Peru noem Suid -Amerika se kookkunsbestemming - Skemerkelkresepte, spiritualieë en plaaslike kroeë - 2022
Peru noem Suid -Amerika se kookkunsbestemming
Peru moet op u lys van plekke wees om te besoek voordat u sterf
Peru is bekend vir sy uiteenlopende kookkuns, wat baie van streek tot streek verskil.
Tussen die Wêreldbeker -toernooi die afgelope somer en die Olimpiese Spele in 2016, was daar 'n hoop gedruis oor alles wat Brasilië betref. Vergeet Brasilië, want kosliefhebbers behoort hul kaartjies na Peru te bespreek.
Peru is vernoem Suid -Amerika se voorste kulinêre bestemming die afgelope naweek by die World Travel Awards, gehou op Saterdag 9 Augustus in Quito, Ecuador. As u 'n bietjie meer wil oorreed om die kaartjie te bespreek: Dit is die derde agtereenvolgende jaar dat Peru die toekenning wen.
Peru is bekend daarvoor uiteenlopende kookkuns wat baie van streek tot streek verskil. Elke streek bied plaaslike inwoners en reisigers sy eie soort kombuis, wat perfek pas by die avontuurlustige en honger reisiger wat 'n bietjie van alles kan proe.
Al speel seekos 'n belangrike rol in Peruaanse kombuis, die land is ook die tuiste van 'n vleisliefde bevolking, spesifiek marmotvleis. As u nie so waaghalsig is nie, moenie bekommerd wees nie; U kan ook vleis-, vark- en hoendergeregte in Peru vind, saam met 'n hoop ander krammetjies wat in die Peruaanse dieet ingesluit is, waaronder quinoa, aartappels, muurbal, avokado, rissies en ander groente en vrugte uit die streek.
Peru sal nie net u eetlus versag met sy smaakvolle en uiteenlopende geregte nie, maar dit is 'n land vol geskiedenis en bied 'n landskap wat u 'n hele lewe lank kan verken.
Alexandra E. Petri is die reisredakteur by The Daily Meal. U kan haar volg op Twitter @writewayaround.
10 tradisionele geregte wat u in Peru moet probeer
In 2016 is Peru vir die vyfde agtereenvolgende jaar deur die World Travel Awards vir die vyfde agtereenvolgende jaar bekroon as "Wêreld se toonaangewende kookkuns". Dit was net 10 jaar gelede dat die gastronomiese oplewing van Peru begin het, en herontdek geregte wat 'n lang tradisie in die kombuise van Peruaanse gesinne gehad het. Alhoewel dit tans lyk asof 'n tweede gastronomiese oplewing van organiese en gesonde kos plaasvind, was elke Peruaanse gereg wat in restaurante regoor die wêreld aangebied word, gebaseer op 'n vroeëre en meer oorspronklike gereg. Lees hier meer oor die mees tradisionele Peruaanse geregte.
Hierdie gereg is waarskynlik een van die bekendste kosse in Peru. As die meeste mense aan Peruaanse kos dink, dink hulle dadelik aan ceviche. Ceviche, gemaak met rou vis gemarineer in limoensap, is 'n klassieke Peruaanse gereg.
Alhoewel baie mense beweer dat Lima die beste stad is om dit te probeer, omdat dit naby die see is, het Cusco sy eie weergawe van ceviche wat nie sal teleurstel nie. Aangesien daar geen oseaan naby is nie, is dit gemaak van rivierforel. Die gereg is pittig en verfrissend.
Verreweg my gunsteling van al die tipiese kosse in Peru! Dit is die gemaklike gereg van elke Cusqueñan. Lomo saltado is 'n stewige porsie beesvleis, ui en tamatie wat in sojasous gebraai word en bedien word bo-op 'n bedding met warm patats saam met rys.
Hierdie gereg kan ook gemaak word met hoender (pollo saltado) of alpaca (alpaca saltada). Daar is ook baie vegetariese restaurante in Cusco wat 'n vleisvrye weergawe van lomo saltado bedien, dikwels gemaak met sojavleis of sampioene (champiñones) as plaasvervanger.
Ja, nog 'n beroemde kos in Peru! Hoekom al.
Hoekom al is proefkonyn wat met kruie gevul is, gebak word en dan heel bedien word - kop en al.
Die eerste keer dat ek dit probeer het, was saam met my gasheer Manuel by die restaurant La Cusqueñita. Wanneer die cuy het by my tafel aangekom en my van my bord gesnoer, ek het net daarna gestaar en probeer om 'n beskaafde manier uit te vind om hierdie geroosterde knaagdier te eet.
'Grawe met u hande in,' het Manuel vir my gesê.
"Soos 'n barbaar?" Ek het gehuil.
'Begin met die agterpote,' het hy gesê. 'Dit is waar die beste vleis is.'
En so het ek 'ingegrawe' en die klein agterpote van afgryse afgeskeur. Toe ek eers die aanvanklike skok van sy voorkoms oorkom, het die cuy smaak eintlik lekker, maer en 'n bietjie sout, soos varkvleis.
