Blog: Spieeltjie Spieeltjie
...sê vir my hoe sien die ander mense my. Ai, Bobby, my kind, jy’s nog jonk, dié kan ek duidelik hoor. Wat maak dit tog saak hoe ander jou sien? Of, maak dit werklik saak?
Hoe sien die ander mense my? Sal enigiets wat ek aan myself doen om my mooi te maak iets aan hulle persepsie verander, want persepsie is inderdaad waaroor die uiterlike gaan. Mens word beoordeel volgens jou uiterlike. Mens ontvang komplimente volgens jou uiterlike beeld: die nuwe haarstyl of die boetiek-uitrusting aan jou lyf. Niemand sê ooit: “Jy het so ‘n goeie hart onder daai pragtige trui” of “ Ek kan sien jou kop is reg ingestel onder die nuwe haarkleur” nie. Ure voor ‘n spieël kan daarom meer van jou eie self wegsteek as wat dit na vore bring, want hoe meer mens tittewyt, hoe meer verander jy dikwels jou eie geesteshouding. Jy raak soos jou uiterlike dit van jou verwag.
Ek en ‘n spieël sien mekaar net by ‘n rare drie geleenthede: om seker te maak die afskilmasker is oral van my gesig af; om by rare geleentheid ‘n gesig en oë op te sit (my lippe sit ek sommer so loop-loop aan) en om met ‘n kam en sker of kleursel in my hare in te vlieg wanneer my gemoedstoestand dit van my verlang. My selfontwerpte klere vra geen draai en swaai voor ‘n lang spieël nie – ek het trouens nie eens een in die huis nie – want die grondpatroon het reeds voorsien vir verbloeming en beklemtoning waar nodig.
Miskien is dit die grootste rede vir die uitstel van die badkamer se renovasie: die spieëlteëls wat een volle muur moet bedek om die plek groter te laat lyk. Ek glo nie ek sal ooit heeltemal gereed wees vir soveel blatante eerlikheid nie. My hare is nou so kort dat daar niks meer is om te versnipper wanneer daardie terugkaatsing my ook in ‘n omdop-oog papegaai verander nie. Tensy...ek ‘n pikswart slaapmasker sommer so neffens die deur hang en oor my kop glip terwyl ek oor die drumpel tree.