PressReader - SA Jagter Hunter: 2017-08-01 - ’n Pad­lang­se rooi­bok
’n Pad­lang­se rooi­bok
Jag bly lek­ker, on­ge­ag of jy hard moet werk vir jou bok of ’n mak­li­ke skiet­kans kry.
SA Jagter Hunter - 2017-08-01 - INHOUD - Deur JA­C­QUES DE BEER
Soos die tyd vir die groot mi­gra­sie na­der kom, wan­neer bak­kies met bos­wa­ens ag­ter­na, jag­vel­de toe trek, ver­an­der ons jag­ters se ge­drag ook. We­ke voor die jag­sei­soen, as die eer­ste koue kop uit­steek, is daar meer ak­ti­wi­tei­te by wa­pen­win­kels. Net soos in Ke­nia waar blou­wil­de­beestrop­pe by be­lang­ri­ke wa­ter­ga­te saam­trek, net so is dit by die wa­pen­win­kels. Die laas­te paar goed vir die groot tog word aan­ge­skaf, van koe­ëls, py­le, kruit en kle­re tot e­lek­tro­nie­se goed wat rig­ting, af­stand, plek, wind en wat ook al aan­dui.
Die laai van pa­tro­ne en die reg­te soort py­le is ’n erns­ti­ge sto­rie. Man­ne ruil hul­le wen­re­sep­te uit en dit word op die skiet­baan be­proef tot die reg­te mu­ti ge­kry is. Die ti­pe ge­reed­skap wat in die veld ge­bruik gaan word, word met oor­leg ge­kies, het­sy boë, ge­we­re, mes­se of te­le­sko­pe. As deel van die voor­be­rei­ding word groot braai­vleis­vu­re ge­maak en die man­ne kui­er saam. Dis ook se­ker iets wat van die oer­tyd af kom toe daar om vu­re met die voor­va- ders ge­sels is.
Jag­plekin­lig­ting word soms uit­ge­ruil, maar in an­der ge­val­le bly dit soos ’n fa­mi­lie­re­sep ’n groot ge­heim. Dié men­se sal som­mer in die nag ry so­dat nie­mand die rig­ting van hul­le jag­vel­de kan sien nie. Plek word by guns­te­ling- slag­hui­se be­spreek om die be­loof­de buit te be­werk. Dis klaar ’n uit­ge­maak­te saak dat die buit gróót sal wees, want al die splin­ter­nu­we e­lek­tro­nie­se toe­rus­ting sal mos daar­die wê­reld­re­kord­koe­doe ver­se­ker. An­der doen die vleis­be­wer­king eer­der self en volg ge­hei­me wors- en bil­tong­re­sep­te van ouds. Hier­die jag­ters is baie pre­sies en die kar­kas moet eers hang en soos wyn ryp word voor die groot af­slag.
VOLG DIE TROP
So met die eer­ste koel wind in die lug, het my ge­drag ook be­gin ver­an­der en ek het saam met die “trop­pe” by die be­lang­ri­ke pun­te ver­ga­der en my ge­we­re skoon­ge­maak vir die groot jag. Hoe dan an­ders? Die oer­in­stink het in­ge­skop. Ek het die vo­ri­ge jaar reeds, so met die be­taal­slag vir my swart­wil­de­bees­jag by my vriend Ri­co Coet­zer op N­gonN­go­ni, tus­sen Wol­ma­rans­stad en K­lerks­dorp, plek be­spreek vir hier­die jaar se jag.
Ek het toe daar­die swart­wil­de­bees met my .357 Mag ge­jag, maar ek wou hier­die jag met my .44 Mag­num Colt A­na­con­da­re­wol­wer aan­pak. Dié Colt, met sy 6 duim-loop, het nie ’n te­le­skoop op nie, maar wel ’n stel oop vi­sie­re. Soms is dit lek­ker om met oop vi­sie­re back to ba­si­cs te gaan. ’n Mens kan só mee­ge­voer raak met teg­no­lo­gie dat jy ver­geet hoe jag van ouds was. Dit voel of jy weer moet leer skiet as jy die bos met oop vi­sie­re in­vaar. Skie­lik kry jou self­ver­troue ’n knou.