Terwyl sommige dit miskien een van die tipiese kosse in Peru is, is hierdie gereg tradisioneel gereserveer vir spesiale geleenthede, soos verjaarsdae. Dit word egter gereeld op die spyskaarte in Cusco gelys omdat buitelanders dit graag probeer.
Hoe smaak Cuy?
Die meeste mense is dit eens dat cuy eintlik heerlik is en 'n bietjie soos hoender smaak. Dit is waarskynlik waarom dit so 'n gewilde gereg in Suid -Amerika is.
Volgens Eatperu.com het Cuy 'n dieper, vetter smaak as hoender, met 'n meer smaaklike smaak.
Stel u belang om self te probeer? Ons het twee regte outentieke resepte vir cuy: Cuy Al Horno en Cuy Chactado. Gaan en laat weet ons wat u dink!
Gewildste Peruaanse kosse
'N Tipiese maaltyd cuy (proefkonyn) bedien met slaai en aartappels
Een van die meer unieke lekkernye in Peruaanse kos is Cuy, 'n gebakte of gebraaide marmot wat saam met aartappels bedien word.
Dit is nie 'n gereeld ete vir Peruane, maar word gereeld bedien op spesiale geleenthede soos vakansiedae en verjaarsdae.
Trouens, Peru is so lief vir cuy dat hulle selfs 'n nasionale vakansiedag het om die marmot te vier! Dit gebeur elke jaar op die tweede Vrydag van Oktober (skryf dit in u kalender!).
Ondanks die feit dat Peruane nie gereeld geëet word nie, hou baie restaurante dit as 'n vaste toebehore op hul spyskaarte om voordeel te trek uit die toestroming van toeriste wat die lekkerte wil probeer. Dit is maklik om cuy te vind as u ooit in Peru is.
Cuy as ete het sy oorsprong in die Andes -streek in Peru en bestaan ​​na berig word al meer as 5000 jaar!
Marsvinse is 'n inheemse dier en 'n maklike bron van proteïene vir die plaaslike bevolking.
Daar is twee hoofgeregte wat gewild is in Peru:
Hoekom al & ndash (soms ook Cuy al palo genoem) & ndash gebakte marmot, gekook oor 'n spit wat heel bedien word en met kruie gevul is
Cuy Chactado & ndash gebraaide marmot, wat gereeld onder klippe gedruk word voordat dit gebraai word
Voordat dit gekook word, word dit gereeld met sout en knoffel gedoop om die vel skerp te maak.
Cuy word dan bedien met aartappels, slaai, friet, rys, mielies, Salsa Criolla ('n rooi ui-lekkerny), of Salsa Huacatay ('n pittige, groen, kruie-gebaseerde sous).
Lomo Saltado bestaan ​​uit geroosterde beesvleis, friet en rys.
Wat wonderlik is aan Lomo Saltado, is dat dit 'n viering is van die multi-kulturele kooktegnieke waaruit die Peruaanse kombuis bestaan.
Daar is duidelike invloede uit Asië, Suid -Amerika en die Westerse wêreld, wat hierdie gereg 'n ware smeltkroes van kulture maak.
Die gereg is baie gewild in Peru en word geëet deur jonk, oud, ryk en arm.
Lomo Saltado is 'n roerbak wat bestaan ​​uit gemarineerde beesvleis, uie, tamaties, sojasous, chili en rsquos, asyn, speserye, koriander en patat wat gewoonlik saam met rys bedien word.
Daar is baie variasies van Lomo Saltado wat u kan probeer, afhangende van waar u in Peru gaan. Maar biefstuk met friet, pepers en sojasous is die algemeenste en is die basis vir die meeste variasies.
U kan hierdie Lomo Saltado -resep volg as u dit self wil probeer.
Tradisionele Peruaanse ceviche en rou gemarineerde vis met cancha, uie en aartappels
Ceviche is die bekendste gereg wat in jou gedagtes opkom as jy van Peruaanse kos praat. Dit is baie 'n tradisionele stapelvoedsel van Peru.
Peruaanse Ceviche het baie variasies, maar bestaan ​​gewoonlik uit stukke rou gemarineerde wit vis wat in suurlemoensap of lemmetjiesap gesout is, gekruid met chili en gekruid met sout. Dit word dan bedien met gesnyde uie, koriander en soms tamatie.
Ceviche in tradisionele styl is ongeveer drie uur gemarineer. Moderne ceviche, wat in die sewentigerjare deur die Peruaanse sjef Dario Matsufuji geskep is, het gewoonlik 'n baie kort marineringstydperk.
Met die gepaste vis kan dit marineer in die tyd wat dit neem om die bestanddele te meng, voor te sit en die ceviche na die tafel te bring.
Tipiese sye vir Ceviche sluit in camote (romerige patat), cancha (droë geroosterde mieliepitte), groente, blaarslaai, tamales, avokado of weegbree.
