Mesgeld uit antieke China - Inligting
Verken antieke Chinese geld
In antieke China is munte in plaas van papiergeld as munt gebruik. Antieke munte was hoofsaaklik gemaak van koper, yster, goud en silwer met verskillende vorms, gewig en merke. Antieke muntstukke het 'n belangrike rol gespeel in die argeologie, sowel as die ondersoek van die geskiedenis van kommersiële en ekonomiese in antieke China. Die metaalmuntstukke het in die laaste fase van die lente- en herfsperiode (770 v.C. & ndash476 v.C.) verskyn, en die geskiedenis van papiergeld in China kan tot die Noordelike Song -dinastie gedateer word (960 en ndash1127).
Shell word gebruik as 'n soort primitiewe geld wat aan die einde van die neolitiese tydperk versprei is, aangesien dit 'n klein en pragtige voorkoms, helder kleur, soliede tekstuur en die kenmerk het om maklik te dra en te tel. Aan die einde van die Shang -dinastie (1675 v.C. en ndash1029 v.C.), as gevolg van die gebrek aan skulpe in Noordoos -China, is ander materiaal soos aardewerk, klip, been, jade, koper en goud begin om muntstukke te maak. Die mees algemene vorm is egter steeds gemaak van natuurlike skulpe.
Kopergeld, wat in die Qin -dinastie (221 v.C. en ndash206 v.C.) verskyn het, was die algemene terme van die ou Chinese munt. Cooper het die voordeel dat dit stewig en maklik is om te vind. Die gegote bronsmunt oorheers dus die ou Chinese muntstelsel, wat ontstaan ​​het in die lente en herfs (8de tot 5de eeu vC, 'n era van groot transformasie). Oor die algemeen het mense in die ou tyd geglo dat die hemel rond is en die aarde vierkantig is. Die oortuigings lei tot die rede waarom die kopermunt die ronde vorm en 'n vierkantige gat in die middel het. Benewens die meestal ronde kopermuntstukke, is daar ook kopermuntstukke in ander vorme: graafvormige munte en mesvormige muntstukke in die lente- en herfsperiode (770 v.C. en ndash476 v.C.), en ringvormige munte in die tydperk van die strydende state (475 v.C. tot 221 nC). Daarbenewens is daar ook silwerblokke en goue blokke in die ou China versprei, en die wye gebruik van silwer muntstukke begin aan die einde van die Ming -dinastie (1368 en ndash1644).
As gevolg van die groot ontwikkeling in die kommoditeitsekonomie, die toename in handel en die groot vraag na geldeenheid, het handelaars 'n soort geldeenheid nodig om gemaklik mee te werk, daarom het die papiergeld verskyn. Die vroegste geldeenheid ter wêreld verskyn in China. Dit is Jiao Zi genoem, wat gestig is in die vroeë North Song -dinastie (960 en ndash1127). Dit is die eerste keer in 1023 saam uitgegee deur 16 handelsprinse in Chengdu, Sichuan. Hierdie geldeenheid van papier was 'n stuk papier gedruk met huise, bome, mans en kode.
U moet weet van Chinese mesgeld
As ons vandag oor geld dink, verskyn bankrekeninge of muntstukke in 'n gemiddelde gemoed, miskien lyk selfs kredietkaarte selfs die konsep van verskillende voorwerpe wat as geldeenheid gebruik word (nie as handelsartikels nie) verregaande. Dit is egter presies die geval met die Chinese mesgeld, wat tussen 600 en 200 v.C. tydens die Zhou -dinastie.
Daar is beduidende bewyse gevind om die bestaan ​​van so 'n geldeenheid te ondersteun, maar presies hoe dit verskyn het, is nie duidelik dat daar 'n paar verskillende verhale is oor hoe mesgeld na die wêreld gebring is. In een van hulle, miskien die interessantste, het 'n Chinese prins te min geld gehad, en hy het ernstige probleme ondervind met die betaling van sy groepe. Om hierdie probleem op te los, het hy sy soldate toegelaat om met die dorpenaars te ruil met hul messe as geldeenheid. Dit het so gewild geword dat dorpenaars dit self begin gebruik het, en dit het oor die hele land versprei.
