Filosowe en neurowetenskaplikes is dit eens dat as daar 'n objektiewe werklikheid is, mense kan dit nie waarneem nie: filosowe verwys na die objektiewe werklikheid as 'n persepsie onafhanklik van enige bewuste bewustheid. Neurowetenskaplikes demonstreer dat ons ons persepsies filter deur vooroordeel, vorige ervarings, herinneringe en toekomstige doelstellings. Maar wat beteken dit alles? Wat sien ons as ons nie 'n universele werklikheid waarneem nie? En hoe beïnvloed dit ons alledaagse lewe?
Laat ons die voorbeeld van 'n blinde kol gebruik om 'n venster te kry hoe ons breine ons persepsies simuleer. 'N Blinde vlek is die plek agter in die oog waar die Optiese senuwee heg aan die retina vas. Hierdie plek ontbreek fotoreseptor selle genoem stange en keëls wat beweging, kleur en lig uit ons omgewing opspoor. Maar u sal oplet dat alhoewel ons twee gate in ons retinas het, afwesig van fotoreseptore, kom dit nie in ons visie voor nie. Dit is as gevolg van die simulerende aard van ons breine.
Sluit u oog en kyk na die kontralaterale brief om u blindekol te vind. Beweeg u gesig nader en verder totdat die letter aan die ipsilaterale kant verdwyn.
'Visuele persepsies is meestal onbewuste afleidings gebaseer op konteks om 'n beraming van die werklikheid te bepaal.'
Op grond van die omgewing rondom die blinde kol, stel ons breine 'n 'beste raaiskoot' van wat binne die blinde kol sou wees. In 1991 het neurowetenskaplikes genaamd VS Ramachandran en RL Gregory 'n eksperiment ontwerp om die meganisme van hierdie 'invul'-proses te ondersoek. Hulle het probeer om die proses wat ons brein deurgaan, te verstaan ​​om die ontbrekende visuele insette van ons blinde kolle op te maak. Om dit te doen, het hulle kunsmatige blinde kolle geskep deur doelbewus 'n tydelike, omkeerbare grys vierkant oor 'n beeld te plaas. Die navorsers het vasgestel dat die vierkant verdwyn het nadat die proefpersone 'n kort tydjie aan fixering van die beeld spandeer het en deur die omliggende visuele stimuli ingevul is. Hierdie studie demonstreer dat die invulproses die skep van werklike neurale voorstellings van die omliggende inligting behels. Maar, dit blyk, die brein simuleer nie net wat binne die blinde kol is nie; dit simuleer heeltyd. Visuele persepsies is meestal onbewuste afleidings gebaseer op konteks om 'n beraming van die werklikheid te bepaal. Waarom simuleer ons breine? Die antwoord is doeltreffendheid.
Met ons breine wat slegs 3 pond weeg maar 20% van ons liggaamsenergie kos, spaar ons breine voortdurend aandag en soek ons ​​na kortpaaie en vereenvoudigings om ons ervaring te ervaar. Hierdie vereenvoudiging word genoem top-down verwerking. Een voorbeeld van bo-na-onder-verwerking in aksie word die Stroop-toets genoem. Probeer hardop sê watter kleur die woord is, en nie wat die woord sê nie. Blou. Red. Oranje. Geel. U kan vind dat u huiwer voordat u dit regkry; miskien probeer jou brein die teks probeer lees. Dit is omdat die lees van die woord amper outomaties is en nie deur 'n bewuste proses bemiddel word nie. Die weg van die minste weerstand as u na Blue kyk, is om die woord te lees, nie die kleur te sê nie, want u brein sal betrokke raak by 'n outomatiese proses voordat dit 'n bewuste proses doen. U kan ook steeds verkeerd gespelde woorde of slordige handskrifte lees. Daar kom soveel inligting heeltyd by ons, dit sou onmoontlik wees om dit in te neem en te oorweeg. In plaas daarvan maak ons ​​brein voortdurend sin van dinge. Dit maak gebruik van hoërvlakkognisie om sinvolle persepsies van laer af sin te maak. Hierdie perseptuele prosesse is nie perfek of objektief nie. Die brein werk altyd hard om doeltreffend te wees. Op sommige maniere is ons begrip van die werklikheid bloot die weg van die minste weerstand.
'As ons breine dus 'n visuele werklikheid opbou, watter soort realiteite skep ons dan? Het ons ook etiese blinde kolle? "
Navorsing oor neuroplastisiteit het getoon dat ons brein verander op grond van hoe ons dit gebruik. Ons neurale verbindings is afhanklik-afhanklik; met sommige netwerke wat versterk, hoe meer versterk ons ​​die ervarings, en ander snoei as ons brein besluit dat ons dit nie meer nodig het nie. Hierdie netwerke bepaal ons vooroordele, doelwitte, herinneringe en persepsies van die wêreld en skep uiteindelik ons ​​geestelike modelle. Maar soos visuele illusies ons getoon het, is selfs hierdie modelle, hoewel hulle gebaseer is op jare se "data", vatbaar vir illusies en misleidende inligting. Dus in plaas daarvan om dinge soos hulle te sien, sien ons dinge beïnvloed deur ons bestaande oortuigings, vorige ervarings en verwagtinge.
