Vir R100 kan feesgangers op ’n genommerde plastiekeendjie wed in die hoop dat dié eerste by die fees oor die wenstreep sal swem en aan jou ’n kontantprys van R5 000 besorg. Ondernemings kan vir R1 000 aan die korporatiewe wedren deelneem. Die wenner van dié wedren sal R5 000 vir ’n diensbillike instansie van sy of haar keuse wen.
Met spesiale toegangspryse vir pensioenarisse, en kinders onder 18 jaar geniet gratis toegang, terwyl die aktiwiteite vir kinders op ’n deurlopende betaal-basis werk, is dié fees ’n moet vir die kalender.
Gerieflike toegewese parkeerareas sal duidelik op pad na die terrein gemerk wees. Vir besoekers wat ver van die terrein parkeer sal daar ’n pendeldiens wees om hul na en van die fees te vervoer.
Vir meer inligting oor die fees en besonderhede oor verskillende aanbiedinge, besoek die webtuiste www.wineonriver.co.za.
Kaartjiepryse vir die fees wissel van R80 tot R130 vir die Saterdag en Sondag en R160 tot R250 vir ’n naweekkaartjie. Vir volle besonderhede oor die pryse besoek www.webtickets.co.za
Hy staan amper 2 m hoog in sy sokkies, oftewel so ’n rapsie onder ses voet vyf in die ou taal. Maar dis nie sy lengte wat van hom so ’n reus op die televisieskerm maak nie.
Dit was ’n loopbaan vol avonture en gevare, maar Derek sal die eerste een wees wat sal erken daar klop eintlik ’n sagte hart in daai groot lyf wat soos ’n rugbyvoorspeler s’n lyk.
Hy is ’n doodgewone gesinsman waar hy ons op die stoep van sy huis in Bryanston, Johannesburg, inwag.
“Ons het nog ’n yorkie, Gucci, wat hier êrens in die huis is,” sê Derek en begelei ons na die agterstoep met sy uitsig op die groot grasgroen tuin vol bome en struike wat jou sommer vredig en tuis laat voel.
“Dit is Belinda wat die tuin so mooi in stand hou,” sê Derek oor sy vrou terwyl ons gemaklik raak op die rottangstoele.
Om die waarheid te sê is drie dekades by dié program vir hom allesbehalwe ’n leeftyd. “Ek wil nog die volgende honderd jaar daar werk,” sê hy. En soos elke keer wanneer hy in die kamera kyk en die storie agter die storie onthul, twyfel jy nie ’n oomblik aan sy toewyding nie.
Maar dit was as medeaanbieder van M-Net se Carte Blanche, aanvanklik saam met die ewe gewilde Ruda Landman, dat sy kragtoer van ’n nuusloopbaan begin het.
Wanneer hy eers op sy rustige manier begin vertel van die humor, drama en benoude oomblikke van die afgelope 30 jaar, hang jy behoorlik aan sy lippe. Soos toe hulle die oerwoud van Kameroen in Wes-Afrika binnegevaar het op soek na iemand wat ape jag vir hul vleis.
“Ons is met ’n skedonk van ’n taxi die oerwoud in. Ons het ’n jagter opgespoor en hy het ons die kas gewys waarin hy primate se vleis rook. Dit was eintlik skokkend,” vertel Derek.
Toe bied die jagter aan om vir hulle kos te maak. En dadelik sit Derek voor ’n reusedilemma. Hy is ’n ontsaglike groot diereliefhebber – maar hy was ook rasend honger.
“Ons het die jagter laat belowe hy sal nie vir ons aapvleis gee nie. Tot vandag toe weet ons nie wat ons geëet het nie.”
Een van die gevaarlikste plekke wat hy vir Carte Blanche besoek het, was die Bosniese stad Mostar in 1995, waar ’n etniese oorlog toe gewoed het.
In Suid-Afrika was daar ook gevaarlike tye. Tydens die townshipoproer van die 1980’s is die Carte Blanche-span met ’n gepantserde voertuig Soweto binne.
Die polisieman het oorleef. Maar dit was in die Drakensberge dat hy gedink het sy laaste oomblikke breek aan. Teen ’n krans het Derek en die professionele bergklimmer Sean Wisedale, wat die sewe hoogste pieke in die wêreld baasgeraak het, probleme ondervind.
“Ek was besig om my greep te verloor. Ek het vir Sean gesê ek dink nie ek gaan dit maak nie. Toe sien ek hy het ook probleme waar hy aan ’n smal rotslysie vasklou. Hy sê toe hy gaan dit ook nie maak nie. Maar wonder bo wonder hét ons.”
Sommige van sy Carte Blanche-kollegas het deur die jare die hoogste prys betaal. Die vervaardiger Rick Lomba is in 1994 tydens verfilming in Angola deur ’n tier doodgemaak.
So groot soos wat hy is, so klein kan sy hartjie soms wees. Hy raak maklik emosioneel oor kinder- of dieremishandeling. “Ek kan dit nie verduur nie,” bieg hy.
“Soos die storie oor klein Micaela Hunter wat uit ’n hospitaal gesteel is. Dit was baie traumaties, maar my hart het gejubel toe sy twee jaar later gevind is.”
Die lang tye weg van die huis af het beslis druk op sy kinders geplaas, sê Derek. “Maar hulle het dit altyd verstaan, en ek het speelgoed saamgebring.” Vandag het hul dogter, Kirsty (25), ’n graad in ekonomie, en hul seun, Tyrone (27), doen digitale bemarking.