Skielik staan hy daar, langs jou motor by die robot. Lank, forsgebou, met die spore van ontbeer duidelik ingeëts op sy gesig. “Meneer, askies meneer,” klop hy teen jou motorruit. “Ek kry swaar. Het meneer nie so paar sent in meneer se beursie nie.” Jy kyk na die lang hare, die vuil klere, en die ruie baard. Iets lui ‘n klokkie. Iewers het jy al die gesig gesien. Jy sien dat sy oë vernou as hy na jou kyk. Sonder om ‘n woord verder te praat, draai hy vinnig om en verdwyn eensklaps uit jou gesigsveld. Asof hy nooit daar was nie. As die robot groen slaan, draal daardie gesig soos ‘n deuntjie in jou kop. Daardie oë. Dit is mos bekend? Of nie?
Selfs sy gesin verloor het? Mens sou seker lank daaroor kon filosofeer. Oor die verlede, oor die toekoms. Frankl het die ware sekerhede van die lewe ontdek toe hy alles wat sin vir hom gemaak het, verloor het. As jy niks oorhet nie, het jy nog die krag van jou denke, jou gees, om jou te lei soos ‘n vuurtoring ‘n skip op stormsee lei.
Boerneef kom weer terug: “laat dit inbrand in jou vir latertyd / die warm geel en rooi / vir latenstyd.” Jy het een lewe. Leef dit. Laat die goeie van gister die kole wees vir vandag se koue. Jou eie kole teen koue as alle sekerhede verdof.