Die gereg word koud bedien, wat die risiko van voedselvergiftiging inhou, daarom is dit belangrik dat die gereg vars bedien word.
Watter soort vis word gebruik om Ceviche te maak?
Peruane gebruik 'n verskeidenheid vis om Ceviche te maak, waarvan die algemeenste die volgende is:
Ander seekos wat gebruik word om ceviche te maak, kan garnale, sint -jakobssels, inkvis of seekat insluit. Alternatiewelik is daar 'n Fidjiaanse weergawe van ceviche wat in 'n klapper bedien word.
Causa lime & ntildea vertaal grofweg as 'die oorsaak van Lima' en verwys na die oorlog tussen Peru en Chili meer as 100 jaar gelede, waar daar gesê word dat die enigste bestanddeel wat oorgebly het aartappels was, en daarom was die uitvind van geregte om aartappels te gebruik & lsquofor die oorsaak & rsquo!
Tradisioneel word Causa lime & ntildea voorberei met behulp van die geel aartappel, tesame met suurlemoen, gekookte eier, suurlemoenpeper en olywe.
Met verloop van tyd was daar talle toevoegings en variasies, veral die avokado- en blaarslaai, maar in meer onlangse tye is vulsels soos tuna, hoender en seekos saam met mayonnaise bygevoeg.
Pachamanca word gemaak met 'n verskeidenheid vleisbestanddele, gekook in 'n aardoond
Pachamanca is eintlik meer 'n kookmetode as 'n enkele gereg, maar dit het 'n groot kulturele relevansie in Peru. Dit word in alle streke gebruik, maar met baie verskillende variasies.
Die tradisionele Peruaanse pachamanca dateer uit die pre-Spaanse tyd, tydens die Inka-ryk, maar het sedertdien ontwikkel en versprei oor Peru.
Pachamanca beteken 'n oond en 'n oond en is 'n baktegniek wat warm stene gebruik om 'n reeks gemarineerde vleis soos cuy, hoender, lam, skaapvleis, vark en alpaca te kook.
U voeg dan 'n verskeidenheid groente by, soos aartappels, kassava, yuca, patats, limabone, mielies, tamale, humitas en hellip, die lys is eindeloos!
Pachamanca maak en gebruik:
Die tradisionele Peruaanse Pachamanca word gemaak deur warm gesteentes in 'n vuur te plaas om dit te verhit en dit dan in 'n gat in die grond te plaas om 'n oond van die aarde te skep.
Vleis word dan bedek met kruie en speserye, en dan soms in blare toegedraai of net op die warm klippe geplaas. Gelaai dikwels op klippe tussen die vleis om die hitte te versprei vir beter kook.
'N Verskeidenheid groente word ook ingesluit, soos aartappels, mielies, kassawe, limabone en natuurlik chili en rsquos. Aartappels gaan gewoonlik na onder, terwyl ligter groente na bo, of bo -op die warm klippe geplaas word.
Die vuur word dan bedek met gras, blare en aarde, en bedek vir 'n periode van 2 en 4 uur terwyl dit kook. Na 'n paar uur sal die kos klaar wees en die Pachamanca kan oopgemaak word.
Die resultaat is 'n heerlike rokerige geur met 'n wye verskeidenheid smaak om te proe, met al die bestanddele wat mekaar smaak.
Pachamanca word gewoonlik voorberei vir 'n groot groep mense, met 'n groot hoeveelheid voedsel, soms selfs hele diere.
Dit is 'n gewilde gereg vir gesinsbyeenkomste of feeste, en is baie gewild in alle streke van Peru.
As u self regtig in Pachamanca wil kom, is dit 'n fantastiese resep om te volg.
Tacu Tacu is 'n patty wat bestaan ​​uit oorblywende bone en rys
Tacu Tacu is 'n heerlike, tradisionele Peruaanse ontbytgereg wat gedurende die koloniale tyd deur slawe uitgevind is. Hulle doel was om 'n stewige en vullende maaltyd te maak met slegs oorskiet.
Tacu Tacu is in wese 'n patty wat bestaan ​​uit fyngedrukte kanarieboontjies en rys, en soms ook uie en speserye, gebraai in 'n pan tot bros.
Dit kan op sy eie bedien word as 'n maaltyd of saam met 'n gebakte eier, steak, salsa criolla of selfs gebakte piesang.
Soos met die meeste Peruaanse geregte, is daar baie variasies van Tacu Tacu. Vleis of speserye word soms bygevoeg, afhangende van die beskikbaarheid en streek van Peru.
Aji de gallina is hoender in 'n romerige okkerneutsous
Aji de gallina is 'n heerlike pittige geroomde hoenderstoofgereg wat vernoem is na die aji amarillo -soetrissies wat in die voorbereiding daarvan gebruik word.
Die gereg het 'n interessante geskiedenis, met sy oorsprong in die Romeinse en Arabiese kookkuns. Spesifiek 'n gereg genaamd Manjar Blanco wat Aji de Gallina sou word sodra dit deur die Peruanen aangeneem en ontwikkel is.
