Hoe het New York die finansiële spilpunt van Amerika geword? - Geskiedenis Podcasts - 2022
Waarom het New York die finansiële spilpunt van Amerika geword, eerder as een van die ander groot stede?
Ek dink die beste manier om hierdie vraag te beantwoord, is om te vra: Waarom het Philadelphia sy posisie as die spilpunt van Amerikaanse finansies verloor? In terme van finansies het Philadelphia die eerste voordeel bo New York gehad. Ongelukkig vir Philadelphia sou die nasionale politiek die voordeel van Philly in die 1830's en 1840's uitwis, wat die weg sou bring dat New York hom as die middelpunt van Amerikaanse finansies sou begin vestig.
Philadelphia se vroeë oorheersing van Amerikaanse finansies
Philadelphia was die tuiste van die belangrikste banke van die land voor die burgeroorlog: die Bank van Pennsylvania, die Bank van Noord -Amerika, die Eerste Bank van die Verenigde State en die Tweede Bank van die Verenigde State.
Net so was die meeste van die belangrikste bankiers en finansiers van daardie era Philadelphians (of beland in Philadelphia): Robert Morris, Haym Salomon, Stephen Girard en Nicholas Biddle. Soos ek hieronder bespreek, verdien Jay Cooke en die Drexels ook ernstige aandag.
Jackson, Van Buren en Philadelphia se Long Slow Fall from Grace
Soos 'n New Yorkse Jacksonian dit stel: "Die algemene plek van die deposito van die inkomste van die regering moet die geldmark van die land word" (Bray Hammond, p. 392). Solank die Tweede Bank van die Verenigde State as die 'algemene plek van deposito' oorleef het, het dit beteken dat Philadelphia as die geldmark van die land sou regeer.
Andrew Jackson se vasberadenheid om die Tweede Bank om ideologiese redes te vermoor, is welbekend. Jackson het onskatbare hulp van sy minister van buitelandse sake (en later vise -president) Martin Van Buren ontvang. Van Buren se planne het nie 'n plaasvervanger vir die bank behels nie-deels omdat Van Buren gehoop het dat baie van die geld na die bankstelsel van New York sou vloei.
Tydens sy ongelooflike kort tydperk as goewerneur van New York, het Van Buren gehelp om die Wet op Veiligheidsfondse van 1829 deur te voer. Die banke van New York was vreselik voor hierdie wet, en die Veiligheidsfonds het tot 1843 'n mate van stabiliteit aan die bankwese gebied, maar selfs toe die Veiligheidsfonds wankel, is dit spoedig vervang deur 'n gewilde Vrybankwet. Teen die 1840's het New York waarskynlik die beste gereguleerde bankstelsel in die land gehad. Die bankstabiliteit van New York is verder versterk deur die New York Clearing House, wat in die 1850's georganiseer is.
Maar die belangrikste ding vir die bankoorlog is dat die veiligheidsfondsstelsel die mag en belange van al die banke in New York verenig het tot 'n 'magtige invloed' wat die leierskap van die Demokrate in die 'Albany Regency' beantwoord het. Soos Erastus Root van die banke in New York berig het,
Die stadsbanke is aangemoedig om die kombinasie aan te gaan en hul deel aan die fonds by te dra-nou hoop en verwag dat die Bank van die Verenigde State neergelê word en dat hulle nie net die groot handelsportefeulje sou hê nie, maar ook die deposito's van die regering en word sodoende die skeidsregters van die fiskale aangeleenthede van die land. (Hammond 392)
Tog lyk die alliansie van tientalle staatsbanke in New York vir die meeste Amerikaners minder bedreigend as een groot bank in Philadelphia:
'N Nasionale Bank is 'n formidabele monster wat op groot skaal kan kwaad doen, terwyl die staatsbanke soveel lammers is en niemand kan seermaak nie. (Hammond 392)
Bankiers in al die state van die Unie (behalwe Pennsylvania) het tot 'n mate gesien dat die vernietiging van die Tweede Bank van die Verenigde State tot hul finansiële voordeel sou lei. Hulle gooi almal hul gewig agter Jackson se poging om die bank dood te maak. Maar slegs die bankiers van New York was goed georganiseerd om in te gryp en beheer oor hierdie geleentheid te neem.
Wat van Buttonwood en die New York Stock Exchange?
Philadelphia is die tuiste van die oudste beurs in die VSA, die Philadelphia Stock Exchange, wat in 1790 gestig is. Die Buttonwood -ooreenkoms is twee jaar later in New York onderteken, maar die finansiële markte daar was relatief slaperig in hul vroeë jare. New Yorkers het meestal ou oorlogseffekte en aandele in die Bank of the United States in Philadelphia verhandel. In 1817 stuur aandelemakelaars in New York afgevaardigdes na Philadelphia om uit die oorspronklike aandeel te leer. Met hul terugkeer het hulle die NYSE gestig.
Die NYSE is dus 'n navolging van die Philadelphia Stock Exchange, en dit het staatgemaak op finansiële instellings in Philadelphia vir 'n nie-triviale deel van sy kapitalisasie. So 'padafhanklikheid' tipe argumente verklaar nie die huidige oorheersing van New York in Amerikaanse finansies nie.
Wat van die Morgans en Investment Banking?
Moderne beleggingsbankwese het ook sy oorsprong in Philadelphia. Jay Cooke het in 1842 aangesluit by die Philadelphia-bankhuis EW Clark & ​​Co. .
Selfs die House of Morgan-die grootste finansiële huis in New York in die laat 19de eeu-het 'n belangrike oorsprong in Philadelphia. Francis Martin Drexel het Drexel & Co in Philadelphia gestig in 1837. Drexel was die tweede enigste vir Cooke in terme van staatsfinansiering in die 1860's. In 1871 het Anthony Drexel Junius Morgan genader oor die aansluiting by hul huise. Die in Philadelphia gevestigde Drexel het die geld gehad, maar die in New York gevestigde Morgan het die Londense verbindings. Soos Drexel, Morgan en Co., sou die Morgans die Amerikaanse finansies vir die volgende halfeeu oorheers. (Bron: Ron Chernow's House of Morgan)
Daar is met respek min bewyse dat die Nederlandse erfenis of verbintenis met Amsterdam die New York se sukses in finansies baie beteken het. Ek het al aangevoer dat New Yorkers in die antebellum-era regulerende strukture by nie-Nederlanders in Philadelphia geleen het. Die Nederlandse karakter van New York is nogal verdun deur die 1870's, toe die stad Philadelphia as die Amerikaanse finansiële sentrum onomkeerbaar begin verduister het. En gedurende die 1870's word finansies in New York grootliks geassosieer met twee nie-Nederlandse etniese groepe: Duits-Jode en New England Yankees. Europese Jode en prominente Yankees het albei 'n groot voordeel in finansies gehad: hulle het buitelandse bande met bankiers in Londen, Parys en die res van Europa gehad. Die Verenigde State was so vinnig besig om te industrialiseer dat oorsese kapitaal baie nodig was, en daarom kon hierdie twee groepe as kanale vir Europese kapitaal optree. New York het 'n deel van sy latere bankvoorrang te danke aan sy sentraliteit in immigrasie en dus die vele Europese verbindings.
Van Buren was natuurlik Nederlands-Amerikaans, maar sy magie was polities, nie finansieel nie.
Na die Tweede Bank
Die Tweede Bank van die Verenigde State is in 1838 gelikwideer, en regeringsfondse het van Philadelphia na die res van die land begin dreun. Baie van hierdie geld het sy weg gevind na die stabiele en welbekende bankstelsel van New York, en sodoende begin die verskuiwing van finansiële mag noordwaarts. As Jackson nie die bank doodgemaak het nie, sou Philadelphia waarskynlik sy voorrang langer gehandhaaf het. (Philadelphia was besig om sy verbindings met die binnelandse markte in die weste te verbeter, wat 'n lang pad sou gewees het om New York se handelsvoordeel te verminder.) As die Bank sou voortbestaan, het Drexel moontlik nooit Morgan, of ten minste die Drexels sou moontlik die dominante vennote in die verhouding gebly het. Duits-Jode wat in finansies belangstel, het moontlik na Philadelphia geëmigreer, nie na New York nie. Uiteindelik het die Bank egter gesterf, en New York het die rykdom, die finansiële infrastruktuur en die buitelandse verbindings om as Amerika se finansiële spilpunt na die bankoorlog oor te neem.
Die een was histories - dit is waar Buttonwood -ooreenkoms in 1792 onderteken is, wat begin het met wat later die New York Stock & Exchange Board sou word en uiteindelik in NYSE verander het.
Die een was geografies. New York was een van die belangrikste hawens in die Atlantiese Oseaan in die VSA, en verseker dus verbindings met Europese en veral Londen bankdienste. Afgesien van Philadelphia en Boston, dink ek dit was die enigste groot hawe in 'n groot stad wat NIE in die suide was nie.
New York was om 'n paar belangrike redes 'n natuurlike handelsentrum.
Toegang tot Upstate NY
Upstate NY was 'n baie belangrike plek in die kommersiële geskiedenis. Die nedersetting New York is aangedryf deur toegang tot bever en ander pelse, en die Hudsonrivier was in die 16de eeu gelykstaande aan 'n snelweg wat regs na die hawe van New York gelei het.
Namate later vrugbare grond in New England verantwoord is, het die landbou 'n groot krag geword. Die Nederlandse patroontskap in die feodale styl het allerhande goedere vervaardig, en die Schoharie-vallei is 'die broodmandjie van die Amerikaanse revolusie' genoem, en 'n groot deel van die landbou-oorskot is met die rivier na New York gestuur. Later het die konstruksie van draaipunte die binnekant van Sentraal -NY oopgemaak, wat meer boerdery, meer krediet- en bankaktiwiteite in Albany en NYC en meer ekonomiese aktiwiteite beteken het.
Die meeste van die Engelse kolonies is gevorm deur relatief homogene, godsdienstig-georiënteerde gemeenskappe. New Amsterdam was heeltemal anders - dit was 'n kommersiële onderneming van die Nederlandse Wes -Indiese Kompanjie. Omdat dit gemotiveer was deur geld teenoor god, was daar 'n verskeidenheid godsdienstige agtergronde, tale, ens.
Die Erie -kanaal
Die konstruksie van die Erie -kanaal het New York op 'n heel nuwe vlak gebring - die vloei van goedere uit Wes -New York en Ohio het alles deur New York gestuur om oor die hele wêreld gestuur te word.
Al hierdie dinge het 'n scenario geskep waarin New York City hierdie digte konsentrasiepunt of middelpunt vir rykdom en handel geword het. Tot in die latere helfte van die 20ste eeu het hierdie nabyheid die metro -gebied in New York 'n uitstekende industriële sentrum gemaak - wat sy rol as finansiële sentrum verder versterk het.
Ek wil byvoeg dat Holland in die 17-18de eeu die finansiële sentrum van die aarde was. NY, met die beste spesialiste in finansies, kan eenvoudig nie misluk nie.