In 'n ander verhaal het dieselfde prins te veel klein boetes gegee, en mense kon dit dikwels nie betaal nie, daarom kondig hy aan dat hy messe ook as betaalmiddel sou aanvaar. 'N Ander moontlikheid is dat mesgeld deur handelaars uit die Indiese Oseaan gebring is. Wat ook al die waarheid is, die gewildheid van hierdie soort handel het mettertyd gedaal, en teen 200 vC het dit heeltemal verdwyn.
Ou Chinese mesgeld, wat is dit werd?
Ek het hierdie ou Chinese mesgeld van die Zhou -dinastie in die huis van my grootouer gevind. Dit lyk asof dit in 'n goeie toestand is omdat hy 2500 jaar oud was. Ek wonder wat dit die moeite werd kan wees. Die karakters is baie duidelik, so dit behoort te help. Enige idees?
Ek vermoed ook dat dit 'n reproduksie is, terwyl die zeno.ru -databasis nie volledig voltooi is nie; die enigste pasmaat vir u karakters en die omgekeerde patroon wat ek kan vind, is vir sommige moderne reproduksies, soos hierdie en hierdie.
Die enigste messe met 'ses karakters' wat in die boek van Wang Yu-ch'uan (gepubliseer 1951) in die boek verskyn, dateer uit die vroeë tydperk van die staat Qi, die opskrif op u munt pas by die een in die boek-die ses karakters vertaal na "Qi establishment state ewige wettige mes -muntstuk" - maar die karakters op egte messe is baie meer argaïes. Hier is die bord van Wang:
Op hierdie Qi-mesmuntstukke lyk die topkarakter, qi, soos drie stealth bombers wat in formasie vlieg. Op latere messe met drie karakters lyk qi so, soos u op hierdie zeno-voorbeeld kan sien. Maar op u mes is die top -radikaal afgekap, asof die kopiist die kamer uitloop.
50 gram klink die korrekte gewig, maar op 'n sentimeter van 'n bietjie duideliker klink die een in die boek meer as sewe duim, net soos die zeno waarmee ek hierbo gekoppel het.
Die ontsyfering van die inskripsie
Aan die een kant van die lem is twee kolomme teks sigbaar met agt karakters, naby die hak, wat in die ou Chinese skrif is. Die draaiboek, bekend as "鸟 虫 文" (letterlik "voëls en wurms se karakters") word gekenmerk deur ingewikkelde versierings aan die bepalende beroertes, en is 'n variant van zhuan wat baie moeilik is om te lees. Aanvanklike ontledings het ses van hierdie agt karakters ontsyfer. Hulle lees "越王" (Koning van Yue) en "自 作用 剑" ("het hierdie swaard gemaak vir (sy) persoonlike gebruik"). Die oorblywende twee karakters is waarskynlik die naam van die koning.
Ontsiftering van die skrifte oor die swaard van Goujian ( Wikipedia)
Sedert sy geboorte in 510 v.C. tot sy afsterwe aan die hand van Chu in 334 v.C., regeer nege konings Yue, onder andere Goujian, Lu Cheng, Bu Shou en Zhu Gou. Die identiteit van die koning wat die swaard besit, het debat onder argeoloë en Chinese taalgeleerdes veroorsaak. Na meer as twee maande het die kenners konsensus gevorm dat die oorspronklike eienaar van die swaard Goujian (496 - 465 vC) was, wat die swaard ongeveer 2500 jaar oud gemaak het.
