Die feit dat ons vandag nie 'n goed ontwikkelde wetenskap van geluk het nie, is regtig bizar. Ons het 'n embrio-begin in positiewe sielkunde, maar hoekom was nie wetenskaplikes van die begin af geluk nie, toe Copernicus die sterre bestudeer het?
Natuurlik doen mediese dokters 'n goeie werk om die fisiese oorsake van geluk en lyding te verstaan. Maar 'n gelukwetenskap wat gefokus is op sy verstandelike oorsake is nie baie duidelik nie, veral oor die middele om die lewens van mense wat nie verstandelik gestremd is, te verbeter nie.
Hierdie gebrek is lewendig in 1989 getoon, toe die Dalai Lama in Kalifornië met 'n groep geesteswetenskaplikes ontmoet het, insluitende 'n psigiater, 'n filosoof, en verskeie neurofisioloë en kognitiewe sielkundiges. Die psigiater het met groot voldoening gepraat oor die behandeling van depressie deur baie verskillende middels te gebruik, met meer ontwikkeling. Hy het die nut van hierdie middels beskryf in die beheer van die simptome van depressie.
Toe het die Dalai Lama gevra: "Depressie kan ontstaan ​​vir 'n wye verskeidenheid redes, insluitend 'n chemiese wanbalans in die brein, dieet, lewenstyl of 'n kwaad gees. Dit kan wees as gevolg van die verlies van 'n geliefde. Dit mag dalk nie eens persoonlik wees nie, maar kan uit wanhoop ontstaan ​​oor die toestand van die wêreld. Hoe verklaar jy die verskillende depressie-oorsake wanneer jy hierdie medikasie voorskryf? "
Die psigiater het geantwoord: "Dit maak nie saak nie. Die dwelms werk, ongeag die oorsake. "Hy het nie voorgestel dat enige van hierdie medisyne werklik depressie genees nie. Professionals in die veld gebruik die frase "die bestuur van simptome," wat dalk meer akkuraat genoem word "simptome onderdruk".
Dit lyk my as nogal primitief. Natuurlik ondersoek baie briljante psigoanaliste en terapeute die oorsake van depressie en genees mense werklik. Maar dwelms alleen versuim gewoonlik om 'n volle genesing te lewer.
Identifisering van die ware bronne van geluk of ongelukkigheid
Die sentrale temas van kognitiewe balans is om die aard van onverbiddelikheid te erken, 'n ware bron van geluk of ongelukkigheid te onderskei van 'n blote katalisator en die ware aard van die bestaan ​​te bevredig. Deur te besef wat ons nie is nie, sal ons verstaan ​​hoe ons eintlik bestaan ​​in plaas daarvan om ons inherente bestaan ​​te misverstand. Soms blyk dit dat kognitiewe wanbalans ons lewens oorheers.
Groot lyding kom van die aanpak van verhoudings, mense en dinge, soos meer robuust en blywend as wat hulle werklik is. Ons vergaan die werklike bronne van lyding vir geluk en vergaan werklike bronne van geluk vir lyding. Ons veroordeel die self en verhoed onsself van ander, en skep die radikale isolasie waarin alle godsdienstige, nasionale en etniese konflikte gewortel word. Om kognitiewe balans as grondslag vir vipashyana-praktyk te kweek, fokus ons op die herstel van balans in hierdie drie domeine van die werklikheid.
Net so belangrik as hierdie drie temas, die Mahayana-leerstellings oor die volmaaktheid van wysheid oorskry hulle om die universele aard van ons konseptuele projeksies aan te spreek. Alle gebeure en verskynsels word as afhanklik verwante gebeurtenisse verduidelik - niks bestaan ​​onafhanklik van die res van die werklikheid nie. In die proses van verifikasie ondersteun ons en identifiseer die verskynsels wat nie in en van hulleself bestaan ​​nie. Elke individu en elke verskynsel in die wêreld ontstaan ​​as 'n afhanklik verwante gebeurtenis in 'n oseaan van interverwantskappe.
