Foto’s: Winter in Paternoster selfs beter as somerPaternoster is net so mooi in die winter as in die somer. Winterkuiers in tradisionele somer-vakansieplekke het sy eie bekoring, skryf Maryke Roberts ná drie salige dae in Paternoster teen die Weskus. Dis nog skemer toe ek uit die Strand ry. Die 4×4 Ford Everest Sport se navigasie is gestel vir vier optel-plekke, voor ons finale bestemming Gonana Guest House op Paternoster is. Ek is die outomatiese Ford, waarmee ons ses vroue die naweek gaan ry, nog ongewoond. Die musiek speel in elke hoekie van die groot voertuig en vir 90 minute is dit net die sagte gedreun van die enjin, die son wat traag oor die rantjies agter my opkom en die kuspad tot in Vishoek stadig verlig. Een kant is wit duine waarop hordes meeue nog opgepof sit en slaap, aan die ander kant Valsbaai wat bedrieglik baie soos ŉ reuse dam blink, maar waarin ek kort-kort ŉ dolfyn sien baljaar. Die ander word een-een opgelaai, die gesels raak meer en die opgewondenheid oor ŉ Weskus-naweek styg. Soos ons die stad agterlaat op die R27 op pad na Darling om by tannie Evita se Perron te gaan kuier, luister ek na die kommentare oor die voertuig; die nuwe Perron en teater; hoe lank die week was en hoe almal uitsien na die vars Weskus-lug. “Dis wonderlik om verby te steek met genoeg krag en daar is genoeg plek vir koffie,foonlaaiers en my lang bene,” kom dit van een van die passasiers. Ons draf in by Evita se Perron en is verheug om van die eerste mense te wees om dienuwe teater-ruimte te sien, waar tannie Evita en haar alter-ego, Pieter-Dirk Uys, gereeld optree. Buite in die tuin kom vlei drie katte op verskillende tye op my skoot neer, terwyl ek luister hoe die koffiemasjien geduldig een cappuccino na die ander se plaasmelk tot wolkpoffers blaas. Ons teug aan yskoue tuisgemaakte limonade en smul daarna aan pasteie wat net sowel deur my ouma in haar ruim plaaskombuis gemaak kon wees. Kort-kort staan iemand op om nog van die briewe, plakkate en sêgoed in die Nauseum (tannie Evita se woord vir die museum) te gaan lees, voor ons aan koffie en evangelie-koeksusters smul. Raylene Humphreys vertel dis “tannie Sanna wat dit bak, maar sy is vandag bietjie af”. Met dieselfde eienaars as Evita se Perron, Frits van Ryneveld en Hentie van der Merwe, is dit voor die hand liggend dat ons by Darling Sweet gaan inloer waar verleidelike toffies in verskeie geure gemaak word. Hier word ook beskuit en koekies gebak wat in Mr Price Home landswyd te koop is. Die oop pad roep weer en ons lugversorgde kokon gly maklik oor die teerpad. Amper te gou is die laaste kilometers voor Paternoster afgetel. Ek is altyd verbaas oor die opwinding as mens die see sien. Al het jy net ŉ uur of wat tevore ŉ ander see agtergelaat. Maar daar is amper ŉ gewyde stiltetjie toe die see blink oor die rantjie roep. Neffens die draad buite my venster, staan vier bloukraanvoëls op ŉ rantjie. Die agtermiddag-windjie waai hul kroonvere verkeerdom en hul stertvere skeef. Ons stop op ŉ hoogtetjie in die dorp om te kyk hoe die vissersbootjies inkom. Die son lê laag oor die water in sy laatmiddag luiheid en trek dik goud-oranje lyne om die boot en sy bemanning. Ek kan dink hoe moeg hulle moet wees na ure op die oop see en hoop die skuit is boepens met vis. Die sout-swembad by Gonana is te koud vir ŉ winterbaai, maar toe ek my reusebed en lekker stoepie sien, weet ek waar my boeklees-ure gaan wees. Die naam Gonana is afgelei van die Zoeloe-woord “omhels” en almal wat die natuur geniet en omgewingsbewus is, word met ope arms hier verwelkom – selfs goedgemanierde vierbeen vriende is by die selfsorg-kothuise welkom! Gonana Guest House op die Bekbaai-strand langs ŉ groenstrook, is Paternoster se eerste volhoubare en omgewingsbewuste gastehuis. Dit funksioneer heeltemal onafhanklik: water word herwin, krag word deur sonkrag opgewek, plastiekgebruik is minimaal, chemikalieë is taboe, die tuine is inheems en waterwys, en met die Sweedse