Roete deur die dorpe in die binneland van Korsika - Reis - 2020
Roete deur die dorpe in die binneland van Korsika
Sien groter kaart
Een van die vele binnelandse dorpe op Korsika. Moontlik Vico
Het ek al gesê dat ry op Korsika 'n pas is? Ja, dit is en ek herhaal myself soveel keer as wat nodig is. Die natuur hou die asfalt met 'n handskoen vas en in elke kurwe ontdek u 'n nuwe geskenk wat die eiland as 'n panorama bied.
Na die N194 neem ons die D81 om terug te keer na die see en ons het weer binnekant by die D70 dit het ons uiteindelik gelei Vico, Murzo en uiteindelik tot ons eindbestemming van die dag: die bevolking van Guagno le Bains en sy super Auberge des Deux Sorru.
Ons het toevallig die akkommodasie gevind en dit was leeg. Gelukkig het hulle hul deure oopgemaak en is ons verlief op die uitsigte op die pieke. Die hotel is 'n groot dorpshuis met verskillende slaapkamers, 'n ruim sitkamer en terrasse met uitsigte op die berge.
Baie staproetes in die omgewing vertrek vanaf Guagno le Bains en is 'n goeie aansporing vir baie Franse mense wat hierdie sport beoefen. In dieselfde hotel bied hulle ook kos aan en geniet hulle die aandete. Ons was moeg om in sommige spookdorpe en in die kombuis rond te gaan, en die vrou het ons uiteindelik verlei. Ons het 'n lekker aandete geniet wat bestaan ​​uit slaai met spek en gekookte eier, lamsvleis en heerlike nageregte.
Nag vir twee, aandete en ontbyt 104 euro.
Soggens vra ons wat staproete Hulle kan ons aanbeveel vir die natuurpark. Daar is twee liggings naby Guagno le Bains -Ortho en Soccia- vanwaar verskillende paaie vertrek om die uitsigte en die innerlike aard van die berge na te dink.
Na die voorstelle het ons gekies om 'n trekking na die Lac du Cran. Dit is 'n roete wat vanaf die klein stadjie Orto begin, 'n heuwel beslaan en van daar af verbind 'n paadjie die top van die vallei met die stad Soccia, en albei gaan voort totdat hulle die voet van 'n pragtige meer met die naam du Cran bereik.
Die geskatte tyd om hierdie roete te voltooi is ongeveer vier uur, insluitend die terugkeer. Met die motor bereik ons ​​die top van Orto en dit is baie. Dit lyk asof die stad op amper vertikale vlakke teen die berg gebou is, en dit gee 'n bietjie respek om die motor te laat staan ​​geparkeer met die handrem opgehef. In die geval van die vlieë het ek 'n paar klippe agter die wiele gesit en ek was stiller.