Hoe om u kredietrekeninge en u belegging in rekeninge te verwerk
Selfs 'n baie klein onderneming kan besluit om krediet aan sy kliënte te gee. Groter KMB se toekennings krediet aan kliënte as 'n manier om sake te doen. Ongeveer 1/6 van alle bates van Amerikaanse industriële firmas is in die vorm van debiteure, dus die toestaan ​​van krediet is vandag 'n groot belegging in die VSA. Kredietverlening is eintlik die praktyk om 'n belegging in u kliënte te maak. Eerstens moet jy besluit watter klante die belegging waardig is.
Nie alle klein besighede gee krediet. In plaas daarvan maak hulle al hul verkope op 'n kontantbasis. In baie gevalle kos dit verkoop en kliënte omdat dit, soos dit of nie, ons in 'n kredietgedrewe samelewing leef. As 'n verskaffer 'n groter bestelling van 'n maatskappy moet plaas, mag die verskaffer nie die fondse daarvoor betaal nie. Die bestelling gaan na 'n ander maatskappy toe tensy u klein besigheid krediet uitbrei. Klein ondernemings staan ​​voor 'n afruil. Hulle moet die koste van die toekenning van krediet teen die voordele van verhoogde verkope balanseer.
Die meeste klein ondernemings het twee soorte kliënte. Hulle het B2B-kliënte of handelskredietkliënte . Handelskrediet is bloot kredietverlening aan ander firmas. Klein besighede het ook B2C kliënte of verbruikers krediet kliënte, wat die publiek is.
Wat maak die kredietbeleid vir 'n maatskappy op?
As 'n maatskappy 'n koste-voordeel-analise doen en die baie belangrike besluit maak om krediet aan sy kliënte uit te brei, moet dit prosedures vir krediet- en invorderingsrekeninge opstel.
Daar is gewoonlik drie dele van 'n goeie kredietbeleid:
Die verkoopsvoorwaardes vir 'n kredietkliënt bepaal hoe die firma sy produkte of dienste sal verkoop. Sal die firma 'n kontantverkoping benodig of sal dit krediet uitbrei? Daardie besluit word gemaak deur die proses van kredietontleding en om vas te stel wie krediet moet ontvang.
As die klein besigheid besluit om krediet aan 'n kliënt te gee, moet dit terme vasstel. Hierdie terme sluit die kredietperiode en enige korting in wat u besluit om die kliënt saam met die afslagperiode aan te bied.
Verkoopsvoorwaardes kan soos volg lyk: 2/10, net 30. Dit beteken dat u u kliënte 'n 2% afslag bied as hulle 10 dae betaal. As hulle nie die afslag neem nie, is hul rekening in 30 dae verskuldig.
By die bepaling van kredietbeleid bepaal 'n maatskappy hoe hulle krediet aan verbruikers en besighede sal toestaan. Hulle gebruik 'n aantal metodes om dit te doen, insluitende die trek van kredietverslae , die evaluering van die 5C's van krediet en kredietpunte.
As 'n maatskappy besluit om krediet aan sy kliënte te bied, moet dit 'n versamelingsbeleid ontwikkel wat hy sal gebruik om sy kredietrekeninge te monitor. Die meeste maatskappye gebruik twee benaderings. Hulle gebruik die gemiddelde insamelingsperiode en die verouderbare verouderingsskedule .
Die gemiddelde insamelingsperiode (ACP) sal 'n sake-eienaar laat weet hoeveel dae dit gemiddeld neem om kredietrekeninge te versamel. Die sake-eienaar kan die ACS met ander maatskappye in sy bedryf en die ACS van ander jare vergelyk. Die ACS gee die besigheidseienaar 'n klomp data om van te werk. As die ACS styg, moet die sake-eienaar meer aggressiewe invorderings op sy kredietrekeninge neem.
Die rekeninge ontvangbare verouderingskedule is ook 'n waardevolle hulpmiddel. U kan in 'n oogopslag sien watter persentasie van u kredietrekeninge laat is en hoeveel oortredings tot die punt is dat dit oninbaar beskou word. Tussen die verouderingskedule en die ACS is dit relatief makliker vir 'n sake-eienaar om kredietrekeninge in die gaten te hou en enige probleme op te los wat die kontantvloei van die firma kan beïnvloed voordat dit gebeur.