Oorbruggingswetenskap en gees | Onderwys, bemagtiging en gemeenskap vir kulturele kreatiewe | Die amptelike webwerf van Bruce H. Lipton, PhD
Afrikaans Arabic Belarusian Bulgarian Catalan Chinese (Simplified) Chinese (Traditional) Croatian Czech Danish Dutch English Esperanto Estonian Filipino Finnish French German Greek Hebrew Hindi Hungarian Icelandic Indonesian Irish Italian Japanese Korean Kurdish (Kurmanji) Norwegian Polish Portuguese Romanian Russian Spanish Swahili Swedish Tamil Thai Turkish Ukrainian Vietnamese Welsh
Boeke deur Bruce
Bruce Lipton Outeur
Gelukkige gesonde kind: 'n holistiese benadering
8 Februarie 2012
'N Onderhoud met Bruce Lipton
Deur Sarah Kamrath
Vroeër vanjaar het die filmmaker Sarah Kamrath met Bruce Lipton, Ph.D., gaan sit vir 'n onderhoud oor 'n holistiese benadering tot ouerskap, vir haar DVD-reeks Happy Healthy Child. Lipton, die skrywer van boeke soos Spontane Evolution en The Biology of Belief, is 'n internasionaal erkende leier in die oorbrugging van wetenskap en gees, en lewer gereeld bydraes tot Pathways. Dit is 'n uittreksel uit hul langer gesprek.
Sarah Kamrath: Kan ons begin deur te praat oor die belangrikheid daarvan dat vroue en mans na hul intuïsie luister en ouerskapkeuses maak, wat begin in die voorgeboortelike periode, wat daardie innerlike wysheid eer?
Bruce Lipton: In my vorige professionele loopbaan was ek professor in mediese skool. Ek het mediese studente geleer van die aard van die liggaam as 'n masjien, wat biochemikalieë bevat en deur gene beheer word, sodat ons min of meer 'n outomaat is, 'n robot. Namate ek dieper die aard van die selle begryp, het ek gevind dat die selle waaruit die liggaam bestaan, en daar is 50 biljoen van hulle, baie intelligent is. In werklikheid is dit die intelligensie van die selle wat die menslike liggaam skep. Dit is baie belangrik om na hulle te luister en te verstaan ​​hoe hulle kommunikeer. Selle praat met ons. Ons kan dit voel deur wat ons simptome of gevoelens of emosies noem. Dit is 'n reaksie van die sellulêre gemeenskap op wat ons in ons lewens doen. Daar is 'n neiging in ons wêreld om nie regtig aandag te gee aan die dinge as 'n soort inligting onder die kopvlak nie; dit is nie so relevant nie. Maar ek het agtergekom dat dit die stem van die selle is wat ons rede en begrip gee; selle lees eintlik ons ​​gedrag en gee ons inligting of ons in harmonie met ons biologie werk. Die gebruik van hierdie intelligensie is noodsaaklik; dit sal ons help om 'n gelukkige, harmonieuse lewe op hierdie planeet te skep.
Kamrath: Ek hou van hoe jy na swangerskap as die Head Start-program van die natuur verwys. Kan u praat oor die vlak van bewustheid en bewussyn van 'n baba in die baarmoeder? Bespreek ook die nuwe breinwetenskap wat die impak van 'n moeder se emosionele welstand op die gesondheid, intelligensie en vermoë vir vreugde vir die kind in haar baarmoeder toon.
Lipton: Die natuur spandeer baie moeite en energie om 'n kind te skep, en dit doen dit nie lukraak of net op 'n gril nie. Die natuur wil verseker dat 'n kind suksesvol gaan wees voordat hy die kind begin baar. Alhoewel 'n kind gene van beide sy moeder en vader ontvang, word die gene eers in die ontwikkelingsproses in die posisie van aktivering gestel. Die eerste agt weke van 'n kind se ontwikkeling word die embriofase genoem, en dit is bloot 'n meganiese ontvouing van gene om seker te maak dat die baba 'n liggaam met twee arms, twee bene, twee oë, ens. Het. Die volgende lewensperiode word die fetale stadium, wanneer die embrio die menslike konfigurasie het. Aangesien dit reeds gevorm is, is die vraag wat die natuur sal doen om hierdie mens te verander of aan te pas in die volgende aantal maande voordat hy gebore word? Wat dit doen, is dit: die natuur lees die omgewing en pas dan die finale afstemming van die genetika van die kind aan op grond van wat onmiddellik in die wêreld aangaan. Hoe kan die natuur die omgewing lees en dit doen? Die antwoord is dat die moeder en die vader die Head Start-program van die natuur word. Dit is hulle wat in die omgewing woon en ervaar. Hulle persepsies oor die wêreld word dan aan die kind oorgedra.
