Suid-Afrika is ook ŉ standbeeldDie oorloggedenkstandbeeld op Markplein in Uitenhage wat aan die brand gesteek is. Foto: Twitter Die onderstaande artikel is geskryf deur Janco Jordaan, wat vir twee termyne studenteraadsvoorsitter van die NWU se Potchefstroomkampus was. Hy is tans die direkteur van studentelewe by die Potchefstroomkampus. Aanvanklik dink mens dat om die kop te eis van ŉ standbeeld van iemand op wie se beursgeld jy dalk besig is om jou graad te voltooi, belaglik is en sal oorwaai. Dan maak berigte van vandalisme in Rustenburg en Uitenhage hoofopskrifte en foto’s van groen-bemorsde Burghers in Pretoria doen die rondte op sosiale media. Tans is daar verskeie menings op die tafel, maar nog nie werklik iets waarby almal kan of moet berus nie. Een so mening word gehandhaaf deur Assata Shakur in die City Press van 6 April 2015 waar sy van mening is dat “..the European is not your friend…”. Die benadering wat sy volg stel dat vuur met vuur geveg moet word en dat dit nie die tyd is vir gesprekke of debatvoering nie. Sy meen dat standbeelde ten alle koste verwyder moet word en as dit nie in samewerking met owerhede gedoen kan word nie, ander planne gemaak moet word. ŉ Ander mening, deur Flip Buys, is dat die verwydering van standbeelde nie ten doel het om dit waarvoor die vereerdes gestaan het uit te wis nie, maar eerder dit wat hulle was en dit wie ons nou is. Alhoewel daar baie ondersteuning vir beide hierdie pole kan wees, lê die antwoord vir die pad vorentoe sekerlik iewers tussen dié twee. Die feit van die saak is dat hoewel ek myself glad nie by me. Shakur se standpunt kan skaar nie, is daar baie wat dit doen. En ongeag of ek aanklank by mnr. Buys se standpunt vind of nie, is daar baie, wat soos ek lyk en praat, wat dit doen. Op die oog af blyk die antwoord te wees dat alle landsburgers geskiedenis- en tradisie-ateïste moet wees. Dit impliseer dat daar eers begin is om ons land se geskiedenisboeke werklik te skryf ná 1994, want al wat eintlik voor 1994 gebeur het, was die Struggle. Selfs dít behoort egter met hierdie benadering nie deel uit te maak van ons geskiedenis nie, aangesien daar dan niks oorbly waarteen mens sou kon Struggle nie. Standbeelde word opgerig om ŉ persoon met invloed te vereer of om belangrike gebeure te herdenk. Standbeelde word gereeld beskou as vorms van openbare kuns en vertoonvensters vir die wêreld. Standbeelde, ongeag van wie, is deel van ons land en van ons geskiedenis. Dalk is daar sommige mense wat meer aanklank vind by Kerkplein as by Nelson Mandela Square of andersom, die feit bly staan: albei is ewe deel van ons geskiedenis. Suid-Afrika is in baie opsigte ook ŉ standbeeld, maar met die oog op die huidige gebeure en die tipe sake wat op die spits gedryf word, kan mens eerlik begin vra: Waarvan is Suid-Afrika ŉ standbeeld en vir hoe lank nog gaan ons dit wees…?