Ashikaga Takauji (illustrasie) - Inligting - 2022
Die eerste eeu van die Ashikaga -heerskappy word gekenmerk deur 'n opbloei van kultuur en kunste, insluitend Noh -drama, sowel as die popularisering van Zen -boeddhisme. Teen die latere Ashikaga -periode het Japan in die chaos van die Sengoku tydperk, met verskillende daimyo wat mekaar veg vir grondgebied en mag in 'n eeu lange burgeroorlog.
Die wortels van die Ashikaga -krag gaan terug nog voor die Kamakura -periode (1185 - 1334), wat die Ashikaga -shogunaat voorafgegaan het. Gedurende die Kamakura -era is Japan beheer deur 'n tak van die ou Taira -stam, wat die Genpei -oorlog (1180 - 1185) verloor het vir die Minamoto -stam, maar dit tog reggekry het om die mag oor te neem. Die Ashikaga was op sy beurt 'n tak van die Minamoto -stam. In 1336 het Ashikaga Takauji die Kamakura -shogunaat omvergewerp, in werklikheid die Taira weer verslaan en die Minamoto aan die bewind teruggekeer.
Ashikaga het sy kans grootliks te danke aan Kublai Khan, die Mongoolse keiser wat die Yuan -dinastie in China gestig het. Kublai Khan se twee invalle in Japan, in 1274 en 1281, het nie geslaag nie danksy die wonder van die kamikaze, maar hulle het die Kamakura -shogunaat aansienlik verswak. Openbare ontevredenheid oor die Kamakura -bewind het die Ashikaga -stam die kans gegee om die shogun omver te werp en mag aan te gryp.
In 1336 stig Ashikaga Takauji sy eie shogunaat in Kyoto. Die Ashikaga Shogunate staan ​​ook soms bekend as die Muromachi shogunate omdat die paleis van die shogun in die Muromachi -distrik van Kyoto was. Van die begin af was die Ashikaga -reël deur kontroversie ontwrig. 'N Meningsverskil met die keiser, Go-Daigo, oor wie eintlik mag sou hê, het daartoe gelei dat die keiser ten gunste van die keiser Komyo afgesit is. Go-Daigo het na die suide gevlug en sy eie mededingende keiserlike hof opgerig. Die tydperk tussen 1336 en 1392 staan ​​bekend as die era Noordelike en Suidelike howe omdat Japan twee keisers op dieselfde tyd gehad het.
Wat internasionale betrekkinge betref, het die Ashikaga -shoguns gereeld diplomatieke en handelsmissies na Joseon Korea gestuur en ook die daimyo van Tsushima -eiland as tussenganger gebruik. Ashikaga -briewe is gerig aan die 'koning van Korea' van die 'koning van Japan', wat 'n gelyke verhouding aandui. Japan het ook 'n aktiewe handelsverhouding met Ming China aangegaan, sodra die Mongoolse Yuan -dinastie in 1368 omvergewerp is. China se Confuciaanse afkeer van handel het bepaal dat hulle die handel as 'huldeblyk' uit Japan vermom, in ruil vir 'geskenke' van die Chinese keiser. Sowel Ashikaga Japan as Joseon Korea het hierdie sytak -verhouding met Ming China gevestig. Japan het ook handel gedryf met Suidoos -Asië en koper, swaarde en pelse gestuur in ruil vir eksotiese hout en speserye.
Die Japannese krygshoofman Ashikaga Takauji (1305-1358) het tydens die burgeroorloë van die 14de eeu 'n posisie van militêre hegemonie bereik en die tweede shogunaat, of krygerregering, van die Middeleeuse Japan gestig.
Die Ashikaga -shogunaat (ook bekend as die Muromachi -shogunaat vanweë die ligging van sy sentrale kantore in die Muromachi -gedeelte van Kyoto), hoewel dit baie wisselvallighede ondergaan het, het dit ten minste die titulêre militêre heerskappy van Japan van 1336 tot 1573 behou.
Die eerste shogunaat van die Middeleeue is in 1185 deur Kamamura in die oostelike provinsies gestig deur Minamoto Yoritomo. Yoritomo, as shogun of 'generalissimo' wat deur die keiserlike hof in Kyoto aangestel is, het sterk persoonlike heerskappy uitgeoefen oor sy vasal -volgelinge. Toe hy in 1199 sterf, kon sy twee jong seuns wat hom opgevolg het as die tweede en derde shoguns, nie die Minamoto -beheer oor die shogunaat behou nie, en gedurende die vroeë 13de eeu was leiers van die Hojo -familie (wat met Yoritomo in die huwelik verwant was) het die ware heersers by Kamakura geword as shogunate regente.
Die Ashikaga was een van die belangrikste takfamilies van die Minamoto -stam. Gedurende die Kamakura-periode (1185-1333) het hulle getrou die Hojo-regente gedien, maar soos latere gebeure sou bewys, het hulle die hoop gekoester om eendag die voorrang van die gesag van Minamoto onder die weermag van die land te bevestig.