Ons het vroeër gedink dat die moeder slegs voeding aan 'n ontwikkelende kind voorsien. Die verhaal was dat gene die ontwikkeling beheer, en die moeder voorsien net voeding. Ons weet natuurlik natuurlik dat daar meer is as net voeding in bloed. Bloed bevat inligting oor emosies en regulerende hormone en die groeifaktore wat die moeder se lewe in die wêreld waarin sy woon, beheer. Al hierdie inligting word saam met voeding in die plasenta oorgedra. As die moeder gelukkig is, is die fetus gelukkig omdat dieselfde chemie van emosies wat die moeder se stelsel beïnvloed, in die fetus oorgaan. As die moeder bang of gestres is, kruis dieselfde streshormone en pas die fetus aan. Wat ons herken, is dat, deur middel van 'n konsep genaamd epigenetika, die omgewingsinligting gebruik word om die genetiese program van die fetus te kies en aan te pas, sodat dit sal ooreenstem met die omgewing waarin dit gaan groei en sodoende die oorlewing van die kind sal verbeter. . As ouers heeltemal onbewus is, skep dit 'n groot probleem - hulle weet nie dat hul houding en reaksies op hul ervarings aan hul kind oorgedra word nie.
Kamrath: Kan u epigenetika 'n bietjie meer uitvoerig uitlê en die behoefte aan toekomstige ouers om 'n begrip te hê van die rol wat dit speel in hul ontwikkelende baba?
Lipton: Die huidige wetenskap word genetiese beheer genoem, wat eenvoudig beheer deur gene beteken. Die nuwe wetenskap waarmee ek meer as 40 jaar gelede betrokke geraak het en nou hoofstroom word, word epigenetiese beheer genoem. Hierdie klein voorvoegsel epi keer die wêreld onderstebo. Epi beteken hierbo. Epigenetiese beteken dus beheer bo die gene. Ons weet nou dat ons die aktiwiteit van ons gene beïnvloed deur ons optrede, persepsies, oortuigings en houdings. In werklikheid kan epigenetiese inligting 'n enkele geenbloudruk neem en die uitlees van die geen verander om meer as 30,000 verskillende proteïene uit dieselfde bloudruk te skep. Dit sê basies dat die gene plasties en veranderlik is en aanpas by die omgewing.
As 'n vrou byvoorbeeld 'n kind verwek, maar daar is skielik geweld in die omgewing, breek oorlog uit en die wêreld is nie meer veilig nie, hoe gaan die kind reageer? Dieselfde manier waarop die moeder reageer. Waarom is dit belangrik? Wanneer 'n moeder reageer op 'n stresvolle situasie, word haar veg- of vlugstelsel geaktiveer en word haar byniere gestimuleer. Dit laat twee fundamentele dinge gebeur. Nommer een, die bloedvate word in die ingewande ingedruk, wat veroorsaak dat die bloed na die arms en bene gaan (omdat bloed energie is), sodat sy kan veg of hardloop. Om hierdie rede skakel die streshormone ook die bloedvate in die brein oor. In 'n stresvolle situasie is u nie afhanklik van bewuste redenasies en logika wat uit die voorbrein kom nie. U is afhanklik van die reaksie van die agterbrein en reflekse; dit is die vinnigste antwoord in 'n bedreigende situasie. Dit is wel gaaf vir die moeder, maar wat van die ontwikkelende fetus? Die streshormone gaan in die plasenta oor en het dieselfde effek, maar met 'n ander betekenis as dit die fetus beïnvloed. Die fetus is in 'n baie aktiewe groeiende toestand en benodig bloed vir voeding en energie, dus watter orgaanweefsels meer bloed kry, sal vinniger ontwikkel.