Hoofstad van die wêreld
Toe die grond vir die eerste keer in 1900 gebreek word om 'n metro onder die stampvol strate van New York te bou, het ongeveer 25 000 inwoners van die stad byeengekom om na die seremonies te kyk en te juig: "Na 15 minute na Harlem!" Nie dat dit maklik sou wees nie - om 3 miljoen kubieke meter aarde te verwyder en relings onder die stad te lê, was 'n taak wat vier jaar sou duur en duisende werkers, van wie 54 tydens die konstruksie hul lewens verloor het. 1
Greater Gotham: 'n Geskiedenis van die stad New York van 1898 tot 1919
Toe die metro uiteindelik oopmaak, was dit 'n dag van burgerlike viering. Die fabrieke in die stad het werkers 'n halfvakansie gegee, en elke passasier mag gratis ry. Sowat 150 000 mense het dit gedoen. Maar miskien was die opvallendste net hoe vinnig New Yorkers by hierdie ingenieurswonder aangepas het. Een verslaggewer vir Die New York Times het opgemerk dat mense na hul verkennende reis uit die stasies gestroom het en rustig huis toe gegaan het, "nadat hulle klaar was met wat hulle die daaglikse roetine van die res van hul lewens sal wees." 2
Die verhaal van die metro is dus een van 'n buitengewone prestasie wat as heeltemal gewoon beskou word, en dit is op 'n manier die urtekst van enige boek oor New York. 'Dit is 'n wonderwerk dat New York enigsins werk', skryf E.B. White in sy beroemde paean na die stad. "Die hele ding is onwaarskynlik." Tog kan hierdie gevoel van ontsag en mistiek, selfs al maak dit baie skryfwerk oor die stad, dit ook moeilik maak om New York duidelik te sien - veral met betrekking tot die res van die Amerikaanse geskiedenis. 3
Dikwels behandel skrywers New York as die apoteose van Amerika of as 'n nasionale uitskieter. Dit word beskou as die middelpunt van tendense wat die res van die land se geskiedenis gevorm het-die hart van immigrasie, die hoofstad van finansies-of as 'n ekstreme metropool wat min gemeen het met die res van Amerika, die sogenaamde hartland. Sommige van die probleme in die skryf van stedelike geskiedenis (of miskien enige geskiedenis) verskyn in 'n sekere mate met spesiale krag in die geskiedenis van New York: is dit die doel om oor die stad te skryf om die kenmerke daarvan te belig of te vertel 'n groter verhaal waarvan New York verteenwoordigend is? 4
Van Mike Wallace Groter Gotham- die tweede van wat hy hoop om vier boeke oor die stad te wees - slaag daarin om albei te doen. Dit is 'n boek oor New York in al sy verwarrende besonderhede, maar dit spreek ook die sweep van die Amerikaanse geskiedenis aan die begin van die 20ste eeu aan. Groter Gotham is die opvolger van die Pulitzer -pryswenner Gotham, waarin Wallace, saam met mede-outeur Edwin G. Burrows, die verhaal vertel het van die opkoms van New York gedurende die eerste 300 jaar: die transformasie van 'n beskeie eiland in die middelpunt van 'n groot stad. 5
Groter Gotham beslaan 'n korter tydperk, die periode van 1898 tot 1919, maar daar kan geen twyfel bestaan ​​dat die boek 'n merkwaardige wetenskaplike prestasie is nie. Op 1,196 bladsye, verdeel in vyf dele en 24 hoofstukke, slaag dit daarin om te dek wat byna elke faset van die lewe in die stad in die 21 jaar kan lyk wat die konsolidasie van sy verskillende stadsdele in 1898 skei van die opkoms daarvan as die ekonomiese hoofstad van die land teen die einde van die Eerste Wêreldoorlog. Daar is hoofstukke oor die ekonomie wat die opbloei van die wolkekrabber van die vroeë 20ste eeu en die arbeidsprosesse en tegnologiese ontwikkelings wat nodig was om die bou van die eerste metro's moontlik te maak, gedryf het. Ons leer oor die splete wat plaaslike aktiviste in die Industriële Werkers van die Wêreld verdeel het van diegene in die Sosialistiese Party, sowel as die sameswerings van die sosialiste Morris Hillquit, wat die IWW se Big Bill Haywood uit die organisasie geskop het. 6
Wallace bespreek ook die veldtogte vir die gesondheid van die vroeë 20ste eeu, wat die sterftesyfer in die stad van 27,2 per 1 000 in 1890 tot 13,4 teen 1914 verlaag het, ondanks die georganiseerde teenkanting van die dokters van die stad, wat die staat se uitgebreide rol in mediese sorg gevrees het . Hy ontleed die verspreiding van prostitute in immigrante -enklawe waarin mans baie meer as vroue was. Hy plaas ook die wêreldse stad in die groter wêreld, en ondersoek die rol van die Russiese rewolusie van 1905 en die pogroms wat gevolg het om honderde duisende Jode na New York te jaag. 7
Boonop is daar wonderlike gedeeltes oor Coney Island, Ierse politiek, die literêre en visuele kunste, die opkoms van Harlem as 'n middelpunt van Afro-Amerikaanse lewe, Lenin se waardering vir die New York Public Library en die sterkte van anargistiese tradisies in werkersklas Italiaanse buurte. Uit hierdie spesifiekheid kom 'n kenmerkende portret van iets veel groter as New York self: die stad se verhaal, wat ons leer, is eintlik die verhaal van die Amerikaanse kapitalisme. Dit is ook die verhaal van die radikale politiek wat na vore gekom het in reaksie daarop. Dit is beslis een manier om die titel van die boek te lees: Amerika self het New York se "Greater Gotham" geword. 8
W allace het baie nadink oor die regte manier om hierdie verhaal te vertel. In die inleiding gee hy 'n uiteensetting van vyf belangrike gebiede om die geskiedenis van die stad te ontrafel: eerstens die ontstaan ​​daarvan as die finansiële sentrum van die internasionale kapitalisme aan die einde van die Eerste Wêreldoorlog, die nasionale belangrikheid daarvan as die 'nie -amptelike hoofstad' van die Verenigde State ten derde, die wesenlike ontwikkeling daarvan, aangesien New York 'n steeds groter wordende katalogus van ekonomiese funksies vir die land aangeneem het, vierde jaar, die ritmes van kapitalistiese uitbreiding en inkrimping, wat gehelp het om arbeidsorganisasie en radikale politiek aan te spoor, en uiteindelik 'n uitsig vanaf die grond, die daaglikse ervaring van die opwindende, chaotiese stad vir mense uit alle sosiale klasse en agtergronde. 9
Daar is sekere meer algemene temas om dit alles deur te werk. Die eerste is die diepgaande ambivalensie van die finansiële en korporatiewe elite van New York wat die aard van mededingende kapitalisme betref. Dit was mense op die hoogtepunt van die nasionale ekonomie en die avatars van die prestasies daarvan. Tog was hulle nie vurig gelowiges in die genadelose voorskrifte van laissez-faire nie, maar probeer om die mark te tem en die 'verwoestende' mededinging van weleer te vervang met korporasies wat hul ekonomiese sektore oorheers het tot 'n mate wat nog nooit gesien is nie. Die stad se finansiers was die voorsitter van die groot samesmeltingsgolf van die vroeë 20ste eeu: tussen 1899 en 1904, gedeeltelik aangevuur deur die uitbreiding van die handel op die New York Stock Exchange, het hulle 4 200 maatskappye tot slegs 250 verminder, wat baie van die magtiges tot gevolg gehad het mega-ondernemings wat die Amerikaanse ekonomie gedurende die 20ste eeu sou oorheers, waaronder US Steel, die American Smelting and Refining Company, United Fruit en International Harvester. Baie van hierdie ondernemings het hul hoofkwartier in New York, die banke waarop hulle staatgemaak het, was ook daar. En hul groeiende krag trek die elite -bestuurders van ander besighede in. New York, soos Wallace dit stel, "het miljoenêrs en korporasies ingesuig so vinnig as wat dit geskep is, en sommige wat reeds bestaan ​​het, uit die wentelbane van ander stede geruk." 10
Hierdie stortvloed geld het die fisiese landskap van die stad gevorm. Mededinging tussen eiendomsontwikkelaars het sy vertikale groei gedryf. Wolkekrabbers verteenwoordig die strewe om soveel geld as moontlik uit elke stuk grond te kry. Die einste groei -dinamika het die geboue hoër gemaak: Elke ekstra verdieping het nuwe huurders en nuwe huurgeld beteken, wat die waarde van die eiendom in sy geheel verhoog het, sodat New York teen 1912 meer hoë geboue gehad het as enige ander stad in die land. Uiteindelik het die skyline van Manhattan die fisiese verpersoonliking geword van winste wat letterlik uit die lug gegryp is. 11
Die elites van New York was egter ver van om met onbetwiste vertroue te heers, maar was altyd bang vir moontlike uitdagings vir hul gesag, en hierdie onsekerheid vorm die tweede hooftema van Wallace se boek: die toenemend georganiseerde pogings om hul beheer terug te keer. Daar was die Progressiewe en die hervormers van die middelklas wat probeer het om die geweldige mag van die nuwe sake-elite uit te daag en om die wanordelike stad te tem en te beskaaf. En dan was daar die werkersklas, wat nie net tevrede was om as onderwerp van hervormingseksperimente uit die hoogte te dien nie.Vakbonde het in die stad vermeerder, en New York het 'n sentrum geword van radikale politiek gewemel van sosialistiese en anargistiese aktivisme wat hulle dikwels in die vakbonde gevind het en hulle tot konfronterende optrede teen fabriekseienaars en finansiers gedryf het. 12
Selfs die Industriële Werkers van die Wêreld, die anti-kapitalistiese digters wat dikwels as die organiseerders van die Westerse myne beskou word, het hul sterkte in New York gehad. Immigrante-stakers in Lawrence, Massachusetts, het hul kinders na die stad gestuur tydens die staking onder leiding van die IWW in 1912, en toe die honderde ondervoedde kinders per trein aankom, is hulle deur duisende ondersteuners by die Grand Central Station begroet. Twee jaar later, tydens 'n resessie, het radikale aktiviste in die IWW -kring 'n 'leër van werkloses' georganiseer: Honderde mense marsjeer deur die strate van New York en kom kerke binne om kos en skuiling te eis. 13
Hierdie uitdaging van die status quo op een lewensgebied het gou die groei van ander bevorder. Margaret Sanger was 'n lid van die Sosialistiese Party en 'n voorstander van die Lawrence -staking voordat sy 'n voorstander van geboortebeperking geword het. In 1914 is 'n Feministiese Alliansie, afkomstig van sosialistiese, anargistiese en arbeidskringe, georganiseer om seksuele ongelykhede in die stad uit te daag (soos 'n beleid van onderwysraad wat vroulike onderwysers gedwing het om te bedank sodra hulle getroud is). Die Bohemians van Greenwich Village - 'n klein aantal daarvan wat beroemd op 'n koue Januarie -aand in 1917 na die top van die Washington Square Arch geklim het om die buurt as '' 'n vrye en onafhanklike Republiek '' te verklaar - het ook 'n milieu met die arbeidersbeweging gedeel en ruimte gebied vir vroue om buite die norme te gaan wat deur geslag voorgeskryf word. 14
Links van die stad het ook ingespoel in Afro-Amerikaanse politiek. Een van die sterkste hoofstukke van Groter Gotham spoor die uitbreiding van die swart New York en die opkoms van die stad as 'n middelpunt van weerstand teen segregasie en ongelykheid in die hele land. Die Afro-Amerikaanse bevolking van die stad het geswel van ongeveer 60 000 in 1900 tot 91 700 in 1910, toe migrante uit die Karibiese Eilande en die suide van die Verenigde State aangekom het. Behuising en werk was hoogs geskei: Swart dokters kon nie in openbare hospitale praktiseer nie, en swart onderwysers was eers in 1895 by die Onderwysraad in diens. (Die openbare skole van die stad was sedert die 18de eeu wettig geskei, en hulle het dit nie gedoen nie) t word geïntegreer tot in die 1870's en selfs later in Queens, wat 'n aparte Onderwysraad gehad het.) 15
