Moen, Siri (2012-03)
AFRIKAANSE OPSOMMING: Die brandstofbedryf is betrokke by die ontginning van natuurlike hulpbronne, ’n aktiwiteit wat hoogs sensitief is vir sy bydrae tot omgewingsbesoedeling as gevolg van storting van olie en opvlamming van gas. ’n Baie groot deel van die wêreld se olie en gas reserwes word aangetref in ontwikkelende lande. Die teenwoordigheid van Multinasionale Olie Korporasies (MNOKs) in hierdie lande is groot omdat daar gewoonlik ’n gebrek aan toepaslike infrastruktuur is en die lande ook nie finansieel in staat mag wees om die ontginning op hulle eie te doen nie. Die Niger Delta in die Suide van Nigerië beskik oor een van die grootste olie reserwes in Afrika en is een van die voorste olie uitvoerders in die wêreld. Shell, Chevron, Total, ExxonMobil en Statoil is van die bekende MNOK wat ontginning doen in die Niger Delta gebied. Die olieryke gebiede in ’n ontwikkelende land kan groot politieke risiko vir die MNOKs inhou. Plaaslike griewe gekoppel aan omgewings besoedeling en menseregte skendings deur die oliemaatskappye het gelei tot ’n gespanne verhouding tussen hulle en die plaaslike belange groepe, en sogenaamde “petrogeweld” staan sentraal hierin. Heel gereeld word olie-installasies gesaboteer en ru-olie word gesteel, wat natuurlik groot finansiële verliese die firmas inhou. Daarby word gewapende aanvalle op die olie-installasies uitgevoer en van die MNOKs se personeel ontvoer. Al hierdie dinge vorm die groot politieke risiko’s wat die MNOKs in die Niger Delta in die gesig staar. Hierdie studie ondersoek hoe die MNOKs met welslae hierdie politieke risiko’s kan teenwerk om vir hulle ’n suksesvolle besigheid te vestig in ’n baie mededingende bedryfsomgewing. Deur te kyk na die maatskappy se eie gedrag, sal die navorsing analiseer of gemeenskapsbetrokkenheid deur korporatiewe sosiale verantwoordelikheid (KSV) die politieke risiko in die Niger Delta kan temper. Die studie kyk na twee verskillende MNOK wat in die gebied bedryf word, Shell en Statoil, en kyk noukeurig na die manier waarop hulle KSV inisiatiewe toegepas word. Die verskil in benadering tot die probleem word toegelig deur die feit dat Shell beweer dat hulle ’n bo-na-onder benadering in die beginjare van KSV projekte verander het na ’n beleid waar meer na die betrokkenheid van belangegroepe gekyk word. Tog word gevind dat daar nog oorblyfsels is van die bo-na-onder benadering en dat doelwitte wat gestel is nie bevredigend bereik is nie. Statoil daarenteen. Implementeer ’n onder-na-bo benadering met betrokkenheid van belangegroepe en ’n hoë vlak van toewyding deur die maatskappy. Die gestelde KSV doelwitte is grootliks behaal. Deur te kyk na die twee maatskappye se ervaring van politieke risiko in verhouding met hulle KSV strategieë bevind hierdie studie dat KSV wel die potensiaal het om, as dit suksesvol toegepas word, politieke risiko te temper en dus kan die as ’n strategie om sodanige risiko te bestuur.
Please refer to this item in SUNScholar by using the following persistent URL: http://hdl.handle.net/10019.1/20189