Die Bloody Bastard -resep deur Juliet Tierney - Nuwe resepte - 2022
Die Bloody Bastard -resep
Miskien is dit 'n heerlike Bloody Mary -skemerkelkie, maar in werklikheid is dit 'n super suur cocktail met 'n sweempie grenadiensoetigheid wat deur Drunk Dial Congress stigter Scott Goodstein. Die drankie moet u gereed maak om die Kongres te drink en u woede uit te spreek oor die sluiting van die regering.
Voeg al die bestanddele by die skudder oor ys, skud liggies en gooi in 'n hoëbalglas.
Soveel klassieke cocktails word in die kroeë van groot hotelle gebore. Die Singapore Sling kom uit die beroemde Raffles Hotel in Singapoer, terwyl die Vieux Carré die eerste keer in die Hotel Monteleone in New Orleans geroer is. Die lys gaan voort en dit bevat die Suffering Bastard, wat oorspronklik deur die kroegpersoneel in Cairo's Shepheard's Hotel as 'n kater genees is, voordat die eiendom in 1952 tot op die grond afgebrand het.
Soos die verhaal vertel, in 1942 speel Shepheard se barkeep Joe Scialom met 'n katermiddel vir troepe tydens die Tweede Wêreldoorlog. Hy vestig hom op die Suffering Bastard, en gebruik slim twee drankies met suurlemoensap, aromatiese bitter en die maagversakende kragte van gemmerbier. Die drankie was vermoedelik so gewild onder die beoogde gehoor dat troepe die hotel telegrammeer om te vra dat grootmaat bestellings van hierdie vloeibare fortifikasie gemaak en by die voorste linies afgelewer word. Met so 'n stap kan u dit tuis maak en dit op u bank in perspektief drink.
Vandag vra die algemene resep bourbon en gin, hoewel sommige verslae die oorspronklike as brandewyn in plaas van bourbon bevat. Beide spiritualieë maak uitstekende weergawes van die drank, maar hierdie resep hou by whisky. As u nie gemmerbier kan vind nie, werk gemmerbier ook. Die gevolglike skemerkelkie sal nie so pittig wees nie, maar dit sal steeds 'n dorsblusende, bruisende kwaliteit bevat.
Interessant genoeg het die Suffering Bastard in die 1960's 'n draai gemaak, toe dit met die Tiki -kultuur geassosieer word. Resepte van die tydperk, insluitend een van Trader Vic, het rum begin as die basiese geeste, beklemtoon deur orgeat en curaçao likeur. Maar as u die oorspronklike resep wil maak, slaan die rum oor.
Watter pad u ook al volg, hierdie skemerkel het om 'n rede vasgehou: dit sal u lyding wegneem (alhoewel dit bekend is dat te veel van hierdie bastards dit verhoog). Om die sterkte van die drank aan te pas - of 'n sprong te kry op die kater van môre - verhoog of verlaag die hoeveelheid gemmerbier eenvoudig. Lig dan 'n glas vir die troepe wat hierdie eliksir geniet het - saam met die man wat dit geskep het - en slaan een terug.
Watter tamatiesap moet ek gebruik?
Vir die tuisgemaakte Italiaanse geïnspireerde bloody mary -mengsel, kan u tamatiesap uit die winkel soos V8 gebruik, maar as u regtig daarna wil kom, kan u my tuisgemaakte tamatiesapresep HIER gebruik. Ons is immers in kwarantyn, so u kan net sowel! #timeonmyhands
As u besluit om tamatiesap uit die winkel vir hierdie resep te gebruik, beveel ek aan dat u groentesap eerder as 'n tamatiesapkonsentraat gebruik. Tamatiesap is 'n bietjie dikker en soeter, dus gebruik groentesap om nie te proe soos 'n tamatiesous nie!
Selfs met ekstra roering het ek opgemerk dat my peperwortel nie so goed in die tamatiesap oplos as wat ek gehoop het nie, so daar was 'n paar klonte daarvan in die drankie.
In 1969 vra die eienaars van die Calgary Inn in Calgary, Alberta, vir Walter Chell, die Montenegryne wat die voorsitter van hul Owl's Nest -kroeg was, om 'n resep te skep om hul nuwe Italiaanse restaurant in 'n wedstryd voor te stel. Dus het Chell 'n bietjie wodka geneem, 'n bietjie Worcestershire en 'n bietjie Tabasco, 'n mengsel van mossel- en tamatiesappe bygevoeg en dit die 'Bloody Caesar' genoem. Dit klink nogal vreemd, maar dit is die nasionale drank van Kanada en was so prakties sedert Chell dit uitgevind het - of moet ek sê "uitgevind" - dit.
