Mesopotamiese Naru -letterkunde - Inligting - 2022
Mesopotamiese Naru -letterkunde was 'n literêre genre wat die eerste keer verskyn het rondom die 2de millennium vC, wat 'n bekende persoon (gewoonlik 'n koning) uit die geskiedenis as die hoofkarakter in 'n verhaal gehad het wat meestal die verhouding van die mens met die gode gehad het. Hierdie verhale het baie gewild geword en dit het mettertyd die werklike historiese gebeure in die gedagtes van die mense vervang.
Twee voorbeelde van naru -letterkunde - The Legende van Sargon, wat as die outentieke outobiografie van die koning aanvaar is, en Die vloek van Agade, wat handel oor die kleinseun van Sargon Naram -Sin - is so volledig aanvaar as 'n outentieke geskiedenis dat selfs die groot geleerde L.W. King het in sy werk van 1910 as sodanig oor hulle geskryf, 'N Geskiedenis van Sumer en Akkad. Die verhale wat uit naru-literatuur bestaan ​​het, was baie vermaaklik, en omdat dit op bekende figure uit die verlede gesentreer was, was dit onmiddellik boeiend en het hulle geloof in hul historiese egtheid aangemoedig.
Die bekendste voorbeeld van Naru -letterkunde, hoewel dit in baie opsigte aansienlik van die vorm afwyk, is Die epos van Gilgamesj (geskryf omstreeks 2150-1400 v.G.J. uit bestaande verhale). In hierdie werk kry die historiese koning van Uruk, Gilgamesh, 'n transendente, mitiese rol as die sentrale karakter wat op soek is na sin in die lewe.
Ontwikkeling van die genre
Die name van die groot Akkadiese konings was algemeen bekend in Mesopotamië, van Sargon se heerskappy (2334-2279 v.C.) tot die val van die Assiriese Ryk in 612 vC. Die afskrifte van sulke verhale wat op plekke soos Nineve en Mari gevind is, getuig van hul gewildheid in eertydse Mesopotamië, en dit is hoogs onwaarskynlik dat die ou mense wat dit gehoor het, nagedink het of dit histories waar is; dit was eenvoudig goeie verhale met 'n belangrike boodskap.
Naru -literatuur het nie verband gehou met wat werklik gebeur het nie, maar het 'n verhaal geskep oor wat kan gebeur as 'n mens nie die regte plek in die heelal herken en daarvolgens optree nie.
Die geleerde O.R. Gurney definieer naru -letterkunde in sy werk Die Cuthaean-legende van Naram-Sin:
'N Naru was 'n gegraveerde stele waarop 'n koning die gebeure van sy bewind sou opteken; die kenmerkende kenmerke van so 'n inskripsie is 'n formele selfvoorstelling van die skrywer by sy naam en titels, 'n vertelling in die eerste persoon en 'n epiloog wat gewoonlik bestaan ​​uit vloeke oor enige persoon wat in die toekoms die monument kan seën en seën op diegene wat dit moet eer. Die sogenaamde "naru-literatuur" bestaan ​​uit 'n klein groepie apokriewe naru-inskripsies, waarskynlik in die vroeë tweede millennium v.C., maar in die naam van beroemde konings van 'n vervloë tyd. 'N Bekende voorbeeld is die Legende van Sargon van Akkad. In hierdie werke word die vorm van die naru behou, maar die saak is legendaries of selfs fiktief. (93)
Geleerdes verskil nie of sulke verhale met reg "naru -literatuur" of "fiktiewe outobiografie" genoem moet word nie. Ongeag watter term 'n mens gebruik, verteenwoordig die werke hulself doelbewus as eerstepersoonsverslae van 'n belangrike gebeurtenis waaruit 'n gehoor veronderstel is om belangrike inligting te leer, hetsy die 'waarheid' van historiese gebeure, 'n godsdienstige moraal of bloot 'n les wat was nuttig vir diegene wat die verhale hoor. Die term "naru literatuur" kom van "naru" wat deur geleerde Gerdien Jonker verduidelik word:
Die woord naru word gebruik as 'n naam vir verskillende voorwerpe, oorspronklik grensstene, gedenkstene en monumente. Twee soorte voorgeskrewe voorwerpe het aan die begin van die tweede millennium die benaming naru ontvang: tablette wat geskenke vergesel en tablette wat gebruik word om inskripsies te bou. Aan die einde van die derde millennium het die naru hoofsaaklik 'n rol gespeel in godsdienstige transaksies; aan die begin van die tweede millennium sou dit nie net eintlik nie, maar ook simbolies die draer van die geheue word. (90)
Teen die tyd dat naru -literatuur ontwikkel is, was inskripsies op stele en geboue lank 'n praktyk van die Mesopotamiese konings. Die vroegste skryfvorm in Mesopotamië (ongeveer 3500-3000 v.C.) was piktogramme-simbole wat voorwerpe voorstel-wat as geheuehulp gedien het. Hulle het gehelp om dinge te onthou soos hoeveel graan na watter bestemming gegaan het of hoeveel skape nodig was vir geleenthede soos offers in die tempels. Hierdie piktogramme is op nat klei geplaas wat daarna gedroog is, en dit het amptelike handelsregisters geword.
Toe skryf van piktogramme na fonogramme oorgaan, het literatuur moontlik geword. Die konings kon nou die glorie van hulle heerskappy vir die nageslag opteken en het dit natuurlik gedoen. Die inskripsies van die koning fokus altyd op die gode en die groot dade van die monarg en het 'n godheid of 'n verre toekomstige gehoor aangespreek. Naru -letterkunde het die vorm aangeneem van die vroeëre naru -inskripsies en dit verander in verhale wat betrekking het op die verhouding van die koning met die gode en sy mense en wat aan 'n hedendaagse gehoor gerig was. Hieroor skryf Gerdien Jonker:
Daar is 'n paar verskille tussen die naru -monumente en die literêre genre wat daaruit voortspruit: a. Die bedoeling van die voorwerpe was hoofsaaklik kommunikasie tussen god en mens; in die literêre genre spreek die spreker uitsluitlik ander mense aan. b. In die eerste geval is die teks op 'n voorwerp geskryf (standbeeld, staal, gebou, tablet, ens.); in die tweede maak die skrywer net asof die teks op 'n voorwerp geskryf is. (95)
Naru -letterkunde en geheue
Die beste voorbeeld hiervan is die verhaal van die 2de millennium v.G.J. Die legende van Cutha, met Naram-Sin (wat naru-literatuur is) in teenstelling met 'n werklike naru-inskripsie. Die verhaal van Naram-Sin (r. 2261-2224 vC) word in die styl van 'n inskripsie vertel, maar wyk wesenlik af. Die volgende is die eerste reëls van 'n naru -inskripsie deur koning Lugalzagesi (ongeveer 2350 v.C.), wat Sargon van Akkad se voorganger was:
Lugalzagesi, koning van Uruk,
koning van die nasie,
beswering-priester van An,
lumah-priester van Nisaba,
seun van U-U, die heerser van Umma
en lumah-priester van Nisaba,
deur An as die koning van al die lande.
Die opening van Die Legende van Cuthadaarenteen begin so:
Maak die tabletkas oop en lees die stele
dat ek, Naram-Sin, afstammeling van Sargon
ingeskryf en agtergelaat vir die nageslag.
Die koning van Uruk het verdwyn.
Enmerkar, koning van Uruk, heerser van die land
['N geruime tyd] het verbygegaan.
Die naru -inskripsies hou verband met die verhaal van die koning se heerskappy en seëvier; die naru -literatuur vertel dikwels die verhaal van die koning se stryd en mislukking, selfs al het die gebeure nooit gebeur nie. In Die Legende van CuthaNaram-Sin word byvoorbeeld gekonfronteer met 'n indringende hoop skynbaar super-menslike wesens. As hy die gode raad vra om hulle teë te staan, word vir hom gesê dat hy niks moet doen nie. Hy ignoreer egter die wil van die gode en besluit om op sy eie oordeel te vertrou. Hy stuur 'n massiewe militêre mag uit wat deur die indringers geslag word en doen dit nog twee keer voordat hy agterkom dat hy iets verkeerd doen in die oë van die gode, aangesien dit duidelik nie sy saak bevoordeel nie. Hy verneder homself, soek hul leiding en verneem dat die gode planne gehad het om die indringers self te vernietig en dat hulle nie Naram-Sin se inmenging nodig gehad het nie. Hy verstaan ​​dat 'n mens die wil van die gode moet vertrou in plaas van die raad van jou eie hart te volg.
Die gedig eindig met die feit dat Naram-Sin toekomstige heersers direk aanspreek, hulle vertel om die gode te vertrou, ag te slaan op die boodskap van sy verhaal en nie dieselfde foute as hy maak nie. Dit is 'n heel ander soort verhaal as dié van konings soos Lugalzagesi (en die werklike inskripsies van Naram-Sin) wat slegs die groot prestasies van hul bewind, hul militêre veldtogte en tempels en stede wat deur hul dekreet gebou is, vertel. Die naru -literatuur stel nie daarin belang om te vertel wat werklik gebeur het nie, maar om 'n verhaal te skep van wat kon gebeur het - en wat weer in die hede kan gebeur - as 'n mens nie die regte plek in die heelal herken en daarvolgens optree nie. Gerdien Jonker skryf:
Wat belangrik was in die naru -literatuur, was die behoud van geheue, saamgevat in die blywende naam van die "sender". Dit was ook 'n kwessie van die behoud van u eie geheue, van u eie lewe laat leef in die vorm van u eie naam, wat gekoppel was aan die herinnering aan u eie dade. Name moes weerklink omdat mense wou hê dat hulle na die dood opgeroep moes word. (96)
Dieselfde tema loop deurgaans deur Die epos van Gilgamesj waarin die sentrale karakter so getraumatiseer is deur die verlies van sy vriend, Enkidu, dat hy 'n uiteindelike betekenis moet vind vir die menslike toestand wat hy vind gekenmerk deur 'n te kort verblyf op aarde, die sekerheid van die dood en die geheimenis van wat kom daarna. Die epos van Gilgamesj verwerp die vorm van Naru Literature deurdat dit in die derde persoon vertel word en die karakters baie meer volledig ontwikkel is as in ander Naru -werke. Tog pas dit wel by die basiese patroon deurdat dit 'n koning bevat wat histories getuig is wie se lewe weer verbeeld word om 'n belangrike boodskap aan 'n gehoor te bring.
Aangesien die naru -literatuur grotendeels anoniem is, moes die skrywers hul onsterflikheid op die gewildheid van hul verhale bestee het sonder om hul name aan hul werk te hoef te heg (hoewel dit heeltemal moontlik is dat hulle dit gedoen het en die oorspronklike tablette eenvoudig verlore geraak het). Die skrywer van die latere weergawe van Gilgamesj is by die naam bekend (Shin-Leqi-Unninni, wat ongeveer 1300-1000 vC in of rondom Babilon geskryf het), maar dit is die uitsondering, nie die reël nie.