Gaartegnieke wat in Manjar Blanco gebruik is, is deur Franse sjefs wat tydens die Franse Revolusie hul werk verloor het, na Peru gebring. Die welgestelde gesinne vir wie hulle gewerk het, is doodgemaak of in die tronk gesit en het hulle na Peru gelei vir geleenthede.
Die resultaat is Aji de Gallina, 'n asemrowende kulturele infusie van Europese en Peruaanse tradisies en metodes.
Aji de Gallina is hoender in 'n romerige sous gemaak van gemaalde okkerneute, ui, knoffel, komyn en natuurlik aji amarillo chili pepers, bedien met rys.
Pollo a la brasa is gemarineerde hoender op 'n rooster, bedien met friet en aji -sous
Pollo a la brasa is 'n Peruaanse gereg wat veral gewild is in die VSA en Australië. Dit bestaan ​​uit geroosterde, gemarineerde hoender bedien met friet en aji -sous.
Die gereg is oorspronklik deur die hoërklas -Peruane geëet weens die koste en skaarsheid van hoender in die hele Peru. Vandag is dit egter baie goedkoper en kan dit in baie restaurante in Peru, Colombia en Brasilië gevind word.
Die hoender is 'n uiters eenvoudige gereg en word 8 uur lank gemarineer in sojasous, knoffel, lemmetjiesap, paprika, peper en paprika voordat dit op 'n houtvuur of steenkoolrooster gaargemaak word.
'N Sous word dan gemaak van óf die geel aji chili (aji amarillo) óf die groen aji chili (aji verde), wat aan die kant van die gereg geplaas word.
Tiradito is soortgelyk aan ceviche, aangesien die hoofbestanddeel rou vis is, maar dit is baie delikater en word bedien met 'n pittige marinade met tier en rsquosmelk.
Tiradito is nog 'n noemenswaardige Peruaanse gereg omdat dit beïnvloed word deur die Japannese kookkuns, en 'n gereg wat baie soortgelyk is aan sashimi, aangesien die vis baie dun gesny is. Dit word dan tipies versier met patats, gekookte mielies en bykomende bestanddele, soos sint -jakobsschelpe.
Anticuchos (Beef Heart Spies)
Anticuchos is vleishartspiesies wat oral in Peru voorkom, van straatkosstalletjies tot tipiese gesinshuise waar dit as 'n maaltyd met heerlike kante geëet word. Aji panca -sous maak die anticuchos so lekker, met 'n marinade so eg Peruaanse smaak!
Die aji panca -marinade skep aardse geure en anticuchos word tradisioneel ook bedien met 'n geel soetrissie -sous gemaak van skottelgoedpeper. Die eindresultaat is 'n pittige, pittige geur wat absoluut deur Peru bewonder word.
Papas a la Huancaina is 'n gereg van gesnyde aartappels in 'n romerige, pittige kaassous. Om hierdie gereg so eg Peruaanse te maak, word Aji panca natuurlik saam met vars kaas, knoffel, lemmetjiesap, melk en soutkoekies gebruik. Die bestanddele gee Papas a la Huancaina sy kenmerkende heldergeel sous, wat dan bedien word met slaai en gekookte eiers.
Peruane eet gereeld Papas a la Huancaina as bykos vir 'n ander hoofmaaltyd, soos anticuchos, of as voorgereg. Dit is 'n bietjie pittige skop, maar dit is 'n baie warm, huislike maaltyd wat baie geliefd is in die hele Peru.
Rocoto Relleno is 'n wonderlike Peruaanse pittige peper, afkomstig uit Suid -Peru, maar word nou oral in die land geniet. Die aji -soetrissies is gevul met 'n mengsel van beesvleis, uie, knoffel en ander speserye. Queso -fresco word bo -oor bygevoeg en die rissies word in 'n sous van eier en melk gebak.
Die aji -rooi soetrissies is natuurlik rissiepepers, wat beteken dat hierdie gereg 'n ongelooflike pittige pons kry! Die bestanddele kalmeer egter die aanvanklike skop ietwat, en saam kombineer die geure 'n ongelooflike heerlike geur wat slegs uit Peru kon kom!
Peru het die kookkunsbestemming van Suid -Amerika genoem - Resepte
100 heerlike tradisionele resepte uit Peru
Kook die gewaagde, unieke geure van Peru, 'n multikulturele kulinêre bestemming. deur voedselkritikus Eric Asimov beskryf as een van die belangrikste kombuis ter wêreld en 'n model van fusion -kookkuns.
The Big Peruaanse kookboek is 'n reis deur die uiteenlopende gastronomie van die multikulturele Suid -Amerikaanse land, van die Andes -pieke tot by die kusdorpe en tropiese oerwoude.