Daar is twee maniere om die skepper van 'n skemerkelkie te wees. U kan die onbetwiste eerste persoon ooit wees wat 'n sekere stel bestanddele in 'n glas saamgevoeg het. Daar is beslis baie eer daarin, hoewel daar selde veel bekendheid is.
Of u kan 'n bestaande kombinasie van bestanddele gebruik en dit 'n pakkende nuwe naam en agtergrond gee. U verkoop dit dan soos 'n gek, en as u goed is, val u skepping skielik op. Dit is miskien nie besonder eerbaar nie (alhoewel dit oop is vir debat), maar dit is baie pret - en soms word u beroemd.
Jerry Thomas, stigter van die Amerikaanse kroeg, was die tweede tipe mixoloog. Hy neem die Tom & amp Jerry, 'n obskure New England -konkoksie wat bestaan ​​het sedert hy gebore is, en maak dit sy eie, en ry dit op die geskiedenisblaaie.
Watter soort uitvinder was Chell?
Chell was 'n helse kroegman, daar is geen twyfel daaroor nie. Maar in 1953 skryf Walter Winchell oor 'n Smirnoff Smiler, wat wodka, mosselsap, tamatiesap en Worcestershire -sous benodig. En in 1968 druk Clamato (dit is die duo van mossel- en tamatiesap) 'n Clam Digger, wat basies dieselfde drankie is sonder die speserye. Maar niemand vra deesdae vir Clam Diggers of Smirnoff Smilers nie.
Dit is een ding om 'n drankie te meng, 'n ander ding om mense te laat bestel. Chell het 'n hele land om dit te doen. Nou, dit is 'n wonderlike uitvinding.
Nee, ons gaan nie net 'n bietjie vodka in tamatiesap gooi nie en ons verdien beter, selfs al besef ons dit nog nie. Ons Caesar -resep begin met ons Caesar -mengsel, twyfel nie aan die bestanddeellys nie, maar leer eerder om die proses te vertrou en het ek u nog verkeerd gelei?
Worcestershire -sous –'N Giste speserye wat gebruik word om hartige kos en drank te verbeter. In wese gebottel umami.
BBQ sous –Elkeen sal doen, of dit nou 'n generiese winkel is of 'n spesiaal gemengde handgemaakte sous. Persoonlik hou ek van iets wat 'n bietjie soeter is met 'n bietjie ryk kleur.
Piekelsap –Elke resep wat sy sout werd is, sal 'n suurstof bevat, en dit is 'n skeut daarvan. Die piekelsap aan die onderkant van die pot vol speserye is die ideale lepel, so moenie wegskram van die floaties nie.
Uie poeier –Net 'n bietjie sal 'n lang pad wees.
Bekroonde Bloody Mary -resep
Ek het pas my eerste Bloody Mary -wedstryd by 'n onlangse SCA -steakkompetisie ingeskryf en 'n derde plek uit 45 mense verower, so ek het gedink dat hierdie resep die moeite werd is om met u te deel!
Ek en my pa het deelgeneem aan die GrillGirl -span saam met ons vriend Jeff Romero, wat ook in Mei aan die Shed BBQ -span by Memphis deelneem, en so ken ons almal mekaar! Hierdie steakkompetisie is aangebied deur die Shed by hul baie lekker BBQ -restaurant aan die Bayou in Ocean Springs, Mississippi, en dit was 'n plesier!
Boonop het hulle die kompetisie afgesluit met 'n live grill off ("steak A" -wenner versus "steak B") wat meeding om die grootste prys, wat dit 'n baie unieke, unieke steakkompetisie gemaak het en 'n prettige manier om na die prysuitdeling as die Shed Family te kyk live Gaan voort met die toekenningsgeleentheid terwyl die lewendige steak kook.
Hier is my Winning Bloody Mary My Pa en ek Steak Entry
Die uitslae van die Bloody Mary -wedstryd. Ek was 'n 3de plek. By die kompetisie kies u die steak wat u sal kook. Snake River Farms was 'n borg en het pragtige Prime Ribeyes verskaf! Biefstuk!
Team GrillGirl by die Shed Steak Cook Off Nog 'n wonderlike versieringsvoorbeeld! Dit was die Bloody Mary wat die kompetisie gewen het!
Ek het 'n paar foto's aangeheg om u 'n idee te gee van hoe die kompetisie was- weer 'n wonderlike tyd en 'n geleentheid om van my BBQ-gesin te sien! As u ooit 'n kans kry om 'n Steak Cook-Off saam met die Steak Cook-Off Association te doen, beveel ek dit ten sterkste aan! Dit is 'n goeie tyd en maklik om in te skryf, en veel minder tyd en geldelike belegging as 'n braai -kompetisie.