Dit lyk egter asof al die skrywers dieselfde fokus gehad het om die verlede te bewaar en belangrike kulturele waardes in verband te bring deur die skep van vermaaklike en onvergeetlike verhale. As Jonker hierbo skryf oor "die behoud van geheue", moet erken word dat dit nie noodwendig die herinnering aan wat in die verlede gebeur het, belangrik was vir die skrywers van die naru -literatuur nie, maar dat daar 'n verlede was wat die moeite werd is om te onthou.
Jonker sê: "Dit moet duidelik gemaak word dat die ou skrywers nie met hul literêre skeppings wou bedrieg nie" (95). Hulle het eerder probeer om hul verlede te bewaar in 'n vorm wat volgens hulle mense in die hede kan help. 'N Inskripsie van die groot dade van 'n koning wat baie stede verower het en baie mense geslag het, was goed vir die spesifieke koning, maar die mense wat onder hom geleef het, het nie veel nut nie. Naru -literatuur, aan die ander kant, het die mense vermaaklike verhale verskaf waaruit hulle kon leer, onthou en gebruik kan maak in hul daaglikse lewens.
Bo alles is die literatuur van Mesopotamië een van sy beste kulturele prestasies. Alhoewel daar baie moderne bloemlesings en chrestomathies (samestellings van nuttige leer) is, met vertalings en parafrases van Mesopotamiese literatuur, sowel as pogings om die geskiedenis daarvan te skryf, kan dit nie waarlik gesê word dat "spykerskrif" ...
Die prentjie wat die literêre tradisie van Mesopotamië bied, is duideliker, maar nie noodwendig histories relevant nie. Die Sumeriese koninglys was lank reeds die grootste fokuspunt. Dit is 'n literêre komposisie uit die ou Babiloniese tyd wat beskryf ...
Daar is geen literatuur in plaaslike tale nie, behalwe kopieë van antieke godsdienstige tekste in spykerskrif en fragmente van Aramees. Daar was skrywers wat in Grieks geskryf het, maar min van hul werk het oorleef en dit slegs as uittreksels in latere werke. Die meeste…
... vir die besit van hierdie vrugbare Mesopotamiese land. Onder die bestaande literatuur van hierdie hoogs begaafde mense is fragmente van verhalende gedigte wat die heldedade van hul vroeë konings vertel: Enmerkar, Lugalbanda en Gilgamesh. Verreweg die belangrikste in die ontwikkeling van Mesopotamiese literatuur is die vyf gedigte van die ...
... eerste stelselmatig versamelde en gekatalogiseerde biblioteek in die ou Midde -Ooste (waarvan ongeveer 20 720 Assiriese tablette en fragmente in die British Museum bewaar is). Op koninklike bevel het skrifgeleerdes tekste van elke genre uit tempelbiblioteke opgesoek en versamel of gekopieer. Dit is by die basiese versameling gevoeg ...
Met enkele uitsonderings, het ou Mesopotamiese heersers geen dokumente nagelaat om 'n werklike biografie te skryf nie. Geen persoonlike dokumente het oorleef uit die bewind van Sargon nie, maar dit lyk regverdig om aan te neem dat frases wat ongewoon voorkom in die inskripsies van ander Assiriese konings, wat in sy tekste voorkom, moes ontmoet het ...
... skrifgeleerdes om antieke tekste regoor die land te versamel en te kopieer. Die "K" -versameling bevat meer as 20 000 tablette of fragmente tablette en bevat die antieke kennis van Mesopotamië. Die vakke is literêr, godsdienstig en administratief, en baie tablette is in die vorm van briewe. Takke van leer ...
Die ryk Sumeriese literatuur word verteenwoordig deur tekste van uiteenlopende aard, soos mites en epos, gesange en klaagliedere, rituele en besweringe, en spreekwoorde en die sogenaamde wysheidskomposisies. Vir baie eeue na die Ou Babiloniese tydperk het die studie van Sumeriërs voortgegaan in die Babiloniese skole. Soos…
... die primêre bron van die literêre geskrif van Sumer. Opgrawing in 1990 het 'n Akkadiese graf en 'n groot tempel vir Bau (Gula), die Mesopotamiese godin van genesing, ontbloot.
... bron van meer direk kultiese tekste, soos beskrywings van rituele, wat onder die opskrifte val soos 'Tempelprogram vir die nuwejaarsfeeste in Babilon', 'Ritueel wat die Kalū (priester) moet volg wanneer die tempeltjie-ketel bedek word , "" Ritueel vir die herstel van 'n tempel "en" Program van die ...
Die term "Ubaid -tydperk" is geskep tydens 'n konferensie in Bagdad in 1930, waar die tydperke Jemdet Nasr en Uruk terselfdertyd gedefinieer is. 
Die Ubaid -periode is verdeel in vier hooffases:
Ubaid 0, soms Oueili genoem, (6500–5400 vC), 'n vroeë Ubaid-fase wat eers by Tell el-'Oueili opgegrawe is
Ubaid 1, soms Eridu genoem  wat ooreenstem met die stad Eridu, (5400–4700 vC), 'n fase beperk tot die uiterste suide van Irak, aan die destydse oewer van die Persiese Golf. Hierdie fase, wat 'n duidelike verband met die Samarra -kultuur in die noorde toon, het die eerste permanente nedersetting ten suide van die 5 duim reënval isohyet tot stand gebring. Danksy die hoë watertafels van Suid -Irak was hierdie mense die pionier in die kweek van graan in die uiterste droogtetoestande. 
Ubaid 2  (4800–4500 vC). Destyds is keramiek in die styl van Hadji Muhammed -styl vervaardig. In hierdie tydperk is ook uitgebreide kanaalnetwerke naby groot nedersettings ontwikkel. Besproeiingslandbou, wat blykbaar eers in Choga Mami (4700–4600 v.C.) ontwikkel het en vinnig elders versprei het, vorm die eerste vereiste kollektiewe inspanning en gesentraliseerde koördinering van arbeid in Mesopotamië. 
Ubaid 3: Vertel keramiek in al -Ubaid -styl. Tradisioneel is hierdie keramiekperiode gedateer c. 5300–4700 v.C. Die voorkoms van hierdie keramiek het verskillende datums ontvang, afhangende van die spesifieke plekke wat 'n wye geografiese verspreiding het. In onlangse studies is daar 'n neiging om hierdie tydperk effens te beperk.
Ubaid 4: Keramiek in die laat Ubaid -styl, ongeveer 4700–4200 v.C.   
Ubaid III -pot, 5300–4700 v.C. Louvre Museum AO 29611. 
Ubaid III aardewerk, 5300–4700 v.C. Louvre Museum AO 29598. 
Ubaid III campaniform aardewerk 5300–4700 vC Louvre Museum
Ubaid III -erdewerk 5300–4700 vC. Louvre Museum AO 29616. 
Ubaid IV aardewerkbeker, 4700–4200 vC Tello, antieke Girsu. Louvre Museum. 
Ubaid IV pottebakkers 4700–4200 vC Tello, antieke Girsu, Louvre Museum. 
Ubaid IV aardewerk 4700–4200 vC Tello, antieke Girsu, Louvre Museum AO 15338. 
Vroulike beeldjies Ubaid IV, Tello, antieke Girsu, 4700–4200 v.C. Louvre Museum AO15327. 
Ongeveer 5000 vC versprei die Ubaid -kultuur na die noorde van Mesopotamië en word deur die Halaf -kultuur aangeneem.   Dit staan ​​bekend as die Halaf-Ubaid-oorgangstydperk van Noord-Mesopotamië.
Gedurende die laat Ubaid -tydperk ongeveer 4500–4000 vC was daar 'n toename in sosiale polarisasie, met sentrale huise in die nedersettings wat groter geword het. Maar daar was geen werklike stede tot die latere Uruk -tydperk nie.
Gedurende die Ubaid 2 en 3 periodes (5500–5000 vC) word die suidelike Mesopotamiese Ubaid -invloed verder in die suide tot by die Persiese Golf gevoel. Ubaid -artefakte versprei ook oor die Arabiese kus, wat die groei toon van 'n handelsstelsel wat van die Middellandse See tot by Oman strek.  
Die Ubaid -kultuur versprei vanaf Eridu en strek vanaf die middel van die Tigris en Eufraat tot by die oewers van die Persiese Golf, en versprei dan verby Bahrein tot by die koperafsettings in Oman.
Obsidiaanse handel Wysig
Omstreeks 5500 vC is Ubaid -erdewerk van tydperke 2 en 3 gedokumenteer by Sabiyah in Koeweit en in Dosariyah in die ooste van Saoedi -Arabië.
In Dosariyah is nege monsters van Ubaid-geassosieerde obsidiaan ontleed. Hulle kom uit die oostelike en noordooste van Anatolië, soos uit Pasinler, Erzurum, sowel as uit Armenië. Die obsidiaan was in die vorm van afgewerkte lemfragmente. 
Afname in invloed Redigeer
Die argeologiese verslag toon aan dat die Arabiese tweevoudige/Ubaid -tydperk in 3800 vC skielik tot 'n einde gekom het in Oos -Arabië en die Oman -skiereiland, net na die fase van die verlaging van die meer en die aanvang van duinreaktivering.  Op hierdie tydstip het toenemende dorheid gelei tot 'n einde aan semi-woestyn nomadisme, en daar is ongeveer 1000 jaar lank geen bewyse van menslike teenwoordigheid in die gebied nie, die sogenaamde "Dark Millennium".  Dit kan te wyte wees aan die 5,9 kiloyear gebeurtenis aan die einde van die Ou Peron. [ aanhaling nodig ]
Talle voorbeelde van Ubaid -erdewerk is langs die Persiese Golf gevind, tot by Dilmun, waar ook die aardewerk van die Indus Valley Civilization gevind is. 
Die Ubaid-kultuur word gekenmerk deur groot, nie-ommuurde dorpsnedersettings, reghoekige moddersteenhuise met meer kamers en die voorkoms van die eerste tempels van openbare argitektuur in Mesopotamië, met 'n groei van 'n tweevlak-nedersetting van sentrale groot terreine van meer as 10 hektaar omring deur kleiner dorpsgebiede van minder as 1 hektaar.  Huishoudelike toerusting bevat 'n kenmerkende fyn kwaliteit buff of groenagtige erdewerk wat versier is met geometriese ontwerpe in bruin of swart verf.Gereedskap soos sekels is in die suide dikwels gemaak van harde klei, terwyl in die noorde klip en soms metaal gebruik word. Dorpe bevat dus gespesialiseerde vakmanne, pottebakkers, wewers en metaalwerkers, hoewel die grootste deel van die bevolking landbouarbeiders, boere en seisoenale herders was.