Goujian was 'n beroemde keiser in die Chinese geskiedenis wat gedurende die lente en herfs (771 - 476 vC) oor die Yue -staat geheers het. Dit was 'n tyd wat gekenmerk is deur chaos binne die Zhou -dinastie en het sy naam gekry van Lente en Herfs Annale, wat hierdie tydperk beskryf het. Die lente- en herfsperiode was bekend vir militêre ekspedisies. Hierdie konflikte het gelei tot die vervolmaking van wapens tot die mate dat dit ongelooflik bestand en dodelik was, en jare geneem het om te smee en eeue lank te duur. Die verhaal van Goujian en Fuchai, koning van die Wu -staat, wat stry vir hegemonie is beroemd in China. Alhoewel Goujian se koninkryk aanvanklik deur die staat Wu verslaan is, sou Goujian sy leër 10 jaar later tot oorwinning lei.
Bitcoin of goue muntstuk? 27 Mei 2021
Alles oor belasting as u edelmetale koop en verkoop op 28 April 2021
Moet ek edelmetale koop, verhandel of verkoop? 28 Maart 2021
Platinum vs Palladium: wat is werklik aan die gang? 26 Februarie 2021
Moet u edelmetale in 2021 koop of verkoop? 28 Januarie 2021
Ons is 'n munthandelaar van Orange County in Newport Beach, CA.
London Coin Galleries of Newport bied 'n eklektiese en uiteenlopende voorraad wat u beslis interessant sal vind.
Aanbiedings sal die beginner en ervare versamelaar tevrede stel. Pryse is uiteenlopend vir elke begroting. Nuwe voorraad word daagliks verkry.
Maandag: 10:00 tot 16:00 tot instap
Dinsdag: Slegs afspraak
Woensdag: Slegs afspraak
Donderdag: Slegs afspraak
Vrydag: 10:00 tot 16:00 tot instap
Die navaja was 'n Spaanse voumes wat in hierdie tyd bekendgestel is en soos 'n basiese mes gewerk het. Terwyl die mes gebruik is vir eenvoudige take en vir die slyp van penne, was dit ook 'n wapen. Jare nadat dit bekendgestel is, het die gewilde mes 'n sluitapparaat ontvang, wat dit een van die eerste sluitmesse gemaak het. (img)
Bewyse dui daarop dat die Franse die vlindermes (of 'balisong') rondom hierdie tyd ontwikkel het (dit word deur baie in die Filippyne bespreek). Vlindermesse het twee handvatsels wat die lem verberg totdat dit omgedraai word, soos die voorbeeld hierbo uit die 1800's. Die mes, wat duidelik met die Filippyne geassosieer word, is gebruik vir selfverdediging en as 'n mes. (img)
Skakelblades is oorspronklik ontwikkel in die middel van die 18de eeu in Sheffield. Hulle is bekend vir hul veerlemme wat met 'n druk op 'n knoppie bereik kan word. Die berugte Italiaanse stiletto -styl het na die Tweede Wêreldoorlog in die VSA gewild geword. (img)
Die term 'Switserse leermes' is geskep deur Amerikaanse soldate wat uit die Tweede Wêreldoorlog teruggekeer het, maar die mes is eintlik in 1891 ontwikkel. soldate. (img)
Die Japannese higonokami -mes is uitgevind in 1896. Dit is 'n tipe wrywingmap met 'n uitsteeklike tang. Higonokami-messe was jare lank met die hand gesmee en uiters gewild in Japan voordat dit verbied is. (koop)
Die Defender sakmes het die mark getref. Dit bevat 'n klein pistool van 0,22 kaliber wat in die mes ingebou is. (img)
Die Franse Douk-Douk-mes is in die stad Thiers geskep. Dit is ontwerp om goedkoop, maar sterk te wees. Dit is vandag nog steeds gewild. (koop)
Die Italiaanse stiletto -skakelaar wat deur Schrade gemaak is, het 'n groot toename in gewildheid in die VSA beleef nadat soldate voorbeelde uit die buiteland teruggebring het. Anders as baie sakmesse, is die stiletto hoofsaaklik as wapen gebruik. (img)
Spyderco het die eerste sakmes met 'n ronde gat in die lem geskep om vinnig oop te maak. Dit was in reaksie op die dun vingernael inspringing op die meeste messe wat soms lastig kan wees. (img)
Bob Terzuola het die term 'taktiese omslag' geskep, en die styl van linerlock -messe, wat voorheen bestaan ​​het, het 'n toename in gewildheid onder jagters en buitemense beleef. (img)
Die ou Chinese dinastieë het in hul daaglikse lewe 'n wye verskeidenheid artefakte van verskillende materiale gebruik. Sommige van die belangrikste artefakte is soos volg:
Antieke China -artefakte en#8211 aardewerk
Die mees onlangse argeologiese opgrawing wat in Junie 2009 gedoen is, het bewyse getoon van die oudste keramiek wat ooit uit die Chinese provinsie Hunan bekend was. Hierdie pottebakkery is ongeveer 17 500 tot 18 300 jaar oud.
