PressReader - Kuier: 2017-04-05 - MA­RY SE KRUISPAD
MA­RY SE KRUISPAD
Die le­we is vol keu­ses en el­ke keu­se kom met ge­vol­ge. Dus moet jy al­les eers goed deur­dink voor jy be­slui­te neem.
Kuier - 2017-04-05 - KORTVERHAAL - Deur Me­a­ci­an Frans­man
“Kom nou Ma­ry, wat staan en staar jy so in­to the a­by­ss?”Ma­ry word da­de­lik te­rug­ge­ruk na re­a­li­teit deur die woor­de van haar vrien­din en die ge­luid van die trein. Die trein kom tot stil­stand en wan­neer die deu­re oop­maak, druk sy en Lu­cre­cia haas­tig deur die men­gel­moes van reu­ke tus­sen spray en sweet. Hul­le vind ’n sit­plek en Ma­ry klou haar hand­sak styf teen haar lyf.
“Is jy bang?”vra Lu­cre­cia ewe ge­dweë. “So bie­tjie,”ant­woord Ma­ry half fluis­te­rend.
“Toe­ma’man, dit gaan gou. Nog voor jy weet wat be­sig is om te ge­beur, is dit ver­by.”Lu­cre­cia se woor­de ver­dof in Ma­ry se ore soos haar ge­dag­tes te­rug dwaal na die vo­ri­ge dag.
Sy het op­ge­staan die og­gend met ’n swaar naar ge­voel. Ná sy haar ou­ma se wel­be­ken­de plaas­ont­byt ge­ruik het, moes sy vin­nig hol vir die bad­ka­mer. Dit was eg­ter nie die eer­ste keer wat dit ge­beur het nie; die vo­ri­ge dag het die reuk van haar eie par­fuum haar naar ge­maak. Plus, die af­ge­lo­pe tyd voel sy ge­du­rig lig­hoof­dig, moe­rig en moeg. Toe die naar­heid eg­ter nie weg­gaan nie en die ge­dag­te by haar op­kom dat dit dalk iets gro­ter kan be­te­ken, het sy da­de­lik haar bes­te maat, Lu­cre­cia, ge­bel om te vra sy moet oor­kom om­dat sy dringend met haar wil praat.
“D­jin­ne Ma­ry, moet net nie vir my sê jy is swan­ger nie. Jou ou­ma gaan jou vrek­maak!”was Lu­cre­cia se eer­ste re­ak­sie.
Hoe­wel Ma­ry nie veel ge­dag­te ge­gee het aan Lu­cre­cia se re­ak­sie nie, het sy ge­weet daar lê tog ’n bie­tjie waar­heid in haar stel­ling. Want kyk, ná haar pa net een­dag gaan“seep koop het”toe sy vier jaar oud was, het haar ma be­sluit sy wil nie ’n kind al­leen groot­maak nie. Dis dié dat sy toe be­sluit het om vir Ma­ry met net een stel kle­re en ’n dum­mie op haar ma se stoep te gaan neer­sit, waar­na sy self die ha­se­pad ge­kies het. Haar ou­ma het haar toe son­der skroom in­ge­vat en haar groot­ge­maak.
Reeds daar­oor weet sy op se­wen­tien­ja­ri­ge ou­der­dom die ver­wag­tin­ge wat haar ou­ma vir haar het, is baie groot. Haar ou­ma sê ge­reeld vir haar:“Ek wil sien hoe jy hoog­tes be­reik my kind, tot dan sal ek nie my oë toe­maak en die e­wi­ge le­we in­gaan nie”. Plus, sy is tans in graad 11 en al is tie­ner­swan­ger­skap die in­ding in die ge­meen­skap, wil sy nie eers dink aan die ver­ne­de­ring om met ’n pen­sie rond te moet pronk nie.
Lu­cre­cia is toe die een wat met die ge­dag­te op­ge­kom het.
“Wat van … ons gaan‘sort’dit uit?”het Lu­cre­cia ge­vra.
“Hoe be­doel jy nou?”het Ma­ry ver­baas ge­vra, al het sy som­mer da­de­lik ge­weet waar­na Lu­cre­cia ver­wys.“Ag kom nou! Moe­nie vir jou staan en dof hou nie. My chom, jy gaan jou le­we weg­smyt as jy an­ders be­sluit.”
Lu­cre­cia se stel­ling was son­der ge­na­de en Ma­ry kon nie an­ders as om op die vloer in ’n bon­del­tjie te gaan sit en te be­gin huil nie. Se­wen­tien en in graad 11; reg ge­noeg dit is blyk­baar nie dees­dae meer so ’n groot ding as tie­ners swan­ger raak nie, maar dit is glad nie wat sy wou hê nie.
Haar dro­me was om vir ’n vee­arts te gaan leer. Sy wou die wê­reld ver­ken en daar­na eers trou en kin­ders kry. Sy moes eers hoog­tes be­reik.
Maar ná ’n mid­dag al­leen by Ja­son se huis, lyk dit nou of haar dro­me aan sker­we lê. Net na­dat sy vir Lu­cre­cia ge­bel het oor te kom, het sy hom ge­kon­tak om die nuus oor te dra. Dié het haar so sleg ge­sê dat al die wa­ter in die wê­reld haar nie sal kan af­was nie. Net om se­ker te maak dat sy ver­staan wat hy van die he­le si­tu­a­sie dink, het hy haar boon­op ’n bood­skap ook ge­stuur om te sê dat dit nie sy kind is nie en sy hom to­taal en al moet uit­los.