Aanvanklik het dit geblyk dat 'n matige politiek van rasse -opheffing deur vrye onderneming in swart New York die oorhand sou hê. Booker T. Washington het sy "Tuskegee -masjien" deels gebou deur finansiële bydraes van filantrope uit New York, wat in Madison Square Garden gepraat het voor die gehore van korporatiewe magneute om geld in te samel. Die stad het egter gou 'n baie meer ideologies uiteenlopende swart politiek geword. Wallace volg die stigting van die National Association for the Advancement of Coloured People Die Boodskapper, sosialistiese A. Philip Randolph se tydskrif en uiteindelik, toe Harlem na vore gekom het as die middelpunt van die swart lewe in die stad, die opkoms van Hubert Harrison, wie se politiek sosialisme en swart nasionalisme vermeng het. Teen 1917, na aanleiding van wat Wallace beskryf as 'n 'rasse -pogrom' in Oos -St. Louis, Illinois, waarin ongeveer 200 swart mense dood is, het Harrison gehelp om 'n stille optog in Fifth Avenue af te organiseer, met mense wat plakkate gehad het met die opskrif 'Mother, Do Lynchers hemel toe gaan? " Dit was die grootste protes van Afro -Amerikaners in die geskiedenis van die stad, en dit was die opkoms van Harlem as die hart van weerstand teen rassisme in die hele land. 16
Links het politiek nooit in New York oorheers nie, en soos Wallace toon, het die stad ook gedien as 'n sentrum vir reaksie. Die pers het die nywerheidswerkers van die wêreld as 'wrede uitgeworpenes' veroordeel, en die polisie het bykans 200 lede van die IWW se 'weermag van werkloses' gearresteer op aanklagte van aanhitsing tot oproer en openbare vergaderings deur die stad opgeskort. Terwyl die brand wat 146 werkers by die Triangle Shirtwaist Company doodgemaak het, gelei het tot wetgewing oor veiligheid op die werkplek, is die eienaars van die fabriek nietemin in die hof vrygespreek van enige oortreding. Selfs die suffragistiese beweging - wat momentum gekry het deur 'n alliansie van welgestelde samelewingsvroue en arbeidsaktiviste in die middestad - kon die stad nie dra nie, toe die staat New York gestem het oor 'n referendum van 1915 om vroue stemreg te gee. 17
New York was ook die tuiste van 'n florerende politieke reg. Voorstanders van eugenetika en rassistiese pseudowetenskap, soos Madison Grant en Charles Benedict Davenport, het institusionele sentrums in die stad gebou, terwyl die Columbia -universiteit die tuisbasis geword het van John Burgess, die stigter van politieke wetenskap, wat rekonstruksie as ''n monsteragtige ding' 'veroordeel het en het sy dissipline op die beginsel van rasseverskil gebou. Alhoewel baie strukturele kenmerke van die stadslewe dit vir radikale politiek moontlik gemaak het om te floreer - onder meer die stad se digtheid, die oorvloed van algemene vergaderruimtes en bymekaarkomplekke, en bowenal die ongelykheid wat ryk en arm in die omgewing geplaas het - niks hiervan nie bedoel dat die elites van die stad eenvoudig sou toelaat dat hierdie nuwe politiek floreer. In plaas daarvan was hulle vasbeslote om hul beheer te behou, ongeag hoeveel onrus die gevolg sou wees. 18
Federale agentskappe het gereeld gehelp. Anthony Comstock, die onderdrukkende Amerikaanse posinspekteur, het 'n uitgawe van Sanger se publikasie verbied, Die Vrou Rebel toe Sanger met behulp van 'n IWW-drukker materiaal oor voorbehoeding publiseer, is sy gedwing om uit die land te vlug, onder dreigement van 'n gevangenisstraf van 45 jaar. (Na die dood van Comstock in 1915 het die Amerikaanse prokureur die aanklagte teen Sanger laat vaar, maar eers nadat haar man 'n maand in die grafte deurgebring het vir die verkoop van nog een van haar publikasies.) Comstock het ook die boheemse kunstenaars agtervolg en op 'n stadium die 19- jaar oud ontvangsdame van die Art Students League van New York toe sy vir hom 'n gratis katalogus met drie naakbeelde gee. 19
Die spanning tussen die radikale en reaksionêre New York het in 1916 tot 'n val gekom, terwyl die leiers van die land die toetrede tot die Eerste Wêreldoorlog bespreek het. Aan die een kant was die voorbeeld van 'n multietniese stad 'n uitdaging vir die etniese nasionalisme wat begin het oorheers die Europese en tot 'n mate die Amerikaanse politiek. Maar die onderwerp van wat 'n Amerikaanse nasionale identiteit was, is hewig betwis in New York, waar die vooroorlogse kiesafdeling meestal Anglofiel en hoër klas was en die groot oorlog teen die oorlog was gebou rondom die multietniese werkers en middelklas. Met die toetrede van die land tot die oorlog, het die transnasionale ideaal wat 'n groot deel van die stad omskryf het, in botsing gekom met 'n skril en kragtige herbevestiging van militaristiese patriotisme, een wat die wit Christendom as die enigste ware Amerikaanse identiteit geprys het. Wallace gee 'n uiteensetting van die sluiting van radikale tydskrifte en organisasies en die opkoms van hiperpatriotiese organisasies, nie net onder die elite nie, maar ook onder baie ander New Yorkers. 20
F of Wallace, ondanks die onderdrukking wat die Eerste Wêreldoorlog vergesel het, is die verhaal van New York uiteindelik 'n verhaal van triomf - die verhaal van 'n groot stad wat saamspan, ondanks die intense druk wat dit moontlik uitmekaar getrek het. Op die laaste bladsye van die boek stel hy voor dat die ervaring van New York in die eerste 21 jaar as 'n gekonsolideerde stad dui op die krag van gedeelde deelname: 'Ondanks die twee dekades wat onophoudelike stryd tussen klasse, rasse, etniese groepe was, geslagte en godsdienste — verbaal en soms gewelddadig — wat die sentrum gehou het. " Die 'bande wat gebind het' - gedeelde instellings soos die metro's, die teaters, Tammany Hall en bowenal 'die opwinding en trots om in 'n groot stad te woon' - het New York saam gehou, 'n enkele metropool en 'n model van die kosmopolitiese ideale. Alhoewel Wallace dit nie eksplisiet maak nie, is sy 'Greater Gotham' ook 'n stad wat 'n model vir die hele land verteenwoordig, 'n besondere visie van wat dit beteken om Amerikaans te wees, wat amper die teenoorgestelde is van Donald Trump s'n. 21
Die grense van die Amerikaanse kapitalisme
Alhoewel Wallace se beroep op New York as 'n alternatiewe visie op Amerikaanse identiteit welkom is, is daar 'n manier waarop die boek se slotuitbeelding van 'n verenigde stad ondanks sy spanning in stryd is met die breër verhaal van stryd en stryd. Die politieke en ekonomiese konsolidasie van New York in die vroeë 20ste eeu (veral na die Eerste Wêreldoorlog) het ook beteken dat sekere soorte politieke uitdagings gestaak moes word. Teen die einde van 1919 is die geledere van die Sosialistiese Party gedemineer, te danke aan onderdrukking in die oorlog en die interne skeuring in die party na die Russiese Revolusie. Emma Goldman is in die tronk gestop omdat sy protesoptogte teen die diensplig gereël het en die ryk netwerk van koerante, tydskrifte en politieke groepe wat die linkerhand van die stad en sy artistieke teenkultuur ondersteun het, amper uit die lewe gery het. Slegs 'n paar jaar later sou die land 'n 'egte 100 persent Amerikaanse immigrasiewet' aanvaar om die 'skuim van die aarde' uit te sluit (om die eiendomsontwikkelaar en eugenetikus W.E.D. Stokes van New York aan te haal). Daar is 'n voorstel in Groter Gotham dat die multietniese werkersklas van New York 'n kontrapunt bied vir die wêreld van vaste eiendom, finansies en korporatiewe kapitalisme - een wat die oorheersing daarvan kon kontroleer en 'n werklike alternatief kon bied. Maar was dit werklik die geval? 22
Gegewe die hewig van Groter Gotham, om meer te vra, lyk dalk pervers. Tog kan 'n mens nie anders as om te wonder hoe Wallace se verhaal anders sou gewees het as hy sy verhaal vorentoe gebring het om te kyk hoe die konflikte en spanning wat hy beskryf, die reaksie van New York op die Groot Depressie beïnvloed het nie. Hoe het die klaspolitiek wat hy ondersoek, die liberale staat ingelig soos dit in die naoorlogse stad ontstaan ​​het, en hoe het dit die ondermyning en transformasie van daardie liberalisme gevorm na die fiskale krisis van 1975? Hoe voorspel die stad wat hy in die geskiedenis beskryf, die stad van vandag, wat nog steeds die tuiste is van digte etniese en immigrantebuurte en waar intense armoede bestaan, langs die mees ekstreme rykdom wat die wêreld ooit geken het? Alhoewel elemente van die robuuste openbare sektor wat uiteindelik honderd jaar gelede uit hierdie wedstryde ontstaan ​​het, nog steeds bestaan, is die radikale politiek wat die stad eens lewendig gemaak het - ten minste nie in die vorme wat dit in die jare gedoen het nie. Groter Gotham. Miskien sal New York eendag weer die middelpunt van so 'n politieke opstand wees, aangesien die magdom van 'n stad wat oorheers word deur uiterste rykdom, selfs vandag nog nuwe punte van rebellie kan ontdek. Die intensiteit van die lewe wat "saamgeperste" (soos EB White dit stel) in die stad kan nooit, soos Wallace ons wys, werklik van bo af beheer word nie. Maar ons sal moet wag op die vervolg om uit te vind waarom hierdie radikale gees in die latere jare van die 20ste eeu verdwaal het - en of hierdie verhaal van die opkoms van 'n stad op 'n manier ook 'n verhaal van sy val kan wees . 23
Kim Phillips-Fein Kim Phillips-Fein is die skrywer van Invisible Hands: The Businessmen's Crusade Against the New Deal en Fear City: The New York City Fiscal Crisis and the Rise of the Age of Austerity.
Die dag wat New York probeer afskei het
'N Voëlaansig oor die vooroorlogse New York toon die skeepsvaart wat die stad ryk gemaak het. Beeld met vergunning van Library of Congress.
'N OPMERKING VAN DIE REDAKTEUR: As gevolg van 'n produksieprobleem, is 'n gedeelte van hierdie artikel weggelaat uit die uitgawe van Januarie 2012 van Amerika se burgeroorlog. Dit volg hier volledig.
Gedurende die eerste drie maande van 1861 het New York met vrymoedigheid geflirt om die Unie te verlaat. Die redes was nog dekades aan die gang, maar die sentiment was nooit meer skerp as op 6 Januarie 1861 toe die burgemeester van New York, Fernando Wood, die stadsraad toegespreek het nie. 'Dit wil voorkom asof 'n ontbinding van die Federale Unie onvermydelik is,' merk hy op, en let op die meegevoel wat New York met 'ons gegriefde broers van die slawestate' meegebring het en suggereer dat die stad sy eie onafhanklikheid van die Unie verklaar. 'As Disunion 'n vaste en vaste feit geword het, waarom mag New York die groepe wat haar aan 'n venale en korrupte meester verbind, nie ontwrig nie - aan 'n volk en 'n party wat haar inkomste geplunder het, probeer het om haar te verwoes, die mag weg te neem? van selfregering, en die Konfederasie waarvan sy die trotse Empire City was, vernietig? "
Wood preek vir die bekeerdes. Toe, soos nou, was New York die finansiële sentrum van die land en het dit sy reputasie - en die grootste deel van die inkomste - gemaak deur goedere en dienste aan die slaaf Suid te lewer. Die meeste New Yorkers was beslis pro-suidelike en vir jare voor Abraham Lincoln se verkiesing het twee skelms-Wood en die Amerikaanse marskalk Isaiah Rynders-pro-slawerny-praktyke, wettig en onwettig, in die stad gekweek.