Die betekenis in dit alles is dat die voorbrein bewustheid en bewustheid is; u kan die intelligensie van 'n kind met tot 50 persent verminder deur omgewingsstressors omdat u die bloed uit die voorbrein skuif en 'n groot agterbrein ontwikkel. Die natuur skep die kind om in dieselfde gestresde omgewing te leef as wat die ouers ervaar. Dieselfde foetus wat in 'n gesonde, gelukkige, harmonieuse omgewing ontwikkel, skep 'n baie gesonder binnegoed, wat die liggaam vir die res van sy lewe groei en instandhouding moontlik maak, asook 'n veel groter voorbrein, wat dit meer intelligensie gee. Dus, die moeder se persepsie en houding oor die omgewing word vertaal in epigenetiese beheer, wat die fetus verander in die wêreld wat die moeder ervaar. Nou, as ek moeder beklemtoon, moet ek natuurlik ook pa beklemtoon. Want as die vader skroef, maak dit ook die moeder se fisiologie deurmekaar. Albei ouers is eintlik genetiese ingenieurs.
Kamrath: Kan u praat oor die voordele van die ontwerp van die natuur vir die bevalling, asook die belangrikheid van die aanvanklike binding wat tydens die geboorte tussen moeder en baba plaasvind?
Lipton: Die natuur het hierdie hele geboorteproses geskep, en elke stap van die weg is instrumenteel en effektief om 'n natuurlike, normale ontwikkeling van 'n mens te skep. As ons probeer om die proses te omseil of die gebruik van chemikalieë en dwelms inmeng, lei ons 'n baie natuurlike proses van evolusie. Om byvoorbeeld 'n kind goed te kan doen in die lewe, moet hy regtig 'n kruipperiode hê voordat hy begin loop. As u die kruipstadium probeer omseil en die kind dadelik laat loop, mis u 'n baie belangrike ontwikkelingsfase. Ons vind nou dat dit ook vir geboorte geld. Deur die geboortekanaal te gaan is 'n ontwikkelingsproses wat die lot en toekoms van hierdie kind beïnvloed. As die geboorte moeilik is met allerlei komplikasies, leer die pasgeborene uit hierdie ervaring. Dit is die eerste indruk van hoe hierdie nuwe wêreld is.
Die natuur is baie doeltreffend. Dit doen alles vir 'n rede. Dit is mense wat dink: "Nou ja, dit was nie nodig nie, ons kan dit verander." En dit is waar die probleme begin. Dit geld veral met betrekking tot die kritiese binding wat op die oomblik van geboorte plaasvind. 'N Kind was in een wêreld en kom dan in 'n nuwe wêreld. As u 'n ruimtevaarder was wat baie veilig in u kapsule opgesluit lê met alles wat u benodig, sal u baie gelukkig wees. Wat as u ewe skielik vir u gesê word: 'Goed, u moet op 'n ruimtestap klim, buite die kapsel spring en in die ruimte begin dryf.' U sou sê: "Nou goed, ek het my naelstring aangeskakel en is nog steeds redelik verbind." Maar wat sal met 'n ruimtevaarder gebeur as die naelstring afgesny word, en nou sweef die ruimtevaarder in die ruimte? So verlore en verlate sou die vrees vir hierdie verbreking hom diep raak. En vrees dood: mense kan doodskrik. Stel jou voor dat 'n kind gedurende sy hele ontwikkelingsperiode verbind is, en skielik die wêreld in gedryf word. Die naelstring is gesny en nou dryf die kind. Wanneer 'n kind tydens die geboorteproses van die moeder weggeneem word, is dit die uiterste vrees wat 'n kind ooit sal ervaar. Dit het diepgaande fisiologiese gevolge op die hormonale stelsel en geloofstelsel van die kind, en sy vertroue in die wêreld. Wanneer 'n kind egter gebore word en op sy ma se maag neergelê word en die kind van nature tot by die bors kom, word die hartklop wat gedurende die hele ontwikkelingsperiode daar was, herstel. Die veiligheid, die aanraking, die gemak en die binding wat gedurende hierdie tyd plaasvind, is meer as net fisiese binding - dit is 'n energieverbinding. Dit is die vervulling van die natuurlike ontwikkelingsproses, om hierdie kind geluk en gesondheid te verseker, om hom te laat weet dat hy verwelkom en geliefd is. As ons 'n mediese prosedure maak, gooi ons 'n aapsleutel in die hele stelsel. Ons moet weet dat hierdie kind baie meer is as net 'n bondel selle wat gebore word. Dit is 'n intelligente mens wat baie bewus is van die omgewing.
