President Lincoln Str - Inligting
President Lincoln Str - Geskiedenis
(Str: dp. 32 500; 1, 619 '; b. 68'2 ", dr. 34'; s. 14,5 k .; kpl. 430;
President Lincoln, voorheen die Duitse stoomskip President Lincoln van die Hamburg-American Line, is in 1907 deur Harland & Wolff, Belfast, Ierland, gebou; in 1917 in die hawe van New York beslag gelê, aan die skeepsraad oorgegee en na die vloot oorgeplaas vir operasie as troepevervoer.
Nadat sy Duitse bemanning ernstig beskadig is, ondergaan president Lincoln uitgebreide herstelwerk en omskakeling in Robin's Dry Dock and Repair Co., Brooklyn, NY. Yates Sterling, Jr., in bevel.
President Lincoln het vyf reise van New York na Frankryk onderneem en ongeveer 23 000 Amerikaanse troepe vervoer wat sy in Brest en St. Nazaire geloods het. Vier siklusse is sonder voorval voltooi: Oktober tot November 1917 Desember 1917 tot Januarie 1918, Februarie tot Maart, en Maart tot Mei. Sy vaar uit New York op haar vyfde en laaste reis na Europa op 10 Mei 1918. By die op 23ste aankoms in Brest het sy troepe vertrek en 29 Mav begin met troepeskepe Rijadam, Susquehanna en Antigone, begelei deur vernietigers, vir die terugreis na die Verenigde State. Teen sononder 30 Mei 1918, nadat hulle deur die sogenaamde gevaarsone van duikbootaktiwiteite gegaan het, het die vernietigers die konvooi verlaat om alleen te gaan. Omstreeks 09:00, 31 Mei 1918, is president Lincoln getref deur drie torpedo's van die Duitse duikboot U-90, en het ongeveer 20 minute later gesink. Van die 715 mense aan boord het 26 mans met die skip verlore gegaan, en luitenant Isaacs is as gevangene aan boord van die U-90 geneem. Oorlewendes is laat die aand deur Amerikaanse Destroyers uit reddingsbote gered
Warrington en Smith. Hulle is na Frankryk gebring en op 2 Junie in Brest aangekom.
Die Lincoln Memorial is 'n Amerikaanse nasionale gedenkteken wat gebou is ter ere van die 16de president van die Verenigde State, Abraham Lincoln. Dit is aan die westelike punt van die National Mall in Washington, DC, oorkant die Washington Monument, en het 'n neoklassieke tempel. Die argitek van die gedenkteken was Henry Bacon. Die ontwerper van die groot sentrale standbeeld van die gedenkteken, Abraham Lincoln (1920), was Daniel Chester French die Lincoln -standbeeld deur die Piccirilli Brothers gesny.  Die skilder van die binne -muurskilderye was Jules Guerin, en die bynaam bo die standbeeld is deur Royal Cortissoz geskryf. Dit is in Mei 1922 toegewy en is een van verskeie gedenktekens wat gebou is ter ere van 'n Amerikaanse president. Dit was nog altyd 'n groot toeriste -aantreklikheid en sedert die dertigerjare was dit soms 'n simboliese sentrum wat op rasseverhoudinge gefokus is.
Die gebou is in die vorm van 'n Griekse Doriese tempel en bevat 'n groot beeldhouwerk van Abraham Lincoln en inskripsies van twee bekende toesprake deur Lincoln, The Gettysburg-toespraak en sy tweede intreerede. Die gedenkteken was die plek waar baie beroemde toesprake gehou is, waaronder Martin Luther King Jr. se toespraak "I Have a Dream", gehou op 28 Augustus 1963 tydens die saamtrek aan die einde van die Maart oor Washington for Jobs and Freedom.
Net soos ander monumente op die National Mall - insluitend die nabygeleë Vietnam Veterans Memorial, die Koreaanse Oorlog Veterane Memorial en die Tweede Wêreldoorlog Memorial - word die nasionale gedenkteken bestuur deur die National Park Service onder sy National Mall and Memorial Parks groep. Dit is sedert 15 Oktober 1966 op die National Register of Historic Places gelys en was sewende op die Amerikaanse Instituut van Argitekte se lys van Amerika se gunsteling argitektuur in 2007. Die gedenkteken is 24 uur per dag oop vir die publiek, en meer as sewe miljoen mense besoek dit jaarliks. 
