Ons het almal aangepas by 'n bedreigende wêreld met maskers wat ons oor ons natuurlike self lê. Sulke gedaante neem dikwels die vorm aan van 'n slagofferidentiteit. Die klassieke voorbeeld van 'n verwoeste slagoffer is Miss Havisham in Charles Dickens se klassieke roman, Groot verwagtings. Young Pip gaan besoek juffrou Havisham, 'n vyftigjarige vrou wat 'n verflenterde vergeelde trourok dra. Tog lyk sy baie ouer, 'n benige waswerk. Op haar eetkamertafel sit 'n duur porseleinstel vir 'n huweliksontvangs en 'n koek bedek met spinnerakke.
Jare vroeër is juffrou Havisham by die altaar inmekaargeslinger. Sy voel so verpletterd dat sy op daardie oomblik bevrore geraak en verdraaide troos gevind het deur vas te klou aan haar identiteit as 'n verslane bruid. En so het sy gebly, dertig jaar later. Soos die kassa en Inigo Montoya, het juffrou Havisham so gemaklik geraak in haar masker dat sy bang was om dit te verwyder, en dit nooit gedoen het nie.
Sit ons arms en ons maskers neer
Ek sal bly wees om my masker af te haal en die pragtige gesigte te sien van mense met wie ek omgaan. Ek mis dit om glimlagte te sien, en ek sal nie misloop om twee keer so hard te praat om verstaan ​​te word nie. Ek verstaan ​​die rede waarom ons maskers gedra het, en nou verstaan ​​ek die rede waarom ons dit moet verwyder.
As die oorlog verby is, kan ons ons arms neerlê. Na die Tweede Wêreldoorlog het sommige soldate wat in die oerwoud van die eilande in die Stille Oseaan was, nie geweet dat die oorlog verby was nie, en hulle het in die geveg gebly lank nadat die vyand verdwyn het. Mense wat deur traumatiese ervarings gaan, herhaal soms die trauma, selfs as hulle veilig is.
Bevry die Boeddha van gevangenisstraf
Baie jare gelede het 'n groot goue standbeeld van Boeddha buite 'n tempel naby Bangkok, Thailand, gesit. Toe die monnike by die tempel verneem dat 'n leër uit 'n buurland hul stad sou binneval, was hulle bang dat die soldate die goud sou sien en dit sou plunder. Daarom het hulle 'n plan beraam om die goue Boeddha met 'n sement modder en klippe te bedek, sodat die soldate dit nie sou opmerk nie.
Natuurlik, toe die weermag verby die tempel marsjeer, het hulle die Boeddha heeltemal oorgesien. Die veroweraars het die stad jare lank beset en later vertrek. Maar teen daardie tyd het niemand van die monnike in die klooster of iemand in die omgewing onthou dat die Boeddha goud was nie. Hulle het almal gedink dit is van klip.
Baie jare later het 'n nuwe koning ontstaan, en hy het beveel dat die Boeddha na 'n nuwe plek verskuif moet word. In die proses om te beweeg, het 'n stuk klip van die Boeddha afgekap en iets glansend onthul. 'N Werksman kyk dieper en sien dat dit goud is. Hy hardloop na sy genote en skree: "Die Boeddha is goud!" Die werkers het pluk en grawe geneem en die goue Boeddha uit sy sement gevangenis vrygelaat. Tot vandag toe kan u die Tempel van die Goue Boeddha in Bangkok besoek.
Baie van ons het 'n steenboeddha geword en ons goddelike natuur vermom onder 'n skede van vrees, proteksionisme en tweespalt. Intussen het baie mense ons goue Boeddha -natuur behou, selfs al dra ons maskers.
'N Fisiese masker kan nie keer dat jou geestelike lig skyn nie. Ten spyte van eksterne gebeure, bly ons goddelik. Nou is ons gereed vir die groot onthulling - fisies deur maskers te verwyder, geestelik deur vreesloos te word. Die Goue Boeddha is gereed om weer te skyn.