As 'n mens LitNet se rubrieke oor Bok van Blerk se "De la Rey" lees, wonder 'n mens wat hierdie skrywers motiveer om so honend op te tree teen Van Blerk se treffer. Dit is in elk geval weereens 'n bewys in hoeverre mate alle vorme van kulturele ekspressie vanuit Afrikanergeledere 'n politieke lading moet kry. 'n Afrikaner kan deesdae niks sê, dink of doen om by sy eie mense 'n gevoel van hoop of trots in te boesem nie of die polities-korrektes begin met hul verdagmakery; 'n soort paranoïa wat 'n mens laat dink aan die Jodevervolging in Duitsland in die dertigerjare. Dit is duidelik dat Afrikanereenheid 'n bedreiging vir die ANC en hul sikofante vorm.
Die vreemde ding van hierdie paranoïa is die feit dat die Boere voortdurend deur die geskiedenis die slagoffers van ander groepe se moordlus of imperialisme was, en nie die daders nie. Daar was die getaloormag van die swartes enersyds en die geldmag van die Engelse andersyds wat die Afrikaner se bestaan bedreig het. Wanneer het Afrikaners ooit onskuldige burgers as militêre teikens beskou soos die lafhartige ANC met hul 500 bomaanslae gedoen het? Wanneer het Afrikaners ooit slagspreuke gesing om produktiewe burgers van die samelewing te vermoor soos Peter Mokaba of die Mandela's gedoen het, en dan agteraf gemaak asof die moorde as gevolg van diefstal was? Dit lyk asof die "progressiewes" dink dat saamstaan onder Afrikaners dieselfde betekenis het as hul eie vorm van saamstaan, naamlik om ander groepe te vermink of uit te moor. Hulle verdink met ander woorde die Afrikaners van hul eie verderflike motiewe, en die Boeremag-illusie vervul hierdie wanvoorstelling.
Dit is nogal ironies dat Afrikaners nie na hul eie mense kan verwys sonder dat hulle as gevaarlike reaksionêre afgemaak word nie, maar ander volke mag wel sonder vrees van vervolging oor hul eie etniese groepe skryf. 'n Goeie voorbeeld hier is LitNet se Jason Lloyd wat 'n hele rubriek vol onsamehangende twak geskryf het om in alle toonaarde sy minagting vir "De la Rey" te wys. Ek vermoed hy is gevra om kommentaar oor die "De la Rey"-golf te lewer maar gebruik daardie geleentheid om sy gevoel van minderwaardigheid teenoor Afrikaanse koerante uit te basuin, omdat daar kwansuis te veel positiewe "wit" nuus en te min positiewe "bruin" nuus in sou staan. Om hierdie minderwaardigheid en wraakgevoelens gestalte te gee, gebruik hy 'n taktiek wat kommuniste gereeld gebruik, naamlik om abstrakte woorde wat moeilik definieerbaar is slordig rond te strooi, lynregte teenstellings te skryf en dit dan aan die lesers as intellektuele leesstof te verkoop.
Lloyd skryf byvoorbeeld: "Die nuus oor Bok van Blerk se lied "De la Rey" is so vervelig dat ek iets kan oorkom as ek dit hoor of iets daaroor lees. Ek voel vere vir die vervelige lied oor vervloë tye. Dit is 'n gewelddadige en 'n rassistiese lied wat oorlog aanblaas." Wat wil hy nou vir sy lesers sê? Hoe kan 'n lied tegelykertyd vervelig en gewelddadig wees? Of beskou hy gewelddadigheid en rassisme wat oorlog aanblaas as iets verveligs? Dit behoort hom dan nie te verbaas dat slegs blankes voortdurend kla oor geweld nie.
Dieselfde Lloyd beskuldig Afrikaners wat nie wil deel in die ANC se totalitêre magspolitiek nie as onpatrioties, en dit wil voorkom asof hy dink dat Afrikaners nog te veel politieke mag het in Suid-Afrika. Alles wat sleg is, is as gevolg van nie-getransformeerde Afrikaners en die bendegeweld onder sy eie mense bekla hy as bevooroordeeldheid in Afrikaanse koerante (statistieke het aangetoon dat die moordsyfer onder die bruin gemeenskap nog hoër is as onder die swart gemeenskap). Tegelykertyd is hy ontevrede oor die feit dat sommige Afrikaners nie wil deelneem aan die morele herstel van Afrikaans nie. Van watter soort moraliteit hier ter sprake is – die Joods-Christelike moraal of daardie soort moraal wat 'n mens aanhang as jy jou bas wil red in 'n totalitêre regime – is nie duidelik nie, hoewel laasgenoemde meer aanneemlik lyk.
