Sint Franciscus van Assisi (1182-1226) - Biografie - Die versamelings - 2022
Sint Franciscus van Assisi (1182-1226) - Biografie
Sint Franciscus van Assisi was die stigter van die Order of Friars Minor en 'n leidende figuur in die 13de eeu. Gekanoniseer in 1228, word hy in 1980 deur Johannes Paulus II tot beskermheilige van omgewingsbewustes uitgeroep. In 2013 is die pous Francoishet hom gekies as 'n eksplisiete verwysing na sy verkiesing om met sy pontifikaat te begin. Maar wie was hierdie heilige wat die opslae gemaak het? Hoe was sy lewe? Wat was sy visie vir die sending van die Kerk?
Sint Frans van Assisi: 'n burger genaamd Francesco
Giovanni di Pietro Bernardone, gebore in Assisi, Italië, kom uit 'n welgestelde handelaarsfamilie in Umbrië ('n streek in Sentraal-Italië). Haar moeder, oorspronklik van die Franse Provence, het in 1181 of 1182 die lewe geskenk aan 'n seun wat sy in die afwesigheid van haar man onder die naam Giovanni gedoop het. Met die terugkeer van sy besigheid het die vader hom die naam Francesco (dit wil sê François = Frans) gegee ter ere van Frankryk waar hy goeie kommersiële bedrywighede gedoen het.
Gedurende sy jeug het Francesco die beeld agtergelaat van 'n bedorwe en verdwaalde seun van die Italiaanse handelaarsklas, wat die goeie lewe gelei het en sy geld bestee het aan uitstappies met sy klasmaats. Bourgeois van sy tyd, is hy nie net opgemerk vir sy smaak vir viering nie, maar ook vir sy betrokkenheid by die groot sosiale probleme van die oomblik. Die eise van die burgery teen die adel het inderdaad aanleiding gegee tot gewapende opstandings waaraan Francesco deelgeneem het, tot die nederlaag van Ponte San Giovanni in November 1202 toe hy gevange geneem is. Siek tydens sy gevangenisstraf het hy hom by sy vrylating by Assisi aangesluit.
Maar sodra hy weer op die been gekom het, het Francesco nie die strewe wat hy met die ander opstandige burger gehad het, prysgegee nie: om 'n adelstitel te behaal en tot ridder te word! 'N Droom vertroos hom ook in sy nuwe ekspedisie; tydens hierdie droom het 'n man hom na 'n paleis gebring gevul met rykdom, ridderwapens en skilde gemerk met die Kruis wat aan die muur gehang het. Vir Francesco is daar geen twyfel nie: hierdie droom kondig hom aan dat die lot van 'n groot ridder op hom wag en dat hy net na sy berg moet terugkeer en bewys dat hy gedoop word en sy briljante loopbaan moet begin. Dit is hoe hy vertrek om by die leër van Gauthier de Brienne aan te sluit! Tydens sy reis het hy egter 'n nuwe droom in Spoleto gehad wat sy vurigheid weergee: 'n stem sou hom gevra het wat hy doen, en nadat hy na hom geluister het, sou hy hom gevra het " Wie kan u meer goed doen, die Here of die dienskneg? "Francesco het natuurlik geantwoord dat dit die Here is, en die stem sou hom weer gevra het." Waarom verlaat u dan die heer vir die dienskneg en die vors vir die vasaal? ". Verbaas, sou Francesco dan gevra het wat hy moes doen en die stem het hom beveel: ' Keer terug na u land om te doen wat die Here aan u sal openbaar ».
Francesco, die vroom man van Assisi
Terug in Assisi het Francesco sy gedrag verander en hom meer eksplisiet tot die Christelike geloof gewend en sy mede-onthullers in die steek gelaat vir die stilte van gebed en kapelle. In 1205, toe hy net 23 jaar oud was, hoor hy 'n nuwe stem uit die kruisbeeld in die Saint Damien-kapel. Hierdie stem vra hom om ' om sy verwoeste kerk te herstel », Besluit Francesco om die kapelletjie te restoureer. Hiervoor verkoop hy die goed van sy vader en bestee die wins vir die restourasie van die kapelle. Sodoende lok hy die toorn van sy beseerde vader uit, wat nie huiwer om hom hof toe te neem nie. Die aanspraak dat hy 'n boetvaardige Francesco is, ontsnap aan sekulêre geregtigheid, maar word deur die biskop van Assisi ontbied. In die kragmeting gee Francesco sy oorblywende geld terug, skei hom van alles wat hy het, en naak voor die skare het hy glo aan sy vader gesê: ' Tot dusver het ek jou vader op aarde genoem; van nou af kan ek sê: Onse Vader wat in die hemel is, want dit is aan Hom dat ek my skat toevertrou het en my geloof gegee het ". Dit was toe dat die biskop hom met sy mantel sou bedek het.
Na 'n besoek aan Gubbio keer Francesco terug na Assisi waar hy voortgaan met die herstel van die kapelle van Saint Damien, Saint Peter en La Portiuncula. Geïnspireer deur die boodskap van armoede in die Evangelies, verdien Francesco sy brood deur te werk en aalmoese te gee, bedek hy homself met 'n eenvoudige tuniek wat in die middel vasgemaak word deur 'n tou as 'n band.
