So kom ons om: Dalk is dié soort verwoesting tóg vordering | Netwerk24
So kom ons om: Dalk is dié soort verwoesting tóg vordering
Soms is dit glad nie maklik om positief te dink of te voel oor wat om ’n mens aangaan nie – in die land as geheel, maar ook op jou voorstoep. Om in sulke tye humor te vind, is soos om bloed uit ’n klip te tap.
Neem byvoorbeeld die biblioteek in Zwelihle. Die biblioteek is in gewelddadige onluste in Maart aan die brand gesteek en ’n groot deel van die gebou en boekery is verwoes. Van die boeke wat wel gered kon word, is na die streekbiblioteek in Worcester geneem met die veronderstelling dat hulle daar veiliger sal wees.
Ook maar goed so, want in die volgende ronde anargie en gepaardgaande verwoesting in Julie is die biblioteekgebou wat darem nog met sy blou dak daar in Hlobestraat gestaan het, tot op die grond afgebrand.
Die biblioteek is in 2001 geopen, feitlik langs die hoërskool, met die gedagte dat leerders vir eens ’n broodnodige gerief tot hul onmiddellike beskikking het, aangesien die skool met meer as 1 000 leerders nie ’n biblioteek van sy eie gehad het nie.
Maar die nuwe gerief was ook ’n sieraad as geheel vir die gemeenskap, en het inderdaad oor ’n formidabele boekery beskik. Veral die naslaanafdeling in ’n aparte vleuel was indrukwekkend: Rakke vol dik boeke en lang rye ensiklopedieë waarin gesaghebbende kennis oor haas elke onderwerp onder die son gratis tot almal se beskikking gestel is; ’n ruim vertrek gevul met prettige plakkate teen die mure is ook vir kinders ingerig.
Ek het mettertyd self die biblioteek begin gebruik vanweë die magdom splinternuwe boeke en ook omdat dié biblioteek veel minder druk besoek word as die biblioteek in Hermanus. En so kom ek agter dat die biblioteek bitter min leners het – selfs titels in Xhosa is nie eens ’n enkele keer uitgeneem nie.
Die biblioteek was dus uit die staanspoor ’n wit olifant, ten spyte van ’n groepie besluit­nemers se klaarblyklike goeie bedoelings. Wat hulle in hul idealisme nie besef het nie, is dat honger mae kos nodig het, nie boeke nie.
En kort op die hakke van die drang na kos is die drang na grond, hoewel jy dié net soos boeke nie kan eet nie en daardie drang op sigself vir sekeres aan die ander kant van die draad reeds erge maagpyn gee.
In dieselfde tyd dat die biblioteek finaal verwoes is, is ’n klein museumpie wat dapper maar ongesiens as ’n toerisme-trekpleister gedien het, byna net so ongesiens deur die woedende massas van die aardbol geveeg.
Net om die draai daarvandaan het ’n gemaskerde man ’n kat aan ’n tou rondgeswaai en daarna in ’n vuur brandende bande gewerp.
Nuus hieroor het soos ’n veldbrand versprei en mense reg oor die aardbol het hul woede op sosiale media uitgespreek.
’n Vet beloning is uitgeloof vir inligting wat die skuldige aan die pen sal laat ry, terwyl die nasionale raad van die dierebeskermings­vereniging, gesetel in Alberton, die saak steeds ondersoek met die hoop op ’n suksesvolle skuldigbevinding.
Als goed en wel, maar intussen het geen haan gekraai na die totale vernietiging van ’n hele biblioteek nie, nog minder ’n museum.
Nuwe sinkdakhokkies verrys nou met rasse skrede op alle “verowerde” gebied.
Dalk is dit tóg vordering.