Gedurende die Ubaid -tydperk (5000–4000 vC) het die beweging na verstedeliking begin. "Landbou en veeteelt [makmaak] is wyd in sedentêre gemeenskappe beoefen." [ aanhaling nodig ] Daar was ook stamme wat huisdiere tot in die noorde van Turkye en tot by die suide van die Zagrosberge beoefen het.  Die Ubaid -tydperk in die suide hou verband met intensiewe besproeiingshidrouliese landbou, en die gebruik van die ploeg, albei uit die noorde, moontlik deur die vroeëre Choga Mami-, Hadji Muhammed- en Samarra -kulture.
Vroeë Ubaid -erdewerk, 5100–4500 vC, Tepe Gawra. Louvre Museum DAO 3
Kom middel 6de - 5de millennium vC kermiese 5,08 cm van die Ubaid -periode
Ubaid periode aardewerk, Susa I, 4de millennium vC.
Die Ubaid -periode as geheel, gebaseer op die ontleding van grafgoed, was 'n toenemend gepolariseerde sosiale stratifikasie en dalende egalitarisme. Bogucki beskryf dit as 'n fase van 'trans-egalitêre' mededingende huishoudings, waarin sommige agter raak as gevolg van afwaartse sosiale mobiliteit. Morton Fried en Elman Service het vermoed dat die Ubaid-kultuur die opkoms van 'n elite-klas oorerflike stamhoofde beleef het, miskien familiehoofde wat op een of ander manier gekoppel is aan die administrasie van die tempels en hul graanskure, wat verantwoordelik is vir die bemiddeling van groepskonflik en die handhawing van Sosiale orde. Dit wil voorkom asof verskillende kollektiewe metodes, miskien gevalle van wat Thorkild Jacobsen primitiewe demokrasie genoem het, waarin geskille voorheen deur 'n raad van eweknieë opgelos is, nie meer voldoende was vir die behoeftes van die plaaslike gemeenskap nie.
Ubaid -kultuur het sy oorsprong in die suide, maar het steeds duidelike verbindings met vroeëre kulture in die middel van Irak. Die voorkoms van die Ubaid-mense is soms gekoppel aan die sogenaamde Sumeriese probleem, wat verband hou met die oorsprong van die Sumeriese beskawing. Wat ook al die etniese oorsprong van hierdie groep, hierdie kultuur het vir die eerste keer 'n duidelike drieparty-sosiale verdeeldheid gesien tussen intensiewe bestaansboere, met gewasse en diere uit die noorde, nomadiese herders wat in die tent woon, afhanklik van hul kuddes en jagters-vissers van die Arabiese kus, wat in riethutte woon.
Stein en Özbal beskryf die Oecumene in die Nabye Ooste wat die gevolg was van Ubaid -uitbreiding, en kontrasteer dit met die koloniale ekspansionisme van die latere Uruk -periode. '' N Kontekstuele analise waarin verskillende streke met mekaar vergelyk word, toon aan dat die Ubaid -uitbreiding grootliks plaasgevind het deur die vreedsame verspreiding van 'n ideologie, wat gelei het tot die vorming van talle nuwe inheemse identiteite wat oppervlakkige elemente van die Ubaid -materiële kultuur toegeëien en omskep het in plaaslik afsonderlike uitdrukkings. 
Die vroegste bewyse vir seil is in Koeweit gevind wat aandui dat seil bekend was tydens die Ubaid 3 -periode. 
Terracotta -seëlseël met motief van die dier, Tello, antieke Girsu, einde van Ubaid, Louvre Museum AO14165. Omstreeks 4000 vC.   
Druppelvormige (getinte) hangende seël en moderne indruk. Viervoetige, nie heeltemal gereduseer tot meetkundige vorms, ca. 4500–3500 v.C. Laat Ubaid - Midde -Gawra periodes. Noord -Mesopotamië
Seëlseël en moderne indruk: gehorende dier en voël. 6de tot 5de millennium v.C. Noord -Sirië of suidoostelike Anatolië. Ubaid tydperk. Metropolitan Museum of Art.
Huis van die vrugbare halfmaan
Die vrugbare halfmaan is die kwartmaanvormige gebied van antieke Mesopotamië wat ooreenstem met die huidige suidelike Irak, Sirië, Libanon, Jordanië, Israel en Noord-Egipte. Dit is die plek wat algemeen bekend staan ​​as 'die wieg van die beskawing' vanweë die kulturele en tegnologiese vooruitgang wat daar gemaak word, wat insluit, maar nie beperk is tot:
makmaak van diere
astrologie en die ontwikkeling van die sterreteken
die konsep van tyd
handel oor lang afstande
mediese praktyke (insluitend tandheelkunde).
Die benaming "Vrugbare halfmaan" sou dikwels in die oudheid ontstaan ​​het, maar is eintlik in 1916 deur die egiptoloog James Henry Breasted in sy gewilde boek geskep Antieke tye: 'n geskiedenis van die vroeë wêreld. Die gewildheid van die boek het wydverspreide gebruik van die frase aangemoedig totdat dit die kulturele bewussyn as die naam van die streek betree het.
Skryf, die wiel en die stad uitgevind
Dit is 'n silinder seël met 'n beeld van sy indruk. Dit is gevind in die stad Kish, Mesopotamië, Irak. 3200-2900 v.C. (Die Sulaimaniya -museum, Irak). / Foto deur Osama Shukir Muhammed Amin, AHE, Creative Commons
Skryfwerk het onafhanklik ontwikkel op baie verskillende gebiede van die wêreld, van China tot Meso -Amerika, maar Mesopotamië word beskou as die eerste om dit te doen, nadat dit 'n skryfstelsel voor c. 3000 vC, bekend as spykerskrif. Die wiel het ook sy oorsprong in die streek (ongeveer 3500 v.C.) in teenstelling met bewerings dat dit in Sentraal -Asië uitgevind is. Die oudste wiel ter wêreld, gedateer omstreeks c. 3200 vC (bekend as die Ljubljana -moeraswiel) is in 2002 in Slovenië ontdek, wat aanleiding gee tot die bewering dat die mense van Sentraal -Asië die wiel uitgevind het. Die Mesopotamiese wiel het egter eerste gekom, soos blyk uit die voorkoms daarvan in Mesopotamiese kuns wat vooraf dateer het c. 3200 v.C.
Die uitvinding van die stad is een van die belangrikste innovasies van die Mesopotamiërs - ten goede of ten kwade - deurdat die konsep, wat vandag so algemeen was, nog nooit bestaan ​​het nie. Stede het gedurende die Uruk -tydperk ontwikkel toe klein landbougemeenskappe wat floreer het, die mense in die nabygeleë streke aangetrek het, wat miskien nie so goed gevaar het nie. Mesopotamiese stede het die mense beskerming gebied teen die elemente, natuurlike roofdiere en plunderaars, terwyl dit ook nuwe geleenthede vir lewensonderhoud gebied het. In hierdie verband was dit aanvanklik 'n groot voordeel vir die mense. Uiteindelik het die digte bevolking van die stede en die uitbreiding daarvan egter die hulpbronne rondom hulle uitgeput. Baie Mesopotamiese stede wat oorspronklik deur argeoloë gedink is dat hulle in oorloë vernietig is, is eintlik laat vaar toe die hulpbronne opgebruik is.
Daar is baie verskillende verslae oor die skepping van die aarde uit die Mesopotamiese streek. Dit is te danke aan die vele verskillende kulture in die omgewing en die verskuiwings in vertellings wat algemeen voorkom in antieke kulture, omdat hulle op mond tot mond staatmaak om verhale oor te dra. Hierdie mites kan verwante temas deel, maar die chronologie van gebeure wissel afhangende van wanneer of waar die verhaal neergeskryf is.
Atra-Hasis verwys beide na een van die Mesopotamiese mites wat fokus op die skepping van die aarde, en ook die hoofkarakter van die mite.  Die mite het moontlik Assiriese wortels, aangesien 'n gefragmenteerde weergawe moontlik in die biblioteek van Ashusbanipal gevind is, alhoewel vertalings onseker bly. Die mees volledige weergawe wat dit oorleef het, is in Akkadies opgeneem. Die mite begin deur mense wat deur die moedergodin Mami geskep is om die werkslading van die gode te verlig. Sy het dit gemaak uit 'n mengsel van klei, vlees en bloed van 'n gesneuwelde god. Later in die verhaal probeer die god Enlil egter om die oorbevolking van mense te beheer deur middel van verskillende metodes, insluitend hongersnood, droogte en uiteindelik 'n groot vloed. Die mensdom word gered deur Atrahasis, wat deur die god Enki gewaarsku is oor die vloed en 'n boot gebou het om uit die waters te ontsnap, en uiteindelik die gode met offers gebring het. 
Eridu Genesis het 'n soortgelyke plot as dié van die Akkadiese mite, Atra-Hasis, hoewel dit moeiliker is om te sê wat presies in Eridu Genesis gebeur, omdat die tablet waarop dit opgeteken is, erg beskadig is. Die twee verhale deel die vloed egter as die belangrikste gebeurtenis, hoewel die held wat in Eridu Genesis oorleef, Zi-ud-sura in plaas van Artahasis genoem word. Eridu Genesis is ongeveer dieselfde tyd as Atra-Hasis opgeneem, maar die gefragmenteerde tablet wat dit bevat, is gevind in Nippur, geleë in die hedendaagse Oos-Irak, terwyl die weergawe van Atra-hasis wat uit dieselfde tyd gekom het, gevind is in die biblioteek van Ashurbanipal, in die hedendaagse Noord-Irak. 
Enuma Elis (ook gespel Enuma Elish) is 'n Babiloniese skeppingsmite met 'n onduidelike samestelling, hoewel dit moontlik uit die Bronstydperk dateer. Daar word vermoed dat hierdie stuk voorgehou word tydens 'n rituele viering van die Babiloniese nuwe jaar. Dit beskryf die geboorte van die gode, die wêreld en die mens, wie se doel was om die gode te dien en hul werklas te verlig.  Die vertelling fokus op die prys van Marduk, die beskermgod van Babilon, wat die wêreld, die kalender en die mensdom skep.
Hierdie verhale fokus gewoonlik op 'n groot held, na hul reis deur beproewings of bloot belangrike gebeurtenisse in hul lewe. Sulke verhale kan in baie verskillende kulture regoor die wêreld gevind word, en gee dikwels insig in die waardes van die samelewings. Byvoorbeeld, in 'n kultuur wat 'n held gevier het wat godvresend was of hul vader respekteer, kan afgelei word dat die samelewing hierdie eienskappe waardeer het.
Epos van Gilgamesh Edit
Die Epos van Gilgamesj is een van die bekendste mites in Mesopotamië en word dikwels beskou as die oudste literatuurstuk ter wêreld. Dit was aanvanklik 'n aantal individuele kortverhale en is eers in die 18de eeu tot een samehangende epos saamgevoeg.  Die verhaal volg die Sumeriese koning Gilgamesh, tipies beskou as 'n historiese figuur, en sy goeie vriend, Enkidu, deur verskillende avonture en soeke wat uiteindelik tot die dood van Enkidu kan lei. Die tweede helfte van die epiese ooreenkoms met Gilgamesh was ontsteld oor die dood van sy vriend en sy eie naderende sterfte terwyl hy na onsterflikheid soek. Uiteindelik misluk hy, maar hy kom agter die feit dat hy uiteindelik gaan sterf en keer terug na sy stad Uruk, 'n wyser koning. 
