Die Britse gesondheidsorggroep The Priory is bekend vir die behandeling van dobbel-, seks-, dwelm-, alkohol- en rekenaarverslaafdes - veral van die ryk en beroemd. Nou het dit 'n nuwe voorwaarde tot sy lys gevoeg: winkelverslawing.
Navorsing dui daarop dat soveel as een in 20 mense in ontwikkelde lande kan 'n verslawing aan winkelverslaafdes ly (of 'n kompulsiewe koopversteuring, soos dit meer formeel bekend is), maar dit word dikwels nie ernstig opgeneem nie. Mense sien nie die skade daaraan om 'n bietjie “kleinhandelsterapie” te geniet om hulself op te vrolik as hulle 'n slegte dag gehad het nie.
Dit is nie 'n slegte ding om die af en toe ligsinnige uitgawes te geniet as dit in matigheid gedoen word en die persoon dit kan bekostig nie. Maar vir sommige mense is kompulsiewe inkopies 'n werklike probleem. Dit neem hul lewens oor en lei tot opregte ellende. Hul drange om te shop raak onbeheerbaar en is dikwels impulsief. Uiteindelik spandeer hulle geld wat hulle nie het nie aan dinge wat hulle nie nodig het nie.
Die ergste is dat dwangkopers aanhou om te shop ongeag die negatiewe uitwerking wat dit op hulle het. hulle geestesgesondheid word erger, kry hulle ernstige skuld, hul sosiale netwerk krimp, en hulle kan selfs selfmoord oorweeg - maar inkopies bied steeds die kort dopamien-stormloop waarna hulle verlang.
Mense kan 'n dopamien-stormloop kry as hulle koop. Prostock-ateljee / Shutter
Daar is geen twyfel dat mense wat aan hierdie gedrag deelneem, ly, en dikwels sleg is. Maar dit kan bespreek word of kompulsiewe koopversteuring 'n toestand in eie reg is of 'n simptoom van 'n ander toestand. Dikwels is dit moeilik om te diagnoseer omdat mense met 'n kompulsiewe koopversteuring simptome van ander afwykings het, soos eetversteurings en dwelmmisbruik.
Formele kriteria benodig
Die algemeenste handleidings vir die diagnosering van geestesversteurings is die DSM en ICD, en ook nie diagnostiese kriteria vir kompulsiewe koopversteuring insluit nie. Een rede kan wees dat daar baie teorieë bestaan ​​oor watter soort siekte die versteuring is. Dit is vergelyk met impulsbeheer versteuring, gemoedsversteurings, verslawing en obsessiewe-kompulsiewe versteuring. Hoe die wanorde geklassifiseer moet word, is 'n voortdurende debat.
Wat is ook 'n deurlopende debat is wat die versteuring genoem moet word. Vir die algemene publiek staan ​​dit bekend as “verslawing aan winkelsentrums”, maar kenners noem dit onder meer kompulsiewe koopversteuring, oniomania, verkrygingswens en impuls koop.
Navorsers sukkel ook om oor 'n definisie saam te stem. Miskien spruit die gebrek aan 'n duidelike definisie uit die feit dat navorsing toon dat geen enkele faktor voldoende kragtig is om die oorsake van hierdie kompulsiewe gedrag te verklaar nie.
Waaroor die meeste kenners saamstem, is dat mense met hierdie toestand dit moeilik vind om te stop en dat dit skade berokken, wat toon dat dit 'n onwillekeurige en vernietigende gedrag is. Mense met die toestand probeer dit dikwels vir vriende en lewensmaats wegsteek omdat hulle skaam voel en sodoende hulself vervreem van die mense wat die beste in staat is om hulle te ondersteun.
Alhoewel die versteuring nog nie duidelik gedefinieër is deur die naam, simptome of selfs 'n kategorie van geestesgesondheidsprobleme nie, stem die meeste navorsers saam oor een ding: dit is 'n werklike toestand waaraan mense regtig ly.
Die feit dat die Priory, 'n gevestigde gesondheidsorggroep mense met 'n kompulsiewe koopversteuring behandel, kan bydra tot die bewusmaking van die toestand. Hopelik sal dit daartoe lei dat meer navorsing onderneem word om diagnostiese kriteria te help definieer. Sonder die kriteria sal dit moeilik wees vir gesondheidswerkers om die siekte te diagnoseer en te behandel. Dit is 'n toestand wat huil om behoorlik erken te word en nie getialiseer moet word nie.
Cathrine Jansson-Boyd, Leesbundel in Verbruikersielkunde, Anglia Ruskin Universiteit
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > gedragsverandering > Shopping verslawing is 'n werklike versteuring