Sint Franciscus van Assisi - stigter van die Fransiskane
Bietjie vir bietjie is Francesco se voorbeeld nagevolg: sy uiterste armoede, sy nabyheid aan die minderbevoorregtes (melaatses, ens.) En sy gretigheid om aanbiddingsplekke te herstel, het al hoe meer metgeselle na hom gelok. Sint Franciscus van Assisi is binnekort verplig om 'n lewensreël op te stel om te volg sodat sy klein gemeenskap 'n erkende godsdiensorde word. In 1210, vier jaar na sy terugkeer na Assisi, bring hy sy bewind na pous Innocentius III vir bekragtiging. Terselfdertyd, volgens die Christelike tradisie, sou die pous 'n droom gehad het waar hy 'n man sou sien wat alleen die basiliek van Sint Johannes in die Lateran ondersteun wat in puin gelê het ... En hierdie man sou hy in die persoon van Francesco herken het. So gelei deur sy droom, het pous Innocentius III die reël wat hierdie man wat armoede verkondig het, aan hom voorgestel.
Die geledere van die broers onder Francesco se bewind het vinnig gegroei, en hierdie voorbeeld van vroomheid het ook vroue aangetrek. Dit is veral die geval van 'n adellike adolessent, Chiara Offreduccio di Favarone (Saint Clare), wat weghardloop om by Francesco aan te sluit nadat hy gedurende 1212 na sy prediking geluister het. Die broers aanvaar Chiara se wense om te ontmoet. Die 18-jarige meisie, wat haar aan die wêreld onttrek, sny haar hare, neem die bure en gaan na 'n Benediktynse klooster. Haar voorbeeld wat ander vroue van Assisi aangespoor het om die duik te neem, het die heilige Franciscus van Assisi in die kerk van Saint Damien laat installeer onder leiding van Chiara, wat by hierdie geleentheid 'n nuwe orde gestig het, die vroulike tak van die Fransiskane.
Sint Franciscus van Assisi, van die kruistog tot die stigmata
In 1219 vertrek Francesco na die Heilige Land, waar die kruisvaarders veg om weer die heiligdom te bekom, en die leisels van die orde aan Peter van Catania en dan aan Elia van Assisi oorlaat. Hy arriveer in Egipte waar hy paradoksaal besluit om die verteenwoordigers van die Moslem-vyand te ontmoet. Dit is hoe hy in 1219 in Damietta Sultan Al-Kamel, bekend as 'die perfekte', ontmoet het, wat hom na hul onderhoud vrylik sou laat terugkeer.
Terug in Italië poog Sint Franciscus van Assisi om die reëls van sy orde op skrif te stel wat hy 'n voorbeeld van armoede en nederigheid wil hê. Die reël is die eerste keer in 1221 geskryf. Die volgende jaar het hy 'n derde tak van sy orde geskep, hierdie keer op versoek van die inwoners van Bologna sekulêr. In 1223 tree hy af om sy bewind te herwerk wat definitief deur pous Honorius III aanvaar is.
Hierdie reël bepleit die afstanddoening van alle rykdom vir diegene wat in orde kom (" Laat hulle alles verkoop wat hulle besit en die opbrengs aan die armes uitdeel »), Die All Saints vas met Kersfees en elke Vrydag. Sy vra ook die broers om te voet op die paaie te gaan om te evangeliseer, altyd om rusies te vermy, om nie die naaste te oordeel nie, om onophoudelik te wees " vriendelik, strelend, selfverwelkend, sagmoedig en nederig, deferent en hoflik vir almal ". Die broers word ook gevra om te werk om genoeg geld te ontvang, terwyl hulle die geld weier. Met ander woorde, 'n lewenswyse gebaseer op onvoorwaardelike armoede, nederigheid, handearbeid en evangelisasie.
In 1224 het hy saam met 'n paar broers in die klooster van Alverne afgetree waar hy die stigmata sou ontvang het, dit wil sê die wonde van die Passie van Christus aan sy eie liggaam (spore van die spykers aan sy hande en voete ...). Hierdie verskynsel, wat destyds nog nie in die Christendom gesien is nie, sal dan herhaaldelik herhaal word vanaf die Middeleeue tot vandag. Nietemin het die Katolieke Kerk, verstandig, deur pouslike beslissing die egtheid van slegs die stigmata van twee heiliges erken: Sint Franciscus en later Katarina van Siena (heilige 14de eeu). Die draer van die stigmata, die Heilige Franciscus van Assisi, lyk met angsgevoelens en word deur siekte teruggehou, en hy tree terug na 'n hut nie ver van die Saint Damien-kapel waar die arme Clares was nie. Dit was daar waar hy die beroemde 'Canticle of the Creatures' geskryf het om God en al sy skepping te vier deur vandag die beskermheilige van die ekologie te maak (sedert 1979).
Sint Franciscus van Assisi sterf uiteindelik op 3 Oktober 1226 in die kapel van die Transito, nadat hy 'n testament nagelaat het waarin hy die nakoming van die boodskap van die Evangelies, om te werk, tot armoede en om respek vir sy heerskappy te vermaan. In 1228 het pous Gregorius IX hom heilig verklaar.
Om verder te gaan oor die biografie van Sint Franciscus van Assisi
- Gobry Ivan, Sint Franciscus van Assisi en die Franciscan Spirit, Point, 2001.
- Père Vorreux Damien, Die geskrifte van Saint Francis en Saint Clare, Les Editions Franciscaines, 1992.