President Lincoln onderteken die Homestead Act
Op 20 Mei 1862 onderteken president Abraham Lincoln die Homestead Act, wat grond in staatsbesit oopmaak vir klein familieboere ("homesteaders "). Die daad het aan 𠇊ny person ", wat die hoof van 'n gesin was, 160 hektaar gegee om vyf jaar lank sy boerdery te probeer beoefen. Die individu moes minstens 21 jaar oud wees en moes 'n huis op die erf bou.
Boere is ook 'n alternatief aangebied vir die vyfjaar-opstalplan. Hulle kon kies om die 160 hektaar na slegs 6 maande teen 'n redelike prys van $ 1,25 akker te koop. Baie huisbewoners kon nie die swaarkry van die grenslewe hanteer nie en het opgegee voordat hulle vyf jaar se boerdery voltooi het. As 'n huisbewoner ophou of nie daarin slaag om te boer nie, keer sy of haar grond terug na die regering en word dit weer aan die publiek aangebied. Uiteindelik het hierdie lande dikwels as regeringseiendom of in die hande van grondspekulante beland. As die boer na vyf jaar sy (of haar) opstal suksesvol kon bewys, betaal hy 'n aansoekfooi van $ 18 vir 'n 𠆾proefde " -sertifikaat en ontvang 'n akte aan die grond.
Voor die burgeroorlog is soortgelyke dade in 1852, 1854 en 1859 voorgestel, maar dit is verslaan deur 'n kragtige suidelike voorportaal wat bang was dat nuwe gebiede wat deur huisbewoners bevolk word, in die Unie toegelaat sou word as "ree state, " mag vir die afskaffingsbeweging. Daarbenewens het baie in die noordelike vervaardigingsbedrywe gevrees dat die Wet op Homestead 'n groot aantal van hul arbeidsmag sou wegneem na die boerdery. In 1860 het president James Buchanan 'n veto uitgespreek teen 'n vroeëre wetsontwerp wat onder druk was van die suidelike slawe-belange. Met die burgeroorlog wat woed en state in die suide van slawe wat buite die wetgewende prentjie in Washington DC was, het die Republikeine in Lincoln en die pro-westelike uitbreiding 'n geleentheid gesien om 'n wet te aanvaar wat die Weste tot skikking oopgemaak het.
Teen die einde van die burgeroorlog in 1865 het 15 000 mense opstalte geëis in gebiede waaruit die deelstate Kansas, Nebraska, Wyoming, Montana en Colorado bestaan. Alhoewel sommige van hierdie mense werklik 'n nuwe lewe as 'n Westerse boer wou begin, het ander die program misbruik. 'N Groot deel van die grond wat deur die regering aangebied word, is gekoop deur individue wat as 'n 𠇏ront " optree vir grondspekulante wat toegang tot die uitgestrekte onontginde myn-, hout- en waterbronne van die Weste gesoek het. Die spekulant sou aanbied om individue kontant of 'n deel van die wins te betaal in ruil vir die indiening van 'n eis op Homestead Act. Teen 1900 het setlaars, wettig of andersins, 80 miljoen hektaar grond opgehoop deur die Homestead Act. Om plek te maak vir die huisbewoners, dwing die federale regering inheemse Amerikaanse stamme uit hul voorvaderlande en op voorbehoude.
Die eerste eis op Homestead Act is ingedien deur 'n burgeroorlogveteraan en dokter met die naam Daniel Freeman op 1 Januarie 1863. Hoewel die wet amptelik in 1976 deur die Kongres herroep is, is Kenneth Deardorff in 1979 'n laaste titel van 80 hektaar aan Alaska gegee.
Ek het die oggend van 14 April in 'n aangename bui wakker geword. Robert E. Lee het 'n paar dae tevore oorgegee aan Ulysses Grant, en nou wag Lincoln op 'n woord van Noord -Carolina oor die oorgawe van Joseph E. Johnston. Die oggendkoerante bevat die aankondiging dat die president en sy vrou die komedie sal bywoon, Ons Amerikaanse neef, die aand in Ford's Theatre saam met generaal Grant en sy vrou.
