Fred Beardsley - Inligting
Fred Beardsley is in Nottingham gebore. Hy was 'n doelwagter en het vir Nottingham Forest gespeel totdat hy werk by die Royal Arsenal in Woolwich gekry het.
David Danskin, Elijah Watkins, John Humble en Richard Pearce, wat ook by die Royal Arsenal gewerk het, het in 1886 'n sokkerklub gestig. Fred Beardsley was een van die manne wat ingestem het om vir die Woolwich Arsenal te speel.
David Danskin het drie sjielings bygedra om 'n voetbal te koop. Die manne kon egter nie bekostig om 'n voetbalpak te koop nie, en daarom besluit Beardsley om aan sy ou klub te skryf om hulle te vra of hulle kan help. Nottingham Forest het mildelik ingestem om 'n volledige stel rooi hemde te stuur.
Beardsley het sy debuut op 5 Oktober 1889 teen Lyndhurst gemaak. Die span het voortgegaan om vordering te maak en het die London Charity Cup in 1890 en die London Senior Cup in 1891 gewen. Hy het vir vyf seisoene vir Woolwich Arsenal gespeel en gedurende die tyd in 69 wedstryde gespeel.
Fred Beardsley word later direkteur van Woolwich Arsenal (1906-1910).
Aubrey Vincent Beardsley (21 Augustus 1872 – 16 Maart 1898) was 'n Engelse illustreerder en skrywer. Sy tekeninge in swart ink, beïnvloed deur die styl van Japannese houtsnitte, beklemtoon die groteske, die dekadente en die erotiese. Hy was 'n leidende figuur in die estetiese beweging, wat ook Oscar Wilde en James A. McNeill Whistler insluit. Beardsley se bydrae tot die ontwikkeling van die Art Nouveau- en plakkaatstyle was beduidend, ondanks die kortstondigheid van sy loopbaan voor sy vroeë dood aan tuberkulose.
Beardsley is gebore in Brighton, Engeland, op 21 Augustus 1872, en gedoop op 24 Oktober 1872. Sy pa, Vincent Paul Beardsley (1839–1909), was die seun van 'n handelaar wat Vincent self nie 'n ambag gehad het nie, en het op 'n privaat inkomste staatgemaak. uit 'n erfenis wat hy van sy oupa aan moederskant op 21-jarige ouderdom ontvang het. Vincent ' s vrou, Ellen Agnus Pitt (1846–1932), was die dogter van chirurg-majoor William Pitt van die Indiese weermag. Die Pitts was 'n gevestigde en gerespekteerde gesin in Brighton, en die ma van Beardsley trou met 'n man met 'n minder sosiale status as wat verwag kon word. Kort na hul troue was Vincent verplig om 'n deel van sy eiendom te verkoop om 'n eis vir sy beloftebreuk van 'n ander vrou af te handel wat beweer het dat hy beloof het om met haar te trou. Ten tyde van sy geboorte het die gesin van Beardsley, wat sy suster Mabel insluit, wat 'n jaar ouer was, in die familiehuis Ellen in Buckinghamweg 12 gewoon. Die huis se nommer in Buckinghamweg was 12, maar die getalle is jare gelede verander, en dit is nou 31.
In 1883 vestig sy gesin hom in Londen, en in die daaropvolgende jaar verskyn hy in die openbaar as 'n musikale verskynsel, en speel hy op verskeie konserte saam met sy suster. In Januarie 1885 begin hy by Brighton, Hove en Sussex Grammar School, waar hy die volgende vier jaar sou deurbring. Sy eerste gedigte, tekeninge en tekenprente verskyn in druk in & quotPast and Present & quot, die skool se tydskrif. In 1888 beklee hy 'n pos in 'n argitekskantoor, en daarna in die Guardian Life and Fire Insurance Company. In 1891, onder advies van sir Edward Burne-Jones en Pierre Puvis de Chavannes, neem hy kuns as beroep aan. In 1892 woon hy die klasse by die Westminster School of Art by, destyds onder professor Fred Brown.
In 1892 reis Beardsley na Parys, waar hy die plakkaatkuns van Henri de Toulouse-Lautrec en die Paryse mode vir Japannese afdrukke ontdek, wat beide 'n groot invloed op sy eie styl sou hê. Beardsley se eerste opdrag was Le Morte d 'Arthur deur Thomas Malory (1893), wat hy vir die uitgewery J. M. Dent and Company geïllustreer het.