Kamrath: Kan u praat oor die belangrikheid daarvan om so bewus as moontlik te wees oor ons ouerskapkeuses en hoe ons oortuigings, houdings en gedrag die geluk en gesondheid van kinders beïnvloed?
Lipton: In my boek "The Biology of Belief" praat ek oor die feit dat die verstand ons biologie beheer. Daar is twee gedagtes - die bewuste verstand, dit is die kreatiewe verstand met ons persoonlike identiteit of ons gees, en die onderbewussyn, wat amper soos 'n bandopname-toestel is wat gedrag opneem en met die druk van 'n knoppie die gedrag speel terug. Dit is die nie-denkende, gewone gees. Ons bestuur ons lewens 95 persent van die tyd vanuit die onderbewuste programme en slegs 5 persent van die tyd vanuit die kreatiewe, persoonlike, bewuste verstand. Waar kom hierdie gewoontes vandaan? Die eerste ses jaar van 'n kind se lewe funksioneer die bewuste deel van die brein nie primêr nie. Die brein funksioneer op 'n baie lae EEG-vlak, genaamd theta. 'N Kind neem die omgewing waar, net soos 'n televisiekamera, teken alles op, omseil die bewussyn - wat nog nie werk nie - en gaan direk in die onderbewussyn in. Die kind gebruik sy ouers as onderwysers om die gegewens in die onderbewussyn in te vul.
Die oomblik dat 'n kind gebore word, is dit die funksie om die gesigte van die moeder en vader te herken - die eerste ding wat hy doen. Die kind kan binne 'n paar dae die moeder en vader se gesig duidelik van alle ander gesigte onderskei. Die kind leer ook om die eienskappe van die gesig te onderskei. Is die gesig gelukkig of bang of bang? Die kind leer dit binne die eerste paar weke. In die vroeë ontwikkelingsfases van hierdie kind, elke keer as hy 'n probleem of bekommernis het of iets nuuts in sy omgewing teëkom, is daar 'n instinktiewe patroon waar die kind na sy moeder of vader kyk en waarneem wat hul gesig sê. As die kind dus voor iets gevaarliks ​​staan ​​en dan na sy ouer kyk en die ouer lyk of hy bekommerd of bang is, weet die kind dadelik dat wat hy ook al is, volgens die moeder of vader, gevaarlik is. Die kind sal daardie ding onmiddellik vermy. Aan die ander kant, as die voorkoms van sy ouers gelukkig is, glimlaggend en oordra dat alles wonderlik is, sal die kind eksperimenteer en speel met alles wat die nuwe ding in sy omgewing is. Die kind neem die wêreld waar en meet dit deur die antwoorde van die ouers en gebruik dit as verwysingspunt. As die ouers in vrees of bekommernis of angs leef, leer die kind presies wat die ouers se angs en angs is, en dit word die gedragsprogram in die onderbewussyn van daardie kind. Die kind leer sy fundamentele gewoontes, nie uit sy eie persoonlike ervaring nie, maar deur die gewoontes en ervarings wat die ouers aan hom aanbied, waar te neem en af ​​te laai. Weereens, dit is die natuur se manier om 'n geweldige hoeveelheid data oor ons beskawing te eniger tyd af te laai. U kan dit nie in die gene plaas nie; as hierdie gedrag geprogrammeer is in die gene en evolusie en die ontwikkeling van beskawingsveranderinge, sou die gene nie die optimale programme installeer nie.
Die natuur plaas instinkte in die gene, want ons het dit nodig, ongeag wat die wêreld doen. Maar al die ander fundamentele gedrag wat u van u onderwyser kry. En die ouers is daardie onderwyser. En natuurlik is die grootste probleem met bewuste ouerskap, bewuste ouerskap is 'n bewuste idee. Ja, ek wil 'n gelukkige, gesonde kind grootmaak. Dit is wonderlik, maar dit kom van die bewuste verstand, wat 5 persent van die tyd werk. Selfs bewuste ouers werk slegs 95 persent van die gewoontes wat hulle by hul ouers geleer het. En die probleem is dat die kind nie net die ouer waarneem tydens die bewuste ouerskap nie; die kind neem die ouer 100 persent van die tyd waar.