Trouens, teen 1800 nC het China van die mees gesofistikeerde en mooiste vorms van aardewerk gehad. Porselein word sedert antieke tye in China gebruik om verskillende porseleinware te maak. Dit sluit porseleinvase, porseleinbakke, pragtige dekoratiewe borde, teekoppies en teepotte, medisynebottels en inkpotte in.
Artefakte wat in antieke China gemaak is van metaal, soos brons, was ook algemeen in die ou China. Artikels soos borsspelde, hangertjies en skaduskiste dateer uit 300 vC. Die gebruik van keramiek kan ook teruggevoer word tot 200 vC en artikels soos geglasuurde oorkoppe en handwerk.
Jade -artefakte was ook 'n steunpilaar van antieke China en talle juweliersware en artikels van jade is van verskeie opgrawings teruggevind. Die eerste jade -artefakte dateer uit so vroeg as 7000 vC.
Daar is ook 'n magdom artefakte gemaak van klei en terracotta wat prominent in antieke China gebruik is. Die Shang -dinastie kan toegeskryf word aan die gebruik van brons vir die maak van verskillende artefakte.
Muntstukke en#8211 Antieke China -artefakte:
Die gebruik van muntstukke as middel vir geldtransaksies het in 361 vC onder koning Hsiao begin. Dit was egter tydens die bewind van keiser Qin Shi Huang (250-210 vC) dat muntgebruik gestandaardiseer is. Dit was tydens die bewind van Shi Huang dat graafmuntstukke, mesmuntstukke en vee -skulpe gebruik is.
Silk – Antieke Chinese artefakte:
Sy was nog 'n gewaardeerde besitting van antieke China en die syroete wat gebruik is om sy na die weste te vervoer, is legendaries. Sy is gebruik om koninklike klere, pette en ander kledingstukke te maak en word as baie eksoties beskou, veral geborduurde systowwe.
Dit is enkele van die mees prominente artefakte van antieke China wat steeds vir historici en mense van belang is.
Die geskiedenis van messe, vurke en lepels
U gebruik dit elke dag. Dit is 'n paar van die eenvoudigste, maar nuttigste, toestelle wat bestaan. Hulle het die hele wêreld gebruik. Maar wie het presies messe, vurke en lepels uitgevind?
Lepels is een van die oudste eetgerei op die planeet. Dit is nie besonder verbasend as 'n mens in ag neem dat mense net so lank as wat hulle voedsel nodig gehad het, iets nodig gehad het om dit mee te doen nie. Anders as messe en vurke, wat meestal gevorm moes word, kan natuurlike lepels gebruik word deur gebruik te maak van dinge soos seeskulpe of gerieflike stene. Natuurlik het die vroegste bekende gevalle nog nie handvatsels gehad nie, maar uit die nederige begin is die lepel gebore.
Daar is geen definitiewe tydperk wat toegeskryf kan word aan die uitvinding van die lepel nie. En met 'uitvinding' bedoel ek natuurlik 'voeg 'n handvatsel van 'n been van dooie diere by.' Maar argeologiese bewyse dui daarop dat lepels met handvatsels al in 1000 vC vir antieke Egiptiese doeleindes gebruik is. Hierdie lepels, gemaak van materiale soos ivoor, hout, vuursteen en leiklip, was bedek met versierde versierings en hiërogliewe.
