As ons maar geweet interpersoonlike aanraking kan letterlik ’n doodskus word, sou ons die mense vir wie ons omgee, toegevou het in ons arms. Vir eers vir oulaas.
Maar ons het nie tyd gehad om afskeid te neem van die wêreld waaraan ons gewoond was nie. Dit het byna oornag ’n geval geword van adapt or die. Letterlik.
Dis egter allermins wat ek op die oomblik ervaar. Die lyding, magsvergrype en die blote realiteit van hierdie onwerklike Covid-19-omstandighede het my eintlik stil gemaak. Ietwat stomgeslaan. Ek sukkel deesdae dikwels om my ervarings en persepsies in gesprekke te bewoord. Dalk benodig die steeds onwerklike omstandighede ’n nuwe woordeskat, want ek bly soek.
Intimiteit soos ons dit geken het, is vir eers iets van die verlede. ’n Vrolike hallo-kus op die wang (om nie eens te praat van ’n innige soen op die mond nie), ’n stewige handdruk, ’n teer omarming en selfs net ’n beamende tikkie op die skouer is nou potensieel lewensbedreigend.
Hoe gaan ons mekaar intussen kan bystaan as ons dit nie deur aanraking kan doen of ’n uitlaatklep oor daardie gesellige kuiertafel kan vind nie? As ons emosies en reaksies net deur die beweging van die kepies langs ons oë geïnterpreteer kan word? Want die stemme agter die maskers is gedemp – nie ons eie nie.
En voor ek groet, gaan ek ’n bekentenis maak: Ek het sedert 26 Maart toe die inperkingstydperk begin het, wel al drie drukkies gekry. Al drie van mans in totaal verskillende fases van hul lewe. Die eerste was ’n gerusstellende bear hug van ’n baie goeie vriend in sy tagtigs; die tweede van my apteker wat vertel watter stryd sy werk nou geword het – hoe vrees en angs mense se allerslegste daar voor sy toonbank na vore laat kom. (Daar is al selfs op hom gespoeg!) En die derde was van ’n sesjarige seuntjie van Wallis wat in Suid-Afrika gestrand is en sy ma en pa bitterlik mis.
Ek het in my lewe al baie drukkies gegee en ontvang, maar dié drie (“onwettiges”!) hou ek vir nou styf teen my bors vas.
Ons het in die tyd inbeweeg waar indien jy die waarheid praat nou nie meer gesien word as die waarheid nie. En leuns word nou gesien as die waarheid. Ons moet pasop wat ons sê in die openbaar, of dit die waarheid is, is nie ter sprake nie.
Al wat saak maak is van wie af dit kom, die minderheid bevolking mag niks sê nie, dis die nuwe werklikheid.
Ag nee-wat, ek gee en my familie gee drukkies soos normaal. Ek soen ook my vrou soos normaal. Ons weet mos nou al almal die virus is nie gevaarliker as ‘n verkoue nie. Ons wat die waarheid weet gaan ons nie aan koue pampoene steur nie. Daar is geen “nuwe normaal” nie, net ‘n sterk behoefte om die “ou normaal” sterker te leef as ooit.