Ons gesinne: 'n Skool van Medelye en Onvoltooide Besigheid
Die gesin is 'n skool van deernis, want dit is hier
dat ons leer om met ander mense te leef. - KAREN ARMSTRONG
As ons onsself nie as waardevolle bydraers tot die samelewing beskou nie en ons nie ons veroudering met waardigheid en respek vir onsself nader nie, hoe kan ons verwag dat hulle ons so sal sien? Soos ons ouderdom word, word ons gesinne nuttig en ondersteunend, of verwaarloos en krities - hulle waardeer ons of hulle doen nie. Hoe hulle ons behandel, is dikwels 'n weerspieëling van hoe ons onsself sien.
Ek dink aan hoe belangrik ons ​​gesinne vir ons is. Hoeveel ons staatmaak op mekaar vir leiding, ondersteuning en sekuriteit. Hoe, soos ons ouer word, verouder ons kinders met ons. Op hierdie stadium kan dit reg en goed voel om af te stap as familie-leier en besluitnemer.
Stel jou die lewe voor as 'n reeks kringe, wat breër en wyer word, en draai ons na die buitenste rand, waar die lewe uiteindelik bevredigend is en jy slaag die stafie na die volgende generasie. Die vakansie is 'n tyd wanneer jy daardie beweging na die omtrek kan voel, waar ons nog deel van die familiekring is, maar nie meer in die middel is nie.
Neem danksegging, byvoorbeeld. Ek voorsien 'n dag in die nie-verre toekoms wanneer my huis nie meer die bestemming vir almal sal wees nie. Daar is 'n deel van my wat die onvermydelikheid weerstaan ​​en 'n deel van my wat meer as bereid is om die werk te gee om die kalkoen die hele dag te baai.
Ons het die beste jare van ons lewens bestee om die ingewikkelde bestuursverpligtinge wat die gesinslewe vereis, te verrig, tot 'n punt dat hulle die tweede natuur vir ons geword het. Hoe kan ons hulle moontlik laat gaan? Vroeër of later moet ons dit doen, en die doel is om so grasieus moontlik te doen.
Stel jou voor dat jy by die omtrek is. Wat sal 'n vakansie of ander gesinsbyeenkoms uit die nuwe perspektief lyk?
Versorging van ons ouers
Die afgelope jaar het ek my ma aan kanker verloor en my pa gehelp om na 'n aftree-huis te gaan. . . . Ek het geleer dat ek meer kan bestuur as wat ek gedink het ek kon! - Sally, ouderdom 55
Danksy moderne medisyne groei die ouer bevolking steeds, en vroue, wat die versorgers van ons samelewing geword het, kan jare lank vir hul ouers sorg. Terwyl ons omgee vir 'n bejaarde ouer, kan ons baie hanteringsvaardighede van hulle leer.
As u 'n ouer as 'n las beskou, sal dit een word. Aan die ander kant, as jy dit as 'n leerervaring en 'n uitdaging beskou, sal jy beloon en trots wees op jouself elke keer as jy 'n konflik of probleem oplos.
As iemand dit tagtig of negentig jaar oud gemaak het, het hulle iets reg gedoen, en jy kan iets waardevols van hulle leer. Sit vir 'n uur stil, herinner aan ou tye, of blaai deur 'n ou fotoalbum saam.
Nou is dit tyd vir jou
Maak 'n lys van aksies wat jy kan neem wat jou liggaam, verstand en gees sal voed. Skryf elke dag een aksie op jou kalender en doen dit. Luister na musiek, sit in 'n kapel of stap 'n stap. Versamel inligting oor dieet, oefening en stresvermindering. Vertrou in iemand soos 'n nie-veroordelende broer of suster, terapeut, goeie vriend of buurman. Vind 'n ondersteuningsgroep vir versorgers.
As jy 'n ouer versorg, watter aksies kan jy neem wat jou ouer sal baat? Watter aksies kan jy neem wat jou sal bevoordeel?