Korrup tot in sy wese was die driemalige burgemeester Wood knap en sjarmant-en 'n skelm en 'n rassis. Hy het die polisie omgekoop, 'n fortuin verdien deur openbare kantore te verkoop en immigrante naturalisasie aangebied in ruil vir hul stemme. Soos Harper's Weekly berig in 1857, was New York onder Wood "'n groot semi-barbaarse metropool ... nie goed bestuur of swak bestuur nie, maar eenvoudig glad nie beheer nie."
Slawerny was nie soseer 'n morele euwel as 'n ekonomiese noodsaaklikheid nie, volgens burgemeester Fernando Wood, 'n voormalige skeepvaartman wat die stad se afhanklikheid van die suide -slawe -ekonomie goed ken. Beeld met vergunning van Library of Congress.
Wood het die anti-slawerny-beweging teenstrydig teenstaan, en op sy aansporing sou Rynders boelies stuur om vergaderings van hervormingsgroepe te verbreek en toesprake deur die afskaffingskundige William Lloyd Garrison te ontwrig. Wood het geglo dat swart mense minderwaardig was en het slawerny as 'n 'goddelike instelling' beskou.
Ongelukkig het baie New Yorkers 'n soortgelyke siening van slawerny - of ten minste hoë agting vir die wins wat daaruit gemaak word. 'New York behoort byna net soveel aan die suide as aan die noorde', het die redakteur van die New York Evening Post. Die sakemanne van die stad bemark die suide se katoenoes en vervaardig alles, van goedkoop klere vir uitrusting van slawe tot luukse waens vir hul meesters. Wood het self die Suide "ons beste klant" genoem. Sy betaal die beste pryse en betaal dadelik. "
Wood se politieke basis het die stad se sakelui en sakemanne ingesluit wat uit die slawebedryf bestaan ​​het, sowel as uit die werkersklas wie se werk bedreig sou word deur vrymanne wat noordwaarts opdaag. Die burgemeester was nie verkeerd nie toe hy beweer dat "die winste, luukshede, die benodigdhede - ja, selfs die fisiese bestaan ​​[van New York] afhang van ... die voortbestaan ​​van slawe -arbeid en die welvaart van die slawe -meester!"
New York was nie net 'n belangrike kommersiële verskaffingskern vir die suidelike regsinstelling van slawerny nie - dit was - en was al baie jare - die episentrum van Amerika se onwettige slawehandel. Alhoewel die staat New York in 1827 gestem het om slawerny af te skaf, het handelaars in New York steeds slawe voorsien - eers aan die suide, daarna aan Brasilië en Kuba - tot en met die burgeroorlog. Of dit nou as beleggers, skeepseienaars of kapteins en bemannings was, New Yorkers het mense se verkeer bevorder, aangeskakel en voortgesit. Van al die stede in Amerika was New York die mees belê in die trans -Atlantiese slawehandel.
Die skeepseienaars van New York het hul vaartuie gebou vir groot slawe wat deur hul sakemanne gefinansier en in die reise belê is, en sy seelui het die reise onderneem. Die winste wat uit 'n enkele slawe -ekspedisie behaal is, was verbysterend: 'n Slaaf wat vir $ 40 se lap, krale of whisky gekoop is, sou tussen $ 400 en $ 1200 op die blokke van Charleston, Mobile, Rio de Janeiro of Havana verkoop. Met die verkoop van 'n gemiddelde vrag van 800 slawe wat $ 960,000 beloop - 'n bedrag gelyk aan tientalle miljoene in die huidige geldeenheid - het menige skeepseienaar, belegger en kaptein ryk geword van die opbrengs van 'n enkele suksesvolle reis.
En in die onwaarskynlike geval dat 'n slaweskip op see gevange geneem en in die howe van New York onderhewig was, was die stad se borgmanne gereed om verbandtransaksies te vervals en die vaartuie te bevry vir toekomstige slawreise. In die eerste 60 jaar van die 19de eeu het New York City meer slawe -ekspedisies gefinansier en ingerig as enige ander Amerikaanse hawestad, Noord of Suid. Tussen 1858 en 1860 het New York byna 100 slaweskepe gelanseer. En in ooreenstemming met die nuutste maritieme tegnologie, was baie van hierdie vaartuie 'n stoomboot uit New York wat baie groter 'vragte' kon hanteer as die vorige seilvaartuie. Dit gaan alles oor sake, hoe meer Afrikane aan boord gepak kan word, hoe groter is die wins.
'Min van ons lesers is bewus ... van die mate waarin hierdie infernale verkeer voortgaan, deur vaartuie wat uit New York vertrek en in noue trou aan ons wettige handel,' het die New York Journal of Commerce het in 1857 geskryf, "en dat handelaars in die stad met rykdom en eerbaarheid baie besig is met die koop en verkoop van Afrika-negers, en dat hulle, met vergelykende min onderbreking, 'n onbepaalde aantal jare is." Almal het geweet wie hierdie handelaars en handelaars was. Ondanks die skyn van geheimhouding beklee sommige slawehandelaars hoë posisies in die New Yorkse samelewing en handhaaf hulle sigbare kantore langs South Street. Een so 'n 'sakeman' was ook die Portugese konsul -generaal in New York.
Teen 1860 was die reputasie van New York vir amptelike korrupsie en toegeeflikheid teenoor slawe ongeëwenaard. Dit was 'n goeie belegging om geld in slawereise te plaas - net soos wat ons vandag in AT & ampT of Microsoft sou belê - en hoewel die praktyk onwettig was en die oortreders algemeen bekend was, is daar geen pogings aangewend om die beleggers of die handelaars vas te vat nie. Verbasend genoeg word dit algemeen beskou as 'n misdaad sonder slagoffers. Trouens, elke keer as 'n stem opgewek is om die praktyk te veroordeel, was die sakelui van New York verenig in hul opposisie teen verandering.
Arrestasies op see was skaars, te danke aan die growwe ondoeltreffendheid van die klein, verouderde en ongemotiveerde Afrikaanse eskader van die vloot. Vlootvaartuie het nie probeer om slaweskepe te vang nie. Hulle bevelvoerders het opdrag gedoen om die regte van Amerikaanse koopvaarders te beskerm - met ander woorde, hou die Britte van ons skepe af. En as hulle toevallig op 'n slaaf afkom, dan is dit goed: arresteer dit. Hulle rekord van aanvalle was voorspelbaar afskuwelik.Gedurende 'n tydperk van ses jaar waarin sy Britse eweknie beslag gelê het op meer as 500 slaweskepe met ongeveer 40 000 gevangenes, het die Amerikaanse vloot slegs ses –– een per jaar gevang. En by die seldsame geleenthede toe slawe gearresteer en in die federale hof tereggestel is, is hulle byna altyd vrygelaat of 'n klap op die pols gegee.
In die stad New York, waar die meeste van die Noordelike vervolgings plaasgevind het, is amper geen van die min beskuldigdes werklik skuldig bevind nie. Van die 125 seemanne wat gedurende die 24 jaar voor die burgeroorlog as slawehandelaars vervolg is, is slegs 20 tronk toe gestuur - met 'n gemiddelde van twee jaar elk. Tien hiervan het presidensiële kwytskelding ontvang en nog drie, wat die moontlikheid van die galg in die gesig gestaar het, mag op minder aanklagte pleit. Alhoewel slawehandel sedert 1820 'n kapitale oortreding was, is daar in 1860 nie 'n enkele slawehandelaar tereggestel nie. Amerikaanse regters en jurie het eenvoudig geweier om Amerikaanse matrose op te hang omdat hulle slawe uit Afrika na Kuba of Brasilië gebring het in 'n tyd toe dit heeltemal wettig was. verkoop u slawe van, byvoorbeeld, Virginia na Louisiana.
Vakkundige advokate is anoniem in diens van die gevestigde slawehandelaars in New York om beskuldigde kapteins en hul bemanning te verdedig. Ironies genoeg was 'n aantal van hierdie prokureurs voormalige Amerikaanse en assistent -prokureurs in die VSA, wie se taak dit was om die mans te vervolg wat hulle nou gehuur het om af te staan. Die salaris was aansienlik beter en die uitsprake was byna seker in hul guns. Hulle verdedigingsargumente was nietemin deursigtig en absurd; die regstelsel van New York het slawe gereeld toegelaat om skotvry uit die hof te stap.
Maar prokureurs het nie net op hul argumente staatgemaak nie, maar slegs uitbetalings en geweld het gehelp. Dit was 'n algemene praktyk dat staatsamptenare op alle vlakke van die stadsbestuur gewillig was. 'N Redaksie in Junie 1860 in Horace Greeley's New York Tribune beskryf die toestand van "The Slave Trade in New York":
Dit is 'n merkwaardige feit dat die slawehandelaars in hierdie stad hul reëlings so deeglik laat ontwikkel het dat hulle byna altyd die wette van die wet kan ontwyk. Nou omkoop hulle 'n jurie, 'n ander keer as hul advokate of agente 'n belangrike getuie weggee ... reinig die howe en kantore van hierdie pimpe van piraterij, wat bekend is en op die regte tyd hul regverdige wense sal ontvang.
Daar sal egter geen 'net nageregte' kom nie, solank James J. Roosevelt 'n Amerikaanse prokureur vir die suidelike distrik van New York was. Hy was 'n lid van die staatsvergadering, 'n kongreslid en 'n regter van die hooggeregshof in New York. Hy was nou oud, moeg, het afgetree en was nie op die punt om vervolging in 'n hoofverhoor van 'n beskuldigde slawehandelaar te onderneem nie. Hy deel ook president James Buchanan se toegewyde weiering om 'n man vir slawehandel te hang, ondanks die wet.
Voor die veranderende verkiesing van 1860 het Wood die New York Daily News vir sy jonger broer, Benjamin, wat net so rassisties was soos sy groot broer. Tydens Abraham Lincoln se veldtog het Benjamin Wood 'n eindelose stroom bytende hoofartikels uitgekryt en huil dat "as Lincoln verkies word, sal u moet meeding met die arbeid van vier miljoen geëmansipeerde negers," en "sal ons negers onder ons dikker vind as bessies. " Wat die sakelui van die stad betref, die vooruitsig om hul grootste kliënt - die Suide - te verloor, was inderdaad skrikwekkend, en produsente en koerante in die suide het dit geweet. Een redakteur van New Orleans stel dit kortliks: sou New York die handel in die suide verloor, sou die "skepe by haar dokke vrot, gras sou groei in Wall Street en Broadway, en die glorie van New York, soos dié van Babilon en Rome, sou getel word met die dinge van die verlede. "
In Desember 1860, met die verkiesing van Lincoln en die dreigement van afstigting wat vinnig 'n werklikheid word, het ongeveer 2 000 verskrikte handelaars in New York byeengekom ter ondersteuning van die Suide - en vir afstigting. "As daar ooit 'n konflik tussen die rasse ontstaan", het prokureur Hiram Ketchum gesê, "sal die mense van die stad New York by hul broers, die blanke ras, staan." Hierdie manne - en duisende soos hulle - het hul lewens te danke aan die katoenhandel, en hulle was bereid om feitlik alles te doen om te verseker dat die suidelike verbinding ongeskonde bly.
Tot 'n mate was hul vrees geregverdig. Die Suide het in werklikheid tientalle miljoene dollars aan New York se geldskuld geskuld. Toe die wetgewer van Suid -Carolina op 20 Desember sy band met die Verenigde State ontbind het, het dit 'n reeks gebeure voorspel wat dreig om New York in 'n ernstige ekonomiese krisis te dompel. Een van die eerste kommersiële stappe wat die afgesonderde state sou neem, is duidelik om hul skulde aan Noordelike verskaffers en sakevennote af te weer.