Die Bloody Mary -kompetisie was 'n aanvullende kategorie en die beoordeling was gebaseer op voorkoms, smaak, algehele. Soos u op die foto's kan sien, was daar 'n paar wonderlike inskrywings, met mense wat op die punt gestaan ​​het om hulle te versier met skuifbakke, kaasburgers en 'n verskeidenheid seekos bo -op. Ek het 'n blou krap van die seekos die vorige aand gebruik, asook garnale, wors, ingelegde okra en 'n erfstuk tamatie op myne.
Ek het Bloody Marys gemaak met die resepte van vier sjefs, en die beste was die maklikste om te maak
Ek het Bloody Mary -resepte probeer van die sjefs Alton Brown, Martha Stewart, Bobby Flay en Ina Garten.
Die resep van Brown het baie ingewikkelde stappe gehad, maar die laaste skemerkelkie smaak pittig en vars.
Flay's Bloody Mary was my gunsteling, want dit was lig, sitrusagtig en maklik om te maak.
Ek het begin met die Bobby Flay -resep, wat baie sitrus en speserye vereis.
Flay is bekend daarvoor dat hy 'n roostermeester is, en daarom is sy Bloody Mary perfek saam met 'n brunchburger.
Sy resep vir 'n pittige sitrus Bloody Mary (wat op die Food Network -webwerf gevind kan word) vereis natuurlik baie sitrus - suurlemoen en lemmetjie. Daar is ook 'n jalapeño betrokke, wat ek bekommerd was dat die drankie te pittig sou word.
Die drankie ruik nie lekker terwyl ek dit maak nie, maar die onaangename geur het nie gehou nie.
Dit ruik nogal aaklig toe ek die suurlemoen, lemmetjie, peperwortel en jalapeño bymekaar maak vir die resep. Gelukkig verdwyn hierdie reuk onmiddellik nadat ek die tamatiesap bygevoeg het.
Hierdie drankie kon nie makliker gemaak word nie.
As u spontaan 'n Bloody Mary wil voorberei, is dit die resep vir u.
Dit het glad nie tyd geneem om die meeste bestanddele te vermorsel nie, en dan wodka, tamatiesap en Worcestershire -sous by te voeg.
Hierdie Bloody Mary was yskoud en verfrissend.
Na my mening is dit 'n Bloody Mary waarmee selfs diegene wat die hartige skemerkelkie haat, aan boord kan kom.
Die tamatiesapgeur is nie oorweldigend danksy al die ander bestanddele nie. Die geure werk goed en balanseer mekaar, en die skemerkelkie het die minste pittige skop van die jalapeño.
Die drankie is ook perfek verkoel, want volgens die instruksies het ek die bestanddele met ys gemors en die drank by 'n beker gevul met ys gevoeg.
Oor die algemeen het ek hierdie resep geniet. Om dit te verbeter, sou ek 'n bietjie ekstra Worcestershire byvoeg vir 'n meer umami -geur en 'n hartige versiering om die voorkoms van die drankie te versterk en 'n knars te gee.
Alton Brown se resep vereis tuisgemaakte tamatie -wodka.
Aangesien die ander resepte van Brown wat ek probeer het redelik ingewikkeld was, was ek nie verbaas dat hierdie een so baie ingewikkelde stappe het nie.
Dit is op die Food Network-webwerf gevind, en dit is nie 'n resep om te volg vir 'n vinnige drankie nie, maar werk eerder die beste as 'n voorbereiding vir 'n komende brunch.
Die bestanddele is redelik eenvoudig, behalwe dat u 'n week voor die tyd u eie wodka met tamatiegeur moet begin maak.
Die proses om Brown 's Bloody Mary te maak was 'n marathon, nie 'n naelloop nie.
Weereens moes ek hierdie resep vyf tot sewe dae voor die tyd begin maak deur tamaties en wodka by 'n seëlbare pot te voeg. Ek het dit op 'n koel, donker plek gebêre en daagliks geroer.
Daarna moes ek ysblokkies op tamatiesap maak die aand voordat ek van plan was om die drankies voor te sit.
Dit was nogal gaaf om te kyk hoe Brown's Bloody Mary bymekaarkom.
Maar sodra ek al die moeite gedoen het om die bestanddele saam te stel, het dit eintlik net sekondes geneem om die drank bymekaar te maak.
Ek het net 'n bietjie tuisgemaakte tamatiesap en wodka oor die ysige tamatiesapblokkies gegooi en geroer.
Sy drankie het werklik die hitte gebring.
Brown's Bloody Mary is nie lighartig nie - dit was baie pittig. Dit was ook baie tamatie-vorentoe, veral as gevolg van die gegeurde wodka.
