Geskryf deur Jennifer Davis
Beleidmakers kan hierdie keer gebruik maak om skole te ondersteun in die keuse om studente na buite te neem. (Shutter)
Of en hoe skole in September weer sal open, gegewe COVID-19, is die hele somer in nuus en sosiale media bespreek. Kleiner klasgroottes, afwisselende bywoningspatrone, van aangesig tot aangesig of aanlyninstruksie en toerusting soos verpligte maskers is deur politici sowel as die publiek bespreek.
Maar daar is nog 'n duidelike antwoord wat dit toelaat vir sosiale distansie en spreek die risiko's van oordrag aan COVID-19 binnenshuis.
Om klasse buite te skuif verdien ernstige oorweging nie net vir beter ventilasie nie, maar ook om meer openbare onderwys in te stel wat gewy is aan leer op, van en met die land.
As 'n blanke setlaarsopvoeder wat daarna streef om deel te wees van die dekolonisering van onderwys, beoog ek om te leer uit die voorbeelde van inheemse kollegas en ouderlinge wat die noodsaaklikheid van grondgebaseerde leer as model wil help om versoening te bewerkstellig. My navorsing en onderrig is by die Queen's University-fakulteit opvoedkunde, en onderrig hoofsaaklik in die wêreld Inheemse studies in die onderwys en die professionele meestersgraad in onderwys (Inheemse konsentrasie) -programme, en baie van my navorsing het op grondgebaseerde onderwys gefokus. Sommige van my onderrig hou verband met die ondersteuning van onderwyserkandidate in die neem van die nodige stappe om studente te help om weer met die land kontak te maak.
In hierdie hoedanighede, en ook as iemand wat op 'n klein plattelandse plaas bly, is dit vir my die tyd ryp dat openbare skoolstelsels meer leer oor die land met kinders se opvoeding sal integreer - veral in 'n tyd waarin COVID-19 blyk te wees 'n groter bewustheid van die onderling verbondenheid van ons ekologiese en Voedsel stelsels.
Beide voor en tydens die pandemie, omgewing en programme vir buitelugonderwys beskikbaar vir studente wie se ouers kan bekostig en kies om te betaal onderrig of fooie. Maar opelug en openbare skoolopleiding wat leer uit en oor die land integreer, was nie altyd net vir die bevoorregtes nie.
'N Eeu gelede, tydens die tuberkulose-pandemie, buitelugklaskamers is regoor die Verenigde State opgerigvolgens die aanbevelings van dokters.
Studente aan die High Park Forest School-klas. (City of Toronto Archives / Wikimedia), CC BY
'N Adviesgroep gelei deur die Hospitaal vir siek kinders in Toronto onlangs Die Toronto Park High School Forest School, wat in die vroeë 1900's gebou is om kinders met tuberkulose te onderrig, is 'n voorbeeld van 'n veiliger skoolopleiding. kan wees tydens die huidige pandemie.
Leer oor grond
Opvoeding wat in die buitelug gebaseer is, is nie 'n nuwe idee nie; ons leer ook nie oor ons verhouding met die land nie.
Inheemse ouderlinge leer dat die land ons eerste leraar is. Anishnaabe medeprofessor en opvoeder Nicole Bell, wat in die onderwysskool aan die Trent-universiteit doseer, deel met die kandidaat-onderwysers dat dit uit die land dat ons 'n begrip van ons verhoudings met mekaar kan kry en alle ander plante en wesens.
In die onderwysfakulteit, waar ek onderrig gee, is sowel inheemse as nie-inheemse kollegas betrokke by gesprekke wat gefokus is om meer land-gebaseerde onderrig in ons onderwyseropleiding te bring. Byvoorbeeld, tydens die kursus wat ek vroeër hierdie somer aangebied het, wat aanlyn gedwing is weens COVID-19, Deb St. Amant, Inwonende ouderling, het 527 leraarskandidate op 'n virtuele medisyne-wandeling deur 'n plaaslike park geneem.
Sulke leer is vir baie mense nuut. Setlaars gebruik residensiële skole om inheemse bevolking van hul lande verwyder en inheemse kennis ondermyn.
