Oriëntering van plantgroei: hoe plante weet watter manier om te groei - Nuut
Plantgroei-oriëntasie - Hoe weet plante watter rigting daar is?
Wanneer u saadjies begin of bolle plant, wonder u ooit hoe plante weet watter kant toe om te groei? Dit is iets wat ons meestal as vanselfsprekend aanvaar, maar as u daaraan dink, moet u wonder. Die saad of bol is in donker grond begrawe, en tog weet dit op die een of ander manier om wortels af te steek en op te kom. Die wetenskap kan verduidelik hoe hulle dit doen.
Oriëntering van plantgroei
Die kwessie van plantgroei-oriëntasie is wat wetenskaplikes en tuiniers al minstens 'n paar honderd jaar vra. In die 1800's het navorsers vermoed dat die stingels en blare na lig opgegroei het en die wortels na water toe.
Om die idee te toets, sit hulle 'n lig onder 'n plant en bedek die bokant van die grond met water. Die plante is geheroriënteer en het steeds wortels na die lig laat groei en na die water stingel. Sodra saailinge uit die grond opkom, kan dit in die rigting van 'n ligbron groei. Dit staan ​​bekend as fototropisme, maar dit verklaar nie hoe die saad of bol in die grond weet watter kant toe nie.
Ongeveer 200 jaar gelede het Thomas Knight die idee probeer toets dat swaartekrag 'n rol speel. Hy het saailinge aan 'n houtskyf vasgemaak en vinnig vinnig gedraai om die swaartekrag te simuleer. Seker genoeg het die wortels na buite gegroei, in die rigting van gesimuleerde swaartekrag, terwyl die stingels en blare na die middelpunt van die sirkel wys.
Hoe weet plante watter rigting is?
Die oriëntasie van plantgroei hou verband met swaartekrag, maar hoe weet hulle dit? Ons het klein klippies in die oorholte wat beweeg in reaksie op swaartekrag, wat ons help om van onder af te bepaal, maar plante het nie ore nie, tensy dit natuurlik koring (LOL) is.
Daar is geen definitiewe antwoord om te verduidelik hoe plante swaartekrag aanvoel nie, maar daar is 'n waarskynlike idee. Daar is spesiale selle aan die punte van die wortels wat statoliete bevat. Dit is klein, balvormige strukture. Hulle kan optree soos albasters in 'n kruik wat beweeg in reaksie op die oriëntasie van 'n plant in verhouding tot swaartekrag.
Aangesien statoliete ten opsigte van die krag oriënteer, sal die gespesialiseerde selle wat dit bevat waarskynlik ander selle aandui. Dit vertel hulle waar op en af ​​is en watter kant toe om te groei. 'N Studie om hierdie idee te bewys, het plante in die ruimte laat groei waar daar eintlik geen swaartekrag is nie. Die saailinge het in alle rigtings gegroei en bewys dat hulle nie sonder swaartekrag kon sien watter kant op of af is nie.
U kan dit selfs self toets. Volgende keer as u gloeilampe plant, en as u daarop gewys word om dit puntig na bo te doen, plaas een eenkant. U sal vind dat die bolle in elk geval sal uitspruit, want dit lyk asof die natuur altyd 'n manier vind.
Geskiedenis van waatlemoenplante
Waatlemoene het waarskynlik byna 5000 jaar gelede in die Kalahari-woestyn van Afrika ontstaan ​​waar plantkundiges gevind het dat sy wilde voorouers steeds groei. Waatlemoene het noordwaarts deur Egipte getrek, en gedurende die Romeinse era is dit gekweek en waardeer. Hiërogliewe op die mure van Egiptiese geboue vertel verhale van hul oes. Waatlemoene is in die grafkelders van konings begrawe om dit in die hiernamaals te voed. Spanspekke versprei oor die Europese vasteland en floreer veral in die warmer Mediterreense gebiede. Waatlemoene is in 1629 in Massachusetts gedokumenteer. Gedurende die burgeroorlog het die Gekonfedereerde leër waatlemoen gekook om melasse te maak om te kook. Dit is in die suidelike state soos die Carolinas en Georgië waar waatlemoene floreer as kommersiële gewasse. Talle variëteite is ontwikkel en variasies van vleeskleur het opgeduik. Teen die laat 1800's het die W. Atlee Burpee & Co. sy eie waatlemoenvariëteite ontwikkel en sade verkoop.
Groentetuinry / bedoriëntasie: E-W of N-S?
9 jaar gelede geplaas
Dinge om te oorweeg, is die hellingaspek, dreinering en lugvloei. As die helling steil is, probeer dan om rye relatief loodreg op die helling te hou. Eliot Coleman het in sy boek "The New Organic Gardener" geskryf dat mense wat in die suidelike dele van die VSA nie so besorgd moet wees oor die oriëntasie van tuinrye nie. Verder noord het hy aanbeveel om hulle Oos-Wes te oriënteer om voordeel te trek uit die feit dat die son minder direk is en dat daar minder skaduwee-effekte sal wees.
"U sal miskien nooit weet watter resultate u aksie het nie, maar as u niks doen nie, sal daar geen resultaat wees nie"
Hoe Permies.com werk
Leila Rich het geskryf: N-S.