Drink dit as u van pittige kos en drank hou, maar anders wil u nie weggaan nie.
Ek sou beslis sooibrand in die nabye toekoms kon sien na net 'n paar slukkies van hierdie drankie.
Ina Garten's Bloody Mary bevat tradisionele bestanddele.
Die Barefoot Contessa se resep, wat ek op die Food Network -webwerf gevind het, lyk redelik klassiek met bestanddele soos Worcestershire, tamatiesap en peperwortel.
Die skemerkelkie het baie seldery nodig, maar ek vind dit vreemd dat die resep my gerasperde, rou ui by 'n drankie moet voeg.
Ek dink hierdie resep sou beter gewerk het as ek 'n voedselverwerker gehad het.
Die resep was maklik genoeg om te volg, hoewel ek dink dat die resultate nie so wenslik was as wat ek kon gewees het as ek 'n voedselverwerker gehad het nie.
Die resep van Garten benodig seldery fyn in 'n voedselverwerker, maar omdat ek net 'n blender het, het ek dit probeer gebruik.
Ek het nie 'n fyn maalvleis op my seldery gekry nie - dit was meer 'n versnipperde konsekwentheid - maar dit lyk goed genoeg om in my drankie te gebruik.
Tog was dit maklik genoeg om hierdie resep saam te stel sodra ek al die bestanddele gemeet en gesny het.
Selfs met ekstra roering, het ek opgemerk dat my peperwortel nie so goed in die tamatiesap opgelos het as wat ek gehoop het nie, so daar was 'n paar klonte in die drankie.
Die laaste stap was om die skemerkelkie oor ys te gooi en 'n bietjie seldery as garnering by te voeg.
Daar was 'n effense hitte van die warm sous, maar die drankie was nie te pittig nie. Daar was klein selderystertjies daarin - waarskynlik omdat ek die stingels moes versnipper. Dit is regtig 'n goeie tekstuur in niks, maar veral nie in 'n drankie nie.
Garten's Bloody Mary is 'n goeie opsie as u 'n meer subtiele tamatiegeur verkies en lief is vir seldery. Wat die voorkoms betref, sou die seldery -versiering hierdie drankie heerlik laat lyk op 'n brunchtafel.
Bloody Mary van Martha Stewart benodig eenvoudige, klassieke bestanddele.
Die resep vir hierdie Bloody Mary, wat op die webwerf van Stewart gevind word, bevat tipiese bestanddele soos Worcestershire en tamatiesap.
Ek was bly om swartpeper op hierdie bestanddeellys te sien, maar ek was bekommerd dat die drankie te veel byt sou hê met sy warm sous, peperwortel, knoffel en swartpeper.
Stewart's Bloody Mary is geskud, nie geroer nie.
Die proses om drank te maak was redelik maklik en het baie geskud.
Ek het al die bestanddele, behalwe die wodka, in een glaspot geskud. Toe gooi ek vodka en die tamatiesapmengsel in 'n skudder gevul met ys en 'n selderystok en skud weer.
Vir die laaste stap versier ek my glas en gooi my skemerkel in.
Ek het die Bloody Mary versigtig in 'n glas gespan (sonder ys, aangesien die resep nie die byvoeging van ys by die opdienglas aandui nie).
Van daar af moes ek een suurlemoenwig bo -oor die drank druk sonder om te roer.
Die laaste Bloody Mary was pittig en hartig, maar nie te oorweldigend nie.
Die skemerkelkie het beslis dadelik hitte op my tong gelaat, en hoewel ek nie baie pittig hou nie, het ek gevind dat hierdie drankie regtig 'n aangename hoeveelheid daarvan het.
Ek kon egter sonder om die suurlemoensap bo -oor te druk, want dit het die eerste paar slukkies van die Bloody Mary te suur gemaak. Daar was baie Worcestershire -sous in die resep, so die drankie het 'n hartlike nasmaak wat ek geniet het.
Ek kon ook nie genoeg kry van die versiering op hierdie een nie-die seldery en suurlemoen het die drankie elegant en restaurantgehalte laat lyk.
Die eenvoudige en sitrusagtige drank van Bobby Flay was my gunsteling.
Hierdie Bloody Marys het almal verlossende eienskappe gehad. As u nie baie tamaties wil hê nie of net baie lief is vir seldery, kies dan vir Garten's Bloody Mary.
Op soek na 'n klassieke, pittige Bloody Mary? Stewart se resep is die beste opsie. En as u u smaakknoppies met pittigheid aan die brand wil steek en soos 'n ware sjef wil voel, maak Brown's pittige Bloody Mary, wat 'n paar spesiale tuisgemaakte bestanddele benodig.
