Positiwiteit – Christastories
Die prys van 'n goue tand
7 Comments on Die prys van 'n goue tand
"Juffrou!" Hy roep my sommer twee keer in die besige winkel. "Ma'am!" Ek herken hom … wéét hy het links voor in my klas gesit en 'Cry, the Beloved Country' só geniet. Hy het bitter selde in sy boek gekyk maar elke woord wat ek gelees het, aandagtig gevolg. Tot my skande kan ek nie sy naam onthou nie, maar hy gee my nie kans om te bieg en te vra nie. Ek kry 'n stywe druk (sommer so saam met handsak, pakkies, sleutels en alles!) en word vertel hoe lank gelede ons mekaar gesien het. 'n Hele vyf jaar en vyf maande – ek voel dadelik bietjie beter oor die vergete naam.
Hy lyk swierig … skerppunt-skoene, das en hoed, en 'n goue tand wat beslis nuut is. Natuurlik vra ek wat hy nou doen. "I'm just back from jail, Ma'am…" Hy lag uit sy maag oor my verstomming en verduidelik mooi dat dit niks ernstig is nie, net onwettige mynbedrywighede.
My besware word een vir een afgelag, en my bekommerde vrae word geduldig beantwoord: ja, dit is gevaarlik, maar die geld is so goed; ja, die tronk is nie lekker nie, maar as mens geld het, is dit makliker. Nee wat, 'n kriminele rekord is nie só 'n groot 'drawback' nie, veral as mens geld het. Ja, hy gaan dit weer doen, die geld is te goed om dit te los, en hy hét nou al die kontakte en vaardighede … En as hy gevang word, weer moet teruggaan tronk toe? Hy klop my gerusstellend op die skouer en troos dat die tronk net 'n "temporary house" is, en dat hy nie by bendes en dwelms betrokke raak nie.
Toekomsplanne? Ja, hy doen 'n kursus om 'n eiendomsagent te word. Want nou dat "fees must fall" 'n werklikheid is, het studente baie geld vir akkommodasie, veral in Johannesburg. "And almost everybody is a student now, Ma'am …" 'n Voordeel is dat mens dit deeltyds kan doen, dié verhurings, so saam met die onwettige mynery.
My hart gaan staan vir 'n oomblik morsdoodstil toe hy vir my aanhaal uit Alan Paton se roman waaraan ek sekondes gelede gedink het: "All roads lead to Johannesburg. If you are white or if you are black, they lead to Johannesburg. If crops fail, if there are taxes to be paid, there is work in Johannesburg." Sy goue tand blink as hy galant buig en aankondig: "See, Ma'am, I remember what you taught me!" En sowaar, hy val weg met nóg 'n aanhaling:
"Pain and suffering, they are a secret. Kindness and love, they are a secret. But I have learned that kindness and love can pay for pain and suffering." Ek is totaal sprakeloos, maar my gesig vra seker vir 'n verduideliking want hy vertel trots dat hy sy eie kopie van die boek gekoop het … "and I read from it often, Juffrou, really! I even took it to jail with me!"
Optimisme en entoesiasme, waagmoed, positiwiteit en ondernemingsgees – alles dinge wat ek hom probeer leer het, so deur die letterkunde en lees-en-skryf en praat-met-'n-goeie aksent Engelse klasse. Tog. Wat het ek gemis? Dat geld nie geluk kan koop nie? Maar sy oë, sy glimlag, sy hele lyf wys dan juis hoe gelukkig hy is. En hy is trots! Ek sukkel om opgewonde te raak, ten spyte van die blinkoog-trots waarmee hy vir my sy Apple horlosie wys wat "pretty much everything" kan doen.
Hy dra my pakkies tot by my karretjie, vertel dat hy 'n 4×4 ry, en so met die wegstap vermaan hy besorg: "Be safe, Juffrou … life is dangerous!" Ja. Hy behoort te weet.
Dis altyd lekker om oud-skoliere raak te loop, hulle stories te hoor, en oor hulle suksesse en prestasies te oe en aa. Hoekom is hier dan vandag so 'n simpel knop in my keel?