Buitestaanders | SkalkSkryf
Om normaal te probeer wees »
Desember 9, 2015 deur Louwie “It is in our ralations with other people that we gain a sense of ourselves; it’s that, pretty much, that makes relations with other people unbearable.”
Kom hierdie stelling van Michel Houellebecq in sy boek ‘Platform’ nou anderdag by my op toe ek in geselskap sit en vir die duisendste maal moet hoor hoe ´n uitmuntende atleet X op skool was, hoeveel rekords hy laat spat het, hoeveel ouens hy op die rugbyveld in die skrum stukkend geslaan het. Elke keer dat hy tussen vriende is, en tot vervelens toe, herhaal hy gebeure uit die verre verlede. En bo en behalwe dit is daar nog sy herhaaldelike gevegte met sy buurman, sy apteker en sy huisarts. Hoe hy homself uit die hospitaal ontslaan het. Altyd Ek, Ek, Ek. Nooit gaan dit oor onlangse skermutselings of oor wat met ander mense gebeur of gebeur het nie, en dalk die ergste vir my, watter moontlikhede die toekoms mag inhou nie. Dit is altyd dieselfde ou eie gevegte oor en oor, want, dink ek, die man het lank gelede al opgehou leef (het hy ooit geleef?). Sy ganse wêreld bestaan in die verlede. Dit wat nou om hom en met hom gebeur is onbelangrik, en dit wat vorentoe gaan gebeur is eenvoudig ondenkbaar en maak dus ook nie saak nie.
Ek vind die situasie “unbearable”. Is ek die probleem hier? Almal in die geselskap lyk of hulle nie omgee om weer en weer en weer na X se stories te luister nie, inteendaal, elkeen van hulle kan nie wag om sy eie storie daar ver uit die verlede te gaan haal en weer vir die duisendste maal te vertel nie. Waarom dan my eie ongeduld? Is daar ´n leemte in my eie sosiale vaardighede? Hou ek nie van myself, die ongeduldige mens, die ‘outsider’ wat nie ´n ‘normale’ gesprek met vriende kan voer nie?
Miskien moet ek Hemingway se aanbeveling begin navolg? Hy sê: “Live like a cave man; think as little as possible; make the best of food, sex and the primitive sports. Above all, avoid thinking.” (Colin Wilson: Beyond the Outsider).
Maar dit is presies my probleem hier, hierdie onnadenkende grotman perspektief. Die mense leef in ´n donker tonnel, iets soos Plato se grot. Al wat hulle sien is skaduwees uit hulle verlede en hulle is te bang om na die lig te beweeg en nuwe dinge te beleef.
H G Wells sê baie dramaties: “I do not now in the least desire to live longer unless I can go on with what I consider my propper business … I want the whole stream of this daily life to flow on for me – for a long time yet – if what I call my work can still be, can be more than ever the emergent meaning of the stream. But only on that condition.” (Colin Wilson: Beyond the Outsider).
Stagnasie is erger as die dood. Wat is ´n lewe werd as alles wat ooit saak gemaak het iewers in die verlede vasgevang sit. Erger nog, as jy self in daardie verlede vasgevang sit, as daardie ‘emergent meaning of the stream’ by jou verby gegaan het. Emergent is die sleutelwoord hier. Ontluikend. Groeiende. Wording is dalk ´n goeie woord om te gebruik. Om meer te word as net ´n pratende dier. Miskien eerder die ontdekking van ‘the emergent meaning of being human’. En nie net ontdekking nie, maar om jouself te druk om meer te word as net ´n reaktiewe organisme, iets meer soos Lynn Sparrow Christy (Beyond Soul Growth) se mens wat strewe na bewustelike evolusie.
En terwyl ek so sit en luister na die mense se gespartel in hulle troebel verlede, dink ek aan die aanhaling uit die New York Times wat ek op die Internet raakgelees het vroeër die dag:
“One of the surpreme mysteries of nature … is the ability, according to the quantum mechanic laws that govern subatomic affairs, of a particle like an electron to exist in a murky state of possibility – to be anywhere, everywhere or nowhere at all – until clicked into substantiality by a laboratory detector or an eyeball”.
Die tragedie van die mensdom is dat hulle (in teenstelling met die nederige elektron se ‘murky state of possiblity’) grootliks in ´n ‘a murky state’ bestaan, totaal onbewus van die ‘possibility’ gedeelte van hulle wese.
Posted in Louwie | Tagged Buitestaander, Colin Wilson, Houellebecq, menswees, Outsider, Sosiale interaksie, Unbearable | 7 Kommentaar	7 Responses
op Desember 10, 2015 at 6:11 vm Hennie
Interressant,maar dit lyk my as ons ouer word klim ons ook so in nmate die tydmasjien.Hou van jou skrywe
op Desember 10, 2015 at 7:44 vm Net Ek
op Desember 12, 2015 at 3:49 nm Louwie
Dankie Hennie, vir die besoek hier en die komentaar. Ja ons gaan seker maar almal so nou en dan terug op vêr paaie. Daar is niks mee verkeerd nie. Die probleem is die vashaak daar, die aanhoudende “replay” van gebeure en die totale ignoreer van huidige gebeure om jou.
Self vind ek nuwe tegnologie, filosofie, wêreldgebeure en hoe dinge oor 30 jaar gaan lyk baie interessanter en opwindender as dit wat 30 of meer jaar gelede met my gebeur het.
Maar ons gaan lekker gesels oor toeka se tyd oor daardie koppie koffie. Kan nie wag nie!
op Desember 12, 2015 at 3:56 nm Louwie
Net Ek, dankie ook vir jou inloer. Ek ken baie sulke mense. Op “auto pilot” al die pad tot in die graf. So effens van `n nuttelose bestaan en mors met `n lewe, maar nou ja, geen lewe is seker ooit heeltemal nutteloos nie. Al is die enigste nut daarvan om ander te wys hoe om nie te lewe nie?
Kom kuier weer dan drink ons `n virtuele koppie koffie!
op Desember 12, 2015 at 9:26 nm Hennie
Verseker gaan ons daardie gesprekkie oor die koffie he.
op Desember 30, 2015 at 8:52 vm Wietz Marais
Die verlede is tog so maklik. Dis verby en is dus beheerbaar. Vra vir die verlede-spartelaar iets oor die toekoms, trek hy net sy skouers op. Daar gaan nie atletiek rekords en rugbywedstryde wees in die toekoms nie. Daar gaan kwynende gesondheid wees (al doen jy ook wat!) en eendag gaan hy wakker word en begin vra, wat was die doel daarvan alles? Wat ís die doel van alles? Hy hunker dan weer terug na die dae wat verby was want daar is geen verrassings nie, net happy memories. So sal die siklus dan aangaan totdat hy nie meer kan onthou nie. Selfs waar hy vanoggend was nie…
op Januarie 1, 2016 at 9:29 nm Louwieie
Is so Wietz. Die tragedie is dat baie min “wakker word en begin vra”. Dit voeter maar net bewusteloos aan tot die einde toe.
Maar dan ook; word die lewe makliker vir die wat wel vra na die doel van als?