Vergelyk Jaco Barnard-Naudé se “Die denker as digter, die digter as denker: D.J. Opperman, N.P. Van Wyk Louw en die digkuns/filosofie-debat in die Afrikaanse letterkunde (Deel 1)” op Litnet. Boogjagters oefen gereeld, skiet baie pyle stukkend soos hulle tune en tekere gaan om die "perfekte"( is daar ooit , perfekte kombinasie?) kombinasie te kry. Hy gaan egter verder en lê die blaam vir die komkommerslaaibenadering tot letterkunde skaamteloos voor die yskasdeur van skryfprogramme aan universiteite en die hele kwessie van “politiek korrekte” skryfwerk. (‘n Benadering wat ‘n mens onwillekeurig laat terugdink aan Danie Marais se essay nie te lank gelede nie …) “The ascent of creative writing programs means that few with critical ability have any incentive to rock the boat – awards and jobs may be held back in retaliation. Tot dusver het die bespreking gehandel oor ‘n fragment van “narratief van die parkboer” wat ten opsigte van sy poëtiese aard ‘n redelike sterk narratiewe lyn vertoon. ‘n Mens sou egter ook die volgende gedeelte kon ondersoek, wat, in vergelyking met die eerste voorbeeld, relatief min narratiewe elemente bevat en meer beskrywend van aard is: