Jy blaai in die argief vir boulders.
Augustus 5, 2017 in Uncategorized
Merkers:boulders, hennie van deventer, klipspringers, melkbos, Sabiepark
Die klein klipspringer is nie om dowe neute nie as die ballerina van die rotse bekend. Die bokkie klouter op die punte van sy hoewe se kloutjies rats tussen die klippers rond. Hou dus gerus maar by 'n rotsagtige heuweltjie stil. Bekyk die wereld rustig deur 'n verkyker. Iewers sien jy dalk die profiel van die elegante bokkie met sy growwe, swart gespikkelde, bruingrys pels.
Het wel self al in die Krugerwildtuin een gesien wat stil soos 'n standbeeld op 'n padpredikant langs die besige H4-1-teerpad tussen Skukuza en Onder-Sabie staan, asook tweetjies in die middel van die H-10 tussen Onder-Sabie en Tshokwane, naby die Nkumbe-uitkykpunt, waar die uitsig van 180 grade 'n kameelperd onder op die vlaktes van die Laeveld tot 'n blote stippeltjie reduseer.
By die seldsame "standbeeldjie" naby Onder-Sabie het ek die oggend my voertuig heen en weer gemaneuvreer om die beste hoek vir 'n foto te kry. Nie verbasend nie, het algou 'n ander ryding propvol Wildtuinbesoekers langs my ingetrek. Die bestuurder het sy venster laat sak en hoopvol navraag gedoen: "Wat sien jy?"
Toe ek na die beweginglose klipspringertjie op die padpredikantjie beduie, het die man verontwaardig gesnork. Met 'n "net nog 'n blerrie bok" deur stywe lippe gepers, is hy haastig weer vort. Aan daardie insident het die boskamp Boulders se klipspringers my pas op 'n baie spesiale manier herinner.
Boulders is, soos die naam aandui, tussen koppies met stapels rotse gebou. Sy skouspelagtige braaiplek is trouens teenaan 'n steil rotswand. Klipspringers doen gereeld daarlangs hul rotsballet. Telkens kom die opgewonde uitroep uit daardie koers: "Klipspringer". Dan gryp jy jou kamera en laat vat braaiplek se kant toe.
Op my eerste besoek het ek tussen die takke van die seringe deur 'n paar foto's van klipspingers gekry, en nou weer op die tweede ook, al is die bokkies taamlik skugter en kies hulle vinnig die hasepad as hulle onraad vermoed.
Laatmiddag op ons laaste dag in die salige kamp gebeur egter 'n verrassende ding. Drie bokkies verlaat hul skuilplek tussen die rotse en kom in 'n bospaadjie aangestap in die rigting van die dek waarop almal vergader is om 'n ogie op die bedrywige watergat te hou.
Woerts, spring hulle op 'n groterige alleenrots waar almal hulle mooi kan sien. Hulle staan in 'n netjiese formasie met hul koppies na ons kant toe gedraai, amper asof hulle vir 'n spanfoto poseer.
Toe gee die voorste enetjie, 'n rammetjie met fyn horinkies, 'n frisserige sprong. Dit word dadelik duidelik wat sy bestemming is: die natuurlike klip-voëlbadjie teenaan die die gebou, waar die kleurryke dassievoëls en 'n nimmereindigende stroom blousysies hul dors kom les, saam met die bloustert-akkedissies en ander resident-gediertetjies.
Klipspringers is nie vreeslik afhanklik van water nie, het ek iewers gelees. Hulle sal wel drink as dit beskikbaar is, soos in rotspoeletjies ná reën. In die nomale gang van sake kom hulle egter goed oor die weg met die vog wat hulle uit hul vegetariese dieet van blare, blomme en vrugte verkry. Maar hier het hulle doelbewus kom drink. Geen twyfel daaroor nie.
Moet darem dan dadelik byvoeg: ek verstaan dit nogal as daardie pikante klip-voëlbadjie by Boulders vir 'n klipspringer lyk soos 'n rotspoeletjie ná goeie reën. 'n Verbeeldingryke hand sit agter die ontwerp.
In elk geval, toe ons oë uitvee, is die eerste enetjie by die water, knak die rug en begin met diep teue die helder water geniet. Die ander twee het stragiese posisies op omringende klippe ingeneem, kompleet soos brandwagte. So kry elkeen 'n beurt.
