Dat Suid-Afrika se begroting nou vir die tweede keer in ’n dekade as een van die deursigtigste ter wêreld aangewys is in ’n interna­sionale onafhanklike indeks, volg op jare se harde werk en toewyding deur die hele span.
“Maar dis rof om vir die tesourie te werk. Jy is nie gewild nie. Jy soek na waarde vir geld en vra daarom intense vrae oor hoe iets gefinansier gaan word. Word dit op die goedkoopste manier gedoen, lewer departemente wat hulle moet, is dit wat die burgers regtig wil hê?”
Die begrotingsproses hou nooit werklik op nie. Die begroting wat jaarliks in Februarie in die parlement ter tafel gelê word, volg op ’n magdom van vergaderings regdeur die jaar op verskeie vlakke van regering, met verskillende departemente afsonderlik en as ’n groep (soos onderwys), ontledings, aanpassings, verslae indien.
Uiteindelik is dit Februarie en die begroting dien in die parlement. “Dit is ’n verligting as die markte goed reageer.”
As ’n begroting net ’n tegniese oefening was, sou ’n rekenaar dit kon doen. Die menslike oordeel is belangrik, want dit gaan ook oor die uitvoering van ’n bepaalde beleid. Die werklike situasie op ’n gegewe tyd of ligging bepaal watte toepassingsopsie jy kies.
Augustus tot Oktober is die moeilikste tyd in die begrotingsproses, want dan word die werk vir die mediumtermynbegrotingsraamwerk gedoen, asook tussentydse aanpassings.
Sy is opgewonde oor die vordering met openbare deelname en die insette van die samelewing in die begrotingsproses. Sy was aan die hoof van uitreikprogramme na verskillende gemeenskappe, wat uitgeloop het op “vulekamali”, die interaktiewe aanlynplatform oor die begroting. Dit is ’n vennootskap met die samelewing se “Imali Yethu”-inisiatief.