Burgemeester Wood het vinnig opgetree. Toe hy die nasionale verdeeldheid op 6 Januarie as 'n 'vaste feit' verklaar, het hy ook voorgestel dat Gotham homself as 'n onafhanklike gemenebes verklaar, die Free City of Tri-insula genoem, Latyn vir 'Three islands'-Long, Staten en Manhattan . As sy eie soewereine stadstaat is dit vry om 'gemeenskaplike sake met die Suide' te maak en die federale troepe die reg te weier om deur die stad te marsjeer.
Ongelooflik het die Common Council - 'n besonder korrupte menigte politici wat informeel 'The Forty Thieves' genoem is - Wood se voorstel goedgekeur en kopieë laat druk en wyd versprei. Vir 'n kort tydperk het dit gelyk asof die belangrikste kommersiële hawe en besigheidsentrum van die Noorde in opstand by die Suide sou aansluit. Die raad het homself eers omgekeer ná die aanval op Fort Sumter in April as hulle by hul oorspronklike besluit bly, sou die uitbreek van die oorlog hulle almal verraaiers maak en hulle waarskynlik in die rigting van die galg geplaas het.
Maar toe die Lincoln -administrasie in 1861 sy amp beklee, het daar ook veranderinge in New York plaasgevind. Roosevelt en Rynders - albei politieke aanstellings - is vervang deur twee eerlike en toegewyde mans: die Amerikaanse marskalk Robert Murray en die Amerikaanse prokureur E. Delafield Smith. By die volgende burgemeestersverkiesing in 1862 is die Demokratiese kaartjie onversoenbaar verdeel, en tot sy verbasing is "Fernandy" Wood vervang deur 'n stoere Lincoln Republikein, George Opdyke.
Smith is dadelik van plan om die slawehandelaars uit New York te verdryf. Hy het Albert Horn, 'n plaaslike skeepseienaar, skuldig bevind en in die tronk gestop. Horn se stoomboot van 572 ton, Stad Norfolk, is op see gevang met 560 slawe aan boord. Smith het ook Rudolph Blumenberg, 'n slaaf wat verantwoordelik was vir die redding van gevange slaweskepe, in die tronk gesit, sodat hulle na Afrika kon terugkeer. En die dramatiesste is dat Smith in 1862 - met die steun van president Lincoln - 'n slawehandelaar, 'n seeskaptein van New England, Nathaniel Gordon, gehang het, wat aan die Weskus van Afrika gearresteer is met byna 1 000 gevangenes - die helfte van hulle kinders - in die ruim van sy klein skip.
Die teregstelling het skokgolwe deur die slawe -gemeenskap van New York gestuur. Die handelaars was stomgeslaan in New York se koerante. "[Die majesteit van die wet is bevestig en die stempel van die galg ... op die misdaad van slawehandel", het die New York Times berig, "En dit was tyd."
'Sedert ek die pos van hierdie kantoor aangeneem het, het ek ernstig moeite gedoen ... . 'Hierdie stad het die belangrikste depot geword vir vaartuie in hierdie verkeer, en ek het gevoel dat hier gepoog moet word om dit in hegtenis te neem ... Londen, New Bedford en Portland. "
Nadat die oorlog begin het, het New York bygedra tot die saak en van onskatbare troepe en ondersteuning aan die poging van die Unie voorsien. In die woorde van historikus Murat Halstead, "Die donder van Sumter se gewere het die hart van die mense wakker gemaak tot hartstogtelike lojaliteit. Die meerderheid van die Demokrate het met die Republikeine saamgespan om hul woord en woord te toon en hul vurige en patriotiese toegewydheid aan die Unie op te tree. " Die stad het lewendig geword met massavergaderings en patriotiese saamtrekke - en Fernando Wood was nooit 'n kans om 'n kans te mis nie, maar een van die hardste in sy steun aan die Unie en die veroordeling van die opstandige Suide.
Maar namate die oorlog voortduur, hou die meeste New Yorkers vas aan hul Demokratiese wortels, hul dolle haat teenoor swartes en hul verset teen Lincoln. In 1863, toe diensplig 'n probleem geword het vir werkende mense in die hele noorde, was dit 'n skare inwoners van New York wat die strate van die stad verskeur het, sy geboue uitgebrand en tientalle dooies agtergelaat het. Teen die einde van die oorlog het New York baie gehad om te vier - en baie om te vergeet.
Die historikus en skrywer Ron Soodalter dra gereeld by tot Amerikaanse burgeroorlog.
Is NYC steeds die finansiële hoofstad van die wêreld?
Vir die honderde kameratoeriste wat Wall Street elke dag besoek, bied die New York Stock Exchange 'n indrukwekkende gesig.
Die Amerikaanse vlag in grootte van die gebou het oor die ruïnes se hoë Korintiese pilare gehang. Die beeldhouwerke op die fasade wat die welvaart van 'n kapitalistiese nasie simboliseer. Die stralende standbeeld van George Washington oorkant die straat.
Hierdie ikone van nasionale trots merk Wall Street as 'n sakebedryf en as 'n simbool van die risiko-neem en finansiële sukses wat die Amerikaanse wêreldoorheersing aangespoor het en gehelp het om hierdie land se identiteit te vorm.
Maar met die grootste beleggingshuise van die land wat gesluit, verkoop of verander word in vaste kommersiële bedrywighede, het daar twyfel ontstaan ​​oor die vraag of die stad wat al geslagte lank bekend staan ​​as die finansiële hoofstad van die wêreld, die titel kan behou - of die waaghals wat in Wall Street gedefinieer is so lank.
Dit is 'n transformasie wat sommige sê lank voor die ineenstorting van 2008 aan die gang was.
'Dit gaan 'n lang, stadige proses wees en baie jare neem voordat ons ons leierskap in die wêreld werklik kan herstel,' het Ron Chernow gesê, wat uitgebreid oor die geskiedenis van Wall Street geskryf het. 'New York is beskadig, en 'n deel daarvan is volgens my permanent.'
Eerstens het Bear Stearns byna in duie gestort en is dit deur JPMorgan Chase gekoop in 'n ooreenkoms wat $ 29 miljard aan federale geld ondersteun. Toe het Lehman Brothers die grootste bankrotskap in die Amerikaanse geskiedenis ingedien en die Britse bank Barclays PLC het ingesluip om die belangrikste eenhede van die firma op te koop. Goldman Sachs en Morgan Stanley het besluit om handelsbanke te word. En selfs Merrill Lynch & amp Co. die laaste week.
Terselfdertyd het plekke soos Londen, Tokio en Hong Kong wêreldwye finansiële sentrums geword op 'n skaal wat volgens sommige reeds teen New York meeding.
Die aandelebeurs in New York swaarder weeg as die Londense aandelebeurs - met die waarde van die aandele wat in 2007 op die NYSE verhandel is, byna verdriedubbel die $ 10,33 biljoen wat in Londen verhandel is.
Die finansiële invloed van stede soos Londen het egter vinniger gegroei as dié van New York. Van 1997 tot 2007 het die nuwe kapitaal wat jaarliks ​​in New York ingesamel word, met byna 'n kwart gedaal-terwyl die syfer in Londen byna viervoudig was, volgens die World Federation of Exchanges.
Selfs die plaaslike markkapitalisasie, of die waarde van die mark, het in Londen vinniger gegroei as New York, sê die ruilfederasie.
"Op kort en medium termyn sal die VSA steeds 'n baie belangrike finansiële sentrum bly, en ek dink heel waarskynlik die belangrikste. Maar na die termyn van vyf jaar is ek nie meer seker nie," sê Lorenzo Gallai, ekonomiese statistikus. by die World Federation of Exchanges.
'N Verlies aan status in die wêreld van finansies kan die stad op baie vlakke benadeel. Geld word hier gebêre, werk met hoër inkomste kom hierheen. Dit skep belastinginkomste en ondersteun 'n hoër lewensgehalte, aangesien besighede en kulturele aktiwiteite - wat self besoekers lok - na vore kom om hierdie werkers te ondersteun, sê Richard Sylla, kurator van die Museum of American Finance. Hy is ook professor in ekonomie en finansiële geskiedenis aan die New York University Stern School of Business.
Verlede jaar het 11 persent van die werknemers van die stad in die finansiële en versekeringsbedryf gewerk, maar hulle het byna 40 persent van die stad se inkomste gemaak.
Die ineenstorting sal na verwagting tienduisende van hierdie poste uitwis.
Selfs die beste presteerders op die finansiële gebied - die mense in pennestroke wat op adrenalien leef, groot wedde pluk en nog groter belonings pluk - kan minder geld verdien.
Namate die groot beleggingsbanke hul fokus na die krisis verander en na kommersiële banke verander, sal hulle meer beperk word deur die regulering van die regering, wat hul risiko's en potensiële winste beperk.
En die inspuiting van die federale regering van honderde miljarde dollars om die bankbedryf te red, beteken ook dat finansiële instellings gedwing sal word om meer konserwatief in hul beleggings te wees, sê Chernow. Belastingbetalers sou eenvoudig nie staan ​​vir die soort waagmoedige risiko's wat Wall Street bepaal het nie, het hy gesê.
"As jy aan Wall Street dink. 'N Mens het 'n beeld van hierdie baie vrye, verbysterende, opwindende soorte ondernemings," het Chernow gesê. 'Die besigheidstyl is nou geskiedenis.'
David Henderson weet alles van hierdie geskiedenis. Hy werk op die vloer van die New York Stock Exchange en is 'n vyfde-generasie Wall Street-werker wie se oupagrootjie in die 1860's die familietradisie begin het.
Destyds was Londen die wêreldwye finansiële hoofstad. Hoewel Wall Street sy oorsprong in die 1600's het, het dit eers na die Eerste Wêreldoorlog die vooraanstaande globale finansiële sentrum geword.
Nou wonder Henderson of hy die era sal sien eindig.
'Hierdie wiel- en hanteringsatmosfeer wat ons al veertien jaar aan die gang het, sal meer ingeperk wees,' het hy gesê.
Ander is nie so gereed om Wall Street se ondergang te voorspel nie, waaronder Ted Weisberg, wat 40 jaar by die New York Stock Exchange gewerk het.
'As u elke dag buite die New York -aandelebeurs stap, is daar duisende en duisende toeriste wat foto's neem van 'n gebou wat hulle nie eers mag binnekom nie,' het Weisberg gesê. "Hulle staan ​​nie voor die Londense aandelebeurs uit nie. Hulle staan ​​nie voor NASDAQ uit nie."
Sommige waarnemers sê dat New York al jare lank stadig veld verloor as die wêreldhoofstad.
In 2006 het burgemeester Michael Bloomberg en senator Charles Schumer gewaarsku dat New York die gevaar loop om ingehaal te word en hulle blameer wat volgens hulle 'n lastige regulerende atmosfeer is.
Die hoofekonoom van die New York City -kontroleur, Frank Braconi, het in Oktober gewaarsku dat die ineenstorting 'die proses van finansiële verspreiding' wat reeds aan die gang was, versnel het, en bygevoeg dat 'in die komende jare New York die finansiële fase moet deel. "
Dit kan nie net ander wêreldhoofstede bevoordeel nie.
'Een ding wat New York besonder goed gedoen het, was beleggingsbankwese,' het Chernow gesê. "As hulle handelsbanke word - goed, kommersiële banke kan baie goed vaar in Charlotte, Chicago, Illinois of San Francisco, Kalifornië. Hulle het nie die atmosfeer in New York nodig om te floreer nie."
Hoe die krisis ook al afspeel, Wall Street is steeds groot vir mense regoor die wêreld.
By die besoek aan Wall Street tydens 'n onlangse vakansie, het die Nederlandse toeris Maryke Heyman gesê dat sy die NYSE wou sien vanweë die onstuimigheid in die mark.
