Nietemin, ek wil ‘n punt maak oor Derrida se différance en identiteit aan die hand van Ken Seigneurie se perspektief op sg. postmoderne tegnieke wat tipies in romans gebruik word – in hierdie geval oorlogsromans in die Arabiese wêreld: Dit is nodig om voldoende grondvog te verseker, maar ook seker wees dat die lote te volg sodra hulle verskyn, glas of film is verwyder. en sy herrangskik saailinge in `n sonnige en warm plek. Wie is soos jy? ‘n Volk wat deur die HERE verlos is, die skild van jou hulp en wat die swaard van jou hoogheid is, sodat jou vyande julle al kruipende aan jou onderwerp; maar jy sal op hulle hoogtes stap. Plant sade in Peat spesiale tablet-. `N waarborg van goeie ontkieming en vinnige groei plante So wat is die rol van die leser dan nou, meer as ’n eeu later, ten opsigte van hierdie prosesse van mitevorming en manipulering? Ek sou reken dit spreek vanself dat die leser se rol een van kritiese lees en bevraagtekening sal bly, ongeag die identiteit van die “regverdige” en die “skuldige”.