Londen en Shakespeare se toneelloopbaanWysig
Shakespeare se tydgenote, soos die toneelskrywer Ben Jonson, was vol lof vir sy werk, hoewel hulle hul lofbetuigings baie konvensioneel bewoord het. Dit het vir ŉ groot deel van die 17e eeu die geval bebly. Eers in die 18e eeu, toe tekskritiek meer aandag geniet het, het onder andere Nicholas Rowe (1674 – 1718) en Alexander Pope (1688 – 1744) Shakespeare-stukke gepubliseer wat van uitvoerige kritiese inleidings voorsien was. Sy werk is in die 18e eeu met talle besware in die Klassisistiese Frankryk begroet.
Die Franse kritici het dit veral teen die vorm gehad (Shakespeare het hom nie gehou by die eenhede van tyd, plek en handeling nie). Die gevolg was dat sy werk eers taamlik laat ŉ vastrapplek gekry het. Eers gedurende die Romantiek het daar ŉ werklik goeie waardering vir sy werk ontwikkel, veral wat sy poësie betref. Die Engelse digter Samuel Taylor Coleridge (1771 – 1834) het daarop gewys dat die sogenaamde onreëlmatighede in Shakespeare se werk ŉ organiese geheel vorm.
In Duitsland het Lessing die aandag vir die eerste keer onomwonde op Shakespeare se veelsydigheid gevestig. Hy is later deur Goethe gevolg. Ook in Frankryk het die mense nou die skoonheid van sy werk ingesien en het skrywers hulle deur sy stukke laat inspireer. In die 20e eeu het daar ŉ nuwe realistiese stroming in die Shakespeare-kritiek ontwikkel. Die Amerikaner Elmer Edgar Stoll (1874 – 1959) het Shakespeare en sy werk byvoorbeeld in hulle oorspronklike omgewing, naamlik die Elizabethaanse tydperk, geplaas.
Die toenemende belangstelling in Freud se psigoanalise het in die loop van die 20e eeu nuwe stukrag verskaf vir die studie van Shakespeare-stukke, veral wat die interpretasie van die groot karakterrolle soos die van Hamlet, koning Lear, Macbeth en Othello betref. Ondanks die oortuigende aantal dokumente en getuienisse oor Shakespeare en sy toneelstukke, het mense al aan sy outeurskap getwyfel – veral omdat daar van die standpunt uitgegaan is dat iemand met so min literêre opleiding en agtergrond nie daartoe in staat sou wees om sulke geniale werk te skryf nie.
In die 19e eeu was daar byvoorbeeld ŉ stroming, hoofsaaklik Amerikaans, wat aangevoer het dat Francis Bacon (1561 – 1626), ŉ geleerde tydgenoot van Shakespeare (wat ŉ groot belangstelling in die literatuur en die filosofie gehad het), die werklike skrywer was. Later is verskeie mense, onder andere Christopher Marlowe, as die eintlike skrywer voorgehou. Die boeke oor die identiteits-problematiek vorm egter maar ŉ klein deel van die omvangryke Shakespeare-kritiek.
Vroeg in die 19e eeu is daar jaarlikse Shakespeare-feeste in Stratford-upon-Avon gereël. Die idee het vinnig versprei en tans word daar op verskillende plekke in die wêreld, onder meer in Verona, waar die verhaal van Romeo en Julia afgespeel het, soortgelyke feeste gehou. Shakespeare-stukke was ook vir talle komponiste ŉ bron van inspirasie. Verdi het byvoorbeeld die operas Macbeth, Otello en Falstaff gekomponeer. Laasgenoemde is ŉ verwerking van The merry wives of Windsor, ŉ stuk wat Otto Nicolai (1810 – 1849) ook gebruik het vir sy opera Die lustigen Wieber von Windsor (1849).
Gounod, Berlioz, Bellini, Saint-Saëns en britten het ook operas geskryf met libretti wat op stukke van Shakespeare gegrond is. Orkesmusiek vir Shakespreare se werk is onder andere deur Berlioz, Balakiref, Liszt, Tsjaikofski, Prokofiëf, Richard Strauss en Mendelssohn-Bartholdy geskryf.
Shakespeare in AfrikaansWysig
Moontlike werke deur ShakespeareWysig
Wêreldspektrum, 1982, ISBN 0908409664, volume 25, bl. 97, 99
Ontsluit van "https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=William_Shakespeare&oldid=2016754"
Last edited on 18 Julie 2019, at 10:59