Hoërskool Robertson 2019 Matriekklas presteer - Western Cape Paarl Schools that Rock
Hoërskool Robertson 2019 Matriekklas presteer
9 Jan 2020 | Academics, Hoërskool Robertson, Schools | 0 |
Hoërskool Robertson is baie trots op hul 2019 matriekklas.
Hulle spog met 8 A gemiddeldes en en 87% kwalifiseer vir tersiêre studies.
Baie geluk julle en voorspoed vir dit wat voorlê.
Hou Robbies se naam hoog!
PreviousWorcester Gimnasium super trots op 2019 Matriekklas
Next1ste XI Krieketspan van Hoër Jongenskool teen Noordheuwel
Hoërskool Robertson 2019 Prysuitdeling: Toutrek
Worcester Gimnasium susters presteer in Onderwaterhokkie
Worcester Gimnasium Leerderraad 2020 PressReader - Beeld: 2016-05-24 - Net her­in­ne­rin­ge bly
Net her­in­ne­rin­ge bly
Die ou­di­to­ri­um van die U­ni­ver­si­teit van Jo­han­nes­burg wat in ’n pe­trol­bom­aan­val ver­woes is, was ’n plek waar ve­le goeie her­in­ne­rin­ge ge­skep is. Na­ri­ke Lint­velt, ’n dog­ter van wy­le Al­bert Lint­velt, ar­gi­tek van die ou­di­to­ri­um, deel haar ont­hou en s­mart oor d
Op Maan­dag­og­gend 16 Mei skuif ek ou­der­ge­woon­te by die werk voor my les­se­naar in met ’n kop­pie kof­fie om na die nuus­hoof­trek­ke te kyk voor­dat ek met die dag se ta­ke be­gin.
’n Op­skrif trek da­de­lik my aan­dag: ’n Ge­bou by die U­ni­ver­si­teit van Jo­han­nes­burg (UJ) het af­ge­brand.
Goed ver­troud met die ont­werp van die kam­pus – ’n heg­te per­de­skoen­for­ma­sie – dog ek dit moet ’n la­ter toe­ge­voeg­de bui­te­ge­bou wees.
Ek klik deur na die sto­rie om met on­ge­loof te lees dat die San­lam-ou­di­to­ri­um in die vroeë og­gend­u­re uit­ge­brand het, ver­moe­de­lik ver­oor­saak weens ’n pe­trol­bom.
My kof­fie word koud ter­wyl ek die nuus pro­beer staaf deur an­der bron­ne. Op T­wit­ter is daar ’n huts­merk: #UJFi­re, wat reeds ’n paar dui­send twiets het. En daar is fo­to’s: grei­ne­rig en son­der veel de­tail, waar­op ek niks kan ei­en van die ruim­te wat vir my van jongs af so be­kend was nie.
Ek voel naar van skok. En hart­seer. Ek skryf op Fa­ce­book:
My pa, Al­bert Lint­velt, as ven­noot by Jan van Wi­jk en Ven­no­te, was die ar­gi­tek van die San­la­mou­di­to­ri­um. Nou is nog ’n stuk van my pa weg . . .
My broer, ’n neef, twee nig­gies en my sus­ter is die eer­stes wat re­a­geer.
Elk­een spreek die­self­de skok en on­ge­loof uit; my sus­ter, wat al lan­ger as 20 jaar in Ka­na­da woon, is hart­seer en kwaad.
Deur die loop van die dag hou ek die nuus en T­wit­ter dop. Dis ’n “tren­ding” on­der­werp en die twiets kom in hul dui­sen­de: stu­den­te wat die sin­ne­lo­se ge­weld ver­oor­deel, an­der wat hul her­in­ne­rin­ge aan die San­lam-ou­di­to­ri­um deel, hon­der­de wat die spe­si­a­le oom­blik van hul gra­de­pleg­tig­heid daar ont­hou.
My nig­gie T­he­re­sa in Aus­tra­lië en my neef François in Jo­han­nes­burg het ook al­bei trots daar graad ge­vang – in “Oom Al­bert se ou­di­to­ri­um”. Van­jaar se win­ter­gra­de­pleg­tig­heid sou in Ju­nie daar plaas­vind, en ve­le stu­den­te spreek hul­le uit oor die on­reg daar­van om be­roof te word van dié er­va­ring:
Die ra­di­o­per­soon­lik­heid Re­di Tl­ha­bi twiet: “San­lam Au­di­to­ri­um, stood on that sta­ge ma­ny ti­mes . . . gra­du­a­ti­on, and e­ven mo­re spe­ci­al, mo­ti­va­ti­o­nal talks to stu­dents.”
Daar is la­ter nog fo­to’s wat die on­her­stel­ba­re ska­de aan­dui en ’n be­ra­ming van ’n ver­lies van R100 mil­joen, in­slui­tend die stu­den­te­fi­nan­sie­sen­trum en re­ke­naar­la­bo­ra­to­ri­ums wat ook in die kom­pleks was. Maar dis net die ska­de in ran­de. “Ek kan dit nie glo nie. Dis as­of ons hom van voor af ver­loor. Hy het sy hart en siel daar­in ge­stort, nou lê dit in as en puin,” skryf my sus­ter T­ha­na op Fa­ce­book.
Ons het my pa 12 jaar ge­le­de “ver­loor”, ook op ’n skok­ken­de, sin­lo­se en ge­weld­da­di­ge wy­se, toe sy tui­nier hom in sy ge­lief­de kot­huis op Red Hill in Si­mon­stad ver­moor en sy mo­tor ge­steel het. Dit het ja­re ge­duur om die trau­ma – in­slui­tend die dra­len­de hof­saak – te ver­werk. As kin­ders het ons min be­sef ge­had van die om­vang en e­nor­mi­teit van die baan­bre­ken­de (des­tyd­se) RAU­pro­jek. Ek was so ses jaar oud en het pas be­gin skool­gaan toe die fir­ma met die pro­jek be­gin het.