Maar vir my is Flay's Bloody Mary die wenner met sy ligte, verfrissende en effens pittige smaak. Boonop hou ek van hoe maklik dit was om dit te maak.
Amerikaanse regter sê Trump se onwaarhede in die verkiesing hou steeds veiligheidsrisiko in
'N Amerikaanse regter het gesê dat daar 'n risiko bestaan ​​dat ondersteuners van Donald Trump steeds aanvalle kan uitvoer, soortgelyk aan die dodelike aanslag op die Amerikaanse hoofstad van 6 Januarie, en opgemerk het dat die voormalige president en daaglikse volminasies oor sy verkiesingsverlies nie bedaar het nie. Die Amerikaanse distriksregter Amy Berman Jackson het Woensdag die opmerking gemaak in 'n skriftelike besluit waarin sy verduidelik hoekom sy voortgaan om Cleveland Meredith jr in die tronk te sit terwyl hy verhoorafwagtend is op aanklagte dat hy 'n sms gestuur het in die hoof van die Amerikaanse huisspreker Nancy Pelosi. Die bestendige tromslag wat verweerder (Meredith) geïnspireer het om die wapen op te neem, het ses maande later nie verdwyn nie; die canard dat die verkiesing gesteel is, word daagliks herhaal op groot nuusblaaie en uit die gange van die mag in die staat en die federale regering, nie noem in die byna daaglikse hoogtepunte van die voormalige president, 'het Jackson gesê in haar gedeeltelik gewysigde uitspraak.
UFO -fluitjieblaser beweer Pentagon het hom gedreig nadat hy militêre verslae uitgelek het
Elizondo sê dat hy en sy gesin persoonlike sowel as professionele druk ondervind
'N Kultuur van vrees by die firma wat Bill Gates bestuur en#x27 Fortune
Bill Gates het die bestuur van sy enorme rykdom en die toekenning van sy reuse -stigting 27 jaar lank aan 'n enkele man toevertrou: Michael Larson. Larson het die geld van die medestigter van Microsoft belê in landbougrond, hotelle, aandele, effekte, selfs 'n rolbalbaan. Te danke aan Larson en die stygende waarde van Microsoft se aandele, het Gates se fortuin van minder as $ 10 miljard tot ongeveer $ 130 miljard gegaan. Maar Larson (61) was ook besig met 'n patroon van wangedrag op die werkplek by Gates se geldbestuursfirma, Cascade Investment, volgens 10 voormalige werknemers sowel as ander wat vertroud is met die firma. Sluit aan by The Morning -nuusbrief van die New York Times. Hy het vroulike werknemers openlik beoordeel op hul aantreklikheid, naakfoto's van vroue op die internet gewys en verskeie kere seksueel onvanpaste opmerkings gemaak. Hy het 'n rassistiese opmerking aan 'n swart werknemer gemaak. Hy het ander geboelie. Toe 'n werknemer sê dat sy Cascade verlaat, het Larson teruggekap deur die aandeelprys van die onderneming by wie sy van plan was om aan te sluit, te probeer benadeel. Deur die jare het minstens ses mense - waaronder vier Cascade -werknemers - by Gates gekla oor Larson, volgens voormalige werknemers en ander met direkte kennis van die klagtes. (Verskeie van hulle het ook by sy vrou, Melinda French Gates, gekla.) Cascade het in ruil vir ten minste sewe mense wat Larson se gedrag gesien het of daarvan geweet het, betaal, maar hulle het ingestem om nooit oor hul tyd by die firma te praat nie. Selfs namate Cascade gegroei het tot meer as 100 werknemers en om meer geld te bestuur as die meeste Wall Street -verskansingsfondse, het die persepsie dat Larson Gates se onwrikbare ondersteuning gehad het, hom in staat gestel om 'n kultuur van vrees in die kantore van die onderneming te handhaaf, het die voormalige werknemers gesê. Larson bestuur steeds Cascade. Gates se onwilligheid om daadwerklike optrede in Cascade te neem, dra by tot 'n opkomende portret van die miljardêr-filantroop wat in stryd is met sy beeld as 'n wêreldwye weldoener en voorstander van bemagtiging van vroue. Soos The New York Times berig het, het Gates jare lank gereeld tyd saam met Jeffrey Epstein deurgebring, wat beskuldigings van seksuele handel met meisies in die gesig gestaar het - 'n verhouding wat een van die faktore was wat die onlangse besluit van French Gates om 'n egskeiding teweeggebring het, aanleiding gegee het. En by 'n paar keer het Gates vroue agtervolg wat vir hom gewerk het by Microsoft en die Bill and Melinda Gates Foundation. In 2019 het die direksie van Microsoft een van die gevalle ondersoek waarin Gates erken het dat hy 'n verhouding met 'n werknemer gehad het. Gates tree verlede jaar uit die direksie. Larson en Chris Giglio, sy woordvoerder, ontken sommige, maar nie alle gevalle van Larson se wangedrag nie. "Tydens sy ampstermyn het mnr. Larson meer as 380 mense bestuur, en