Die mite van Adapa Edit
Die vroegste rekord van die mite van Adapa is uit die 14de eeu v.C. Adapa was 'n Sumeriese burger wat deur die god Enki met onmeetbare intelligensie geseën is. Op 'n dag word Adapa egter deur die suidewind in die see geslaan, en in woede breek hy die suidewind se vlerke sodat dit nie meer kan waai nie. Adapa is ontbied om deur An beoordeel te word, en voor hy vertrek het Enki hom gewaarsku om nie iets te eet of te drink wat hom aangebied word nie. An het egter van plan verander toe hy besef hoe slim Adapa was en hom die kos van onsterflikheid aangebied het, wat Adapa, pligsgetrou teenoor Enki, van die hand gewys het. Hierdie verhaal word gebruik as 'n verklaring vir die sterftes van die mensdom, dit word geassosieer met die val van die mensverhaal wat ook in die Christendom voorkom. 
Onsterflikheid is 'n konstante doel van die karakters in Mesopotamiese epos. Ongeag die weergawe van die verhaal, die man wat die vloed oorleef, hetsy Atrahasis, Zi-ud-sura of Utnapishtim, word deur die gode onsterflikheid toegestaan. Hierdie karakter verskyn dan weer in die Epos van Gilgamesh, wanneer Gilgamesh op soek is na onsterflikheid nadat hy vir die dood en die onderwêreld gevrees het nadat hy verhale van sy vriend, Enkidu, gehoor het oor wat op die mensdom wag ná die dood. Enkidu sê:
By die binnekoms van die House of Dust,
oral waar ek gekyk het, was koninklike krone in hope versamel,
oral waar ek geluister het, was dit die draers van krone,
wat in die verlede die land regeer het,
maar wie bedien nou Anu en Enlil, gekookte vleis,
gebak bedien en koue water uit die velle gegooi. 
Toe hy hoor dat sy lewensposisie in die onderwêreld nie saak maak nie, is Gilgamesj doodbang en soek hy Utnapishtim, wat onsterflikheid bereik het nadat hy die vloed wat die gode gestuur het om die mensdom uit te wis, oorleef het. Onsterflikheid word ook aangeraak in die mite van Adapa. Adapa se toevallige weiering om die voedsel van onsterflikheid te eet wat die gode hom bied, word gebruik as 'n verklaring vir die feit dat mense sterf.
Ook in Mesopotamiese mites kom die herhalende konsep voor dat die doel van die mensdom is om die gode te dien.  In al die skeppingsmites word mense slegs deur die gode gemaak om in die veld te help of offers te bring. As hulle te veel, te hard of andersins lastig raak, probeer die gode die bevolking beheer deur plae, droogtes en veral die groot vloed. Hierdie minagting van die menslike lewe beklemtoon die hiërargie wat in die Mesopotamiese bewussyn bestaan ​​het, met mense wat onderdanig was aan die wil van die gode.
Moderne kennis van die Mesopotamiese mitologie is verskaf deur argeologiese opgrawings van Wes -Asië en die herstel van baie klip- en kleitablette, waarvan sommige die rekords van baie mites bevat het. Daar is verskillende weergawes van elke mite op verskillende plekke in die streek gevind, met teenstrydighede tussen elkeen, maar die algemene temas en vertellings word behou. Hierdie weergawes is in verskillende tale geskryf, insluitend Akkadies, Sumeries en Oud -Babilonies, en is dikwels van een na die ander vertaal, wat lei tot verdere teenstrydighede as gevolg van die inherente onvolmaakte aard van hierdie vertalings. 
Akkadies was die taal van Antieke Mesopotamië, en hoewel spykerskrif oor etlike millennia deur 'n aantal verskillende antieke kulture gebruik is, word geraam dat 30% van die oorlewende Akkadiese spykerskrifinskrywings handel oor heksery en die bonatuurlike. Baie hiervan is nie heksery in die manier waarop ons dit vandag kan dink in die vorm van towerkuns en rituele nie, maar dinge rondom die onbekende.
Spykerskrifttablet: fragment van 'n lewervoorteken. (Metropolitan Museum of Art)
Alhoewel Mesopotamië in baie opsigte merkwaardig gevorder het, is dinge soos hemelliggame en onvoorspelbare natuurverskynsels nie ten volle begryp nie. Daar word gereeld na hierdie dinge gekyk as 'n manier om negatiewe gebeurtenisse te voorspel en te vermy, en baie van die oorblywende inskripsies is baie gedetailleerde pogings om voortekens te lys en om rampe te vermy.
Een opvallende mistieke teks was die Enuma Anu Enlil, wat besonderhede bevat oor 7000 hemelse voortekens wat spesifiek betrekking het op die koning en die staat. Die koning het gereeld opdaterings en verslae van die voorspellings gestuur deur sy persoonlike geleerdes, wat die voorgevoelens moes ontsyfer.
Keramiese beslagbak uit die Sasaniese tydperk, 6-7de eeu nC. (Wegwysers na Eden)
'N Ander stel tekens is die Šumma ālu ina mēlê šakin, wat bestaan ​​uit 120 kleitablette en meer as tienduisend siek voortekens wat verband hou met die feit dat daar te veel van een soort persoon op 'n gegewe tydstip is. Miskien word hierdie spesifieke voortekens vandag meer as esoteries as gesonde verstand beskou.
Een van die meer ongewone voortekens is die Šumma izbu. Dit is tekens wat verband hou met misvormde geboortes van mense en bisarre geboortes van diere soos saamgevoegde diere. Hulle was nie altyd negatief nie, en hulle was dikwels gekoppel aan die sykant van die liggaam waarmee die misvorming verband hou - 'n misvorming aan die regterkant was erg, maar aan die linkerkant is dit moontlik as gelukkig beskou.
In die vierde millennium vC kan die eerste bewyse vir die herkenbare Mesopotamiese godsdiens gesien word met die uitvinding in Mesopotamië om ongeveer 3500 vC te skryf.
Die mense van Mesopotamië het oorspronklik uit twee groepe bestaan, Oos -Semitiese Akkadiese sprekers (later verdeel in die Assiriërs en Babiloniërs) en die mense van Sumer, wat Sumeries gepraat het, 'n taalisolaat. Hierdie mense was lede van verskillende stadstate en klein koninkryke. Die Sumeriërs het die eerste rekords gelaat, en vermoedelik was hulle die stigters van die beskawing van die Ubaid -tydperk (6500 vC tot 3800 vC) in Bo -Mesopotamië. Teen historiese tye woon hulle in die suide van Mesopotamië, wat bekend was as Sumer (en baie later, Babilonië), en het 'n aansienlike invloed op die Akkadiese sprekers en hul kultuur gehad. Daar word vermoed dat die Akkadiesprekende Semiete die streek tussen 3500 en 3000 vC binnegekom het, met Akkadiese name wat eers in die regeringslyste van hierdie state verskyn het c. 29ste eeu vC.
Die Sumeriërs was gevorderd: sowel as die uitvind van skryfwerk, vroeë vorme van wiskunde, vroeë voertuie/strydwaens, sterrekunde, astrologie, geskrewe wetgewing, georganiseerde medisyne, gevorderde landbou en argitektuur en die kalender. Hulle het die eerste stadstate geskep, soos Uruk, Ur, Lagash, Isin, Kish, Umma, Eridu, Adab, Akshak, Sippar, Nippur en Larsa, wat elkeen regeer word deur 'n ensí. Die Sumeriërs bly egter grootliks oorheersend in hierdie gesintetiseerde kultuur, tot die opkoms van die Akkadiese Ryk onder Sargon van Akkad omstreeks 2335 vC, wat die hele Mesopotamië onder een heerser verenig het. 
Daar was 'n toenemende sinkretisme tussen die Sumeriese en Akkadiese kulture en gode, met die Akkadiërs wat gewoonlik verkies om minder gode te aanbid, maar hulle tot groter magsposisies te verhef. Omstreeks 2335 vC verower Sargon van Akkad die hele Mesopotamië, verenig sy inwoners tot die eerste ryk van die wêreld en versprei sy oorheersing in antieke Iran, die Levant, Anatolië, Kanaän en die Arabiese Skiereiland. Die Akkadiese Ryk het twee eeue lank bestaan ​​voordat dit in duie gestort het weens ekonomiese agteruitgang, interne twis en aanvalle uit die noordooste deur die Gutiaanse bevolking.
Na 'n kort Sumeriese herlewing met die Derde Dinastie van Ur of Neo-Sumeriese Ryk, het Mesopotamië in 'n aantal Akkadiese state verdeel. Assirië het gedurende die 25ste eeu vC ontwikkel, en het homself in die noorde omstreeks 2100 vC in die Ou Assiriese Ryk en die suide van Mesopotamië laat opsplits in 'n aantal koninkryke, waarvan die grootste Isin, Larsa en Eshnunna was.
In 1894 vC is die aanvanklik klein stadstaat Babilon in die suide gestig deur indringende Wes-Semities-sprekende Amoriete. Dit is selde regeer deur inheemse dinastieë gedurende sy geskiedenis.
'N Ruk na hierdie tydperk het die Sumeriërs verdwyn en heeltemal opgeneem in die Akkadiesprekende bevolking.
Assiriese konings word getuig van die laat 25ste eeu vC en oorheers die noorde van Mesopotamië en dele van Oos -Anatolië en noordooste van Sirië.
Omstreeks 1750 vC verower die Amoritiese heerser van Babilon, koning Hammurabi, 'n groot deel van Mesopotamië, maar hierdie ryk stort in duie na sy dood, en Babilonië word teruggebring tot die klein staat toe dit met die stigting daarvan was. Die Amoritiese dinastie is in 1595 vC afgesit na aanvalle van bergbewoners, bekend as die Kassiete uit die Zagrosberge, wat meer as 500 jaar lank in Babilon regeer het.
Assirië, tussen die 20ste en 18de eeu v.C. voor die opkoms van Hammurabi, was die dominante mag in die gebied met die Ou Assiriese Ryk (1391–1050 v.C.). Assirië het die Hetiete en Mitanni verslaan, en sy groeiende mag het die Nuwe Koninkryk Egipte genoop om hulle uit die Nabye Ooste te onttrek. Die Middel -Assiriese Ryk strek op sy hoogte van die Kaukasus tot by die moderne Bahrein en van Ciprus tot in Wes -Iran.
