Nadat Sussa die kroeg se deur weer agter ons toegesluit het, stap sy agter die toonbank in om vir ons elkeen ‘n dop te gooi.
Dan kom maak sy seker die oppervlak van die toonbank voor my is skoon en droog sodat ek die boek kan neersit.
Duiker vee, soos dit sy gewoonte is, sy mond met die agterkant van sy hand af. Trek skreef oog aan sy sigaret.
“Hierdie is Ma se dagboek. Sy het gesê ek moet dit lees. Ek neem aan dat al die leuens wat ons gelewe het, hieruit opgeklaar sal word.”
“Sussa sal jy vir ons lees wat hier aangaan?” Met onuitgesproke begrip hou Sussa haar hand uit na my toe vir die boek.
“Ek sal nou maar gereeld na die besigheid toe gaan, al voel ek dit is tydmors. Die jongetjies wat daar uithang hou vir hulle so vroom, en dit kan tog sò vervelig wees.”
Hierdie keer stap Duiker agter die kroegtoonbank in. Terwyl hy besig is om vir ons almal ‘n volgende rondte te gooi, sê hy verveeld vir Sussa;
“ Het sy iets gesê voor sy dood is” Ek kan die bitterheid in sy stem hoor deurskemer. Ek hoop dit staan in die dagboek hoekom hy so bitter is teenoor haar.
Groot was my verbasing dat Babbels geen indruk op hom gemaak het nie. Ek het eintlik die indruk gekry dat hy haar as ‘n lastige kind beskou, toe hy vir haar gesê het dat sy nie saam met ons piekniek by die dam kan gaan hou nie.
Hy het nog nie in daardie rigting gepraat nie maar ek kry die gedagte dat hy my om my hand gaan vra.”
Skippie wat tot nou toe stil was sê; “Moet asb net nie vir ons lees hoe hulle vry nie. Ek wil dit not a donner hoor nie”
Sussa trek haar vinger oor die lyne van die netjiese handskrif met ‘n ligte krul in die laaste letter van elke woord. Op soek na die sensasie wat ons almal verwag.
Sussa lees weer in stilte. Die verlowing was nou nie vir ons so groot gebeurtenis as vir haar nie. Maar ek wou mos hoor daar waar sy Babbels se naam raaklees.
Hierdie mense se drink kapasiteit verstom my. Dit voel vir my of die liters drank wat hulle verorber geen invloed op hulle het nie.
Maar ek kan nie eintlik iets van hulle sê nie, want hier sit ek buite my aard in die middel van die week in ‘n kroeg en is besig met my derde draught vir die oggend.
“Ek het julle gesê hier kom ‘n ding.” vertel sy terwyl sy haar eie glas volmaak en ook vir die res van ons sorg.
Sussa skud die woorde wat hy oor haar strooi van haar skouers af en maak of sy nie die afwagting agterkom wat sy by ons geskep het met haar opmerking nie.
“Ek kan nog nie glo wat ek met my eie oë moes aanskou agter die duin tussen die fynbos nie. O die vernedering! Op ons eie piekniek kombers! Daar kom hy die ander vrou by. Albei kaalgat in die oopte! So sonder skaamte!”
Ek moes dit geweet het! Ek moes dit sien kom het. Ek moes raak gesien het hoe sy haar strikke vir hom stel.