Die grootste verraaier in Suid-Afrika, De Klerk
Op 27 April 1994 het die grootste gros blankes van Suid-Afrika met leё beloftes van Veiligheid, Vrede, Voorspoed soos ‘n spul gebreinwasde Stockholmsindroom-idiote, hulle soewereiniteit “demokraties” weggestem.
En tog sou geen demokratiese land die uitslag van hierdie sirkus te midde van die flagrante bedrog wat met die verkiesing gepleeg is, aanvaar het nie.
Iets soos ‘n kiesersrol het nie bestaan nie en dit was nie nodig om as ‘n kieser te registreer nie. Die stembusse is nie beveilig nie en die sogenaamde Onafhanklike Verkiesingskommissie het nie eers gepoog om die stemme te rekonsilieer nie.
Sonder ‘n identifikasie-dokument kon enige persoon aansoek doen vir ‘n tydelike “stemkaart” sonder om ‘n bewys van identiteit te lewer. Ongeveer 3 500 000 van hierdie kaarte is uitgereik en daar was geen manier waarop ‘n persoon verhoed kon word om net een maal te stem nie.
In sy boek skryf De Klerk: “A massive number of double votes were casted; temporary voter’s cards were issued with hardly any identity verification; many people younger than 18 years voted and many polling stations exercised no real control …. The irregularities were so serious that many of my senior colleagues in the National Party wanted us to challenge the election result in the courts – we certainly had enough legal grounds to do so …”
Maar De Klerk het net sy hande gevou en niks gedoen nie. Eintlik kon hy ook nie iets doen nie. Die ANC het hom dermate die ore aangesit dat reeds voor die stemdag was dit bepaal dat die “nuwe (lees swart)interim regering” sal op stemdag aan bewind gestel word, “selfs al sou die verkiesing nie as ‘vry en regverdig” verklaar word nie. Toe die verkiesing ondanks alles wel “vry en regverdig” deur die hoof van die OVK verklaar is, het hy wel ook opgemerk dat jy kan nie verwag om skoon uit ‘n bordeel te kom nie.
Skoon het De Klerk ook nie daaruit gekom nie, maar die bordeel het hom in vele opsigte ryjkik beloon.