Kamrath: Dit is fassinerend, en so belangrik vir ouers om te verstaan. Wat moet 'n ouer doen wat nie dieselfde programme by hul kind wil instel as wat hulle waargeneem het nie?
Lipton: Om regtig ouer te word, moet u u eie negatiewe gedrag waarneem en sommige van die oorspronklike gedrag wat u by u ouers geleer het, verander. As u dit nie doen nie, sal u hierdie gedrag versprei. Dit is byvoorbeeld hoe die meeste kanker oorgedra word, nie uit die gene nie, maar uit die gedrag wat gepropageer word.
Weereens vind die programmering van 'n kind se onderbewussyn hoofsaaklik plaas gedurende die eerste ses jaar van sy lewe. In feite besef ons nou dat die helfte van die persoonlikheid van 'n kind waarskynlik ontwikkel word nog voor sy geboorte, deur middel van die inligting wat oor die plasenta kom, insluitend emosionele chemikalieë en groeifaktore van die moeder. U kan dus vra, wat is die programme in my onderbewussyn? Kan ek nadink oor programmering in my onderbewussyn? Ongelukkig nee, want dink is bewustelik. Die bewuste verstand was nie eers daar toe die programme afgelaai is nie. So nou loop jy 'n probleem raak. U het hierdie onderbewuste programme en u het nie regtig toegang daartoe nie. Hier is egter die lekkerste deel: u hoef nie agteruit te gaan nie. Vyf en negentig persent van u lewe is 'n drukstuk van u onderbewussyn. Al wat u dus hoef te doen, is om net na u huidige lewe te kyk, te sien wat werk en om die dinge wat werk te doen, te verstaan ​​as gevolg van oortuigings in u onderbewussyn wat hulle aanmoedig. Aan die ander kant is die dinge waarmee u sukkel nie net omdat die heelal nie wil hê dat u dit moet hê nie, maar omdat u programme van beperking het. Daarom, as u die programmering in u lewe wil regstel, hoef u nie 'n groothandeling van die onderbewussyn te doen nie, u moet net kyk na die dinge waarmee u sukkel. As u sukkel, beteken dit byna onvermydelik dat u 'n program het wat sê dat u nie daarheen kan gaan nie. U moet daardie spesifieke program verander; jy hoef nie die leisteen skoon te vee nie.
Die onderbewussyn is nie sleg nie. Dit gee ons baie goeie dinge. As u 'n kind in 'n gesin was waar u ouers bewus was, bewus was en hul lewens geprogrammeer het om in geluk, harmonie, wen-wen, liefde-alles te leef, en dit was die omgewing waarin u grootgeword het, dan sou u onderbewussyn het al die programme. As jy grootgeword het, kon jy dus jou hele lewe dagdroom en jou bo-aan die stapel bevind. Hoekom? Omdat die outomatiese verwerking van u onderbewussyn, 95 persent van die tyd, sulke goeie programme sou wees dat dit u altyd bo-op die stapel sou neem, selfs as u nie aandag daaraan gegee het nie. Dit is die bestemming waarna ons soek.
Kamrath: Groot. Behalwe om ons eie intuïsie te leer vertrou, kan u ook praat oor hoe makliker ons werk as ouer is wanneer ons leer om na ons babas te luister en hul leiding te volg as dit die beste op hulle pas?
Lipton: Wanneer 'n mens gebore word, is hy al gevul met 'n intuïtiewe kennis van eeue en eeue van mense vooraf. 'N Kind het wysheid. Hulle selle het wysheid. As ons na die wysheid luister, is dit baie leersaam. As ons dit ignoreer as gevolg van ons hubris en dink: 'Ons is intelligent, die baba is nie intelligent nie, sal ons vir die baba sê wat hy nodig het', dan is dit wat ons regtig doen, die natuurlike intelligensie van Mother Nature verhoog. Dit is dus regtig ons verantwoordelikheid om die natuurlike instinkte te laat gaan en te volg. As u in harmonie leef, kan u dit voel. As u sensitief genoeg is, kan u voel dat u dit doen. Wat ons regtig nodig het, is die sensitiwiteit om te besef dat 'n kind uiters intelligent is.
