Een van die wêreld se belangrikste konflikteorië is die dialektiese model van Hegel. Hy postuleer dat enige situasie, wat hy noem die tese, ‘n wedywerende of kontrasterende situasie, genoem die antitese, opwek en dat daar ‘n spanning is tussen die tese en die antitese. As gevolg van die energie tussen die twee vorm daar, as gevolg van die interaksie, ‘n nuwe situasie bekend as die sintese , wat beide die tese en antitese oplos. Baie kort na die vorming van die sintese ontwikkel daar egter weer daarna ‘n antitese, sodat die sintese eindelik die nuwe tese word. Hierdie proses hou onophoudelik aan en dit is die dinamo wat die geskiedenis aandrywe. Die verloop van die proses kan beïnvloed word deur die spanning tussen die tese en antitese te manipuleer. Indien die tese en antitese nie genoegsaam van mekaar gepolariseer is nie, het die stelsel nie genoeg energie beskikbaar om ‘n behoorlike sintese te vorm nie, en indien die polarisasie te groot is mag die stelsel verby die punt van ‘n goeie sintese gedrywe word. Hierdie teorie is grondliggend tot die filosofie van Marx waarop die Kommunisme gebou is.
Kultuur is nie absoluut nie want elke individu behoort aan verskillende groepe wat elk sy eie kultuur het, byvoorbeeld sy familie, sy kerk, sy werk of skool, sy dorp sy volk, sy land ens. En op elkeen van die vlakke is daar gedeelde waardes. Binne elke kultuur is daar ook wye verskille tussen verskillende individue. Dit maak daarom sin dat die konstitusie van Suid Afrika voorsiening maak vir die behoud van verskillende mense in die land se kulture.