Dr. M.J. du Plessis Gereformeerde Kerk Bellville Datum: 14 November 2004 (aand)
Lofpsalm 119:1, 29
Skriflesing: Jesaja 2:2 ‑ 5. Lees ook: Markus 13:1 - 13.
Teks: Kategismus Sondag 21.
Een van die tekens van die laaste tye is dat die kerk onsuiwer gaan word, en dat daar groot verval in die kerk gaan wees. Dit is wat nou in ons tyd gebeur. Kyk maar net na ons eie land en die kerke hier:
Ons sien dit oraloor dat kerkmense al hoe meer in hulle godsdiens verflou.
Mense verander en in die algemeen aanvaar hulle al hoe meer dinge wat vroeër vir hulle vreemd was.
Kom ons kyk na hierdie Bybelgedeelte aan die hand van die volgende sake:
1. Juda se geloofsagteruitgang.
2. Die Here bly altyd by ware gelowiges.
3. Vorentoe saam met die Here!
In Jesaja se tyd was sy volk in die een oorlog na die ander betrokke, en sy volk het al hoe verder teruggesak in die ry van volke.
Die probleem was nie dat die ander volke sterker was as Juda nie. Die oorsake van die swakheid het binne‑in die volk gelê.
Die volk het van binne af verrot.
Ons lees van die sondes wat hulle bedryf het: mammondiens, geveinsdheid, leuens, geweld, goddeloosheid, gierigheid en hoogmoed.
Die Here het hierdie sondes onder sy volk so ernstig aangeslaan dat Hy die volk aan vernietiging blootgestel het.
In hierdie donker tyd van verval en vernietiging kom Jesaja met 'n profesie na vore waarin hy 'n profesie van verheerliking aan die volk voorhou.
Hy vertel dat die Here openbaar hoe die kerkgeskiedenis deur die wêreldgeskiedenis loop.
Hy gaan die Kerk aan die einde van die geskiedenis verheerlik.
Met hierdie profesie wat deur die tye heen gryp tot by die einde, versterk God sy gelowiges wat nog werklik glo: sy ware kerk.
Om die profesie te verstaan moet u onthou dat hierdie profesie gerig was aan die kerk in sy verval, want Israel was op daardie stadium in die Ou Testament die kerk. Hulle hoor hoe daar te midde van goddeloosheid in die kerk bemoediging van God af kom: Hy beskerm en bewaar steeds sy kerk.
Jesaja was ook nie die enigste een wat hierdie dinge gepreek het nie.
Miga het in dieselfde tyd as Jesaja gelewe en hy het ook hierdie dinge gepreek. (Miga 4:1 ‑ 3).
Die twee profete het dus skouer aan skouer te velde getrek teen die verkeerde dinge.
Hulle het gepreek dat Jerusalem weer deur God verhef sal word tot die middelpunt waar God se vrees sal wees.
Die droewige toestand van rumoer en willoosheid sal verbygaan, en die volle lig van God se heerlikheid sal weer in sy kerk straal.
Jesaja skryf hier van die werk van die Heilige Gees, want die stad kan hom nie self uit sy puin optel nie! Iemand anders moet dit doen.
Hierdie profesie loop inderdaad ook oor op ons.
Die Heilige Gees verhef ons, omdat Hy die werk van Jesus Christus in ons bevestig en afrond. Uiteindelik word dit in die laaste dae tot voltooiing gebring.
Ons bely die dinge wat hier staan, want ons bely van die kerk dat die Here Jesus vir Hom 'n gemeente verkies het, en dat Hy hierdie gemeente van die skepping af tot met die wederkoms deur sy Gees en Woord beskerm en onderhou.
Dit is wat hier gebeur: Die Heilige Gees roep die uitverkorenes.
Prakties werk dit so dat hulle die Woord van die Here bestudeer, en dan word hulle deur die Woord in die geloofsfeite ingelei.
Die Heilige Gees maak die Woord vir hulle verstaanbaar, en Hy maak ook hulle begrip oop, en dan laat Hy hulle glo.
Jesaja skryf dat die volk "opgaan" na die huis van die Here, en dat die nasies daarheen "toestroom."
Die mense gaan nie uit eie keuse nie, want die woorde wat die Bybel hier gebruik, leer dat daar 'n baie groot krag is wat die mense dryf.
Dis die Heilige Gees wat die uitverkorenes kragtig beweeg en aanspoor om steeds in die Naam van Jesus Christus bymekaar te kom, om met God en met mekaar gemeenskap te beoefen.
Die Heilige Gees vergader nie net die kerk nie.
Hy openbaar ook sy krag binne‑in die kerk.
Hy laat die kerk in sy krag die Woord van God uitvoer.
Dit gebeur in die proses van bekering en volharding.
Dit gebeur wanneer die Heilige Gees ons daartoe bring dat ons onsself in ons sondes ontdek.
Dit is wanneer die besef tot ons deurdring dat ons iets verkeerd doen.
Dit is die Heilige Gees wat ons dan berou laat kry, en wat ons beweeg om met hierdie sonde te breek.
