Jonathan Papernick is die skrywer van die storieversamelings. * Die opkoms van Eli Israel *, * Daar is geen ander * en * Die Boek van Steen *. Sy fiksie het verskyn in talle literêre joernale, insluitend: * Senuwee *, * Pospad *, * Groenberge-oorsig *, * Nagtrein *, * Blunderbuss *, * Folio * en * Konfrontasie *. Sy werk is geamoduleer in * Verlore Stam: Joodse Fiksie van die Rand *, * Scribblers op die Dak *, * Die oomblik, * * Skielike Flash Jeug * en * Ses-Woord Memoirs oor die Joodse Lewe *. Dara Horn noem Papernick 'n heeltemal oorspronklike skrywer, en die New York Times skryf: "Daar is spierwekkende sekerheid oor die beste van Papernick se stories." Papernick het fiksie skryf by Pratt Institute, Brandeis Universiteit, Bar Ilan Universiteit, Emerson College Grub Street Writers en Emerson College. 'N Toronto-inwoner, Papernick woon saam met sy vrou en twee seuns buite Boston waar hy 'n senior skrywer in die koshuis is by 'n Boston-kollege.
Rachel Sherman: Kan jy die reis van die skryf van The Book of Stone beskryf? Hoe het dit jou tot gevolg gehad? Wat het die idee geïnspireer?
Jonathan Papernick: * Die Boek van Steen * het my lank geneem om te skryf. Ek het eintlik begin skryf in September 2000 na my eerste versameling van stories. * Die opkoms van Eli Israel * was sirkuleer met uitgewers van New York. Ek het die tema van Joodse ekstremisme in die versameling van stories behandel en het gevoel dat ek my nog nie van die fassinasie gesuiwer het nie, so ek het besluit om 'n roman in Brooklyn te skryf waar ek destyds gewoon het. Interessant genoeg het die roman begin bymekaar kom tydens 'n radio-minder ry van Wesleyan Universiteit na Fort Greene, Brooklyn. Eerstens het die hoofman se pa, die monsterlike regter, Walter Stone, in my gedagtes begin vorm. Destyds het my pa probeer om 'n regter in Kanada te word en het hy geen geluk gehad nie en ek wou hê hy moet sien dat nie alle beoordelaars goeie mense was nie en dat daar geen skaamte was om nie 'n regter te word nie.
Ek het ook geweet dat my hoofkarakter in die middel van die 20's 'n verlore jongman was wat uit sy pa vervreem is wat pas dood is. En ek het geweet dat my karakter die roman op sy dak sou begin met selfmoord oorweeg. Daarbenewens was dit baie moeilik om hierdie roman saam te voeg, want ek het geweet dat ek wou hê dat my versameling stories PG moet vergelyk. Ek wou iets plofstof, ontsteking, iets wat werklik bespreking en debat sou skep, skryf.
Ek het vir 'n lang tyd in die donker geskryf, nie geweet hoe om te kry waar ek wou hê nie, maar op en na twee of drie jaar gedruk het die verhaal begin val. Toe ek vroeg in 2014 met my wonderlike redakteur Michelle Caplan by Fig Tree Books geknak het, het die skryfproses regtig begin. Ek het die boek so goed heroorskryf dat sy my gedruk het om altyd dieper te grawe om my karakters meer dimensionaal te maak, om hulle harder te druk, om regtig kanse te neem en agt maande later, het ek 'n honderd-en-dertigduisend woordmanuskrip gehad wat die boek wat ons vandag het.
Kan jy praat oor jou ervaring met die publikasie van hierdie boek met Fig Tree Books? Wat maak Fig Tree anders as ander uitgewers?
My ervaring met Fig Tree was wonderlik, eerstens as gevolg van die noue verhouding wat ek met my redakteur kon hê. Met my roman as een van die eerste vier boeke wat hulle op hul intreegelys publiseer, is ek nie net van die redakteur gekry nie, maar ook van almal by die uitgewery. Ek weet dat baie groter huise dalk meer gesogte lyk, maar dit is maklik om verlore te raak in die shuffle, en ek het altyd gevoel dat my boek van groot belang was, nie net vir my nie, maar vir die toekoms van Fig Tree, soos hulle wou 'n groot spat in die literêre wêreld maak.