Tradisionele Ceviche (of & ldquoCebiche & rdquo)
Causa (gelaagde kapokaartappels)
Arroz Chaufa (visgeroerde rys)
Papa a la Huanca ína (Aartappels in kaassous)
Lomo Saltado (geroosterde gesnyde beesvleis met patat)
Aj í de Gallina (romerige hoender)
Anticuchos de Coraz ón (Geroosterde hartspies)
Skyhorse, 9781510738416, 272 bls.
Publikasiedatum: 5 Februarie 2019
Morena Cuadra is gebore in El Salvador, grootgemaak in Nicaragua, en aangeneem deur Peru. Sy is 'n opgeleide sjef en wynkenner en lei 'n kookskool in Lima en skryf 'n Peruaanse voedselblog Peru Delights. Sy is die mede -outeur van Detox Juicing. Cuadra woon in Leesburg, Virginia.
Morena Escard ó is 'n skrywer en 'n vegetariese huiskok uit Lima, Peru, met 'n fassinasie om holisties te eet en om elke gereg vegetariër, vegan en glutenvry te maak. Saam met haar ma, Morena Cuadra, skryf sy die Peruaanse kosblog Peru Delights. Sy is die mede -outeur van Detox Juicing. Escard ó is in New York geleë.
Peruaanse kombuis weerspieël die plaaslike praktyke en bestanddele, insluitend invloede hoofsaaklik van die inheemse bevolking, insluitend die Inka's, en kombuise gebring deur immigrante uit Europa (Spaanse kombuis, Italiaanse kombuis, Duitse kombuis) Asië (Japannese kombuis en Chinese kombuis) en Afrika. Sonder die bekende bestanddele uit hul tuislande, het immigrante hul tradisionele kookkuns aangepas deur gebruik te maak van bestanddele wat in Peru beskikbaar is.
Die vier tradisionele krammetjies van die Peruaanse kombuis is koring, aartappels en ander knolle, Amaranthaceae (quinoa, kañiwa en kiwicha) en peulgewasse (boontjies en lupiene). Stapels wat deur die Spaanse gebring is, sluit in rys, koring en vleis (beesvleis, vark en hoender).
Baie tradisionele kosse - soos quinoa, kiwicha, chili pepers, en verskeie wortels en knolle - het die afgelope dekades in gewildheid toegeneem, wat 'n herlewing van belangstelling in inheemse Peruaanse kosse en kulinêre tegnieke weerspieël. Sjef Gaston Acurio het bekend geword vir die bewusmaking van plaaslike bestanddele. Die belangrikste bestanddeel in alle Peruaanse kookkuns is die aartappel, aangesien Peru die grootste verskeidenheid aartappels ter wêreld het.
Die Amerikaanse voedselkritikus Eric Asimov beskryf dit as een van die belangrikste kookkuns ter wêreld en as 'n voorbeeld van fusion -kookkuns, vanweë sy lang multikulturele geskiedenis. 
Peru word beskou as 'n belangrike sentrum vir die genetiese diversiteit van die wêreld se gewasse:
, baie aartappelsoorte kom van die Andesgebergte.   Meer as 99% van alle gekweekte aartappels wêreldwyd is afstammelinge van 'n enkele subspesie, naamlik Solanum tuberosum.   Hierdie subspesie het ontwikkel tot duisende variëteite wat wissel volgens grootte, vorm, kleur en ander sensoriese eienskappe. 
("Indiese" rys), drie variëteite, 'n peulgewas inheems aan die Andes, soortgelyk aan die lupiene boontjie, 'n aartappelagtige knol, 'n aartappelagtige knol, 'n aartappelagtige knol, 'n groente met 'n komkommeragtige smaak chilipepers, insluitend ají amarillo en ají limón, rocoto chili, ají panca en ají mochero/limo - Peru het ongeveer 20 inheemse vrugte wat gebruik word om te kook of vars geëet te word
Die patat is inheems aan die Amerikas en is minstens 5 000 jaar gelede daar tuisgemaak.  Die veel laer molekulêre diversiteit wat in Peru en Ecuador aangetref word. Slegs twee patatsoorte is algemeen op die markte te koop, maar daar is meer variëteite regoor die land. Die een het 'n droë oranje vleis en 'n ligte bruin vel, en dit smaak soet. Die ander een het 'n pers vel, 'n wit en bruin binnekant en is net matig soet. Soms is 'n ander variëteit, gekenmerk deur klein knolle en donker vel, beskikbaar. Peru het ongeveer meer as 5000 aartappelsoorte, die grootste ter wêreld. Die twee mees algemene aartappels is 'n witvleis tipe en 'n duurder geelvleis tipe.
Onder die vrugte wat in die algemeen in die Andes -streek voorkom (Peru, Bolivia), is lucuma, camu camu, turksvy, cape -appelliefie, cocona, pacay (tegnies 'n peulgewas, maar as vrug gebruik), guanabana, draakvrugte, pepino, papaja, ciruela, mammee appel, piesang passievrugte, cherimoya, granadilla, moriche palmvrugte en tamarillo. Yacon, hoewel 'n ondergrondse knol, word ook as vrugte gebruik. Gewoonlik is nie een van die ander inheemse vrugte in die handel beskikbaar nie.