Die Neo-Assiriese Ryk (911–605 vC) was die mees dominante mag op aarde en die grootste ryk wat die wêreld nog gesien het tussen die 10de eeu vC en die laat 7de eeu v.C., met 'n ryk wat strek van Ciprus in die weste tot sentraal Iran in die ooste, en van die Kaukasus in die noorde tot Nubië, Egipte en die Arabiese Skiereiland in die suide, wat die verspreiding van die Mesopotamiese kultuur en godsdiens ver en wyd vergemaklik onder keisers soos Ashurbanipal, Tukulti-Ninurta II, Tiglath-Pileser III , Shalmaneser IV, Sargon II, Sanherib en Esarhaddon. Tydens die Neo-Assiriese Ryk het Mesopotamiese Aramees die lingua franca van die ryk geword, en ook Mesopotamië. Die laaste geskrewe rekords in Akkadies was astrologiese tekste uit 78 nC wat in Assirië ontdek is.
Die ryk het tussen 612 vC en 599 vC geval na 'n tydperk van ernstige interne burgeroorlog in Assirië wat spoedig na Babilonië versprei het en Mesopotamië in 'n chaos gelaat het. 'N Verswakte Assirië was toe onderhewig aan gekombineerde aanvalle deur 'n koalisie van tot dusver vasale, in die vorm van die Babiloniërs, Chaldeërs, Mede, Skithiërs, Perse, Sagartiërs en Kimmeriërs wat begin het in 616 v.C. Dit is gelei deur Nabopolassar van Babilon en Cyaxares van Media en Persië. Nineve is in 612 vC ontslaan, Harran val in 608 vC, Carchemish in 605 vC, en die laaste spore van die Assiriese keiserlike administrasie het teen 599 vC van Dūr-Katlimmu verdwyn.
Babilon het 'n kort laat bloei van mag en invloed gehad, aanvanklik onder die Chaldese dinastie, wat 'n groot deel van die ryk oorgeneem het wat voorheen deur hul noordelike familielede besit was. Die laaste koning van Babilonië, Nabonidus, 'n Assiriër, het egter min aandag aan die politiek gegee en verkies om die maangod Sin te aanbid, en die daaglikse heerskappy aan sy seun Belsasar oorgelaat. Dit en die feit dat die Perse en Mede in die ooste aan bewind geword het noudat die mag van Assirië wat hulle eeue lank vasgemaak het, die doodslag vir die inheemse Mesopotamiese mag was. Die Achaemenidiese Ryk het die Neo-Babiloniese Ryk in 539 vC verower, waarna die Chaldeërs uit die geskiedenis verdwyn het, hoewel die Mesopotamiese volk, kultuur en godsdiens hierna bly bestaan ​​het.
Uitwerking van Assiriese godsdienstige oortuigings op die politieke struktuur Redigeer
Soos baie nasies in die Mesopotamiese geskiedenis, was Assirië oorspronklik in 'n groot mate eerder 'n oligargie as 'n monargie. Gesag word beskou as by "die stad", en die owerheid het drie hoofmagsentrums gehad - 'n vergadering van ouderlinge, 'n oorerflike heerser en 'n gelyknamige naam. Die heerser was die voorsitter van die vergadering en het sy besluite uitgevoer. Daar word nie na hom verwys met die gewone Akkadiese term vir "koning" nie, šarrum dit was in plaas daarvan voorbehou vir die beskermheilige van die stad Ashur, van wie die heerser die hoëpriester was. Die heerser self is slegs aangewys as 'rentmeester van Assur' (iššiak Assur), waar die term vir rentmeester 'n lening by Sumerië is ensí. Die derde magsentrum was die gelyknamige (limmum), wat die jaar sy naam gegee het, soortgelyk aan die gelyknamige archon en die Romeinse konsuls van die klassieke oudheid. Hy is jaarliks ​​deur loting verkies en was verantwoordelik vir die ekonomiese administrasie van die stad, wat die bevoegdheid insluit om mense aan te hou en besittings te konfiskeer. Die instelling van die gelyknamige sowel as die formule iššiak Assur was 'n seremoniële spoor van hierdie vroeë stelsel in die geskiedenis van die Assiriese monargie. 
Godsdiens in die Neo-Assiriese Ryk Redigeer
Die godsdiens van die Neo-Assiriese Ryk was rondom die Assiriese koning ook die koning van hul lande. Koningskap destyds was egter baie nou gekoppel aan die idee van goddelike mandaat.  Hoewel die Assiriese koning nie self 'n god was nie, word dit erken as die hoofkneg van die hoofgod, Ashur. Op hierdie manier word die gesag van die koning as absoluut beskou, solank die hoëpriester die mense gerusstel dat die gode, of in die geval van die henoteïstiese Assiriërs, die god, tevrede was met die huidige heerser.  Vir die Assiriërs wat in Assur en die omliggende lande gewoon het, was hierdie stelsel die norm. Vir die verowerde volke was dit egter nuut, veral vir die mense van kleiner stadstate. Mettertyd word Ashur bevorder van die plaaslike god van Assur tot die oorheerser van die groot Assiriese gebied, wat versprei het vanaf die Kaukasus en Armenië in die noorde na Egipte, Nubië en die Arabiese Skiereiland in die suide, en van Ciprus en die oostelike Middellandse See in die weste tot sentraal -Iran in die ooste.  Assur, die beskermgod van die stad Assur uit die laat Bronstydperk, was in konstante wedywering met die beskermgod van Babilon, Marduk. Aanbidding is in sy naam gedoen in die lande wat deur die Assiriërs gedomineer is. Met die aanbidding van Assur oor 'n groot deel van die vrugbare halfmaan, kon die Assiriese koning die lojaliteit van sy mede -dienaars van Assur beveel.
Later Mesopotamiese geskiedenis Redigeer
In 539 v.C. is Mesopotamië verower deur die Achaemenidiese Ryk (539–332 v.C.), toe regeer deur Kores die Grote. Dit het 'n einde gemaak aan meer as 3 000 jaar van Semitiese Mesopotamiese oorheersing van die Nabye Ooste. Die Perse het die inheemse kultuur en godsdiens gehandhaaf en nie ingemeng nie, en Assirië en Babilon het as entiteite bestaan ​​(hoewel Chaldea en die Chaldeërs verdwyn het), en Assirië was sterk genoeg om in 522 en 482 vC groot opstande teen Persië te begin. Gedurende hierdie tydperk het die Siriese taal en Siriese skrif in Assirië ontwikkel en was dit eeue later die middel vir die verspreiding van die Siriese Christendom in die nabye ooste.
Twee eeue later, in 330 vC, het die Masedoniese Griekse keiser Alexander die Grote die Perse omvergewerp en self beheer oor Mesopotamië geneem. Na die dood van Alexander het die Seleukiede Ryk 'n groter Hellenistiese invloed na die streek gebring.  Assirië en Babilonië het later provinsies geword onder die Partiese Ryk (Athura en provinsie Babilonië), Rome (provinsie Assirië) en Sassanidiese Ryk (provinsie Asuristan). Babilonië is tydens die Partiese Ryk as 'n entiteit ontbind, hoewel Assirië tot die sewende eeu nC Arabiese Islamitiese verowering as geopolitieke entiteit was.
Tydens die Partiese Ryk was daar 'n groot herlewing in Assirië (bekend as Athura en Assuristan) tussen die 2de eeu v.C. en die 4de eeu nC,  met tempels wat weer toegewy was aan gode soos Ashur, Sin, Shamash, Hadad en Ishtar in onafhanklike Neo-Assiriese state soos Assur, Adiabene, Osroene, Beth Garmai, Hatra en Beth Nuhadra.  
Met die kerstening van Mesopotamië wat in die 1ste eeu nC begin, is die onafhanklike Assiriese state Adiabene, Osroene, Assur, Hatra, Beth Nuhadra en Beth Garmai grotendeels regeer deur bekeerlinge tot tuisgemaakte vorme van nog bestaande Oosterse Rit -Christendom in die vorm van die Kerk van die Ooste en die Siries -Ortodokse Kerk, sowel as die Judaïsme. Gnostiese sektes soos Sabianisme en die nog bestaande Mandeanisme het ook gewild geraak, hoewel inheemse godsdienste steeds saam met hierdie nuwe monoteïstiese godsdienste onder die inheemse bevolkingsgode soos Ashur en Sin nog steeds aanbid is tot in die 4de eeu nC in Assirië. In die 3de eeu het 'n ander inheemse Mesopotamiese godsdiens gedy, Manicheanisme, wat elemente van die Christendom, Judaïsme, Boeddhisme en Zoroastrianisme, sowel as plaaslike Mesopotamiese elemente, bevat. 
Daar is geen spesifieke geskrewe rekords wat die Mesopotamiese godsdienstige kosmologie verduidelik wat vandag oorleef nie. Moderne geleerdes het nietemin verskillende weergawes ondersoek en 'n ten minste gedeeltelik akkurate voorstelling van die Mesopotamiese kosmologie geskep.  In die Epos van die skepping, gedateer tot 1200 vC, verduidelik dit dat die god Marduk die moedergodin Tiamat vermoor het en die helfte van haar liggaam gebruik het om die aarde te skep, en die ander helfte om beide die paradys van šamû en die onderwêreld van irṣitu.  'n Dokument uit 'n soortgelyke tydperk verklaar dat die heelal 'n sferoïed was, met drie vlakke van šamû, waar die gode gewoon het, en waar die sterre bestaan, bo die drie vlakke van die aarde daaronder. 
Die Mesopotamiese godsdiens was politeïsties en aanvaar die bestaan ​​van baie verskillende gode, sowel manlik as vroulik, alhoewel dit ook henoteïsties was, , terwyl sekere gode deur hul spesifieke toegewydes as beter beskou is as ander. Hierdie toegewydes kom dikwels uit 'n spesifieke stad of stadstaat wat die god as beskermheilige beskou het, byvoorbeeld die god Enki word dikwels verbind met die stad Eridu in Sumer, die god Ashur met Assur en Assyrië, Enlil met die Sumerische stad van Nippoer, Ishtar met die Assiriese stad Arbela, en die god Marduk is met Babilon verbind.  Alhoewel die volle aantal gode en godinne wat in Mesopotamië gevind is, nie bekend is nie, is K. Tallqvist in sy Akkadische Götterepitheta (1938) het ongeveer tweeduisend vierhonderd getel waarvan ons nou weet, waarvan die meeste Sumeriese name gehad het. In die Sumeriese taal is na die gode verwys as dingir, terwyl dit in die Akkadiese taal bekend gestaan ​​het ilu en dit lyk asof daar sinkretisme was tussen die gode wat deur die twee groepe aanbid is, en mekaar se godhede aanneem. 
