"Ander" kerke...met of sonder torings (Beeld)
Link na artikel in Beeld
Ek het al saam met die broers wat soos monnike lyk by Taize op die Franse platteland gemediteer en ge-chant, deurnag gebid saam met wild charismatiese Christene in Indië, mooi regop getaan in ŉ NG kerk en Psalm 100 gesing, op en af gespring by ŉ jeugfees, in tale probeer spreek by Rhema, die mis gebruik saam met ŉ Ierse katolieke priester in Oos Afrika, "Amen!" geskree saam met duisende mans by Mighty Men....
Ek beleef die verskeidenheid in spiritualiteit as iets baie positief - oral vind ek ŉ stuk opregte soeke – en baie om te leer. Dit is OK dat ons krities is oor "ander kerke", solank ons net die mooi ook kan raaksien.Die kerk is eintlik maar net ŉ baie vreemde klomp mense wat op verskillende maniere na God se wil soek. As jy my vra, is ons almal ewe confused - met dalk een of twee uitsonderings (wat meer confused is). Dankie tog vir genade van bo!
Dit is jammer dat daar soveel geestelike hoogmoed tussen die volgelinge van Jesus is - veral wanneer dit oor iets soos aanbiddingstyle gaan, wat volgens my mening, dikwels meer met persoonlikheidstipes te doen het as wat ons wil erken.
ŉ Tyd gelede het ek ŉ jeugweek gelei by `n Dopperkerk en net daarna opgetree by ŉ Volle Evangelie gemeente (praat van verskeidenheid in God se familie!). In albei hierdie hoogs uiteenlopende kerke het ek die wonderlikste mense raakgeloop wat baie toegewyd aan God probeer lewe. Die spreekwoord sê “onbekend is onbemind,” en dit is waar. Dit is baie makliker om op ŉ afstand oor ander te oordeel.
Een van die wonderlikste gewaarwordings vir my persoonlik is die ontdekking van kerke sonder torings - gemeentes buite die tradisioneel denomenasionele strukture. Hulle bestaan dikwels uit klein kreatiewe geloofsgemeenskappies wat in huise bymekaarkom, tydens etensure by die werk kerkhou of sommer in ŉ parkie of onder ŉ boom aanbid. Hierdie groepe bly doelbewus weg van geykte etikette en formaliteite, plaas ŉ hoë premie op vryheid en is dikwels baie toeganklik vir soekende mense wat nie tuis voel binne ŉ formele kerkstruktuur nie. Hulle herinner ons weer opnuut dat die kerk nie in die eerste plek ŉ struktuur is nie, maar ŉ beweging. Ek is seker dat hierdie ouens voor God, in die ware sin van die woord, nie minder kerk is, as hoofstroomkerke nie.
Vir te lank het ons eenvormigheid gesien as ŉ voorwaarde vir eenheid. As ons eenheid binne verskeidenheid kan vind het ons eintlik baie om te vier - en baie om te leer!
Dit is seker so dat daar mense is wat eenvoudig te ver gaan. Hier praat ek nou van die erg liberales wat soms dreig om te verval in totale ongeloof en aan die ander kant die ekstreme fundamentaliste wat weer neig na super geestelike bygelowigheid. Albei hierdie groepe tree dikwels baie modernisties op – net hulle is reg en enigiemand wat nie in hulle kamp is nie, word geëtiketteer as deel van die ander ekstreem. Alhoewel hulle met tye nogal ŉ groot geraas kan maak, is my gevoel dat hulle eintlik maar ŉ klein groepie is en dat daar selfs tussen hulle dikwels ŉ opregte soeke na waarheid is.
ŉ Nuusberig aan die begin van die Amerikaanse oorlog in Irak lui soos volg: “ŉ Amerikaanse konvooi is aangeval deur een van hulle eie vegvliegtuie. Vier mense dood, drie gewond, ...” Ek kon my ore nie glo nie! ŉ Weermag skiet sy eie soldate?! Wat `n vreemde gedagte. Dink jou in, ŉ offisier kom by die ma van een van die oorledenes en vertel haar die tragiese nuus oor die dood van haar seun en sy vra: “Hoe is hy dood?” en hy moet verduidelik: “Ons het hom geskiet“.
Baie soldate sterf in oorloë deur friendly fire - `n onverskillige skoot uit ŉ medesoldaat se wapen. Ongelukkig is dit ook dikwels die rede vir beserings in God se weermag, sy kerk op aarde. Van die ergste littekens waarmee baie mense vandag loop is toegedien deur medegelowiges. Die kerk het die potensiaal om haar eie grootste vyand te wees.
Dalk is dit tyd dat ons opnuut besef dat ons almal soldate is van dieselfde vredesmag. Daar is nie kompetisie in die hemel oor watter kerk die beste vaar nie. Ons mag nooit meer lojaal wees aan ons eie gemeente of denominasie as aan God se koninkryk nie.
As gelowiges deel ons dalk nie altyd dieselfde teologiese oortuigings nie, maar ons deel die nood in die gemeenskap en ons is tog almal eens dat ons geroep is om ŉ lig te wees waar dit donker is. Ons eenheid en ons getuienis is onlosmaaklik verbind aan mekaar. In Johannes 13:35 sê Jesus: “As julle mekaar liefhet, sal almal weet dat julle dissipels van My is”. In Johannes 17:35 bid Jesus dat ons een sal wees sodat die wêreld in Hom sal glo as God se gestuurde. Ons integriteit as gelowiges het verskriklik baie te doen met hoe ons mekaar behandel. Die Bybel waarsku ons dat ons nie vir God, vir wie ons nie kan sien nie, kan liefhê, as ons nie ons broers liefhet, wie ons wel kan sien nie. Jy kan tog nie vir God lief wees en nie vir sy liggaam nie?
Natuurlik is geen kerk perfek nie - inteendeel! Ons mag (en moet) gedurig krities na onsself kyk, maar daar is ŉ groot verskil tussen opbouende kritiek wat daarop uit is om die kerk meer effektief te maak en ŉ sinnelose geskinder, gekla en gekerm. Iemand het eenkeer gesê: “Hy wat klippe gooi verloor grond.”
Miskien is dit nodig dat ons almal bietjie van tyd tot tyd ŉ draai gaan maak by ŉ paar “ander kerke”, onthou net: “If you find the perfect church, don’t join it - you’ll spoil it!”