Om gehelp te word, moet mens eers die boek teken. Hoe laat gaan jy in, hoe laat gaan jy uit. Dan beduie die man in watter rigting jy moet loop om jou probleem aan te meld. Lang, oninteressante gange. Niks moois teen die mure nie. Geen groen plante of sagte matte om die kil kantore op te helder nie. Jy stap, dan draai jy regs, dan weer regs. Tot jy by ‘n oop kantoordeur instap aan die einde van die gang. En daar sit sy.
Sy lyk moeg. Groot oë en hoë wangbene, skraal gesig sit sy agter die rekenaar. Om haar lê gister en eergister en laas maand en môre se werk in lêers en stapels papiere oral op die lessenaar.
Toe dit jou beurt is, verduidelik jy jou storie in Engels, die wêreldtaal. Sy praat stadig. Stadig en geduldig. Sy doen dit elke dag. Sy help jou mooi. Sy gee raad. Ver voor in jou eie wapad sien jy ‘n liggie flikker. Haar naam is Charity.
Groot was my verrassing toe ek twee dae terug sommer so terloops boontoe kyk en twee lieflike blomme aan die bopunt sien. Dit is die heel eerste keer dat hierdie plant 'n blom maak. Ek gaan loer elke dag. Mooi bly maar mooi, al is dit onbereikbaar hoog teen die blou lug waar wit wolke vol beloftes hang. Ons bid almal vir reën. Die wêreld is droog. Droog en warm.