Die Mesopotamiese gode het baie ooreenkomste met mense, en was antropomorfies en het daardeur 'n humanoïde vorm. Net so het hulle dikwels soos mense opgetree, wat kos en drank benodig, sowel as alkohol gedrink en daarna die gevolge van dronkenskap gehad , maar hulle het 'n hoër volmaaktheid as gewone mense. Daar word gedink dat hulle kragtiger, alleszienend en alwetend, onpeilbaar en bo alles onsterflik is. Een van hul prominente kenmerke was 'n skrikwekkende helderheid (melammu) wat hulle omring het, wat 'n onmiddellike reaksie van ontsag en eerbied onder mense veroorsaak het.  In baie gevalle was die verskillende gode familieverhoudinge van mekaar, 'n eienskap wat in baie ander politeïstiese godsdienste voorkom.  Die historikus J. Bottéro was van mening dat die gode nie misties beskou word nie, maar eerder beskou word as hoë meesters wat gehoorsaam en gevrees moet word, in teenstelling met geliefdes en aanbidding.  Nietemin het baie Mesopotamiërs, uit alle klasse, dikwels name gehad wat gewy was aan 'n sekere godheid wat hierdie praktyk in die derde millennium v.C. onder die Sumeriërs begin het, maar ook later deur die Akkadiërs, Assiriërs en Babiloniërs aangeneem is as wel. 
Aanvanklik is die panteon nie bestel nie, maar later het Mesopotamiese teoloë die idee gekry om die gode in volgorde van belangrikheid te rangskik. 'N Sumeriese lys van ongeveer 560 gode wat dit gedoen het, is op Farm and Tell Abû Ṣalābīkh blootgelê en gedateer omstreeks 2600 v.C., wat die belangrikste vyf gode beskou. 
Een van die belangrikste van hierdie vroeë Mesopotamiese gode was die god Enlil, wat oorspronklik 'n Sumeriese godheid was wat beskou word as 'n koning van die gode en 'n beheerder van die wêreld, wat later deur die Akkadiërs aangeneem is. 'N Ander een was die Sumeriese god An, wat 'n soortgelyke rol as Enlil gedien het en bekend geword het as Anu onder die Akkadiërs. Die Sumeriese god Enki is later ook deur die Akkadiërs aangeneem, aanvanklik onder sy oorspronklike naam, en later as Éa. Net so het die Sumeriese maangod Nanna die Akkadiese Sîn geword terwyl die Sumeriese songod Utu die Akkadiese sjamas geword het. Een van die opvallendste godinne was die Sumeriese geslags- en oorlogsgodheid Inanna. Met die latere bewind van die Babiloniërs in die 18de eeu vC, verklaar die koning, Hammurabi, Marduk, 'n god wat voorheen nie van groot belang was nie, tot 'n oppergesag saam met Anu en Enlil in die suide van Mesopotamië. 
Miskien is die belangrikste legende wat uit die Mesopotamiese godsdiens oorleef het, die Epos van Gilgamesj, wat die verhaal vertel van die heldhaftige koning Gilgamesh en sy wilde vriend Enkidu, en die eersgenoemde se soeke na onsterflikheid wat verweef is met al die gode en hul goedkeuring. Dit bevat ook die vroegste verwysing na The Great Flood.
Onlangse ontdekkings Redigeer
In Maart 2020 kondig argeoloë die ontdekking aan van 'n 5 000 jaar oue kultiese gebied gevul met meer as 300 gebreekte seremoniële keramiekbekers, bakke, potte, beendere en rituele optogte gewy aan Ningirsu op die plek van Girsu. Een van die oorblyfsels was 'n eendvormige bronsbeeldjie met oë van bas wat vermoedelik aan Nanshe gewy is.  
'N Gebed tot die god Enlil. 
Publieke toewydings Redigeer
Elke Mesopotamiese stad was die tuiste van 'n godheid, en elkeen van die prominente gode was die beskermheer van 'n stad, en alle bekende tempels was in stede geleë, hoewel daar moontlik heiligdomme in die voorstede was.  Die tempel self is gemaak van moddersteen in die vorm van 'n ziggurat, wat in 'n reeks trappies na die hemel opgestyg het. Die betekenis en simboliek daarvan is baie bespreek, maar die meeste beskou die toring as 'n soort trap of leer vir die god om van die hemel af te klim en op te styg, hoewel daar tekens is wat dui op 'n werklike kultus wat in die die boonste tempel, sodat die hele tempel moontlik as 'n reuse altaar beskou is. Ander teorieë behandel die toring as 'n beeld van die kosmiese berg waar 'n sterwende en opkomende god 'begrawe' lê. Sommige tempels, soos die tempel van Enki in Eridu, bevat 'n heilige boom (kiskanu) in 'n heilige bos, wat die sentrale punt was van verskillende rituele wat uitgevoer is deur die koning, wat as 'n 'meester -tuinier' funksioneer. 
Mesopotamiese tempels is oorspronklik gebou om te dien as woonplekke vir die god, wat gedink het om te woon en die hof op aarde te hou ter wille van die stad en die koninkryk.  Sy teenwoordigheid is gesimboliseer deur 'n beeld van die god in 'n aparte kamer. Dit blyk dat die teenwoordigheid van die god binne die beeld op 'n baie konkrete manier beskou is as instrumente vir die teenwoordigheid van die godheid. " Dit blyk uit die gedig Hoe Erra die wêreld verwoes het, waarin Erra die god Marduk mislei het om sy kultusbeeld te verlaat.  Sodra dit afgelei is, is afgode ingewy deur spesiale nagtelike rituele waar hulle 'lewe' gegee word, en hulle mond 'oopgemaak' is (troeteldier pî) en gewas (mes pî) sodat hulle kon sien en eet.  As die godheid dit goedkeur, sou dit die beeld aanvaar en instem om dit te "bewoon". Hierdie beelde is ook vermaak en soms op jagekspedisies begelei. Om die gode te dien, was die tempel toegerus met 'n huishouding met kombuise en kombuisware, slaapkamers met beddens en sykamers vir die gesin van die god, sowel as 'n binnehof met 'n wasbak en water om besoekers skoon te maak, sowel as 'n stal vir die god se wa en trekdiere. 
Oor die algemeen is die welstand van die god gehandhaaf deur diens of werk (dullu). Die beeld is geklee en bedien twee keer per dag bankette. Dit is nie bekend hoe die god gedink het om die kos te verteer nie, maar 'n gordyn is voor die tafel getrek terwyl hy of sy 'eet', net soos die koning self nie deur die massa gesien kon word terwyl hy eet nie. Soms het die koning aan hierdie maaltye deelgeneem, en die priesters het moontlik ook 'n aandeel in die offergawes gehad. Wierook is ook voor die beeld gebrand, omdat daar gedink is dat die gode die reuk geniet. Offer -etes is ook gereeld uiteengesit, met 'n offerdier as 'n plaasvervanger (pūhu) of plaasvervanger (dinānu) vir 'n man, en daar is geglo dat die woede van die gode of demone dan gerig was op die offerdier. Boonop het sekere dae ekstra offers en seremonies vir sekere gode geverg, en elke dag was heilig vir 'n spesifieke god. 
Die teorie was dat die koning die godsdienstige leier was (enu of šangū) van die kultus en het 'n groot aantal pligte in die tempel uitgevoer, met 'n groot aantal spesialiste wie se taak was om tussen mense en gode te bemiddel:  'n toesighoudende of 'wagter' priester (šešgallu), priesters vir individuele suiwering teen demone en towenaars (āšipu), priesters vir die reiniging van die tempel (mašmašu), priesters om die toorn van die gode te versag met sang en musiek (kalū), asook sangers (nāru), sangers (zammeru), vakmanne (mārē ummāni), swaarddraers (nāš paṭri), meesters van waarsêery (bārû), boetes (šā'ilu), en ander. 
Privaat toewydings Redigeer
Behalwe die aanbidding van die gode tydens openbare rituele, het individue ook hulde gebring aan 'n persoonlike godheid. Soos met ander gode, het die persoonlike gode mettertyd verander en is daar min bekend oor vroeë praktyk, aangesien dit selde genoem of beskryf word. In die middel van die derde millennium vC beskou sommige heersers 'n spesifieke god of gode as hul persoonlike beskermer. In die tweede millennium vC het persoonlike gode meer begin funksioneer namens die gewone mens,  met wie hy 'n hegte, persoonlike verhouding gehad het, onderhou deur gebed en instandhouding van sy god se standbeeld.  'n Aantal geskrewe gebede het oorleef uit eertydse Mesopotamië, wat elkeen tipies die god wat hulle beskryf bo die ander beskryf, verhef.  Die historikus J. Bottéro het gesê dat hierdie gedigte 'uiterste eerbied, diepgaande toewyding' toon, en die onbetwisbare emosie wat die bonatuurlike in die harte van die ou gelowiges gewek het ', maar dat dit 'n volk toon wat bang was vir hul gode eerder as om hulle openlik te vier.  Daar word vermoed dat hulle geluk, sukses en beskerming teen siektes en demone bied,  en die plek en sukses in die samelewing hang af van sy persoonlike godheid, insluitend die ontwikkeling van sy sekere talente en selfs sy persoonlikheid . Dit is selfs tot die punt gebring dat alles wat hy ervaar, beskou word as 'n weerspieëling van wat met sy persoonlike god gebeur.  Toe 'n man sy god verwaarloos het, word aangeneem dat die demone hom vry kan toedien, en toe hy sy god vereer, was die god soos 'n herder wat kos vir hom soek. 
Daar was 'n sterk geloof in demone in Mesopotamië, en privaat individue, soos die tempelpriesters, het ook deelgeneem aan beswerings (šiptu) om hulle af te weer. Alhoewel daar geen gesamentlike term vir hierdie wesens was nie, hetsy in Sumeriaans of Akkadies, is dit bloot beskryf as skadelike of gevaarlike wesens of kragte, en dit is gebruik as 'n logiese manier om die bestaan ​​van boosheid in die wêreld te verduidelik.  Daar word vermoed dat hulle talloos is, en daar word gedink dat hulle selfs die gode ook sou aanval. Behalwe demone was daar ook geeste van die dooies, (etimmu) wat ook onheil kan veroorsaak. Soms is daar amulette gebruik, en soms is 'n spesiale priester of eksorcis (āšipu of mašmašu) nodig. Beswerings en seremonies is ook gebruik om siektes te genees wat vermoedelik ook verband hou met demoniese aktiwiteite, soms met simpatieke magie.  Soms is 'n poging aangewend om 'n demoon vas te vang deur 'n beeld daarvan te maak, dit bo die kop van 'n siek persoon te plaas en dan die beeld te vernietig, wat die demoon op een of ander manier waarskynlik sou bewoon. Beelde van beskermende geeste is ook gemaak en by hekke geplaas om rampe af te weer. 
Privaat individue het ook waarsêery gebruik, met die veronderstelling dat die gode reeds die lotgevalle van mense bepaal het en dat hierdie lotgevalle vasgestel kon word deur waarneming van voortekens en deur rituele (bv. Deur loting te werp).  Daar word geglo dat die gode hul wil uitspreek deur middel van 'woorde' (amatu) en 'gebooie' (qibitu) wat nie noodwendig uitgespreek is nie, maar vermoedelik manifesteer in die ontvouende roetine van gebeure en dinge.  Daar was ontelbare maniere om die toekoms te goddelik, soos om te sien hoe olie in 'n koppie water val (lecanomancy), die ingewande van offerdiere waarneem (uitgestorwe), waarneming van die gedrag van voëls (augury) en waarneming van hemelse en meteorologiese verskynsels (astrologie), sowel as deur interpretasie van drome. Dikwels vereis interpretasie van hierdie verskynsels die behoefte aan twee klasse priesters: vraers (sa'ilu) en waarnemer (baru), en soms ook 'n laer klas ekstatiese siener (mahhu) wat ook verband hou met heksery. 
