Twee weke vantevore was sy en ouma aangenaam verras met die nuwe buurman wat ingetrek het. Die huis was al ‘n geruime tyd leeg. Die eienaars het min omgegee vir die plek en verwaarlosing het ingetree. Leeglêers was gereeld rondom die plek gewaar, wat vir hulle ‘n bekommernis was. Ouma was knaend by die polisie oor die situasie maar hulle het net hul skouers opgetrek. Nou dat hy daar is kon hulle ontspan. Twee dae het verby gegaan voor hulle die man gesien het.
‘n Week terug het sy gekyk hoe die twee kennis maak oor die muur. Beide was besig in die tuin. Die weer het eindelik opgeklaar na die heerlike reëns en ouma het gaan seker maak dat haar blomme nog ongeskonde is. In die stilligheid het Santie besluit om ‘n nadere ogie oor alles te hou en seker te maak dat die man nie ‘n kansvatter is nie. Haar ouma was nie ryk nie maar sy het ’n gemaklike lewe gelei – te danke aan oupa Hendrik se goeie beleggings.
Die nuwe buurman, Mnr González, het die hele buurt aan die gons. Met sy statige stappie, is elke vrou – jonk of oud – beïndruk met die ouerige man. Santie kan verstaan hoekom al wat ‘n vrou is, lam knieë kry wanneer hy die straat af stap. Die stylvolle kierie die perfekte magneet om die vroulike geslag aan die gons te hou. Oral waar Santie kom praat hulle oor hom.
Sy weet nie veel van die man nie. Maar dat hy almal aan die praat het is gewis. In sy perfekte Engels kom hy afgerond voor. Alhoewel die luisteraar tog ‘n aksent kan waarneem wat bydra tot die misterie.
“Hy bly in die area, ek verstaan sy kinders is albei met Afrikaanse meisies getroud en nou is hyself ook op soek na sy eie Afrikaanse meisie.” En sy giggel kommervry.
“Ken jy die man?” vra Santie en bekyk die meisie deursoekend deur. Haar lang swart poniestert dans rond soos wat sy gesels. Sy het haar al ‘n paar maal opgemerk in die apteek maar nog nooit met haar gesels nie.
“Dankie Mevrou.” En met ‘n swaai van haar grasieuse heupe stap sy in die rigting van die winkelvenster. Sy moet tog kyk waaroor dit gaan. Met die gedagte raak Santie besig en vergeet van die pamflet.
“Middag dame.” Die Latyns-Engelse aksent die eerste wat sy hoor. Verras kyk sy op. Beleefd lig hy sy hoed in ‘n galante groet. Dit is die eerste keer wat sy hom van nader sien en die helderblou kykers is die eerste wat haar opval. Glad geskeer merk sy die onnutsige kuiltjies in die verouderde gesig op en sy weet sommer sy gaan baie van hom hou.
“Noem my Enrico asseblief.” En sy knik haar kop instemmend. “Ek kan sien dat skoonheid hoog loop in die Van der Walt familie.” En hy knipoog vir haar waarop sy self in ‘n blos uitslaan. Hul van het nog nooit so romanties geklink nie.
Voor Santie kon antwoord, kyk sy hoe haar ouma vir oulaas in die gang spieël kyk voor sy na die voordeur loop.
Sy neem dit by hom en gee hom ‘n ligte soentjie op die wang. So met die instap kon Santie nie die blink gepoeste swart skoene miskyk nie.
Die piksoen wat op Ouma Helen se wang geplaas word terwyl hy saggies in haar oor fluister laat Santie ongemaklik wegkyk. Die blos vertel sy eie storie. Versigtig kyk sy terug en vat dan die bos rose by ouma. “Gee vir my Ouma, ek sal in die water sit. Geniet julle aand.”
Lank nadat hulle alreeds weg is en Santie die blomme in ‘n vaas gesit het, het sy geweet dat sy baie van die man sal hou. Wie sou kon raai dat haar ouma op ‘n Spaanse troebadoer verlief sou raak. Sy glimlag stil, te bly vir ouma se geluk.
Met ‘n vinnige kyk op haar horlisie besluit sy om tog ook na die dansery te gaan. Dit is nie aldag dat jy ‘n minnesanger in die dorp hoor nie.