Portunus AGP-4 - Inligting - 2022
Portunus AGP -4 - Geskiedenis
(AGP-4: dp. 3,960; 1. 328'0 "; b. S0'0"; dr. 13'6 "; s. 12 k .;
kpl. 283; a. 2 3 ", 8 40 mm., 8 20 mm .; cl. Portunus.)
Die eerste Portunue (AGP-4) is deur die Naval Shipyard van Philadelphia op 12 November 1942 as LST ~ SO neergelê; launehed 11 Februarie 1943 as Portunue (AGP-4); en in opdrag te Baltimore, Md., 12 Junie 1943, het lt.kom. James R. Hanna in bevel.
Nadat die motor -torpedoboot -tender langs die ooskus afgeskud is, het die Amerikaanse 23 Julie l9i3 in TG 29.6 na die Panamakanaal vertrek, waarvandaan sy na Australië vertrek het. Op 10 Oktober in Cairns het sy PT Base 4 -rat gelaai vir vervoer na Kana Kope, Nieu -Guinee. Op die 20ste het sy by Buna, Nieu -Guinee, aangekom en tot 4 Julie 1944 Amerikaanse en Australiese vlooteenhede herstel en versorg langs die kus van Nieu -Guinee.
Op 4 Julie in konvooi saam met Hilo en 8 eenhede MTB -eskader 25 het Portunus op 9 Julie by Mios Woendi in die Sehoutens aangekom. Gedurende Desember het sy 'n opknapping ondergaan in Brisbane, en op 29 Januarie 1945 het sy na Mios Woendi teruggekeer en herstelwerk hervat.
Op 20 Februarie is sy aan die gang na Leyte Island, waarvandaan sy na Ilo Ilo, Panay, gegaan het om MTB Ron 33 te ondersteun tydens die aanval daar en 'n patrolliebasis op te rig na sy sueeess. Die aanrandingsgolwe het geen skynbare teenkanting beleef nie, want die vyand het brande en slopings aangekla en die elle ontruim.
Op 2 April is Portunus aan die gang vir Samar en Leyte. Op 16 April het sy saam met die res van TG 78.2 aangesluit om die 24ste Infanteriedivisie, die Amerikaanse weermag te land en Parang, Mindanao, te beveilig. Sy stoom tussen verskillende punte op Mindanao en Samar, met die verskaffing van MTB's, tot 16 Julie toe sy in die konvooi vir Okinawa aan die gang kom. Sy anker by Hagushi op 21 Julie en skuif die volgende dag na die hawe van Togouchi. Sy het MTB Ron 31 en 37 en verskeie ander eenhede tot 29 September gediens en herstel, toe sy gereed was om aan die gang te kom vir Kalifornië en inaktivering.
Sy word op 18 April 1946 op Mare Island ontneem, en is op 13 November 1946 van die Vlootlys verwyder, op 6 Februarie 1948 na die Maritieme Kommissie oorgeplaas en terselfdertyd by die Kaiser Co., Oakland, afgelewer vir skrapping.
Portunus verdien 3 gevegsterre vir diens in die Tweede Wêreldoorlog.
Die tender van die Torun-motor in die Portunus-klas is verteenwoordig deur tien voorbeelde (AGP-4-5, 10, 11, 14-18, 20) wat in 1943-45 omgeskakel is. Die eerste Portunus (AGP-4) [a protunus is 'n swemkrap] is neergelê as LST-330 deur die Philadelphia Naval Shipyard, 12 November 1942 wat op 11 Februarie 1943 as Portunus (AGP-4) gelanseer is en in gebruik geneem is by Baltimore, Md. , 12 Junie 1943.
(AGP-5: dp. 3,960 1. 328 'b. 50' dr. 13'6 "s. 12 k. Cpl. 283 a. 1 3", 8 40mm., 8 20mm. Cl. Portunus) LST-H is op 23 Augustus 1942 op Neville Island, Pa, neergelê deur die Dravo Shipbuilding Yard wat op 9 Desember 1942 gelanseer is, geborg deur mev. RJ Mitchell, vernoem na Varuna en aangewys as AGP-5 op 13 Januarie 1943, voltooi as 'n LST deur Dravo op 26 Maart 1943 en op daardie datum in verminderde kommissie gesleep na Tampa, Fla., Waar sy omskep is in 'n motor torpedoboot tender (AGP) en op 31 Augustus 1943 in gebruik geneem is,
Orestes (AGP-10) is neergelê as LST-135 in Chicago, Bridge & Iron Co., Seneca, Ill., 8 Julie 1943 van stapel gestuur op 16 November 1943 geborg deur mev. Bernard Sharp, bekeer in Maryland Drydock Co., Baltimore, Md. en in opdrag as Orestes (AGP-10) 25 April 1944, luitenant Kenneth N. Mueller in bevel. Die suksesvolle afronding van die skud uit Hampton Roads, Va., 23 Mei 1944, het die motor -torpedoboot tender Orestes voorberei vir diens in die Stille Oseaan.
