Op ‘n manier móés ek sluiting kry; dit het stadigaan tot my deurgedring dat ek nie die res van my dae kan omtreur oor die nare streep wat die noodlot my getrek het nie. Of ek kán natuurlik, maar wat sal dit nou eintlik vir enigiemand beteken?
Ek kan jou wrintiewaar al die toneeltjie herleef sonder om aan die tjank te gaan. Die seer van die herinnering het dowwer geword; die tyd skuur waarlik die skerpste rande van hierdie pyn ook af.
Ek verskuif my sitvlak op die harde sementbankie, sak dan loom agteroor tot op die naat van my rug, kantel my biblioteekboek oor my gesig. Die stilte en die son vou soos genade om my lyf. Ek skuif my lapsak onder my kop in, balanseer een been oor die opgetrekte knie van die ander.
Ek het in die kamer bly sit en passief geluister na die styg en daal van William en my pa se beskaafde stemme, die minder beskaafde klim van my ouboet s’n toe hy daar aankom, en die dowwe slag toe hy William aan sy broek se bas uitsmyt tot teen die plat sportmotortjie langs die sypaadjie.
Ja, my gesin is nie mense wat die lewe lê-lê vat nie. En van saamstaan kan jy hulle niks vertel nie. My mense het die dorp se nuuskierige simpatiebetoners vasberade van my weggekeer; my ma het al die skielike teedrinkers droëbek laat omdraai; my vurige ouboet het die mooi gesiggie van die plaaslike koerant se verslaggewertjie vir hom netjies geherranskik. (Sy woorde, nie myne nie.)
Mettertyd het my trane opgedroog; g’n mens kan tog vir ewig huil nie. Toe, soos die Bolandse winterreën na die lang somerdroogte, het die woede gekom. Die woede het my die krag gegee om my gesig te was en te voorskyn te kom en die lewe weer by die horings te pak.
Ja, ek weet dis die een-en-twintigste eeu en meisies wag nie meer vir ‘n prins op ‘n wit perd om die poorte na die lewe vir hulle oop te maak nie. Nee, hulle vat die lewe aan die kraag en léwe hom.
Ek gryp my goed oorhaastig bymekaar, draai om en struikel vervaard teen die skuinste af, my enigste gedagte om net weg te kom. Hy val eenvoudig agter my in; hierdie keer gaan ek hom nie afgeskud kry nie. Teen die tyd dat ons die afdraaipaadjie strand toe bereik, het ‘n klein bietjie redelikheid darem al in my harspan ontwaak. Ek vat die pad strand toe, af met die trappies na die boog van die baai.
Ek sal die man in die gesig móét kyk. Dis my enigste kans om hierdie ding vir eens en vir altyd agter my te sit.
Hy trap versigtig om nie die borende slakkies op die sand te versteur nie; ‘n man wat omgee vir die wonder van die lewe. Net jammer sy konsiderasie het nie tot by my gestrek nie.
“Rosemary, dis tyd dat ons praat. Jy kan nie vir ewig vir my weghol nie.” Die ondergaande son versag die lyne van sy gesig, lig die goud uit sy verwaaide hare. Hy’s nie so jonk soos ek aanvanklik gedink het nie; het al ‘n entjie gekom met die lewenspad langs.
Hy val weer langs my in; sy voete is sonbruin, die kuite gespierd met welige donker hare. “Ek het jou van ‘n hengse gemors gered, dink jy nie dis ‘n goeie rede vir ordentlikheid nie?” Hy sê nie hengse nie.
Blerrie harige buffel, kan hy nie net ophou karring nie? “Nee, jy het my in ‘n hengse gemors gedompel, en as jy dink ek moet die res van my lewe dankbaar wees, maak jy ‘n fout.” Ek sê ook nie hengse nie.
Ek skree soos ‘n regte viswyf. “Jy’t ‘n verhouding met haar gehad? Jy is siek, man, siek in jou kop!” Ek kan my ore nie glo nie; dit voel of die man my nog ‘n keer verraai.
Agter hom het die see ‘n dieper blou aangeneem. “Ek was bloot ‘n kollega van Santie wat haar uitnodiging na ‘n funksie aanvaar het. Ek het nie eens die bruidspaar se name geweet nie, en hier verskyn William voor die preekstoel, terwyl ek vir ‘n feit weet sy gesin laat soek wêreldwyd na hom. Wat verwag jy moes ek doen? Stilbly?”
“Nou wat soek jy dan?” Die sagste pienkerigheid het in die wolke kom lê, en in die skuimkoppe van die branders.
Ek glimlag teen wil en dank. “OK. Vriendskap.” Ek aanvaar die vredesvlag plegtig uit die hand van die man wat dapper genoeg was om ‘n vreemdeling van baie pyn te red. Saam-saam draai ons om na die hotelletjie waar ek ‘n jaar gelede my wittebrood sou gehad het.
Sy skitterwit glimlag raak my nie meer nie. “Ek soek vir jóú, Baby.” Rudolph het weggesmelt in die skadu’s van die groot vertrek. Ek is op my eie.
William is geskok. “Jý? Wat soek jy hier, jou ellendige idioot?” Hy sê idiot, maar nie ellendige nie.