Na 'n middagkarretjie en aandete, kla Mary oor 'n hoofpyn en oorweeg dit om nie te gaan nie. Lincoln het opgemerk dat hy self 'n bietjie moeg was, maar dat hy nodig het om te lag en van plan was om saam met of sonder haar te gaan. Sy gee toe. Hy het 'n vinnige reis na die oorlogsafdeling gemaak met sy lyfwag, William Crook, maar daar was geen nuus uit Noord -Carolina nie. Terwyl hy terugkeer om Mary te gaan haal, het Crook Lincoln amper gesmeek om nie na die teater te gaan nie. Hy vra toe of hy as 'n ekstra wag kan saamgaan. Lincoln verwerp albei voorstelle en haal Crook se vrees vir sluipmoord af. Lincoln het geweet dat 'n wag buite hul "staatsboks" by die teater geplaas sou word.
Toe die toneelstuk begin, het die twee paartjies die trappe opgetrek en in hul sitplekke gesit. Die boksdeur was toe, maar nie gesluit nie. Namate die toneelstuk gevorder het, het die polisiewag John Parker, 'n berugte drinker, sy pos in die gang verlaat wat na die boks gelei het en oor die straat gegaan om 'n drankie te drink. Tydens die derde bedryf kom die president en mev Lincoln nader aan mekaar, terwyl hulle hande vashou terwyl hulle die toneelstuk geniet. Agter hulle gaan die deur oop en 'n man stap in die boks. Hy het 'n derringer agter op Lincoln se kop gerig en die sneller getrek. Mary reik na haar neergeslaan man en begin skree. Die man het 'n dolk gehad en skreeu: "Sic semper tirannis!" ("So altyd vir tiranne"), het Rathbone se arm tot op die been oopgesny en dan uit die boks gespring. Hy vang sy spoor in 'n vlag en val op die verhoog en breek sy linkerbeen in die val. Rathbone en Harris het albei vir iemand geskreeu om hom te stop, maar hy het by die agterdeur ontsnap.
'N Bewussynlose Lincoln is oorkant die straat na die Petersen -huis en in die kamer van 'n klerk van die oorlogsdepartement ingedra. Die koeël het agter die linkeroor ingekom en 'n pad deur die linkerkant van sy brein geskeur en hom dodelik gewond. Hy is die volgende oggend dood.
Gideon Welles het Lincoln as sekretaris van die vloot gedien. Die nag van 14 April is hy wakker gemaak met die nuus dat Lincoln geskiet is. Saam met die minister van oorlog, Edwin Stanton, het hy na Ford's Theatre gehaas. Hulle vind die gebied vol opgewonde skare en verneem dat Lincoln na 'n huis oorkant die straat geneem is. Toe hy die trappe opklim, vra Welles 'n dokter wat hy herken het oor Lincoln se toestand. Die dokter het geantwoord dat die president nog drie uur kan leef. Ons neem sy verhaal op toe hy die kamer binnekom waar Lincoln lê:
"Die president is oor die straat van die teater na die huis van 'n meneer Peterson gedra. Ons het ingekom deur 'n trap bo die kelder te klim en deur 'n lang saal na agter, waar die president op 'n bed lê. Verskeie chirurge was teenwoordig, minstens ses, ek sou meer moes dink. Onder hulle was ek bly om dokter Hall te sien, wat egter gou vertrek het. President. Hy het geantwoord dat die president in alle opsigte dood was, hoewel hy drie uur of langer sou leef.
Die reuse -lyer lê skuins oor die bed, wat nie lank genoeg vir hom was nie. Hy is van sy klere gestroop. Sy groot arms, wat af en toe ontbloot is, was van 'n grootte wat 'n mens skaars sou verwag het van sy ekstra voorkoms. Sy stadige, volle asemhaling lig die klere op met elke asemteug wat hy asemhaal. Sy gelaatstrekke was kalm en opvallend. Ek het nog nooit gesien dat dit vir hulle beter lyk as dat ek daar was vir die eerste uur nie. Daarna het sy regteroog begin swel en daardie deel van sy gesig het verkleur.
Senator Sumner was daar, dink ek, toe ek inkom. Indien nie, kom hy kort daarna, net soos speaker Colfax, sekretaris McCulloch en die ander lede van die kabinet, met die uitsondering van mnr Seward. 'N Dubbele wag was by die deur en op die sypaadjie gestasioneer om die skare te onderdruk, wat natuurlik baie opgewonde en angstig was. Die kamer was klein en oorvol. Die chirurge en lede van die kabinet was soveel as wat in die kamer moes gewees het, maar daar was baie meer, en die saal en ander kamers in die voor- of hoofhuis was vol. Een van hierdie kamers is deur mev. Lincoln en haar bediendes saam met juffrou Harris beset. Mevrou Dixon en mev Kinney kom omstreeks twaalfuur na haar toe. Ongeveer een keer per uur herstel mev Lincoln aan die bed van haar sterwende man, en met klaaglied en trane bly staan ​​totdat dit deur emosie oorweldig word.
