PressReader - Kuier: 2017-02-08 - DEUR SIEK­TE EN ge­sond­heid
DEUR SIEK­TE EN ge­sond­heid
Op hul trou­dag het hul­le voor God be­loof om me­kaar deur dik en dun lief te hê. Maar toe tref die nood­lot hul­le met ’n si­tu­a­sie wat hul lief­de vir me­kaar tot die ui­ter­ste toets.
Kuier - 2017-02-08 - Kortverhaal - Deur Pe­tro Gor­don
Die vroeg­og­gend-stil­te is waar­van He­ster die mees­te hou. Dis wan­neer sy haar af­son­der en stil­te­tyd hou. Dis ook by­na die e­nig­ste tyd wan­neer sy haar ge­dag­tes kan neer­pen, na­dat sy tyd in God se teen­woor­dig­heid deur­ge­bring het en haar man, An­dy, en dog­ter, An­ke, nog slaap. An­der­sins is dit maar ’n dol dag, soos el­ke lie­we dag wat die lie­we Va­der vir hul­le gee. Daar is al­tyd iets om te doen en by­na nie tyd vir ag­ter­oor sit en a­sem­skep nie. Sy is tog te dank­baar vir die nu­we pro­po­nent by die kerk. ’n Jong vrou­e­pre­di­kant met ’n pas­sie vir vrou­e­har­te en die skryf­kuns wat dan die twee som­mer­so by­me­kaar­bring. Be­hal­we vir huis­be­soek en om die tie­ner­groe­pe te lei, het sy ook ’n skryf­groep met ge­wil­li­ge vroue be­gin. Dis sy wat vir hul­le ge­leer het dat skryf­kuns ’n
uit­laat­klep kan wees. En soms kan dit selfs ge­ne­send ook wees. Mens kan am­per­tjies sê dis ’n rei­ni­gings­pro­ses. Al­tans, só voel sy wat He­ster is.
Toe sy dus van die skryf­groe­pie hoor ty­dens die af­kon­di­ging in die e­re­diens so ’n maand ge­le­de, het sy be­sluit sy wil deel wees daar­van. Sy kan nie glo sy kon in die af­ge­lo­pe maand oor so­veel din­ge wat al so lank­al pla, maar ook oor die mooi van die ver­le­de, skryf nie.
Die jong pas­toor A­dre­a­na het eers oor dank­baar­heid ge­sels. Om in al­les dank­baar te wees, soos die By­bel be­veel. Hul­le moes te­rug­dink en ’n brief aan ie­mand skryf teen­oor wie hul­le dank­baar is. Sy kan nie die tra­ne keer wat on­wil­le­keu­rig oor haar wan­ge rol as sy weer die joer­naal­in­skry­wing lees nie.
Dan­kie Mam­ma, dat jy maar al­tyd daar was. Jy met jou on­voor­waar­de­li­ke lief­de vir jou kin­ders. Ons was nie en­gel­tjies nie, maar jy het ons al­mal e­we­veel lief­ge­had. Ná Pap­pa jou ge­los het, het jy vir my en my vyf boe­ties ge­sorg. Jy het sog­gens dou­voor­dag op­ge­staan om kos voor te be­rei, so­dat ons nie hon­ger moes ly nie. Saans het jy moeg uit die werk ge­kom, maar nie te moeg om te vra hoe ons dag was nie. Ek kan nie een dag ont­hou dat jy ooit ge­kla het nie. Nie een en­ke­le dag nie. Daar was moei­li­ke tye, maar God was ge­trou, want daar was nie een aand wat ons hon­ger gaan slaap het nie.
Dan­kie Mam­ma. Dan­kie dat jy my ge­leer het wat wa­re lief­de is.
He­ster maak haar oë vir ’n wy­le toe. Toe sy be­gin ou­er word, moes sy vir haar en haar boe­ties kos­maak. Som­tyds was dit ’n pot mie­lie­meel­pap vir aand­e­te, maar nie­mand het ooit ge­kla nie. Haar ma was ’n ver­pleeg­ster en het des­tyds nie juis baie ver­dien nie, maar haar geld­jies het ten min­ste van die een sa­la­ris tot die vol­gen­de ge­hou. En toe, in die jaar toe sy stan­derd se­we toe moes gaan, het haar ma skie­lik siek ge­word. Sy ont­hou daai tyd as­of dit gis­ter was. Die aan­de en nag­te toe sy self niks kon slaap nie, want haar ma het ge­kreun van die pyn. Die dok­ters kon tot en met haar dood nie uit­vind wat sy ma­keer het nie. Of dalk wou hul­le nie vir die kin­ders sê nie.
Dit was moei­lik, maar sy het so baie van haar ma ge­leer. Daar was maar al­tyd ’n glim­lag, selfs toe die pyn op die erg­ste was. Men­se het kom in­loer en dalk nie ge­weet wat om te sê nie, maar net ge­vra,“En hoe gaan dit van­dag?”. Haar ma het moe­dig el­ke keer ge­ant­woord:“Dit gaan goed, ek le­we. God se ge­na­de is groot oor my”.
Het haar ma se siek­te vir haar wat He­ster is voor­be­rei vir wat een­dag op haar sou wag? Sy weet nie. Dit was moei­lik, maar sy het deur die ja­re ge­leer aan­vaar­ding is nie mak­lik nie, maar tog moont­lik.
Sy glim­lag ter­wyl sy na An­dy kyk. Sy’t nooit ge­dink sy sal een­dag ie­mand só lief­hê soos vir hom nie.
Van­og­gend se joer­naal­in­skry­wing is ’n lief­des­brief aan hom. Sy lag by­na hard­op toe hy skie­lik ’n har­de snork­ge­luid maak. Hy het al­tyd ge­stry as sy sê dat hy weer ek­stra hard ge­snork het. Sy en An­ke het hom dus een­maal som­mer met die sel­foon op­ge­neem en dit toe ag­ter­na vir hom ge­speel. Hul­le het lank daar­na tog te lek­ker daar­oor ge­lag.
Tot al­mal se ver­maak het An­ke dit weer ge­speel toe Hos­pi­ce se tuis­ver­sor­ger, wat twee dae per week na An­dy om­sien, haar be­soek ge­doen het. Dan het hul­le el­ke keer weer ge­lag as­of hul­le dit vir die eer­ste keer hoor.
Dan­kie vir U ge­na­de, lie­we Heer, sê sy sag­gies. Hy haal a­sem. Hy kan ten min­ste sy oë oop­maak. Sy glim­lag en won­der of hy ont­hou dat dit van­dag hul tien­de hu­we­liks­her­den­king is.
Van­og­gend se in­skry­wing was juis oor daai prag­ti­ge dag, tien jaar ge­le­de. Dit was ’n son­skyn­dag, op die agt-en-twin­tig­ste Ok­to­ber daar­die jaar, ont­hou sy.
“Deur ar­moe­de of ryk­dom, siek­te en ge­sond­heid, tot­dat die dood ons skei. . .”, het hul­le daai dag trou aan me­kaar be­loof.
“Wat skryf jy van­og­gend?”Sy’t nie eens be­sef hy het in­tus­sen wak­ker ge­word nie. Sy glim­lag. Ná meer as tien jaar dat sy hom ken, is sy nog­steeds gaan­de oor sy stem. Hy sou mak­lik ’n ra­di­o­per­soon­lik­heid kon ge­wees het, het sy al­tyd vir hom ge­sê. Soos ge­woon­lik het hy maar net be­skeie ge­glim­lag. “Ek skryf ’n lief­des­ver­haal,”ant­woord sy.“Óns lief­des­ver­haal.”
Sy sien die traan wat uit die hoek van sy oog loop. Sy sit haar joer­naal te­rug in die laai en draai dan na hom toe.
“Ek bly lief vir jou,”sê sy toe sy af­buk en vir hom ’n druk­kie gee en hom op die mond soen.“Moe­nie nou vir my ook kom staan en tra­ne­rig maak nie, man. Jy weet mos ek is van tra­ne aan­me­kaar ge­sit.”
Sy gaan kom­buis toe en maak die melk in die mi­kro­golf­oond warm en gooi dit dan oor sy pap. Dan kom sit sy op die stoel by die kop­pen­ent van hul dub­bel­bed. Sy sit eers die bak­kie pap op die bed­kas­sie neer, ter­wyl sy die kus­sing reg­skuif. Sy weet nou al. As sy hom net ’n klein bie­tjie vo­ren­toe laat be­weeg en bie­tjie meer reg­op lig, is dit mak­li­ker om hom te voer.
“Dan­kie, Bok­ka,”be­gin hy praat net voor­dat sy die eer­ste le­pel pap in sy mond steek.“En hap­py an­ni­ver­s­a­ry.”En dan glim­lag hy.“Hmmmmm. Jy’t ge­dink ek het ver­geet né?”He­ster glim­lag net. Sy sal nie vir hom kan jok nie. Hy ken haar te goed.
“Maak gou die laai hier by die bed­kas­sie oop?”vra hy en lag al­te lek­ker toe hy haar vra­en­de ge­sig sien. Sy maak vin­nig die laai oop en her­ken da­de­lik haar dog­ter se hand­skrif: Dan­kie vir al­les wat jy vir my be­te­ken. Ek is lief vir jou. Van jou man, An­dy, staan in ver­skil­len­de kleu­re in die kaar­tjie ge­skryf, met ’n groot rooi hart in die mid­del ge­te­ken.
Dit was aan­vank­lik nie mak­lik om te aan­vaar dat sy die Sa­ter­dag­og­gend met hom ge­trou het, en die Son­dag was hy in ’n on­ge­luk wat hom as ’n kwa­dru­pleeg ge­laat het nie. Sy ont­hou dan die joer­naal­in­skry­wing oor hoe sy ge­voel het: Dit het ge­voel of my le­we in duie stort, want ek het nog niks van my hu­we­lik ge­had nie. Ek was by­na vier we­ke swan­ger met An­ke toe ons ge­trou het. Ek het vir we­ke nie gee­ët nie, kon nie slaap nie en wou nie tus­sen men­se wees nie. Ek weet nie waar ek al die tra­ne ge­kry het nie, want ek het dag en nag om­ge­huil. Ek voel som­tyds dat die le­we nie meer sin maak nie. Ek wil soms net op­gee, aan­stap en nie weer om­kyk nie. Maar deur al­les glo en ver­trou ons nog al­tyd vir ’n won­der­werk. Ons bly steeds vol ver­wag­ting, want daar gaan baie ge­be­de vir ons uit . . .
“Dan­kie, my skat. Dit be­te­ken baie,”sê sy sag­gies en soen hom weer.
Daai dag, tien jaar ge­le­de het sy be­loof om hom lief te hê, deur ar­moe­de of ryk­dom, siek­te of ge­sond­heid. . . en dit is pre­sies wat sy be­plan om te doen. Om haar be­lof­te ge­stand te doen.