Nie­te­min, op dié jag was ek ag­ter ’n rooi­bok aan, want dit was een van die spe­sies op my hand­wa­pen­jag­ly­sie wat my by ’n vo­ri­ge ge­leent­heid ont­glip het. Vir my is ’n rooi­bok ’n moet, want ’n jag­tog son­der ’n rooi­bok ê­rens tus­sen die wild in die bos­wa, is soos ’n braai son­der tjops – on­denk­baar.
Ek en my vrou Son­ja het vroeg die og­gend na N­gon-N­go­ni ver­trek. Dit was vir ons ’n baie spe­si­a­le plek, want ons is op die buur­plaas ge­troud en het van N­gon-N­go­ni se slaap­plek ge­bruik ge­maak vir ons gas­te. By die wild­plaas aan­ge­kom, het ons rus­tig af­ge­pak en la­ter skiet­baan toe ge­ry om voor son­on­der ’n paar sko­te met die A­na­con­da te skiet. Om­dat ek met ’n oop­vi­sier sou jag en die vi­sie­re nie só fyn was nie, wou ek dood­se­ker maak die Colt skiet
waar hy moet. Daar was al­reeds ’n paar an­der man­ne op die skiet­baan en die lang­loop-re­wol­wer het aan­dag ge­trek. Ná so­wat ses sko­te was ek te­vre­de en is ons te­rug kamp toe om voor don­ker die vuur aan te steek.
Met ons aan­koms by die kamp het ons ge­vind dat die vuur reeds aan die gang is en die vlam­me al lek­ker hoog staan. Die kamp is luuks en al­les wat jy no­dig het, is daar. Ek hou van ge­mak­lik kamp en slaap, maar eint­lik is e­ni­ge plek vir my reg so­lank ek lek­ker kan jag. Ons het kos in die la­pa ge­maak en is kort na ete kooi toe vir ’n goeie nag­rus. Daar het die vol­gen­de dag vir ons baie werk ge­wag.
Die gids het vroeg­og­gend met die bak­kie aan­ge­meld. Dit was maar koud en my vin­gers was dood van die y­si­ge wind ag­ter op die bak­kie. Ek het ge­won­der of ek sal kan skiet, want om met ’n dooie hand en ’n re­wol­wer te jag kan ’n sto­rie op sy eie af­gee. Ge­luk­kig het die son­ne­tjie ’n bie­tjie ver­lig­ting ge­bring en my han­de het be­gin ont­dooi.
Ons het die eer­ste trop­pie rooi­bok­ke ge­waar en ek is saam met ’n gids af­ge­laai. Die bos­se was re­de­lik dig, maar nie baie hoog nie. Dit het din­ge be­moei­lik, want ek kon bo-oor die bos­se sien, dus sou die bok­ke ons ook van ver af kon ge­waar. Daar­om was ons ge­dwing om ge­buk­kend te be­weeg. Ná ’n lang en sta­di­ge be­kruip­tog het die bok­ke tus­sen neus en ore ver­dwyn. Dit ge­beur baie in die bos dat ’n bok net on­ver­klaar­baar weg­raak. Dit voel soms of daar ’n spe­si­a­le “na­tuur­hek” is waar­deur hul­le kan vlug as din­ge warm raak. Só het dit die he­le voor­mid­dag ver­loop. Hier­die rooi­bok­ke was dui­de­lik ’n slim klom­pie.
Ek was re­de­lik moeg van die krom­lo­pe­ry, want ons lang man­ne is nie ge­maak om dub­bel te vou nie. Ons het be­sluit om eers te­rug te gaan kamp toe vir mid­dag­e­te. So ’n stap­pe­ry kan ’n man lek­ker hon­ger maak, ver­al as jy vroeg­og­gend laas ’n be­skuit­jie ge­ëet het. Dit het ook reeds be­gin warm word en die wild was min­der ak­tief.
