Namakwaland se blommeprag ŉ fees vir die oogVir verskeie Suid-Afrikaners is Namakwaland se blommeprag ’n móét vir hul emmerskoplysie. Ek is werklik bevoorreg om al ŉ paar keer die blommeprag te kon aanskou. Ons het ŉ wyle in die Kaap gebly, en het toe ook aan die Weskus gaan rondtoer en blomme gekyk. Tydens verlede jaar se Suzuki-toer in die Sperrgebiet-omgewing, was daar sprake van ŉ Namakwaland-blommetoer. Vroulief was veral opgewonde oor dié moontlikheid. Tussen toe en nou is daar al ŉ redelike kamera aangeskaf; so nou wou mevrou Staniforth éérs blomme kyk (en afneem). Ons vlieg van Johannesburg af tot in Kaapstad. Ons toer ŉ stukkie met die N7 tot in Vanrhynsdorp. Aanvanklik vat ons dit rustig en Suzuki se Ignis beïndruk. Soos met enige atmosferiese Suzuki gee die enjin vir jou die idee dat die motorfietsmanne iets met sy DNS te doen gehad het. Hy hou van omwentelinge, en is puik gekalibreer. Indien jy rustig teen 120 km/h toer, is die Ignis lieflik lig op brandstof en as jy haastig raak, skakel jy eenvoudig ŉ rat of twee terug en begrawe die versnelpedaal in die mat. Nader aan Vanrhynsdorp begin ek en een van die ander gaste ietwat van ŉ resies aanknoop – dán is die brandstofverbruik meer, maar steeds heel goed. Ná dag een se 325 km staan die verbruik op 6,8 ℓ/100 km. Die volgende dag ry ons van Vanrhynsdorp tot in Kleinsee via Springbok. Dis vir my opvallend dat die N7 werklik in ŉ puik toestand is teenoor ons paaie in Gauteng. Met elke kilometer wat ons verder noord beweeg, verander die landskap. Soos ons in die suidelike deel van Springbok inbeweeg, is iets vir my heel anders as die twee keer wat ek al hier was, afgesien van die blommetjies het die veld baie mooi herstel. Dis groen. Ons akkommodasie in Kleinsee is by die Houthoop. Ons was al hier, en Jackie se kos is uit die boonste gestoeltes. Die bederf begin sommer al by die eerste maaltyd met heerlike boontjiesop vir voorgereg en skaappot vir hoofgereg. Daar is tuisgebakte brood en ŉ magdom slaaie. Ai, hoe moet ŉ mens slank bly? Saterdag is die groot dag. JJ, ons toerleier, het al mooi gaan soek en kyk waar hy dink ons die beste blommetjies gaan sien. Ons roete vir die dag is van Kleinsee tot by Springbok via Spektakelpas, dan na Nababeep terug na Springbok en Houthoop. Die Spektakelpas lewer prentjiemooi tonele op. My gunstelingblommetjies is helder oranje. Daar is ook ŉ oulike een wat soos hondebeentjies lyk. Maar waar ons ŉ groot verskeidenheid bymekaar sien, is seker my en vroulief se gunsteling. Ons was egter nie voorbereid op wat op Nababeep vir ons gewag het nie. Buiten ŉ blitsige besoek aan die museum by die kopermyn, wag daar ŉ reuseplaat oranje blomme. Dit laat ŉ mens se oë effens rek. Jy sukkel om te verstaan hoe dié gebied met sy min water só ŉ gesig kan bied… en dan onthou mens – want God het dit só gemaak. Na ŉ burger en melkskommel in Springbok is dit terug Houthoop toe vir ŉ vinnige ruskans. Ons wil die sonsondergang van die strand af by Kleinsee se hengelklub gaan kyk. Dis hartseer om te sien hoe die dorpie sukkel sonder De Beers se geld, maar aan die ander kant, as De Beers nog betrokke was, kon ons waarskynlik nie maklik hier inkom nie, want dit sou alles nog toe gewees het onder Sperrgebiet. Soos ons by die hengelklub inry, begin ek goor voel. ŉ Bottel vonkelwater, dan sal ek gou beter voel, dink ek. Jackie sit vir ons ŉ seekosbederf voor die aand. Die vuur brand binne in die Houthoop, en daar kan ons lekker sit en eet, gesels en bietjie Jägermeister-boetes vir ŉ paar van die gaste uitdeel. Maar ek maak dit nie tot by aandete nie. Sondagoggend voel ek darem heelwat beter. Steeds moeg, maar goed genoeg om terug te ry Upington toe vir ons vlug om 17:40. Ons roete is Houthoop – Wildeperdehoekpas – Springbok – Pofadder – Upington. JJ vertel ons ŉ fantastiese storie uit Willem, die eienaar van die plaas waarop die Houthoop is, se pa se kinderdae. Hulle het gereeld by sy oupa gaan kuier op ŉ nabygeleë plaas. Daar het hulle ŉ reusepyp gevat en ŉ klomp dinamiet wat op een van die skeepswrakke langs die kus gevind is onder ingesit. Bó op die dinamiet elke yster wat hulle kon vind, van ŉ enjinblok, kettings, enige ding. Nietemin, toe die dinamiet ontplof, reën dit yster vir kilometers in elke rigting. Van die kleppe en goed is op die buurplaas gevind. Oupa se sweep het gefluit soos die hale geval het daai dag. Die Wildeperdehoekpas is ŉ belewenis. Die ou koper-ruiters het dié roete gebruik om die koper van Nababeep af tot in Hondeklipbaai te vervoer. Daar is dit op skepe gelaai en Skotland toe uitgevoer. Ek kan nie dink watse werk dit was om ŉ ossewa oor dié berge te stoot of te trek nie. Dis nie ver hiervandaan nie waar ons tussen twee groot berge kom, waar ek geskok vir JJ vra: “Is dit waar dit laas so morsdood was!?” Daar was werklik niks nie. Net gebrande klip… En nou is die veld gesond, groen en vol blommetjies. Wat ek van die toer wegvat, is dat mense nie ŉ sportnutsvoertuig nodig het om te verken nie. Ons het met ŉ 1.2 Suzuki Ignis 1 580 km gery. Seker 900 km daarvan op die teerpad, en die res op grondpaaie. Ons het blommetjies vir ŉ vale gesien en seker ŉ duisend kiekies geneem. Mense, pak ŉ klein tassie, klim in die kar en vat die pad. Merk die blommetjies af op jou emmerskoplys, dis regtig ongelooflik mooi!