LST-604 is op 28 Oktober 1943 neergelê deur die Chicago Bridge & Iron Co., Seneca, 111. op 20 Maart 1944 gelanseer geborg deur mej. Bernice Moore in verminderde kommissie op 3 April 1944 en in volle opdrag op 8 April 1944 Die skip is oorspronklik aangewys as LST-519, maar is op 18 Desember 1943 herontwerp as LST-604 en het haar as sodanig laat afskud van 12 tot 18 April 1944. Sy is op 29 April in Baltimore ontmantel, waar sy die Maryland Drydock Co. vir bekering. Sy is weer op 9 Augustus in diens geneem, geklassifiseer as AGP-11 en genaamd Silenus. USS Silenus het haar skud in die Chesapeakebaai op 9 September voltooi as 'n motor -torpedoboot tender.
Hierdie vaartuig wat oorspronklik as LST-977 geprojekteer is, is op 12 Junie 1944 'n motor-torpedoboot-tender hergeklassifiseer, gelyktydig met die naam Alecto en herontwerpte AGP-14, neergelê op 12 Desember 1944 in Hingham, Mass., Deur die Bethlehem-Hingham Shipbuilding Co. 15 Januarie 1945 deur die vloot aangeskaf en op 8 Februarie 1945 in opdrag geneem om na Baltimore op 23 Februarie 1945 daar buite gebruik te word vir omskakeling deur die Maryland Drydock Co na 'n motor torpedoboot tender en op 28 Julie 1945 weer in gebruik geneem. op 6 Augustus vir afskud -opleiding in die Chesapeakebaai en is op 2 September by diensmagte, Atlantic Fleet, aangewys. Na 'n periode van opleiding en onderhoud in Norfolk, Va., Vaar sy op 14 Oktober na Albany, NY, en arriveer daar twee dae later.
Alecto vasgemeer by die Army Supply Depot in Albany en begin diens doen aan motor -torpedobote. Op 10 November het die skip na Melville, RI, verhuis en besig met herstelwerk vir Motor Torpedo Boat Squadron (MTBRon) 4. In Januarie 1946 het sy twee reise van Melville na Solomons Island, Md gemaak, met die vervoer van toerusting vir MTBRon 4 en Van Maart tot Mei was sy daar gestasioneer. Sy vaar vroeg in Junie na Charleston, SC, en word daar op 28 Junie 1946 uit diens geneem. Haar naam is op 28 Junie 1947 van die vlootlys geskrap. Die vaartuig is op 10 Mei 1948 na die Turkse regering oorgeplaas en was later herdoop tot Onaran.
Die tweede Antigone, wat oorspronklik as LST-773 geprojekteer is, is herklassifiseer as 'n motor torpedoboot tender en herontwerp AGP-16 op 14 Augustus 1944, neergelê op 15 Augustus 1944 in Seneca, 111. deur die Chicago Bridge & Iron Co. 27 Oktober 1944 geborg deur mev Mary Ellen Needham Fisher op 17 November 1944 in verminderde status in Algiers, La, in opdrag om die reis na Baltimore, Md, op 5 Desember 1944 uit diens te neem vir omskakeling deur die Maryland Drydock Co., na 'n motor torpedoboot tender en op 14 Mei 1945 in volle opdrag geplaas.
