Ode aan ‘n boom
Maart 31, 2011 in Sonder kategorie
Ek het die boom daar gekry, teen die westehang van die rand. Dit was warm en die son het dooierus gevat op my. Ek het sy digte kroon op ‘n afstand gesien en aangestryk soontoe, tussen die sekelbosse en vervloekte knapse-kêrels deur. Sy skaduwee het my soos ‘n magneet aangetrek. Eerste indrukke is blywend. Sy dik, knoetserige stam het van ‘n ander, ouer tyd getuig. Tyd en die elemente het sy letsels gelaat. Karakter gevorm deur breek en hergoei, droogte, weerlig en tallose veldbrande.
Sy kroon was wyd gesprei en die blare welig. Die koelte was ‘n welkome lafenis en aan die omgedolwe grond kon ek aflei dat ek nie die eerste was wat hier kom skuiling soek het nie. Wildebees, koedoe en vlakvark se spore het daar gelê. Teen die stam was die naelmerke van ‘n groot ou spikkelkat. Op die naat van my rug het ek gelê en opgekyk na die takke wat die ou wildevy soos arms oor my gehou het. “Hoeveel honger het jy gestil met jou vrugte en lower? Hoeveel het skuiling in en onder jou gevind?” het ek gewonder. “Wat het jy alles in jou leeftyd gesien?”Die boom moes honderde jaar oud wees. Teen die hang is die grond vlak en arm. Niks groei vinnig hier nie!
Ek moes hom klim. Vanuit die boonste takke het ek met ontsag gekyk na die uitsig waaroor hierdie boom gewaak het. “Hoe anders moet dit nie wees om ‘n statiese organisme te wees nie.” Het ek gedink terwyl ek afgeklim het. Ek het my natgeswete hoed opgesit en weer begin aanstap onder die ongenaakbare son. Ek het terug gekyk en gesien die blare roer in ‘n sagte briesie.
2 antwoorde op Ode aan ‘n boom
Modigliani het gesê op Maart 31, 2011
Ek wens ek kon vir jou tien sterre gee!
Dit is pragtige fotos en pragtig geskryf!
TS het gesê op Maart 31, 2011