Brian Wilson (66) was in die 1960’s die baasbrein agter die Beach Boys – nie net het hy die meeste van die groep se liedjies gesing nie, maar hy was ook die produksieleier en het die verwerkings gedoen waardeur die groep se kenmerkende, eiesoortige klank geskep is.
Die musiek laat jou dadelik aan die Beach Boys dink en die album kan op een vlak beskryf word as ‘n nostalgiese herbesoek aan die sonskynstrand-onskuld in die Kalifornië en Los Angeles van die 1960’s. Om dit alles interessanter te maak, is daar ‘n skreiende ondertoon: daardie sorgelose sonskyndae is verby, die wêreld het die afgelope 40 jaar baie verander en Wilson self stap aan 70 toe. Met dit in gedagte is dit egter opmerklik dat Wilson nie ‘n klomp treurgat-liedjies geskryf het oor die verlies van sy jeug en van ‘n era toe daar meer optimisme in die wêreld was nie. Die luisteraar moet self daardie konneksie maak.
Wilson bewys weer eens dat hy meesterlik is wanneer dit kom by die skryf van melodieë. Die verwerkings is ook die werk van ‘n genie. Nie net die kenmerkende harmonieë is ‘n bewys daarvan nie, maar ook die instrumentasie en hoe die snitte in mekaar vloei.
Dit lyk of dit weer die outoppies is wat deesdae met die beste musiek vorendag kom. Net toe ‘n mens in die 1990’s begin dink het dis klaarpraat met kees, kom John Mellencamp vorendag met ‘n album wat as een van sy bestes beskou kan word. Dit is toe te skryf aan ‘n kombinasie van faktore: goeie liedjies, deurleefde vertolkings en die bydrae van die produksieleier, die legendariese T-Bone Burnett. En dit skaars ‘n jaar na sy vorige sterk album, Freedom’s Road! Dis asof daar nuwe lewe in die man geblaas is (al sing hy op die nuwe CD baie oor die dood).