Toe die drie rustig in gelid wegstap, dag ek by myself: wat 'n magiese oomblik! Ons begin dadelik bespiegel hoeveel mense al bevoorreg was om so 'n intieme kykie in die wêreld van die ingogo (Zoeloe) of ngululu (Tsonga) te kry.
Die wellewende Johnson, veteraan-opsigter by die kamp, sê hy is bewus van die periodieke besoekies van klipspringers by die voëlblad. Klaarblyklik gebeur dit egter nie elke dag nie. Ons belewenis was onteenseglik baie besonders en 'n yslike voorreg.
Op daardie oomblik beleef ek toe weer die insident op die H4-1 by die "standbeeldjie" helder voor my geestesoog. Ek hoor die gepynigde uitroep van "net weer 'n blerrie bok"; die klank van frustrasie in daardie ongeduldig kêrel se stem.
En ek verwonder my opnuut aan die garde – nogal aansienlik in volume – vir wie selfs net die piets van 'n leeustert in die verte groter wildtuin-satisfaksie bring as 'n unieke ervaring met 'n lieflike diertjie soos 'n klipspringer. Ohopoho, soos kollega Johan van Wyk, se kommentaar sou wees.
JUWEEL VAN DIE KRUGER
Augustus 3, 2017 in Uncategorized
Merkers:boulders, hennie van deventer, juweel, melkbos, Sabiepark
Ek wil Boulders 'n fluweeltoga om die skouers hang en n opgerolde perkamentrol in die hand stop met 'n akkolade van die hoogste orde: Juweel van die Krugerwildtuin honoris causa.
Pas terug van 'n tweede besoek, is ek nog te meer in vervoering met die unieke boskamp naby Mopanie as met die ontdekking daarvan verlede jaar. Die aktiwiteit by "bobaas-Boulders" se watergat is weergaloos, glo ek. In die rotse klouter klipspringers. In skeure in die rotse gaan 'n paar muskejaatkatjies tuis. Die lewendige voëllewe behels gereelde besoeke van kleurryke dassievoëls 'n gedurige toestroming van blou sysies. Eekhorings en akkedisse kom les hul dors.
Op 'n manier wil ek my bekoring prakties vergestalt. Skielik kry ek 'n idee. Teen die muur by die trappies in ons Sabieparkhuis hang 'n raam met nege foto's van 20 jaar gelede. Hulle sal moet plek maak. Die raam word nou my Boulder-raam.
Buffelfoto's sal noodwendig oorheers. Reuse-troppe van 200 of meer het vanjaar weer dorstig om die watergat kom saamdrom: 'n swart massa. Soos 'n skildery lyk die aantog uit die bosse in 'n stofwolk.
Dan die klipspringers. Drie was gereeld in die rotse om die kamp. Die laaste dag betrap ons hulle by die voëlbadjie uit natuurlike rots. Twee staan kiertsregop wag terwyl die derde die ruggie knak om te drink. Die kameras klik aanhoudend,
Tokkie se rugsak met haar voëlboeke en verkyker het onder 'n muskeljaatkat se skerp tande deurgeloop. Maar die ou het darem rustig vir 'n foto poseer.
Verlede jaar was die olifante meer en het ook wildehonde kom drink. Daardie foto's sal uit die argief gaan haal word vir die raam. Vanjaar was die hiënas egter volopper (een was selfs binne die braai-area!), en het ook 'n mooi troppie koedoes, rooibokkies en vlakvarke die watergat opgesoek. Die foto-aanbod vir my nuwe Bouldersraam word al hoe ruimer en die seleksie al hoe moeiliker!
Boulders se eksklusiewe watergat, die skilderagtige rotskoppies om die kamp en die braaiplek teen 'n steil rotswand is alles baie, baie spesiaal. Dit bied 'n natuurervaring uit die boonste rakke. 'n Bonus is die twee "butlers", Johnson en Freddie, wat soos skimme teenwoordig is: hulle dek tafel, was skottelgoed, maak die beddens op en dies meer terwyl jy op sagte rusbanke aan jou jenewer of wyntjie teug.
Oor die kamp se naam wil ek 'n waarneming van verlede jaar herhaal: dit is presies in die kol. Die onomheinde struktuur (ses uiters ruim dubbelkamers met private badkamers en uitsigstoepe, asook die enorme kuierplek) is omring deur massiewe klipstapels met kremetarte en seringe wat met die ru-heid kontrasteer.