Ondergang van die Kamakura Shogunate
Alhoewel sommige die Hojo -regente deur sommige as die gebruikers van die regte van die Minamoto beskou het, het hulle gedurende die grootste deel van die 13de eeu die regering van die Kamakura -shogunaat bestuur op grond van feodale geregtigheid en met groot doeltreffendheid. Die moeite en uitgawes wat nodig was om twee pogings van die Mongole in 1274 en 1281 om Japan binne te val, af te weer en die behoefte om verdediging te handhaaf teen 'n moontlike derde poging, het 'n groot druk op die Hojo -administrasie geplaas en het bygedra tot die agteruitgang van die gesin.
Teen die beginjare van die 14de eeu het die kwaliteit van die Hojo -heerskappy versleg tot die punt dat daar ontevredenheid oor die hele land gekom het. Van vroeg af aan die bewind in Kamakura het die Hojo -regente daarin geslaag om die keiserlike hof in Kyoto, die voormalige setel van die sentrale regering in Japan, in 'n toestand van byna totale politieke impotensie te hou. Namate die beheer van Hojo verswak het, het 'n toenemende aantal mense onder sowel die hofmanne in Kyoto as die provinsiale krygers na die keiser gekom om nuwe leiding te kry.
In 1324 en weer in 1331 het die Hojo planne teen hulle in Kyoto ontbloot en selfs so ver gegaan dat keiser Daigo II uit die keiserlike hoofstad weggevoer is vir sy rol in die tweede. Die anti-Hojo-beweging het in intensiteit toegeneem, en in 1333 was die Hojo verplig om leërs uit Kamakura te stuur in 'n poging om die gevegte wat in die streek Kyoto uitgebreek het, te beheer. Een van die bevelvoerders van die Hojo -magte was Takauji, reeds op 28 -jarige ouderdom die hoof van die Ashikaga -familie. Kyoto. Byna gelyktydig het 'n ander militêre mag in die ooste Kamakura binnegegaan en die Hojo -leiers en hul onmiddellike volgelinge beslissend verslaan en sodoende die ineenstorting van die Kamakura -shogunaat tot gevolg gehad. Die generaal wat hierdie aanval gelei het, was Nitta Yoshisada, wat net soos Takauji die hoof was van 'n belangrike takfamilie (die Nitta) van die Minamoto -stam.
Tydperk van keiserlike herstel, 1333-1336
Toe hy uit ballingskap na Kyoto terugkeer, het Daigo II probeer om voordeel te trek uit die vernietiging van die Kamakura-shogunaat om die lang slapende gesag van die troon weer te bevestig of te "herstel". Alhoewel daar vroeër in die Japannese geskiedenis magtige soewereine was, was die neiging sedert ten minste die 9de eeu dat ander gesinne en groepe die sentrale heersende magte sou verwek. Die hoffamilie van Fujiwara, deur hulself as regent op die troon te vestig, was byvoorbeeld bykans almagtig in Kyoto gedurende die grootste deel van die 10de en 11de eeu. En in die 12de eeu het die weermag van die oostelike provinsies die nuwe heersers van Japan geword deur die stigting van die Kamakura -shogunaat.
Daigo II, 'n buitengewoon vasberade en eiesinnige persoon, het probeer om die keiserlike heerskappy direk en persoonlik uit sy hof in Kyoto uit te oefen. Maar hy en sy adviseurs was merkbaar onsuksesvol in die behoeftes van die mees kritieke sektor van die Japanse samelewing van die Middeleeue, die provinsiale krygerklas. Kort voor lank is baie van die ontevredenheid wat voorheen teen die Hojo -regime in Kamakura gerig was, teen die hof van Daigo II gekeer.
Waarskynlik die belangrikste determinant van die lot van die kort Herstelregering van 1333-1336 was egter die hewige wedywering om die leierskap van die krygerklas wat tussen Takauji en Nitta Yoshisada ontstaan ​​het. Yoshisada het dit reggekry om homself by die hof te vereer en Daigo II en sy hoofadviseurs teen Takauji te keer. In die agtste maand van 1335 het Takauji na die oostelike provinsies gegaan om 'n styging in die oorblyfsels van die Hojo en hul voormalige volgelinge te onderdruk. Drie maande later het die keiser opdrag gegee dat Takauji voornemens was om 'n onafhanklike territoriale basis in die ooste te vestig, Yoshisada opdrag gegee om 'n strafmag teen hom te lei. So begin 'n lang tydperk van stryd tussen die Ashikaga en Yoshisada, wat met ander ondersteuners van Daigo II verbonde was. In 'n poging om te voorkom dat hy as 'n rebel bestempel word, verseker Takauji die steun van 'n mededingende tak van die keiserlike familie wat ook na die troon streef. Tenminste in naam, is die stryd daardeur tot 'n dinastiese geskil oor keiserlike opvolging verhef.
Oorlog tussen die howe, 1336-1392
Na verskeie verskuiwings in die geveg, het die Ashikaga daarin geslaag om Kyoto in 1336 te beset en Daigo II te dwing om te abdikeer ten gunste van hul kandidaat. 'N Paar maande later ontsnap Daigo II uit die hoofstad en vlug suidwaarts na Yoshino, waar 'n paar van sy voorste ondersteuners op hom wag. Daigo II het volgehou dat sy 'abdikasie' ongeldig was en dat hy steeds die wettige soewerein van Japan was.