Sy ses jaar van groot kreatiewe uitset kan in verskillende periodes verdeel word, geïdentifiseer deur die vorm van sy handtekening. In die vroeë tydperk is sy werk meestal ongeteken. Gedurende 1891 en 1892 het hy sy voorletters, A.V.B. In die middel van 1892, in die periode Le Morte d 'Arthur en The Bon Mots, gebruik hy 'n Japannese merk wat geleidelik meer grasieus word, soms vergesel van A.B. in blokhoofde. Hy stig saam met die Amerikaanse skrywer Henry Harland The Yellow Book, en vir die eerste vier uitgawes dien hy as kunsredakteur en vervaardig die omslagontwerpe en baie illustrasies vir die tydskrif. Hy was ook ten nouste in ooreenstemming met Estetisme, die Britse eweknie van Dekadensie en Simboliek. Die meeste van sy beelde is met ink gemaak en bevat groot donker gebiede in kontras met groot leë, en oppervlaktes met fyn detail in teenstelling met gebiede met glad nie.
Foto: Floyd C. Best House, ca. 1941, 116 E. Beardsley Avenue, Beardsley Avenue Historic District, Elkhart, IN. Die Historiese Distrik is in 2003 op die National Register of Historic Places gelys. Gefotografeer deur gebruiker: Nyttend (eie werk), 2012, [cc0-by-1.0 (creativecommons.org/publicdomain/zero/1.0/deed.en], via Wikimedia Commons, verkrygbaar in Augustus 2015.
Die Beardsley Avenue Historic District is in 2003 op die National Register of Historic Places gelys. Gedeeltes van die inhoud van hierdie webblad is aangepas uit 'n afskrif van die oorspronklike nominasie dokument. [& Dolk]
Die historiese distrik Beardsley Avenue lê noord van die sentrum van Elkhart en bevat 'n historiese voertuigbrug, 'n eilandpark en 'n wonderlike intakte woonbuurt in die vroeë twintigste eeu wat aan die noordekant van die St. Joseph -rivier gestrek het. Ten weste van die distrik is die huise oor die algemeen meer beskeie en gee hulle binnekort plek vir industriële ontwikkeling, soos in die noorde, en Christiana Creek wat slegs twee blokke noord van die distrik ooswaarts vloei. Direk oos van die distrik en mdashand wat 'n natuurlike grens vorm, en mdashis Pulaski Park, 'n klein parkie wat die afgelope paar jaar aan die St. Joseph -rivier gevestig is. Destyds was die meeste huidige huise nuut, twee spoorweë en 'n aantal industriële geboue was die oostelike punt van die distrik.
'N Staal voetgangersbrug (buite die distrik) wat in 1984 gebou is, verbind Pulaski Park met Island Park, wat aan die einde van die negentiende eeu ontwikkel is. Nie een van die vroegste parkstrukture op die eiland, wat 'n gazebo en 'n sirkelvormige paviljoen bevat het, het die meeste oorleef in die 1930's deur die Works Progress Administration. 'N Vroeë "pieknieksaal" is egter afgebreek en verskuif van die oorspronklike plek in die middel na die suide van die eiland, waar dit herontwerp is deur WPA -werkers, wat ook 'n bestaande artesiese put herontwerp het in 'n klipdrinkfontein, wat oorleef. Die middel van die eiland bevat 'n historiese bandstand wat vroeër by die CG Conn -musiekinstrumentfabriek gestaan ​​het. Dit is in 1980 na die park verplaas. Island Park sit aan die samevloeiing van die St. Joseph -rivier, op hierdie punt in westelike rigting, en die Elkhart Rivier, wat noordwes uit Goshen vloei. Toe die park eers opgerig is, is dit bereik deur 'n houtbrug vanaf die oostelike punt van Sycamore -straat oor die Elkhartrivier. Hierdie brug is later vervang deur een van die spanne van 'n vroeë ysterbrug wat North Main Street oor die St. Joseph -rivier geneem het. Die span is baie verander, maar het tot onlangs nog oorleef. Dit word vervang.
Die huidige betonbrug wat Noord -hoofstraat oor die St. Joseph -rivier vervoer, is in 1927 voltooi en is 375 voet lank. Die brug, van drievoudige boogontwerp met gevulde spandrel, spog met twee groot dekoratiewe piere aan elke kant met ligstandaarde en bronskranse wat teen die verkeer aangebring is, asook gedenkplate. Twee kleiner piere bedek met planters langs elke kant van die span. Oorspronklik het die brug oopkolombetonrelings gehad wat sedertdien vervang is met funksionele metale.