Boulders is 'n taamlike ent van Sabiepark – iets soos 225 km. Die tog word egter dubbel en dwars beloon. Soek jy nog altyd na dié blinkste juweel van die wildtuin? Jy hoef werklik nie verder as Boulders te soek nie. Ek beveel die plek sonder huiwering by enigiemand aan. Huur die kamp vir 'n dag of twee. Gaan bederf jouself daar in stilte, vrede en skoonheid soos min.
Julie 21, 2017 in Uncategorized
Merkers:balule, boulders, hennie van deventer, olifants, Sabiepark
Boulders tussen die rotskoppies.
Die drie wildtuinkampe wat van almal dalk die heel diepste in my hart gekruip het, is die natuurskone Olifants, sy buur-boskampie aan die Olifantsrivier, Balule, en die knusse private kampie Boulders, versteek tusen rotskoppies, naby Mopanie.
Om die drie spesiale liefdes in een kort wildtuinkuiertjie in te pas, klink amper te goed om waar te wees. Dit is presies die droom wat einde aanstaande week vir die VanD's bewaarheid word.
Ons slaap Donderdagaand in Olifants, nogal in 'n hut met daardie hemelse arendsnes-vallei-uitsig wat net hierdie kamp aan sy uitverkorenes bied, dan twee aande in Boulders en twee in Balule. Hoogtepunt op hoogtepunt, soos sappige vlesies aan 'n sosatiestokkie ingeryg.
Olifants het 'n amper mistieke magnetisme – iets in die lug wat jou opkikker, 'n atmosfeer, 'n gevoel van tuiskoms wat jou oorweldig die oomblik as jy deur die hek met die kenmerkende reuse-olifanttande aan weerskante ry.
Die uitsig op die Olifantsriviervallei is skouspelagtig, die panorama so groots dat die tydskrif "Weg" se spesiale Krugerpark-gids dit waag om doodernstig te sê-vra: "Dit is immers hoekom jy hierheen (Olifants toe) kom, of hoe?"
Maar daardie aanspraak is darem nie honderd persent juis nie. Die plantegroei (kenmerkende mopanies en nabome by die hope), die rotsagtige Lebombo-wêreld en die uitleg van die kampterrein met sy norring inheemse bome dra ook hul deel by om verslaafdes telkens terug te lok.
Die Olifantsrivier se water is soet. Daaroor is ons dit met die olifante eens. Albei keer maar altyd terug – ons na die kamp doer bo op 'n steil heuwel om sielsaligheid te vind, en die grootvoete na die vlak, breë waters van die mooi rivier, ver benede die kamp, om te drink, te bad en te speel.
Uitsig op die Olifantsrivier.
Boulders waarheen ons op dag twee op pad is, is nog sowat 75 km noordwaarts, dieper mopanieveld in.
Boulders se naam is presies in die kol. Die onomheinde kamp (vyf uiters ruim dubbelkamers met private badkamers en 'n enorme kuierplek) is omring deur skilderagtige rotskoppies. Die bekroonde kamp op pale het waarlik 'n eie karakter. Ek gee hom sommer ses sterre.
Die braaiplek teen 'n natuurlike muur van ruwe rotse, die bedrywige watergat en die meesleurende stilte (vir sommige dalk ook die lang kroegtoonbank) ding hier sterk mee om die hoogste louere, sou ek reken.
Die massiewe klipstapels sorg vir 'n ervaring op sy eie. Met ons kennismaking in 2015 was vier klipspringers deurgaans in die klippe aan't klouter. Die lewendige voëllewe sluit kleurryke dassievoëls en blou sysies in. In skeure in die rotse gaan muskejaatkatjies tuis.
Drie groepe olifante het minstens vyf keer die watergat kom beset; een keer 'n troppie van agt. 'n Grote het soos 'n verwoede stormram onder twee wildehonde ingevlieg wat 'n kleintjie kom steur het.
Maar die buffelfees! Die swaar gestaltes met hul indrukwekkende horings het vir die onvergeetlikste hoogtepunt gesorg. 'n Trop van minstens 80 het rustig uit die bosse gekom en later tot amper teenaan die kamp gewei. Toe skrik hulle eensklaps en storm oor die klippe. Dit het gedruis. Twee uur later was hulle terug, weer op volle vaart in die teenoorgestelde rigting.