Dis Hy wat ons in hierdie goeie voorneme laat volhard, en wat dan ons bekering 'n blywende werklikheid maak. So word ons die gawes van die Here Jesus se kruis deelagtig.
Luister net weer hoe Jesaja dit stel (2:3):
Laat ons optrek ... na die huis van God ... dat Hy ons sy weë kan leer, en ons in sy paaie kan wandel. Want uit Sion sal die wet uitgaan en die Woord van die Here uit Jerusalem.
Die Woord en die Wet word dus deur die Heilige Gees in ons gewerk.
Die Heilige Gees werk ook nie tevergeefs nie. Sy werk word altyd beloon.
Daarom gee Hy aan ons die krag om op die pad van saligheid te kan bly totdat ons eindig in die koninkryk van God. Hy hou ons daar! Want die gemeenskap met God is ewig.
Ons weet ons is sondaars, maar die troos is hier dat die Here nooit sy kerk verwerp nie ‑ juis omdat sy liefde tot in ewigheid bly.
Die Here sal ons straf, en ons dalk aanhoudend straf wanneer ons sonde doen.
Maar dan is sy straf altyd sodat ons tot bekering moet kom. Die straf van die Here is altyd om ons terug te beweeg tot gehoorsaamheid.
God vergeef al ons sondes wanneer ons berou het.
Hy vergewe natuurlik net een sonde nie, en dis die sonde teen die Heilige Gees.
Maar dit is inderdaad 'n baie ernstige sonde, want met daardie sonde ontken jy die bestaan van God. Dit beteken dat jy alle gemeenskap met God verbreek.
Die betekenis van hierdie preek vir ons tyd is dat dit ons wil bemoedig om in die geloof te volhard.
Dit is om ons te troos dat God altyd saam met ons is.
Ons het hierdie versterking bitter nodig, want die wêreld verwerp nie net die gelowiges al hoe meer en meer nie. Hy kry ook 'n al hoe sterker houvas op hulle. Hy het 'n manier om ons mak te maak vir dinge waarvoor ons nie mak mag wees nie.
Soms maak die duiwel ons moedeloos, want hy het so 'n manier om jou te laat voel dat jy agteruitboer.
Hy laat jou voel dat die Here jou vergeet het wanneer jy in groot spanning is.
Hy laat jou soms voel dat dit heeltemal tevergeefs is om te glo, want ons kan nie altyd die vrugte op ons geloof sien nie.
Nou kom die Here en Hy troos ons:
Hierdie kerk op die aarde wat in ons tyd so worstel met allerhande soorte dwaalleer, en wat soms ook so kwynend bestaan ‑ hierdie kerk word deur sy krag gered en bewaar.
Hierdie kerk se glorie eindig in die Nuwe Jerusalem. Ons wat waarlik glo ‑ gaan eendag in die strale van God se majesteit staan.
Daarom rus daar op elkeen van ons die verantwoordelikheid om die Naam van die Here te verkondig en om 'n lewe te leef wat hierby pas. Ons doen dit nie altyd nie, en daarom sal ons die straf van die Here moet verduur wanneer Hy teen ons optree as daar by ons geloofslamheid intree.
Dis waar dat Jesaja eerste vir die mense van Juda gepreek het, en dis ook waar dat Jesaja se preek waar is vir die heilige algemene kerk van die Here wat deur die eeue heen bestaan.
Maar dit is ook waar dat dit betrekking het op ons eie gemeente.
Ons sal ook op bepaalde punte van ons geloofslewe onsself moet opskerp.
Ons gemeente het bepaalde baie sterk punte, maar ons het ook swak plekke wat aandag sal moet kry. Is ons kennis van die Bybel goed genoeg? Is ons gebedslewe en ons huisgodsdiens op standaard?
As ons nie baie deeglik hieraan gaan aandag gee nie, het ons tog op 'n manier deel aan die verval van die kerk. Want dan skort daar iets in ons geloofsmondering.
U moet altyd onthou dat ons genade kry.
Die genade is Jesus Christus: sy dood.
Sy dood is juis omdat die Here sy kerk ‑ dis ons ‑ in Christus herstel uit ons sondes, en herskep tot 'n ewige lewe.
Die Here Jesus volg ons ook met sy kruisgenade deur die eeue, daarom word die Heilige Gees oor ons uitgestort.
Die werk van die Heilige Gees in ons kom deur die genade van God se raad en die versoening van die kruisdood.
Ons het vanoggend die heilige Nagmaal gevier. Die Here het ons daar aan sy tafel versterk in ons geloof.
Hier het die Here brood voor ons oë gebreek, en aan ons verkondig dat Hy ons sondes volkome versoen het – omdat Hy ons uitverkies het.
Hy het aan ons wyn gegee om te drink, wat ons herinner het aan sy bloed, sodat ons moet onthou dat ons altyd deur sy krag en sterkte gedra word.
Die Here het ons so lief, dat Hy sy Seun vir ons laat sterf het. Eerste tot vergifnis van ons sondes, maar ook sodat ons tot in ewigheid lewe. Laat ons ons loswikkel uit al die dinge wat ons versper om opsigtelik gelowig te lewe. Laat ons die strome van God se liefde en genade geniet, en dit in ons lewens weerspieël.