Ons is dié keer na ’n an­der deel van die plaas waar die ter­rein meer klip­pe­rig was met ef­fen­se kop­pies hier en daar. Die rooi­bok­ke was vol­op, maar nie so ge­wil­lig om ge­jag te word nie. Ek moes bin­ne 40m van die bok af kom om ’n dood­skoot met die oop vi­sie­re te ver­se­ker. Ná ’n paar on­suk­ses­vol­le be­kruip­slae het ons ’n mooi trop­pie bok­ke ge­kry wat ons goed deur die bos­se laat werk het. Ek en die gids het op ’n k­lein kop­pie ge­ëin­dig, met die rooi­bok­ke aan die voet daar­van. Ons kon hul­le so skuins van bo af sien. Daar was ’n paar ooie en ’n ram wat so tus­sen 40 tot 45m weg van ons ge­staan het. Die trop het dood­stil ge­staan en die ram het weg van my af ge­kyk. Skie­lik het iets hul­le skrik­ke­rig ge­maak en ek moes be­sluit of ek ’n kans wil vat voor­dat die die­re weer ag­ter rot­se ver­dwyn. Ek het die vi­sier op die bok se lon­g­a­rea ge­plaas en ge­sien dat so ’n skoot skuins van ag­ter en boon­op ook van bo af, na moei­lik­heid lyk. Ge­luk­kig het hul­le aan­ge­stap... Ek het moe­de­loos te­rug­ge­sit en kon voel hoe my hart nog op vol­le stoom van die a­dre­na­lien klop. “Lyk of die rooi­bok­ke my van­dag ore aan­sit,” het ek ge­dink.
Ons het weer­eens na die rooi­bok­ke be­gin soek. Hul­le het ge­luk­kig nie ge­hard­loop nie, maar was baie on­rus­tig. Se­ker hul in­stink wat hul­le ge­waar­sku het. Ek het be­sluit om eers van die klip­kop­pie af te kom, want ek wou nie met die oop vi­sie­re ’n skoot van bo af neem nie.
Die trop­pie het aan­ge­stap tot in ’n oop stuk veld met baie hoë gras, wat din­ge vir ons nóg moei­li­ker ge­maak het. Ons het sta­dig maar se­ker weer veld ge­wen en na ’n ge­sweet het ek die rooi­bok­ke in sig ge­kry. Hul­le was ’n bie­tjie ver na my sin, maar ek het be­gin kyk vir een wat oop ge­noeg staan vir ’n skoot, want die tyd het min ge­raak. Met slegs die boon­ste helf­te van die bok­ke sig­baar bo die gras, was dit eg­ter mak­li­ker ge­sê as ge­daan. Toe sien ek ’n ooi wat weg­be­weeg van die trop en ek het ge­dink: “Hier is my kans...”
Die skiet­stok­ke is op­ge­slaan en ek het vir die reg­te oom­blik »
» ge­wag. Toe die ooi stop, het die .44 Colt A­na­con­da se skoot ge­klap – ’n 240gr-plat­neus­koe­ël was op pad na die bok toe. Die pa­troon het ge­sing soos dit die grond ag­ter die ooi tref. Die bok­ke het die ver­te in­ge­hard­loop en net ’n stof­wolk het ag­ter­ge­bly. Ek kon my oë nie glo nie. Dit was so­waar as wrag­tag mis! Ek wou skreeu van moe­de­loos­heid. Die bok was té ver en ek moes ’n bie­tjie meer aan­ge­pas het. Ek het net on­der haar bors deur ge­skiet. Net daar het ek be­sef dat ’n af­stand­me­ter nood­saak­lik is vir handwapenjag. As my af­stand reg was en ek die reg­te aan­pas­sing ge­doen het, sou die skoot per­fek ge­wees het.
Die frus­tra­sie van die heel­dag se ge­suk­kel om ’n rooi­bok in die koel­ka­mer te kry, was dui­de­lik op my ge­sig te sien en ons het be­sluit om bes te gee. Dit was ook al laat en tyd om te be­gin te­rug­keer kamp toe. Mô­re was nog ’n dag. Om­dat die bak­kie ver was, het ons pad­langs ge­stap waar ons mak­li­ker en vin­ni­ger kon be­weeg. Met my re­wol­wer in sy ske­de en die skiet­stok oor die gids se skou­er het ons ge­loop en ge­sels oor al die ge­beu­re van die dag. Ons het ge­won­der of ons ooit ’n rooi­bok aan die haak sal kry.