Van 1336 tot 1392 was daar twee howe in Japan: die suidelike hof van Daigo II en sy opvolgers in Yoshino en die noordelike hof van Kyoto wat deur die Ashikaga onderhou is. Daar was aansienlike gevegte gedurende die eerste dekades van die oorlog tussen die howe, en die magte van die suidelike hof het Kyoto selfs verskeie kere herower. Die Ashikaga het die opposisie egter geleidelik verminder, en in 1392 het hulle die howe herenig deur die suidelike keiser te oorreed om na Kyoto terug te keer en sy aanspraak op soewereiniteit aan die noordelike keiser prys te gee.
Oprigting van die Ashikaga Shogunate
Aan die begin van die oorlog tussen die howe het Takauji 'n nuwe shogunaat in Kyoto ingestel. As hoofman uit die oostelike provinsies sou Takauji verkies het om sy shogunaat in Kamakura op te spoor. Maar die noodsaaklikheid om die stryd aan te gaan met die suidelike hof, hoofsaaklik in die sentrale deel van Honshu, bepaal die wenslikheid om Kyoto as die plek vir die hoofkwartier van die shogunaat te kies. Nietemin het Takauji en sy adviseurs hulself duidelik beskou as die opvolgers van die Kamakura -shogunaat, wat hulle gehelp het om te vernietig, en probeer om hul regering op dieselfde manier as laasgenoemde te struktureer.
In vergelyking met die Kamakura-shogunaat en die latere Edo- of Tokugawa-shogunaat (1603-1867), was die Ashikaga-shogunaat 'n swak regerende instelling. Alhoewel dit die Noordelike Hof deeglik oorheers het en die gevegskrag van die mededingende Suidelike Hof geleidelik verminder het, is die Ashikaga -shogunaat van meet af aan belemmer deur 'n sterk neiging tot streekseparatisme. Takauji en sy onmiddellike opvolgers as shogun was verplig om baie grond weg te gee en om uitgebreide bestuursregte aan hul voorste generaals af te staan ​​om selfs 'n los militêre hegemonie oor die land te verseker. Tog was die Ashikaga -hegemonie feitlik onbestaande in gebiede ver van Kyoto, en teen die einde van die 15de eeu het dit heeltemal uitmekaar geval. Gedurende die afgelope honderd jaar van sy bestaan, het die shogunaat wat deur Takauji gestig is, slegs as 'n nasionale beheerliggaam oorleef.
Onenigheid binne die Shogunate
Nitta Yoshisada is in 1338 in die geveg dood, en keiser Daigo II sterf in 1339. Binne 'n paar jaar na die dood van hierdie groot teëstanders, het Takauji die aanvallende vegkrag van die Suidelike Hof byna uitgeskakel en kon hy 'n skikking vind. daarmee. Maar in die vroeë 1350's het daar onenigheid ontstaan ​​in die shogunaat-wat verskeie prominente vasaalhoofde van die Ashikaga sowel as Takauji en sy broer, Tadayoshi behels-wat so 'n stap verhinder het.
Tadayoshi het in die vroeë 14de eeu belangrike dienste gelewer in die opkoms van die Ashikaga -gesin tot nasionale bekendheid en het 'n paar van die heersende magte van die shogunaat met sy broer gedeel. Tog, in die loop van die herstel van die orde in die shogunaat, is Takauji gedryf om Tadayoshi dood te maak, 'n daad wat die laaste jare van sy lewe verduister het.
Toe Takauji in 1358 op 53 -jarige ouderdom oorlede is, is hy opgevolg as shogun deur sy seun, Yoshiakira. Takauji se lewe was byna geheel en al aan die geveg gewy, en dit was vir Yoshiakira en die derde Ashikaga -shogun, Yoshimitsu, om die Ashikaga -hegemonie te stabiliseer en die oorlog tussen die howe tot 'n einde te bring.
Takauji se beeld in die geskiedenis
Die 14de eeu was die enigste groot dinastiese skeuring in die Japannese geskiedenis, en baie latere nasionaliste het hulle gedwing om die grootste interpretasieprobleem wat hulle beskou, te hanteer: watter van die twee howe, die Noordelike of die Suide, moet beskou word as "wettig"? Aan die einde van die 19de eeu was die algemeenste bewering dat, aangesien Daigo II nooit vryelik geabdikeer het nie, die suidelike hof tydens sy bestaan ​​van 1336 tot 1392 wettig was. Die suidelike hof was lojalistiese helde, en die Ashikaga en hul bondgenote is beskou as ware 'verraaiers'.
In die periode van ultranationalisme en militêre aggressie wat tot die Tweede Wêreldoorlog gelei het, word veral Takauji as die gruwelikste persoon in die Japannese geskiedenis beskou. In 1934 is 'n minister, wat ook 'n geskiedenisliefhebber was en 'n artikel gepubliseer het wat Takauji in 'n gunstige lig toon, gedwing om sy pos te bedank. En tydens die oorlog is 'n bekende geleerde wat baie jare tevore simpatiek probeer het om Takauji se 'geloof' te ontleed, erg gekritiseer.