daar was in totaal minder as vyf klagtes oor hom," het Giglio gesê. Hy het bygevoeg: "Enige klagte is ondersoek en ernstig behandel en volledig ondersoek, en niemand verdien die ontslag van mnr. Larson nie." Giglio en Bridgitt Arnold, 'n woordvoerder van Gates, het gesê dat Bill en Melinda Gates Investments, wie se naam soms uitruilbaar met Cascade's gebruik word, sterk beleid het om klagtes van werknemers oor wangedrag te hanteer. "BMGI neem alle klagtes ernstig op en poog om dit effektief aan te spreek om 'n veilige en respekvolle werkplek te verseker," het Giglio gesê. Arnold het gesê: "BMGI verdra nie onvanpaste gedrag nie." Sy het bygevoeg dat "enige kwessie wat oor die geskiedenis van die onderneming ontstaan ​​het, ernstig opgeneem en op die regte manier opgelos is." Larson het gesê: "Om BMGI 'n giftige werksomgewing te noem, is onregverdig teenoor die 160 professionele persone wat ons span en ons kultuur uitmaak." Courtney Wade, 'n woordvoerder van French Gates, het gesê: 'Melinda veroordeel onteenseglik oneerbiedige en onvanpaste optrede in die werkplek. Sy was nie bewus van die meeste van hierdie aantygings nie, aangesien sy 'n gebrek aan eienaarskap en beheer oor BMGI het. " Sommige voormalige werknemers van Cascade wou nie kommentaar lewer nie weens openbaarmakingsooreenkomste wat hulle verbied om hul tyd by die onderneming te bespreek. Ander het op voorwaarde van anonimiteit gepraat omdat hulle bang was vir vergelding. Jare nadat hulle Cascade verlaat het, het 'n paar mense oor Larson so ontstellend gevind dat hulle skaars kon praat. 'N Algemene naam Voordat Larson die finansiële ontvangers van Gates was, was Andrew L. Evans, 'n jarelange vriend wat voorheen ses maande tronkstraf uitgedien het weens bankbedrog. (Gates het hom in die tronk besoek.) Maar toe Evans se kriminele rekord in 'n voorblad in Wall Street Journal in 1993 in die kollig val, soek Gates 'n nuwe geldbestuurder. Die volgende jaar het hy Larson aangestel, wat voorheen 'n fondsbestuurder by Putnam Investments was. In 1995 is Cascade opgeneem in die staat Washington. Die generies klinkende naam sonder verwysing na Gates het Larson toegelaat om 'n groot beleggingsbedryf met 'n lae openbare profiel te bedryf. Van die begin af was Cascade, wie se enigste taak was om die geld van die Gateses te bestuur, diep vervleg met die breër Gates -heelal, insluitend Microsoft. Die firma is in dieselfde kantoorpark in Kirkland, Washington, as Gates se persoonlike kantoor, Gates Ventures, en oorkant die straat van Frans Gates se eie groep, Pivotal Ventures. Deur die jare het werknemers verhuis tussen Cascade, die Gates Foundation, Microsoft, die twee Gates -ondernemings en K & ampL Gates, die prokureursfirma waar Gates se pa 'n benoemde vennoot was. In 2005, toe Cascade 'n nuwe menslike hulpbronbestuurder nodig gehad het, het die onderneming 'n veteraan van Microsoft aangestel. Larson het gereeld mense aangestel wat vars van die universiteit af was of in die vroeë stadiums van hul loopbane. Gegradueerdes van Claremont McKenna College, sy alma mater, was veral 'n gunsteling. Die kollege het verskeie beurse toegeken deur Larson. Sommige werknemers beskou werk by Cascade as 'n manier om van die wêreld 'n beter plek te maak. Omdat Cascade ook toesig hou oor die skenking van die $ 50 miljard van die Gates -stigting, beteken dit dat meer geld vir dinge soos die bestryding van malaria en die befondsing van opvoeding help. Ander het gesê dat hulle die indruk gekry het om vir Gates te werk, wat Microsoft in 1975 saam met Paul Allen gestig het. Gedurende sy ampstermyn het Larson vaste opbrengste vir Gates behaal. Hy het grootliks belê in onderwaardeerde, outydse aandele, en vermy warm tegnologie-ondernemings. Toe die dot-com-borrel in 2000 bars, het die strategie vrugte afgewerp. Larson beskerm ook Gates se bates teen die skerpste dalings van die resessie in 2008 en 2009. Larson vertak na vaste eiendom en hoë hotelle. Hy het 'n belang van 47,5% in die Four Seasons -ketting gekoop. Hy het groot stukke grond bekom wat Gates volgens sommige ramings die grootste private eienaar van landbougrond in die Verenigde State maak. Om die hoogste opbrengste na te jaag, was nie die hoofdoel nie. Volgens 'n voormalige werknemer was die mandaat: 'Ons wil nie Bill se naam in die opskrifte hê nie.' 