Ouerskap Volwasse Kinders
Ontkenning is van mening dat jou volwasse kinders en hul gades jou sal waardeer om hulle reg te stel op alles waar hulle moet leef na wat hulle moet eet. - "JUDGE JUDY" SHEINDLIN
Die vrae bly: Wat is ons rol as ouers van ons volwassenes? Hoe is ons ouer en verwant aan hierdie ou kinders? Wat doen ons as die kinders ons vir 'n lening slaan, of huis toe gaan. . . of gebruik ons ​​huise vir stoor? Hoe reageer ons wanneer hulle in ons besigheid wil stamp?
Is jou drang om in jou volwasse kinderlewe so oorweldigend te meng dat jy jouself nie kan help nie? Ek kan jou nie vertel hoeveel keer ek teruggegaan het in die behandeling van my volwasse kinders soos hulle agt jaar oud is nie. "Dra jou baadjie. Dit is koud buite, "of" Eet jy genoeg groente? "Dit is moeilik om die moederrol te los en jou kinders as volwassenes te sien.
Volwasse kinders vra nog steeds ons goedkeuring, en ons moet hul gedrag nie oordeel op dieselfde manier as wat ons gedoen het toe hulle jonk was nie. Ons regstellings en voorstelle kan 'n negatiewe emosionele impak hê. Wanneer ouers en volwasse kinders uitmekaar woon, kan hul kort besoeke verander word in kinderverhoudinge wat plofbaar kan word.
Ons kinders is nie meer kinders nie. Hulle is meer as een-en-twintig, en hulle is veronderstel om soos volwassenes op te tree, en wanneer hulle dit nie doen nie, is dit moeilik om jou tong te hou. Wanneer jou kinders getroud is en jy sien dinge wat hulle of hul gades doen wat jy nie goedkeur nie, hou dit vir jouself - selfs as jy dink dit was jou foutiewe ouerskap wat die swaarkry geskep het.
As jy 'n ouer is, weet jy dat skuld 'n konstante metgesel is. Dit is nie verbasend dat 'n generasie soos die s'n wat op selfrefleksie spog nie, uiteindelik blameer vir ons kinders se versuim om in die wêreld te floreer. Dit is belangrik dat ons ophou om so te dink.
Die sleutel tot ons gesonde verstand en oorlewing, sowel as hulle s'n, is losbandigheid - nie van ons kinders nie, maar van hul probleme. Ons moet die grense van ons ouerlike verantwoordelikheid erken en aanvaar dat ons soveel gedoen het as moontlik vir hulle.
Hoe kan jy voortgaan om 'n gesonde, gebalanseerde deel van jou kinders se lewens te wees?
Ons het 'n keuse oor of ons ander vergewe, insluitende ons ouers, en onsself genees of die pyn laat gaan. - BETTY NICKERSON
'N Ouer vriend van my het nie met haar ouers of broers en susters gepraat nie, aangesien sy hoërskool gegradueer het. Ek het ander vriende wat baie naby familiebande afbreek omdat hulle voortdurende verergering in plaas van die begrip en ondersteuning wat hulle wil hê. As u hierdie kwessies onopgelos laat, kan u vir ewig in die energie van die verlede vasgehou word. En in u lewe gaan u voort, al die energie wat u kan versamel, benodig.
Om jou woede en teleurstelling met familielede te erken, is die sleutel om 'n genesingsproses met hulle in te voer. Baie jare gelede het my terapeut my gehelp om my woede op my vader te eer, om alles van betekenis te maak en uiteindelik na vergifnis te beweeg. Om ruimte vir woede toe te laat, laat my beweeg na 'n plek waar vergifnis en begrip gebore kan word.
Wat beteken dit om te vergewe? Webster se definieer dit as "om wrok te gee teen of die begeerte om te straf; moenie kwaad word nie; om alle eis te gee om te straf of presiese straf. "As ons vergewe moet ons eers die reg gee om selfs te kry. Ons hou dan op om die een wat ons seergemaak het, te definieer in terme van die seer wat veroorsaak is.