'N Illustrasie van president Lincoln se dood
toneel gepubliseer deur Harper's Weekly
6 Mei 1865
'N Deur wat op 'n stoep of galery oopgemaak is, en ook die vensters, is oop gehou vir vars lug. Die nag was donker, bewolk en klam, en omtrent ses het dit begin reën. Ek het tot dan in die kamer gebly sonder om te sit of dit te verlaat, en toe ek 'n leë stoel was wat iemand aan die voet van die bed gelos het, het ek dit byna twee uur lank in beslag geneem, na die swaar kreun geluister en die verlore lewe van die goeie en groot man wat voor my verval het.
Ongeveer 6 vm. Ek het 'n gevoel van flouheid ervaar, en vir die eerste keer nadat ek die kamer 'n bietjie oor elf binnegegaan het, het ek dit en die huis verlaat en 'n entjie in die buitelug gestap. Dit was 'n donker en somber oggend, en reën het ingetree voordat ek vyftien minute later na die huis teruggekeer het. Elke paar stawe was daar groot groepe mense, almal angstig en versigtig. Een of meer van elke groep stap vorentoe terwyl ek verbygaan om die toestand van die president te ondersoek en te vra of daar geen hoop is nie. Ek was bedroef op elke gesig toe ek antwoord dat die president maar 'n kort rukkie kan oorleef. Veral die bruin mense - en daar was op hierdie tydstip meer van hulle as van blankes - was oorweldig van hartseer.
Iets voor sewe het ek die kamer binnegegaan waar die sterwende president vinnig naby die laaste oomblikke kom. Sy vrou het kort daarna haar laaste besoek aan hom gemaak. Die doodstryd het begin. Robert, sy seun, staan ​​saam met verskeie ander aan die hoof van die bed. Hy het hom goed gedra, maar het by twee geleenthede plek gemaak vir die oorweldigende hartseer en snik hardop, draai sy kop en leun op die skouer van senator Sumner. Die asemhaling van die president het met tussenposes opgehou en uiteindelik om twee-en-twintig minute oor sewe heeltemal opgehou "
Morse, John T. (redakteur), The Diary of Gideon Welles (1911) Panati, Charles. Panati se buitengewone eindes van feitlik alles en almal (1988) Stephen B. With Malice towards None: The Life of Abraham Lincoln (1977).
34f. Die moord op Abraham Lincoln
Op 11 April 1865, twee dae na Lee se oorgawe in Appomattox, het Lincoln 'n toespraak gelewer waarin hy sy planne vir vrede en heropbou uiteensit. In die gehoor was John Wilkes Booth, 'n suksesvolle akteur, gebore en getoë in Maryland. Booth was 'n vurige gelowige in slawerny en blanke oppergesag. Toe hy Lincoln se woorde hoor, het hy vir 'n metgesel gesê: "Nou, deur God, sal ek hom deurgaan. Dit is die laaste toespraak wat hy ooit sal maak."
Nadat Booth twee pogings vroeër in die jaar misluk het om die president te ontvoer, het Booth besluit Lincoln moet doodgemaak word. Sy sameswering was groot in ontwerp. Booth en sy medewerkers het besluit om die president, vise -president Andrew Johnson en minister van buitelandse sake, William Seward, almal op dieselfde aand te vermoor. Lincoln het besluit om 'n Britse komedie, Our American Cousin, by te woon in Ford's Theatre, met die bekende aktrise Laura Keene. Ulysses S. Grant was van plan om die president en sy vrou te vergesel, maar gedurende die dag besluit hy om sy seun in New Jersey te sien. Majoor Henry Rathbone en sy verloofde, Clara Harris, die dogter van 'n vooraanstaande senator, was die aand saam met die Lincolns by die toneelstuk.
