weer.
In Junie het die 'somervloot' ongeveer 2 500 koloniste na St John River, Annapolis, Port Roseway en Fort Cumberland gebring. Teen 23 Augustus het John Parr, die goewerneur van Nova Scotia, geskryf dat 'al meer as 12 000 siele uit New York aangekom het', en dat soveel meer verwag word. Einde September het hy geraam dat 18 000 aangekom het en gesê dat daar nog 10 000 sou kom. Teen die einde van die jaar het hy bereken dat die totale immigrasie 30 000 beloop het. Teen 15 Januarie 1784 kom die vlugtelinge nog aan.
Sien die Lojaliste skepe afdeling.
Die onderwerpe en sprekers vir die konferensie sluit in:
& bull Lois Huey: Molly Brant 'n erfenis van haar eie
& bull J.L. Bell: The Road to Concord: How Four Stolen Cannon het die rewolusionêre oorlog aan die brand gesteek
& bul James Kirby Martin: Benedict Arnold in die Mohawk Valley: The Rescue of Fort Schuyler (Stanwix)
Die Mohawk het 'n sleutelrol gespeel in die stryd om Amerikaanse onafhanklikheid. Vier wonderlike dae van die geskiedenis, nege fassinerende aanbiedings, twee afsonderlike bustoere na die historiese terreine van Mohawk Country, banket met 'n hoofspreker in die historiese 1765 Goose Van Alstyne Tavern en nog baie meer.
Kontak Brian Mack, wat ook registrasie hanteer by [email protected] of 518-774-5669.
Die Vikings is terug in Noord -Amerika, alhoewel hulle in werklikheid sedert minstens die agtiende eeu by ons was, toe die Vinland -sages begin bespiegel het oor die lande wat Leif Eiriksson en sy landgenote omstreeks 1000 nC probeer koloniseer het. Hul jongste waarneming is by Point Rosee in die suidweste van Newfoundland, waar die Amerikaanse argeoloog Sarah Parcak beweer dat sy bewyse gevind het van die Noorse ysterverwerking. As sy reg het, sou Point Rosee slegs die tweede algemeen aanvaarde Noorse terrein in Noord -Amerika wees, na die L'Anse Aux Meadows -vonds uit die 1960's.
In my navorsing oor prosesse van kolonialisme en die historiese konstruksie van ras- en migrasie -teorieë, hanteer ek 'n verskynsel wat ek White Tribism noem. Die Point Rosee -vonds het niks met White Tribism te doen nie, maar White Tribism het baie te doen met die rede waarom so baie mense gefassineer is deur pogings om te bewys dat die Europeërs Noord -Amerika gekoloniseer het, lank voor Columbus. White Tribism kom in verskillende variante voor, maar dit behels almal die idee dat mense uit die ou wêreld wat ons as Kaukasiese, "blanke" of Noord-Europese (of hul Ou-Testamentiese voorouers) sou herken op 'n stadium in die Amerikas op die een of ander tydstip in die voor-Columbiaanse oudheid gekom het. Lees meer.
Koerante is een van ons gunsteling dinge in Journal of the American Revolution, en bied eindelose inligting en insig oor Amerika se Revolusionêre era. Benewens nuus, kennisgewings en meningsartikels, bevat koerante advertensies wat belangrike aspekte onthul van die mense wat advertensies geplaas en gelees het. Sommige van die advertensies was eintlik oor mense. As soldate byvoorbeeld van hul plig ontsnap het, het weermagoffisiere soms advertensies in koerante geplaas, 'n beskrywing van die woestyn gegee en 'n beloning vir sy terugkeer gegee. Amerikaanse koerante adverteer hierdie week duisende deserters tydens die oorlog; ons bied elke dag een advertensie aan as 'n baie kort oorsig van hierdie belangrike inligtingsbronne.
In die eerste plek is die eerste advertensie van die oorlog en ndash deur 'n aansienlike Amerikaanse leër wat in April, Mei en Junie van 1775 op die hoogtes rondom Boston saamgesmelt het, en die ongeorganiseerde saamgestelde mag was die grootste uitdaging waarmee die leiers van die weermag te kampe gehad het:
Die James Parker, 'n verbygaande Ier, ongeveer 36 jaar oud, middelmatig gestroop, het sy gesig met geweerpoeier, kort swart hare op 'n ligte jas aangetrek, verlaat van die intekenaarsmaatskappy in kolonel Wooster's Regiment. is 'n taylor uit die handel. Wie die deserteerder sal opneem en na die intekenaar terugstuur, sal Thomas Porter redelik beloon.