Die meeste bestaande huise in die distrik is tussen 1900 en 1920 gebou. Die Beardsley -meulens, wat deur die jare opgeknap en vergroot is, het tot by die eeuwisseling aan die westelike punt van die distrik langs die rivier gestaan. Die papiermeule is deur 'n brand verwoes. Die meulmeule het begin werk en is uiteindelik in 1904 afgebreek. Die meulren, wat meer as 'n eeu lank ingevul is, is steeds sigbaar net oos van Edwardsburglaan. Nie ver oos van die wedloop is die Havilah Beardsley -gedenkteken, geleë op 'n klein driehoekige erf wat gevorm is waar Riverside Drive eindig by Beardsleylaan, net wes van Main Street. Die tuintjie loop uit by 'n fontein wat oorheers word deur 'n groot bronsbeeld van Elkhart se stigter. Die perseel het eens Beardsley Park genoem, maar die naam dui nou die rivieroewer suid van East Beardsleylaan aan, wat ongeveer twee-en-'n-half blokke ooswaarts van die Mainstraatbrug loop. 'N Groot rots met 'n bronsplaat staan ​​bo -aan die oewer net oos van die brug, waar 'n rit toegang tot die rivier se kant bied. 'N Riprap is langs die steil oewers sigbaar.
Onmiddellik wes van die Main Street -brug is vier indrukwekkende wonings, naby mekaar bo -op die bluf bo die rivier, die eerste op West Beardsley, terwyl die drie ander die kromme van die rivier langs Riverside Drive volg. Almal is omstreeks 1910 gebou. Die rooi baksteenhuis in 125 West Beardsley meng elemente van Prairie -styl met neoklassieke en Mediterreense. Die horisontale profiel is versier met 'n ingang van 'n klip wat ingedeel is met Doriese kolomme. Die solderverdieping hierbo het 'n wenkbrou-dakkapel met 'n kap en klippe versier die wye dakrand. Langs dit by Riverside Drive 760, meng die pleisterhuis met 'n teëldak die Prairie -styl met verskeie Mediterreense elemente en 'n Palladiaanse ingang. Daarteenoor is die raamhuis op 756 Riverside Drive 'n goeie voorbeeld van die Free Classic -styl, met sy ingang met kappie en syligte en venstervenster hierbo. 750 Riverside is 'n ander huis in Prairie -styl met 'n Mediterreense gevoel. Verder is daar 'n oop groen ruimte waar 'n paar van Beardsley se meulens honderd jaar gelede gestaan ​​het, wat vandag slegs aan die westekant beset is deur 'n neokoloniale woning wat in die 1950's gebou is.
Op die suidwestelike hoek van Beardsleylaan en Edwardsburglaan is die St. Paul's Methodist Church, gebou 1910-1911 in hoofsaaklik die Gotiese herlewingstyl van bruin baksteen, afgewerk met kalksteen en met pragtige loodglasvensters. Die aangehegte voormalige pastorie, nou 'n klaskamergebou, is van baksteen en pleisterwerk met 'n halfhout-effek. Daar is 'n moderne moderne toevoeging (1961) in die weste, wat genoeg terugsit sodat dit nie afbreuk doen aan die historiese dele van die kerk nie.
Sommige beskeie wonings en klein kommersiële ondernemings aan die noordekant van die 300 -blok West Beardsley is in die vroeë twintigste eeu vervang deur die groter huise wat nou daar staan. Die donker baksteenhuis in West Beardsley, 334, is indrukwekkend, met sy teëldak en wye oorhang wat deur groot hakies ondersteun word. 'N Oordrewe baksteen- en kalksteenboog definieer die ingang. Daar is ander wonings wat deur die Middellandse See beïnvloed word en ook 'n aantal Queen Anne-huise, die meeste met Free Classic-elemente, aan hierdie kant van die straat, soos die een op 801 Christiana, wat 'n Amerikaanse Foursquare-vorm het. Die huis op 130 West Beardsley pas elemente van die Free Classic toe op 'n Foursquare -vorm, en die Foursquare op 114 West Beardsley het Free Classic -elemente daarop aangebring, soos quoining bedek met terracotta -hoofstede en dentils onder die stoeprand, wat ondersteun word met pare Doriese kolomme.
Die huise aan die suidekant van West Beardsley is meestal die oudste in die distrik en is effens meer beskeie as dié aan die noordekant van die straat. Die meeste is óf Amerikaanse vierkante, óf vereenvoudigde afgeleides van die Queen Anne -styl ('n vorm wat soms 'prinses Anne' genoem word).