In die middel van die toneelstuk daardie aand glip Booth in die ingang na die president se boks, met 'n dolk in sy linkerhand en 'n Derringer -pistool in sy regterhand. Hy het die pistool ses sentimeter van Lincoln afgevuur en Rathbone se arm met sy mes gesny. Booth het toe voor die boks van die president gewel, sy regterbeen in 'n vlag gevang en op die verhoog beland en sy been gebreek. Hy waai met sy dolk en skreeu wat na bewering Sic semper tirannis & mdash Latin is vir "so moet dit ooit vir tiranne wees." Sommige het berig dat hy gesê het: "Die Suide word gewreek." Hy hardloop hinkend uit die teater, spring op sy perd en ry na Virginia.
Die koeël het Lincoln se kop net agter sy linkeroor binnegedring, deur sy brein geskeur en net agter sy regteroog gebly. Die besering was dodelik. Lincoln is na 'n nabygeleë losieshuis gebring, waar hy die volgende oggend dood is. Die ander teikens het die dood vrygespring. Lewis Powell, een van Booth se medepligtiges, het na die huis van Seward gegaan, die minister van buitelandse sake gesteek en ernstig gewond, maar Seward het oorleef. 'N Ander medepligtige, George Atzerodt, kon homself nie probeer om visepresident Johnson te vermoor nie.
Twee weke later, op 26 April, het Union -kavallerie Booth in 'n tabakskuur van Virginia vasgekeer. Die soldate het bevel gekry om nie te skiet nie en besluit om hom uit die skuur te brand. 'N Brand het ontstaan. Voordat Booth nog kon reageer, het sersant Boston Corbett mik en Booth doodgeskiet. Die sterwende sluipmoordenaar is na 'n stoep gesleep waar sy laaste woorde was: "nutteloos. Nutteloos!"
Die samesweerders tydens die moord op die president is verhoor voor 'n militêre tribunaal wat bekend staan ​​as die Hunter Commission.
Die gewonde president sou nie oorleef nie.
Destyds het baie mense gevoel dat 'n teater nie die regte plek is vir 'n president om te sterf nie. Die Withuis was slegs ses strate verder, maar 'n hobbelrige rit op Washington en rsquos -onverharde strate kan Lincoln onmiddellik doodmaak.
Soldate het Lincoln met die trappe van die teater afgedra en na Tenth Street gegaan.
Henry Safford het op die Petersen -losieshuis oorkant die straat gestaan ​​en die rumoer gehoor. Hy het geweet dat Willie Clark, 'n mede -instapper, die nag uit was, en sy kamer was leeg. Hy skree vir die soldate: "Bring hom hiernatoe!"
In die voorste sitkamer wag die presidentsvrou Mary Lincoln op die boodskap van haar man, en waag dit af en toe om hom te besoek. In die agterste sitkamer het oorlogssekretaris Edwin Stanton getuies ondervra en die ondersoek gelei.
Buite het duisende mense in Tenth Street saamgedrom en deur die nag waak.
President Abraham Lincoln sterf om 07:22 op 15 April 1865. Mary Lincoln was nie saam met hom in die kamer nie. Soldate het sy lyk vinnig na die Withuis geneem vir 'n lykskouing en om voor te berei vir 'n begrafnis.
Om 11:00 het die vise -president Andrew Johnson die eed afgelê as die 17de president.
Volg die gebeure van Lincoln en rsquos gisteraand deur die oë van die mense wat daardeur geleef het.
Geskiedenisles: Hoe Amerika president Lincoln 's moordenaar agtervolg het
John Surratt ontsnap op een of ander manier aan die geregtigheid ná die sluipmoord in Lincoln, ondanks die intieme kennis met John Wilkes Booth en ander samesweerders.
Op die aand van 14 April 1865 het die bekende akteur John Wilkes Booth die Ford's Theatre in Washington, DC binnegekom, waar 'n toneelstuk getiteld Our American Cousin goed op dreef was. 'N Aantal mense het Booth gesien en herken toe hy die teater binnegaan, maar hulle het hom min besorg. Booth het immers gereeld in die teater opgetree en hy het selfs sy pos daar afgelewer, aangesien hy geen vaste posadres in die stad gehad het nie.
Kort na 10 uur het Booth die privaat boks van president Abraham Lincoln binnegegaan wat uitkyk op die verhoog en die deur agter hom gesluit sodat niemand anders kon ingaan nie. Hy wag geduldig totdat die regte tyd in die stuk aanbreek, toe hy weet dat daar die hardste gelag sou wees. 'U maak 'n ou mantrap besig om 'n sok te maak!' een van die rolverdeling het 'n ander een genoem. Die gehoor brul. Met sy klein pistool vorentoe stap Booth 'n koeël in die president se brein en veroorsaak 'n dodelike wond agter sy linkeroor. Daarna spring hy op die verhoog, vang sy stewelspoor op die bult onder die presidensiële boks en breek sy been in die val, maar sak mank van die verhoog af en stap te perd uit Washington uit met sy makker, David Herold, 'n seuntjie vriend .