Pap­pa se werk­kan­toor was ’n fas­si­ne­ren­de, ma­gie­se plek om te gaan kui­er, met won­der­li­ke goed soos pas­sers en te­ken­bor­de, skaal­li­ni­a­le, vloer­plan­ne vas­ge­druk teen kurk- bor­de met rooi­kop­spel­de, die reuk van pa­pier en Bos­tik en pot­lood­saag­sels.
My guns­te­ling­goed was die Le­tra­set-kleeflet­ter­tjies wat ’n mens met ’n pot­lood van die was­ag­ti­ge pa­pier af­ge­krap het, en die ar­gi­teks­mo­del­le­tjies met reg­te tak­kies om bo­me voor te stel.
Sky­fie-aan­de was al­tyd vir ons kin­ders ’n groot tre­at – die pro­jek­tor is op­ge­stel, die lig­te af­ge­ska­kel, en daar teen die muur was ons: as ba­bas, op see­va­kan­sies, haas­bek­kies op die eer­ste skool­dag.
Dan volg die reis­sky­fies: my pa en ma oor­see; sy in styl­vol­le 70’suit­rus­tings en hy ag­ter die ka­me­ra: Gau­dí-ge­boue in S­pan­je; ’n klip­am­fi­te­a­ter in G­rie­ke­land; his­to­rie­se ge­boue in Ro­me.
En daar­na die sky­fies van die San­lam-ou­di­to­ri­um en Her­ma­nus se ou ha­we, soos ’n na­tuur­li­ke am­fi­te­a­ter met sy sag­te hel­ling en or­ga­nie­se vorms – die in­spi­ra­sie vir Dad­da se ont­werp van die ou­di­to­ri­um.
Her­ma­nus het vir hom baie spe­si­a­le her­in­ne­rin­ge uit sy kin­der­ja­re in­ge­hou, en dit is ook daar, ’n jaar ná sy dood, dat ons sy as in die see by K­waai­wa­ter ge­strooi het.
Ná sy af­tre­de word my pa lek­tor in ar­gi­tek­tuur en bou­kun­de aan die Kaap­se S­kier­ei­land-U­ni­ver­si­teit van Teg­no­lo­gie (KPUT), waar dit la­ter vir hom ’n groot ple­sier en voor­reg is om saam met my nig­gie Jo­lan­da de Vil­liers-Mor­kel in die­self­de de­par­te­ment te werk.
Die Maan­dag­aand skryf sy in hul Fa­ce­book-groep aan haar stu­den­te:
“Ek moet van­aand my hart­seer met jul­le deel.
“UJ se ou­di­to­ri­um is gis­ter­aand tot as ver­brand. My oor­le­de oom, Al­bert Lint­velt, het die ont­werp in die vroeë 1970’s ge­kon­sep­tu­a­li­seer.
“As ’n kuns­te­naar in eie reg – skry­wer, san­ger en pi­a­nis – het hy die ruim­te ge­skep, ge­ïn­spi­reer deur Her­ma­nus se Ou Ha­we en vol­gens goed na­ge­vors­te a­koes­tie­se be­gin­sels.
“Dit was be­doel as ’n ruim­te waar die ver­hoog die kuns­te­naars in noue kon­tak kon bring met die ge­hoor; waar ak­ti­wi­tei­te op die po­di­um oor­een­kom met vis­sers­bo­te wat die dag se vangs af­laai en nuus­kie­ri­ges en han­de­laars by­een­kom om han­del te dryf en sto­ries uit te ruil.
“Dit is ont­werp as ’n so­si­a­le en in­tie­me ruim­te, ’n weg­breek van die tra­di­si­o­ne­le li­ni­ê­re ou­di­to­ri­um­ti­po­lo­gie.” Deur men­se se ver­tel­lings op ver­skeie so­si­a­le­me­di­a­plat­forms is ek weer her­in­ner aan die e­nor­me mag van goeie ont­werp. So­veel men­se se le­we is aan­ge­raak deur hier­die dra­ma­tie­se ruim­te: van stu­den­te wie se gra­de­pleg­tig­he­de daar ge­hou is tot kol­le­gas wat mu­siek- en to­neel­uit­voe­rings daar by­ge­woon het.
“Her­in­ne­rin­ge is ge­skep. Hoe sou Al­bert daar­van ge­hou het om hier­die sto­ries te hoor!
“Ek’s net bly hy’s nie van­dag hier om die ver­woes­ting te aan­skou nie.”
Tal­le oud­stu­den­te re­a­geer daar­op. Hul­le ont­hou ook die sky­fies, en Al­bert se di­na­mie­se le­sing oor die ont­werp­pro­ses.
Die San­lam-ou­di­to­ri­um was meer as net ’n ge­bou of saal. Dit was meer as aards­goed.
Dit was ’n harts­plek. En die her­in­ne­rin­ge leef voort . . .
Die San­lam­ou­di­to­ri­um na­dat dit pas ont­hul is. Die bob­bels teen die mu­re was ’n a­koes­tie­se e­le­ment eer­der as de­kor.
Al­bert Lint­velt: ar­gi­tek, skry­wer en mu­si­kant, 16 A­pril 1940 – 21 Maart 2004.
Na­ri­ke Lint­velt is ’n ko­pie­re­dak­teur en die oud­ste dog­ter van wy­le Al­bert Lint­velt.