‘Maria Callas se vurige stem/ bring die hemel en die aarde bymekaar/ waar ek is,’ het Ella Luyt die vorige nag met die skielike ingewing van inspirasie op ŉ stuk koerant geskryf. Dit was die begin van ŉ gedig, het sy met die oortuiging van die inspirasiedigter wat sy is, geweet.
Deur ŉ gleuf in die gordyn bewe Stellenboschberg in die dorp se kenmerkende middaghitte. Deur die binnegordyne van haar sitkamer wat die vertrek in ŉ afgeslote waas hul, lek sonkolletjies op die mat. Vreemd dat niemand haar nog gebel het sedert die bundel verlede week verskyn het nie. Hopelik sal dié resensie dit regstel, mense bewus maak van die bundel. Sy blaai begaan na die kunsblad, op soek na die beloofde resensie. Tot laat het sy en Markus verlede week oor die bundel gesels. Hy het haar belowe hy sal reg daaraan laat geskied.
Stellenbosch het ŉ lang literêre tradisie met bekende digters en skrywers wat hier gewoon het. Soos vele ander Stellenbosch-skrywers skryf Luyt, in ŉ tyd van felle politieke worsteling, slegs oor die skoonheid van Stellenbosch. Is skoonheid in dié geval onskuldig? Maak skoonheid ŉ mens blind vir maatskaplike probleme?
In ongeloof lees sy, hierdie keer sorgvuldig, die kort stuk oor. Sy het al menige goeie én flou resensie in haar loopbaan as digter gekry. Vir haar vorige bundel, Geliefde jaargety, het sy slegs een ongunstige resensie gekry. Waarskynlik omdat lesers nie die intertekstuele verwysings daarin verstaan het nie. Sy is oortuig daarvan.
Ná alles wat sy vir hom gedoen het! Raad met sy gedigte, die pos by die universiteit, laat poësie-aande saam. Sy het haar hart vir hom oopgemaak. En al wat sy daarvoor kry, is om in die openbaar deur hom verneder te word.
Steeds die byna onuithoudbare musiek – het sy dan die verkeerde nommer ingedruk? Dan word dit stiller aan die aan die ander kant.