Hoekom – hoekom –hoekom?" prewel jy, maar daar is nie antwoorde nie. Dit strek vanaf die gedigte soos “Rigtingwysers” en “Prieelkaart” waarin ek nie net ŉ aankoms by hierdie vasteland wou aanstip nie, maar kyk na waar ons nou staan, en hoe dit met ons is - waarheen vloei alles? In “Vlam” en “Hings” (ook met sy vlam motief, en albei met ietwat van ŉ ars poëtiese inslag), wou ek dalk meer die vrywording van die digterlike “donker embrio’s” aanspreek wat nog moet kom - die “waarmaking” in ŉ ander sin. Diorama dan in die sin van die skaalmodel van ŉ landskap of historiese momente. Die digter nooi dan ook die leser in die programgedig uit: Op 7 November 1942 het sy haar "minagting" vir haar moeder beskryf en haar onvermoë om haar met "haar sorgloosheid, haar sarkasme en haar onhartelikheid" te konfronteer en afgesluit "Sy is nie 'n moeder aan my nie". Later, toe Anne haar dagboek hersien het, het sy haar geskaam vir haar houding en geskryf "Anne, is dit regtig jy wat haat genoem het, o Anne, hoe kon jy?". Sy het tot die besef gekom dat sy ook 'n aandeel in die misverstande gehad het wat uit hulle verskillende persoonlikhede gespruit het en dat sy tot haar moeder se lyding bygedra het.