Sedert die einde van die Tweede Wêreldoorlog kon Japannese geleerdes die dinastiese kwessie en die burgerlike twis van die 14de eeu hanteer sonder vrees vir amptelike kritiek. Hul onlangse studies het Takauji meer passievol en toepaslik geëvalueer binne die konteks van sy tyd.
Die Ashikaga Shogunate duur van 1336 tot amptelik 1588, hoewel die laaste van die familie in 1573 uit Kyoto verdryf is, en dit het nie veel militêre mag na die 1520's nie. Die tydperk waarin die Ashikaga -familie die Japannese politiek oorheers het, bereik sy hoogtepunt toe Ashikaga Yoshimasa (1436 󈟆) die erflike titel van shogun (militêre diktator) van Japan van 1449 tot 1473 beklee het, hoewel die laaste jare van sy shogunaat oorheers is deur 'n opeenvolging van krisisse wat tot die Onin -oorlog (1467 en#8211 77) gelei het. Yoshimasa se tydperk as shogun of, streng gesproke, verteenwoordig die tyd na sy abdikasie 'n belangrike tydperk vir die ontwikkeling van Japannese beeldende kunste.
Die Ashikaga was 'n vegterfamilie wat sedert die 12de eeu prominent was in die Japannese samelewing, toe Yoshiyasu († 1157) sy familienaam as die naam van hul woonplek in Ashikaga aangeneem het. Hulle herlei hul afkoms verder na Minamoto Yoshiie (1039 �), ook bekend as Hachiman Taro Yoshiie, die oupa van Yoshiyasu. Uit die Seiwa Genji -tak van die beroemde Minamoto -familie, was hy een van die groot krygers van die Later Three Years ' War wat van 1083 tot 1087 gewoed het.
Yoshiyasu se seun het aktief deelgeneem aan die Taira-Minamoto-oorloë van 1180 󈟁, en ses geslagte later het Ashikaga Takauji die eerste shogun geword, van 1338 tot 1358. Dit het gebeur nadat keiser Go-Daigo (r. 1318 󈞓) is na die Oki -eilande verban nadat hy daarvan beskuldig is dat hy beplan het teen die Kamakura Shogunate wat die weermag beheer het. Die keiser het 'n paar lojale magte bymekaargemaak om die oorheersing van die Kamakura -familie te beëindig.
Die keiser het sy troepe onder die bevel van Ashikaga Takauji geplaas en na die sentrale provinsies gestuur. Die keuse van Takauji was interessant, want hy het in 1324 en weer sewe jaar later aan erwe teen die shogunaat deelgeneem. Takauji, wat aan die hoof was van 'n leër om die vyande van die shogun te verslaan, verander van kant en besluit om die keiser te ondersteun. Hy neem Kyoto en verdryf die shogun, wat die Kemmu -restourasie bekend gemaak het.
Rivaliteite het egter vinnig uitgebreek tussen Takauji en 'n ander krygsheer, Nitta Yoshisada. Teen hierdie tyd ly die aansien van die troon aan nadat groot administratiewe mislukkings duidelik daartoe gelei het dat Go-Daigo nie sy ondersteuners kon beskerm nie. Takauji het sy manne na Kyoto gelei, wat hy in Julie 1336 verower het, wat keiser Go-Daigo gedwing het om na Yoshino in die suide te vlug.
In 1338 vestig Takauji wat bekend staan ​​as die Ashikaga (of Muromachi) Shogunate, gebaseer in Kyoto. Takauji beheer die weermag en sy broer Ashikaga Tadayoshi beheer die burokrasie, met bykomende verantwoordelikheid vir die regbank.
Die shogunaat het aanvanklik 'n skeuring in die keiserlike gesin tot gevolg gehad, met die Kyoto-vleuel wat dit ondersteun en Go-Daigo en sy faksie uitspraak van die suidelike hof in Yoshino. Dit duur voort tot 1392 toe die beleid van alternatiewe troonopvolging weer ingestel is. Na 'n kort periode van stabiliteit, was daar 'n poging tot 'n opstand deur Ashikaga Tadayoshi, wat Kyoto in 1351 in beslag geneem het.
Takauji kon hom verdryf, en Tadayoshi het na Kamakura gevlug. Takauji het 'n versoening tot stand gebring waartydens Tadayoshi skielik dood is, waarskynlik as gevolg van vergiftiging. Dit het Takauji in beheer van die noorde gelaat, maar hy sterf in 1358 en word opgevolg deur sy seun Yoshiakira (1330 󈞯), wat tot sy dood in 1367 onder die shogun was. Daar was toe 'n kort tydperk sonder shogun.
Toe Ashikaga Yoshimitsu (1358 �) in 1369 shogun word, 'n posisie wat hy tot 1395 beklee het, kon hy 'n stelsel ontwikkel waarmee gesinne wat aan hom lojaal was, baie plaaslike mag het en die amp van militêre goewerneur tussen die Hosokawa gewissel is, Hatakeyama en Shiba families. Yoshimitsu was moontlik van plan om 'n nuwe dinastie te begin. Hierdie teorie kom uit die feit dat hy nie meer gebied in die naam van die soewerein beheer nie.
Sekerlik het hy probeer om die mag van die adel van die hof te verbreek, en soms het hy openbare take verrig. Toe hy op lang pelgrimstogte gegaan het, het hy soveel edeles saamgeneem dat die optog vir baie toeskouers op 'n keiserlike parade gelyk het. Yoshimitsu kon 'n verhouding bou met keiser Go-Kogon.
