Seeperd - Wikipedia
Tydperk: Mioseen tot hede – 23–0 m. jaar gelede
Phyllopteryx Swainson 1839
Die 25 spesies seeperde (subfamilie Hippocampinae) kan beskou word as seenaalde waarvan die kop met 'n hoek van 90° na die bors geknak is en waarvan die stert tot 'n grypstert ontwikkel het. Hierdie diertjies swem gewoonlik met die romp in 'n vertikale houding, maar hulle kan ook op hul rûe swem as hulle vinniger wil beweeg.
Wanneer hy rus, anker die dier hom met sy grypstert aan ’n voorwerp, net soos 'n slingeraap aan 'n tak. Die buidelsak van die mannetjie kom in sy stert voor. Gedurende die paartyd word 'n sponsagtige weefsel hierin gevorm wat die eiers van voedsel en suurstof moet voorsien. Die eiers besit geen ander bron van suurstof nie; die buidelsak is so lugdig dat dit selfs opswel indien daar dooie larwes in is wat 'n verrottingsgas laat ontstaan.
Die sponsagtige weefsel vervul dus in baie opsigte dieselfde funksie as die plasenta by soogdiere. Wanneer die larwes uit die eiers kom, bly hulle 'n tyd lank in die buidelsak voordat die mannetjie hulle deur die opening van die sak na buite pers. Die uitpers gaan gepaard met krampagtige bewegings wat aan 'n ware geboorteproses herinner.
Net soos in die geval van die kangaroe is die kleintjies na vrylating uit die buidelsak nie volkome onafhanklik nie; by die geringste teken van gevaar vlug hulle terug na die mannetjie. Die seeperde maak slegs op kriptiese kleurpatrone staat vir beskerming en geensins op vaart nie. Daar is geskat dat 'n seeperd met ’n maksimum snelheid van 0,5 cm per sekonde swem. Die algemene status van seeperde is onseker. Sommige mense reken dat die langneusseeperd (Hippocampus guttulatus) algemeen voorkom vanaf Wes-Afrika tot by Wes-Europa.
Ander reken weer dat die seeperde wat in bogenoemde gebied voorkom, almal kortneusseeperde (Hippocampus hippocampus) is en dat hulle hoofversamelpunt die Middellandse See is. In soutwaterakwaria word meestal net van die groter, eksotiese spesies aangehou, soos die geelseeperdjie (Hippocampus kuda) en die groot seeperd (Hippocampus hudsonius), wat meer as 20 cm lank kan word. Laasgenoemde diertjie het beroemdheid verwerf as die eerste seevis wat in 'n akwarium voortgeplant het.
Die kleintjies groei baie vinnig en kan so goed van verwonding herstel dat 'n geamputeerde vin na selfs twee weke vervang is. Die grootste sukses ten opsigte van die aanteel van hierdie tipe vis in gevangenskap is met die dwergseeperd (Hippocampus zosterae) behaal. Hierdie diertjies is uiters goed aangepas vir lewe in die Golf van Meksiko.
Hulle bereik ’n maksimumlengte van 5 cm. Hoewel baie seeperdspesies met "maanhare", horinkies en ander uitsteeksels getooi is, is nie een spesie so ontwikkeld soos die groot rafelvis (Phyllopteryx eques) of die klein rafelvis (Phyllopteryx foliatus), wat albei velflappe (velvoue) besit nie. Dit verhoog hul oorlewingskans tussen die seewiere, aangesien albei spesies baie soos die seewiere lyk.
↑ (en) Rafinesque Schmaltz, C. S. (1810). "G. Hippocampus". Caratteri di alcuni nuovi generi e nuove specie di animali e piante della Sicilia: con varie osservazioni sopra i medesimi. Palermo: Sanfilippo. p. 18.
↑ (en) Hippocampus Rafinesque, 1810, WoRMS
Wêreldspektrum, 1982, ISBN 0-908409-66-4, volume 25, bl. 56
Wikimedia Commons het meer media in die kategorie Seeperd.
Wikispecies het meer inligting verwant aan: Seeperd
(en) "Sea horse". Encyclopædia Britannica. Besoek op 19 Augustus 2019.
Ontsluit van "https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Seeperd&oldid=2029839"
Die bladsy is laas op 19 Augustus 2019 om 21:09 bygewerk.