Vir die volgende 12 dae het die grootste jagtog in die geskiedenis van die land plaasgevind. Booth en Herold is uiteindelik deur Unie -soldate in die hoek van die plaas in Richard Garrett in Maryland, en na 'n kort brandweer het Herold moed opgegee. Booth, wat in 'n brandende skuur op die erf bly, is dodelik in die nek gewond deur 'n geweerskoot en sterf die oggend van 26 April.
Booth se dood was nie die einde van die soektog na sy mede-samesweerders nie. Terwyl ander in die plot vinnig bymekaargemaak is, het een man ontsnap en begin met die agtervolging van die laaste Lincoln -samesweerder wat nog steeds op vrye voet was. Sy naam was John Harrison Surratt, Jr., en hy was die seun van Mary Surratt, by wie se huis die sluipmoord beplan was. Voordat die jag op John Surratt verby was, sou sy agtervolgers hom na Kanada en Europa volg, voordat hy hom uiteindelik in Egipte kon inhaal.
Surratt in die burgeroorlog
John Surratt is gebore op 13 April 1844, die laaste kind van Mary en John Surratt, Sr. hy het ook gedien as die plaaslike posmeester. As 'n jong man het Surratt die St. Charles College in Ellicott Mills naby Baltimore bygewoon. Een van sy katolieke klasgenote daar was Louis Wiechmann, wat later in die koshuis van Mary Surratt in H Street 541 in Washington sou woon en 'n belangrike rol sou speel in die gebeure wat gelei het tot die moord op Lincoln.
Kort na die uitbreek van die burgeroorlog het Surratt die St. Charles -skool verlaat en hom as gestuurder by die Konfederale saak aangesluit. Hy het pos van Washington afgelewer aan sy Konfederale bondgenote oorkant die Potomacrivier. Hy het eenkeer vir 'n vriend gesê: 'As die Yankees weet wat ek doen, sou hulle my ou nek rek.' Na die dood van sy vader, kom Surratt huis toe in Surrattsville om die leisels van die hotel oor te neem. Die taverne in Surrattsville was 'n weegstasie vir konfederate koeriers wat gereeld gestop het vir kos en verblyf. Die winkel het ook 'n pos gestuur vir die ruiters van die Konfederasie, en Surratt het selfs dieper by die konfederale saak betrokke geraak.
Die sameswering begin
Teen die herfs van 1864 sukkel Mary Surratt met haar taverne in Surrattsville, en besluit om haar gesin na haar losieshuis in Washington te verhuis. Mary het die taverne vir $ 600 per jaar aan 'n man met die naam John Lloyd verhuur. Op 23 Desember 1864 het Surratt en sy vriend Wiechmann in 'n straat in Washington gestap toe hulle Samuel Mudd raakloop, 'n ou Maryland -bekende wat Kersfees vir sy gesin wou koop. Saam met Mudd was John Wilkes Booth. Mudd het Booth aan Surratt voorgestel, en hulle is na Booth se kamer in die National Hotel. Die akteur het Mudd eenkant geneem vir 'n privaat gesprek buite die bereik van Surratt en Wiechmann. Daarna oorhandig hy Surratt 'n stuk papier en vra hom om lyne te teken wat die paaie na en van Charles County lei. Kort daarna het die mans almal hul eie gang geloop.
Booth het die volgende paar weke vir Surratt meer vrae gevra oor die roetes van Washington na die Potomacrivier sonder om hom te vertel hoekom hy sulke inligting wil hê. Woedend het Surratt uiteindelik aan Booth gesê dat hy keelvol is vir sy ontwyking en dat hy wil weet wat Booth wil hê. Uiteindelik het Booth Surratt vertel van 'n plan wat hy al geruime tyd nastreef - niks minder as 'n komplot om president Lincoln te ontvoer nie. Hy was van plan om die president vas te trek terwyl hy na die Soldiers's Home ry en hom wegbring na Richmond, waar hy vir duisende Konfederale gevangenes verruil sou word. Booth het Surratt gevra of hy by die komplot wou aansluit. Die jongman het ja gesê.