AGP-20 Pontus is neergelê as LST-201 deur die Chicago Bridge and Iron Co., Seneca, Ill., 13 Julie 1942, van stapel gestuur op 2 Maart 1943, in 'n verminderde kommissie geplaas op 24 Maart 1943 en met die Mississippi-rivier afgereis na Algiers, La., En volledig in gebruik geneem op 2 April 1943. Na die afskud van die kus van Florida, het LST-201 met LCT-254 op haar dek aan die gang gekom vir die Stille Oseaan op 22 Mei 1943. Op 11 Augustus het sy by Brisbane aangekom, vandaar noordwaarts verskuif na Mackay vir gedeeltelike omskakeling in 'n motor -torpedoboot tender. Na die installering van waterdistilleerders, masjien- en timmerwinkels, ekstra kragopwekkers en 'n tien-tonige hyskraan en die aanvang van 'n vlootherstelpers, het die LST langs die Australiese kus na New Guinea beweeg. Op 18 Oktober het sy by Milne Bay aangekom, die bekering voltooi en op 18 November verder gegaan na Buna, Morobe, en uiteindelik Dreger Harbour. Daar, tot na die val van Saidor, het sy PT -bote wat langs die kus van Nieu -Guinee was, opgepas om die Japannese toevoerlyn vir hul troepe op daardie eiland en op Nieu -Brittanje te sny.
SHELLFISH | Kommersieel Belangrike Crustacea
Die sogenaamde 'ware' krappe en tot 'n sekere mate sekere 'krapagtige' krewe is die toppunt van die neiging onder dekapode skaaldiere om die pelagiese, swemstyl te laat vaar. Hulle kommersiële belangrikheid berus nie meer op stertvleis nie, as gevolg van hul rudimentêre, inderdaad oorblywende buik. Krabbe skuil vir aanvalle in gate, begrawe in sand of onder rotse, of vertrou miskien op beskerming teen groot grootte, 'n swaar kutikula en bedreigende, soms goed gespierde kloue.
Die mariene produksie van ware krappe in 1999 was ongeveer 1,3 miljoen ton, oftewel ongeveer 16,4% van die wêreldwye produksie van skaaldiere. Dit is moeilik om definitief te wees oor die bydrae van individuele spesies tot hierdie totaal. Tot 26% van die totaal word verteenwoordig deur statistieke wat slegs in die breedste kategorieë toegewys is. Die beskikbare besonderhede onthul egter 'n aantal belangrike visserye vir swemkrappe van die Family Portunidae, veral in Asië. Hierdie groep krappe swem met 'n paar aangepaste, paddle-agtige bene. Dit herhaal, indien enigiets, die evolusievermoë om 'n eienskap te herontdek, aangesien dit by ander krappe verlore gegaan het. Ongeveer 'n derde van die geskatte ware krapproduksie word deur die swemkrappe verteenwoordig Portunus trituberculatus (22%) en P. pelagicus (10%). Nog 'n belangrike swemportunid, die blou krap Callinectes sapidus van die ooskus van die VSA verteenwoordig slegs 8% van die krap -totaal. Om hierdie aandeel van ongeveer 40% vir portunides, die spinnekoppe (koningin-, sneeu- of looierkrappe, te kontrasteer) Chionoecetes spp.) maak saam 16% van die totaal uit vir ware krappe. 'N Verskeidenheid ander krapsoorte word geoes, en 'n bespreking van die ware krappe moet miskien nie die eetbare krappe, Cancridae, wat deur verskillende soorte Kanker.
'N Klein aantal kreefagtige krewe is nie ingesluit in hierdie totaal vir ware krappe nie. Mariene kreefagtige krewe soos klipkrappe (Lithodidae, 57 500 ton) en kreef (Galatheidae, ongeveer 26 500 ton) maak saam slegs sowat 1% van die wêreldwye produksie van skaaldiere uit. Taksonomies behoort hierdie skaaldiere tot die diverse Infraorder Anomura. Hierdie samestelling van skaaldiere het 'n verskeidenheid liggaamsvorme, maar weer 'n neiging dat die buik krimp. Die belangrikste soorte klipkrappe en kreef is onderskeidelik die Alaskaanse koningskrabbe Paralithodes camtschaticus en die rooi hurk kreef Pleuroncodes monodon.
Krabbe word op verskillende maniere geoes, wat wissel van trawels tot potte. Daar is 'n mate van boerderyproduksie van portunid krappe met behulp van Scylla spp. en Portunus pelagicus in Suidoos-Asië, maar dit moet nog 'n entjie bereik voordat dit produksievlakke bereik wat tipies is vir garnale. Waarskynlik die mees ongewone metode om 'n krap of selfs 'n skaaldiertjie te oes, benut die vermoë van skaaldiere om ontbrekende ledemate te laat groei. In die vissery vir die klipkrap Menippe mercenaria, net die kloue word geoes, en die krap word teruggekeer na die see om nuwe kloue te laat groei! Die verwerking en bemarking van nuut gesmelte blou krappe C. sapidus as 'sagte dop' krappe is 'n ander geval waar fisiologie van skaaldiere kommersieel ontgin word.
