En ja, sy het waarskynlik ’n punt beet. Ek wil my verbeel dat ek in die vervloë jare voor woordverwerking (erg om te moet erken jy is so oud dat jy dit beleef het) nie so geswoeg het om ’n sin darem so amper te laat werk nie. In eksamentye met die oog op die horlosie mos jy probeer om redelik te slaag met jou eerste poging tot ’n sin. Die bekendste voorbeeld is stellig die gedig “breyten bid vir homself” (#1) in Die ysterkoei moet sweet waarmee hy reageer op Louw (1981: 170) (#2) se “Ignatius bid vir sy orde” uit Nuwe verse van 1954. (#3) Die gedigte lui as volg: (MW 215). ’n Mens sou dus kon beweer dat Dot Serfontein as literêre moeder ’n bepaalde soort voorbeeld skep waarby haar dogter dan aansluit met sekere gedigte in haar oeuvre en waaruit die vertaalprojek in Met woorde soos met kerse moontlik gespruit het.