Hartman Tuintafel Sophie Yasmani kleur wit | Meubelpartner
180 x 95 cm HM-53572103 Op voorraad.
240 x 100 cm HM-53573103 Op voorraad. PressReader - Tuis Opknap: 2017-12-01 - In my kom­buis is daar ’n skuins ven­ster.
In my kom­buis is daar ’n skuins ven­ster.
Tuis Opknap - 2017-12-01 - Hallo - re­dak­teur@tuis.co.za
Dis in­ge­sit deur die vo­ri­ge ei­e­naars, se­ker twee de­ka­des te­rug, want dit bied jou ’n uit­sig op Ta­fel­berg (mits jy op een spe­si­fie­ke plek staan en jou nek be­hoor­lik rek).
Dié ven­ster se raam was van hout, maar hout wat vir twee de­ka­des geen aan­dag kry nie, word poei­er. En poei­er is nie wa­ter­dig nie. Dit het ek uit­ge­vind ty­dens my eer­ste win­ter in my 100 jaar oue huis, toe die wa­ter een storm­nag in lang tra­ne by die muur be­gin af­loop – ge­luk­kig is die nu­we kom­buis­kas­te nie teen die muur vas nie, maar al die krag­prop­pe vir die ys­kas, stoof, was­ma­sjien en tui­mel­dro­ër is in daar­die muur. Wan­ho­pig het ek met wurm­pies won­der­gom die wa­ter pro­beer weg­lei van die prop­pe af; ge­na­dig­lik was daar nie ’n kort­slui­ting nie. Dit was tyd om die ven­ster te ver­vang.
Ek kry kwo­ta­sies by ’n rits in­stal­leer­ders. Een a­gent val hom by­na dood, en am­per laat vaar ek die pro­jek toe ek be­sef dit gaan ’n fyn ba­lan­seer­toer­tjie verg om daar­die ven­ster van meer as 4 m breed in te sit. Maar ein­de ten laas­te daag die reg­te men­se op met die reg­te ver­wy­sings. Hul­le kos ver­re­weg die mees­te van al­mal wat kom op­meet het, en toe ek die sty­we prys­ver­skil be­vraag­te­ken, bel die fa­briek­be­stuur­der en oor­tuig my dat ’n fir­ma met hul ge­skie­de­nis de­li­ver.
Oor die ven­ster in­der­daad hoog en on­ge­mak­lik is, en die waar­borg goed, aan­vaar ek hul kwo­ta­sie. Ook oor die ven­ster in die vorm van ’n pa­ral­le­lo­gram is, nie jou ge­wo­ne vier­kant­raam nie. Spe­si­a­lis­werk, re­ken ek.
Op die dag van die in­stal­la­sie daag ’n span men­se op. Hul­le gooi die hout­vloe­re toe met sag­te kom­ber­se en dra­peer plas­tiek­vel­le oor die kom­buis­kas­te. Daar’s ’n voor­man, ’n toe­sig­hou­er, ’n span hand­lan­gers en na­tuur­lik die “teg­ni­kus” wat met sy ge­reed­skap­sak ge­reed sit op die dak. Hul­le is ’n ge­oe­fen­de ma­sjien; ek voel ge­rus.
Tot hul­le die blink­nu­we ven­ster in­dra. Die raam is in­der­daad ’n pa­ral­le­lo­gram, maar die drie pa­ne­le wat bin­ne-in moet pas, is al­mal vier­kan­te. Wis­kun­de is nie my sterk punt nie, maar drie vier­kan­te langs me­kaar maak ’n reg­hoek, dink ek stil­weg.
Ek vra ver­sig­tig: “Is hier­die die reg­te ven­ster vir daar­die gat daar­bo waar jul­le die ou ven­ster uit­ge­breek het?” “Ja,” sê die voor­man. “Be­slis,” be­aam die toe­sig­hou­er. “Goed,” sê ek. Want ek sien hier kom re­ën. Daai gat moet van­mid­dag nog toe … “Reg,” be­ves­tig die voor­man en die toe­sig­hou­er in ’n koor. En toe die nie-so-groot ver­ras­sing van die man met die ge­reed­skap­sak op die dak: “Maar dié ven­sters is mos die ver­keer­de s­ha­pe!”
Die voor­man is som­mer by die voor­deur uit ter­wyl die toe­sig­hou­er be­noud die fa­briek bel. Ek het die te­le­foon by haar ge­vat, en my wan­ge­dra.
Die uit­ein­de van die sto­rie? Die ven­ster ís toe (drie keer) ver­keerd ge­meet. Met kis­plan­ke is die nu­we raam daar­die aand toe­ge­spy­ker. Een of an­der drom­mel in die fa­briek het oor­nag drie nu­we pa­ne­le ge­maak, al­mal pa­ral­le­lo­gram­me, wat stip­te­lik die vol­gen­de og­gend in­ge­sit is.
Die les van die sto­rie? Hou toe­sig as jy bou – dit is iets wat al­mal in dié op­knap­gids be­aam.
En be­taal maar meer as dit by spe­si­a­lis­ta­ke kom. As ek dit nie ge­doen het nie, was daar sweer­lik nou nog plan­ke in die raam bo my kom­buis …