Die verwerkingsopsies vir krappe is grootliks soortgelyk aan dié wat op garnale toegepas word, maar in teenstelling met garnale word baie 'klein' krappe spesies dikwels verkoop, vervoer en bemark terwyl hulle leef, wat hulle 'n hoë vlak van verbruikersherkenning gee. Die lewende handel word verkies bo dié van rou verkoelde of bevrore produkte, omdat die spysverteringsklier (hepatopankreas) kort na die dood afbreek, die vleis verkleur en spysverteringskanale vrystel wat die vleis maklik versag.
In teenstelling met garnale en kreef, kan krappe nie gerieflik 'op pad' wees om die spysverteringsklier te verwyder nie. In plaas daarvan om gekookte krappe te 'skil', is meer vindingrykheid nodig om die dikker eksoskelet te sny of deur te sny. Die vangs uit die groot tonnemaat visserye word in groot hoeveelhede verwerk en kan die verbruiker in 'n hoogs verfynde vorm bereik. Krabbe wat lewendig na 'n verwerker geneem word, kan gaargemaak word (om die ensieme te deaktiveer) en óf heel/bevrore óf in 'n geleidelik afgesnyde vorm te verkoop om verpakte/bevrore of ingemaakte vleis te gee. Die verwerking van die gaar produk behels dat die dop oopgebreek word en die vleis wat met die beenspiere en die kloue verband hou, onttrek word. Alhoewel die besonderhede tussen spesies verskil, is die produksie van geplukte vleis waarskynlik so naby as wat die krapsektor die status van 'kommoditeit' as 'n bron van geriefsvoedsel bereik. By die pluk moet streng higiëne gebruik word, want fisies breek van die dop om vleis te onttrek, bied 'n geleentheid vir die bekendstelling van mikrobiese besmetting (bv. Listeria en ander patogene), tensy die produk verder gepasteuriseer word. Hierdie risiko's kan hanteer word deur gebruik te maak van die beginsels van HACCP.
Beduidende hoeveelhede krappe word deur individuele fabrieke verwerk, wat lei tot 'n aansienlike hoeveelheid afval. Aangesien ondernemings in sommige lande toenemend vind dat afval geld kos om van die hand te sit, word steeds aandag gegee aan die herwinning van verkoopbare materiaal of produkte (bv. Chitien, astaxanthien en ander biologiese materiaal) uit die afval.
Portunus is Mater Matuta se seun, die godin wat die Romeinse matrone beskerm en tydens die Matralia op 11 Junie, sedert Mater Matuta (Aurora) geassimileer is met die Griekse godin Leucothea (die blanke godin), die voormalige Ino, die moeder van die mariene god Palaemon, geassimileer met Portunus.
Hierdie klein tempel is 'n seldsame voorbeeld uit die Romeinse Republiek. Dit is beide innoverend en tradisioneel.
Die Tempel van Portunus is 'n goed bewaarde laat tweede of vroeë eerste eeu v.G.J. reghoekige tempel in Rome, Italië. Sy toewyding aan die God Portunus - 'n godheid wat verband hou met vee, sleutels en hawens - is gepas gegewe die topografiese posisie van die gebou naby die ou rivierhawe van die stad Rome.
Tempel van Portunus (voorheen bekend as Fortuna Virilis), travertyn, tufa en pleisterwerk, c. 120-80 v.G.J., Rome
Die stad Rome tydens sy Republikeinse fase is deels gekenmerk deur monumentale argitektoniese toewydings deur toonaangewende elite -burgers, dikwels in verband met belangrike politieke of militêre prestasies. Tempels was veral 'n gewilde keuse in hierdie kategorie, gegewe hul sigbaarheid en hul nut vir openbare geleenthede, heilig en sekulêr.
Die Tempel van Portunus is aangrensend aan 'n sirkelvormige tempel van die Korintiese orde, wat nou toegeskryf word aan Herakles Victor. Geleerdes het gedebatteer oor die toewysing van die tempel van Portunus, en sommige verwys na die tempel as deel van Fortuna Virilis ('n aspek van die God Fortuna). Dit is nou 'n minderheidsopvatting. Die fees ter ere van Portunus (die Portunalia) is op 17 Augustus gevier.
Tempel toegeskryf aan Herakles Victor, Forum Boarium, Rome, laat 2de eeu v.G.J.