Die Havilah Beardsley -huis, 'n baksteen -Italiaanse huis in 102 West Beardsley, is in 1848 gebou en is natuurlik dekades ouer as enigiets anders in die distrik. Beardsleylaan se kroonjuweel is Ruthmere, 'n pragtige Beaux Arts -herehuis op 302 East Beardsley. Albei hierdie geboue is reeds afsonderlik in die nasionale register gelys.
Oorkant die hoofstraat, oos van die Havilah Beardsley -huis, was daar eens 'n herenhuis van die Tweede Ryk, 'n bekende vertoonplek aan die einde van die negentiende eeu. 1941. Die massiewe huis op 116 East Beardsley is, net soos sy voorganger, ver van die straat af geleë op 'n perseel wat die hele 100 blok aan die noordekant beslaan.
Daar was eens 'n klein ry vermoedelik beskeie negentiende -eeuse wonings aan die suidekant van East Beardsley, bo -op die oewer bo wat nou Beardsley Park is, maar hulle het verdwyn voor 1920. Teenoor hulle in die noorde is meer aansienlike wonings gebou rondom die eeuwisseling, maar dit is in die laat vyftigerjare afgebreek om plek te maak vir die bou van die Eerste Presbiteriaanse Kerk.
Die ry huise aan die ander kant van Ruthmere in die 300 en 400 blokke is egter ongeskonde, bestaande uit meestal middelklaswonings met kunsvlyt of Mediterreense invloede. Die huise word meer beskeie en is nader aan mekaar in die 400 -blok, wat amper die westelike deel van die distrik in die suide weerspieël, behalwe dat hierdie huise hoofsaaklik in die 1920's en 'n paar in die 1930's gebou is. Die vorige is meestal Amerikaanse Foursquare, en daar is verskeie voorbeelde wat Nederlandse koloniale invloed toon.
Die huise aan die suidekant van East Beardsley kyk uit oor die St. Joseph -rivier onder die blaas waarop hulle sit. Hulle het feitlik geen voortuine nie, en die land val vinnig af na die rivier agter hulle. Waarskynlik die indrukwekkendste hiervan is die uitgestrekte huis op 401 East Beardsley wat Queen Anne kombineer met elemente van die Shingle -styl.
Die Beardsley Avenue Historic District bevat verskeie huise van Elkhart se voorste argitek E. Hill Turnock.
Die distrik bevat die middel van die negentiende eeu se tuiste van dr. Havilah Beardsley, die stigter van Elkhart, en inderdaad was die hele distrik eens Beardsley se grond, sy meel- en papierfabrieke het eens die westelike deel beset, waar die meulras nog steeds sigbaar is. In die omgewing het sy neef Albert R. Beardsley in 1913 'n gedenkteken vir Havilah Beardsley opgerig, 'n aangelegde fontein met 'n heldhaftige standbeeld. Albert Beardsley, 'n prominente sakeman van Elkhart, woon self in die distrik Ruthmere, gebou 1908-1910, drie blokke oos van sy oom se huis. Ander bestaande huise in die distrik het Beardsley -verbindings Havilah se seun James Rufus Beardsley het die huis in 316 West Beardsley ongeveer 1903 gebou (waarskynlik as 'n huur en mdashhe het self in die Beardsley "herehuis" gewoon). Enkele dekades later woon kleinseun Charles S. Beardsley, wat president van Miles Laboratories geword het, op 120 West Beardsley. Beide parke in die distrik is aan die stad geskenk deur die Beardsley-familie, Island Park in 1887 en Beardsley Park in 1922. Die twee belangrikste Beardsley-verwante huise in die distrik word individueel in die nasionale register gelys. Dr. Havilah Beardsley se Italiaanse huis op 102 West Beardsley is 'n afwyking, gebou in 1848, dekades voor die ander wonings in die distrik. Die bekendste huis is ongetwyfeld Ruthmere (302 East Beardsley), gebou deur die neef van Havilah, Albert, wat as 'n seuntjie van 17 na Elkhart gekom het en van winkelklerk na 'n organiseerder en besturende beampte van Miles Laboratories, Inc. .
