Dit gaan oor gelyke behandeling vir kinders - Omstrede - 2022
Dit gaan oor gelyke behandeling vir kinders
Behandel u u kinders gelyk? Sodat u tot op die hoogtes geklim het, het u Zen bereik, 'n hoër inisiasie in die kuns van ouerskap.
Natuurlik spot ek. Wat is gelyke behandeling? Verdeel dit die rol in die helfte, met sorg dat albei kinders presies dieselfde stuk kry, met die akkuraatheid van die krummel, of gee dit eerder die hele rol aan 'n honger kleuter en 'n soen vir die dors soen?
Iemand slimmer as ek het gesê dat gelyke behandeling vir kinders gegee word soos nodig. Dit is onmoontlik om elke kind op dieselfde manier groot te maak. Dit is onmoontlik. Die truuk is om elke kleuter se behoeftes te lees en te bevredig. En dit is die moeilikste. Omdat geen kind in 'n vakuum leef nie. Sy behoeftes veg teen ons, 'die behoeftes van die wêreld', of as 'n tweede kind gebore word, die behoeftes van broers en susters. En dit hou verband met baie probleme wat ek vandag wou bespreek.
Hoe hou jy van jou kinders?
Die vraag of u ewe lief vir u kinders is, is nie in plek nie. Jy praat nie daaroor nie. Niemand wat omgee vir sy goeie naam sal direk sê dat die een kind nader aan hom en die ander is nie ... wel: dit blyk 'n ander temperament te hê, gedrag te toon wat so moeilik is om te aanvaar, te dikwels verkeerd gedra, afgewyk van die droompatroon ", Het eienskappe wat ons nie van 'n maat hou nie (nog erger as 'n voormalige maat). As een kind naby aan "verwagtinge" en die ander "weg van hulle" is, is dit moeilik om elke sekonde van die lewe vas te hou, of eintlik terug te hou, om nie eersgenoemde te bevoordeel nie. 'N Ouer is ook 'n mens. En hoewel dit pynlik is, staar dit sy eie swakhede in die gesig. Hy is onvolmaak, moeg, hy werk voortdurend op homself om nie te let op wat sigbaar is met die eerste oogopslag nie, dat dit makliker is om die sogenaamde "beleefde", probleemvrye kind te waardeer as die een wat ons dryf ... tot witkoors.
Daarom, as ek nadink oor hoe ek my kinders liefhet, antwoord ek (selfs in my gedagtes): ewe sterk. Nie dieselfde nie. Ek is baie lief vir elkeen. Ek probeer elke dag om my gevoelens onafhanklik te maak van hoeveel keer ek trots is, glimlag, aangenaam aangemoedig word deur die gedrag van die een, en hoe gereeld ek 'n probleem het met wat in die ander een nie ver is nie. Des te meer omdat kinders deur verskillende periodes gaan. Die een is "van toepassing op die wond", sodat dit binne 'n oomblik tot onherkenbaar sal verander, en die ander een wat voorheen "moeilik was", met 'n heerlike glimlag op jou knieë begin klim. Daar word gesê dat jy nie "iets" liefhet nie, maar tog. Dit is waar, maar die lewe wys dat dit moeiliker is om 'n moeilike kind te hou as u 'n "goeie seun" by die huis het.
Moenie eweredig behandel nie
Kan kinders gelyk behandel word? Waarskynlik nie, en volgens baie, moet ons nie eers daarna streef nie. Ons doel is om noukeuriger na u geliefdes te kyk en te beoordeel wie op die oomblik nodig het.
En dat dit nie elke dag maklik is nie, want kinders het dit vir hulself dat hulle nie daarvan hou om te wag nie, dit is dikwels nodig om besluite te neem: moeilike besluite, wat 'n bitter smaak ken, weet elke moeder of vader wat in sy baard spoeg, dat hy nie kan verdeel nie en dat u vir ewig moet kies: kom eers, wie nou….
As u alleen is met kleuters (en dit is dikwels die geval in moderne realiteite), moet u besluit of u die baba eers gaan haal, 'n paar jaar oud omhels, 'n kleuter dra of met 'n ouer sokker speel. En dit is baie moeilik om hierdie botsende behoeftes te skei en te versoen om nie die gevoel te hê dat een van die kinders seermaak nie. As dit net moontlik was om te verdeel, maar niemand het hierdie vaardigheid gehad nie ... is dit jammer dat dit in die 21ste eeu nog steeds onmoontlik is.
Wie ly aan hierdie stelsel? Ek is bang dat almal 'n bietjie is ... Ek voel persoonlik jammer vir bejaardes, want hulle moet gewoonlik wag, padgee, stil en beleefd speel.
Ek voel jammer vir kinders wat kalm is, nie hul eie aanspraak maak nie en verloor wat belangrik is in die alledaagse loop ten koste van harder en veeleisender broers en susters.
Teoreties sê hulle: gee volgens behoeftes. Dit is egter 'n eenvoudige wenk. Want het 'n kleuter wat probeer om in te smelt met die agtergrond, "beleefd" in die hoek, regtig wat hy wil hê? Word aan sy behoeftes voorsien? Het 'n kalm kind net die rol gespeel van 'n "probleemvrye" kind wat net nie ouers wil probleme gee vir die versorging van 'n gillende pasgebore baba of 'n meer 'kenmerkende' kind nie?
Niemand wil soveel aanvaarding hê as kinders nie. Kleuters wil weet dat ons hulle liefhet soos niemand anders in die wêreld nie, dat hulle altyd vir ons belangrik sal wees, ongeag wat hulle doen.