Mans wat aan weerskante van die Atlantiese Oseaan gebore is
'N Verskeidenheid ouderdomme
'N Soldaat vergesel van sy vrou
Sommige mans met kort hare
Woestyn was soms 'n baie, baie groot probleem
Die Loyalist Gazette word op die regte pad gestuur om die eerste Mei te stuur, onderhewig aan die drukkies van die drukker en die poshuis.
Geniet die voordele van die digitale kopie: vroeë aflewering, kleur deurgaans en bespaar op berging.
Mense wat opbetaalde lede is en Koerant intekenare kan registreer vir die digitale kopie van die lente 2015 -uitgawe). Elke versoek word by Dominion Office verwerk (om te kyk of daar aan die vereistes voldoen word) voordat die toegangsbesonderhede teruggestuur word. Die kantoor is Dinsdag, Woensdag en Donderdag oop.
Registreer vandag nog as u van digitale hou. (U kan steeds die papierkopie per pos stuur as u dit regtig nodig het)
Ons hoop dat u hierdie jaar se uitgawes van die Loyalist Gazette & ndash in digitale volkleur.
Ons, die ondergetekende, burgers en inwoners van Kanada, doen 'n beroep op die volksraad om 'n ondubbelsinnige, opregte en openbare verskoning aan die bejaarde, dog lewende Britse huiskinders en al die afstammelinge van huiskinders. Ons soek hierdie verskoning om te erken dat hierdie kindermigrasieskema 'n belangrike deel van die Kanadese geskiedenis is, en om te erken dat dit 'n nalatenskap is wat wortels het in die skade en verplasing van duisende kwesbare kinders. 'N Verskoning sou 'n hoër profiel vir Britse huiskinders verseker, wat die opvoeding van die publiek moontlik maak. 'N Verskoning sou help om die wonde van geskeide gesinne te genees en 'n kans bied vir meer mense om hul familiegeskiedenis te ontdek binne die konteks van 'n trotse Kanadese kultuur.
In 2017 sal Kanada die 150ste herdenking van die Konfederasie vier. Dit is jou viering! Hoe sal u deelneem aan Kanadese wat van kus tot kus deelneem? Die Canada 150 -avontuur wag op u.
Die logo bestaan ​​uit 'n reeks diamante, of 'feestelike juwele', gerangskik in die vorm van die ikoniese esdoornblaar. Die vier diamante aan die basis verteenwoordig die vier oorspronklike provinsies wat die Konfederasie in 1867 gevorm het: Ontario, Quebec, New Brunswick en Nova Scotia. Bykomende diamante strek van die basis af om nog nege punte te skep-in totaal verteenwoordig dit die 13 provinsies en gebiede.
Die Canada 150 -logo word 'n simboliese simbool en 'n blywende herinnering aan een van Kanada se trotsste oomblikke. Die esdoornblaarmotief word in die buiteland en in die buiteland as kenmerkend Kanadese erken, en dit bevorder gevoelens van trots, eenheid en viering. Hierdie unieke en kleurvolle ontwerp is eenvoudig genoeg om deur kinders geteken te word, en veelsydig genoeg om in kleurvariasies te verskyn. Die moontlike gebruik van die simbool is so onbeperk as die gees en verbeelding van die Kanadese publiek.
Die Canada 150 -webwerf bevat inligting, insluitend besonderhede oor die regering se befondsing van projekte. Baie van ons is oud genoeg om eeufeesprojekte van 1967 af te onthou en wil dalk volgende jaar iets soortgelyks doen. Elke jaar is 'n geleentheid om die lojalistiese erfenis van vlugtelinge te vier!
UELAC het 'n vieringskomitee in Kanada getref, onder voorsitterskap van Sandy McNamara en Andrew Fleming. Raak betrokke, oorweeg 'n projek vir 2017.
Om deel te neem, dien 'n foto van u self in UELAC -reklametuig op 'n notaboek en vertel ons waar dit is (as u ook lid is van 'n tak, dui dit ook aan). Stuur u voorlegging aan die redakteur by [email protected]
Van die UELAC -takke, nuus en gebeure van belang vir ander.
Gaan stap, lank of kort. Die reëlingskomitee vir Settlers Trek 2016 werk al baie maande lank ter voorbereiding op 'n belangrike gebeurtenis wat op 15 Mei in Brockville begin. Die groep vrywilligers met 'n groot belangstelling in die plaaslike geskiedenis beplan om die oorspronklike reis van Skotse setlaars en 'n paar lojaliste wat Brockville in die lente van 1816 verlaat het, te beplan om 200 jaar gelede die militêre nedersetting Perth te stig. Die ses dae lange tog van 100 km volg 'n roete van Brockville en ry deur Lyn, Delta, Portland en Rideau Ferry, en dan na Perth, wat die roete van die oorspronklike setlaars nou volg. Onderweg word baie geleenthede deur plaaslike groepe beplan. Lees meer besonderhede.