"Ek weet nie waar dit eindig nie. Miskien is dit nie meer die groot plek in die wêreld nie," het sy gesê. Nie lank gelede nie, voeg sy by: "Dit het hier gebeur. Dit was nommer 1."
8. 1798 - Groot epidemie het meer as 5000 mense gedood
In die somer van 1798 het geelkoors gelyktydig die drie groot stede van New York getref - Boston, Philadelphia en New York het die lewe van meer as 5000 mense van Julie tot November geneem. Yellow Fever was destyds 'n gereelde besoeker in New York, van die laat 18de eeu tot die vroeë 19de eeu, maar die epidemie van 1798 was iets anders. Dokters was totaal onbewus van die moontlike oorsaak van hierdie siekte en was daarom hulpeloos. Sowat 50 000 inwoners het hul onderskeie plekke verlaat om in die ander veilige stede in New York te verhuis. Die Yellow Fever van 1798 was ongetwyfeld die grootste epidemie wat New York nog ooit beleef het.
Die wonder van die Twin Towers
Onder die middelpunte van die uitstalling is 'n skaalmodel van die torings van die World Trade Center met vergunning van die hawe -owerheid van New York en New Jersey. Toe hulle in die vroeë sewentigerjare voltooi is, was die Twin Towers die grootste (110 verdiepings op 1,368 en 1,361 voet) en die grootste wolkekrabbers ter wêreld. Hulle vloere was 'n hektaar breed, met meer vierkante beeldmateriaal as die groter Sears -toring in Chicago. Geen wolkekrabber pas sedertdien by hul skaal nie, en die omvang van verbeelding, fassinasie met tegnologie en geld wat nodig was om die Twin Towers 'n werklikheid te maak, sal waarskynlik nie weer gesien word nie.
Geskiedenis van New York City
Die jazz -era in New York is een van die berugste tye in die geskiedenis van New York. Van die bloeiende musiektoneel tot die veranderende sosiale en seksuele norme, New York het die middelpunt geword om die nuut ontluikende Amerikaanse kultuur te geniet. New York City is een van die vermaaklikheidshoofstede ter wêreld, en baie daarvan is van musiek. Musiek is nie nuut in die stad nie, en het tydens die jazz -tydperk 'n hoogtepunt bereik. Die jazz -era was in die 1920's op sy hoogtepunt, toe jazz al hoe meer gewild geword het. Baie van die bekendste jazzmusici was Afro -Amerikaners, soos Louis Armstrong en Duke Ellington. Die jazz -era was nie net 'n belangrike tyd vir musiek nie, maar ook vir mode, massakultuur, verbod, die motor en die lewens van vroue. Hierdie tyd word ook 'The Roaring Twenties' genoem, aangesien dit 'n tyd was wat bekend was vir sy weelde en oor die beste partye. New Yorkers het na Carnegie Hall gereis om hul musiek van jazz -musiek te kry tydens een van die vele konserte wat daar aangebied word. Mense wat wil partytjie hou en onwettige alkohol drink, sal besoek aflê by die spreekkamers soos The Back Room, waar die ingang van die kroeg agter 'n boekrak weggesteek was. The Cotton Club was nog 'n groot jazzklub, bekend vir sy "#1 Beer" en 'n onvergeetlike huisorkes onder leiding van Duke Ellington. New York is vol landmerke wat besoekers met net een tree na die jazz -tydperk terugbring.
Die Jazz -era was 'n era wat gekenmerk is deur die opstand van jazzmusiek en die drastiese verandering in die Amerikaanse kultuur. Vroue wat 'flappers' genoem word, het korter rokke gedra en hul hare in bobbejane gesny, op die populêre musiek in speakeasies en dansklubs gedans. Met die verbod van krag gedurende hierdie tydperk, moes alkohol onwettig gemaak word en bedien word op plekke met die naam speakeasies. Een van die gewildste speakeasies kan gevind word by Norfolk Ave 102, en heet The Back Room.Alhoewel baie speakeasies valse fronte gehad het, het hierdie speakeasy 'n werklike onderneming in samewerking met die speakeasy, Ratner's Restaurant. Hierdie spesifieke speakeasy was bekend daarvoor dat hy onwettige alkohol bedien het en ook die misdadigers van die stad. Baie gangsters, soos Meyer Lansky, Lucky Luciano en Bugsy Siegel, het hierdie ruimte gebruik vir 'besigheidsvergaderings.' As daar 'n aanval of 'n aanval was, was dit baie maklik vir die gangsters om vinnig deur een van die vele ingange te kom.  Vandag word toegang tot die agterkamer verkry op dieselfde manier as gedurende die 1920's. 'N Geheime trap agter 'n boekrak bring kliënte na die speakeasy en vervoer hulle na die 1920's. Met 'n vintage dekor en skemerkelkies wat in teekoppies bedien word, net soos tydens 'n verbod om in die geheim te drink, sal 'n reis na hierdie verborge kroeg jou laat voel asof jy op die hoogtepunt van die jazz -era partytjie hou.
Afgesien van partytjies en onwettige drank, was die jazz -era nogal bekend vir sy musiek. Jazz was besig om in die kollig te kom en het die musiek van die 1920's en 30's geword. Jazzmusiek was nie nuut in Amerika nie, maar het in hierdie tyd al hoe meer gewild geword as wat dit ooit was. In die artikel "If Jazz Isn't Music, Why Isn't It", uit die 13 Junie 1926 -uitgawe van die New York Times, beweer Paul Whiteman dat "jazz 300 jaar gelede in kettings na Amerika gekom het." [3 ] Daar is 'n onmiskenbare waarheid dat jazz 'n groot deel van die Afro -Amerikaanse kultuur is en dat baie van die wortels daarvan lê in die slawe wat honderde jare gelede na Amerika gekom het. Soos die jare aangaan, het jazz begin versprei na die hoofstroom Amerikaanse kultuur en het Afro -Amerikaners die geleentheid gebied om in die kollig te wees. Jazzmusiek is veral gedurende hierdie ouderdom uitgevoer deur Afro -Amerikaners onder die luistergenot van ryker blanke burgers. Een plek waar hierdie jazzmusiek gehoor is, was by die Cotton Club, een van die bekendste jazzklubs in NYC gedurende hierdie era. Dit was in Harlem geleë en die eiendom van die berugte gangster Owney Madden. Hierdie klub was die ideale plek vir onwettige drank en vermaak van jazzmusici en dansers.  Die optredes wat by die Cotton Club uitgevoer is, het wêreldbekende musikante geword, soos Duke Ellington. Duke Ellington het die orkes by die Cotton Club gelei van 1927-1930, en sporadies daarna vir 8 jaar. Ellington en sy orkes het nasionale aandag en lof gekry deur weeklikse radio -uitsendings wat soms opgeneem en op albums vrygestel is. 
Alhoewel die jazz -musiek meestal deur Afro -Amerikaners gespeel word, was die klubs waarin hulle opgetree het, nie so rasvriendelik vir kliënte en ander werkers nie. Die klub is gestig met die idee om ''n stylvolle plantasie -omgewing vir sy heeltemal blanke kliënte te maak.' Die dansers was volgens 'n baie streng standaard en moes jonger as 21 jaar oud wees, met 'n ligte vel en minstens 5'6 "lank. Die musiek hier is opdrag gegee om gespeel te word om 'n oerwoudagtige atmosfeer te gee om die Afro -Amerikaanse werknemers as plantasie -inwoners of eksotiese woeste uit te beeld. Alhoewel die meerderheid van die bevolking in die Cotton Club Afro -Amerikaans was en die musiek nie sonder hulle moontlik sou wees nie, was die klub uiters geskei en onderdrukkend. Jazzmusiek het die wedrenne bymekaar gebring, net om dit te skei toe hulle bymekaar kom. Carnegie Hall was nog 'n musieksaal wat gedurende hierdie tydperk gewild was vir jazzmusiek. Dit was die tuiste van honderde jazzkonserte deur bekende kunstenaars soos Ella Fitzgerald, Miles Davis, Louis Armstrong en Duke Ellington. Vroeë jazz is hier in 1912 die eerste keer gehoor, wat een van die eerste plekke in die stad was om na die nuut opkomende genre te luister.  Carnegie Hall is vandag nog in gebruik en het die toets van tyd as 'n gesogte musieklokaal deurstaan.
Die jazz -era was ook 'n tyd vir nuwe mode, veral vir vroue. Die klepstyl het in die 1920's baie gewild geword. Vroue het hul hare kort in bobbe begin knip, korter rompe met hul bene gedra, meer grimering en skoene met hoë hakke. Om 'n flapper te wees, het nie net oor die klere gegaan nie, maar ook oor hul gemoedstoestand. In die 16 April 1922 -uitgawe van die New York Times, trek 'n klep "eenvoudig en verstandig aan, en kyk die lewe reguit in die oë, sy weet presies wat sy wil en gaan daarna, of dit nou 'n man, 'n loopbaan is, 'n werk, of 'n nuwe hoed. " Hierdie nuwe tipe vrou het die grense verskuif en die seksuele standaarde van die tyd uitgedaag. Vroue was nie meer onderdanig aan die mans in hul lewens nie en was nie bang om pret te hê nie. Flappers gaan na dansklubs en dans tot die oggendure. Hulle spandeer hul tyd saam met mans wat drink en gesels in praatjies terwyl hulle na jazz luister. Die veranderende tye het veranderende standaarde vir vroue meegebring en het hulle meer vryheid gegee. As dit nie was vir die dapper klappers wat die reëls verander het nie, was vroue nie waar hulle vandag is nie.
In die algemeen was die jazz -era in New York 'n tyd van verandering en vooruitgang. Die musiektoneel het verander met die opkoms van jazz in populêre kultuur. Hierdie musiek is gespeel deur Afro -Amerikaanse musikante op plekke soos die Cotton Club en Carnegie Hall. Terwyl die Afro -Amerikaanse musikante in die kollig was, is hul besigheid nie as klante verwelkom nie. Hierdie jazzklubs is geskei en slegs blanke kliënte was welkom om die vertoning te sien. Benewens die jazzklubs, het New Yorkers ook hul tyd bestee deur na die spreekkamer te gaan om onwettige alkohol te drink. Gedurende hierdie tydperk was daar 'n verbod, dus die enigste manier om alkohol te kry, was om na 'n geheime klub te gaan. Hierdie geheime klubs was ook warm beddens van mob -aktiwiteite. Die skare was baie aktief gedurende die jazz -era en gangsters het verbod tot hul voordeel gebruik. Die beroemde gangster Owney Madden was byvoorbeeld die eienaar van die Cotton Club en het die klub gebruik om sy "#1 Beer" te verkoop. Die agterkamer is ook gebruik deur baie gangsters soos Meyer Lansky, Lucky Luciano en Bugsy Siegel het hierdie ruimte gebruik vir 'besigheidsvergaderings.' As daar 'n aanval of 'n aanval was, was dit baie maklik vir die gangsters om vinnig deur een van die vele ingange te kom. Van flappers, tot gangsters, tot jazzmusici, die jazz -era in New York het 'n kleurryke geskiedenis. 'N Toer deur New York met besoeke aan die agterkamer, The Cotton Club en Carnegie Hall bring u onmiddellik terug na die weelderige 1920's en vroeë 1930's.
Bronnelys op Jazz Age -annotasie
Caelynn Robinson Professor Fieldston Geskiedenis van NYC 5 Oktober 2016 Opdrag vir virtuele gids: Jazz Age New York My onderwerp vir die virtuele gidsboekopdrag is die jazz -era in New York. New York City is een van die vermaaklikheidshoofstede ter wêreld, en baie daarvan is van musiek. Musiek is nie nuut in die stad nie, en.
