Politieke korrektheid is kollektiewe vrees.
Hoewel daar mense is wat die gebruik van anti-biotika misbruik, is daar weer talle wat weier om dit te gebruik, selfs in gevalle waar dit lewensbelangrik is. Die argument wat dan aangevoer word is die newe-effekte wat agv medikasie ondervind word.
Feit van die saak is dat die newe-effekte kan op talle maniere aangespreek en omgekeer word, maar wat help dit om ‘n toksiene vrye lyk te wees?
Op dieselfde manier kan die weiering om ‘n ferm standpunt in die lewe in te neem, metafories met ‘n toksiene-vrye lyk vergelyk word.
Geen instansie of organisasie kan bedryf word as daar nie aktiewe deelname is nie. Om te verwag dat ‘n burger slegs een keer in vyf jaar vir of teen iets moet stem is nie eers gesonde burgerskap nie en nog minder ‘n maat waarteen patriotisme gemeet kan word.
Die een ding waarvoor die meeste mense egter deesdae hulle “stem” luidkeels verhef, is om polities korrek te wees. Politieke korrektheid egter is nie ‘n uitdrukking van gedeelde morele waardes en welwillendheid van alle mense nie. Dit is juis ‘n uitdrukking van kollektiewe vrees. In wese is dit ‘n vervatting van die gruwelikste totalitêre beheer; die oorname van die individu se gees en denke.
Soos die Grieke en ou Romeine gedurende die Klassieke Tyd en ons eie Voortrekker voorouers vir ons gewys het, vind politieke outentieke ekspressie plaas wanneer burgers saam bymekaar kom en gesamentlik debatteer om gesamentlik besluite rakende sake van gemeenskaplike belang te neem.
Slegs dan is politieke aktiwiteit van waarde wanneer dit tot samestemming of gedeelde goeie verstandhouding lei, want dit bied aan elke burger die geleentheid om sy stem uit te druk en sy kapasiteit vir kritiese waarneming te ontwikkel.
Ons, moderne mense in ‘n moderne wêreld besef egter nie dat ons net aan die woord “modern” vaskleef nie. Ten spyte van die feit dat ons luuks lewe, omring is met alle vorme van gemak en “speelgoed” wat ons help om van die werklikheid te ontvlug, het ons die wêreld verloor … en daarmee ook ons siel.
Ons “moderne wêreld” is ‘n burokratiese administrasie waarin ons as anonieme arbeiders opereer. Die lang uitgerekte Suid-Afrikaanse Terroriste-oorlog en dreigende volksmoord te midde van verarming en diskriminasie het verseker dat Geskiedenis slegs gesien word in terme van onverwante nuusberigte.
Isolasie en eensaamheid is besig om menslike solidariteit en alle spontane vorme van uitleef, beleef en saamleef in die land te verteer.
Die “moderne tyd” stel die enkel mens teenoor die masjien en hy is alleen . Propaganda het verooraak dat hy geen sekerheid of waardeskatting na sy verlede het nie. Met alle standaarde en waardes verbeur moet die alleen mens van nuuts af soek na dit wat sy menslike kolonie was, want daar is steeds die wete dat ..”no man is an island.”
Die moderne mens in die moderne wêreld moet sy wêreldse juk alleen dra, sonder die fondasie van tradisie en sonder ‘n veiligheidsnet en iewers daarbinne die verlange na ‘n vergete skat in ‘n vergete wêreld.
Of ons dit wil onthou of nie, maar die Westerse Beskawing was vir 2,000 jaar ‘n Christelik beskawing. Dit is ‘n absolute waarheid waarteen niemand kan stry nie. Maar sedert die die vorige eeu het pragmatisme begin om alles te vervang en pragmatisme is ‘n doktrine wat die bestaan van morele waardes negeer. Omdat die verskil tussen wat reg en verkeerd nou afgeskaf is, kan die mens slegs op sy aptyt terugval en sy keuses daarvolgens maak. Daar is ‘n groot verskil tussen die Wet wat sê: “Jy mag nie steel nie” teenoor die pragmatis se wet van: “Moenie steel as jy dalk uitgevang kan word nie.”
In oploop nou na die nuwe Suid-Afrika se vakansiedag, Erfenisdag, waarin elke volk veronderstel is om sy erfenis te onthou en te gedenk, kom ons bepeins ons rol in die wêreld weer. Breek weg van pragmatisme en politieke korrektheid, staan jou man en eien die landskap wat agter jou lê.
Die besieling wat uit die dapper dade van ‘n dapper voorgeslag kom, kan ons deur alles dra wat ons nou in die gesig staar en dink daaraan dat hy wat dit nie raaksien nie, sal ook in sy lewe niks doen waarvoor ‘n dapper nageslag hom sal onthou nie.