PressReader - Kuier: 2017-03-22 - ALLES UIT LIEF­DE
ALLES UIT LIEF­DE
Soms ver­hard jy as ie­mand jou hart ge­breek het, maar wat as die ver­le­de weer aan jou deur kom klop? Deur Can­di­ce Be­zui­den­hout
Kuier - 2017-03-22 - KORTVERHAAL -
Man­dy skrik haar oor ’n mik toe haar sel­foon kort na 08:00 skie­lik hard lui, waar dit op die kas­sie langs haar bed lê. Sy kreun sag­gies, steek haar hand uit en voel-voel na die skril­len­de ir­ri­ta­sie.
Haar he­le lyf word ys­koud toe sy na die skerm­pie kyk en sy is da­de­lik wa­wyd wak­ker: S­haun.
Dis as­of haar brein nie werk­lik re­gis­treer wat sy op die skerm voor haar sien nie. S­haun Har­ker, die man wat haar lief­de on­der sy voe­te ver­trap en haar toe soos ’n ge­bruik­te lap een­kant toe ge­smyt het om met sy twee kin­ders se ma te gaan trou.
Waar­om sou hý haar bel? Sy het hom twee jaar ge­le­de al uit haar hart en le­we ver­ban. Die laas­te keer toe sy met hom ge­praat het, was ’n maand voor sy troue toe hy vir die so­veel­ste keer om ver­sko­ning kom vra het.
Sy het daar­die dag die deur in sy ge­sig toe­ge­klap en nooit weer van hom ge­hoor nie – tot nou. “Hal­lo,”ant­woord sy hees. “Man­dy! Dan­kie Va­der tog! Jy móét my help. As­se­blief, help my tog net! Ek is so jam­mer, maar ek weet nie vir wie an­ders om te vra nie. Ek – ”
“Ho­kaai, wag nou, wag nou,”sê Man­dy kalm. S­haun is uit­a­sem, hy skree in haar oor en is heel­te­mal oor­stuur. Wat sou hom só ont­stel het?
“S­haun, be­daar. Haal diep a­sem en sê my wat is fout.”
“Man­dy, ek ver­moed daar het iets ver­skrik­liks ge­beur by my huis! Ky­le het my nou ge­bel en ge­sê hy kry nie sy ma wak­ker nie en Kay­la huil his­te­ries in die ag­ter­grond. Ek is in die Kaap vir ’n werks­ver­ga­de­ring en weet nie wat om te doen nie!
“My kin­ders is bang en al­leen en ek weet nie wie an­ders om te vra nie. Sal jy as­se­blief tog gaan kyk wat daar aan­gaan? Ek raak van my kop af hier!”
Man­dy is vir ’n oom­blik spra­ke­loos. Die eer­ste ding wat deur haar kop gaan is: Waar­om sy? S­haun se ou­ers is in Johannesburg, dít weet sy. Hy het hier in Port Elizabeth kom werk en sy vrou hier ont­moet, so waar is haar ou­ers dan? Wat van hul vrien­de?
“Man­dy, as­se­blief! Ek weet ek is nie jou guns­te­ling-per­soon op die oom­blik nie, maar ek is des­pe­raat. My kin­ders …”
Man­dy se hart ver­mur­we. Sy het nog al­tyd ’n sag­te plek­kie vir die 7-ja­ri­ge Ky­le en 2-ja­ri­ge Kay­la ge­had. Sy was im­mers be­reid om hul stief­ma te word. Dit was vir haar bit­ter moei­lik om vre­de te maak daar­mee dat sy nie meer deel van hul le­wens gaan wees nie.
Nou is nie die tyd om wrok­ke te koes­ter nie, dink Man­dy en spring op. Daar­die twee kin­ders is na­tuur­lik vrees­be­van­ge en wat Lee-Ann ook al aan­ge­vang het, sy wat Man­dy is, is nie ge­voel­loos nie.
“Dis ou­kei, S­haun, ek sal gaan kyk. Ek laat weet jou wat aan­gaan,”sê sy en druk som­mer die foon dood.
Na­dat sy haar ge­sig af­ge­spoel het, ry sy soos ’n be­se­te­ne tot by S­haun se huis. Sy ha­mer aan die voor­deur en roep na Ky­le, maar daar is geen ant­woord nie.
Man­dy be­weeg na die ag­ter­kant van die huis waar sy weet die hoof­slaap­ka­mer se ven­ster is en slaak ’n sug van ver­lig­ting toe sy sien die gor­dy­ne is oop.
Vir die twee­de keer daar­die og­gend raak sy ys­koud en ril­ling op ril­ling gly teen haar rug­graat af.
Die ge­sig wat sy voor haar sien, is skok­kend. Lee-Ann lê op haar rug skuins oor die bed. Haar een arm is oor haar ge­sig ge­gooi en die an­der een hang slap teen die kant van die bed af.
Ky­le kniel op die bed langs sy ma en hou haar hand vas ter­wyl hy kort-kort aan haar skud. Tus­sen die leë pil­le­hou­er­tjies wat oor die vloer ver­sprei is, sit en huil Kay­la hart­ver­skeu­rend.
Sy klop hard teen die ven­ster en Ky­le kyk sta­dig op.
Sy glim­lag vir hom.“Ky­le, my skat, maak oop die voor­deur vir my, toe? Ek weet jy is bang, maar alles gaan ou­kei wees, maak net die deur vir my oop.”
Ge­luk­kig ge­hoor­saam hy da­de­lik en Man­dy is bin­ne se­kon­des in die slaap­ka­mer. Sy hou vir Ky­le styf teen haar vas en sê hy moet vir sy ma ’n glas wa­ter gaan haal net so­dat sy hom uit die ka­mer kan kry.