Die stad Elkhart het sy oorsprong in 'n onbewoonde nedersetting genaamd Pulaski wat net voor 1830 aan die noordekant van die St. Joseph-rivier verskyn het by die samevloeiing met die Elkhartrivier, in wese die plek van die huidige distrik. Suid van die St. Joseph koop dr. Havilah Beardsley grond van die hoof van Potawatomi, Pierre Moran, en plaas in 1832 'n stad wat hy Elkhart genoem het, na die name van die rivier en die provinsie, wat in 1830 gestig is. Vroeë wonings en kommersiële ontwikkeling draai om die rivieraansluiting, en Beardsley vestig meulens op die noordoewer van die St. Joseph-rivier by die monding van Christiana Creek, asook langs 'n wedloop wat hy net 'n paar blokke wes van die huidige Hoofstraat gegrawe het. Hy het sy houthuis naby die ooste gebou en dit in 1848 vervang met 'n fyn baksteenhuis met twee verdiepings, die eerste in Elkhart, wat vandag nog die oudste woning van die stad is. Elkhart se ligging langs die riviere, bronne van beide vervoer en krag, het 'n goeie resultaat vir sy toekoms. Pulaski is gou vergeet. Die dorpie Elkhart het geleidelik suidwaarts gegroei, met die spoorweg (die Michigan Southern en Northern Indiana, later die Lake Shore en Michigan Southern Railway) wat in 1851 aangekom het. rigting, en die bevolking het voldoende toegeneem sodat Elkhart in 1858 as 'n stad kon opgeneem word. Beardsley het 'n groot rol gespeel om die spoorlyn na Elkhart te bring, wat die voortgesette groei daarvan verseker het.
Havilah Beardsley is in 1856 oorlede, maar sy seuns het voortgegaan met die bestuur van die familieondernemings, net soos sy skoonseun, Benjamin L. Davenport, wie se vertoonplek Second Empire-huis net oos van die Beardsley-huis gestaan ​​het. In die negentiende eeu moes daar 'n soort Beardsley -familieverbinding noord van die St. Joseph -rivier gewees het, aan weerskante langs die familiebedrywe langs die rivier aan die voet van Edwardsburglaan en by die monding van Christiana Creek, sowel as die besighede van ander wat saamgedrom het. Maar teen die vroeë twintigste eeu was die meulens weg en die gesin het die grond geleidelik onderverdeel en lotte verkoop aan sommige van Elkhart se bekendste nyweraars, wat 'n modieuse woonbuurt langs die noordelike oewer van die rivier geskep het. Die tramlyn wat wes van Mainstraat in Beardsleylaan loop, was veral gerieflik vir verskeie van hierdie inwoners, waarvan baie fabrieke langs Beardsleylaan minder as 'n kilometer na die weste gestaan ​​het. George B. Pratt verhuis na die voormalige Davenport -huis op die noordoostelike hoek van Main en Beardsley. Hy was 'n beampte in die firma wat sy vader gestig het, die Elkhart Buggy, later die Elkhart Carriage and Harness Company, geleë op die noordwestelike hoek van West Beardsley en Michigan. Toe die motor op die toneel kom, het die onderneming uitgebrei om dit ook in te sluit en word dit die Pratt-Elkhart Company. Onder die ander nabygeleë nywerhede was die Chicago Telephone Supply Company in die 1100 -blok van West Beardsley, wat later uitgebrei het om radio- en televisiedele te vervaardig. As verkoopsbestuurder vir die onderneming het Floyd C. Best in 438 East Beardsley gewoon. In die 1920's verhuis hy na die voormalige huis van die Pratt en vervang dit later met die huidige woning op 116 East Beardsley. Uiteindelik het hy die president van die onderneming geword.
Die Crow Motor Car Company was nog 'n plaaslike motorvervaardiger. Sy hoofkwartier het amper 'n half kilometer noord van die rivier in Mainstraat gestaan, miskien het Martin E. Crow, die president, af en toe na sy kantoor gestap vanuit sy goeie huis wat hy in 425 East Beardsley gebou het. Oorkant die straat op 422 het een van sy superintendente, Robert Schell, 'n tyd lank gewoon. Die indrukwekkende huis wat deur die Middellandse See beïnvloed is, met elemente van die neoklassieke wat op die blaas bo die rivier op 125 West Beardsley geleë is, is omstreeks 1910 gebou vir AC Collins, 'n uitvoerende hoof van die Davis Acetylene Company, nie ver wes van die distrik op Prospect nie.
