Grafofobie: die vrees vir skryf - Interessant
Grafofobie: die vrees vir skryf
Verlamming met leë bladsye. Vloek van die polsende wyser. Ons sal saam grafofobie, die vrees vir skryf, konfronteer.
Dit is tyd om te skryf. Ek wag vir 'n beeld, 'n frase, een of ander ding wat my onthou om my hande teen die sleutels te ruk, maar niks kom nie. My handpalms jeuk, ek probeer sluip van 'n leë koffiekoppie en vloek by die grassnyer oorkant die straat wat huil soos 'n hond wat aan my grysstof gons. Ek weet skielik dat ek nooit iets sal oorskiet wat die moeite werd is om oor te blaas nie, wat nog te sê om weer te lees.
In volkome eensaamheid probeer 'n skrywer die onverklaarbare verduidelik.
Vra jy jouself al ooit 'is ek goed genoeg? Het ek iets werd om te sê? Sal mense van my skryfwerk hou? Sal mense my skryfwerk lees? '
Die groot Peruaanse digter, César Vallejo, het in die eerste kwatryn van sy sonnet "Intensidad y altura" geskryf:
Ek wil skryf, maar dit kom skuim uit,
Ek wil baie sê, maar ek sit vas;
Daar is geen gesproke kode wat nie 'n som is nie,
Geen geskrewe piramide sonder 'n kern nie.
Elke skrywer worstel met grafofobie. U probeer kreatiwiteit en eerlikheid in een versigtige beweging. Dit is soos om in 'n oerwoud te marsjeer met 'n halfvol kantine en geen kompas nie. Jy weet nie waarheen jy gaan of wat jy gaan ontmoet nie.
Dit is die troos: ons kom hier as skrywers saam. Ons noem die vrees, ons trek dit met penne vas en beweeg verder, verder in daardie donker oerwoud, bly vir die vrees en gevaar. Die vrees vertel dat ons nader beweeg aan die plek waar ons wil wees.
Om te skryf is maklik, jy staar net na 'n leë skerm totdat jou oë bloei.
Oorkant die straat tref die grassnyer 'n rots, maar hy maal vorentoe.
Sukkel jy met grafofobie en skrywers blokkeer? Hoe voel dit? Watter oefeninge gebruik u om hierdie stryd te oorkom? Deel u ervarings in die kommentaar.