Daar is niks in hierdie definisie oor die goedkeuring van die beseerde se optrede nie. As ons vergewe, kan ons ook 'n punt bereik waar ons ons beseerders goed wens. Nadat ons gewerk het om betekenis van die situasie te maak, word hierdie daad 'n soort wonderwerk.
Om negatiewe gevoelens teenoor ander te laat staan, is hoogs afhanklik van ons vermoë om negatiewe gevoelens teenoor onsself los te laat. Wanneer ons die vermoë ontwikkel het om ons eie verledefoute te verlaat, om ons menswaardigheid te erken, is dit wonderlik hoe maklik dit is om ander se foute los te laat.
As familielede jou nie die ondersteuning kan gee wat jy nodig het in 'n area wat vir jou sensitief is nie, probeer om 'n aspek van jou lewe te vind wat jy gemaklik met hulle kan deel. In sommige gevalle waar 'n brug nie gebou kan word nie, moet jy dalk skep wat 'n nuwe gesin word. Dit is nooit te laat om dit te doen nie. Die verwarring van die storms van die lewe is nie maklik nie, en liefdevolle verhoudings kan 'n reddingsboot wees - 'n reddingsboot wat jy kan bou deur nuwe familielede te kies.
Ek het vir myself 'n nuwe familie aangewys toe ek besef dat my nie in staat was om my alles te gee wat ek nodig gehad het nie. Toe ek my nuwe familie ontwikkel het, het ek nooit iemand direk gevra om die rolle te vul nie. Ek het geleer oor elke persoon se agtergrond en het 'n plan ontwikkel om die verhouding te versterk. Ek het elkeen in my lewe genooi en uiteindelik intieme besonderhede gedeel.
Skrywer Roberta Russell beskryf hoe sy 'n gesin weer geskep het nadat sy haar gesin verloor het na egskeidings en dood. "Ek het noukeurig ses mense vir my nuwe familie gekies. Een was 'n goeie onderwyser. . . 'n Ander, 'n uitstekende pa. . . en so aan."
Die Silent Reparative Force of Forgiveness
Geen familieverbinding van enige aard sal duur as die stille herstelende krag van vergifnis nie amper voortdurend werk om die korrosiewe effekte van wrok en bitterheid teen te werk nie. Die wens om 'n gewonde verhouding te herstel, of dit in die vorm van vergifnis, verskoning of enige ander oorbruggingsgebaar is, is 'n basiese menslike impuls.
Vergifnis is nie net 'n neweproduk van groei nie: die stryd om te vergewe kan groei bevorder, en dit is my punt. Ons is bedoel om te bly groei solank ons ​​leef.
Watter onvoltooide familiebesigheid dreineer jou energie? En wat is jy bereid om daaraan te doen?
Laat Pamela Blair jou lei deur die gedagtes en gevoelens oor veroudering wat jou kan aftrek. Laat haar die weg wys na 'n ander, optimistiese en duidelike oog, hoe om ouer te word - beter.
Pamela D. Blair, PhD, is 'n holistiese psigoterapeut, geestelike berader en persoonlike afrigter met 'n privaat praktyk. Sy het geskryf vir talle tydskrifte, verskyn op radio- en televisie-praatskoue, en mede-outeur van 'n bestsellersboek oor verdrietreg Ek was nie gereed om totsiens te sê. Sy is ook die skrywer van Die volgende vyftig jaar: 'n Gids vir Vroue in Midlife en daarna. As 'n terapeut is sy bekend vir haar holistiese benadering en haar innoverende persoonlike groei werkswinkels. Sy woon in Shelburne, VT. Besoek haar aanlyn by www.pamblair.com.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Verhoudings > Familie > Is ons families 'n skool vir medelye en onvoltooide besigheid?