Die Beardsley -familie is onlosmaaklik verbind met die ontwikkeling van Dr. Miles Medical Company, begin in 1880 deur dr Franklin Miles, wat met die hulp van Albert R. Beardsley Doctor Miles Industries geword het en uiteindelik Miles Laboratories, Inc.In 1892 het 'n massiewe gebou is in West Franklinstraat gebou. A.R. Beardsley, ongetwyfeld aangehelp deur inkomste uit sy suksesvolle bestuur van die onderneming, bou Ruthmere in die 300 -blok East Beardsley in 1910. Sy neef A. Hubble Beardsley was ook betrokke by die bestuur van Miles en woon net wes van sy oom .
Ontwikkelaar in die middestad, Herbert Bucklen, wat aan die einde van die negentiende eeu die Bucklen -hotel en die Bucklen -operahuis gebou het, het ingetrek by die huis op 114 West Beardsley, wat omstreeks 1906 deur Livy Chamberlain, 'n versekeringsbestuurder, gebou is. Hy het dit later vir 'n tekenbedrag aan sy seun oorgedra. Verskeie suksesvolle handelaars in die middestad het hul huise in Beardsleylaan gevestig, waaronder William F. Stanton, wat in die groot huis in East Beardsley 401 ingetrek het, en Edward D. Ziesel, wat die winkel Ziesel Brothers Dry Goods in dieselfde blok van South Main Street besit het. waar Stanton se klerewinkel geleë was.
In 1887, lank voordat die uitgebreide Beardsley -gesin hul grond aan die noordkant van die rivier begin onderverdeel het, het die oorlewende seuns van Havilah Beardsley die eiland by die samevloeiing van die Elkhart- en St. Joseph -riviere aan die stad geskenk vir 'n openbare park. In sommige van die vroegste geskrewe rekords van die gebied het Franse handelaars opgemerk dat die eiland na bewering die hart van 'n eland sou wees, en dit was vermoedelik die oorsprong van die naam van die rivier wat daar geëindig het, die Elkhart, en dus uiteindelik die naam van die graafskap en die stad. Waar slegs 'n paar dekades tevore kaaie en dokke voor die kom van die spoor gestaan ​​het, het hulle 'n ou voetgangerbrug opgerig na Island Park, wat gou 'n gewilde plesierplek geword het met skaduryke bosse en 'n piekniekhal, 'n groot sirkel paviljoen, 'n gazebo en 'n artesiese put. Teen die dertigerjare het die raamgeboue verval en werkers onder die vaandel van die Works Progress Administration (WPA) het verskeie projekte aangepak om die park te herstel. Hulle het die ou raamhuis en paviljoen afgebreek en die pieknieksaal afgebreek en dit van die middel van die eiland na die suide verskuif en 'n toevoeging daaraan gebou wat dit in 'n T-vorm herkonfigureer het. Die WPA het ook 'n klipdrinkfontein rondom die artesiese put gebou. Die bandstand in die middel van die eiland is waarskynlik omstreeks 1905 gebou, maar nie in die park nie. Dit het oorspronklik gestaan ​​by die C. G. Conn -bandinstrumentfabriek in East Beardsley, byna 'n kilometer oos van die distrik. Dit is afgebreek en in 1980 na die huidige webwerf verskuif.
In 1922 is Beardsley Park aan die stad geskenk deur Andrew Hubble Beardsley en Albert R. Beardsley, onderskeidelik kleinseun en neef, van die stigter Havilah Beardsley. Aangesien daar 'n paar beskeie wonings was wat gesloop is, waarskynlik huureiendomme, aan die suidekant van East Beardsley oorkant die Beardsley -huise, het die gawe van die grond die voordeel dat dit die donateurs 'n onbelemmerde uitsig op die rivier verseker. Die park, onderhewig aan oorstromings onder die bluf, het blykbaar nooit geboue gehad nie, maar het van die begin af as 'n aangename groen ruimte en kuierarea gedien, en 'n manier om openbare toegang tot die water te bied vir kano's en roeibote.
Die St. Joseph -rivier is eers met veerbote deurkruis, maar vroeg is 'n houtbrug stroomaf van die huidige Hoofstraatbrug gebou. Die eerste ysterbrug wat die rivier in North Main Street oorsteek, is twintig jaar later in 1871 gebou, dit is as onveilig beskou en deur 'n ander vervang. Een span van die ou ysterbrug is weer aan die einde van Sycamore-straat opgerig om parkbesoekers na die eiland te vervoer en 'n hout voetbrug te vervang wat daar aangebring is toe die eiland 'n stadspark geword het. (Hierdie brug bly in gebruik tot 2003, toe dit vervang is.) In 1927 het die vooraanstaande brugingenieur William S. Moore van South Bend die huidige drieledige betonboogbrug ontwerp, wat die daaropvolgende jaar toegewy is aan die herdenking van die soldate wat in die wêreld geveg het Oorlog I. Die Main Street Memorial Bridge is een van 'n paar pragtige spanne wat in die twintiger- en dertigerjare deur Moore in die noorde van Indiana ontwerp is, waaronder die Angela -laan en Twyckenham -brûe in South Bend en die County Line -brug tussen die distrikte St. Joseph en Elkhart, wat almal die St. Joseph -rivier oorsteek.
