Hoe om 'n katdief te vang? - Nuttige wenke - 2021
Hoe om katte te vang
In die somer kry baie inwoners van die somer hul katjies en katte - 'troeteldiere' as troeteldier, sodat die kinders speel, en dit is vir ons lekker. Katte groei en eet gedurende die somer en word teen die herfs 'n pragtige sorgelose tieners. As die herfswinde die stadskulp uit ons oop ruimtes wegwaai, is daar dikwels nie plek vir die "gunstelinge" in motors nie.
Sommige wou nie 'n volwasse kat, gewoond aan 'n vrye lewe, na 'n woonstel neem waar hy al die uithoeke sou merk en dae lank aan die deur sou skree nie. Ander bedrieg hulself dat die kat goed sal voel in die skuur, dat die wag van 'n ryk buurman hom sal voed, en dat hulle elke naweek kos saambring. Inderdaad, die goue dae van die herfs bestaan ​​nog steeds; die eienaars besoek af en toe verlate "viervoetige vriende", en die Tajik-wagter vergeet steeds nie om hulle te voed nie. Maar nou val die sneeu, die besoeke aan die huis stop, die Tajik lê op die stoof en stop selfs om die hek skoon te maak. Die ongelukkige kat is aan sy eie toestelle oorgelaat ...
Alhoewel die sneeu nie in 'n dik laag gelê het nie, kan dit nog steeds muise vang, maar in die winter gaan die muise warm neste diep onder die sneeu in, en slegs 'n speen of 'n jakkals kan hulle kry. Wat hy moet doen aan 'n arme kat, wat gewoond is aan voedings op mense, word hy gedwing om redding te soek rondom 'n persoon. As u 'n woonbuurt sien, 'n kat met haak of krom binnedring, soek daar kos. Hy word deur honde, meesterkatte gedreig, en die eienaars is nie te gelukkig met ekstra parasiete nie. Die ongelukkige diere raak dus wild en onderbreek van die oorblyfsels van hondekos tot die aartappel-roomysskulp wat in die vullishoop gevind word.
Die plunderaars wat met ons huiskatte geveg het, het elke winter deur die plunderaars in ons kothuis, waar ons die hele jaar deurgebring is, onderworpe, en hulle het ons in die badhuis of in die skuur probeer vestig en stink merke agter gelaat. so desperaat). Ek voel voorlopig jammer vir die weeskinders en gee hulle heimlik weg van my vrou. Ek was veral jammer oor die ongelukkige katte wat katjies in die winter geboorte gegee het en probeer het om hulle te voed, vriesend op die solder van iemand anders. Let daarop dat u verstaan ​​dat hierdie katjies moet sterf en nie die aantal hawelose diere vergroot nie, maar dat u niks met uself kan doen nie. Dit is ook gelukkig dat daar verskillende wooneenhede in ons dorp is, sodat die oorblywende katte en katte 'n bietjie verspreid is.
Toe ek 'n pou kry, het die probleem met wilde katte baie vererger. Pavlik het in 'n skuur gewoon. Ek het 'n hooi-nes daar bo gebou, waarin hy ontsnap het uit die koue, waar hy ook sy winterkos - kaas, maaskaas, vleis en droë katte - ontvang het.
Sodra die volgende katdief van die Pauwtafel en die huis verneem, het ons lewe verander in 'n konstante gejaag na 'n kat - Pavlik kon nie rustig in sy nes lê nie, aangesien 'n gewetenlose indringer daar geslaap het en iemand anders se ontbyt of aandete geëet het. Die voeding van Pavlik het 'n vervelige prosedure geword: dit was nodig om na die skuur te gaan, die kat uit te dryf, poukos in te sit, om seker te maak dat die kat, toe hy terugkom, dit nie opvlam nie. Dan moes ek verskeie kere per dag kyk of die vreemdeling in die nes slaap terwyl sy ongelukkige eienaar op die sitplek vries.
Dit was onmoontlik om die kat uit te dryf, ek het houtblokke na hulle gegooi, met 'n windpistool geskiet, ek en my vrou het aanval, van beide kante af gekom, een kat is heeltemal vasgevang, maar gly tussen my bene in. Die maklikste manier was natuurlik om die ongelukkige kat te skiet, maar ek kan ook nie die hoender doodmaak nie. Dan is dit onregverdig - omdat die kat veg vir sy lewe, en ek is slegs vir eiendom. Maar by die vraag "pou of kat" was simpatie aan die kant van die pou.