. Om lang plante te kry waar hulle lae produsente nie sal beskadig nie, moet hulle aan die S-punt van 'n N-S-bed gaan.
BTW, hierdie inligting is veral vir my gematigde situasie in die Suidelike Halfrond.
Dankie vir die vertaling. Ek moes vanweë die huidige omstandighede met E-W-oriëntasie gaan en nou dink ek dat die langer plante (na die noordekant van die bedding, hier in die state) dit moeilik sal maak om van daardie kant af in te kom. Hulle word ook HK grootgemaak, dus het ek klein suidelike en noordwaartse hellings geskep weens die E-W-oriëntasie. Ek is oor die algemeen nie te bekommerd nie, maar ek stem saam dat E-W waarskynlik beter is as dit vir u lugvloei- en dreineringsregime werk.
Ek hou van hierdie soort dinge.
My land is plat. Ek het geen kontoere om te volg nie. Met behulp van E-W kan lang plante gebruik word om skadu te produseer wanneer dit aan die suidekant van 'n bed geplant word. Aan die noordekant van 'n bed beland die skaduwee in die paadjies. Dit is slegs soggens / saans gedurende die winter belangrik. Die res van die tyd is die son direk bokant.
In NY het ek die kontoer gevolg. Hier in die stad het ek 'n bietjie E-W gehad, 'n bietjie N-S. Hier in die bos gaan ek E-W behalwe naby die heining waar die heining N-S is. Dit lyk nie of die plante so erg is as hulle water kry nie.
Daar is tot dusver 'n aantal faktore genoem wat in ag geneem moet word. Soos altyd begin dit met u plaaslike situasie. In my situasie - halfdroë, hoë ligging - is ek nie so bekommerd oor die maksimum sonlig nie. Die lig is intens hier en daar is min bewolkte dae. Vog is egter baie belangrik, dus rig ek my beddens oor kontoere om die vloei van water teen die helling af te vertraag. Elliot Coleman dui ook aan dat 'n helling van 'n paar grade na die suide meer sonstrale sal opvang en die tempo's 'n paar grade sal verhoog. My waarnemings bevestig dit blykbaar en omdat ek my groeiseisoen van 100 dae aansienlik wil uitbrei, probeer ek beddens bou sodat die boonste oppervlak 'n suidelike helling het. Gelukkig kan ek op groter skaal die beddens in die algemeen E-W oriënteer, sodat ek maklik 'n suidwaartse hellings kan maak. In my jaarlikse marktuin verbou ek groter goed op die N-helfte van E-W-georiënteerde beddens en korter goed op die S-helfte. Ek steur my nie aan die groter dinge wat die paadjies tussen my beddens in die middel van die dag beskadig nie. Eintlik wil ek dit nog 'n stap verder neem en my paaie met baie houtsnippers dek om die opname van water te maksimeer en verdamping te verminder.
In my winterbeddens - onder 'n hoepelhuis of lae tonnel - groei ek groente lukraak en saai 'n mengsel saad uit. Dit lyk asof die plante natuurlik in polle groei. Die lugtemperatuur op die grondvlak binne hierdie polle is hoër as in die meer dorre gebiede (dit is alles redelik gedek) tussen hulle in. Selfs in hierdie relatief gematigde winter het ons laers met enkelsyfers gereeld gehad. Hierdie setperke sou die temperature nie oorleef het sonder 'n paar lae agribon nie - genoeg om die blok 50-80% van die sonlig volgens die produsent se waardering te verminder - en een van plastiek. Ek het die landbou vroeg op sonnige dae gereeld verwyder om die sonlig te maksimeer. Meer onlangs het ek gevind dat die plante net so goed gedek is. Ek het tot die gevolgtrekking gekom dat die groei daarvan stadig gaan wees, en dat die temperatuur meer 'n beperkende faktor is as sonlig.
Ek het verdere bedenkinge oor die oriëntering van aanplantings / beddens om die sonlig te maksimeer, ten minste buite gebiede waar sonlig eerder as vog of warmte 'n premie is. Die hoeveelheid sonstraling wat die aarde gedurende die loop van 'n dag tref, volg 'n klokkurwe, met die maksimum intensiteit in die middel van die dag en die hoeveelheid energie wat skerp opbou en afbreek. As ek meer besorg was oor die maksimum sonlig, wil ek meer uitvind oor hoeveel plante afhang van die intense middagson, en miskien hoe min hulle kan kry uit die relatief swak oggend- en aandson. Miskien is dit net sinvol om die middagson te maksimeer, aangesien die werk om meer vroeg in die son te word, nie veel meer sonstraling kan kry nie? Nog 'n dimensie van my bedenkinge is dat woude en grasvelde oral genoeg sonlig kry sonder om my oor bedoriëntasie te bekommer. En met al die foute lyk dit asof konvensionele ag - sowel voor as na-industrialisering - genoeg sonlig het om gewasse te kweek sonder om in verhoogde beddings te groei wat in 'n spesifieke rigting gerig is.
Ek is aan die voetheuwels van die San Pedro-gebergte in die noorde van Nieu-Mexiko - op 7600 'met ongeveer 15 "neerslag, sone 4b histories - om groente te kweek vir die plaaslike boeremark, besig om seisoen te verleng, om meer te gebruik permakultuurtegnieke en sluit aan by ander mense hier om te begin en groei vir die boeremark.