Vir Cronjé het daar niks anders oorgely as om net waar hy was, vas te skop en die Britse krygsmag (drie divisies voetvolk en 'n berede divisie) van sy lyf te hou totdat 'n toereikende burgermag kon opdaag om hom te ontset nie. Van dié taak het hy hy hom met eer gekwyt Toe die Britse strydkragte na 'n swaar bombardement sy burgers se stelling op die 18de bestorm met die doel om hom te oorrompel, het hy hulle so heftig vanuit sy stellings langs die rivieroewer laat beskiet, dat hulle sy stellings nie kon bereik nie. Hy is gesteun deur Chritiaan de Wet, wat met sy burgers op Oskoppies in die suide stelling ingeneem en van daar vuur op die troepe aan die suidelike rivieroewer onderhou het. Die gevolg van dié swaar weerstand was dat die vyand met 'n ontsaglike verlies van byna 1,300 man aan gesneuweldes en gewondes teruggedryf is tot buite trefaftand van die Boere se geweervuur. Lord Roberts het daarop verdere pogings van dié aard om Cronjé te oorrompel, laat vaar.
Ook aan dié dreigement het die eiesinnige ou generaal hom nie gesteur nie. Hy het die volgende dag met taaie volharding begin met die bou van 'n handbrug oor die vol rivier. Tente, stukke seil en selfs die bokke van waens is vir die doel gebruik, maar toe die vyand die gewerk aan die brug gewaar, het hulle dit beeïndig deur die brug met hul kanonne stukkend te skiet.
Ondertussen het die vyand die Boerrestelling daagliks nouer ingesluit, sodat hulle die oggend van 27 Februarie 1900 slegs 'n paar honderd tree van die Boereposisie af was. Die posisie van die verdedigers was hopeloos. Vurige pleidooie van Cronjé by sy offisiere die aand tevore om minstens nog net tot die 27ste uit te hou en land en volk die vernedering van 'n oorgawe op Majubadag te bespaar, was tevergeefs. Die offisiere het eenparig verklaar dat as Cronjé die wit vlag nie die volgende oggend teen sonsopgang sou hys nie, hulle dit self sou doen, en hulle het hul dreigemente uitgevoer. Toe genl. Smith-Dorrien na 'n geveg van 'n kwartier lank op die 27ste 'n oproep op die burgers doen om hulle oor te gee, het die een na die ander 'n wit sakdoek in die lug gehys as teken van oorgawe en Cronjé daarmee gedwing om die wit vlag oor sy stelling te hys en die stryd gewonne te gee. Daarmee is sy loopbaan as aanvoerder beëindig.
Dat genl. Piet Cronjé 'n dapper krygsman was, 'n man van durf met 'n byna bomenslike uithoevermoë en daarby 'n vurige patriot, kan nie ontken word nie. Dit was hierdie eienskappe wat hom so gewild by die burgers gemaak het. Ten spyte van hierdie eienskappe wat van hom 'n uitmuntende kryger gemaa het, het die eienskappe wat 'n goeie aanvoerder kenmerk, almal by Cronjé ontbreek. Hy het nie oor die vermoë beskik om te ontleed wat die oogmerke van die vyand met hul onderskeie opersaies was nie en nog minder oor die talent om korrekte beplan hoe sy eie leër moes maneurvreer om die beplanning van die vyand te dwarsboom en die maksimum-sukses by Magersfontein het die wanopvatting by hom laat wortelskiet dat die vaynd slegs deur defensiewe optrede oorwin kon word. Die gevolg was dat hy die kanse wat hy gekry het om die vyandelike planne deur aanvallende optrede te dwarsboom almal deur sy vingers laat glip het.
Daardie oorwinning het tewens die geloof by hom laat posvat dat hy 'n aanvoerder van besondere formaat was en dat ander aanvoerders hom niks kon leer nie. Gevolglik het hy liewer staatgemaak op wat hy homelf oor die Britse leër ingebeeld het - bv. dat dit nie vir 'n oomblik van die spoorweg kon afwyk nie, dat kavallerie geignoreer kon word, en so meer - as op die gesonde advies van offisiere soos die graaf Villebois de Mareuil en graaf Sternberg, wat gesaghebbend oor daardie leër kon praat.
Na sy gevangeneming is Cronjé na die eiland St. Helena geneem, waar hy die res van die oorlog deurgebring het. Weens sy nederlaag by Paardeberg is hy na die oorlog egter grotendeels as 'n uitgeworpene behandel, en hy het sy brood selfs 'n tyd lank verdien deur op te tree in 'n Amerikaanse sirkus. Daar moes die eens trotse Boeregeneraal die Amerikaners wys hoe goed die Boere kon perdry en skiet.
As eensame en verbitterde man het hy sy laaste asem of 4 Februarie 1911 uitgeblaas - verwerp deur die volk wat hy op sy eie hardkoppige manier, maar tog met soveel oorgawe, probeer dien het.