In sy rubriek, net soos in vorige rubrieke van hom, verwys hy konstant na sy eie etniese groep, naamlik die bruin mense, en is vol lof oor die Universiteit van Stalinbos se nuwe bruin rektor, professor Russel Botman. Dit lyk ook of hy 'n spesiale bewondering koester vir mense soos Jakes Gerwel, daardie anachronistiese denker wie se politieke betrokkenheid saam met die Berlynse Muur in die vergetelheid moes geraak het.
Vir iemand wat 'n hoë dunk het vir sulke dinosourusse is hy besig om juis dit te bevestig wat hy wil bestry, naamlik om 'n bespotting te maak van die intellektuele vermoeëns van sy eie groep. Niemand met 'n bietjie kritiese insig sal sy twak ernstig opneem nie. Hy vind dit 'n klap in die gesig dat Die Burger per abuis die term Afrikaner-intellektuele gebruik het toe hulle ook na bruin intellektuele verwys het. Dit is duidelik dat hy 'n afkeer het van Afrikaners en die hele kwessie van baasskap van die Nasionale Party destyds. Dit lyk my nie hy besef dat die baasskap van vroeër die enigste versekering was wat hy gehad het om te keer dat Suid-Afrika nie in dieselfde Afrofascistiese gemors beland het soos alle ander Afrikalande noord van die Limpopo nie.
Iets wat dikwels plaasvind tydens rewolusies is dat ou wonde oopgekrap word juis wanneer hulle die geleentheid kry om te genees. Lloyd is besig met sy vurige betoog noudat dinge vir die bruin mense beter begin word, met die aanstelling van Botman as rektor van die US. Geen woord van dank aan die Afrikaner wat dit vir hulle moontlik gemaak het om so maklik na die topposisies deur te stroom nie, maar net minagting vir Afrikaners vind 'n mens in sy rubriek, en dan bekla hy daardie groep se negatiewe houding oor die "nuwe" Suid-Afrika.
So beweer hy dat die boere "die bliksem in was" toe hulle berig ontvang het van die minister van grondroof en hongersnood, Lulama Xingwana, dat hulle hul werkers beter moet behandel. Die feit dat 93% van die swart plaaswerkers op goeie terme met die boere verkeer is 'n werklikheid wat hy blykbaar nie kan sluk nie, of hy is as nuwe intellektueel – daardie soort waarna Gramsci verwys het – nie in staat om die werklikheid onder oë te neem nie. Die volksmoord op die boere laat hom kennelik koud. Hy verkies dit om sy verbeelding op die woordverwerker uit te tik en dan te maak asof hy analities besig is as om self te sien wat werklik besig is om in die land te gebeur.
Maar goed, as hy so graag 'n voorvegter wil wees van bruin intellektuele, moet hy eers aan sy eie houding verander. Dit sal 'n goeie begin wees om homself af te vra hoekom hy dit as 'n belediging vind as iemand hom per ongeluk 'n Afrikaner noem. 'n Volgende stap sou wees om te vra wat Afrikaners presies gedoen het om so baie smaad te verdien. 'n Ander stap sou wees om te wonder of dit werklik vooruitgang sou beteken as Zebulon Dread redakteur van Die Burger sou word. Sonder om kritiese vrae te stel, soos in Lloyd se geval, sal hy verdoem wees om soos 'n skaap na die slagpale te loop en te maak asof beter dae in die vooruitsig is. Dieselfde het agter die ystergordyn gebeur toe 'n groepie intellektuele hul volk gek gemaak het met allerlei lugkastele, nare Amerikaners, die verderflike Weste, maar geen enkele fout kon vind met die 100 miljoen moorde wat onder hul neuse plaasgevind het nie.
Miskien is dit die rede hoekom "De la Rey" vir Lloyd so bedreig laat voel. Dis nie soseer 'n botsing van waardes wat krap nie, maar 'n botsing van mentaliteite. As 'n nugter Protestantse volk hul griewe begin verhef, het die "progressiewe" intellektuele oor die algemeen nie veel teenargumente om hul onsinnige skrywes te verdedig nie. Hy wil mos nie hê dat bruin Afrikaanses "vir fools" gevat moet word nie. Nou ja, dan moet hy ook nie sulke subintellektuele prul skryf nie.
Om die woorde van George Orwell aan te haal: You have to be an intellectual to believe such nonsense. No ordinary man could be such a fool.
финская сауна этоФильчаков Александр Васильевич
Skrywer Dan RoodtGepubliseer op 23 Februarie 2007 Kategorieë Joseph SecreveSleutelwoord Jason Lloyd se galbraak oor 'De la Rey' en Afrikaners, Joseph Secreve, Rubrieke