Die plan en konstruksie van die tempel
Die tempel het 'n reghoekige voetafdruk van ongeveer 10,5 x 19 meter (36 x 62 Romeinse voet). Die plan kan na verwys word as pseudoperipteraal, in plaas van 'n vrystaande kolonnade, of 'n ry kolomme, aan die vier kante, het die tempel in plaas daarvan slegs vrystaande kolomme op sy fasade met ingewikkelde kolomme aan sy flanke en agterkant.
Plan, Tempel van Portunus (Rome, ongeveer 120-80 v.G.J.)
Die pronoas (stoep) van die tempel ondersteun 'n ioniese kolonnade van vier kolomme met twee kolomme diep, met die kolomme wat uit travertyn gesny is. Die ioniese orde kan die maklikste gesien word in die rolvormige hoofstede. Daar is vyf ingewikkelde kolomme aan elke kant en vier aan die agterkant.
Oor die algemeen het die gebou 'n saamgestelde struktuur, met beide travertyn en tufa vir die bobou (tufa is 'n klipsoort wat bestaan ​​uit gekonsolideerde vulkaniese as, en travertyn is 'n vorm van kalksteen). 'N Stukbedekking sou op die tufa aangebring gewees het, wat die voorkoms nader aan die van die travertyn sou gee.
Betrokke kolomme, Tempel van Portunus (voorheen bekend as Fortuna Virilis), travertyn, tufa en pleisterwerk, c. 120-80 v.G.J., Rome
Die ontwerp van die tempel bevat elemente uit verskeie argitektoniese tradisies. Uit die kursiewe tradisie neem dit sy hoë podium ('n mens klim by die trap op om die pronaos binne te gaan), en die sterk frontaliteit. Uit die hellenistiese argitektuur kom die Ioniese orde kolomme, die betrokke pilasters en kolomme. Die gebruik van permanente boumateriaal, klip (in teenstelling met die kursiewe gebruik van superstrukture in hout, terracotta en moddersteen) weerspieël ook veranderende praktyke. Die tempel self verteenwoordig die veranderende realiteite en veranderende kulturele landskap van die Middellandse See -wêreld aan die einde van die eerste millennium v.G.J.
Die tempel van Portunus is geleë op die Forum Boarium, 'n openbare ruimte wat die primêre hawe van Rome was. Alhoewel die tempel van Portunus 'n bietjie kleiner is as ander tempels in die Forum Boarium en die aangrensende Forum Holitorium, pas dit in 'n algemene tipologie van die laat republikeinse tempelgebou.
Tempel van die Sibyl, Tivoli, c. 150-125 v.G.J. (foto: LPLT)
Die tempel van Portunus vind miskien sy naaste eietydse parallel in die Tempel van die Sibyl by Tibur (moderne Tivoli) wat dateer uit ongeveer. 150-125 v.G.J. Die tipe tempel wat deur die Tempel van Portunus beliggaam word, kan ook gevind word in tempelgeboue van Iulio-Claudia, soos die Maison Carrée in Nîmes in die suide van Frankryk.
Bewaring en huidige toestand
Andrea Palladio, tempel van Fortuna Virilis, gravure uit Die vier boeke van argitektuur, Londen, Isaac Ware, 1738
Die tempel van Portunus is duidelik in 'n uitstekende toestand van bewaring. In 872 G.J. is die ou tempel heropgedra as 'n Christelike heiligdom wat heilig is aan Santa Maria Egyziaca (Heilige Maria van Egipte), wat gelei het tot die behoud van die struktuur. Die argitektuur het deur die eeue baie kunstenaars en argitekte geïnspireer, waaronder Andrea Palladio wat die struktuur in die sestiende eeu bestudeer het.
Neo-klassieke argitekte is geïnspireer deur die vorm van die tempel van Portunus en dit het gelei tot die bou van die Temple of Harmony, 'n dwaasheid in Somerset, Engeland, wat dateer uit 1767 (hieronder).
Die Tempel van Portunus is nie net belangrik vir die goed bewaarde argitektuur en die inspirasie wat die argitektuur bevorder het nie, maar ook as 'n herinnering aan hoe die beboude landskap van Rome vroeër was – besaai met groot en klein tempels wat 'n fokuspunt van 'n baie aktiwiteite in die stad se lewe. Die tempels wat oorleef, herinner aan die lewenskragtigheid sowel as aan die argitektoniese tradisies van die Romeine self.