Vanweë die beskikbaarheid en die lae koste daarvan was hout die algemeenste materiaal vir die eet van lepels: Gedurende die Griekse en Romeinse ryke was lepels van brons en silwer egter algemeen onder die rykes. Dit het tot en met die Middeleeue gegeld.
Trouens, die eerste gedokumenteerde bewys van lepels in Engeland was in 1259 - dit is gereken as 'n reisitem uit die klerekas van koning Edward I. Net soos die Egiptenare, is lepels in hierdie tyd nie net gebruik om te eet nie, maar ook in sierlike seremonies en om rykdom en mag te demonstreer. Byvoorbeeld, die kroning van elke Britse koning is uitgevoer deur 'n ritueel waar die nuwe monarg met 'n seremoniële lepel gesalf sou word.
Lepels is nog meer belangrik tydens die Tudor- en Stuart -tydperke toe dit gebruiklik geword het om 'n Apostellepel as 'n doopgeskenk te gee. Die besonder rykes het 'n stel van twaalf van hierdie lepels gegee, en uiteindelik is 'n dertiende bygevoeg. Dit word die 'meesterlepel' genoem, aangesien dit die figuur van Christus gedra het.
Hierdie praktyk het geboorte gegee aan die tradisie om lepels te doop en was destyds algemeen in alle sosiale klasse. Die enigste verskil was die materiaal waaruit hierdie lepels gemaak is - tipies silwer of goud vir die hoër klasse en koper of koper vir die onderste.
Die ontwerp van die lepel het gedurende die Renaissance- en Barokperiode verander voordat dit uiteindelik die huidige meestal voorkoms in die 18de eeu gekry het. Sedertdien was lepels steeds 'n stapelvoedsel van moderne tafels en kom dit in 'n wye verskeidenheid variasies - van sop tot kaviaarlepels.
Die mees onlangse toevoeging tot die gewone eetgerei klub is die vurk. Alhoewel dit tegnies bestaan ​​het sedert antieke tye, het hierdie voorlopige eksemplare uit slegs twee tande bestaan ​​en is dit hoofsaaklik gebruik vir die bereiding en voorsiening van voedsel. Vingers, lepels en messe was nog steeds die gewildste keuses wat die regte eet betref.
Sommige van die vroegste tafelvurke het hul debuut in die ou Egipte gemaak. Dit is ook bekend dat die Qijia-kultuur (2400-1900 v.C.) wat in 'n deel van die huidige China gewoon het, vurke gebruik het. 'N Paar duisend jaar later het die gewildheid van die vurk in die Westerse wêreld via die Silk Road na Venesië versprei.
Een van die vroegste aangetekende bewyse van vurke in Venesië is uit 'n verhaal uit die 11de eeu oor die troue van 'n Bisantynse prinses, Theodora Anna Doukaina, met Domenico Selvo. Sy het vermoedelik goue vurke as deel van haar bruidskat saamgebring.
Blykbaar was dit nogal 'n skandaal. Die godvresende Venesiërs het hierdie kranige monstrositeite as 'n geringe teenkanting beskou Die Here homself, wat ons heeltemal goeie vingers gegee het om mee te eet. Ek kan nie hierdie dinge opmaak nie:
God het in sy wysheid die mens van natuurlike vurke voorsien - sy vingers. Daarom is dit 'n belediging vir Hom om kunsmatige metaalvurke vir hulle te vervang wanneer hulle eet. -St. Peter Damian
In die Boek van I Samuel (2:13), wat vermoedelik omstreeks 640-540 vC bestaan ​​het, word daar natuurlik gesê dat Joodse priesters se assistente vurke gebruik het:
En die gewoonte van die priesters by die mense was dat wanneer iemand offer, die dienskneg van die priester kom terwyl die vlees siedend was, met 'n vleeshaak van drie tande in sy hand ...