Die leer van die Boeddha
Die belangrikheid van kognitiewe balans, waarin daar verskillende vlakke is, is nie 'n sektariese kwessie nie. Die leringe van die Boeddha, soos aangeteken in die vroegste rekeninge van die Pali-kanon, toon duidelik voorlopers van die leringe op Madhyamaka, die Middeweg-siening. Sommige skole van Boeddhisme beklemtoon sekere fasette meer as ander tradisies. Ek is verheug om te lewe in hierdie era, met toegang tot die Zen-tradisie, wat 'n paar unieke uitnemendhede het. Die Chan, Japannese en Koreaanse tradisies verhelder sekere aspekte van die Boeddha se leerstellings op wonderlike en ongekende maniere. Die Theravadins ontwikkel bewustheid van die asem en die vier noue toepassings van bewustheid met uitsonderlike rykdom. Dit is die belangrikste sterk punte. Die leerstellings wat in die Tibetaanse tradisie bewaar en uitgelig word, is heeltemal buitengewoon, en nie die res van die wêreld se kontemplatiewe tradisies noem nie.
Natuurlik kan ons buite Boeddhisme kyk, maar dit is nie prakties om alle gelowe gelyktydig te volg nie. Ons moet 'n pad volg wat ons werklik aanroep, ons voed, en ons bevoordeel. Ek is bly om my eie pad te volg so ver as wat dit my moontlik kan neem. Terselfdertyd kyk ek na my Taoïstiese broers en susters met groot bewondering. Vedantiste, Soefdes, Christene en Jode beskik oor antieke legendes met baie ryk tradisies. Deur hierdie tradisies te waardeer, kan mens af en toe teken uit leerstellings wat verenigbaar is met jou eie pad - dit is uiters belonend. Byvoorbeeld, ek is lief vir mede-onderrig met Laurence Freeman, 'n Benediktynse monnik. Hy is 'n baie toegewyde Christen, en ek het baie van hom geleer. Ons leer van mekaar op maniere wat heeltemal verenigbaar is met ons onderskeie paaie.
Om in vandag se wêreld te lewe, kan ons bly wees in ons histories ongekende toegang tot 'n rykdom aan kontemplatiewe wysheid uit verskeie kulture. Terwyl ons getrou bly aan ons eie tradisie, kan ons die spesiale eienskappe wat verhelder word met die helderheid en diepte in ander tradisies geniet. Die Boeddha self het die vier noue toepassings van bewustheid as 'n fenomenologiese ondersoek van die samestellings van onmiddellike ervaring geleer. Selfs die Tibetaanse tradisie bevat niks soos die gedagtespraktyke in die Pali-kanon en die Theravadin-kommentare nie. Dit is die duidelikste, mees praktiese aanbiedings wat ek gesien het, en hulle is ongetwyfeld gegrond op ervaring. Ek is baie dankbaar aan my onderwysers vir die Theravadin-tradisie vir die handhawing en oordrag van hierdie uitsonderlike praktyke.
Snow Lion Publications. www.snowlionpub.com.
Om naby te hou: Die vier toepassings van Mindfulness
Alan Wallace bied sy ervaring as 'n monnik, wetenskaplike en kontemporêre, 'n ryk sintese van Oos-en Westerse tradisies, saam met 'n omvattende reeks meditasiepraktyke wat deur die teks verweef word. Die begeleide meditasies word stelselmatig aangebied, begin met baie basiese instruksies, wat dan geleidelik opgebou word, aangesien 'n mens toenemende vertroudheid met die praktyk kry.
Alan Wallace, wat tien jaar lank in Boeddhistiese kloosters in Indië en Switserland opgelei is, het sedert die 1976 Boeddhistiese teorie en praktyk in Europa en Amerika geleer. Nadat hy die cum laude van Amherst College geslaag het, waar hy fisika en wetenskapsfilosofie bestudeer het, het hy 'n doktorsgraad in godsdienstige studies aan die Stanford Universiteit behaal. Hy het geredigeer, vertaal, geskryf of bygedra tot meer as dertig boeke oor Tibetaanse Boeddhisme, medisyne, taal en kultuur, sowel as die koppelvlak tussen godsdiens en wetenskap. Hy leer in die Departement Godsdienskunde aan die Universiteit van Kalifornië, Santa Barbara, waar hy een program in Tibetaanse Boeddhistiese studies begin en een in wetenskap en godsdiens. Alan is die president van die Santa Barbara Instituut vir die Interdissiplinêre Studie van Bewussyn (http://sbinstitute.com). Vir inligting oor Alan Wallace, besoek sy webwerf by www.alanwallace.org.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Spirituality & Mindfulness > Godsdienste & Oortuigings > Is verleiding so 'n slegte ding?