Ek was nog so aan die ver­dui­de­lik oor die mis­skoot toe ek sien my gids gee nie meer aan­dag aan my nie. Hy het ge­stop en met sy oë vas­ge­na­el op een plek het hy die skiet­stok­ke op­ge­slaan. Ek het eers ge­dink hy skeer die gek, want ons het daar­die dag die stok­ke se­ker ’n hon­derd keer op­ge­slaan. Toe hy skie­lik sê: “Skiet hom,” kon ek sien dat die man erns­tig is en ek het ge­kyk in die rig­ting waar­in hy staar. So 40m van ons af, in die don­ker ska­du van ’n groot do­ring­boom het ’n swart fi­guur mooi dwars ge­staan. Ek kon da­de­lik uit­maak dat dit ’n rooi­bok­ram is. “Dis nou of nooit,” het ek ge­dink en sta­dig die .44 Mag uit sy ske­de ge­haal en oor die skiet­stok laat rus.
Ons het oop en bloot son­der be­skut­ting in die pad ge­staan en die bok kon e­ni­ge oom­blik op die vlug slaan. Ek dink eg­ter hy het ge­hoop ons sou ver­by stap son­der om hom te ge­waar. Dis mos maar ’n koe­doe se ma­nier ook, jy sal am­per teen hom in ’n bos ver­by­stap.
Die af­stand was na­by ge­noeg vir die oop vi­sie­re en ek het dit op die ram se har­t­a­rea ge­plaas en die haan sta­dig ag­ter­toe ge­trek met die hoop dat die klank van die oor­haal nie te hard sou wees nie. Wan­neer jy stil­te soek klink die ge­ring­ste ge­luid mos tien keer har­der. Ek het die snel­ler sta­dig ge­druk en soos wat re­wol­wers se ma­nier maar is, het die skoot oor­ver­do­wend hard ge­klap. Die gids was min be­ïn­druk met my en het sy vin­gers in sy ore ge­druk. Hy het reg langs my ge­staan om die stok­ke vas te hou; nie ’n ge­wens­de plek nie, want die re­wol­wer se slag kom ook by die si­lin­der se kan­te uit.
Ek kon som­mer aan die ram se weg­spring sien dat die skoot op die reg­te plek was. Sy hard­loop­po­ging was traag en sy rug ef­fens krom­ge­trek. Hy het deur tak­ke ge­ploeg en oor bos­se ge­strui­kel, dui­de­lik ge­dis­o­ri­ën­teerd. Met ’n groot la­waai is hy die­per die bos­se in en toe was al­les stil. Ons het so ’n mi­nuut of wat ge­wag voor­dat ons die bok gaan soek het en hom so 50m ver­der ge­kry waar hy met sy kop in ’n bos ge­val het. Dit was ’n prag­ti­ge, jon­ge­ri­ge swart­neus­rooi­bok­ram. Die 240gr­plat­punt­koe­ël het deur die hart en lon­ge ge­gaan en om­trent geen vleis­ska­de aan­ge­rig nie – ’n mooi skoot.
Ek was baie bly oor die bok want só ’n kans kry ’n mens nie al­dag nie.
Dis wat jag vir my so lek­ker maak, jy kan ’n hon­derd bok­ke skiet en el­ke keer iets an­ders be­leef. Dit maak nie saak waar­mee jy jag of hóé jy jag nie, die ple­sier en uit­da­gings bly on­ge­loof­lik. Ek sien uit na wat die vol­gen­de jag vir my in­hou. Dalk moet ek vol­gen­de keer som­mer van die be­gin af pad­langs jag, ’n mens weet nooit!
Die rooi­bok waar­na ek in die sto­rie ver­wys ver­wys. By my sit my gids Jaco Cron­jé Cron­jé. Hier­die ram is met ‘n Colt A­na­con­da in .44 Mag­num ge­skiet.
Weens hul voor­lief­de vir die bos is rooi­bok­ke ge­wild on­der hand­wa­pen­jag­ters. Die bos ver­skaf ge­noeg dek­king vir ef­fek­tie­we be­kruip.