Georganiseerde gemeenskappe kan geweld in 2022 stuitDeur Ian Cameron Ian Cameron. Die situasie in Suid-Afrika is ŉ perfekte storm; ŉ tikkende tydbom wat enige oomblik kan ontplof. Daar is ŉ kriminele ekonomie in Suid-Afrika, aangevuur deur politieke hebsug, selfvoldaanheid en onbeholpenheid, wat alles tot ŉ kwaadaardige kriminele virus saamgesnoer het wat al hoe nader aan diegene kruip wat dit die minste verwag. Die werkloosheidsyfer is die hoogste nóg en statistiek rakende geslagsgebaseerde geweld maak Suid-Afrika ŉ wêreldleier met 250 verkragtings per dag. Dit alles terwyl vertroue in die Suid-Afrikaanse regering op ŉ laagtepunt is. Indien Suid-Afrika bloot gedefinieer sou word in terme van die prestasie van die staat, het dit die land geword wat korrupsie, bloedvergieting, vernietiging en massa-armoede verteenwoordig. Burgers leef in vrees weens die 60 moorde wat elke dag plaasvind. Alhoewel dit aanvanklik te pessimisties mag lyk, is dit tyd om die ANC, wat die nasie feitlik in ŉ smerige put van korrupsie omskep het, tot verantwoording te roep. In die afgelope 48 uur alleen is nog ŉ vrou in Inanda verkrag en vermoor en het nog ŉ geval van geslagsgebaseerde geweld opspraak gemaak. Dié geval los ŉ mens met die vraag: waarom sou ŉ groep jong mans ŉ bejaarde vrou herhaaldelik verkrag ̶ totdat sy só verswak is dat sy voor ŉ polisiestasie ineenstort en sterf? Ons nasie gaan onder ŉ epidemie van die verval van ons morele stoffasie gebuk. Dit is ŉ skande om te sien hoe president Cyril Ramaphosa glimlag terwyl hy die eerste deel van die staatskapingsverslag ontvang, wat basies ŉ opgesomde biografie van die regerende party is. Terwyl die parlement weens ŉ wanfunksionele regering brand, word ŉ hawelose man in hegtenis geneem. Ten spyte hiervan het nie ŉ enkele minister of senior ANC-amptenaar saam met Zandile Mafe (49) in die beskuldigdebank verskyn terwyl hy verbysterd en verward in die kameraflitse gestaar het nie. Mafe is vir die wolwe gegooi om die blaam vir nasionale onbevoegdheid te dra. Of hy nou die een was wat die vuurhoutjie aangesteek het of nie – hy het die sondebok vir ŉ veel groter ramp geword. Dit is ook opmerklik dat nie een van die sogenaamde “12 opstokers” van die Julie-onluste, wat groot dele van die land op sy knieë gedryf het, aangekeer of vervolg is nie. Gevolglik het die Suid-Afrikaanse regering hom effektief van die mense vervreem en inwoners, ryk sowel as arm, verpes dit. Ons moet erken dat die ANC se magsverlies in die meeste metrogebiede nie outomaties ŉ afname in diensleweringsprobleme tot gevolg sal hê nie. Dit lyk of sabotasie van nasionale sleutelpunte en plaaslike infrastruktuur ook aan die toeneem is. As gevolg van al die bogenoemde faktore sal burgerlike onrus en geweld uiteraard eskaleer. Die onus rus op Suid-Afrikaanse burgers om te verseker dat die land nie die gewelddadigste jaar in twee dekades ervaar nie. Kriminele aktiwiteite floreer in Suid-Afrika en baie mense, wat andersins sou vermy om by hierdie aktiwiteite betrokke te wees, sien dit nou as ŉ oplossing om aan hul gesinne te voorsien. Dit verskoon egter nie die verskriklike brutaliteit waaraan baie slagoffers onderwerp word nie. Een goeie ding het uit die Julie-onluste gekom: Suid-Afrikaners van alle sfere van die samelewing het opgetree waar die regering bitterlik misluk het. Nuwe standaarde is daargestel vir die manier waarop gemeenskappe kan opstaan en terugveg wanneer die regering sy plig versuim. Al sou dinge verbeter, sal die Suid-Afrikaanse Polisie nie in die volgende dekade hul eertydse glorie kan herwin nie. Dit is dieselfde polisiemag wat toegelaat het dat staatsbeheerde wapens vrylik aan misdaadsindikate versprei word, terwyl Bheki Cele, minister van polisie, mik om wetsgehoorsame burgers te ontwapen. Om hulself en hul gemeenskappe teen onstabiele tye in die nabye toekoms te beskerm, moet gemeenskappe vier stappe volg: Plaaslike gemeenskappe in Suid-Afrika staan ​​op die randjie van ŉ volledige en onomkeerbare ineenstorting. Burgers kan eerder kies om saam te werk om ŉ veilige en volhoubare toekoms te vestig deur harde werk op plaaslike vlak. ŉ Nasionale verkiesing in 2024 is ongetwyfeld belangrik, maar dit is nie die enigste oplossing nie aangesien die huidige situasie veels te sleg is om alleen op ander staat te maak om stabiliteit te herstel. Ons moet verantwoordelikheid neem vir ons eie sukses as ons ŉ voorspoedige toekoms wil hê.