Booth het 'n gereelde besoeker geword aan die koshuis van Mary Surratt in H Street. Booth en Surratt sou ure lank alleen sit en peins oor ingewikkelde planne om die president vas te trek. Booth dring daarop aan dat dit onfeilbaar is en dat dit sonder probleme kan uitgevoer word. Booth se plan het die samesweerders versoek om die gevange president via die Potomacrivier suidwaarts te neem. Hulle het mense nodig gehad wat vertroud was met die ingewikkelde roetes en riviere om hulle te help. Een so 'n man was 'n Duitse immigrant na die Verenigde State, George Atzerodt, 'n 29-jarige koetsbouer wat in Port Tobacco in Charles County gewoon het. Surratt het Atzerodt oorreed om by die sameswering aan te sluit weens sy groot kennis van die Potomac en sy sytakke. Dit was Surratt se taak om die bote te beveilig om Lincoln suid te neem. Hy het een gekoop van Richard Smoot, 'n boer wat naby Port Tobacco gewoon het.
Op 14 April, die dag van die sluipmoord, was Surratt in Elmira, New York, op bevel om die berugte Unie -gevangenis daar te ondersoek vir 'n moontlike aanval op konfederate gevangenes. Dit is nie bekend of Surratt toegewyd was aan Booth se plan om die president te vermoor nie, maar dat hy op die dag van die moord weg was van Washington, het vir hom voordelig geblyk. Booth het aan Herold en Atzerodt gesê dat Surratt in Washington was, alhoewel hy geweet het dat Surratt in Elmira was, moontlik om Surratt as 'n valman op te stel as die moordplot skeefloop.
Vlieg in Kanada
Om 15:00 op 15 April het speurders van die Metropolitaanse polisie by die huis van Mary Surratt aangekom. Hulle het 'n wenk ontvang dat haar seun moontlik by die sluipmoord betrokke was, en hulle het vinnig die leiding opgevolg. Die polisie het aan die koshuis in die woning gesê dat die president vermoor is en gesê hulle soek Booth en Surratt. Die speurders het die huis deursoek, maar geen spoor van enige man gevind nie. Die polisie het toe vir Mary Surratt gevra wanneer sy Booth laas gesien het. Sy het geantwoord dat sy hom die vorige dag om 14:00 gesien het. Hulle het haar gevra of sy weet waar haar seun is. Mary het nee gesê, maar sy het geglo dat hy in Kanada was. Op 17 April het speurders weer by die koshuis van Mary Surratt aangekom en haar in hegtenis geneem weens sameswering tydens die moord op die president.
Terwyl die soektog na Booth en Herold aan die gang was, was John Surratt terug in Kanada besig om hom voor te berei vir sy reis na Europa. Onbekend vir die meeste mense in die sameswering, het Surratt die vorige Januarie 'n paspoort gekry van beide die Amerikaanse en Britse koloniale amptenare in Quebec onder die naam John Watson.
Die Amerikaanse regering het nou 'n wêreldwye jag op Surratt uitgevoer. Agente van die Konfederale Geheime Diens het Surratt na 'n Katolieke priester geneem met die naam van pa Charles Boucher, wat die voormalige seminaar vir drie maande by sy gemeente in St. Liboire weggesteek het. Surratt is toe oorgegee aan 'n vader La Pierre en het die volgende twee maande by hom gebly. Intussen is Mary Surratt en die ander samesweerders van Lincoln verhoor, skuldig bevind en gehang. Surratt het geen poging aangewend om sy ma te kontak voor haar dood nie. Hy het later, 'n bietjie onoortuigend, gesê dat hy nie bewus was van die groot gevaar waarin sy verkeer nie.
Omdat hulle geglo het dat dit nie veilig is om hom langer in Kanada te hou nie, het die priesters gereël dat Surratt aan boord van 'n skip, Peruaans, geneem word wat van Quebec afgevaar het na Liverpool, Engeland. Surratt bespreek deurgang onder die naam "McCarthy." Toe die skip in Liverpool aanmeer, het die Peruaanse chirurg, dr. Lewis McMillen, aan die Amerikaanse visekonsul gesê dat Surratt in die stad was.
