Hoe Die Wakker Wêreld Baie Plante En Diere In Klimaatvlugtelinge kan verander
Geskryf deur Matt Christmas, Universiteit van Adelaide
Om die optimale omgewing te vind en onbewoonbare toestande te vermy, was 'n uitdaging wat spesies in die geskiedenis van die lewe op Aarde gekonfronteer word. Maar as die klimaat verander, baie plante en diere sal waarskynlik hul gunstelinghuis baie minder gasvry vind.
In die kort termyn kan diere reageer deur skuiling te soek, terwyl plante kan vermy uitdroging deur die klein porieë op hul blare te sluit. Oor langer periodes is hierdie gedragsresponse egter dikwels nie genoeg nie. Spesies moet dalk na meer geskikte habitatte migreer om moeilike omgewings te ontsnap.
Tydens die ystyd, byvoorbeeld, het groot dele van die Aarde se oppervlak onherbergsame geword vir baie plante en diere ysplate uitgebrei. Dit het daartoe gelei dat bevolkings migreer weg van of sterf in dele van hul reekse. Om deur hierdie tye van moeilike klimaatstoestande voort te gaan en uitwissing te vermy, sou baie bevolkings migreer na gebiede waar die plaaslike toestande meer akkommoderend bly.
Hierdie gebiede is genoem "refugia"En hul teenwoordigheid is noodsaaklik vir die volharding van baie spesies, en kan weer wees. Maar die vinnige tempo van globale temperatuurstygings, gekombineer met onlangse menslike aktiwiteite, kan dit baie harder maak.
Vind die refugia
Bewyse vir die teenwoordigheid van historiese klimaatrefugia kan dikwels wees gevind binne 'n spesie se genoom. Die grootte van bevolkings wat uit 'n refugium uitbrei, sal oor die algemeen kleiner wees as die ouerbevolking binne hulle. Dus sal die uitbreidende bevolkings oor die algemeen genetiese diversiteit verloor deur prosesse soos genetiese drywing en inteling. deur volgorde van die genome van veelvuldige individue binne verskillende bevolkings van 'n spesie, kan ons identifiseer waar die warmbeddings van genetiese diversiteit lê en sodoende potensiële verlede refugia identifiseer.
My kollegas en ek onlangs ondersoek bevolkingsgenetiese diversiteit in die smal blaar hopbos, 'n inheemse Australiese plant wat sy algemene naam gekry het van die gebruik daarvan in die bierbou deur vroeë Europese Australiërs. Die hopbush het 'n verskeidenheid habitats, van boswêreld tot rotsagtige uitkyk op bergreekse, en het 'n wye verspreiding regoor Suidelike en Sentraal-Australië. Dit is 'n baie geharde spesie met 'n sterk toleransie vir droogte.
Ons het bevind dat bevolkings in die Flinders-gebiede meer genetiese diversiteit as dié aan die oostekant van die reekse het, wat daarop dui dat hierdie bevolkings die oorblyfsels van 'n historiese refugium is. Bergreekse kan ideale toevlugsoord bied, met spesies wat net kort afstande op of af in die helling moet migreer om binne hul optimale klimaatstoestande te bly.
In Australië het die hoogtepunt van die laaste ystydperk gelei tot droër toestande, veral in die sentrum. Gevolglik het baie plant- en dierspesies geleidelik oor die landskap migreer na suidelike kusgebiede wat meer klam bly. Binne die suid-sentrale streek, 'n gebied bekend as die Adelaide Geosyncline is erken as 'n belangrike historiese refugium vir verskeie dier en plant spesies. Hierdie gebied omvat twee belangrike bergreekse: die Mount Lofty en Flinders wissel.
Refugia van die toekoms
In tye van verhoogde temperature (in teenstelling met die laer temperature wat gedurende die ystydperk ervaar word), word daar na refugia by hoër aansigte or na die pole kan ontsien van ongunstige warm en droë toestande. Ons is sien reeds Hierdie verskuiwings in spesies verspreidings.
Maar die opdraande van 'n berg kan tot 'n letterlike einde lei, aangesien spesies uiteindelik die top bereik en nêrens anders gaan nie. Dit is die geval vir die Amerikaanse Pika, 'n verkoue-aangepaste familielid van konyne wat in bergagtige gebiede in Noord-Amerika woon. Dit het verdwyn uit meer as een derde van sy voorheen bekende reeks aangesien toestande te warm geword het in baie van die alpiene streke wat dit eens bewoon het.
Verder beteken die byna ongekende tempo van globale temperatuurstyging dat spesies moet migreer teen vinnige tariewe. Koppel dit met die vernietigende gevolge van landbou en verstedeliking, wat lei tot die fragmentering en verbrokkeling van natuurlike habitats, en migrasie na geskikte refugia kan nie meer vir baie spesies moontlik wees nie.
Terwyl bewyse vir die gekombineerde gevolge van habitatfragmentasie en klimaatsverandering tans skaars is, en die volle effekte nog nie gerealiseer word nie, is die voorspellings erg. Byvoorbeeld, die modellering van die dubbele impak van klimaatsverandering en habitatfragmentasie op droogter sensitiewe vlinders in Brittanje het voorspel dat wydverspreide bevolkingsuitwissing deur 2050.
Binne die Adelaide Geosyncline, die fokusarea van ons studie, is die landskap massief gefragmenteer sedert die Europese nedersetting, met ramings van Slegs 10% van die inheemse bosgebiede bly oor in sommige gebiede. Die klein sakke van die oorblywende inheemse plantegroei word dus redelik ontkoppel. Migrasie en geen vloei tussen hierdie sakke sal beperk word, wat die oorlewingskanse van spesies soos die hopbush verminder.
So terwyl refugia gered het spesies in die verlede, en poleward en op helling skofte kan voorsien tydelike toevlug vir sommige, as globale temperature bly styg, meer en meer spesies sal gestoot word buite hul grense.
Matt Christmas, ARC Research Associate, Universiteit van Adelaide
'N Nuwe begin vir die versagting van klimaatsverandering in die nuwe ...