Setlaaronderwys, ingebed met imperialistiese, rassistiese en klassistiese aannames oor wie die voordeel moet trek en hoe, beklemtoon die ekonomiese aspekte van die leer van grond: Queen's PhD-student Kristen Kinnard se navorsing dokumenteer 'n laat 19de-eeuse beweging om die openbare skoolkurrikulum in Ontario te hersien om landboupraktyke in te sluit. Advokate was van mening dat elke student kennis moes dra van die samestelling van grond om 'n tuin en basiese veeteelt te kweek.
Herlewing van plaaslike voedselproduksie
Ek is dankbaar vir die voorreg om op ons klein plaas in die ooste van Ontario, in die tradisionele vaderland van sowel die Haudenosaunee as die Anishnaabe-volk, te woon. Plaaslik sien ons veranderinge in die koop van voedselpatrone sedert die pandemie, en ek wonder of dit 'n blywende beweging in die rigting van persoonlike voedselsekerheid is as gevolg van vrees vir openbare inkopies, of 'n toenemende bewustheid van die voordele vir die gesondheid van plaaslike vars kos, of albei?
Ons eiers, hoenders en bokvleis verkoop by die plaashek aan mense wat gewoond is om in kruidenierswinkels te koop. As voorsitter van 'n plaaslike plaasvereniging, hoor ek soortgelyke verslae van boere regoor die land. Slaghuise kan nie tred hou met die vraag na vleisverwerking nie en bespreek tans tot laat in die herfs omdat mense buite die land vooraf bestel en vooraf betaal vir die aflewering van vleis en groente in Desember.
'N Vriend wat sy vark en beesvleis op die plaaslike boeremark verkoop, het onlangs gesê dat hy vir die eerste keer in 35 jaar gewaardeer en gerespekteer word as 'n boer.
Die vraag na sade het toegeneem namate meer mense tuine verbou. (Shutter)
Tuine word begin en agterplaashoenders grootgemaak. In 'n nabygeleë munisipaliteit, a 'n petisie word versprei om binne-in die dorp se perke te hou.
Tuisgemaakte groente het ook vanjaar gewild geraak. Saad huise het rekordverkope bereik soos meer Kanadese besluit het om gras in tuine te omskep.
Weer en ligging nie hindernisse nie
Om te leer hoe om op die land te woon, is nie net beperk tot studente in die suidelike landelike gebiede nie. Dit is ook nie onmoontlik om grondgebaseerde vaardighede aan te leer nie in stede of noordelike liggings.
In Thompson, Man., Waar daar is erg koue winters, onderwyserskandidate by die University College of the North en ek het 'n reeks land-gebaseerde lesse vir elementêre studente ontwikkel. Hierdie navorsing het die filosofie ingesluit dat onderwys op grondgebied nie 'n uitstappie is nie, maar in die skoolwerf en in die omgewing. Ons het die idee aanvaar dat daar nie iets soos ongepaste weer bestaan ​​nie, slegs onvanpaste klere.
Baie opvoeders en organisasies reeds gewy aan landgebaseerde leer pas aan by die COVID-19-konteks. Sommige Inuit-opvoeders verwelkom die geleentheid om die belangrikheid van die onderrig van tradisionele vaardighede wat oorlewing op die land moontlik maak.
Beleidmakers kan skole te ondersteun oral om studente na buite te neem om te leer plant 'n groentetuin, vang 'n vis, maak 'n hoender groot en leer baie ander landgebaseerde vaardighede.
Hulle kan ook verseker dat die skoolraad voldoende beskikbaar is om opvoeders te ondersteun in samewerking met plaaslike inheemse gemeenskappe en ouderlinge om klein stappe te doen om buitelugaktiwiteite te ondersoek wat geïntegreer is Inheemse kennis met omgewingsopvoeding. COVID-19 het ons 'n rede en die geleentheid gegee om die nodige veranderinge te ondersoek.
Jennifer Davis, adjunk-professor, Queens Fakulteit Opvoedkunde, Queen's University, Ontario
Jy is hier: Tuis > Lewe > Huis en tuin > Tuinmaak > Helpende plante veg af patogene deur hul immuunstelsels te verbeter