Uit hierdie omskrywing blyk dit dat die kwessie van metataal nie losgemaak kan word van ('n bepaalde siening van) die begrip wetenskap(likheid) nie. Die ontwikkeling van 'n metataal kan trouens beskou word as een van die kriteria van wetenskaplikheid (vgl. Kunne-Ibsch, 1977: 287) wat dan verder, i.p.v. blote intuïsie, "Einfuhlung" en subjektivistiese spekulasie, o.m. intersubjektiwiteit en rasionele argumentasie nastreef — sake wat juis weer ondenkbaar is sonder wetenskaplike metataal. Hierby aansluitend sien Eimermacher (1977: 55) die doel van die gebruik van 'n metataal soos volg: "informatíe systematisch te ordenen, weer te geven, over te brengen, om ten slotte en vooral te komen tot nieuwe inzichten als basis voor de vorming van min of meer verstrekkende hypothesen of zelfc theorieën in de zin van specifiek wetenschappelijke verklaringen." Soos reeds plek-plek hierbo gesuggereer is, word daar ook binne die wêreld van literêre bedrywighede met die onderskeid tussen die begrippe objek- en metataal rekening gehou. Literêre kommunikasievorme soos poësie en verhalende prosa kan dan dikwels as die objektaal bestempel word, terwyl die krítikus en literêre geskiedskrywer in hulle beskrywing daarvan van metataal gebruik maak/behoort te maak — metataal wat t.o.v. sy sistematiek reeds in 1953 deur Van Wyk Louw (1967: 59) só beskryf is: "Die teoretiese besinning sal ... hierdie begrippe ... aan 'n kritiese ondersoek onderwerp om te kyk tot op watter kerf die betekenis van party gesuiwer en verhelder kan word sodat hulle met 'n mate van vastheid gebruik kan word; van party ander ... sal hy die onbruikbaarheid aantoon en probeer om hulle uit die wetenskapiike woordeskat te verwyder. Dan sal hy die verhelderde begrippe in 'n (altyd voorlopige) sisteem naas mekaar plaas, nagaan waar teenstrydighede ontstaan en die uit die weg probeer ruim, en op hierdie manier werk om 'n stel begrippe op te bou wat betreklik wetenskaplik gebruik kan word."