The Temple of Harmony, 1767, Halswell House, Somserset, Engeland
Die Tempel van Portunus is in 2006 op die World Monuments Watch -lys geplaas. Onder die toesig van die World Monuments Fund word hierdie lys beklemtoon: 'kulturele erfenisgebiede regoor die wêreld wat gevaar loop as gevolg van die natuurkragte of die impak van sosiale, politieke en ekonomiese verandering ", wat hulle" die geleentheid bied om sigbaarheid te trek, openbare bewustheid te verhoog, plaaslike betrokkenheid by hul beskerming te bevorder, nuwe hulpbronne vir bewaring te benut, innovasie te bevorder en effektiewe oplossings te demonstreer. "
Saam met die Soprintendenza Archeologica di Roma en toelaes van private befondsers het die Wêreldmonumentefonds 'n herstel van die Tempel van Portunus geborg wat in 2000 begin het. die afgelope twee dekades het die nuutste tegnologie gebruik om 'n volledige herstel van die binne- en buitekant van die gebou te voltooi. Dit sluit in die skoonmaak en bewaring van die fresco's, die vervanging van die dak (met antieke dakteëls), anti-seismiese maatreëls en die skoonmaak en herstel van die voorkant, kolomme en buitemure. Die nuut gerestoureerde tempel is in 2014 vir die publiek oopgemaak.
Die Tempel van Portunus is een van die bes bewaarde voorbeelde van die Romeinse Republikeinse argitektuur, en pogings soos dié van die Wêreldmonumentfonds verseker dat dit ongeskonde bly voortbestaan.
Agtergrond deur dr. Naraelle Hohensee
E. Fiechter, "Der Ionische Tempel am Ponte Rotto in Rom, " Mitteilungen des Deutschen Archaeologischen Instituts, Römische Abteilung 21 (1906), pp. 220-79.
A. Ziółkowski, Die tempels van Mid-Republikeinse Rome en hul historiese en topografiese konteks (Rome: "L'Erma" di Bretschneider, 1992).
TransArtists ' vierde i -Portunus webinar - Cultural Heritage
i-Portunus ondersteun steeds die mobiliteit van kunstenaars, skeppers en kultuurprofessionele onder alle lande wat aan die Creative Europe-program deelneem. 'N Tweede loodsprojek is gekies en mede-befonds deur die Creative Europe-program en 'n konsortium onder leiding van Goethe-Institut met Institut français en Izolyatsia.
Tydens hierdie webinar met die fokus op die huidige oop oproep vir kulturele erfenis, Oksana Sarzhevskaya-Kravchenko van Izolyatsia sal 'n voorlegging lewer oor die oproep en oor die praktiese inligting rondom die aansoek. Daarna sal daar 'n voorlegging wees deur Elien Doesselaere van FARO, 'n organisasie in België, wat werk vir en saam met erfeniswerkers in argiewe, erfenisbiblioteke, erfenisselle, asook met organisasies wat fokus op ontasbare kulturele erfenis, erfenisdiensverskaffers en museums. Dit sal gevolg word deur 'n voorlegging van 'n kunstenaar of kultuurprofessor wat in 2019 'n begunstigde van die befondsingskema was.
Mykhailo Glubokyi van Izolyatsia, Fanny Rolland van Institut français en Elisa Sjödin van Goethe-Institut is ook daar om u vrae oor die aansoek om i-Portunus te beantwoord.
Neem asseblief kennis: Die webinar word regstreeks op TransArtists se Facebook -blad en op Izolyatsia se Facebook -blad gestroom, waar die webinar gelyktydig in Russies vertaal sal word.
Wanneer: Dinsdag 6 April 2021 om 10.00 CET
10.00 - 10.05 - Welkom
10.05-10.25-Inligting oor die huidige oproep tot kultuurerfenis, deur Oksana Sarzhevskaya-Kravchenko, direkteur, Izolyatsia
10.25 - 10.40 - "Ontasbare kulturele erfenis: wat is dit en wat bevat dit vir u?" deur Elien Doesselaere, FARO
10.40 - 10.55 - Voorlegging deur Maija Rudovska, onafhanklike kurator, navorser, kunskritikus
10.55 - 11.30 - Q & ampA
Gebruik dit asseblief aanlyn vorm om in te teken op die webinar, en ons stuur 'n e -pos met 'n skakel. Die sluitingsdatum vir inskrywing is 5 April om 14.00 CET.