Die distrik bevat verskeie voorbeelde van die werk van Enoch Hill Turnock (1857-1926), die voorste argitek van Elkhart, wie se werk dikwels invloede van die Prairie-styl toon met 'n paar klassieke wendinge. Die groot baksteen-en-klipstapel van Ruthmere is sy bekendste werk.
Nadat sy Beaux Arts -herehuis in 1910 voltooi is, het Albert R. Beardsley Turnock die opdrag gegee om 'n gedenkteken te ontwerp vir sy oom, die stigter van Elkhart, wat in 1913 opgerig is. Gerestoureer in 1998, die aangelegde fontein by die kruising van Riverside Drive en West Beardsleylaan het 'n bronsbeeld van Havilah Beardsley deur die Italiaanse beeldhouer Pietro Bazzanti. Nooit ontbreek werk nie, in 1910 ontwerp Turnock die St. Paul's Methodist Episcopal Church op die suidwestelike hoek van Beardsleylaan en Edwardsburglaan. Die gebou van die Gotiese herlewing, met bykomende elemente van die Romaanse styl en spog met wonderlike loodglasvensters, is die volgende jaar toegewy. Dit is die enigste van drie kerke wat deur Turnock ontwerp is wat nog staan.
Frank Beardsley, wie se groot, gemengde familie 'Yours, Mine and Ons' geïnspireer het, sterf op 97
Frank Beardsley, 'n wewenaar wie se gelukkige, as geharde huislike lewe 'n boek en twee flieks geïnspireer het nadat hy en sy tweede vrou elk hul gesamentlike 18 kinders aangeneem het en daarna nog twee saam gehad het, is op 11 Desember oorlede in 'n hospitaal in Santa Rosa, Kalifornië. Hy was 97. (met vergunning van Carmel Pine Cone)
Frank Beardsley, 'n wewenaar wie se gelukkige, as geharde, huishoudelike lewe 'n boek en twee flieks geïnspireer het nadat hy en sy tweede vrou mekaar se kinders aangeneem het - daar was altesaam 18 - en daarna nog twee saam gehad het, is op 11 Desember in Santa Rosa oorlede , Kalifornië. Hy was 97.
Sy seun Michael Beardsley het die dood bevestig, maar die familie het nie die oorsaak daarvan bekend gemaak nie.
Beardsley, 'n vloothoofbevelvoerder met 'n gesin van 10, verloor sy eerste vrou aan ongediagnoseerde diabetes in 1960. Die volgende jaar trou hy met Helen North, 'n ma van agt wie se man in 'n vlootongeluk van 'n vloot dood is. Hulle het mekaar se kinders verwelkom, wat tussen 6 maande en 15 jaar oud was, voordat hulle die telling tot 20. In totaal was daar 12 meisies en agt seuns.
Destyds het die militêre koerant Stars and Stripes berig dat die Beardsleys die 'onbetwiste grootste militêre gesin in die geskiedenis van die land' het. Helen Beardsley se boeklengte oor hul huislike lewe, "Who Gets the Drumstick?" (1965), is in twee films gemaak met die titel "Yours, Mine and Ours."
Hollywood het die vryheid geneem met die Beardsleys se hofmakery en huwelik. Beide komedies-'n weergawe uit 1968 met Henry Fonda en Lucille Ball in die hoofrol en 'n 2005-weergawe met Dennis Quaid en Rene Russo-het die kinders se sitkom-waardige pogings aangewend om die potensiële huwelik te saboteer.
In die Ball-film meng die voornemende stiefkinders van die ma haar 'n skemerkelkie wat so sterk is dat dit die fisiese komedie van die "I Love Lucy" televisie-episode herinner wanneer Ball dronk word van 'n medisyne met 'n alkohol, Vitameatavegamin.