'You Live in the Ghetto' In die lente van 2004 besluit Stacy Ybarra om haar werk by Cascade te beëindig om by die internetonderneming InfoSpace aan te sluit. Ybarra, toe 30, het drie jaar tevore as 'n ontleder vir beleggersverhoudinge by Cascade aangesluit. Nadat sy haar beplande vertrek aangekondig het, het Larson so kwaad geword dat hy die voorraad InfoSpace kortgemaak het, volgens drie mense wat vertroud was met die episode. (Kortverkope behels die plasing van lomp weddenskappe op die maatskappy se aandele, wat soms veroorsaak dat die aandeel daal.) Twee van die mense het gesê dat hulle die transaksies van Larson op hul rekenaarterminale gesien het. Larson het aan Ybarra en ander gesê dat hy die voorraad van InfoSpace kortgeknip het, volgens die drie mense wat destyds van sy opmerkings gehoor het. Giglio het bevestig dat Cascade die voorraad ingekort het, maar ontken dat Larson dit gedoen het ten spyte van Ybarra. Terselfdertyd druk Larson herhaaldelik op Ybarra om by Cascade aan te bly. Sy het uiteindelik ingestem om te bly. Op die verkiesingsdag in November het Larson 'n paar Cascade -werknemers in die kantoor uitgevra oor die beste tyd om te gaan stem. Ybarra, wat swart is, het geantwoord dat sy die oggend gestem het sonder om in die ry te wag. Larson het geantwoord: "Maar jy woon in die ghetto, en almal weet dat swart mense nie stem nie." Die toneel is beskryf deur twee mense wat die opmerking gehoor het en 'n derde wat later daarvan vertel is. Giglio ontken dat Larson die opmerking gemaak het. Minstens een werknemer by Cascade het by menslike hulpbronne gekla oor Larson se opmerking. Volgens die mense wat vertroud is met die klagte, het Gates en French Gates, wat later met Ybarra gepraat het as deel van 'n interne ondersoek, gegaan. In Januarie 2005 het sy Cascade verlaat, 'n klein uitbetaling ontvang en ingestem om in die toekoms nie oor die onderneming te praat nie. 'Toe hierdie bewerings meer as 15 jaar gelede gemaak is, het BMGI dit baie ernstig opgeneem' en 'n onafhanklike advokaat aangestel om ondersoek in te stel, het Giglio gesê. Hy het bygevoeg dat dit 'n standaardprosedure by Cascade is om werknemers vertroulikheidsooreenkomste te laat teken wanneer hulle skeidingspakkette kry. Potensiaal om in die verleentheid te bly staan ​​In November 2006 het Gates en French Gates nog 'n klag oor Larson gestuur. Hierdie een was van Robert E. Sydow, 'n Kalifornië -fondsbestuurder wat goeie vriende was met Larson en wie se onderneming, Grandview Capital Management, deur Larson aangestel is om 'n deel van $ 1,6 miljard van die stigting te bestuur. Sydow het 'n brief van ses bladsye aan die Gateses geskryf waarin hy Larson beskuldig het dat hy Cascade se bande met Grandview skielik verbreek het ná 'n geskil. (Die geskil, het Sydow geskryf, kom nadat Sydow Larson gewaarsku het dat hy 'moet ophou om sy mag te gebruik om ander in woede te seer'.) Die brief, wat deur The Times hersien is, het gesê Larson het Grandview se reputasie gedeeltelik benadeel deur 'vals en lasterlik "lê daaroor in die mark. Sydow, die peetvader van een van Larson se kinders, het verder verskeie gevalle beskryf van Larson wat probeer het om werknemers wat Cascade verlaat het, te straf en wraak te neem op diegene wat onder meer saamgewerk het met die ondersoek na sy behandeling van Ybarra. Larson het 'die potensiaal om u en die stigting in die verleentheid te stel', het Sydow geskryf. "Ons sluit om verskeie redes ooreenkomste met beleggingsbestuurders van derde partye," het Larson gesê in 'n verklaring wat Giglio gestuur het. Na die vertrek van Ybarra het Cascade 'n nuwe hoof van menslike hulpbronne, Kathy Berman, aangestel. Sy het een keer by Microsoft gewerk, onlangs as die hoof van werwing. Teen daardie tyd was daar ook pogings om fisiese afstand tussen Larson en sommige Cascade -werknemers te skep, insluitend die verskuiwing van 'n aantal mense na 'n ander verdieping van Larson se kantoor, volgens drie voormalige werknemers. Volgens Giglio is die moraal van werknemers hoog. Kaskade -werknemers, waaronder Larson, moes seksuele teistering en sensitiwiteitsopleiding ondergaan. Dit lyk nie asof Larson dit ernstig opneem nie, het 'n voormalige werknemer gesê. 