P. segnis is 'n mariene nagtelike krap, oorspronklik van die Wes -Indiese Oseaan, van Pakistan weswaarts tot by die Arabiese Golf, die ooskus van Suid -Afrika, Mosambiek, Madagaskar en Mauritius. Dit is een van die vroegste inleidings deur t.
Het u nie die volledige verslag nodig nie?
Skep 'n drukvriendelike weergawe wat slegs die afdelings bevat wat u benodig.
Portunus segnis volwasse.
© prof. Bella Galil/National Institute of Oceanography/Israel Oceanographic & amp Limnological Research Israel
Voorkeur Wetenskaplike Naam
Ander wetenskaplike name
Wyk Portunus mauritianus, 1942
Internasionale algemene name
Plaaslike algemene name
Arabiese lande: saratan sabih
Indiese Oseaan, Wes: blou manna krap blou swemmer krap blou swem krap blom krap sand krap swem rooi krap
Kenia: kaa kiukizi mswete
Opsomming van indringendheid
P. segnis is 'n mariene nagkrap, oorspronklik van die Wes -Indiese Oseaan, van Pakistan weswaarts tot by die Arabiese Golf, die ooskus van Suid -Afrika, Mosambiek, Madagaskar en Mauritius. Dit is een van die vroegste inleidings deur die Suez -kanaal, wat in 1898 in Port Said, Egipte, opgeteken is. wes as die Tyrreense kus van Italië en die Golf van Gabes, Tunisië.
Die bekendstelling van Erythraean biota in die Middellandse See het gelei tot verplasing, uitwissing (plaaslike uitsterwing) en veranderinge in die habitatstruktuur, hoewel min bekend is oor die meganismes van die onderlinge verhoudings. Die impak van P. segnis op inheemse biota is onbepaald, maar aangesien dit 'n omnivoor roofdier is wat baie groter is as enige van die see se inheemse kraanvoëls en dat hulle as volwassenes geen roofdiere het nie, kan aanvaar word dat die impak daarvan negatief kan wees en dat dit die potensiaal het om plaaslike mededingers te kompeteer. Aardverwarming sal na verwagting die verspreiding van hierdie tropiese spesies bevoordeel. Dit is kommersieel belangrik in sy eie reeks sowel as in die Levant.
Soort: Portunus segnis
Aantekeninge oor taksonomie en nomenklatuur
Portunus segnis (Forsk ål, 1775) is beskryf uit materiaal wat versamel is naby Jeddah, aan die Rooi See -kus van Saoedi -Arabië, deur Petrus Forsk ål. Forsk ål sterf in Arabië en sy aantekeninge is postuum gepubliseer. Dit is onseker of die tipe monsters Denemarke bereik het, en dit word vermoedelik verlore. Die spesifieke naam "segnis"Is sedert die beskrywing van Forsk ål nie gebruik nie, en is grootliks opgesluit P. (Portunus) pelagicus (Linnaeus, 1758). P. pelagicus word as wydverspreid in die Indo-Wes-Stille Oseaan-gebied beskou en is "algemeen beskou as 'n spesie sonder enige nomenklatuurprobleme" (Holthuis, 2004). 'N Onlangse hersiening van die genus Portunus Weber, 1795, het genoeg morfologiese, biogeografiese en molekulêre bewyse verskaf om weer op te staan P. segnis (Lai et al., 2010). Alle vroeë rekords, met die uitsondering van Ward (1942) en Stephenson en Rees (1967), verwys daarna as Lupa pelagica, Neptunus pelagicus of Portunus pelagicus.
Carapace breed (CW/CL c. 2.2-2.3), oppervlak eweredig korrelvormig, gereeld met 'n kort puberteit tussen korrels. Deurlopende mesogastriese en geboë epibranchiale rante as rye knolle en 'n paar korrelhoogtes in die hartstreek bied geen ander ooglopende rante nie. Nege anterolaterale tande 1 ste akuut driehoekig, groter as dié wat onmiddellik daarna volg, 2 tot 8 de skerp, 9 de baie lank, wat lateraal uitsteek. Die voorkant kan vier tande hê, behalwe die binneste supraorbitale tande, die mediane frontale tande is gewoonlik laag en stomp of selfs deurmekaar en onduidelik, wat 'n groot gaping tussen die spiniforme laterale median tande laat. Posterolaterale kruising van karapace afgerond. Merus van die derde maksilliped met anterolaterale hoek afgerond, nie lateraal uitgebrei nie. Chelipedjies relatief skraal en langwerpig, glad of fyn korrelvormige merus gewoonlik met drie stekels aan die voorste rand en 'n enkele terminale rug op posterodistale hoekmanusse met proksimale en twee distale stekels op die boonste gesig, bo- en buitekant met vyf goed ontwikkelde costae, onder oppervlak gladde, binneoppervlak met 'n gemiddelde lae en gladde costa. Ambulatoriese bene met merus subkwadraat, posterodistale rand gladde propodus langwerpig, met gladde posterior grens natatoriese paddle langwerpig ovaal, styf skuins distaal. Voorlaaste segment van manlike buik langer as breed met eweredig saamdraende sygrense. G1 baie lank en skraal, basis met effense basale spoor, geboë met fyn tapse punt en spinules in distale deel. Vroulike geslagsopening geleë in die mediane deel van die sterniet, langwerpig met 'n lang as gerigte anteroom-verdikte kutikula langs antero- en posterolaterale grense (Apel en Spiridonov, 1998).
