'N Gemiddelde paartjie sal jaarliks ​​tussen 30 en 50 betoog argumenteer,' beduidend ', wat beteken dat 'n ontmoeting skerp afwyk van die norme van burgerlike dialoog, ongemaklik sal wees om vriende te verfilm en te wys, en moontlik skree, gerolde oë, histrioniese beskuldigings en geslote deure.
Gegewe die intensiteit van die nood wat argumente veroorsaak, kan ons verwag dat moderne samelewings geleer het om baie aandag en hulpbronne te bestee om te verstaan ​​waarom dit gebeur en hoe ons dit meer effektief kan ontlont of ontwrig. Ons kan verwag dat daar skool- en kollege-kursusse sal wees oor hoe om argumente suksesvol te bestuur en amptelike teikens om hul voorkoms te verminder.
Maar daar is sterk redes vir ons kollektiewe verwaarlosing. Die eerste is dat ons kultuur, sterk gevorm deur die filosofie en kulturele beweging van die Romantiek, sentimenteel impliseer dat daar 'n noodsaaklike verband tussen ware passie en 'n vurige humeur kan wees. Dit kan lyk asof stryd en beledigings beledigings kan wees tekens, nie van onvolwassenheid en 'n slegte onbevoegdheid tot selfbeheersing nie, maar van 'n bewonderenswaardige intensiteit van begeerte en krag van toewyding.
Romantiek is ook 'n sameswering om aan te voer dat argumente deel uitmaak van die natuurlike weer van verhoudings en daarom nooit redelik ontleed kan word deur rede of met logika ontbind word nie. Slegs 'n pedant sou probeer dink deur middel van 'n argument, in teenstelling met die soms moeilike en lomp, maar uiteindelik altyd noodsaaklike gang.
Op 'n meer intieme vlak kan dit wees dat ons nie heeltemal kan argumenteer oor watter argumente ons oor onsself wys nie en 'n ondraaglike belediging vir ons selfliefde aanbied. Sodra die argument verby is, is die kwaadwilligheid, selfbejammering en kleinheid wat vertoon word, afstootlik om na te dink, en daarom gee ons vir onsself en ons maat kunsmatig voor dat wat gisteraand gebeur het, 'n eienaardige afwyking moes gewees het, wat die beste oorgedra is in stilte van die rustiger perspektief van dagbreek.
Ons is verder gestrem in ons ondersoeke omdat daar so min openbare bewyse is dat 'n weergawe van wat in ons vakbond voorkom, ook in almal se ander kan ontvou. Uit skaamte en 'n begeerte om normaal te lyk, beskerm ons mekaar gesamentlik teen die werklikheid van verhoudings - en verbeel ons ons dan dat ons gedrag op 'n unieke, wrede en kinderagtige manier moet wees en daarom nie in staat is om verlossing of ontleding te doen nie. Ons mis die kans om te verbeter, omdat ons onsself as die gekke uitsonderings beskou.
Niks hiervan hoef die geval te wees nie. Ons redeneer sleg en gereeld, veral omdat ons nie 'n opleiding het om ander te leer wie ons is nie. Onder die oppervlak van byna elke betoog lê 'n verlore poging van twee mense om die ander een te laat sien, erken en reageer op hul emosionele werklikheid en sin vir geregtigheid. Behalwe vir die invective is 'n verlange wat ons maat moet sien, verstaan ​​en onderskryf die een of ander belangrike aspek van ons eie ervaring.
'N Slegte argument is 'n mislukte poging om te kommunikeer, wat die onderliggende boodskap wat ons poog om steeds minder sigbaar te maak, pervers lewer. Dit is ons wanhoop wat ons ondermyn en die onredelikheid ondermyn wat verhoed dat enige punt waarop ons aanspraak maak, verder gaan. Ons redeneer op 'n lelike manier, want ons verloor in ons tye van benoudheid toegang tot alle beter metodes om ons vrees, gefrustreerde hoop, behoeftes, bekommernisse, opgewondenheid en oortuigings te verklaar. En ons doen dit hoofsaaklik omdat ons so bang is dat ons ons lewens kan verwoes deur in 'n verhouding te staan ​​met iemand wat nie die innerlike bewegings van ons siele kan begryp nie. Ons sou dinge soveel beter doen as ons net 'n bietjie minder omgee.
Sommige van die redes waarom ons soveel en so herhaaldelik betoog, is dat ons nie gelei word om die ooreenkomste wat deur ons argumente loop, raak te sien nie.
Ons beland dus nie in bittere argumente nie, want ons is wreedaardig of vasberade, maar omdat ons tegelyk so belê en tog so onbevoeg is. Dit is die ongemaklike krag van ons wens om te kommunikeer wat ons bestendige vermoë daartoe belemmer.
En tog, hoewel argumente vernietigend kan wees, is dit ook nie eenvoudig om antwoorde op konflik te vermy nie. 'N Argument gaan oor iets, dus moet die inhoud daarvan uiteindelik gekonfronteer word om 'n verhouding te oorleef. Die prioriteit is nie soseer om punte van twis aan te trek as om te leer om dit op minder teenproduktief regmatige en meer saggeaarde strategiese maniere te hanteer nie.
Sommige van die redes waarom ons so baie en so herhalend betoog, is dat ons nie gelei word om die ooreenkomste wat deur ons argumente loop, raak te sien nie; ons hoef nie 'n maklike tipologie van gesukkel wat aan huishoudelike konflik kan bestaan, wat 'n ensiklopedie van voëls is, aan 'n ornitoloog te oorhandig nie.
Alhoewel gevegte van buite generies kan lyk, met soortgelyke vertoon van opwinding en aggressie, moet ons die baie verskillende soorte argumente wat in werking is, herken. Deur dit op hul beurt te ondersoek, kan ons geleidelik 'n begrip van sommige van die struikelblokke wat ons in die gesig staar, en groet oomblikke van andersheid met 'n bietjie minder verrassing en eerder meer verdraagsaamheid en humoristiese erkenning. Ons sal weer daaraan herinner word dat liefde 'n vaardigheid is, nie 'n emosie nie.
Uittreksel uit The School of Life: 'n emosionele opvoeding, voorgestel deur Alain de Botton, The School of Life Press. © The School of Life, publikasie September 2019.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Verhoudings > Paartjies > Waaroor u huishoudelike argumente regtig gaan