Uit Peru het die Spaanse verskeie kosse na Europa teruggebring wat vir baie mense regoor die wêreld stapelvoedsel sou word.
Aartappels: Aartappels is van Amerika af in Amerika bekendgestel. Hulle word in Europa as veevoer beskou totdat die Franse apteker Antoine-Augustin Parmentier geregte van die knolle by sy uitspattige bankette begin bedien het. Sy gaste was onmiddellik oortuig dat aartappels geskik is vir menslike gebruik. Die variëteite wat in Europa en die grootste deel van die wêreld gebruik word, is egter afkomstig van 'n subspesie wat inheems is aan die Peruaanse andes, naamlik Solanum tuberosum.
Bone: Verskeie variëteite van die gewone boontjie is inheems aan Latyns -Amerika, waaronder die limaboon.
Die variëteite chilipepers, aartappels, tamaties en mielies wat die Spaanse na Europa teruggebring het, was egter inheems aan Peru:
Rissies: Chili -rissies is inheems aan Amerika. Die variëteite wat die meeste oor die hele wêreld gebruik word, kom egter uit Mexiko en Sentraal -Amerika. Sweet Peppers kom oorspronklik van Mexiko en Sentraal -Amerika. Peruaanse Ají -soetrissies is feitlik onbekend buite die Andes -streek in Suid -Amerika.
Mielies: Mielies ("Indiese" mielies) kom van Meso -Amerika en Peru en die variëteite wat in Europa en die grootste deel van die wêreld gebruik word, kom uit Sentraal -Amerika. Die koring wat in Peru verbou word, is soet en het groot pitte. Dit word egter nie wyd buite Peru verbruik nie.
Tamaties: Die tamatie is inheems aan Peru. Dit word bewys deur die groot aantal variëteite wat in die streek beskikbaar is. Daarteenoor het Mesoamerica slegs twee variëteite wat tans in die handel beskikbaar is, naamlik die Common Globe en Plum Tomato.
Baie voedsel uit Spanje word nou beskou as Peruaanse krammetjies, insluitend koring, gars, hawer, rys, lensies, kekerertjies (garbanzo boontjies), bone, knoffel, kool, broccoli, blomkool, artisjokke, uie, komkommers, wortels, seldery, blaarslaai, eiervrug, wyn, asyn, olywe, beesvleis, vark, hoender, talle speserye (insluitend koljander, komyn, pietersielie, koriander (groen koljander), lourier, kruisement, tiemie, marjolein, borrie, naeltjies, kaneel, neutmuskaat, anys (venkel) , swartpeper en oregano), piesangs, kweper, appels, lemoene, lemmetjies, appelkose, perskes, pruime, kersies, spanspekke, vye, granate, heuning, witsuiker, amandels, okkerneute, kaas, hoender eiers, koeimelk, ens. Baie voedselplante wat in Europa gewild is, is egter na Peru ingevoer.
Gedurende die koloniale periode, en tot in die tyd van die Tweede Wêreldoorlog, het die Peruaanse kombuis op Spaanse modelle gefokus en feitlik alles wat as inheems of Peruaanse beskou kan word, geïgnoreer. Tradisionele voedselplante, wat die inheemse bevolking aanhou eet het, word beskou as 'boerekos' wat vermy moet word. Hierdie koloniale houdings het lank geneem om te vervaag. Sedert die 1970's is daar 'n poging aangewend om hierdie inheemse voedselplante uit die onduidelikheid te bring.
Sommige plante wat deur antieke samelewings in Peru verbou is, is herontdek deur moderne Peruane en word noukeurig bestudeer deur wetenskaplikes. Vanweë die kenmerke van sy land en klimaat en die voedingskwaliteit van sy produkte, speel sommige Peruaanse plante 'n belangrike rol in toekomstige voeding. Voorbeelde hiervan is quinoa ('n uitstekende bron van essensiële aminosure) en kañiwa, wat soos graan lyk en kook, maar pseudospore is. Voedingkundiges bestudeer ook wortelgroente, soos maca, en graan soos kiwicha.
Sedert 1985 gebruik NASA sommige van hierdie kosse - quinoa, kiwicha en maca - vir ruimtevaardersmaaltye. Andiese bestanddele soos knolle en quinoa (kinwa in die inheemse taal Quechua) is ook deur lede van die Peruaanse ministerie van kultuur bevorder en het internasionale goedkeuring ontvang van bekendes soos Oprah Winfrey en NASA as 'n nuwe soort superkos. Terwyl Peruaanse staatsakteurs en bekende sjefs redeneer dat hierdie pogings ekonomiese geleenthede vir landelike boere geskep het en internasionale kulturele bewustheid opgebou het, het die kommersialisering van Andes -bestanddele die biodiversiteit van gewasse op inheemse lande verminder. 'N Toenemende wêreldwye vraag het daartoe gelei dat pryse gestyg het, sodat hierdie bestanddele vir die inheemse Peruane minder toeganklik word. 
