Australiese wetenskaplikes het een stuk van die klimaat-legkaart opgelos. Hulle het die langbesproke bevrugtingseffek bevestig.
Plante bou hul weefsels deur fotosintese te gebruik om koolstof uit die lug om hulle te neem. So meer koolstofdioksied moet meer kragtige plantegroei beteken - alhoewel dit tot nou toe baie moeilik was om te bewys.
Randall Donohue van die Commonwealth Wetenskaplike en Industriële Organisasie in Canberra, Australië, en sy kollegas het 'n wiskundige model ontwikkel om die omvang van hierdie koolstofdioksiedbevrugingseffek te voorspel.
Tussen 1982 en 2010 het koolstofdioksiedvlakke in die atmosfeer met 14% toegeneem. So, hul model voorgestel, blare wêreldwyd moet toegeneem het met tussen 5 en 10%.
Dit is een ding om 'n effek te voorspel, nog 'n ander om dit te bewys. Satellietwaarnemings kan en suksesvol meet seisoenale veranderinge in plantegroei, die groei van woestyne, die verandering van oop prairie na savanne, die groei van nuwe bome in die toendra ensovoorts, maar dit is baie moeilik om seker te maak dat hierdie veranderinge iets aan doen met koolstofdioksied bevrugting: veranderinge in temperatuur en reënval patrone sal ook 'n impak hê.
Ook, sommige gebiede - byvoorbeeld tropiese reënwoude - is reeds heeltemal bedek met boskap: baanbrekende satelliete sal waarskynlik nie veel verandering daar meet nie.
Donohue en sy span, in 'n studie wat verskyn in Geofysiese Navorsingsbriewe, die tydskrif van die Amerikaanse Geofisiese Unie, het gekyk na die gebiede waar blaarbedekking werklik sou uitsteek, en waar koolstofdioksied bevrugting die beste verduideliking vir nuwe groei sou wees.
Dit was die warm, droë plekke: terwyl die navorsers gefokus het op veranderinge in droë gebiede in Noordwes-Amerika se suidweste, Australië se Outback, die Midde-Ooste en dele van Afrika, moes hulle ook 'n tegniek vind wat toegelaat word vir natuurlike seisoenale en sikliese veranderinge , veranderinge in grondgebruik en so aan.
Hulle het bereken dat plante in hierdie omstandighede meer blare sou maak as hulle die water het om dit te doen. "'N blaar kan meer koolstof uit die lug onttrek tydens fotosintese, of minder water in die lug verloor tydens fotosintese, of albei, as gevolg van verhoogde CO2," sê Donohue. Dit is die CO2 bemestings-effek.
Bereken Greenness van elke plek
Die span het die groenigheid van elke plek oor drie jaar periodes gemeld, en dan gegroepeer die groentegegevens van verskillende plekke volgens bekende rekords van reënval. Hulle het ook gekyk na variasies in blare oor 'n 20 jaar tydperk. Op die ou end het hulle die koolstofdioksied bevrugtings-effek uit al die ander invloede uitgewerk en bereken dat dit 'n 11% toename in globale blare sedert 1982 kan uitmaak.
Dit word negatiewe terugvoer genoem, met ten minste sommige van die toenemende vlakke van koolstofdioksied wat geabsorbeer word deur ekstra plantegroei. Dit kan ook goeie nuus vir biodiversiteit wees, en goeie nuus vir voedselsekerheid: plante is die primêre produsente wat alle diere voed.
Bome sal waarskynlik grasvelde in die droërstreke binnedring, en hul diep wortels is beter toegerus om grondwater te kraan en terselfdertyd die grond te stabiliseer.
"Selfs as niks anders in die klimaat verander nie, aangesien globale CO2-vlakke styg, sal ons steeds belangrike omgewingsveranderings sien weens die CO2-bevrugtingseffek," sê dr Donohue. - Climate News Network
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > klimaat > Bewyse van verhitting > Arid Regions Plant Growth Surges Met CO2 Styg