Die ironiese traanoë van die Banana Yoshimoto-voorbladnooi en die “tragiese saak” waaroor die titel dit gemaak-dramaties het, roep 'n meisie op wat langs 'n snelle vliet vol Creme Soda haar droefnis afslyt.
Pamina Vermaak, tot op bladsy 1 'n redaksielid van die voorste ­Afrikaanse vrouetydskrif Eva, se ma sit nie werklik op 'n troon nie, maar Witwaterbaai aan die Weskus is in haar gemoed tog 'n koninkryk. Nadat 'n reeks skandalige gebeure op die aand van haar matriekafskeid haar goeie naam van haar los­geruk het, is Pamina in selfopgelegde ­ballingskap Kaap toe. Die ­afgelope 11 jaar had sy met haar huisgesin weinig kontak.
Maar as die dwingelandy van werk onder René Meiring (geen verwantskap nie) – wat haar redakteursbrief met die hand onderteken (met 'n hartjie wat vir die akuut op die “e” instaan) – net te veel raak, bring Pamina haar medialoopbaan hoog in 'n toring­gebou in 'n skouspel tot 'n einde. Of so dink sy. Soos Kaapse troetelwoorde, hutsmerke en emoji's die wêreld vol sputter, storm Pamina tegelykertyd haar verlede en haar toekoms ­tegemoet.
Elders in die Moederstad word Wolf de Jager, 'n musikale vos wat die vorige nag sy volle land vol gars gestroop het, uit die newels wakker. Op die stoep van sy reuse-huis waarvan net twee vertrekke meubels het, gluur 'n Zippo-aansteker met die naam Daniella in krulletjies daarop gegraveer hom met waarsku-oë aan.