Vir baie van die inwoners van Peru maak hierdie voedselvoorrade voldoende voeding, selfs al is die lewenstandaard swak. Deur baie van hierdie stapelvoedsel tydens die Spaanse oorheersing en republikeinse tydperke te laat vaar, het die voedingsvlakke verlaag.
Die Peruaanse kookkuns word dikwels pittig gemaak ají peper, 'n basiese bestanddeel. Peruaanse chilipepers is nie pittig nie, maar gee smaak en kleur aan geregte. Rys vergesel dikwels geregte in die Peruaanse kombuis, en die plaaslike bronne van voedsel en tradisies gee aanleiding tot ontelbare variëteite voorbereiding en geregte.
Peru is 'n land wat nie net 'n verskeidenheid etniese mengsels bevat sedert tye wat wissel van die Inka -ryk, die onderkoning en die Republiek nie, maar ook 'n klimaatsvariëteit van 28  individuele klimate. Die vermenging van kulture en die verskillende klimate verskil van stad tot stad, so aardrykskunde, klimaat, kultuur en etniese mengsel bepaal die verskeidenheid plaaslike kookkuns.
Die Stille Oseaan is die belangrikste bron van waterbronne vir Peru. Peru is een van die twee voorste produsente en uitvoerders ter wêreld van ongewoon proteïenmeel vir gebruik in veevoer/akwakultuur. Die rykdom aan visse en ander waterlewe is enorm, en baie oseaniese plant- en diersoorte kan slegs in Peru gevind word. So belangrik soos die Stille Oseaan vir die biodiversiteit van Peru, speel varswaterbiome soos die Amasonerivier en die Titicacameer ook 'n groot rol in die ekologiese samestelling van die land.
Elke kusstreek, anders as die flora- en fauna -bevolking, pas sy kookkuns aan volgens die beskikbare hulpbronne in sy waters.
Ceviche, 'n Suid -Amerikaanse gereg met gemarineerde rou vis of seekos, tipies versier met kruie en bedien as voorgereg, met baie variasies (suiwer, gekombineer of gemeng met vis en skulpvis), is 'n goeie voorbeeld van plaaslike aanpassing. Ceviche word in byna alle Peruaanse restaurante aan die kus aangetref, gewoonlik bedien met camote (patat). Dit word dikwels in Peru "cebiche" gespel en is die vlagskip van die kusgeregte, en een van die gewildste geregte onder Peruane. Dit bestaan ​​uit Andiese chilipepers, uie en suur aromatiese kalk, 'n variëteit wat deur die Spanjaarde gebring word. Dit is 'n pittige gereg en bestaan ​​meestal uit bytgrootte stukke witvis (soos corvina of wit seebaars), rou gemarineer in lemmetjiesap gemeng met chili. Ceviche word bedien met rou uie, gekookte patats (camote), geroosterde mielies (cancha).
Baie Peruane meen dat ceviche 'n afrodisiacum en kater genees is, laasgenoemde moontlik as gevolg van die feit dat dit tradisioneel saam met bier verteer word. Anders as ceviche uit Mexiko en Ecuador, bevat dit in Peru geen tamaties nie. Leche de tigre (tiermelk) is ook gewild, die Peruaanse gesamentlike naam vir die sap wat gemaak word uit die bestanddele van ceviche. Dit het 'n ligte pittige geur.
Chupe de camarones (garnale cioppino) is een van die gewildste geregte van die Peruaanse kusgereg. Dit word gemaak van 'n dik varswatergarnale (kreef) aftreksel, aartappels, melk en chilipeper. Dit word gereeld aangetref in Peruaanse restaurante wat spesialiseer in die Arequipaanse kombuis.
'N Immigrasie -sentrum en sentrums van die Spaanse onderkoning, Lima en Trujillo bevat unieke geregte wat gebring is uit die koms van die Spaanse veroweraars en die daaropvolgende golwe immigrante. Benewens internasionale immigrasie - waarvan 'n groot deel in Lima gebeur het - was daar sedert die tweede helfte van die 20ste eeu 'n sterk interne vloei van landelike gebiede na stede, veral na Lima. Dit het die kombuis van Lima sterk beïnvloed deur die inkorporering van die bestanddele en tegnieke van immigrante.
Kreoolse kombuis is die algemeenste in hierdie kosmopolitiese stad. Lima bied 'n wye verskeidenheid internasionale kookkuns aan, met Italiaans en Chinees (plaaslik bekend as chifa, 'n Chinese-Peruaanse samesmelting) wat die gewildste is. Japannese kos, veral sushi, is ook baie gewild, en baie kettingrestaurante uit die Verenigde State het ook 'n beduidende teenwoordigheid. Daar kan ook op verskeie plekke in die stad Lima verskeie Arabiese, Thaise, Mexikaanse, Franse, Engelse, Argentynse, Brasiliaanse en Indiese geregte gevind word.