entrepreneur en dekor-ontwerper, Jonas Sandström, wat Gonana besit, se etos: “koop plaaslik, dink globaal”, is die dekor natuurlik en plaaslik en neem Afrika en Skandinawië hande. Werkskeppingsprojekte van Barrydale tot Hopefield pronk trots Suid-Afrikaans in die seep en handeroom van Simply Bee en Barrydale Weavers. Alles is vir my sommer mooier omdat dit my mense is wat dit gemaak het. Nie ver van die gastehuis af nie, is die nuwerige Paternoster Waterfront. By tafeltjies sit mense en kuier terwyl astrante mossies krummels bedel. In die hoek is die oulike Koelkamers-teater waar liggies buite opgehang word vir die aand se vertoning en in The Art Shed, met ŉ wye verskeidenheid kunstenaars op uitstalling, sit ŉ vrou vir ŉ kunstenaar om haar te teken, terwyl pottebakkers die mooiste skeppings uit klei agter die glasruit maak. By Maneki se Koekemakranka-koffiewinkel se ruwe houttafeltjies smul ek aan kaaskoek en cappuccino terwyl my reisgenote die res van die dorp verken. Daar is drankies by die hotel se bekende The Panty Bar waar die hele plafon vol damesbroekies is; winkeltjies met varsgebakte brood en kaas uit die omgewing of aandenkings te koop om die heerlikheid van hierdie besoek te probeer vasvang in iets tasbaar wat kan saamgaan huis toe. Die stilte van my enkel-ontdekking word gevul deur die branders en gekrys van seevoëls. Van al die gewaarwordinge daar teen die see, is die grootste sekerlik dankbaarheid. ŉ Kortkop agter is vredigheid, met vryheid ŉ skrapse derde. Jy kan hier waarlik jou chaotiese gedagtes orden; jou boek léés sonder om lysies vir die volgende dag te wil maak. Stap jy strandlangs terug gastehuis toe, wag ŉ kwas buite op die stoep om seesand af te vee. Daar is nie groot afstand by Gonana tussen jou en die see nie en dit voel asof dit net die klein hekkie is tussen die wit van my duvet en die wit van die klein brandertjies wat soos fyn kant patroontjies op die sand maak. Om teen sonsak op die oop stoepie op die boonste vloer te sit, met klingende ys in jou G&T, is so na aan paradys as wat kan kom. In die eerlikheidskroeg is Darling se wyne en dis Charles Withington se Roan Ranger wat die res van die naweek saam met my en my boek op die stoep kuier. Dis in daardie einste boonste kuierplek waar daar smiddae varsgebakte tert of koek en koffie wag. Jy gaan nie hongerly hier nie! Ons verken die nuwe Paternoster Wine & Tasting Lounge, wat ŉ groot versameling wyne te proe en te koop aanbied. Elke drie maande is daar vier ander plase wat in ŉ proe geniet kan word, maar hulle pasmaak enige proe vir jou, vertel eienaar Lucy Steynvard ons. Die wyn-kuierplek behoort eintlik aan haar seun, Piet en sy lewensmaat Arno Hattingh, en dit was hul droom om ŉ wyntuiste vir uitsonderlike wyne teen die Weskus te skep. Natuurlik is wyn nie almal se gunsteling nie en daarvoor kan jy ook ŉ bier-, brandewyn- of jenewerproe doen. Ons teug aan Blakes Familiewyne, Swerwer, Ken Forrester, Baleia en Arra en daar is selfs alkoholvrye wyn vir dié wat sosiaal wil wees, maar sonder die alkohol. Groot smulborde met vleis en kaas en tuisgebakte brood vul ons tafel. Die moderne kaggel met sy bloupers gasvlam vul die ruimte met ŉ sagte saligheid wat soos ŉ ligte wolkombers om jou skouers vou. Lucy se wynkennis is uitgebreid, maar sy deel net genoeg om almal geïnteresseerd te hou. Die sterre dans teen die gitswart hemel, terwyl die branders ons geselskap hou toe ons laataand terugstap gastehuis toe. Ontbyte is groot, heilsame, maar gesonde affêres by Gonana. Almal wil uitkyk oor die see en gelukkig is die tafel in die eetvertrek lank genoeg om ten minste vier van ons gelukkig te hou! Met mae gevul, wag die gawe span van WOW eBikes by die Waterfront ons in. Groepe of individue kan een of twee ritte op die eBikes doen, maar ek kies die strandrit later die oggend en gaan verken eerder die Cape Colombine-vuurtoring wat saans lang strale oor Bekbaai gooi en kyk hoe lyk Tietiesbaai-karavaanpark