Dit is teen hierdie agtergrond wat die voornemende leser van Ruan Fourie se debuutbundel vra: Waarom rig hy ’n ope brief aan die figuur van Dorian Gray? Waarom in gesprek tree met hierdie sentrale karakter uit die wêreld van die dekadentisme? Is daar ’n worsteling met skoonheid, verganklikheid en sterflikheid? Waarom hom begeef in die swoele sfeer van die dekadentisme wat ontstaan het uit verset teen die versworende Viktoriaanse fatsoenlikheid? Is daar by hom ook sprake van ’n skone jongeling na wie hy hunker en wat hom laat skryf?
Vir die spreker is Dorian Gray “’n chiaroscuro van barokke oordaad” en na hierdie intellektuele kontekstualisering word die brief meer persoonlik. In aansluiting by die barokke oordaad van streep en kleur by Levitan gee die digter ’n reeks assosiatiewe indrukke van wat hy oor Dorian onthou. Die skilderkode word deur die gedig volgehou en sluit af met “’n portret in letters en bloed”. Net soos die verskillende skilders vang hy sy Dorian in ’n woordportret vas. Sy Dorian word vir hom ‘n “onwankelbare muse” (22) wat soos sy narsistiese voorloper, sy lewe kleur “with the chaos of trouble” (23).
Soms word die digter ook ’n Wronski (die geliefde van Anna Karenina) of Toska of selfs die nimfet Lolita met die “vuur in die fuik” (En kyk mens na foto’s van die digter is daar selfs ’n sterk ooreenkoms met Wilde.) :
Waarvan ek hou in Ruan Fourie se debuutbundel is die herskep van die artifisiële camp sfeer van Wilde en sy dandies. Van glasstolpe en vererangskiksels; hiperboliese liefdesverse, pakkies briewe, swak toneelspel, die halfleë botteltjie parfum rose en ’n kalkwit lyk voor ’n rooi fluweelgordyn. Vergelyk die volgende reëls uit “catacombes” (49), ’n gedig oor die knekelhuisjes van Parys waarin meer as 6 miljoen mense se oorskot begrawe lê – ’n grieselige ruimte so eie aan die dekadentisme:
Ek het van die begin af geweet dat ek versigtig moet wees dat my eie stem nie wegraak tussen die honderd ander stemme nie, want ope brief dra swaar aan die intertekstuele verwysings. (Anekdogee?) Dit was egter heeltemal doelbewus […] Die doel met die groot hoeveelheid intertekstuele verwysings is egter om aan te sluit by die spreker se wanvermoë om die sterwende verhouding te verwerk of aanvaar. Die spreker wend hul dus na die woorde van ander skrywers, omdat die spreker self raadop is, maar vertroosting vind in die kommunikatiewe vermoë van ander; “om voort te ploeter in geleende vere.” Dis tog iets waarmee baie lesers kan vereenselwig: die empatie wat ’n mens kan hê met ’n karakter of ’n storie.