Die jazz -era in New York is een van die berugste tye in die geskiedenis van New York. Van die bloeiende musiektoneel tot die veranderende sosiale en seksuele norme, New York het die middelpunt geword om die nuut ontluikende Amerikaanse kultuur te geniet. New York City is een van die vermaaklikheidshoofstede van die wêreld,.
'N Kort geskiedenis van vervoer in New York
1693 - Eerste brug
Die eerste brug in die stad, King's Bridge verbind Manhattan en wat nou die Bronx is. Dit word in 1917 gesloop.
1811 - Veerdiens
Die Juliana, die wêreld se eerste stoomboot wat kommersieel bedryf word, begin tussen New Jersey en Veseystraat ry.
1811 - Straatplan
Die New York State Wetgewer stel die Grid Plan vir New York City bekend en verdeel sy strate in 'n reghoekige patroon. Die ontwerp is sedertdien die basis vir vervoerbeplanning in die stad.
1825 - Skakel na die Weste
Die Erie -kanaal is klaar, wat die eerste hawe in New York maak.
1832 - Eerste Spoorweg
Die eerste spoorwegstelsel in New York, wat besit word deur die New York en Harlem Railroad -onderneming, begin ongeveer nege blokke tussen Union Square en 23rd Street.
1870 - Bo grond
Die stad se eerste verhoogde spoorlyn loop gereeld langs Greenwichstraat en 9de Laan. Dit sou 50 jaar later deur die metro uit die sak gery word.
1871 - Nuwe stasie
Grand Central Depot, nou bekend as Grand Central Terminal, is in 1871 gebou om die spoorwegverkeer in New York te hanteer.
1874 - Skakel na New Jersey
Kolonel Dewitt Haskins breek grond vir die eerste tonnel onder die Hudson, wat ontwerp is om Hoboken en Lower Manhattan te verbind. Dit word byna 30 jaar later voltooi. Dele daarvan word steeds in die PATH -spoorstelsel gebruik.
Konstruksie op die Brooklyn -brug.
1883 - Oorkant die Oosrivier
Op 24 Mei maak die Brooklyn -brug oor die East River oop, wat Manhattan en Brooklyn verbind.
1890 - Straatvervoer
Die eerste kabelkarre verskyn en vervang tramwaens met diere.
1903 - Oosrivierkruising
Die Williamsburg -brug, die grootste van die brûe oor die Oosrivier, word voltooi.
1904 - Eerste metro
Die eerste amptelike metro -stelsel in Manhattan word geopen. Die Interborough Rapid Transit beslaan aanvanklik 9,1 myl se spoor en 28 stasies tussen die stadsaal en die 145ste straat.
1905 - Busse begin
Die eerste busse wat met petrol aangedryf word, begin in Fifth Avenue ry.
1905 - Oos en Wes
Die Manhattan Bridge is voltooi en verbind Canal Street in Manhattan en Flatbush Avenue in Brooklyn oor die East River.
1907 - Totsiens, totsiens battery
Stadige battery-taxi's word vervang met vinniger, gasaangedrewe voertuie.
1913 - Skep 'n stadstelsel
New York City keur die uitbreiding van metrolyne goed wat deur die Independent Rapid Transit Company en die Brooklyn Rapid Transit Company besit word. Die $ 302 miljoen -projek voeg 123 myl spoor by die metro -stelsel.
1916 - Hulp van Washington
Die Federal Aid Road Act van 1916 stel 'n gereelde stelsel van federale befondsing vir staatswegprojekte in. Dit is die basis vir alle toekomstige federale vervoerswette wat finansiering bied aan state, insluitend New York, vir die bou van snelweë.
1919 - Rooi lig, groen lig
New York City installeer sy eerste verkeersliggie by Fifth Avenue en 42nd Street.
1921 - Gesamentlike projek
New York en New Jersey vorm die Port of New York Authority om die stad se massavervoergeriewe te verbeter.
Die Bronx River Parkway, die stad se eerste moderne parkweg, is voltooi.
1925 - Nog 'n metro
Burgemeester John F. Hylan kry goedkeuring vir die oprigting van die Independent Subway System in die stad.
1927 - Onder die rivier
Die Holland -tonnel maak oop en word die stad se eerste onderwatertunnel vir motorvoertuie. Die tonnel is 'n bouprojek wat deur New York en New Jersey gedeel word, en verbind laer Manhattan in Canal Street en Jersey City.
1930 - Lugvervoer
Bennett -lughawe op Barren Island in Brooklyn is klaar, met die eerste gereelde vliegtuigdiens in die stad.
Die George Washington -brug.
1931 - Oor die rivier
Die George Washington -brug maak oop en verbind bo -Manhattan en New Jersey oor die Hudsonrivier. Dit is die eerste brug in New York wat volledig uit staal gebou is.
1934 - Langs die rivier
Die East River Drive, nou bekend as die FDR -rylaan, is voltooi en loop van die Battery na die Triborough -brug langs die oostelike rand van Manhattan.
1934 - Bestel op die busse
Burgemeester Fiorello LaGuardia stel 'n samehangende beleid vir die vervoer van oppervlaktes op, weg te doen met 'n paar tramlyne en franchises toe te ken aan private busondernemings.
1935 - Groot konstruksie
Die bouwerk begin aan die Major Deegan -snelweg, wat 'n paadjie van die Bronx na New York neem.
1937 - Taxi -medaljes
La Guardia onderteken die Haas -wet en stel 'n stelsel van medaljes, of amptelike lisensies, vir die taxi's van die stad in. Medalje is beperk tot 13 566 en kos $ 10 elk.
1937 - Nog 'n skakel
Die Lincoln -tonnel maak oop en verbind die middestad van Manhattan en New Jersey onder die Hudsonrivier.
1938 - Gordel Parkway
Hierdie snelweg rondom Brooklyn en Queens maak een van die vele paaie wat Robert Moses onder die knie het, oop.
1939 - La Guardia -vliegveld
La Guardia -vliegveld open in Queens en hanteer 250 vlugte per dag in sy eerste jaar.
1940 - Oorname met die metro
Die stad neem die metro-stelsel oor deur die aankoop van die finansieel siek Brooklyn-Manhattan Transit Corporation (BMT) en die Interborough Rapid Transit Company (IRT).
1941 - Bus protes
Na 'n boikot van vier weke in die stad, onder leiding van Adam Clayton Powell, Jr., stem busmaatskappye in New York ooreen om swart bestuurders aan te stel.
1948 - Motors nie mense nie
Bouwerk begin aan die Cross-Bronx snelweg. Om plek daarvoor te maak, is 159 woonstelgeboue in Oos -Tremont verwoes en Morris Heights en 1 530 gesinne moes verhuis.
1948 - Einde van 'n era
Die metro -prys styg tot 10 sent, die eerste tariefverhoging sedert die stelsel 44 jaar tevore begin het.
'Fliteseer' tram voor 'n paar Alitalia DC-7's op die Idlewild-lughawe.
1948 - Nuwe lughawe
Idlewild Internasionale Lughawe, later herdoop tot John F. Kennedy Internasionale Lughawe, open in Queens. Dit word die besigste vraglughawe ter wêreld.
1950 - Bus stasie
Die hawe -owerheid -busterminal maak oop vir die publiek. Dit is in 1963 en weer in 1979 uitgebrei.
1950 - Departement van Verkeer
Die stad skep 'n departement van verkeer om die verantwoordelikheid vir verkeersbeheer by die polisiedepartemente oor te neem. Dit stel binnekort 'n aantal programme in, waaronder 'n ander kant van die straatparkeerplek.
1953 - Die bestuur van die metro
Die New York State Wetgewer skep die New York City Transit Authority om die stad se metro- en busstelsels te bestuur en te bestuur.
1953 - Dit en 'n teken
Metro -tokens begin op 25 Julie namate die metro -prys van 10 tot 15 sent styg.
1956 - Nuwe snelweë
Die Federal Interstate Highway Act gee toestemming vir die bou van 'n snelwegstelsel van 41 000 myl, terwyl die federale regering 90 persent van die koste betaal. New York sal hierdie wetgewing gebruik vir projekte soos die voltooiing van die Cross-Bronx-snelweg.
1957 - Einde van 'n era
Die laaste stadswa -lyn word uitgeskakel.
1962 - Pendelrail
PATH Train Verlaat Journal Square Transportation Center.
Die PATH -spoorstelsel verbind Hoboken, New Jersey, met Manhattan.
Die Verrazano-Narrows-brug maak oop en verbind Manhattan en Staten Island. Die Staten Island -snelweg, gekoppel aan die boonste dek van die brug, is ook klaar. Dit het die sloop van 400 geboue en die verplasing van 3 500 inwoners vereis.
1967 - Geel kajuite
Die stad beveel dat alle medalje -taxi's geel geverf moet word.
1968 - Staatsbeheer
Die New York State Wetgewer stig die Metropolitan Transportation Authority, wat die moederorganisasie van New York City Transit word.
1971 - Tariefbeleid
Die New York Taxi and Limousine Commission is opgestel om die stad se geel taxi's te lisensieer en te reguleer.
1977 - Skakelbeheer
Die stadsdepartement van vervoer neem straatbedrywighede oor, insluitend verkeersbeheer en parkeerregulasies.
1980 - Makliker toegang
Die eerste rolstoelhysers vir passasiers met gestremdhede verskyn op busse in besit van die stad.
1989 - Einde van Westway
Na jare van omstredenheid verslaan inwoners van Greenwich Village, omgewingsbewustes en ander uiteindelik 'n plan om Westway, 'n snelweg langs die Hudsonrivier in Manhattan, te bou.
1990 - Toeganklike stad
Wet op Amerikaners met Gestremdhede is onderteken by die wet, wat vereis dat openbare vervoer toeganklik is vir gestremdes. Aktiviste gebruik die wetgewing om alle stadsgrense in 2002 toeganklik te maak.
1993 - Opregte kamera
Die stad loods die Red Light -program, wat outomaties foto's neem van die nommerplate van voertuie wat rooi ligte laat ry.
1994 - Swiep en gaan
Die MTA stel MetroCards bekend en installeer draaipunte wat dit aanvaar by die Wall Street- en Whitehallstraat -metrostasies.
1997 - Die opkoms van die MetroCard
Alle busse en moltreinstasies in New York aanvaar nou MetroCards.
2001 - 11 September
'N Terreuraanval vernietig die World Trade Center op 11 September. Daar is 'n gedeeltelike ineenstorting van die Cortlandtstraatstasie onder die kompleks. IRT Broadway 1/9 diens word gesluit tussen Chambersstraat en South Ferry. PATH -lyne langs die terrein is verwoes.
MTA New York City Transit is amptelik geskei in twee afsonderlike ondernemings, MTA Subways en MTA Buses.
2003 - Die dood van 'n ikoon
Die metro's en busse in New York stop met die aanvaarding van tekens, aangesien MTA New York City Transit die tariewe op sy busse en metro's met 33 % verhoog van $ 1,50 tot $ 2,00. Dit is die grootste billike toename in die geskiedenis van die stad.
2003 - Transitsentrum
Die Lower Manhattan Development Corporation en ander agentskappe begin met die beplanning van 'n nuwe vervoersentrum by die World Trace Center -terrein.
Metropolis, veral bekend as die toonsetting van die Superman -strokiesprente, is nie 'n bevestigde voorstelling van New York nie. Dit keer egter nie dat aanhangers verbindings maak tussen die fiktiewe en werklike plekke nie, hoewel sommige dit moeilik vind om hierdie verhouding met die ander skakel tussen Gotham en New York te versoen. Stripverhaal Frank Miller het hierdie kommer verduidelik, en sodoende die bynaam onderskryf deur te verduidelik: "Metropolis is New York in die dag Gotham City is New York in die nag."