'N Paar jaar gelede het Fred Hayward inligting versamel oor die vorming van die takke van die UELAC en dit op die UELAC -webwerf geplaas. Elke jaar word 'n koerant uitgereik, die Vertakking afdeling vir enige tak wat bygedra het tot die vorige uitgawe, word by die tak se geskiedenis gevoeg. Aanvanklike inligting oor die nuutste tak - Assiniboine - is nou bygevoeg http://www.uelac.org/UELAC- history/Adding-Branches.php# assiniboine
Die Adverts 250 -projek. 'N Ondersoek na advertensies in koloniale Amerika hierdie jaar 250 jaar gelede. Wat is hierdie week 250 jaar gelede in 'n koloniale koerant geadverteer? "'N Pakket HUISHUIS EN KEUKEN MEUBELS."
'N Verklaring deur sir William Howe. 28 Augustus 1777 om diegene wat lojaal is, gerus te stel en diegene wat na die kudde terugkeer, te vergewe. . As 'n voormalige geskiedenisonderwyser en begeleidingsberader was ek deeglik bewus van die term United Empire Loyalists. Waarvan ek egter nie bewus was nie, was die feit dat meer as 8 000 van hierdie ontheemdes individue swart was. ('N Rubriek van die Cape Breton Post)
Die swart geskiedenisnavorser David Peters is sewe generasies verwyder van sy voorouer Thomas Peters, maar sê dat hy 'n sterk band met die man voel. "Thomas Peters, terwyl hy in die swart gemeenskap aanbid word, het ander kinders opgedaag. Ek is die afstammeling van een van hulle," het Peters gesê. (Kolom by CBC) van American Revolution op Waldeck Line Rd., Annapolis Co., Nova Scotia
Gedenkkaart by die landing van United Empire Loyalists, Saint John, New Brunswick en nog 'n poskaart van die Saint John, NB, Sesquicentennial of the landing of the United Empire Loyalists, 1783 - 1933.
Die persoon (of groep?) Wat elke April Britse "Loyalist" -vlae in Old Burying Ground in Arlington, Massachusetts, besoek het, het besoek afgelê.
Dit was op hierdie dag in 1828 dat Noah Webster se American Dictionary of the English Language gepubliseer is. Webster het die woordeboek saamgestel omdat hy wou hê dat Amerikaners 'n nasionale identiteit moes hê wat nie gebaseer was op die taal en idees van Engeland nie.Lees meer (blaai af), 'n nuwe museum wat in 2017 in Philadelphia geopen sal word. Gedeeltelik sal DAR 'n afskrif van die skildery onderskryf Belegging van Yorktown wat in die paleis van Versailles hang.
Joy Ruby (Bell) Tweney-Austin, jarelange lid van die Bicentennial-tak, is op 11 April in haar 88ste jaar oorlede. Sy is voorheen deur haar ouers, George Bell en Agnes Selkirk, en haar seun, William Ray Tweney, oorlede. Sy word oorleef deur haar seuns, Thomas Edward Tweney en Ernest Selkirk Austin, 7 kleinkinders, 6 agterkleinkinders en 1 agterkleinkind.
Joy was baie jare lank die redakteur van die tweejaarlikse tak nuusbrief voordat hy in 2008 uittree. Die meeste van die tyd was voor sagteware vir nuusbriewe, digitale fotografie en skandeerders, sodat die taak om vier jaarlikse nuusbriewe te vervaardig nie so eenvoudig was nie. Hoë kwaliteit fotostate van foto's wat tydens vergaderings geneem is en besonderhede van vergaderings, insluitend gassprekers en sertifikaataanbiedings, is aan haar verskaf. Sy het hierdie inligting geneem, seisoenale staaltjies, humoristiese aspekte bygevoeg en jaar na jaar 'n volkslewe, vermaaklike en opvoedkundige nuusbrief geskep.
Vanweë mobiliteit en ander gesondheidskwessies het Joy selde haar woonstel verlaat. Sy was die eienaar van 'n fotostaatmasjien en het die nuusbrief letterlik 'in die huis' vervaardig. Joy was 'n groot voorstander van die tak en was baie trots toe sy in 1994 afstam van die lojalis John Helmer vir haar seun, Thomas, en haar kleindogter, Susanne Joy, in 2006. Sy was 'n baie spesiale persoon wat baie bygedra het tot die erfenis van die Bicentennial -tak en sy sal gemis word.