Die grootste monster wat aangeteken is, is 'n eierswyfie uit Rhodes, Griekeland (187,8 en#215 84,3 mm) (Corsini Foka et al., 2004).
Lai et al. (2010) beskryf die verskille tussen die manlike en vroulike kleur: mannetjies met donker olyfgroen blou skedel met baie vaalwit kolle op die oppervlak, veral agter en anterolateraal, is kolle nie geneig om saam te smelt om netvormige bande te vorm nie, maar sulke strepe as dit teenwoordig is, is tipies dunner as in P. pelagicus. Wyfies soortgelyk aan die mannetjie, behalwe dat die punte van chelipedas rooi is, bruinrooi in plaas van blou met dieproesrooi. Corsini Foka et al. (2004) beskryf 'n pas oorlede vroulike eksemplaar: "skedel en bene toon geelwit kolle en lyne op 'n rooibruin agtergrond, die daktiele van chelipedies is rooibruin, die vingers in die tweede, derde en vierde pereiopods is rooierig die rand en ligblou op die oppervlak ".
P. segnis160 is inheems aan die Wes -Indiese Oseaan, van Pakistan weswaarts tot by die Arabiese Golf, die ooskus van Afrika, Madagaskar en Mauritius en Rooi See (Lai et al. 2010).
Dit is een van die vroegste inleidings deur die Suez -kanaal, wat reeds in 1898 in Port Said, Egipte, opgeneem is (Fox, 1924, as Neptunus pelagicus). Gedurende die 1920's is dit wyd aangeteken in die Levant (Israel (Fox, 1924), Libanon (Steinitz, 1929), Sirië (Gruvel, 1930), Turkye (Gruvel, 1928)) en het dit tot in die weste versprei tot in Italië (Ghisotti , 1966 Crocetta, 2006) en die Golf van Gabes, Tunisië (Rabaoui et al., 2015).
Die verspreiding in hierdie opsommingstabel is gebaseer op al die beskikbare inligting. As verskeie verwysings aangehaal word, kan dit teenstrydige inligting oor die status gee. Verdere besonderhede kan beskikbaar wees vir individuele verwysings in die afdeling Verspreidingstabelbesonderhede, wat gekies kan word deur na Rapport te genereer.
Geskiedenis van inleiding en verspreiding
Dit is een van die vroegste inleidings deur die Suez -kanaal, wat reeds in 1898 in Port Said, Egipte, opgeneem is (Fox, 1924, as Neptunus pelagicus). Volgens Fox (1927) is dit tussen 1889 en 1893 die eerste keer in getalle in die kanaal gesien, hoewel Krukenberg een eksemplaar uit die Bitter mere in 1886 opneem. In 1898 is waarnemings by Port Said gemaak, en vier jaar later was dit algemeen in die hawe. Gedurende die 1920's is dit wyd aangeteken in die Levant (Israel (Fox, 1924), Libanon (Steinitz, 1929), Sirië (Gruvel, 1930) en Turkye (Gruvel, 1928)). Dit het tot so wes as Italië versprei (Ghisotti, 1966 Crocetta, 2006) en die Golf van Gabes, Tunisië (Rabaoui et al., 2015). Dit is gevestig in die Middellandse See.
Gevestig in die natuur deur
Middellandse See en Swart See Indiese Oseaan, Wes & gt1869 Akwakultuur (oorsaak van die pad) Visserye (oorsaak van die pad) Onderling verbind waterweë (padweg) Ja Brockerhoff en McLay (2011) Galil (2011) Die presiese manier van verspreiding is onbekend