Ons het opgehou om na die natuur te luister. En dit is die grootste probleem waarmee die mensdom te kampe het. Ons onvermoë om die natuur te verstaan, het gelei tot 'n toestand waar die menslike beskawing uitsterf as gevolg van die manier waarop ons die natuur beskadig en die omgewing vernietig sonder om die waarheid te besit - ons is die omgewing. Dit is tyd om terug te keer na die natuurlike begrip, na die aangebore intelligensie van die hele wêreld, nie net van die baba wat gebore is nie. Die hele wêreld, die hele biosfeer, is 'n intelligente stelsel. En op die oomblik blyk die minste intelligente eenheid die mens te wees, maar ons word gedwing om op 'n ander manier na die lewe te kyk.
Kamrath: In dieselfde lyn is die instink om naby ons babas te wees en hulle te voed, in elke ouer ingebou. Maar eerder as om fisiese nabyheid aan te moedig, lyk dit of ons huidige kulturele praktyke dit dikwels ontmoedig - byvoorbeeld slaapoefeningstegnieke, om babas 'uit te roep', ens. Kan u oor die implikasies van hierdie praktyke praat?
Lipton: Ek het as kind grootgeword onder leiding van dr Spock, my moeder se gids vir kinderopvoeding. En in daardie boek is hy die een wat gesê word as 'n kind huil, laat hom net met rus, hy sal dit oorkom. Ons weet nou dat daar veel meer intelligensie in daardie kind is as wat mense vroeër geglo het. Hulle het vroeër gedink dat 'n kind nie regtig veel weet voordat hy iets leer nie, dat die brein 'n leë leemte is. Maar dit is vals. Die brein is heeltemal aktief, nog voordat die kind gebore is. As 'n baba huil, huil hy omdat hy ontkoppel, verlore is of nie seker is van die wêreld waarin hy woon nie. Hy roep uit is 'n soort inligting wat sê: 'Ek is veilig, ek is okay, daar is daar mense, ek is nie verlore nie. ” As 'n kind nie reageer op sy huil nie, begin hy 'n dieper gat van beskerming bou en sê: 'O my God, ek is nie veilig in hierdie wêreld nie.' 'N Behoefte om homself te beskerm, laat 'n kind na binne gaan. Groei brei uit na buite en bring lewe in. As daar nie genoeg liefdevolle ondersteuning en die versekering is dat die wêreld veilig is vir 'n kind nie, sal hy 'n beskermingsposisie inneem wat homself per definisie afskakel. Dit is die ongesondste biologie vir 'n mens, want beskerming ondersteun nie die groei en instandhouding van ons biologie nie. Die streshormone sluit die groeimeganismes en die immuunstelsel by 'n kind af.
Kamrath: As 'n moeder haar baba hoor huil, wek dit 'n diep begeerte om hom te vertroos. Kan u praat oor hoe moeders en babas een biologiese eenheid is, en hoe dit baie onnatuurlik is om 'n moeder te leer om haar baba te ignoreer?
Lipton: Daar is baie interessante verhoudings tussen 'n moeder en 'n kind buite die fisiese. Dit is deesdae baie belangrik vir ons om te verstaan, want ons konvensionele wetenskap, wat materialistiese wetenskap genoem word, is gebaseer op die fisiese materiële, meganiese wêreld. Ons beskou die liggaam as 'n masjien en beïnvloed dit met dwelms en chemie. Maar deur middel van kwantummeganika - die nuwe fisika - het ons begin besef dat die onsigbare energievelde eintlik meer primêr is in die vorming van die materiële wêreld as wat die materiële wêreld self vorm. Wat ons begin uitvind, is dat 'n moeder en 'n kind nie net deur hul fisieke verbinding verbind word nie, maar ook deur energieke verbindings. As u na die breingolf van 'n jong kind kyk, is dit verbind en gesinchroniseer met die breinaktiwiteit van die moeder. Om die vermoë te hê om in die wêreld te floreer, moet die kind aan die moeder gekoppel wees, want die moeder is die primêre skakel vir oorlewing.