Beswering uit die Šurpu reeks. 
Alhoewel antieke heidendom meer gefokus was op plig en ritueel as op sedelikheid, kan 'n aantal algemene morele deugde verkry word uit oorlewende gebede en mites. Daar word geglo dat die mens sy oorsprong was as 'n goddelike skeppingsdaad, en die gode was die bron van lewe en het die mag oor siekte en gesondheid, sowel as die lotgevalle van mense. Persoonlike name toon dat elke kind as 'n gawe van goddelikheid beskou is.  Daar word geglo dat die mens geskep is om die gode te dien, of miskien op hulle te wag: die god is heer (belu) en die mens is 'n dienskneg of slaaf (ardu), en was bang (puluhtu) die gode en het die gepaste houding teenoor hulle. Pligte was blykbaar hoofsaaklik van kultiese en rituele aard,  hoewel sommige gebede 'n positiewe sielkundige verhouding uitspreek, of 'n soort bekeringservaring met betrekking tot 'n god.  Oor die algemeen word die beloning aan die mensdom beskryf as sukses en 'n lang lewe. 
Elke man het ook pligte teenoor sy medemens gehad wat 'n godsdienstige karakter gehad het, veral die koning se pligte teenoor sy onderdane. Daar is gedink dat een van die redes waarom die gode die koning die mag gegee het, geregtigheid en geregtigheid was  mēšaru en kettu, letterlik "reguitheid, regtheid, fermheid, waarheid".  Voorbeelde hiervan is onder meer dat ons nie vervreem en onenigheid veroorsaak tussen vriende en familielede nie, onskuldige gevangenes vrylaat, eerlik is, eerlik is in die handel, grenslyne en eiendomsreg respekteer en nie met ondergeskiktes in die lug kom nie. Sommige van hierdie riglyne word in die tweede tablet van die Šurpu besweringsreeks. 
Sonde, aan die ander kant, is uitgedruk deur die woorde hitu (fout, vals stap), annu of arnu (rebellie), en gerus (sonde of vloek),  met sterk klem op die idee van opstand, soms met die idee dat sonde die wil van die mens is om "op sy eie voorwaardes te leef" (ina ramanisu). Sonde is ook beskryf as enigiets wat die toorn van die gode aangewakker het. Straf kom deur siekte of ongeluk,  wat noodwendig lei tot die algemene verwysing na onbekende sondes, of die idee dat 'n mens 'n goddelike verbod kan oortree sonder om dit te weet - klaagliedere noem selde konkrete sondes. Hierdie idee van vergelding is ook toegepas op die nasie en die geskiedenis as geheel. 'N Aantal voorbeelde van Mesopotamiese literatuur toon aan hoe oorlog en natuurrampe as straf van die gode behandel is, en hoe konings as hulpmiddel vir bevryding gebruik is. 
Sumeriese mites dui op 'n verbod op seks voor die huwelik.  Huwelike is gereeld gereël deur die ouers van die bruid en bruidegomverhoudings is gewoonlik voltooi deur die goedkeuring van kontrakte wat op kleitablette aangeteken is. Hierdie huwelike het wettig geword sodra die bruidegom 'n bruidsgeskenk aan die vader van sy bruid gegee het. Tog dui bewyse daarop dat seks voor die huwelik 'n algemene, maar geheimsinnige gebeurtenis was. : 78 Die aanbidding van Inanna/Ishtar, wat algemeen in Mesopotamië voorgekom het, kan wilde, woes dans en bloedige rituele vieringe van sosiale en fisiese abnormaliteit behels. Daar word geglo dat 'niks is verbode vir Inanna' nie, en dat deur die oortredings van normale menslike sosiale en fisiese beperkings, insluitend tradisionele geslagsdefinisie, uit die 'bewuste alledaagse wêreld' na die transwereld van geestelike ekstase uit te beeld. 
Die antieke Mesopotamiërs het geglo in 'n hiernamaals wat 'n land onder ons wêreld was. Dit was hierdie land, afwisselend bekend as Arallû, Ganzer of Irkalluwaarvan laasgenoemde 'Groot onder' beteken het, dat daar geglo word dat almal na die dood gegaan het, ongeag die sosiale status of die aksies wat tydens die lewe uitgevoer is.  Anders as die Christelike hel, het die Mesopotamiërs die onderwêreld nie as 'n straf of 'n beloning beskou nie.  Tog word die toestand van die dooies kwalik as dieselfde beskou as die lewe wat voorheen op aarde geniet is: hulle word slegs as swak en magtelose spoke beskou. Die mite van Ishtar se afkoms in die onderwêreld vertel dat "stof hul voedsel is en klei hulle voeding, hulle sien geen lig nie, waar hulle in die duisternis woon". Verhale soos die Adapa -mite vertel gelate dat alle mense weens 'n fout moet sterf en dat die ware ewige lewe die eiendom van die gode is. 
Daar is geen Mesopotamiese verhale bekend oor die einde van die wêreld nie, hoewel daar bespiegel is dat hulle geglo het dat dit uiteindelik sou gebeur. Dit is grootliks omdat Berossus geskryf het dat die Mesopotamiërs glo dat die wêreld twaalf keer twaalf sou duur sars" met 'n sar As dit 3 600 jaar was, sou dit daarop dui dat ten minste sommige van die Mesopotamiërs geglo het dat die aarde slegs 518 400 jaar sou bestaan. Berossus rapporteer egter nie wat na verwagting hierdie gebeurtenis sou volg nie. 
Die moderne studie van Mesopotamië (assyriologie) is nog steeds 'n taamlik jong wetenskap, wat eers in die middel van die negentiende eeu begin  en die studie van die Mesopotamiese godsdiens 'n ingewikkelde en moeilike onderwerp kan wees, omdat hulle godsdiens van nature beheer is. slegs deur gebruik, nie deur 'n amptelike besluit nie,  en van nature was dit nie dogmaties of stelselmatig nie. Godhede, karakters en hul optrede binne mites het mettertyd van karakter en belangrikheid verander, en soms het hulle verskillende, soms selfs kontrasterende beelde of konsepte uitgebeeld. Dit word verder bemoeilik deur die feit dat geleerdes nie heeltemal seker is watter rol godsdienstige tekste in die Mesopotamiese wêreld gespeel het nie. 
Sommige geleerdes van die antieke Nabye Ooste het baie dekades lank aangevoer dat dit onmoontlik is om dit as 'n enkelvoudige Mesopotamiese godsdiens te beskryf, met Leo Oppenheim (1964) wat verklaar dat ''n sistematiese voorstelling van die Mesopotamiese godsdiens nie geskryf en mag word nie' [ 62] Ander, soos Jean Bottéro, die skrywer van Godsdiens in antieke Mesopotamië, het nie saamgestem nie en was van mening dat dit te ingewikkeld sou wees om die godsdiens in baie kleiner groepe te verdeel, en verklaar dat:
Moet ons stilstaan ​​by 'n sekere sosiale of kulturele kategorie: die "amptelike godsdiens", die "private godsdiens", die godsdiens van die "opgevoede". Moet ons 'n sekere stad of provinsie beklemtoon: Ebla, Mari, Assirië? Moet ons konsentreer op 'n sekere tydperk: die Seleuciden, die Achaemeniden, die Chaldeeërs, die Neo-Assiriërs, die Kassiete, die Ou Babiloniese, die Neo-Sumeriese of die Ou Akkadiese periode? Aangesien anders as wat sommige onsinnig sou laat glo, was daar geen verskillende godsdienste nie, maar slegs opeenvolgende state van dieselfde godsdienstige stelsel. - so 'n benadering is buitensporig, selfs nutteloos. 
Volgens Panbabylonism, 'n denkrigting wat deur Hugo Winckler gestig is en in die vroeë 20ste eeu onder veral Duitse assyrioloë gehou is, was daar 'n gemeenskaplike kulturele stelsel wat oor die ou Nabye Ooste strek, wat deur die Babiloniërs oorweldigend beïnvloed is. Volgens hierdie teorie was die godsdienste van die Nabye Ooste gewortel in Babiloniese astrale wetenskap- insluitend die Hebreeuse Bybel en Judaïsme. Hierdie teorie van 'n Babiloniese Bybel kom van die ontdekking van 'n stele in die Akropolis van Susa wat 'n Babyloniese vloedmite dra met baie ooreenkomste met die vloed van Genesis, die Epos van Gilgamesj. Vloedmites kom egter voor in byna elke kultuur regoor die wêreld, insluitend kulture wat nooit met Mesopotamië kontak gehad het nie. Die fundamentele beginsels van Panbabylonisme is uiteindelik as pseudowetenskaplik afgemaak, , maar assyrioloë en Bybelwetenskaplikes erken die invloed van die Babiloniese mitologie op die Joodse mitologie en ander naby -Oosterse mitologieë, hoewel indirek. Inderdaad, ooreenkomste tussen beide godsdienstige tradisies kan uit selfs ouer bronne verkry word. 
Bybelse eskatologie Redigeer
In die Nuwe Testamentiese boek Openbaring word Babiloniese godsdiens geassosieer met godsdienstige afvalligheid van die laagste orde, die argetipe van 'n politieke/godsdienstige stelsel wat sterk gekoppel is aan wêreldwye handel, en word dit uitgebeeld as 'n stelsel wat volgens die skrywer voortgegaan het hou in die eerste eeu nC, uiteindelik heeltemal vernietig. Volgens sommige interpretasies verwys dit na die Romeinse Ryk , maar volgens ander interpretasies bly hierdie stelsel tot die wederkoms in die wêreld.   
Openbaring 17: 5: "En op haar voorkop was 'n naam geskrywe, verborgenheid, die groot Babilon, die moeder van die hoere en die gruwels van die aarde"
Openbaring 18: 9: "Die konings van die aarde wat hoerery gepleeg het en luuks saam met haar geleef het, sal oor haar ween en kla, as hulle die rook van haar sien brand, op 'n afstand staan ​​uit vrees vir haar pyniging en sê: Ag, helaas, die groot stad Babilon, die magtige stad! Want in een uur het u oordeel gekom. ' En die handelaars van die aarde sal oor haar ween en treur, want niemand koop meer hul goed nie. "
Mesopotamiese godsdiens, kultuur, geskiedenis en mitologie het sekere vorme van musiek beïnvloed. Benewens tradisionele Siriese volksmusiek, het baie heavy metal -bands hulself vernoem na Mesopotamiese gode en historiese figure, waaronder die gedeeltelik Assiriese orkes Melechesh.
Nuwe godsdienstige bewegings Edit
Verskeie nuwe godsdienstige bewegings in die 20ste en 21ste eeu is gestig wat sommige van die gode wat in antieke Mesopotamiese godsdiens voorkom, vereer, insluitend verskillende stamme van neopaganisme wat die aanbidding van die historiese Mesopotamiese gode aangeneem het.
Soos met die meeste dooie godsdienste, is baie aspekte van die algemene praktyke en ingewikkeldhede van die leer mettertyd verlore en vergeet. Baie van die inligting en kennis het egter oorleef, en daar is groot werk verrig deur historici en wetenskaplikes, met die hulp van godsdienstige geleerdes en vertalers, om 'n werkkennis van die godsdienstige geskiedenis, gebruike en die rol van hierdie oortuigings te herkonstrueer. speel gedurende hierdie tyd in die daaglikse lewe in Sumer, Akkad, Assirië, Babilonië, Ebla en Chaldea. Daar word vermoed dat Mesopotamiese godsdiens 'n invloed op die daaropvolgende godsdienste regoor die wêreld gehad het, insluitend die Kanaänitiese, Arameërs en antieke Grieks.
Mesopotamiese godsdiens was politeïsties en aanbid meer as 2100 verskillende gode,  waarvan baie geassosieer is met 'n spesifieke staat in Mesopotamië, soos Sumer, Akkad, Assirië of Babilonië, of 'n spesifieke Mesopotamiese stad, soos (Ashur), Nineve, Ur, Nippur, Arbela, Harran, Uruk, Ebla, Kish, Eridu, Isin, Larsa, Sippar, Gasur, Ekallatum, Til Barsip, Mari, Adab, Eshnunna en Babylon.
Mesopotamiese godsdiens het histories die oudste literatuur van enige godsdienstige tradisie. Wat van die Mesopotamiese godsdiens bekend is, kom uit argeologiese bewyse wat in die streek ontbloot is, veral uit talle literêre bronne, wat gewoonlik in Sumeries, Akkadies (Assyro-Babilonies) of Aramees geskryf is met spykerskrif op kleitablette en wat beide mitologie en kultiese praktyke beskryf. Ander artefakte kan ook nuttig wees by die heropbou van die Mesopotamiese godsdiens. Soos met die meeste antieke beskawings, is die voorwerpe wat gemaak is van die duursaamste en kosbaarste materiaal, en dus meer geneig om te oorleef, geassosieer met godsdienstige oortuigings en gebruike. Dit het 'n geleerde aangespoor om die bewering te maak dat die Mesopotamiërs se "hele bestaan ​​deurdrenk was deur hul godsdienstigheid, dat omtrent alles wat hulle aan ons oorgedra het, gebruik kan word as 'n bron van kennis oor hul godsdiens."  Terwyl die Mesopotamiese godsdiens omstreeks 400–500 nC byna heeltemal uitgestorwe was nadat die inheemse aanhangers grotendeels Assiriese Christene geword het, het dit steeds 'n invloed op die moderne wêreld gehad, hoofsaaklik omdat baie Bybelse verhale wat vandag in Judaïsme voorkom, Die Christendom, Islam en Mandaeïsme was moontlik gebaseer op vroeëre Mesopotamiese mites, veral dié van die skeppingsmite, die tuin van Eden, die vloedmite, die toring van Babel, figure soos Nimrod en Lilith en die boek Ester. Dit het ook verskillende hedendaagse neo-heidense groepe geïnspireer.
Geologie en die Tigris
Die Tigris is die tweede grootste rivier in Wes -Asië, langs die Eufraat, en sy oorsprong naby die Hazar -meer in die ooste van Turkye op 'n hoogte van 1,150 meter (3,770 voet). Die Tigris word gevoed deur sneeu wat jaarliks ​​oor die hoogtes van Noord- en Oos -Turkye, Irak en Iran val. Vandag vorm die rivier 'n lengte van 32 kilometer (20 myl) die Turks-Siriese grens voordat dit na Irak kom. Slegs ongeveer 44 km (27 myl) van sy lengte vloei deur Sirië. Dit word deur verskeie sytakke gevoed, en die belangrikste is die riviere Zab, Diyalah en Kharun.
Die Tigris sluit aan by die Eufraat naby die moderne stad Qurna, waar die twee riviere en die rivier Kharkah 'n massiewe delta vorm en die rivier bekend as Shatt-al-Arab. Hierdie saamgestelde rivier vloei 190 km suid van Qurna in die Persiese Golf uit. Die Tigris is 1,900 km lank. Besproeiing deur sewe millennia het die loop van die rivier verander.
Mesopotamiese Naru -letterkunde - Geskiedenis
Die Sumeriërs het die eerste skryfvorm ontwikkel. Namate die Sumeriese dorpe gegroei het tot stede, het die mense 'n manier nodig gehad om saketransaksies, eiendomsreg en regeringsrekords by te hou. Rondom 3300 vC het die Sumeriërs prentjiesimbole begin gebruik wat in kleitablette gemerk is om hul rekords te hou.
Sumeriese skryfwerk deur Unknown
Simbole is gemaak met wigvormige merke op kleitablette
Die skrif was op kleitablette ingeskryf. Skrifgeleerdes neem 'n pen ('n stok van 'n riet) en druk die lyne en simbole in sagte, klam klei. Sodra hulle klaar was, het hulle die klei laat verhard en het hulle 'n permanente rekord gehad.
In die aanvanklike skryf van die Sumeriërs is eenvoudige prentjies of piktogramme gebruik. Byvoorbeeld, 'n tekening van 'n persoon se kop beteken die woord 'kop'. Met verloop van tyd het die skryf van die Sumeriërs egter verder ontwikkel om klanke en betekenisse in te sluit. Skrifgeleerdes sou die pen gebruik om wigvormige merke in die klei te maak. Hierdie tipe skryfwerk word spykerskrif genoem, wat "wigvormig" beteken.
Dit is vandag moeilik vir argeoloë om Mesopotamiese skryfwerk te vertaal. Dit is omdat daar meer as 700 verskillende simbole was en die betekenis en vorms van die simbole tussen verskillende stede en streke kan verander. Die simbole het ook gereeld mettertyd verander. Baie Sumeriese tablette is egter ontsyfer. Dit is hoe ons soveel weet van die Mesopotamiese kultuur, regering en geskiedenis.
Terwyl die meeste tablette wat ontdek is, staats- en finansiële rekords was, is sommige van die geskrifte literatuur. Hierdie literatuur bevat mitologie van die Mesopotamiese gode, verhale oor hul helde, poësie en liedere. Sommige van die geskrifte bevat woorde van wysheid. Die bekendste en epiese van al die Mesopotamiese literatuur is die verhaal Gilgamesh. Gaan hierheen om meer te wete te kom oor die epiese verhaal van Gilgamesj.
Mense teken items met persoonlike seëls van klip, metaal of hout.
Later het Mesopotamiese beskawings soos die Assiriërs en die Babiloniërs Sumeriese skrif gebruik.
Spykerskrif was duisende jare lank tot dit vervang is deur die Fenisiese alfabet naby die einde van die neo-Assiriese Ryk. is uitgevind in antieke Egipte ongeveer dieselfde tyd as spykerskrif in Mesopotamië, maar wetenskaplikes glo dat spykerskrif eerste gekom het.
Sover argeoloë kan weet, is die Sumeriese taal nie verwant aan enige ander taal op aarde nie.
Spykerskrif verwys na die manier waarop 'n taal geskryf word, nie noodwendig 'n spesifieke taal nie. Dit is aanvanklik in Mesopotamië gebruik om Sumeries te skryf, maar later is dit gebruik vir Akkadies wat die Sumeriërs, die Akkadiërs, die Babiloniërs en die Assiriërs almal gepraat het.
Doen 'n vasvra oor tien bladsye oor hierdie bladsy.
Luister na 'n opname van hierdie bladsy:
U blaaier ondersteun nie die klankelement nie.
Boerdery en voedsel in antieke Mesopotamië
Boerdery in die grootste deel van Mesopotamië was 'n uitdaging. Die gebied was immers weg van die oewers van die Tigris- en Eufraatrivier, meestal woestynagtig. Die uitsondering was die gebied in die suide van Mesopotamië waar die Tigris- en Eufraat -delta's was. Die delta -gebied was bedek met moerasse en ongelooflike ryk grond. Daar het boerderydorpe begin ontstaan ​​en uiteindelik die eerste beskawing - Sumer - tot gevolg gehad.
Besproeiing in Mesopotamië
Alhoewel die landerye van Sumer so vrugbaar was, het gewasse wat daar geplant is, steeds water nodig gehad, en reënval in die omgewing, selfs gedurende antieke tye, sou baie skaars gewees het. As gevolg hiervan het Mesopotamiërs 'n besproeiingstelsel ontwikkel. Trouens, die Mesopotamiërs het meesters geword in die beheer van water. Hulle moes moerasagtige grond dreineer om die ryk grond bloot te stel, en hulle moes water van die enigste bron - die rivier (e) - na die gewasse kry.
Dit was geen maklike taak om water in Mesopotamië te beheer nie. Die land was plat, so Mesopotamiese ingenieurs het geen werklike natuurlike hulp van swaartekrag in bewegende water gehad sonder om die terrein te verander nie. Die meeste waterbewegings is deur kanale gedoen. Die kanale het dan water uit die rivier of die moeras na 'n reservoir vervoer waar dit gestoor kon word totdat dit nodig was. Meer kanale verbind die reservoir met die landbougrond waar dit verder gestuur kan word om die gewasse nat te maak. Natuurlik moes hierdie netwerke van kanale, kanale en reservoirs in stand gehou word, en baie daarvan moes elke jaar herbou word nadat die vernietigende vloede geëindig het.
Die water uit die moerasse was waarskynlik nie baie goed vir die verbouing van gewasse nie, omdat dit stagneer en sout was. Sommige bewyse dui daarop dat die rivierwater ook effens hard of sout was, en die opbou van die sout in die grond oor eeue en millennia het moontlik gehelp om die beskawings van Mesopotamië af te bring.
Die Mesopotamiërs het met allerhande dinge geboer, maar die waardevolste voedselbronne was die korrels wat hulle verbou het. Gars was waarskynlik die algemeenste hiervan. Gars kan tot meel vir brood gemaal word, tot sop gemaak word, of gegis word en in bier verander word. Hulle verbou ook gewone groente en versamel wilde (en later mak) vrugte soos vye en dadels. Die Mesopotamiërs het troppe vee (beeste, bokke, skape) gehad wat vir hul vleis, melk en wol of velle gebruik kon word.
Al was hulle volmaakte boere en veewagters, het die Mesopotamiërs ook wilde wild gejag en vis uit die rivier en see gevang. Graan was egter die stapelvoedsel van die Mesopotamiërs. Graan kan in groot hoeveelhede verbou word en die meeste stoot kry in terme van voeding en kalorieë.
Kyk die video: NOAHS ARK FOUND in 2010 on Mount Ararat? Does The Bible Agree? Flood Series 5A (Januarie 2022).