Binne die eerste dae, vertel hy onlangs, het hy al ge­weet dat hy sy lot sal ingooi by die randmense van die Sendingkerk.
En apartheid was nie maar net ’n teorie waarteen hy geprotesteer het nie, dit was deel van die harde werklikheid waarin sy gemeente geleef het.
Fourie vertel van die dag dat hy met ’n jeuggroep van hul gemeente met die trein van Stellenbosch af Kaapstad toe gery het. As wit man mag hy net ’n eer­steklaskaartjie gekoop het. Die bruin jongmense mag net derdeklas gery het.
Toe hy met sy duur eersteklaskaartjie by die kinders in die derdeklaswa gaan sit, wou die kondukteur hom van die trein afgooi. Dit het dreigemente met die pers gekos voordat hy saam met sy kinders tot in die Kaap kon ry.
Later het hy dosent geword op die Vrystaatse kampus van die Universiteit van die Noorde. Toe sy studente voorbokke is in die eerste betoging op dié kampus, word hy geskors. Witmense, verduidelik hy, het destyds gedink swartmense is te dom om self te protesteer teen wat hulle pla. Daar moes ’n witmens daaragter gesit het. En dit moes hy wees. Die tugverhoor het egter op niks uitgeloop nie.
Daardie dag het die skote nie geklap nie, maar in sy jare as redakteur van die Ligdraer, die Sendingkerk se koerant, het hy meermale die spreekwoordelike vuur op hom getrek. Onder meer van dr Andries Treurnicht wat wou weet of hy besef waar sy soort teologie Suid-Afrika sou laat eindig.
Oor sy eerste vyf jaar by Bybel-Media sê Fourie dat hy nie kan onthou dat hy ooit so hard gewerk het nie. Hy het nie ’n sekretaresse gehad nie en by tye moes hy homself bemoei met die aankoop van melk vir die personeel se koffie en tee.
Daar was vir hom teleurstellings: dat eenheid met die Christelike Lektuurfonds nie bereik kon word nie, dat samewerking met die VGK oor kategesemateriaal en ’n gesamentlike kerkblad nie verloop het soos hy gehoop het nie.
Maar, in geheel gesproke, kan ’n mens verstaan dat Pieter Fourie sy kantoordeur vir ’n laaste keer met groot dankbaarheid sou kon toetrek.
’n Kollega vertel later hoe “dr Pieter” en Bybel-­Media dié man ondersteun het, ook finansieel. Hy vertel wat dit vir almal beteken, dat dit wys as jy jou kant vir die maatskappy bring, sal die maatskappy sy kant vir jou bring. En ’n mens hoor die waardering daarvoor dat die werknemers tot op die laagste vlak ge­waar­deer voel.
’n Ander werknemer vertel dat hy vir hom ’n bakkie gekoop het, en hoe ’n groot ding dit in sy lewe is. Hy vertel hoe “dr Pieter” hom gehelp het – nou, toe hy die bakkie gekoop het, maar ook vroeër toe sy lewe gedreig het om te ontspoor.
As ’n mens sulke verhale hoor, besef jy dat al tree Pieter Fourie af as die man aan die stuur van ’n suksesvolle maatskappy, iemand wat met begrotings van miljoene werk, is hy steeds dieselfde mens wat hy as student was: iemand wat gekies het vir ’n evangelie met ’n hart vir die minstes in die samelewing.
’n Groot saak op die sinode se agenda was ’n plan van aksie vir die toekoms, terwyl die gemeentes in die sinode gekonfronteer word met krimpende lidmaattalle en dalende finansies. Joubert se spreekbeurt moes ’n teologiese onderbou vir dié gesprek verskaf.
Hy het aan die sinode gesê dit is nie ’n plan van aksie wat van belang is nie, maar karakter. Hy het die sinode deur ’n paar tekste in die Evangelie van Markus geneem om vir hulle te wys op Jesus se karakter en op dié van sy volgelinge.
Hy het vertel van ’n keer toe iemand wat ’n vlug moes onderneem, die een of ander krisis gehad het wat dit nodig gemaak het dat hy in besigheidsklas moes vlieg sodat hy gemakliker kon wees as wat hy in ekonomiese klas sou wees. Daar was egter geen sitplek in besigheidsklas oop nie. Maar toe hoor aartsbiskop Desmond Tutu, wat op dieselfde vlug sou wees, daarvan en bied aan om sy besigheidsklas-sitplek te verruil vir een in ekonomiese klas.
Joubert het ook vertel van Maximilian Kolbe, ’n Christen wat Jode tydens die Tweede Wêreldoorlog gehelp het. Hy is gevang en saam met die Jode in Auschwitz aangehou. Op ’n dag toe die Duitsers ’n aantal Jode wou teregstel, het Kolbe aangebied om plekke met een van die Jode te ruil en hy is toe tereggestel.
Hy het ook gesê dat as die dissipels wonder wie die grootste in die koninkryk van God sal wees, dan sê Jesus vir hulle wie eerste wil wees, moet laaste wees. Daar word gesê gelowiges moet diensknegte wees, maar letterlik vertaal, moet ons “bediendes” word. “’n Bedien­de is iemand wat in ons huise werk. Niemand wil ná matriek ’n bediende word nie,” het Joubert gesê.
Hy het verder verwys daarna dat Jesus, wanneer sy dissipels die kinders wil wegjaag, ’n kind tussen hulle laat staan en sê hulle moet soos ’n kind word. Hy het verwys na kinders se weerloosheid, hulle openheid vir God en hulle verwondering.
Verder het Joubert daarop gewys dat gelowiges “slawe” moet word. In die Bybelse tyd is daar op slawe neergesien. ’n Skrywer het slawe destyds bestempel as “lewende landbou-implemente”. Daar was gesê dat slawe kan praat, maar verder het hulle dieselfde waarde as ’n hond.
Die sinode het die plan van aksie vir die pad vorentoe bespreek, maar dit moet nog volledig uitgewerk word.