Sulke triviale vermeldings soos die gebruik in die Heilige Skrif deur niemand anders as die priesters se knegte nie, het baie godsdienstige elite nie gekeer om die vurk en die arme Theodora te verneder nie. (Hulle het ook nie daarvan gehou dat sy onder meer servette gebruik het nie.)
Toe die prinses twee jaar later aan 'n geheimsinnige degeneratiewe siekte sterf, word dit deur sommige beskou as 'n straf vir haar trots en vermeende oordadigheid. Wat die vurk?
Ondanks die feit dat dit in die Hebreeuse Bybel as OK beskou word, het vurke in die Westerse wêreld hierdie negatiewe stigma voortgedra weens hul assosiasie met die oostelike dekadensie en as 'n belediging vir God. Hulle was daarna streng voorbehou vir taai kos.
Die gewildheid van die vurk het gedurende die 16de eeu begin toeneem as gevolg van die berugte historiese neigingskrywer Catherine de Medici. Sy het gehelp om die vurk (sowel as pasta, olyfolie, chianti en die skeiding van soet en hartig) by die Franse tafels te populariseer na haar huwelik met Henry II. Teen hierdie tyd was alles Italiaans in die mode danksy die Renaissance.
Die vurk het ook gewilder geraak namate die higiëne -ideale begin verander het. Tot op hierdie stadium word dit as 'n goeie idee beskou om die porieë doelbewus met vuil te verstop om te voorkom dat die plaag daardeur infiltreer. (Soortgelyke denkprosesse was hoofsaaklik die rede waarom bad gedurende die Middeleeue ongewoon was - u wil nie hê dat daar water gevul is met siektes nie!) Baie mense het ook verkies om hul neuse direk in hul hande te blaas in plaas van op die tafeldoek, soos dit sou wees slegte maniere. Stel jou nou voor dat dieselfde mense met hul hande eet.
Natuurlik het die vurk al hoe aantrekliker begin lyk vir diegene wat verkies dat hul kos nie vuil was nie. Baie mans verwerp hulle egter steeds omdat hulle as te vroulik beskou word. Dit het begin verander toe hulle met ruffled manchetten vervaardig is .... Dit lyk vir ons vreemd, maar laat ons nie vergeet dat hoëhakskoene oorspronklik uitgevind is vir mans, wat ook gereeld panty by hulle gedra het ...
Teen die 18de eeu word geboë vurke met tande toenemend gebruik om voedsel soos ertjies te verslaan. Mense sou ook hul eie eetgerei stelle saamneem, hoewel vurke steeds hoofsaaklik deur die hoër klasse gebruik is.
Eers honderd jaar later gedurende die industrialisasieperiode het die laer- en middelklasse gewoonlik vurke begin gebruik. Gewone mense kon selfs die hele eetgerei kry om aan gaste te bied - sommige pas selfs!
Vurke het vinnig die messe oortref as die gewildste eetgerei, wat daartoe gelei het dat die Victoriane 'n oorvloed vurkvariëteite geskep het. U kan hulle bedank die volgende keer as u 'n sappige kreefvleis met een eet. Sedertdien bly die vurk 'n stapelvoedsel in die Westerse samelewing.
Sedert prehistoriese tye is messe tweedens as 'n wapen en as 'n eetmiddel gebruik. Dit is redelik logies - jy maak jou kos dood en sny dit dan in stukke met 'n handige hulpmiddel. Messe is eers in die Bourbon -dinastie in Frankryk eers mak gemaak of uitsluitlik vir tafelgebruik vervaardig. Tot dusver was hulle gewoonlik ongelooflik skerp vanweë hul voorgenoemde gebruik om voedsel te vermoor.
As sodanig het die teenwoordigheid van messe aan 'n tafel 'n konstante bedreiging ingehou. Dit is belangrik om te onthou dat dit ook 'n tyd was waarin 'n beduidende bron van hidrasie uit wyn en bier gekom het. Daarom was dit nie ongewoon dat veral besope hul mond per ongeluk deurboor het terwyl hulle probeer om hul kos te eet nie.
