ex ore infantium et lactantium | ysbeer13
Posted on Januarie 4, 2018 by ysbeer13
So twee weke of wat gelede het ek een Sondag na kerk by vriende gaan koffie drink. Soos dit nou maar gaan tydens sulke geleenthede, het die gesprek 'n gesprek oor geloof geword, en hoe jy in jou lewe seker kan wees dat jy waarlik glo. En soos dit ook tydens sulke gesprekke gebeur, het iemand uiteindelik iets in die rigting gesê van "Mens moenie te veel redeneer nie, jy moet net glo soos 'n kind." Vra maar meeste mense wat so iets sê wat hulle hiermee sou bedoel, kom die antwoord daarop neer dat jy maar net moet glo dat jy gered is, en dis genoeg. Ek weet nie van julle nie, maar die kinders, sê maar so tussen 3 en 6 jaar, wat ek ken, aanvaar nie maar net klakkeloos alles wat jy vir hulle sê nie. Nee, daar is 'n proses waar hulle deurgaan om tot op hierdie punt te kom, en ek is van mening dat my en jou geloof deur dieselfde prosesse moet gaan. Ek gaan hierdie proses aan die hand van drie temas bespreek, Naamlik "Hoekom?", Saam meet, en "weet Pappa wat?"
Dink terug aan kinders in die ouderdomsgroep wat ek hierbo genoem het. Hoeveel keer uit tien sal die kind, amper nog voor jy klaar gepraat het, hierdie vraag vra. Vir my lê die antwoord iewers tussen nege en tien. En jy kan nou maar verduidelik soos jy wil, maar "Hoekom?" lê net agter die bossie, stert kwispellend, reg om jou te bespring. Kinders is nuuskierig. Hulle wil nie net weet dat iets is nie, maar hoekom dit so is. Hulle begin op hierdie ouderdom hul abstrakte denke, oorsaak en gevolg, verwantskappe en verbintenisse ontwikkel en is nie altyd meer tevrede met "Omdat ek so sê nie." Hoe kan 'n kind iets glo as niemand vir hom verduidelik wát om te glo nie?
In hierdie tema gaan ons kyk na hoe die kind dit wat hy geleer het deur heeltyd vrae te vra, vaslê. Dink aan 'n kind wat by sy oupa gaan kuier. Oupa spandeer 'n groot deel van sy tyd om in sy werkswinkel houtwerk te doen. Aanvanklik gaan die kind nog steeds vrae vra, maar hy kom op 'n stadium wat hy vir sy oupa vra of hy ook mag saam meet, lyntjies trek en spykers inkap. Hierdie is dan die tweede proses waardeur kinders leer. Die kind leer deur te doen. Alhoewel sy verbeelding nog 'n baie groot rol speel, wil hy nou sy kennis begin toepas. Hy wil deur te eksperimenteer uitvind of dit wat hy geleer het, geldig is. Kundiges in die onderwys sê dat vrye spel uiters waardevol is vir kleuters en jong kinders, juis omdat hulle nou hul abstrakte denke en sake soos oorsaak en gevolg sélf kan begin toepas.
"Weet Pappa wat?"
Laat die middag gaan dieselfde seuntjie huis toe, en wag vir sy pa. Sy pa het skaars gegroet, dan borrel dit uit: "Weet Pappa wat het ek en Oupa vandag gedoen?" Hierdie is die derde proses waardeur kinders gaan. Hulle is opgewonde oor wat hulle geleer het, en wil vir almal daarvan vertel. En wanneer hy daardie naweek saam met sy pa houtwerk doen, gaan hy sy pa kort-kort aanspreek, want Oupa se manier is beter. Die kind kan dus al onderskeid tref tussen verskillende maniere om dieselfde ding te doen, en is gretig om hierdie kennis toe te pas.
Die punt waarby ek uiteindelik wil uitkom is dit: Ja, ons moet glo soos kinders. Ja, daar is sake wat ons nie met ons verstand kan omvat nie. Maar nee, om alles wat jou dominee/pastoor/selgroep-leier sommer maar net vir soetkoek op te eet, mis ook nie reg nie. Ek hoop dat dit duidelik is dat 'n kinderlike geloof nie maar net 'n blote aanvaarding is nie, maar dat 'n kind deur verskeie prosesse gaan om te leer, onder andere deur vrae te vra, deur sy kennis toe te pas en laastens vir almal rondom hom te vertel van wat hy geleer het.
En ek vermoed juis hierdie laaste aspek, is waar meeste van ons, ek inkluis, die maklikste struikel. Ons is bang om oor ons geloof te praat, want dalk gee ons aanstoot. Ons is bang om oor ons geloof te praat, want dis nie hoe ons dit in ons kerk doen nie.
As slot sit ek twee belangrike Bybelsverse by wat duidelik aantoon dat ons verstand 'n noodsaaklike onderdeel van ons geloof is. En hoe kry ek my verstand op 'n beter manier by my geloof betrokke as deur te glo soos 'n kind!
Wanneer Christus die Grootste Gebod behandel, gebruik hy die woorde "Jy moet die Here jou God liefhê met jou hele hart en met jou hele siel en met jou hele verstand." (Matt 22:37). Let asseblief net mooi daarop dat die aanhalingstekens wat in die 1983 Afrikaanse Vertaling by hierdie vers gebruik word, nie in die oorspronklike Grieks voorkom nie. Ons kan dus nie aflei dat een deel belangriker is as 'n ander nie.
Wanneer Paulus oor die geloof praat, gebruik hy, volgens die 1933/53 Afrikaanse Vertaling die woorde "… redelike godsdiens." (Romeine 12:1)