Surratt het nie lank in Engeland vertoef nie. Hy het spoedig na Italië gegaan, waar hy by die pouslike Zouaves aangesluit het onder die naam John Watson. Een van die mans wat Surratt in dieselfde eenheid ontmoet het, was 'n Kanadees, Henri St. Marie, 'n suidelike simpatiseerder wat by die Konfederale Weermag aangesluit het en gevange geneem is terwyl hy op 'n geweerboot gedien het. Surratt en St. Marie het vriende geword, en Surratt het vir hom gesê dat sy regte naam nie John Watson was nie, maar John Surratt.
Destyds het baie mense gevoel dat 'n teater nie die regte plek is vir 'n president om te sterf nie. Die Withuis was net ses strate verder, maar 'n hobbelrige rit op Washington en rsquos -onverharde strate kan Lincoln onmiddellik doodmaak.
In die voorste sitkamer wag die presidentsvrou Mary Lincoln op die boodskap van haar man, wat soms afkom om hom te besoek. In die agterste sitkamer het oorlogssekretaris Edwin Stanton getuies ondervra en die ondersoek gelei.
Geen ander president het die verbeelding van die Amerikaanse publiek opgewek soos Abraham Lincoln nie. Van sy nederige begin tot sy dramatiese dood, het Lincoln se lewe en tye deurgedring in die mitologie van die land. Sy naam, gesig en dade word herdenk in honderde Amerikaanse stede, waaronder Cleveland.
Lincoln het Cleveland slegs twee keer besoek: een keer in die lewe en een keer in die dood. Daar is geen bestaande foto's van sy eerste besoek wat op 15 Februarie 1861 plaasgevind het toe Lincoln van Illinois na sy inhuldiging in Washington DC was nie. Kontemporêre koerantberigte het die opgewondenheid gevang toe menigtes by die elegante Weddell -huis op die hoek van Bank (West 6th) Street en Superior Avenue om Lincoln van die balkon af te hoor praat. Die standvastige demokraat Cleveland Plain Dealer het sy politieke vooroordeel kortliks ter syde gestel om die historiese geleentheid te vier.
The Plain Dealer bestee 'n groot deel van die volgende vier jaar aan kritiek op die president en sy beleid, maar dit het die politiek weereens opsy gesit om Lincoln se dood in April 1865 te treur. Die begrafnisstrein van die gesneuwelde president het die oggend van 28 April in Cleveland aangekom. Die kis is daarna perd en wa na Monument Park (Openbare Plein) getrek, gevolg deur 'n optog van hooggeplaastes en veterane. Duisende inwoners van die Cleveland -omgewing het in die reën vergader om by die oop kis te kom.
Lincoln was in 1923 weer in die nuus in Cleveland, terwyl planne vir 'n plaaslike gedenkteken bespreek is. Daar het twis ontstaan ​​oor die keuse van beeldhouer en die ligging van die standbeeld. Max Kalish is uiteindelik as beeldhouer gekies. Die oorspronklik voorgestelde terrein vir die gedenkteken was die kruising van Huronweg en Euclidlaan in Playhouse Square. Na baie debat beland die standbeeld egter op Mall A, voor (maar nou agter) die Board of Education -gebou, wat in 2016 die Drury Hotel geword het. is in 1988 verwyder.) Cleveland -skoolkinders het geld en nikkels geskenk om die beeld te finansier.
Die gedenkteken is onthul met 'n groot seremonie op die verjaarsdag van Lincoln in 1932 en was jare daarna die plek vir Lincoln se verjaardagvieringe.
Van slawerny tot die Withuis: die buitengewone lewe van Elizabeth Keckly
In 1868 publiseer Elizabeth (Lizzy) Hobbs Keckly (ook gespel Keckley) haar memoires Agter die skerms of dertig jaar 'n slaaf en vier jaar in die Withuis. 1 Hierdie onthullende verhaal weerspieël Elizabeth se fassinerende verhaal en beskryf haar lewenservarings van slawerny tot haar suksesvolle loopbaan as presidentsvrou Mary Todd Lincoln se kleremaker. At the time of its publication, the book was controversial. It soured her close relationship with Mrs. Lincoln and destroyed the reputation of both women. Although the American public was not prepared to read the story of a free Black woman assuming control of her own life narrative at the time of publication, her recollections have been used by many historians to reconstruct the Lincoln White House and better understand one of the nation's most fascinating and misunderstood first ladies. Her story is integral to White House history and understanding the experiences of enslaved and free Black women. Click here to learn more about the household of President Abraham Lincoln.