Helen Beardsley se "Who Gets the Drumstick?", Daarenteen, was 'n warmhartige verhaal van menslike belang wat die eerste keer in die tydskrif Good Housekeeping verskyn is. Dit beskryf die kinders wat hul nuwe ouers van die begin af omhels en verduidelik hoe die gesin daarin geslaag het om te funksioneer. Hulle werksfilosofie het neergekom op die leuse van die "Three Musketeers" - "All for one, one for all" - maar aangepas vir 'n groter groep.
Beardsley het die boek eens beskryf as 'n liefdesverhaal, maar ook as 'n 'Navy -verhaal'. Die gesin, wat in 'n spesiaal opgeknapte huis in Carmel, Kalifornië, gewoon het, wat na agt slaapkamers en vyf badkamers versprei het, het staatgemaak op 'n militêre organisasie om by die werk te bly. Daar was spoorsny spanne om skottelgoed te was en skool etes te maak.
Dogter Susie Pope het aan die Santa Rosa -koerant gesê dat haar pa grootmaat kinderskoene gekoop het toe hulle in die Navy -winkels verkoop is. Vir elke kind was daar een paar vir die Katolieke skool, 'n ander paar vir die kerk en atletiekskoene vir die naweek.
Frank Beardsley was onakkuraat by die keuse van skoengroottes, maar dit het nie saak gemaak nie. 'Uiteindelik sal iemand daarin groei,' het sy gesê.
Die gesin verskyn in advertensies vir 'n plaaslike bakkery, wat op sy beurt 'n jaar se brood voorsien het. Volgens die boek van Helen Beardsley het die vloot die Beardsley -huis as 'n restaurant gelys, sodat hulle kos kon koop teen groothandelpryse by 'n nabygeleë militêre kommissaris.
Francis Louis Beardsley is gebore op 11 September 1915 in San Francisco en was die negende van 12 kinders. Hy dien in die vloot van 1936 tot 1968, en werk uiteindelik by die Naval Postgraduate School in Monterey, Kalifornië.
Sy eerste vrou was die voormalige Frances Albrecht. Helen Beardsley is in 2000 oorlede.
Beardsley trou later met Dorothy Cushman, wat oorleef, saam met 20 kinders en tientalle kleinkinders en agterkleinkinders.
Seun Greg Beardsley het een keer aan die Monterey Herald gesê dat sy ouers nederigheid beklemtoon nadat die aanvanklike filmpublisiteit hul gesin aan miljoene kykers bekend gemaak het.
'My ouers', het hy gesê, 'het ons altyd daaraan herinner:' U is slegs 5 persent van die vergelyking, so 5 persent van 'n beroemdheid is nie te veel om oor te spog nie. '
Fred Beardsley - Geskiedenis
Mei 2021: 0,06 (+ meer)
Opgedateer: 1 Junie 2021
Nie seisoenaal aangepas nie
Eenhede: Persentasie, nie seisoenaal aangepas nie
Gemiddeldes van daaglikse syfers.
Raadpleeg die Daily Federal Funds Rate van 1928-1954 vir meer historiese koersdata van die federale fondse.
Frank Beardsley sterf op 97 -aartsvader van 'n gemengde gesin van 20
Toe die afleweringsvragmotor aan die voet van hul steil oprit kom, weet die Beardsley -kinders wat hulle moet doen.
Die bemanning, geklee in handgemaakte klere, het uit hul huis in Carmel met agt slaapkamers gestroom en teen die heuwel af. Hulle het gehelp om 50 pond sakke meel en groot bakke konfyt af te laai. Kruideniersware vir 22 was in plaas daarvan pandemonium, 'n restaurantvoorsieningsonderneming het die kos vir hulle gebring.
"' N Kruik grondboontjiebotter? Gosh, dit sou een maaltyd duur. Miskien, "sê Susie Pope, 'n middelkind in 'n groot, gemengde gesin wat 'n Lucille Ball -fliek geïnspireer het.
Frank Beardsley, die familie se aartsvader, wat sy huis bestuur het met 'n militêr opgeleide oog vir akkuraatheid, is op 11 Desember dood aan komplikasies van ouderdom in 'n hospitaal in Santa Rosa. Hy was 97.
Hy was 'n breë skouer met Ierse wortels en 'n diep Katolieke geloof, gebore in San Francisco op 11 September 1915. Die veteraan van die vloot, wat tydens die Tweede Wêreldoorlog aan boord van die slagskip Iowa gedien het, het uiteindelik administrasie- en personeelposisies by die Naval Nagraadse Skool in Monterey.