Ek het my inheemse Amerikaanse kinderjare onthou toe ek die boeke van Seton-Thompson en Schultz ("My Life Among the Indianers") gelees het, en besluit om 'n strik te maak. Die Indiërs het voor die koms van die witvalleers geen staalvalle geken nie en het bontdraende diere met lewendige lokvalle gevang. Weliswaar het ek so 'n lokval van moderne materiale gebou.
Hier is haar skema, miskien sal iemand handig te pas kom.
Daar is 'n dik, swaar bord aan die basis, sodat die val stabiel is en nie omvou as 'n katkat begin rondhardloop nie. 'N Swaar deur is van dieselfde bord gemaak (sodat dit vinnig sluit) wat langs die geleidingsrakke val. Die deur is ook van buite gewig deur 'n gewig wat nie op die diagram getoon is nie. Al die ander dinge is gemaak van geïmproviseerde latte en bedek met 'n net vir konyne (jy kan 'n rooster gebruik om te pleister).
Die sneller meganisme is gemaak van 'n gesnyde houer van die vrieskas, of uit stukkies van die dak yster. Die rooi deel word op 'n knop geplaas wat in die boonste dwarslid gedryf word, waarvoor daar 'n gat in hierdie deel is. Dieselfde gaatjie, net groter (om vrye beweging te verseker), is in die blou deel, wat soos 'n hefboom werk, geboor en die rooi deel van die spyker laat val as hy aan die draad trek. Die draad moet kapron wees, dik genoeg. Die hele naeltjie is dik gesmeer met vet (motorvet kan die dier met sy reuk afskrik) om te verseker dat die deur weer ingestel word op die geringste spanning. As aas in erge ryp, word vet ook gebruik, en as daar ontdooi is, dan 'n stuk vleis of lewer.
So lyk sy in natura:
Aanvanklik het ek nie regtig in die effektiwiteit van my kat glo nie, en my vrou het my aangepraat deur haar 'my vriend met 'n rooikop' te noem. Maar al die tweede nag het 'n kat in haar geval wat ons langer as 'n maand lank nie meer kon lewe nie. Ons het dit soggens gevind, en die kat het stil gesit, soos 'n lam, en net effens gehuil van afgryse.
Aangesien dit al lente was, was katte daardie jaar nie meer daar nie. Maar hierdie jaar het drie barbare ons een vir een geterroriseer, en almal, die een na die ander, is in my towerstrik vasgevang! Toe vreeslike ryp in Januarie begin het, was daar geen katte oor nie, en Pavlik kon rustig slaap en 'n volle rantsoen in sy nes eet, waar ek 'n warm vloer vir hom installeer.
Dan is dit tyd om te verduidelik wat ons doen met die katte wat gevang word. Twintig kilometer van ons dorp af is daar 'n pluimveeboerdery, en daarmee saam 'n redelike groot stedelike nedersetting, met vyf verdiepings huise, winkels, 'n mark, en die belangrikste - met 'n ordentlike vullishoop, met vullishouers wat nie te gereeld verwyder word nie. Baie katte en honde lê en rondloop op die markplein van hierdie dorp. Almal van hulle is goed gevoed en skynbaar gelukkig - inwoners wat klaarblyklik sonder uitsondering op die pluimvee werk, beledig hulle nie. Katte is so lui dat hulle nie haastig is om selfs 'n bewegende motor te laat verbygaan nie.
Hier in hierdie katagtige paradys bring ons ons wilde gevangenes. In die winter sal hulle 'n warm skuiling in die kelders van geboue met vyf verdiepings vind, en die tafel het 'n amptelike een in die vullisblik, wat hulle sal verlig van die hartseer gewoonte van diefstal. In elk geval, daar is dit baie meer geneig om te oorleef as in ons sneeuagtige dorpie, waar daar in die winter slegs 'n paar wooneenhede is.
Ja, en die nalatige wrede eienaars het 'n goeie les (hulle is seker dat die kat wat by die dacha agtergelaat is, dood is): dit is onwaarskynlik dat hulle die volgende herfs 'n 'gunsteling' met 'n ligte hart daar sal agterlaat.