Die New York State Canal System is nie net ryk aan geskiedenis nie, maar ook kultuur. Baie immigrante het lank en hard gewerk aan 'Clinton & rsquos Ditch' om hierdie wonderlike waterweg te skep. Folklore, liedjies en spraak -lingo het ontstaan ​​uit die individue wat langs die kanaal werk. Namate die bevolking toeneem en die kanaal voorspoedig word, word dit nie net 'n vervoerweg nie, maar ook 'n vakansiegebied vir die welgestelde.
Op 'n tyd was meer as 50 000 mense afhanklik van die Erie -kanaal vir hul lewensbestaan. Van die begin af het die Erie -kanaal gehelp om 'n heel nuwe kultuur te vorm wat om die kanaallewe draai. Vir baie het kanaalbote drywende huise geword wat van stad tot stad gereis het. Die vader sou as kaptein dien, terwyl die ma vir die gesin en die bemanning kook, en die kinders, as hulle oud genoeg was, as 'hoggees' sou dien en langs die muile stap om hulle teen 'n bestendige pas te lei.
Vir diegene wat met pakkies of passasierskepe langs die kanaal gereis het, was die kanaal 'n opwindende plek. Dobbel en vermaak was gereeld tydverdryf op die kanaal, en gereeld sou gesinne elke jaar op dieselfde plekke vergader om stories en avonture te deel.
Vandag het die kanaal teruggekeer na sy vorige glorie en is dit gevul met plesierbote, vissers en fietsryers wat op die voormalige sleeppaaie ry waar muile vroeër getrap het. Die opwinding van die verlede is lewendig.
Die Erie -kanaal: 'n kort geskiedenis
Die Erie -kanaal, wat in 1817 begin en in 1825 volledig geopen is, word beskou as die ingenieurswonder van die 19de eeu. Toe die federale regering tot die gevolgtrekking kom dat die projek te ambisieus is om te onderneem, het die staat New York die taak aangeneem om 363 myl kanaal deur die wildernis te sny met niks anders as die spierkrag van mans en perde nie.
Toe die Erie -kanaal eers 'n bespotting gemaak het van die goewerneur wat sy visie en politieke spiere aan die projek verleen het, het die Erie -kanaal byna oornag sukses behaal. Die ikoniese waterweg het gedurende die 19de eeu vestigingspatrone vir die grootste deel van die Verenigde State gevestig, van New York die finansiële hoofstad van die wêreld gemaak, 'n kritieke toevoerlyn wat die noorde gehelp het om die burgeroorlog te wen, en 'n reeks sosiale en ekonomiese veranderinge veroorsaak het. dwarsdeur 'n jong Amerika.
Ontdekkers het lank gesoek na 'n waterroete na die weste. Gedurende die 18de en 19de eeu het die gebrek aan 'n doeltreffende, veilige vervoernetwerk die bevolking - en handel - grotendeels beperk tot kusgebiede. Aan die begin van die negentiende eeu was die Alleghenyberge die Wesgrens. Die noordwestelike gebiede wat later Illinois, Indiana, Michigan en Ohio sou word, was ryk aan hout, minerale en vrugbare grond vir boerdery. Dit het weke geneem om hierdie kosbare hulpbronne te bereik. Reisigers word gekonfronteer met afgeronde draai -paaie wat in die somerson tot hardheid gebak het. In die winter het die paaie in 'n moddersee opgelos.
'N Gevange meelhandelaar met die naam Jesse Hawley het 'n beter manier voorgestel: 'n kanaal van Buffalo aan die oostelike oewer van die Erie -meer na Albany aan die boonste Hudsonrivier, 'n afstand van byna 400 myl. Hawley, 'n voorstander van doeltreffende watervervoer, het bankrot geraak en probeer om sy produk op die mark te bring uit die huidige Rochester. Hawley is gevolglik na die debiteur en rsquos gevangenis gestuur en het 'n reeks opstelle geskryf wat in 1807 in die Genesee Messenger gepubliseer is, waarin die roete, koste en voordele van die Erie -kanaal in detail beskryf word.
Hawley & rsquos -opstelle het die aandag geskenk van die parlementslid Joshua Forman, wat die eerste staatswetgewing in verband met die Erie -kanaal in 1808 ingedien het, en gevra dat 'n reeks opnames gedoen moet word wat die praktiese praktyk van 'n waterroete tussen Lake Erie en die Hudsonrivier ondersoek. Forman het selfs na Washington gereis om 'n saak te maak vir federale ondersteuning vir die kanaal, en dan beskryf Thomas Jefferson die voorstel as 'n bietjie tekort aan waansin. & Rdquo
In 1810 het Thomas Eddy, tesourier van die Western Inland Lock Navigation Company en staatsenator Jonas Platt, in die hoop om planne vir die kanaal vorentoe te kry, die invloedryke senator De Witt Clinton - voormalige burgemeester van New York City en 'n opkomende politieke ster - genader - om sy steun in te win. Op 13 Maart is 'n maatreël in die staats senaat ingestel wat 'n kanaalkommissie noem en die kommissarisse opdrag gee om 'n roete vir die kanaal te ondersoek wat die Hudsonrivier met die Great Lakes verbind. Met Clinton en rsquos -ondersteuning het die maatreël geslaag en het die Erie Canal -era begin.
Alhoewel Clinton deur Eddy en Platt vir die Canal -poging gewerf is, het hy vinnig een van die mees aktiewe ondersteuners van die Canal geword, en het hy sy politieke lot verbind tot die sukses van die kanaal. De Witt Clinton en die verhaal van die Erie -kanaal is vandag onlosmaaklik verbind, en daar is geen twyfel dat goewerneur Clinton destyds die revolusionêre impak van die kanaal sou begryp het toe dit oopgemaak het nie:
Alhoewel die oorlog van 1812 'n lang onderbreking in die vordering van die projek en die vordering van die projek veroorsaak het, het Clinton en sy mede -voorstanders aan die werk gegaan om ondersteuning vir die waterweg te bou. In 1816, as sittende kanaalkommissaris, het DeWitt Clinton 'n formele petisie ingedien by 'n gesamentlike komitee van die Senaat en Vergadering in New York om 'n kanaalstelsel tussen die Hudsonrivier en die Erie -meer te skep. Hierdie dokument, bekend as die "New York Memorial", het 'n reeks openbare vergaderings gelewer ter ondersteuning van die Canal & rsquos -konstruksie en het effektief begin met die beweging in die staat om die waterweg te bou. Uiteindelik sou meer as honderdduisend New Yorkers die petisie onderteken en help om 'n deursnee van openbare steun vir die projek te bou.
Op 15 April 1817 het die New York State Legislature uiteindelik die bou van die Erie -kanaal goedgekeur, wat Jesse Hawley omtrent net 'n dekade tevore so oortuigend geskryf het. Die wetsontwerp het $ 7 miljoen toegestaan ​​vir die bou van die 363 myl lange waterweg, wat 40 voet breed en vier voet diep sou wees. Die bouwerk sou op 4 Julie in Rome, NY, begin en sal agt jaar duur. Ook in 1817 sou Clinton sy sukses in die Canal & rsquos -konstruksie in die kantoor van die goewerneur benut, wat sy verkiesing tot 'n hoogtepunt kon bring in sy meteoriese politieke styging deur die jare.
Die voltooiing van die Erie -kanaal het die eerste groot westelike beweging van Amerikaanse setlaars aangespoor, toegang tot die ryk grond en hulpbronne wes van die Appalachians gegee en New York die vooraanstaande handelsstad in die Verenigde State gemaak.
& ldquoThe Marriage of the Waters & rdquo
'N Muurversiering in die DeWitt Clinton High School, New York, met 'n toneel wat verband hou met die seremonie van die opening van die Erie -kanaal in 1825. - Kopiereg 1905, C.Y. Turner
In 1825 het goewerneur Dewitt Clinton die Erie -kanaal amptelik geopen toe hy met die pakkieboot Seneca Chief langs die kanaal van Buffalo na Albany gevaar het. Nadat hy van die mond van die Erie na die stad New York gereis het, het hy twee vate water uit die Erie -meer in die Atlantiese Oseaan leeggemaak, wat die eerste verbinding van water van Oos na Wes tydens die seremoniële "Wedding of the Waters" vier.
Die effek van die kanaal was onmiddellik en dramaties, en setlaars het weswaarts gestroom. Die handelsontploffing wat deur goewerneur Clinton geprofeteer word, het begin, aangevuur deur die vragpryse van Buffalo na New York van $ 10 per ton deur Canal, vergeleke met $ 100 per ton op die pad. In 1829 is daar 3,640 skepe koring wat van Buffalo af deur die kanaal vervoer is. Teen 1837 het hierdie syfer toegeneem tot 500 000 skepels vier jaar later het dit 'n miljoen bereik. In nege jaar het Canal meer as die totale boukoste verhaal.
Binne 15 jaar na die opening van die kanaal was New York die besigste hawe in Amerika en het die tonnels groter as Boston, Baltimore en New Orleans saam gesit.
Die impak op die res van die staat kan gesien word deur na 'n moderne kaart te kyk. Met die uitsondering van Binghamton en Elmira, val elke groot stad in New York langs die handelsroete wat deur die Erie -kanaal vasgestel is, van New York tot Albany, deur Schenectady, Utica en Syracuse, na Rochester en Buffalo. Byna 80% van die bevolking van die staat New York woon binne 40 kilometer van die Erie -kanaal.
Die sukses van die Erie-kanaal was deel van 'n oplewing in die bou van 'n kanaal in die 1820's in New York. Tussen 1823 en 1828 het verskeie sykanale oopgemaak, waaronder die Champlain, die Oswego en die Cayuga-Seneca.
Tussen 1835 en die begin van die eeu is hierdie netwerk van kanale twee keer vergroot om swaarder verkeer te akkommodeer. Tussen 1905 en 1918 is die kanale weer vergroot. Die ingenieurs het hierdie keer besluit om 'n groot deel van die oorspronklike deur die mens gemaakte kanaal te laat vaar om die groter rakke te akkommodeer en nuwe tegnieke te gebruik om die riviere wat die kanaal gebou het, te kanaliseer en te vermy om die Mohawk, Oswego, Seneca, Clyde en Oneida te vermy Meer. 'N Eenvormige kanaal is baggerdamme gebou om lang, vaarbare poele te skep, en slotte is aangrensend aan die damme gebou om die bakke van die een poel na die ander te laat beweeg.
Met toenemende mededinging van spoorweë en snelweë, en die opening van die St. Lawrence Seaway in 1959, het die kommersiële verkeer oor die kanaalstelsel in die laaste deel van die 20ste eeu dramaties afgeneem.
Vandag is die waterwegnetwerk weer hernoem. As die New York State Canal System geniet dit 'n wedergeboorte as 'n ontspannings- en historiese bron. Die Erie -kanaal het 'n integrale rol gespeel in die transformasie van New York in die voorste hawe van die land, 'n nasionale identiteit wat vandag nog steeds weerspieël word in baie liedjies, legendes en kunswerke.
Die verhaal van die New York State Canals
Die verslag oor die geskiedenis van die Erie-kanaal en die & ldquolaterale & rdquo-kanale, soos verwys deur Roy Finch, is in 1925 geskryf ter viering van die honderdste herdenking van die Erie-kanaal. Mnr. Finch was werksaam by die New York State Engineer and Surveyor, 'n afgedankte regeringsagentskap wat die kanaalstelsel bestuur het van die 1850 tot die middel van die 1900's. Hy was geïntrigeer deur die kanale en het dit ter viering van die geboorte van die kanaal nuttig gevind om sy kennis en ervaring met almal te deel.