In die lig van die amperse volmaan het ek en Tokkie op ons stoepie gestaan en wonder oor die veiligheid van die Honda wat tussen die pilare onder die struktuur geparkeer was.
Boulders se bosveld-vreedsaamheid is amper oorweldigend. Des te meer wanneer die vlamme van die kampvuur die lug begin inklim en 'n ronde rooi maan tussen die bome verskyn. Onbeskryflik.
Kuier by Balule. Nommer ses is in die agtergrond.
Met Balule, die oorspronklike Olifantskamp by die laagwaterbrug oor die Olifantsrivier, het ons in 2011 kennis gemaak. Daardie nag het ek en Tokkie in rondawel nommer vyf (van net ses) in die klein ruskampie, 11 kilometer van Olifantskamp, oornag – 'n lank gekoesterde wens.
Balule, 'n verkorting van Rimbeluli, die Tsonganaam vir die Olifantsrivier, is 'n uiters basiese, amper primitiewe plek. Hierdie outydse kampie, soos 'n reliek in 'n museum, is ook intiem, knus, gesellig en strelend op die oog, veral in die silwer maanlig.
Die ses rondawels staan in 'n kring om 'n grasperk waar reuse-essenhoute en worsbome (met 'n yslike kremetart in die een hoek) vroeg reeds lang skadu's begin gooi. Huilboerbone, jakkalsbessies, wildevye, koorsbome en wildedadelpalms dra by tot 'n blaredak.
Teenaan die kamp druis die rivier en raas die seekoeie onophoudelik. Visarende roep. Saans patrolleer hiënas kwylend die grensdraad met sy vanmelewe se "bekslaner"-hek. Leeus brul genoeglik by hul prooi. Die sterre skitter soos diamante. Die maan skep 'n sprokiesland saam met die vuurtjies, lanterns en gaslampe van die ontspanne groepies wat buite kos maak en kuier. 'n Swart vrou daag om 17:30 op met 'n tros lanterns in die hand.
Die rondawel, net muur, dak en vloer en taamlik karig gemeubileer, kan dien as illustrasie vir 'n hartbeeshuisie. Vensters ontbreek. 'n Korterige mens moet buk by die deur wat skewerig in sy raam hang. Ventilasie is deur 'n strook sifdraad direk onder die lae grasdak. Jou "en-suite" bestaan uit 'n waskom op 'n driepoot-metaalstaander en, ewe bedagsaam, ook 'n outydse "koos".
Elke winter het 'n sesstuks studentemaats van Tukkies se Kollegetehuis daarna op my inisiatief vyf jaar lank– en een keer ook ses ou Volksbladkollegas – na Balule opgeruk om ou bande te verstewig.
Elkeen van die vyf Kollegesaamtrekke was die okkasie vir drie dae se groot ure om yslike vure; van herinneringe opdiep, slimstories vertel en koningskos geniet. Tussen die braai van die wors en die tjops die laaste aand is die glasies gelig en die Kollegelied tradisioneel uit volle bors om die gloeiende kole in die braaidrom aangehef. "Aan het oewers van de Schelftzee, tussen Delft en Rotterdam…"
Vanjaar het die Kollegespan om logistiese redes na Orpen verskuif – self 'n eersteklas-kamp wat dadelik 'n houvas op 'n mens kry. Maar die Baluleherinneringe is heilig. Oor 'n week sit ek daar by my vuurtjie met my wyntjie en diep hulle weer een vir een op. Dink net.
Julie 24, 2016 in Uncategorized
Merkers:boulders, hennie van deventer, melkbos, Sabiepark, Wildtuin
Kamp tussen rotskoppies.
Wildehonde by die waters.
Buffels bondel by die watergat.
Buffels was nie al wat vir 'n skouspel gesorg het nie. Wie sal ooit die vertoning van die vlermuise kan vergeet? Met die westerkim in goud gebaai, het die vreemde diertjies skielik in hul honderde die lug geklief en in 'n swart wolk koers gekies. By die watergat was sononder weer die teken vir 'n enorme toesakking van allerlei voëls.
Die natuurlike klip-voëlbadjie het nie net die dassievoëls gelok nie, maar ook vir 'n gedurige toestroming van blou sysies gesorg. Eekhorings en akkedisse het boon op hul dors kom les.