Die vierjaarplan - Verloop van Geskiedenis - 2021
Die tweede vierjaarplan van die Nazi-party het in 1936 begin en tot 1939 voortgesit. Die organisasie van die tweede vierjaarplan is in die hande van Hermann Goering geplaas. Daar is geen twyfel dat Goering dit moeilik gevind het om die plan te organiseer wat daarop gemik was om Nazi-Duitsland na 'n ekonomie te lei wat ten volle gebaseer was op die voorbereiding op oorlog nie. Herbewapening was 'n prioriteit, net soos 'Autarky' - Duitsland se vermoë om selfonderhoudend te wees.
Die vierjaarplan het vier prioriteite gehad:
1. Om landbouproduksie te verhoog.
2. Ontsluit sleutelsektore van die arbeidsmag.
3. Regeringsregulering van invoer en uitvoer.
4. Om selfvoorsienend te wees in die produksie van grondstowwe.
Sekere lede van die Nazi-party het geweet van die vierjaarplan in Augustus 1936 toe daar 'n eksemplaar van Hitler se 'geheime memorandum' ontvang word. Die plan is egter formeel deur Adolf Wagner tydens die party-byeenkoms in Neurenberg aan die party getrou bekend gemaak. Wagner het 'n proklamasie van Hitler voorgelees:
'Ek bied vandag die volgende aan as die nuwe vierjaarplan. Oor vier jaar moet Duitsland geheel en al onafhanklik wees van vreemde gebiede in die materiale wat op enige manier geproduseer kan word deur die Duitse vermoë, deur ons chemiese en masjinerie sowel as deur die mynbedryf. Die heropbou van hierdie groot Duitse grondstofbedryf sal werk aan die massas gee. Die implementering van die plan sal met Nasionaal-Sosialistiese energie en krag plaasvind. Maar Duitsland kan ook nie die oplossing van sy koloniale eise prysgee nie. Die Duitse volk se reg om te lewe is sekerlik net so groot soos ander nasies. Die sukses van hierdie plan is slegs 'n kwessie van ons energie en vasberadenheid. Nasionaal-sosialiste het nog nooit die woord "onmoontlik" erken nie.
Die plan het op verskeie fronte probleme veroorsaak.
Eerstens was daar diegene in die Nazi-hiërargie wat sterk glo dat Goering nie die regte man was om so 'n groot taak te lei nie. Geskille tussen senior Nazi's was nie ongewoon nie, maar in hierdie geval het Hitler sy volle vertroue in een van sy oudste aanhangers uitgespreek en hy was nie bereid om van plan te verander nie, aangesien 'n stap so gesien kon word as 'n teken van swakheid. Daarom het Goering in beheer van die plan gebly.
'N Tweede probleem was dat die vierjaarplan nie ten volle deur sakeleiers ondersteun is nie. Hulle het geglo dat daar 'n mate van herbewapening moet wees, maar nie ten koste van die lewenstandaard in Duitsland nie. Hulle wou hê dat hierdie aspek van die ekonomie eers verbeter moet word voordat groothandelhering plaasvind. Hitler was ook simpatiek daaroor, maar wou dit terselfdertyd met die heropbou van die groothandel. Baie mense het geglo dat die twee nie suksesvol sou meng nie. Tydens die oorlog het 'n onbekende Duitse generaal gehoor dat hy sê: "Ons wen die oorlog met wasmasjiene".
Ongeag die voor die hand liggende kwessies rondom die vierjaarplan, het Hitler egter onverwags sy weg gekry. Sakeleiers het bevind dat hulle nie hul argumente suksesvol aan Goering kon oordra nie, wat teen 1936-1937 eenvoudig herhaal wat Hitler verklaar het. Dit het hom in konflik gebring met Hjalmar Schacht, die Minister van Ekonomie en gevolmagtigde-generaal, en het daartoe gelei dat Schacht op versoek van Goering bedank het. In Januarie 1939 is Schacht ook uit sy pos as president van die Reichsbank verwyder.
Die vierjaarplan is tot die Tweede Wêreldoorlog uitgebrei. Om sukses te dwing, was Goering redelik bereid om slawe-arbeid te gebruik. Hy het later probeer om die gebruik van wat hy "dwangarbeid" in die Neurenberg-proewe genoem het, te regverdig, toe hy gesê het dat hy glo dat Duitsland veg vir die bestaan ​​daarvan, en daarom is enige maatreëls wat Duitsland kon help om te oorleef, uiteraard aanvaarbaar.
Hermann Goering is gebore in 1893 en sterf in 1946. Goering was een van die oudste politici in Nazi-Duitsland en 'n noue vertroueling ...