Die bakkerye van die stad is baie gewild onder Peruane. Peruviërs staan ​​in die ry in byna elke bakkery en wag vir varsgebakte witbrood van 6 tot 9 uur en van 16 tot 18 uur. Die meerderheid Peruaans is geneig om saam met koffie of tee brood te eet vir ontbyt. Byna alle brood in Peru, met die uitsondering van stokbrood, word versterk met bygevoegde vette, soos varkvet. Volkoringbrood is uiters moeilik in die groot stede, maar meer algemeen (en dikwels goedkoper) in plattelandse dorpe. Baie bakkerye verkoop witbrood bestrooi met semels vir gesondheidsbewuste kliënte, aangesien volkoringmeel baie moeilik is om te vind. Selfs hierdie brood is egter dikwels sterk versterk met varkvet, koek of botter. Egte volkoringbrood word uit Europa ingevoer en in luukse kruidenierswinkels verkoop. 'N Paar kusstede se bakkerye produseer' bollos ', dit is brode wat in klip gebak is en houtoonde uit die Andes.
Anticuchos is brochette gemaak van beesvleishart gemarineer in verskillende Peruaanse speserye en gebraai, dikwels met 'n kant gekookte aartappel of mielies. Dit word gereeld deur straatverkopers verkoop, maar u kan dit in restaurante met kreoolse kos vind.
Tamales word ook gereeld deur straatverkopers verkoop: gekookte mielies met vleis of kaas en toegedraai in 'n piesangblaar. Hulle is soortgelyk aan humitas, wat bestaan ​​uit mielies gemeng met speserye, suiker, uie, gevul met varkvleis en olywe en uiteindelik toegedraai in die blare van koringskille. Tamales is 'n algemene ontbytkos, dikwels bedien met limoen en 'Salsa Criolla', 'n mengsel van dun gesnyde rou ui, ají -pepers, koriander en limoensap.
'N Ander gunstelinggereg wat in baie restaurante voorkom, is Papa a la huancaina (aartappels in die styl van Huancayo), 'n gereg wat uit gesnyde gekookte aartappels bestaan, bedien op 'n blaarslaai met 'n effens pittige kaassous met olywe. Die gereg is goedkoop om te maak en gebruik bestanddele wat maklik in Peru beskikbaar is, maar dit het komplekse geure en teksture, en is baie gewild onder sjefs in restaurante in Peru. Hierdie kombinasie van goedkoop om te maak, maar tog deur sjefs bevoordeel, het Papa a la Huancaina gehelp om gewild te word in alle klasse van die Peruaanse samelewing.  Die naam van die gereg is van Huancayo.
Butifarras [es ca] , ook bekend as Jamon del Pais, is a sandwich with "Peruvian ham", sliced onions, sliced chili peppers, lime, salt, pepper, oil, in a white bread roll.
Tocosh of Togosh is a traditional Quechua food prepared from fermented potato pulp.
Chalona of Charqui is a cured dried meat originally obtained from alpaca. It is also eaten in Bolivia, and was eaten by the Indians in the coast and highlands of Peru before the arrival of the Spanish. Today lamb is often substituted for alpaca meat. It is used as an ingredient in a variety of dishes of the Puno region, Cusco, and Arequipa. It is prepared using recently cured lamb, in which furrows are made with a knife so the salt can penetrate. Salt penetration is important, because it determines how long the cured meat lasts. The meat is left to dry in the sun and cold nights for almost one month.
Ocopa: A dish with some similarities to Papas a la Huancaina. It consists of boiled and sliced yellow potatoes covered with a sauce of made of aji (chili pepper), the Peruvian herb Tagetes minuta, (called huacatay the herb gives it a vivid green color), ground peanuts, and fresh or white cheese, with sides of lettuce, boiled eggs and olives. At expensive restaurants walnuts are often added, but this is seldom done in Peruvian homes due to the prohibitive cost of walnuts in Peru. The name ocopa is also used to refer to the hot sauce by itself.  
Arroz con leche (rice pudding): Another dessert originally from Spain that can be found in various varieties throughout Latin America. Arroz con leche is one of the more common desserts found in homes and restaurants of modern-day Peru. It consists primarily of cooked rice, cinnamon/nutmeg, raisins, and milk. Rice pudding never has lemon rind as is traditional in the Spanish version. Arroz con leche is usually eaten with Peruvian Mazamorra (jelly-like clove-flavored dessert). [ aanhaling nodig ]
One of the Andean region's most popular sources of meat (the other being alpaca), this guinea-pig-as-food strikes fear in the hearts of Westerners who think of it more as a pet than a meal. But consider tender, smoky dark meat (amper like poultry!) beneath a glistening golden veneer of shatteringly crisp skin, and you can begin to grasp the appeal. Or think of it as a single-serving suckling pig.
Kyk die video: ЗАБЫТЫЙ ГОРОД в США. Как ЖИВУТ ИНДЕЙЦЫ до сих пор - коренное население Америки (Junie 2022).