Wanneer 'n fetus by 'n moeder groei, word baie van die fetale selle stamselle in die moederstelsel. Hulle het dit uitgevind toe hulle lewervernuwing by volwassenes bestudeer het. Hulle het na 'n paar biopsies begin kyk en een spesifieke vrou gevind waarvan die lewende selle regenereer lewerselle was. Hulle het ontdek dat sy 'n manlike kind gehad het en dat die stamselle van die fetus stamselle in die moeder geword het, wat op sy beurt deur die moeder gebruik is om haar eie lewer te herstel. Nog 'n studie wat bevind het dat baie van hierdie fetale stamselle ook in die brein beland. Wat is die relevansie daarvan? Die fetale stamselle ontvang die invoer of afdruk van die identiteit van die fetus. Die moeder lees dus nie net haar lewe nie, maar kry ook seine van haar fetus. En beduidend, die fetus kry ook 'n paar stamselle van die moeder. Daar is dus selle wat tussen die twee verbind is, en omdat die selle die ontvangers van die identiteit is, lees die selle die lewens van albei hierdie individue. Dus is 'n moeder steeds verbonde aan haar kind, selfs nadat die kind die huis verlaat het. Dit sal verklaar waarom moeders byvoorbeeld baie deeglik bewus word van iets wat verkeerd gaan met hul kinders, selfs al is hulle aan die ander kant van die wêreld. Wanneer die kind hier 'n ervaring ondervind, is selfs die moeder daar bewus van die ervaring. Nou is daar 'n kontinuïteit waarna ons regtig moet kyk.
Kamrath: Kan ons eindig deur u gedagtes te deel oor wat u glo die belangrikste faktor is in die grootmaak van gelukkige, gesonde kinders?
Die wêreld van vandag is baie interessant met betrekking tot wat ons vind 'n suksesvolle mens maak. Ons beoordeel ons sukses op grond van materiële besittings, wat verstaanbaar is in 'n wêreld gebaseer op Newtonse fisika wat sê 'materie is primêr'. En ons meet hoe suksesvol ons is aan hoeveel speelgoed ons uiteindelik het, hoeveel ons besit - dit gee ons ons status in 'n hiërargie. Wel, die probleem hiermee is dat dit nie regtig is waar gesondheid en geluk vandaan kom nie. Gesondheid en geluk kom uit harmonie in die liggaam. U kan dus vra, wat sou dit verteenwoordig? En ek sê liefde. Jy sê, wel, dit is 'n lekker emosionele woord en dit alles. Maar eintlik word liefde fisiologies. Die gevoel van liefde stel al die chemikalieë vry wat sorg vir die groei en instandhouding en gesondheid van die liggaam. Die saak van verliefdheid hou ons dus in 'n chemiese omgewing wat ons lewenskrag en groei ondersteun. Liefde word biochemie. En die biochemie van liefde is die mees gesondheidsbevorderende, groeibevorderende chemie wat u kan hê.
Uittreksels uit hierdie onderhoud met dr. Bruce Lipton is te sien in die Happy Healthy Child: A Holistic ApproachDVD-reeks, wat in 2012 uitgereik word. Lees meer op www.happyhealthychild.com.
Sarah Kamrath is 'n filmmaker wat 'n reeks DVD's vervaardig, Happy Healthy Child: A Holistic Approach. Hierdie waardevolle onderrigreeks vir kindergeboorte is ontwerp om ouers insig te gee om hulle te help om hul kragtigste instrument - hul intuïsie - te verbind. Die DVD-stel met vier skyfies stel die geweldige wysheid saam van meer as 30 hoog aangeskrewe kundiges op 'n wye verskeidenheid gebiede. Die DVD's is 'n besliste gids vir 'n holistiese benadering tot swangerskap, geboorte en vroeë ouerskap. Dit help ouers om te verstaan ​​dat elke besluit wat hulle neem om hulself gedurende die voorgeboortelike periode te versorg, die manier waarop hul babas hierdie wêreld binnekom, en hul baba se vroeë ervarings, lewenslange gevolge vir hul kinders se geluk en gesondheid het.
Filed under: Artikel, Onderhoud / Podcast
Ontvang GRATIS maandelikse inspirerende leiding, komende uitnodigings en aanbevelings oor hulpbronne direk van Bruce.