Dus, as ons breine 'n visuele werklikheid opbou, watter ander realiteite skep ons dan? Het ons ook etiese blinde kolle?
As 'n samelewing wil dit voorkom asof ons in 'n meer gepolariseerde klimaat leef as ooit. Daar is baie bydraende faktore tot die rede waarom dit is, maar ek wil graag hierdie idee voorstel: ons beskou ons opinies as feite en probeer nie 'n ander standpunt verstaan ​​nie. Maar miskien kan ons die neurowetenskap van persepsie meer empaties teenoor diegene waarmee ons nie saamstem nie en meer openhartig wees oor selfs ons eie dogmas. Ons weet nou dat ons persepsie die beste poging van ons brein is om sin te maak van ons omgewing en dat ons breine ons visuele werklikheid konstrueer op grond van ons vorige ervarings, doelwitte en gene, ens. Kan ons sien dat ons opinies op dieselfde manier gevorm word? ?
Vir alles wat ons weet, kan ons opinies en ideologieë soos visuele illusies wees. Neem hierdie prent, byvoorbeeld:
The Duck-Rabbit Ambiguous Figure deur 'n anonieme illustreerder (1892). (Beeldkrediet: https://www.illusionsindex.org/i/duck-rabbit)
Sommige van u sien moontlik 'n eend, en ander sien miskien 'n konyn. Maar daar is geen manier om te sê watter een korrek is nie. Baie faktore dra by tot watter dier u sien, insluitend vorige ervarings, wat ook is hoe menings gevorm word. Terwyl u in hierdie geval, sien iets vanuit 'n ander perspektief, net u kop effens kantel, is dit nie onmoontlik om u voor te stel hoe hierdie analogie verband hou met die siening van 'n ander nie. Om dinge vanuit 'n ander perspektief te sien, is empatie, en die begrip van hierdie visuele illusies en die neurowetenskap van persepsie kan ons meer empaties maak.
Om te verstaan ​​hoe ervaring ons eie vooroordele beïnvloed, is die sleutel tot 'n gesonde gesprek rondom dinge waarmee ons nie saamstem nie. Die romanskrywer Anaïs Nin het eenkeer gesê: 'Ons sien nie dinge soos hulle is nie, ons sien dit soos ons is.' Die neurowetenskaplike waarneming gee 'n mate van wetenskaplike outoriteit aan hierdie filosofiese beoefening en is deesdae meer relevant as ooit. As visuele illusies ons leer hoe maklik dit is om dinge wat nie daar is nie, te sien, kan hulle ons ook leer hoe ons opsetlik ander standpunte kan inneem.
Watter stappe neem u om meer deernis en empatie vir ander te beoefen tydens uitdagende tye? Laat weet ons in die kommentaar hieronder! Of laat weet ons wat u gunsteling visuele illusies is, hetsy in die kommentaar of deur ons te tweet @KennisingNeurons.
McKenna Becker studeer aan die Colorado College met 'n neurowetenskaplike graad voordat hy 'n Post-Baccalaureaat in Sielkunde voltooi het. Sy werk tans as personeelnavorsingsgenoot in die Neuroinflammation, Synaptic Plasticity en Cognitive Function Lab by UC San Francisco. McKenna is ook 'n vryskutwetenskaplike skrywer en geniet dit om oor gesonde kognisie, bewussyn en persepsie te skryf. Sy hoop om 'n Ph.D. in neurowetenskap.
Hoffman, D. Die saak teen die werklikheid: waarom evolusie die waarheid vir ons oë verberg het. New York, WW Norton. 13 Augustus 2019.
Durgin, Tripathy, Levi (1995) Oor die invul van die visuele blindekol: enkele reëls van die duim. Persepsie, 24 (7), 827-840. https://doi.org/10.1068/p240827
Ramachandran VS & Gregory R. L (1991) Perseptuele invul van kunsmatig geïnduseerde scotomas in menslike visie. Nature, 350 (6320), 699-702.
Gilbert, DG & Sigman M. (2007) Breinstate: Top-down invloede in sensoriese prosessering. NeuronDie funksionele eenheid van die senuweestelsel, 'n senuweesel wat ..., 5 (54), 677-696.
Bailey, CH & Kandel, ER (1993) Strukturele veranderinge wat geheue stoor. Ann Rev Physiol, 55, 397-426.
Carbon, C. (2014) Die verstaan ​​van menslike persepsie deur mensgemaakte illusies. Voorste Hum Neurosci, 8 (566) doi: 10.3389 / fnhum.2014.00566
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > Hoe begrip van visuele illusies ons meer empaties kan maak