Sy tel die hui­len­de Kay­la op en sus haar sag­gies. “S­juut, dis ou­kei lie­fie. Ek is hier, s­juut.”
Die kind be­daar uit­ein­de­lik en vou haar arms kramp­ag­tig om Man­dy se nek. Toe eers skraap sy die moed by­me­kaar om na die stil fi­guur op die bed te gaan kyk. Sy lig Lee-Ann se arm van haar ge­sig af, maar dis stok­styf en die ver­skrik­li­ke we­te dat Lee-Ann reeds weg is, sy­pel deur haar soos ’n stroom mod­der­wa­ter.
Sy knyp haar oë styf toe, draai om en gaan soek vir Ky­le in die kom­buis.“Kom lie­fie, ons gaan gou ry,”sê sy en vat sy hand.
Sy maak die kin­ders op die ag­ter­sit­plek van haar mo­tor vas en staan bui­te ter­wyl sy die am­bu­lans bel. Ná die nood­diens­te on­ge­veer tien mi­nu­te la­ter hul op­wag­ting maak en sy met hul­le ge­praat het, vat sy die kin­ders tot by haar huis. Al­bei raak van uit­put­ting am­per on­mid­del­lik aan die slaap op haar bed.
Sy het die buur­vrou ge­vra om te sluit en ’n o­gie oor die huis te hou wan­neer die nood­diens­te ver­trek. Sy wou nie die kin­ders nog deur ver­de­re trau­ma sit nie.
Man­dy kyk na haar sel­foon en sien S­haun het haar in­tus­sen vier keer ge­bel. Sy was só in skok, sy het nooit eens haar foon hoor lui nie. Sy bel hom en dra die ty­ding oor met ’n swaar ge­moed en stem wat be­we.
“Ek is so jam­mer, S­haun. Ek weet hoe lief jy vir haar was.”
Tot haar ver­ba­sing is S­haun re­de­lik kalm en wil hy net weet of sy kin­ders ou­kei is.
“Hul­le is nou ja. Hul­le was vroe­ër ver­skrik­lik ge­trau­ma­ti­seerd, maar slaap nou al­bei. Ek sal na hul­le om­sien, daar­oor hoef jy jou nie te be­kom­mer nie.”
“Baie, baie dan­kie, Man­dy. Dit wat jy van­dag vir ek en my kin­ders ge­doen het… ek sal dit nooit ver­geet nie.”
“Dis nie no­dig om dan­kie te sê nie, S­haun. Ek was nog al­tyd lief vir die kin­ders, jy weet dit. Ek sal e­nig­iets vir hul­le doen.”
Sy lui af na­dat S­haun ge­sê het hy was ge­luk­kig ge­noeg om van­dag nog ’n vlug te­rug Port Elizabeth toe te kry en die kin­ders van­aand by haar sal op­tel.
Man­dy sug en gaan klim in ’n warm bad. Die og­gend se ge­beu­re speel soos ’n fliek voor haar oë ver­by. Wat sou Lee-Ann tot sul­ke ui­ter­stes ge­dryf het om haar eie le­we te neem en dit ter­wyl haar kin­ders by haar in die huis was?
Haar ge­dag­tes dwaal weer na die ge­sprek wat sy flus­sies met S­haun ge­had het. Sy het vir hom ge­sê sy sal e­nig­iets doen vir sy kin­ders en sy het dit be­doel, maar wat haar nou met ’n skok tref, is die we­te dat sy e­nig­iets vir hóm ook sal doen. Sy is wrag­gies nog lief vir hom! Die we­te maak haar skie­lik so moeg dat sy tus­sen die kin­ders gaan in­kruip en in ’n sa­li­ge slaap weg­sink . . .
Tien maan­de la­ter is Man­dy op ’n win­ters­mid­dag be­sig om vir haar kof­fie te maak toe daar ’n klop aan die deur op­klink. Sy roer vin­nig twee le­pels sui­ker by en loop met die kop­pie in haar hand om die deur te gaan oop­maak.
Haar mond is on­mid­del­lik droog toe sy S­haun op haar drum­pel sien staan. Sy het hom nog nie weer ge­sien se­dert hy die kin­ders die dag van Lee-Ann se dood by haar kom haal het nie.
Daar­die aand het hy haar styf vas­ge­hou en oor en oor be­dank vir wat sy ge­doen het.
“Man­dy, ek is lief vir jou. Ek was nog al­tyd en ek is so jam­mer oor al die pyn waar­deur ek jou ge­sit het,”val hy met die deur in die huis.
Man­dy kyk spra­ke­loos na hom en vreug­de maak haar be­ne vir ’n oom­blik lam.
“Ek weet ek kom skie­lik op jou af, maar ek kon dit nie vroe­ër vir jou sê nie. Lee-Ann was pas dood en dit sou on­van­pas wees, maar ’n jaar is al am­per ver­by . . .
“Man­dy, die e­nig­ste re­de hoe­kom ek met haar ge­trou het, is om­dat sy ge­dreig het om haar­self en die kin­ders iets aan te doen as ek haar nie bo jou kies nie. Sy het aan de­pres­sie ge­ly. Ek het dit ge­doen vir my kin­ders en ek hoop jy sal my kan ver­ge­we. Ek is só jam­mer vir alles.”
Dit voel as­of sy pas die grootste ge­skenk ont­vang het en ’n breë glim­lag sprei oor Man­dy se ge­sig.
Sy hou hom vas en fluis­ter:“Om jou kin­ders eer­ste te stel, maak nie van jou ’n sleg­te mens nie, net ’n baie goeie pa; een vir wie ek ver­skrik­lik lief is. En dit sal nooit ver­an­der nie.”