Sy belangrikste prestasie, wat aansienlike diplomatieke vaardighede behels, was om die Noordelike en Suidelike howe te beëindig deur die suidelike keiser te oorreed om in 1392 na Kyoto terug te keer en die skeuring te beëindig tydens sy oupa se shogunaat.
Yoshimitsu moes ook te doen kry met twee rebelle — die Meitoku Rebellie van Yamana Ujikiyo in 1391 󈟈 en die Oei Rebellion van 1400 onder leiding van Ouchi Yoshihiro (1356 �). Ouchi Yoshihiro het staatgemaak op steun van seerowers wat Korea en soms ook dele van China aangeval het, maar sy opstand het ontstaan ​​toe hy nie wou bydra tot die bou van 'n nuwe villa vir die shogun nie.
Hy het lankal 'n wrok teenoor die Ashikaga -gesin gehad, en op 'n manier was die villa bloot 'n verskoning vir oorlog. Ouchi Yoshihiro is egter baie vinnig verraai deur mense wat hy gedink het hom sou ondersteun, en nadat hy in die geveg gedood is, het die opstand vinnig geëindig.
Om 'n maklike opvolging te verseker, het Yoshimitsu die kantoor van die shogun afgestaan ​​aan sy seun Ashikaga Yoshimochi (1386 �), wat van 1395 tot 1423 shogun was, terwyl hy self in Kyoto gebly het, waar hy groot bedrae geld gemonopoliseer het. die invoer van koper wat nodig is vir die Japannese geldeenheid en die onderhandeling van 'n handelsooreenkoms met China in 1401.
Hy het ook 'n geringe kontroversie veroorsaak deur 'n brief aan die keiser van Ming van China te stuur, wat hy onderteken het met die titel "king of Japan. pottebakkers, tuintuiniers en blommerangskikkers. Baie van die kunstenaars wat Yoshimitsu aangemoedig het, het geïnteresseerd geraak in Chinese ontwerpe en is beïnvloed deur hul Chinese tydgenote. Dit het bekend geword as die karayostyl.
Die beheerstelsel wat deur Yoshimitsu ingestel is, duur voort onder Ashikaga Yoshimochi en sy seun Yoshikazu (1407 󈞅), wat vanaf 1423 en#821125 shogun was. Dit was egter ook 'n tydperk toe die Kanto -streek van Japan buite beheer van die shogunaat begin beweeg het.
Yoshikazu se oom Yoshinori (1394 �) het hom opgevolg en in 1428 as shogun oorgeneem. Yoshinori was van kleins af 'n Boeddhistiese monnik en het as leier van die Tendai -sekte opgehou, en moes die lewe van 'n monnik prysgee toe sy neef gesterf het. Vanweë sy agtergrond was hy vasbeslote om 'n beter regstelsel vir die armer mense in te stel en die regbank te hersien.
Hy het ook die beheer van die weermag deur die shogun versterk deur nuwe aanstellings te maak van mense wat lojaal is aan die Ashikaga -familie. Baie edeles hou nie van hom nie, omdat hy as afsydig en hoogmoedig beskou word, en in 1441 vermoor 'n generaal van Honshu, Akamatsu Mitsusuke, Yoshinori.
In wat bekend gestaan ​​het as die Kakitsu -voorval, is Akamatsu Mitsusuke opgejaag deur ondersteuners van die shogunaat en moes hy selfmoord pleeg. Yoshinori se oudste seun, Yoshikatsu (1434 󈞗), het hom opgevolg en was slegs twee jaar lank shogun. Met sy dood was daar geen shogun van 1443 tot 1449 nie, toe die 13-jarige broer van Yoshikatsu, Ashikaga Yoshimasa, shogun geword het.
Ashikaga Yoshimasa is op 20 Januarie 1436 in Kyoto gebore, en toe hy shogun word, het die shogunaat in belangrikheid afgeneem met 'n wydverspreide voedseltekort en mense wat sterf van honger. Yoshimasa was nie so geïnteresseerd in politiek nie en het die grootste deel van sy lewe daaraan gewy om 'n beskermheer van die kunste te wees.
Hy het wanhoop oor die politieke situasie, en sonder kinders, toe hy 29 jaar oud was, noem hy sy jonger broer, Yoshimi (1439 󈟇), as sy opvolger en berei hy hom voor op 'n weelderige aftrede. In 1465 het hy en sy vrou, Hino Tomiko, egter 'n seun gehad. Sy vrou was vasbeslote dat die seuntjie die volgende shogun moet wees, en 'n konflik tussen die ondersteuners van die twee kante en die vrou van Yoshimasa en die van sy broer het in 1467 begin.
Die gevegte, bekend as die Onin -oorlog, het plaasgevind rondom Kyoto, waar baie historiese geboue en tempels vernietig is en groot stukke grond verwoes is. Belangriker nog, dit toon die relatiewe militêre impotensie van die shogun en die mag van die militêre goewerneurs, en verander vinnig van 'n dinastiese twis tot 'n volmagoorlog.
Dit het toe 'n konflik geword tussen die twee groot krygshere in die weste van Japan, Yamana Mochitoyo, wat die vrou en babaseun ondersteun het, en sy skoonseun, Hosokawa Katsumoto, wat Yoshimi ondersteun het. Beide sterf tydens die oorlog, en daar was geen poging van beide kante om die konflik te beëindig nie, totdat die geveg in 1477 uiteindelik tot 'n einde gekom het.
Teen hierdie tyd het Yoshimasa, wat gretig was om 'n moeilike opvolging te vermy, in 1473 as shogun opgetree ten gunste van sy seun. Sy seun, Yoshihisa, was shogun van 1474 tot sy eie dood in 1489, waarna Yoshimasa sy broer se seun as die volgende shogun genoem het om die wonde van die Onin -oorlog te genees. Yoshimi se seun, Yoshitane (1466 �), was shogun van 1490 tot 1493.
Met aftrede verhuis Yoshimasa na die gedeelte Higashiyama (Eastern Hills) van Kyoto, waar hy 'n villa bou wat later die Ginkakuji (Silver Pavilion) word. Daar ontwikkel hy die Japannese teeseremonie tot 'n ingewikkelde reeks geritualiseerde stappe en was 'n beskermheer vir baie kunstenaars, pottebakkers en akteurs. Hierdie bloei van die kunste het bekend gestaan ​​as die Higashiyama -periode. Yoshimasa sterf op 27 Januarie 1490.
Van die shogunaat van Yoshitane verloor die gesin vinnig sy politieke mag. Yoshitane 's neef Yoshizumi (1480 �) het van 1495 tot 1508 shogun geword en is na 'n lang interregnum opgevolg deur sy seun Yoshiharu (1511 󈞞), wat in 1522 op 1122 tot shogun geword het en in daardie posisie gebly het tot 1547.
Sy seun Yoshiteru (1536 󈞭) volg hom op van 1547 tot 1565, en word na sy moord opgevolg deur 'n neef, Yoshihide (1540 󈞰), wat minder as 'n jaar lank in Shogun was. Yoshiteru se broer Yoshiaki (1537 󈟍) word toe die 15de en laaste shogun van die Ashikaga -familie. Hy was abt van 'n Boeddhistiese klooster in Nara, en toe hy shogun word, verloën hy sy lewe as 'n monnik en probeer om sy familie se ondersteuners byeen te bring teen 'n aanhoudende aanval deur Oda Nobunaga.
Vroeg in 1573 val Nobunaga Kyoto aan en verbrand 'n groot deel van die stad. In 'n ander aanval in Augustus dieselfde jaar kon hy Yoshiaki uiteindelik van Kyoto verdryf. In 1588 in ballingskap word Yoshiaki formeel geabdikeer as shogun, sodat Toyotomi Hideyoshi kan oorneem.
Daarna keer hy terug na sy lewe as 'n Boeddhistiese priester. In ten minste die afgelope 50 jaar en waarskynlik langer, het die shogunaat ondoeltreffend geword en krygsherde het weer verskyn, wat dikwels hul bedrywighede finansier deur nie net dele van Japan self te plunder nie, maar met seerowerings op buitelike dele van Japan en Korea.
Die Ashikaga Shogunate bly 'n omstrede tydperk van die Japannese geskiedenis. Gedurende die dertigerjare is Takauji swaar gekritiseer in skoolboeke vir sy minagting teenoor keiser Go-Daigo. Baie historici erken hom nou as die man wat 'n mate van stabiliteit in die land gebring het.
Die houding teenoor Yoshimasa het ook verander. Omdat hy so sterk op die kunste gekonsentreer het, het hy die bestuur van die land nagelaat. Hy word nou erken as die hoof van 'n onbekwame administrasie wat groot leed in groot dele van Japan beleef het. Dit sou lei tot 'n tydperk van groot onstabiliteit wat eers tot 'n einde gekom het toe Tokugawa Ieyasu in 1603 shogun geword het.
Ashikaga Takauji - Geskiedenis
Min figure in die Japannese geskiedenis is so kontroversieel soos Ashikaga Takauji, 'n man wie se optrede die Hojo Shikken laat val het, die droom van keiserlike herstel 'n werklikheid gemaak het en die droom dan afgebreek in 'n oorlog wat die hof verdeeld sou laat en die land in die hande van 'n nuwe krygsregering.
In 1331, terwyl Go-Daigo voorberei het om die juk van die Kamakura-heerskappy af te gooi, was Takauji 'n magtige landbesitter in die Kanto-streek. Sy stam, die Ashikaga, was van Seiwa Genji -voorraad, dieselfde tak van die Minamoto -familie wat Yoritomo vervaardig het. Minamoto Yoriyasu (? -1157), kleinseun van Minamoto Yoshiie, het hom in Shimotsuke gevestig en die naam van sy onderneming aangeneem: Ashikaga-no-sho. Yoshiyasu se seun Ashikaga Yoshikane (? -1199) het in 1180 by Minamoto Yoritomo aangesluit en hom in die Gempei -oorlog gedien. Yoshikane was toevallig ook getroud met 'n dogter van Hojo Tokimasa, en so het die Ashikaga floreer in die jare na Yoritomo se dood in 1199. Trouens, vyf van die volgende sewe geslagte Ashikaga-leiers sou met Hojo-dames trou, om Takauji in te sluit (Takauji was egter nie bloed van Hojo nie-sy ma het
was toevallig van die Uesugi -huis). Teen 1331 het die Ashikaga gegroei en vertak, met Ashikaga -lyne in Mutsu, Shimotsuke, Kozuke, Sagami, Mikawa, Mimasaka en die Kinai -streek, onder latere bekende name soos Imagawa, Hosokawa, Hatakeyama en Shiba.
Takauji, wat deur die Hojo gerespekteer is, was een van die mans wat vinnig na die ooste gestuur is nadat die nuus van Go-Daigo se opstand Kamakura bereik het. In Oktober het Takauji by die Bakufu se aanval op Kasagi aangesluit, wat gelei het tot die arrestasie van Go-Daigo.
In die lente van 1333 het Go-Daigo uit ballingskap op die eiland Oki ontsnap en teruggekeer na die vasteland, gestimuleer deur die aktiwiteite van Kusunoki Masashige, wat tans Bakufu-troepe by die fort Chihaya, op die berg Kongo, weerhou. Takatoki was vasbeslote om hierdie poging tot keiserlike herstel eens en vir altyd te beëindig, en beveel twee magtige leërs om aan die oorlog deel te neem. Een van hierdie gashere was onder die beheer van Ashikaga Takauji, wat van Kamakura vertrek het, terwyl die ander deur 'n sekere Nagaoshi Takaie gelei is. Lojalistiese samoerai van die Akamatsu -stam het Nagaoshi se mag in 'n hinderlaag gelê en Nagaoshi self is dood. Hierdie agterkant het Takauji die mees kragtige bevelvoerder van Bakufu gelaat wat nou in die veld werk. Takauji het bondgenote bymekaargemaak toe hy verhuis het, aan die begin van Junie in Tamba, 'n provinsie onder beheer van Takauji se familielede, die Uesugi. Op hierdie stadium kon Takauji waarskynlik sy manne bygevoeg het tot diegene wat die lojaliste reeds druk en die rebellie van Go-Daigo beëindig het. In plaas daarvan verklaar Takauji vir die keiserlike saak en val middel Junie Kyoto aan.
Na alle waarskynlikheid het Takauji beplan om van kant te verander sodra hy sy bevele ontvang om weswaarts te marsjeer, deels as gevolg van die waargenome slagtoffers deur die Hojo. Sy leër was grootliks saamgestel uit krygers wie se hoofde familiêre bande met die Ashikaga gehad het, en sy besluit om eers direk na Tamba te marsjeer, was ongetwyfeld betekenisvol. Die redes wat Takauji vir opstand gehad het, het gewissel van persoonlike ambisie tot 'n groeiende afkeer van die Hojo: hy kom uit 'n gesin met sterker bloed dan die Hojo en was mal daaroor dat hy soos 'n vasaal behandel word.
Nog voordat hy Tamba bereik het, het Takauji 'n brief van Go-Daigo ontvang waarin die hoop uitgespreek is dat die Ashikaga die Hojo sou aansit. Hierdie brief het in werklikheid enige verraadlike gedagtes wat Takauji mag gehad het, gelegitimeer, net soos dit uit 'n keiserlike hand gekom het. Takauji het Kyoto daarom omseil en geheime boodskappe aan sy bondgenote uitgestuur om hulle te waarsku oor sy voornemens.
Takauji se magte het Kyoto maklik beveilig, sodat Go-Daigo in Julie na die hoofstad kon terugkeer. Terselfdertyd het Nitta Yoshisada van Kozuke opgestaan ​​en Kamakura aangeval en 'n einde gemaak aan die Hojo Shikken terwyl die stad brand en Hojo Takatoki selfmoord gepleeg het. Tot vreugde van die hof was die mag weer op die troon herstel.
Go-Daigo het sy sukses egter te danke aan die pogings van die militêre manne wat hom ondersteun het. Terselfdertyd het die hof sy deel van die buit geëis, en dit het gelei tot 'n onseker balans wat die swakhede van die nuwe regering van Go-Daigo aan die lig gebring het. Die belangrikste onder hierdie mislukkings was 'n oënskynlike naïviteit ten opsigte van die samoerai -klas, dat selfs al sou hulle eeue lank die hoogste in Japan gewees het, kan verwag word dat hulle die adel sal terugneem. Terwyl die gemiddelde samoerai die keiser vereer het ('n feit wat in die Westerse geskiedenis gewoonlik geïgnoreer word), het hierdie gevoel van verpligting en vriendelike respek geensins vertaal dat dit die res van die hof sou insluit nie.
