My eerste sulke ervaring was in my middel van die tienerjare, toe ek onsekerheid, verlies en hartseer moes konfronteer sonder skrif of repetisie. Aanvanklik het ek verlang soos Keats 'Om middernag sonder pyn te stop'. Maar die uur kom, die kuns kom, en ek het die kopie van my suster gevind Songs van Leonard Cohen.
In die daaropvolgende maande het ek die Kanadese sanger-liedjieskrywer se debuutalbum van 1967 obsessief gespeel, op die vloer uitgestrek en na daardie leeu-gerammelde bariton geluister terwyl dit my gewonde hart en kop en my self glad gemaak het.
Dit kan teenintuïtief lyk. Cohen het sy biograaf vertel, Sylvie Simmons:
Mense het gesê dat ek 'n generasie neerdrukkend 'en' hulle moet skeermesblaaie met Leonard Cohen-albums weggee, want dit is musiek om jou polse te sny '.
Maar vir my het dit soos homeopatie gewerk; 'n klein dosis hartseer om my hartseer teen te werk. Of miskien het dit gewerk kintsugi, die Japannese herstelkuns wat gebrokenheid in skoonheid omskep.
Onder die vullis en die blomme
Wat Cohen se album my oortuig het, was dat daar altyd redes is om aan te hou - dat daar skoonheid selfs in 'n gebroke wêreld is.
Ek dink aan die waardigheid in die karakter van die "half gek" Suzanne, sy van die eerste liedjie op die album.
Ek dink aan die sinlose sjarme van Jesus wat wag totdat "net verdrinkende mans hom kon sien" voordat hy sy waarheid aangebied het. Van die helde wat slegs "tussen die vullis en blomme" gesien kan word; of Suzanne se eie "vodde en vere".
In hierdie en ander liedjies op die album word die wêreld onthul in sy vreemde betowering, ondanks die melancholie wat die musiek deurdring.
'Sy laat die rivier antwoord dat jy nog altyd haar geliefde was.'
Winter Dame, die derde snit op die album, vertroos ook in die fokus op wat nie klaar is nie, nie geheel nie. Die eerste liefde van die sanger, daardie 'kind van die sneeu' wat aan hom 'n geskenk gelaat het: die beeld van haar wat haar hare weef 'op 'n weefgetou / van rook en goud en asemhaling'. Die "Reizende dame" vir wie hy 'net 'n stasie op die pad' is, wie se verganklikheid die vertroosting van gebeurlikheid weerspieël, dat hy nie hoef te "praat van liefde of kettings en dinge wat ons nie kan ontbind nie".
Hierdie soort loslaat kan so 'n troos wees. In die 2005 biopic Leonard Cohen: I'm Your Man, Sê Cohen:
Ek het gevind dat dinge baie makliker geword het toe ek nie meer verwag het om te wen nie. U laat vaar u meesterstuk en sink in die regte meesterwerk.
Ja, maar tog sou ek beweer dat Songs of Leonard Cohen "die regte meesterwerk" is. A 2014-leserspeiling van Rolling Stone om sy vyf-dekade sterk agterste katalogus geplaas te kry So Lank, Marianne op # 6 van al sy liedjies, en Suzanne op nr. 2. 'N Jaar later, kritikus van die Guardian Ben Hewitt se lys So Soan, Marianne op nr. 2, en Suzanne was boaan die kaarte.
'Dit is tyd dat ons begin lag. En huil en huil en lag weer oor alles. '
Die blywende aantrekkingskrag daarvan hou ongetwyfeld verband met die versadiging van hierdie liedjies deur die dekades heen, maar vir my is dit as gevolg van die voortreflike vervaardiging van die gedigte; die ekstra melodieë waarteen hulle werk; en die verstandigheid wat deur die liedjies blink.
soos, byvoorbeeld: 'Ek het 'n dun groen kers aangesteek om jou jaloers op my te maak. / Maar die kamer is net vol muskiete, hulle hoor dat my liggaam vry is. " Miskien is dit nie 'n lag-hard-snaaks snaaks nie, maar dit is verheug om te praat.
'N Album is meer as die liedjies; maak ook regtig saak. Songs of Leonard Cohen lyk soos die album waarop ouers in die 1960's goedgekeur sou word - die so-nie-'n-rock-portret: die sepia, die plegtige gesig, die plegtige grens.
'U oë is sag van hartseer. Haai, dit is geen manier om afskeid te neem nie. '
Ek het baie tyd spandeer om na die omslag te kyk terwyl ek saam met die musiek gedryf het, en vermoed dit is omdat dit soos 'n poësieboek lyk. Cohen se beeld verteenwoordig wat ek destyds as "volwasse" sou gekenmerk het; en sy skerp intelligensie en aandagtige blik het gepraat van 'kunstenaar', 'digter'.
Hy was natuurlik altyd 'n digter, en alhoewel ek die musikaliteit van sy albums liefhet en nog steeds liefhet, is dit altyd die woorde, die frasering, die gedaante van stemming en beeld wat op my werk.
Daarom wend ek my nog steeds aan hierdie album tydens troos. Oor die dekades het ek meer vaardig geword - meer geoefen - om 'n ramp te hanteer, maar ek het nie die gebroke meisie wat ek was vergeet nie, wat in die was van hierdie album se musiek en magie en stemming 'n manier gevind het om te oorleef en om te floreer.
As ek regtig "vasgevang is in [my] lyding", weet ek nou dat my "plesier is die seël".
En die seël hou my nie daarvan om my in die wêreld en alles wat dit bevat te dompel nie - al sy bekwaamheid, sagtheid en skoonheid, al die baie goeie redes om voort te gaan.
Jen Webb, dekaan, nagraadse navorsing, Universiteit van Canberra
Jy is hier: Tuis > Lewe > Reis en kreatiwiteit > Luister na liedjies van Leonard Cohen: sing in hartseer hartseer na hartseer