Ek dink hulle is spesiaal, nie net as gevolg van die aandag wat hulle aan hul skrywers gee nie, maar ook omdat hulle nie bang is om kanse te neem en werklik met 'n moeilike onderwerp te werk nie, romans wat meer hoofstroomuitgewers dalk bang kan wees om aan te neem. Niemand by Fig Tree het my ooit gevra om enigiets af te steek nie, en eintlik die teenoorgestelde, het ek gesê dat ek my stoot nie moes trek nie en om die roman te laat gaan waar dit nodig was.
Aangesien u boek baie kontroversiële onderwerpe behandel, het u enige reaksies gehad wat u verras het?
Aangesien die boek vir minder as 'n week uit was, het ek nog nie soveel reaksies gehad nie, behalwe vir 'n paar voorpublikasie-oorsigte wat uiters positief was. Daar is 'n deel van my wat dink dat 'n gedeelte van die Joodse leser hierdie boek as "sleg vir die Jode" kan beskou, wat volgens my 'n belaglike idee is om mee te begin, maar dit sal 'n uitstekende beginpunt wees vir 'n baie belangrike gesprek oor ekstremisme.
Wat is jou daaglikse werk lewe? Hoe struktureer jy jou skryf tyd?
Aangesien ek voltyds aan Emerson College onderrig en twee jong kinders het, is dit nie altyd maklik om tyd te skryf nie. Ek is geneig om 'n "streaky" skrywer te wees wat beslis op die skerm vertoon is met hierdie roman toe ek die hele boek oor agt maande herschreef. Dikwels het ek ses en sewe uur per dag geskryf, maar ek kan ook maande en maande sonder skryf. Alhoewel ek soms skuldig voel daaroor, dink ek die brein het tyd om te herlaai, en 'n skrywer skryf altyd in die sin dat hy altyd idees in sy onderbewussyn bymekaarmaak en die idees koester totdat hulle gereed is om na die lewe te kom. Met 'n gesin is dit egter 'n bietjie van onderhandeling, en ek moes 'n regverdige bedrag nagaan om my roman die tyd te gee wat nodig was om dit tot lewe te bring.
Watter raad het jy vir jong skrywers?
Wel, my basiese raad is dat jong skrywers alles moet lees en lees en voortdurend lees - beide kontemporêre skryfwerk en klassieke. Hulle moet voel dat hulle nooit genoeg weet nie. Ek glo ons is altyd studente van skryf, of ons jonk of oud is - daar is nooit 'n oomblik wanneer ons aankom nie, as ons kan sê dat ons dit gemaak het, is dit 'n konstante proses.
Dit is ook belangrik dat skrywers in die stoel voor die rekenaar of papierblad gaan sit en die werk kry. Daar is niks modieus om 'n skrywer te wees nie. Dit gaan oor die eensaamheid om iets op die bladsy neer te sit en dan hersien en hersien en hersien totdat dit heeltemal reg voel.
Skrywers jonk en oud moet arrogansie met nederigheid balanseer. Wanneer ons gaan sit om te skryf, is ons skeppers, miniatuurgode en ons moet skryf met die grootste sin van arrogansie, aangesien ons ware, multidimensionele mense skep, wêrelde wat van die bladsy tot die lewe kom. Wanneer ons egter as skrywers in die wêreld uitkom, moet ons onsself met groot nederigheid voorstel. Daar is so baie dinge wat mense met hul tyd kan doen, of dit 'n fliek is, of video speletjies speel of met vriende uitbreek, en daar is duisende en duisende boeke wat elke jaar gepubliseer word, en daar is geen rede vir enigiemand nie. buite ons eie persoonlike kring vir iemand om ons boeke te lees, veral as ons arrogant of geregtig is op enige manier. Skrywers moet hulself op 'n vriendelike, toeganklike manier voorstel, en verstaan ​​dat ons baie vra om iemand vyf of ses of meer ure alleen te spandeer met net ons woorde om hulle te hou.
Jonathan lees op 18 Mei om 19:00 by Greenlight Bookstore in Brooklyn, NY. Sy ander toer datums word hier gelys.