Kognitiewe terapie ,
Sisteemterapie (insluitende gesinsterapie en huweliksberading).
Die meeste vorme van psigoterapie spruit uit psigo-analise.
(Sien ook die biografie van Sigmund Freud).
Psigo-analise het begin in die mid-1880's. Veral vroue met histerie is eers behandel, deur middel van tegnieke soos droomontleding, vrye assosiasie, oordrag en ontleding van die id, ego en superego. Studente en kollegas, soos Alfred Adler, Otto Rank en Carl Jung, het mettertyd ook hulle eie vorm van psigoterapie ontwikkel, in 'n skool bekend as psigodinamiese terapie; en tot vandag toe ontwikkel hierdie veld steeds verder.
Aaron T. Beck ontwikkel sy eie soort kognitiewe terapie, asook Albert Ellis, in die 1940's.
Carl Rogers ontwikkel die beginsels van dié humanisties-gebaseerde psigoterapie in die 1950's. Die boustene van sy werk berus op onvoorwaardelike positiewe aanvaarding, egtheid en empatie.
Alhoewel vroeë vorme van gedragsberading reeds in die 1920's bestaan het, het dit meer volledig begin ontwikkel in die 1950's en 1960's, met die wêreldleiers Joseph Wolpe in Suid-Afrika, Hans Eysenck in Brittanje, en B.F. Skinner in die Verenigde State. Dit is ook 'n skool wat steeds aanhou ontwikkel.
Die terapeutiese verhoudingWysig
Navorsing bewys dat die kwaliteit van die verhouding tussen die terapeut en die pasiënt meer invloedryk op die eindresultaat is, as die soort psigoterapie wat gebruik word. (Rosenzweig, S. (1936). "Some implicit common factors in diverse methods in psychotherapy". Journal of Orthopsychiatry 6: 412-415).
Kritici van psigoterapie wys daarop dat doodeenvoudig die verloop van tyd psigososiale genesing bring.
Wikimedia Commons bevat media in verband met Psigoterapie.
Vrae oor psigoterapie (en)
Soorte berading en psigoterapie (en)
Ontsluit van "https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Psigoterapie&oldid=1792506"
Last edited on 8 September 2018, at 15:46