nou eintlik. Die vuurtoring-toer sal beslis in die blomseisoen in Augustus en September ongelooflik mooi wees. Die fietse word met ŉ reuse battery aangedryf en jy trap so hard (of nie) as wat jy wil! Die fietse word op Paternoster aanmekaar gesit en is ook te koop as jy een tuis wil gaan geniet. “Wees versigtig as jy op die strand gaan, want daar is kinders en honde en kinders grawe gate,” waarsku Danie Breytenbach, aandeelhouer en leier van die begeleide toere, met ŉ groot glimlag. Die strand-fietstrap is opwindend en uniek. Ek het nog nooit voorheen op ŉ strand fietsgery nie en beslis nie met soveel gerief en gemak nie. Ek hoor weer die span se woorde: “Throttle is your friend” as die sand te dik raak en jy nie lus is vir hard trap nie. Ons ry in gelid in die klam sand, die wind in ons hare en die branders die enigste geselskap. Halfpad ry ons oor die duine na die oesterplaas en Danie vertel hoe die seewater ingepomp word en hoe miljoene oesters hier op plankton gevoer word en op 12 tot 13 mm aan ander oesterplase verkoop word. Eenkant is daar ook gapermossels en ons lag te lekker toe hy ŉ paar uit die water lig en wys hoe hulle klap-klap-klap. Hy vertel dat fietsryers in die lae seisoen oesters en vonkelwyn kan bestel. Ons kuier op die houtstruktuur, wat soos ŉ lewensredder-huisie hoog bo die sand sit. Ons het geen redding nodig nie, maar die boepens-piekniekmandjie en vonkelwyn, is ŉ wonderlike lafenis. Die saligheid onder die lattedakke met die sonnetjie op jou rug, ken geen perke nie. Terug by die stoor word die fietse skoongemaak en die batterye herlaai en ons begin die span groet, toe Annelize Ziehl-Owens − ook aandeelhouer en projek- en bemarkingsbestuurder − ons verras met vars oesters van die oesterplaas en nog yskoue vonkelwyn. Dit is sekerlik hoe die see moet proe. Geen ander seekos is so eg sout en vars en vry op jou tong nie. (En dit komende van ŉ nie-oester-eter!) Dié oester- en vonkelwyn-bederf kan vir voor of na jou rit bestel word teen addisionele koste. Die middag slaap ek met my luike, vensters en deur oop en dis amper asof die branders onder my bed breek. Aandete by Gaatjie Restaurant speel die geur van masala en seekos met jou wegkruipertjie tot jy uiteindelik aan jou dis smul. Die see raas so hard dat die musiek en gesels amper tweede viool speel, maar dis strelend vir die siel. Die vars lug en “oefening” laat slaap my soos ŉ baba. Vroegoggend stap ek op die strand. Daar is niemand nie en die son kruip net van agter die huise oor die rant. As jy agter ŉ rots staan, omvou die koel skaduwee jou. Die ander vroue het gaan kajak saam met Kayak Paternoster, weer ŉ uitstappie saam met Danie van WOW eBikes. Soos ek daar staan ​​en ek luister na die branders, dink ek dit moet die mooiste klank in die wêreld wees – behalwe my man se stem as hy sê hy is lief vir my. Sewe van Gonana se agt en suite-kamers het privaat stoepies, waarvan drie direk na die strand lei. Een van die kamers, The Studio, is ontwerp as ŉ klein woonstel wat as ŉ selfsorg-opsie gehuur kan word. Die onlangse toevoeging van twee selfsorg-kothuise is ideaal vir gaste wat privaatheid soek. Daar is die Acacia-kothuis met twee slaapkamers, vier slaapplekke, en die Aloe-kothuis met een slaapkamer en twee sofabeddens. Albei het volledig toegeruste kombuise, ŉ eetarea, patio’s/ balkonne met see-uitsigte en braaigeriewe. Wat my die meeste beïndruk het, was die feit dat die sitplek genoeg verstel kon word, dat ek in my skrale 1,65 m behoorlik oor die neus kon sien, sonder dat my bene papgedruk word, soos met baie ander voertuie. Dit het ook parkeersensors voor en agter met ŉ trukamera, wat dinge vir pikkies soos ek baie vergemaklik. Daar is ŉ keuse van 4×4- en 4×2-modelle, wat albei beskikbaar is met Ford se besparende 2.0-liter Single Turbo-dieselenjin. Dit word gekoppel aan Ford se gesofistikeerde 10-gang outomatiese ratkas, wat bydra tot uitsonderlike brandstofverbruik en algehele werksverrigting.