“Ek … kan … nie swan­ger … wees … nie …,”het Ma­ry ge­snik. Lu­cre­cia het langs haar vrien­din op die vloer gaan sit en haar arms om haar ge­vou.“Nou ja. Li­ke I said, kom ons gaan‘sort’dit uit,”het Lu­cre­cia weer voor­ge­stel ter­wyl sy Ma­ry se ha­re vryf.“Is jy mal? Hoe? Waar? Wan­neer?”het Ma­ry ge­vra ter­wyl sy haar tra­ne af­vee.
“Man, sê vir jou ou­ma jy gaan by my kom slaap. Dan gaan doen ons dit mô­re. Ek sal Google vir ’n plek na­by ons.”
Dit was gis­ter. Nou is hul­le op ’n trein op pad om dit“uit te gaan sort”.
“Ma­ry, is jy or­raait?”vra Lu­cre­cia met be­kom­mer­nis in haar stem.
“Ja, ek dink maar net so ’n bie­tjie”sê Ma­ry ter­wyl sy hard sug. Die trein se rit­mie­se be­we­ging op die spoor laat ’n kal­me­ren­de ge­voel oor haar spoel.“Aan?”
“Ek weet nie of dit ’n goeie i­dee is nie Lu­cre­cia,”sê Ma­ry heel hui­we­rig. Dié keer is dit Lu­cre­cia wat sug. “Ek weet jy is dalk bie­tjie uit­ge­f­re­ak, maar wat an­ders gaan jy doen?”
“Ek weet nie, maar ek weet dit wat ek nou van plan is om te doen, is nie al op­sie nie.”
“Reg ge­noeg. Al wat oor­bly is óf jy hou die kind óf jy gee die kind weg. Die vraag is, wat kies jy?”Lu­cre­cia kyk vir Ma­ry stip in die oë en sien hoe haar vrien­din se oë da­de­lik vol tra­ne skiet. Die keu­ses wat tog so een­vou­dig klink, is glad nie so een­vou­dig nie. Hoe kan sy vir ne­ge maan­de ’n fi­sie­se band met die kind bou en dit som­mer net so vir an­der gee om groot te maak?
Maar hoe kan sy vir ne­ge maan­de die kind dra en dan met so­veel on­se­ker­heid in die wê­reld bring? Ma­ry maak haar oë toe soos sy te­rug­lê met haar kop teen die ven­ster. Sy pro­beer te­rug­dink aan die laas­te keer toe haar le­we nog son­der kom­pli­ka­sies was. Toe sy nog on­skul­dig was.
Dalk is die“ken­ners”tog maar reg. Sy was soe­kend na iets. Se­ker ’n ti­pe lief­de wat sy net nie ge­voel het nie. Dalk is dit“Dad­dy is­su­es”wat ver­oor­saak dat tie­ner­mei­sies in die groef ver­val. Dad­dy het gaan seep koop en vir Mam­mie was sy nie goed ge­noeg nie. Ja­son moes haar dors na lief­de les. Maar hy kon nie. Vir hom was sy net ’n e­a­sy tar­get. Dalk is die“ken­ners”tog reg.
Die trein kom tot stil­stand en Ma­ry word weer ge­ruk uit haar deur­me­kaar ge­dag­tes. Soos die deu­re be­sig is om oop te gaan, weet Ma­ry die vol­gen­de paar treë gaan die res van haar le­we be­paal. As sy bly sit, kies sy ’n band van le­we. Maar as sy op­staan, kies sy iets an­ders. Maar wat noem mens die iets an­ders? Is dit dood?
“Gaan jy kom?”vra Lu­cre­cia, ter­wyl die deu­re oop­gaan . . .
“Jit­te my chom! Nou skiet jy da­rem vin­nig uit!”spot Lu­cre­cia vier maan­de la­ter toe Ma­ry op haar stoep in die voor­deur staan.
“Man Lu­cre­cia, dit is wat ge­beur as jy swan­ger is,”sê Ma­ry heel ver­erg­lik. Haar ou­ma was bit­ter ont­steld toe Ma­ry die nuus vir haar breek en wou vir ’n week lank niks met haar praat nie. Ja­son ig­no­reer haar ook steeds soos ’n stop­straat, maar daar­mee het sy nou al tot ’n ma­te vre­de mee ge­maak.
“Ag kom nou man! Lyk my die hor­mo­ne laat jou ook nie meer toe om ’n jo­ke te vat nie,”sê Lu­cre­cia, ter­wyl sy op die trap voor die stoep gaan sit. Ma­ry gaan maak haar­self ge­mak­lik langs Lu­cre­cia en be­gin vryf oor haar maag.
“Ek het be­sluit om die ba­ba te laat aan­neem,”sê Ma­ry, ter­wyl sy af grond toe kyk.
“For re­al?”vra Lu­cre­cia ge­skok.“Ek het ge­dog daar­die op­sie is ’n groot‘no-no’.”
“Dit was. Maar le­we is kos­baar. Ek wou dit nie van my kind ont­neem nie. Be­si­des, as ek eer­lik met my­self moet wees, ek kan nie op die sta­di­um al­les vir my kind bied wat hy of sy ver­dien nie. Ek wil hê my kind moet ’n huis met ’n lief­de­vol­le ma én pa er­vaar.
“Soms is die reg­te be­sluit die moei­lik­ste as jy by ’n kruispad staan. En soms . . . soms be­te­ken lief­de om te laat gaan.”