In sy poësie het T.T. Cloete hom nog altyd krities uitgespreek oor die tekortskietende individu en samelewing, veral oor wanpraktyke wat hy in die eietydse Suid-Afrika waarneem. Die Ander van Cloete se poësie sluit jongmense in wat plesier najaag, 'n jong, ongetroude swanger meisie en haar morele transgressie, mense wat die ekologiese sisteem bedreig, asook die armes as slagoffers van gierige regeringsleiers wat nie simpatiek staan teenoor die armes se lyding nie.
Die vraag wat ontstaan, is in watter mate digters - in die besonder dan T.T.Cloete - op die armes fokus en die armes tekstueel representeer. Die definisie van die sogenaamde armes - van die Ander of die subalterne of watter etiket ons ookal daaraan gaan koppel - het volgens Rancière deur die jare verander. Of dit nou die skoenmaker is wat Plato in sy republiek aangetref het of die werker in Marx se Das Kapital: om van "die armes" te praat kom neer op 'n voorlopige en selfs polemiese definisie wat 'n groep op essensialistiese wyse homogeniseer. Tog, ter wille van dié ondersoek, is dit 'n benaming wat hier gebruik gaan word. In dekonstruksieterminologie sou die woord geskrap ("sous rature" - Derrida 1976:44) kan word om aan te dui dat dit gebruik word ter wille van die kritiese argument, maar dat dit eintlik ontoereikend is om wat beskou word, te omskryf.
Voorts beskou sy die Westerse opvattings oor die subjek as 'n tipe herkolonisering. Ten slotte fokus sy op die sati-praktyk in Indië, waarvolgens weduwees verbrand word ná hul mans se dood, en analiseer veral Westerse diskoers en die stemgewing aan die vrou binne dergelike diskoers, om vas te stel of die vrou wel 'n stem gegun word, al dan nie. Net soos die koloniste geswyg het oor die sati-praktyke in Indië, maak Westerse intellektuele die subalterne stil en gun die subalterne nie 'n stem nie. Spivak (1988:295) skryf in dié verband soos volg: