Immergroen tuin-heinings - Heinings - Immergroen plante vir heinings - Tuin - 2021
Immergroen tuin-heinings: kenmerke
As u 'n plantversperring wil hê wat regdeur die jaar dik en funksioneel bly, is die immergroen tuinhekke die beste keuse. Die plante waarvan hulle saamgestel is, verloor in werklikheid nie hul blare gedurende die winterseisoen nie en het die vereistes van hoogte, stewigheid en weerstand wat hulle geskik maak om wind en geraas optimaal te bevat. Danksy hul digte en sterk afskermende blare, vorm hierdie plante 'n kompakte en ondeurdringbare "muur": om hierdie rede is immergroen tuinhekke die ideale oplossing om buiteruimte te verdeel of te verdeel. Die meeste spesies wat geskik is vir die skep van hierdie heinings het min sorg nodig en word gekenmerk deur 'n vinnige en weelderige groei; as gevolg van hul verminderde waterbehoeftes, oorleef hulle ook goed, selfs in droogtetoestande.
Die plante wat gewoonlik vir die skepping van heinings gebruik word, behoort tot verskillende spesies: die Osmathus, die Nandina, die Lauroceraso, die Pyracantha, die Bosso, die Alloro en die verskillende soorte konifere is die algemeenste en gebruik. Die keuse van die tipe immergroen struik hang elke keer af van die spesifieke funksie wat die heining moet verrig. As u byvoorbeeld 'n effektiewe windbuksversperring wil skep, is die plantsoorte wat die beste prestasie lewer, meestal naaldbome, soos die sipres van Leyland: hierdie plante bereik in werklikheid aansienlike hoogtes en pas goed aan, selfs by lae temperature, die hele jaar deur 'n dik en kompakte blare. Om die privaatheid te beskerm en ruimtes te verdeel, is een van die gewaardeerde immergroen heinings dié van lourier. Hierdie struik is ook baie nuttig as 'n aromatiese plant, en pas goed by lang droogtes en het nie sorgvuldige onderhoud nodig nie. Danksy die klein wit blomme wat dit gedurende die somermaande produseer, skep die lourier ook 'n aangename ornamentele effek.
Die meeste immergroen heinings is baie maklik om te kweek: veral die substraat moet ryk wees, maar terselfdertyd droog en goed gedreineer. Vir hierdie doel is dit baie handig om te bemes met 'n stadig-vrygestelde produk en om 'n sekere hoeveelheid sand in die grond te meng om optimale dreinering na die wortels te verseker. Die immergroen struike wat geskik is om hierdie heinings te maak, vrees in werklikheid stagnasie vir water en oormatige humiditeit. Wat die blootstelling betref, is geen spesifieke voorsorgmaatreëls nodig nie: hulle kan in werklikheid blootgestel word aan son sowel as gedeeltelike skaduwee. Die jong struike moet in die herfs of lente geplant word en op 'n afstand van ongeveer een meter van mekaar geplaas word om die regte ontwikkeling van die blare te bevoordeel. In die meeste gevalle moet besproeiing baie voorkom en gereeld in die eerste maande na plant; snoei moet een of twee keer per jaar gedoen word om verdikking aan te moedig en om die heinings laer op die gewenste hoogte te hou.
Immergroen heinings het 'n sterk weerstand teen peste en siektes. Hul wortels moet egter altyd verdedig word teen die risiko van stagnasie van water: 'n baie klam grond kan in werklikheid die verspreiding van swampatogene bevoordeel en die aanvang van siektes veroorsaak wat moeilik is om uit te roei. Een van die wydverspreidste raak hoofsaaklik sipresheinings: dit is die sogenaamde "sipreskanker". Hierdie patologie word veroorsaak deur 'n swam wat die plante vinnig laat agteruitgaan: die teenwoordigheid daarvan word aangedui deur die slegte toestand van die blare wat begin geel word en opdroog. Ander soorte swamsiektes, soos basvrot, is 'n probleem wat die meeste immergroen heinings beïnvloed: om dit te voorkom, is dit nuttig om die frekwensie van besproeiing te beperk, beskadigde heininggedeeltes uit te skakel en werktuie te ontsmet. Sommige heinings, soos dié van lourier, word dikwels deur die kogleeane aangeval. Hierdie parasiet bederf die blare, maar veroorsaak nie ernstige skade aan die plant nie: insekdoders met wit olie en pirethrum kan dit maklik beveg.