Na die vernietiging van die Hojo se politieke instellings in Kyoto, het Takauji 'n kantoor in die hoofstad, die Buygo-sho (of, ongeveer, kommissaris se kantoor), opgerig. Die Buygo-sho was verantwoordelik vir die bestuur van die stad, en deur sy kantore het Takauji die reg aanvaar om belonings en afsprake aan sy manne uit te betaal. Go-Daigo het seker gekap oor die merkbare teenwoordigheid van Takauji in Kyoto, maar aanvanklik werk die twee mans saam met 'n mate van wedersydse respek. Takauji is in werklikheid ruim beloon deur die keiser vir sy dienste, en is die shugo van Musashi genoem en het in twee ander provinsies aansienlike invloed gekry, die hoflike titel van die vierde rang, junior graad, en die posisie Chinjufu Shgun. The last, which translates as 'general of the northern pacification command' was actually a consolation prize-Takauji had asked for the title of Sh gun, in effect an official acknowledgment that he was the realm's foremost soldier. Go-Daigo might have been wise to give him what he wanted, but this he did not do, perhaps fearing (not without cause) that Takauji would become a new Taira Kiyomori. In addition, there can be no doubt that Go-Daigo's other prominent general, Nitta Yoshisada, made very effort to hinder Takauji's ambitions. The Nitta, a hither-to relatively obscure family that had suffered by not joining Minamoto Yoritomo in the Gempei War, were now famous throughout the realm. Yoshisada, already a rival of Takauji, had no intention of coming under the Ashikaga's thumb.
The Muromachi shogunate achieved its highest authority and stability as a governing institution in the late fourteenth and the early fifteenth century under the third shogun, Ashikaga Yoshimitsu (足利義満, 1358-1408). During his rule, the Southern Court no longer posed a serious threat. Moreover, some Ashikaga vassals holding the title of shugo (守護, military governor) had established territorial domains, often extending over two or more provinces, that were concentrated in the central-western regions of Honshū and the island of Shikoku. Yoshimitsu's success as skiet lay in his ability to maintain a balance of power between the shogunate and the shugo (ook bekend as shugo daimyō). The principal link between the Ashikaga shogun and shugo was the office of shogunal deputy or governor-general (管領 kanrei), held in rotation by the chieftains of three shugo houses collateral to the Ashikaga: the Hosokawa (細川), Hatakeyama (畠山), and Shiba (斯波) families.
Yoshimitsu's sons Ashikaga Yoshimochi (足利義持, 1386-1428) and Ashikaga Yoshinori (足利義教, 1394-1441) provided firm leadership in the early fifteenth century. But even during this time, clear signs of a weakening of the Ashikaga hegemony appeared. The Kantō region, which was administered by the head of a branch line of the Ashikaga who styled himself Kantō kubō (関東公方, lit. "shōgun of the east"), had never been adequately subordinate to the shogunate, and it became necessary during Yoshinori's time to take punitive steps against the kubō Ashikaga Mochiuji (足利基氏, 1398–1439) that led to his suicide in 1439. Although the insubordinate Mochiuji was thus eliminated, there was no suitable successor, and the Kantō region gradually slipped from Ashikaga control. Meanwhile, internal dissent in the form of succession disputes began to plague some of the great shugo houses, including the kanrei houses of Shiba and Hatakeyama. The balance of power between skiet en shugo, which was the basis of the Ashikaga hegemony, became increasingly precarious.
For the remainder of the Muromachi Period, the Ashikaga shoguns exercised little power and became in effect the puppets of their leading vassals. Out of the turmoil of the Sengoku period emerged a new class of daimyō who established territorial domains throughout the country and set the stage for a dynamic process of military unification in the late sixteenth century. By the time of the first of the great unifiers, Oda Nobunaga (1534-82), the Ashikaga shogunate had almost completely crumbled, and Nobunaga, who formally tolerated its continuance for five years after seizing control over Kyōto in 1568 and beginning the major process of unification, finally deposed the fifteenth shogun, Ashikaga Yoshiaki (足利義昭, 1537-1597). Yoshiaki, however, continued to behave as skiet, encouraged by powerful daimyō until Toyotomi Hideyoshi assumed supreme power, shattering his hopes to ever return to full honours. In 1588, Yoshiaki took the priestly name Shōzan Dōkyū and accepted a stipend from Hideyoshi.
The Ashikaga thus survived as a minor and inconspicuous daimyō family. The last family head of the Kitsuregawa line, Ashikaga Atsuuji, died in 1983 and since then Ashikaga Yoshihiro, a university professor and a descendant of the Hirashima kubō (平島公坊) of Awa Province (安房国 Awa-no kuni, part of present-day Chiba Prefecture), a family branch established by the eleventh skiet Ashikaga Yoshizumi (足利 義澄, 1481-1511), has continued to uphold their family traditions.
The Minamoto Ashikaga should not be confused with the clan by the same name who were a branch family of the Japanese Fujiwara clan of court nobles, more specifically Fujiwara no Hidesato of the Northern Fujiwara branch. The clan was a dominant force in the Kantō region during the Heian period (794-1185). It had no direct relation to the samoerai Ashikaga clan which ruled Japan under the Ashikaga shogunate.
Local Historical Context [ edit | wysig bron]
Nanbokucho Period [ edit | wysig bron]
Eras of Takauji's bakufu [wysig | wysig bron]
Because of the anomalous situation, which he had himself created and which saw two Emperors reign simultaneously, one in Yoshino and one in Kyoto, the years in which Takauji was shogun as reckoned by the Gregorian calendar are identified in Japanese historical records by two different series of Japanese era names (nengō), that following the datation used by the legitimate Southern Court and that formulated by the pretender Northern Court. Η ]