Ja. My werkswyse is taamlik vinnig en ek verkies van alle mediums, waterverf wat vinnig droog word. Ek is taamlik ongeduldig en wil gou resultate sien. Ek verkies dus 'n losser, vryer styl wat meer met karikatuur werk bo realisme en versigtige werk. Ek het ook, meen ek, 'n goeie humorsin en 'n bogemiddelde (vir illustreerders) vermoë om te kan lees. Daarmee bedoel ek om die aard en geaardheid van 'n teks te snap, subteks by te werk ens.
Mens dink baie keer jy gaan sit sommer net en teken 'n prentjie, maar dit is nie so maklik nie. Hoe kry jy dit reg om vir elke karakter 'n persoonlikheid te gee en die styl van elke boek konstant te hou?
'n Mens besluit maar op sekere trekke van die gesig, of maniërismes of kleredrag om 'n karakter te bou.
Die vryheid om te doen wat jy wil, hang meer af van die vrye teuels wat die uitgewer 'n mens gee as wat dit van die teks of wie dit geskryf het, afhang. Ek het bv. meer vryheid gehad om te doen presies wat ek wou met "Die Spree met Foete" as met "Net een slukkie, padda".
In "Makwelane en die Krokodil" (en minder in "Toepa-toepa towery") het jy 'n kombinasie van 'n paar mediums gebruik. Dit lyk onder andere of jy die verfwerk in "Makwelane en die Krokodil" op canvas en hardboard gedoen en toe ingescan het. Hoe het jy die effek geskep en wat presies het jy alles gebruik vir die hele boek?
Ek het opgemerk in die meeste van jou boeke het die eerste of tweede dubbelblad klein prentjies en patroontjies van prente wat in die boek voorkom. Hoekom verkies jy dit so?
'n Mens noem dit die skutblaaie en volgens konvensie is hulle dekoratief, maar kan ook soos die omslagillustrasie, 'n aanduiding gee van die narratief wat gaan volg. In "Die Spree met foete", is die skutblaaie belangrike betekenisdraende bladsye wat 'n leidraad is tot die ontrafeling van die enigmatiese titel.