'Ons het dit nie nodig nie', onthou die voormalige werknemer wat Larson gesê het. Giglio ontken dit. Larson se gedrag het nie verbeter nie, het voormalige werknemers gesê. In e -posse het hy kollegas soms as 'dom' beskou of hul werk 'vullis' genoem, volgens verskeie mense wat die e -posse gesien het. (Die boodskappe staan ​​bekend as "Larson -bomme.") By vergaderings het hy soms werknemers se aanbiedings afgemaak met opmerkings soos: "Dit is die domste idee wat ek nog ooit gehoor het." "Years ago, earlier in my career, I used harsh language that I would not use today," Larson said in the statement. "I regret this greatly but have done a lot of work to change." At a work Christmas party in the mid-2000s, Larson was seated outdoors with a small group of male employees after dinner, according to one of the men. Three female colleagues were standing about 20 feet away. "Which one of them do you wanna" have sex with? Larson asked the men, using a profane verb. When a female employee was on a Weight Watchers program, Larson asked her, "Are you losing weight for me?" according to someone who heard the remark. Another former employee said Larson would ask male employees whether certain women at Cascade were single. On at least one occasion in recent years, with employees looking on, Larson displayed photographs of naked women on his phone and compared them to Berman, the human resources executive, according to a former employee who witnessed the incident and another person who was told about it. (Berman left Cascade in 2015.) Another woman who worked at Cascade said Larson asked her if she would strip for a certain amount of money. Larson denied making any of those comments. "This is not true," he said. A Canceled Contract About three years ago, Megan Scott, Larson's chief of staff, complained to the Gateses about Larson, according to three people with knowledge of the matter. Among her concerns was that Larson was preparing to sign a five-year contract with a recruiting firm that a Cascade employee, Pamela Harrington, was starting, two of the people said. (The proposed contract would pay Harrington's firm an annual retainer that started at less than $1.5 million and over time decreased to $400,000, said Mitchell Langberg, a lawyer for Harrington.) Scott and another employee complained to the Gateses about what they saw as the close personal relationship between Larson and Harrington, the people said. "This allegation unfairly emanates from a former disgruntled employee who has tried hard to undermine the reputation of Mrs. Harrington, a highly accomplished and successful individual in her own right," Giglio said. Gates told Larson to cancel the proposed contract with Harrington's firm, the people said. Giglio said the decision was part of a broader move "not to outsource many internal functions, including recruiting." By 2019, that had apparently changed. Langberg said that BMGI entered into an executive recruiting contract with Harrington's firm that December. "Mev. Harrington has been providing service under that contract since that time," he said. Around the time of the complaints involving Harrington, Larson was repeatedly propositioning, and being rebuffed by, the manager of a local bicycle store that was mostly owned by a firm, Rally Capital, that Cascade had invested in. In 2017, the manager hired a lawyer, who sent a letter to Gates and French Gates warning them that if Larson did not stop harassing her, she would sue them. The letter said Larson had told the manager that he wanted to have sex with her and another woman, according to someone who read the letter. Gates agreed to settle the matter by having a payment made to the bike store manager. French Gates insisted that an outside investigator review the incident and Cascade's culture, people familiar with the matter previously told The Times. In 2018, Larson went on paid leave while the investigation took place. At the time, Gates told a Cascade employee that he doubted that Larson would ever return, according to a person with knowledge of the conversation. Jessie L. Harris, a lawyer for a Seattle law firm, Williams Kastner, conducted the investigation. He concluded that the bike shop manager's complaint could not be substantiated. "You should know that Michael wanted to contest the allegations throughout the investigation," Giglio said. "But he, obviously, was not the ultimate decision-maker." Larson returned from leave in 2019. Cascade's chief operating officer had departed during Larson's absence, and Scott left shortly after his return. To curb Larson's influence over Cascade, Gates told him to hire a new chief operating officer, a former Cascade employee said. Giglio said the process included a committee and an outside search firm. The pick was Larson's college and business school classmate. This article originally appeared in The New York Times. © 2021 The New York Times Company