Toe vurke in die Middeleeue in gewildheid begin toeneem, was dit natuurlik minder nodig vir 'n skerp mes tydens etenstye. As sodanig, in 1669, het Louis XIV- dieselfde man wat daarvan gehou het om hare op te trek en panty en hoëhakskoene te dra, soos destyds die manlike manier, hierdie té skerp messe onwettig by die tafel gemaak en vervang met stompere / breër messe . Dit het tot vandag toe meestal die norm gebly, hoewel die gestandaardiseerde vlekvrye staal -variëteit eers in die 20ste eeu bekendgestel is.
Chinese sjarme van verskillende vorms
Die meeste Chinese sjarme is soortgelyk aan ou Chinese muntstukke omdat hulle rond is met 'n vierkantige of ronde gat in die middel.
Ou Chinese sjarme kan egter verskillende vorms aanneem volgens die beoogde gebruik daarvan.
Byvoorbeeld, slot -sjarme is bedoel om kinders te help "sluit" en daarom lyk dit soos tradisionele Chinese slotte, maar met gunstige inskripsies op hul voor- en agterkant.
Raadpleeg Ancient Chinese Lock Charms vir voorbeelde van ou Chinese slotbedels.
Kalebas het 'n baie lang geskiedenis van gebruik in China en is 'n prominente simbool van lang lewe.
Raadpleeg Ancient Chinese Gourd Charms vir 'n meer gedetailleerde bespreking van ou Chinese kalebas -sjarme.
Die vis simboliseer 'meer', soos in die sin van meer geluk, geluk, lang lewe, kinders, ens.
Vis -sjarme simboliseer deursettingsvermoë om die hindernisse wat 'n persoon in die lewe moet deurmaak, te oorkom.
Beelde en historiese inligting oor ou Sjinese vis -sjarme kan by Ancient Chinese Fish Charms gesien word.
Die perske het 'n baie interessante Chinese mitologie en staan ​​vir lang lewe en onsterflikheid.
Raadpleeg Ancient Chinese Peach Charms vir 'n bespreking van ou Chinese perske sjarme en verhale oor die perske en die koninginmoeder van die Weste en die drie onsterflikes.
Chinese spade -sjarme hou baie verband met die spadevormige geld van die Zhou -dinastie (11de eeu vC - 221 vC).
Sien Chinese Charms - Spade Charms vir afbeeldings van ou Chinese spade -sjarme en 'n kort geskiedenis van hul evolusie uit ou Chinese spadegeld.
Hierdie tipe Chinese sjarme het 'n afdak met drie gate of lusse aan die bokant van die ronde lyf. Dit het die Chinese karakter gua (挂) aan die bokant wat "hang" beteken.
Dit was bedoel as 'n rokversiering wat op 'n persoon gedra word as 'n hangertjie op 'n halssnoer, 'n broek, wat aan die middellyf gehang is, of dit kan aan 'n huisspar of 'n ander plek gehang word.
Besoek Ancient Chinese Pendant Charms om voorbeelde van hierdie tipe sjarme te sien.
Chinese gesinne verkies tradisioneel seuns bo dogters.
Die 'ideale' Chinese gesin het 5 seuns en 2 dogters gehad.
By Chinese Boy Charms kan 'n sjarme met 'n seuntjie bo -op die Chinese begeerte van baie seuns weerspieël word.
Baie sierlike "geldbome" is ontdek in antieke Chinese grafte wat uit die Han -dinastie dateer.
Daar word vermoed dat hierdie bome wat op 'n magiese manier muntstukke in plaas van blare produseer, die oorledene na die hemel lei en finansiële ondersteuning bied.
Die Chinese glo ook dat 'n 'geldboom' rykdom en geluk vir die lewendes kan meebring.
'N Interessante voorbeeld van 'n Chinese' geldboom 'wat' ou 'Chinese' muntstukke 'laat groei, selfs voor sy eie skepping, word bespreek by Chinese geldbome.