Betiese stelsel: kenmerke, oorsprong en soorte gesteentes Netwerk Meteorologie
Duitse Portillo | 01/06/2021 10:20 | Geologie
Vandag gaan ons daaroor praat Betiese stelsel. Geografies strek hierdie groep berge van die Golf van Cádiz tot die Valenciaanse Gemeenskap en die suidkus van die Baleariese Eilande. In die noorde grens hulle aan die Guadalquivir-bekken en die suidelike rand van die Iberiese massief en die Iberiese Stelsel, terwyl die Alboraniese See aan die suidelike rand geleë is. Net soos die Pireneë, strek dit in 'n geologiese sin verder as geografiese grense, strek dit suid en noordoos onder die Alboranse See, en 'n gedeelte van die struktuur word nie onderbreek deur die bodem van die Middellandse See nie en 'n deel van die Baleariese voorgebergte tot die eiland van Mallorca.
In hierdie artikel gaan ons u alles vertel wat u moet weet oor die Betic-stelsel, die eienskappe daarvan en die belangrikheid daarvan.
2 Struktuur van die Betic-stelsel
3 Gebiede van die Betic-stelsel
3.1 Eksterne sone
3.2 Interne sone
Die bergreeks is die resultaat van 'n kompressiemeganisme wat ongeveer 100 miljoen jaar gelede aan die einde van die Kryt begin het dit raak hoofsaaklik die noordelike en suidelike rante van die Iberiese plaat. Die struktuur en die daaropvolgende evolusie daarvan is ingewikkeld omdat dit die gevolg is van die interaksie tussen twee groot plate en 'n kontinentale blok, vandag is die Alboran-mikroplaat, wat die binneste band van die bergreeks vorm, weswaarts beweeg en uiteindelik met die Mesozoïese rand gebots. en Noord-Afrika, wat die Betica-Rifeña-bergreeks vorm.
Een van die merkwaardigste feite op kortikale vlak is dat geen wortel onder die bergreeks opgespoor word nie, soos die geval is met ander alpiene orogene stelsels. Alhoewel 'n mate van verdikking van die kors waargeneem kan word, oorskry dit in geen van die gevalle 40 kilometer nie. Nog 'n merkwaardige feit op kortikale vlak is die vinnige uitdunning wat in die gebied aan die kus waargeneem kan word. waar die dikte van die kors ongeveer 22 kilometer is. Die gebied gaan ook voort na die binnekant van die Alboran-seegebied, waar dit reeds sy minimum bereik het en 15 kilometer dik is.
Struktuur van die Betic-stelsel
Gegewe hierdie kenmerke van die kortikale domein en die gebruik van sommige petrologiese en strukturele kriteria, het dit gelei tot die onderskeiding van die Betic-stelsel soos in die Rif, twee groot gebiede sowel as gedifferensieerde kinders en geskei deur tektoniese kontak. Verder het hierdie twee gebiede 'n ander paleogeografiese oorsprong. Kom ons kyk wat hierdie twee gebiede of domeine is:
Suid-Iberiese domein of eksterne sones: Hierdie sones verskil in albei bergreekse en word gevorm deur Mesozoïese en Senozoïese gesteentes wat oor mekaar heen lê en gevou word sonder dat daar enige vorm van metamorfisering is wat ooreenstem met die sedimente van die Tethys-oseaan se seegebied.
Alboran-domein of interne sones: hierdie sones is saamgestel. Stapel van grondmantels met materiale wat in wese metamorf is. Die oorsprong hou verband met die migrasie van die Alboran-mikroplaat wat verder oos geleë is.
Benewens hierdie groot gebiede, kan ons ook die ander gebiede van die Betic-stelsel onderskei, soos die volgende:
Voor van die Flyschs van die Campo de Gibraltar: daar word geen domein-entiteit daaraan toegeskryf nie, aangesien die tipe kors waarop dit geleë is byna heeltemal onbekend is, dit kom algemeen voor in albei bergreekse en is aan weerskante van die Straat van Gibraltar geleë.
Post-orogeniese tersiêre depressies: hierdie depressies bestaan ​​uit neogene en kwaternêre sedimente. Die meeste van hierdie sedimente is geproduseer deur die erosie van die reliëfs in die omgewing. Dit verskil hoofsaaklik in verskillende randbekkens 3030 30 van die bergreeks -Depressie van die Guadalquivir- en ander binnegebiedgebiede -Depressie van Granada, Guadix-Baza, Almería-Sorbas, Vera-Cuevas de Almanzora en Murcia.
Neogeen-kwaternêre vulkanisme: Dit word in die omgewing van Cabo de Gata en Murcia verteenwoordig. Hierdie vulkaan kom nie ooreen met postogene vulkaniese manifestasies wat verband hou met onlangse tektoniek nie as gevolg van talle plaatverskuiwings.
Gebiede van die Betic-stelsel
Ons gaan die areas van die Betic-stelsel en hul eienskappe ontleed. Ons begin in die eksterne area.
Dit is mesosoïese en senozoïese sedimentêre gesteentes, meestal van mariene oorsprong, wat in die Tethys-bekken op die kontinentale rand van Suid-Iberië gevorm word en in alpiene voue neergelê word. Hulle beslaan 'n groot uitbreiding van die bergreeks en verteenwoordig die tydsinterval vanaf die Trias 250 miljoen jaar gelede na die Mioseen.
Hulle bied 'n struktuur wat gekenmerk word deur 'n algemene losmaking tussen die kelder (Paleozoicic varisco) en die vervormde rots (voue, foute en gedrukte mantel). Die Paleozoïese kelder kom nie na vore nie en bly op 'n diepte van 5-8 kilometer gevorm deur rotse soortgelyk aan die Iberiese massief. Vanaf die oorspronklike ligging van die rekonstruksie-eenheid, 'n oorspronklike wasbak met 'n horisontale verlenging 2-3 keer groter as die huidige.
Vervormings van verskillende ouderdomme word waargeneem. Gedurende die Jura-periode het strukturele onstabiliteit voorgekom wat gelei het tot die verdeling van die Tethys-kom in streke met morfologiese differensiasie. Die stoot begin in die Kryt en gaan voort in die Paleogeen. Die finale en hoofstadium van die vervorming het in die Mioseen plaasgevind, wat gelei het tot 'n wydverspreide opheffing van die berge.
Dit is geleë aan die suidelike punt van die Betica-bergreeks, wat strek vanaf Estepona (Malaga) in die weste tot Kaap Santa Pola tussen Murcia en Alicante in die ooste.
Die paleogeografiese gebied van die binneland het verder oos ontstaan ​​en was deel van die Alboran- of Mesomediterrane mikroplaat. Met die sluiting van die antieke rivier Tethys, het hierdie geskeide mikroplaat van Noordoos-Afrika lateraal migreer as gevolg van transformasiebewegings. Paleozoïese gesteentes kom voor in die binnekant van hierdie mikroplaat, wat aanvanklik tydens die Varisca-orogeen gevou is en tydens die Alpiene Orogenie geërodeer en weer geaktiveer is.
Daar is byna geen Mesozoïese gesteentes in die interne sone nie, wat gewoonlik ooreenstem met afsettings wat rondom mikroplate neergelê word, of tydens hul migrasie- en sakfase. Die Trias verskil van die res van die Betic-stelsel, aangesien die basis van klastiese rots en die res van dolomiet is. Die gesteentes van die Jura en Kryt is karbonaatgesteentes. In die algemeen ontbreek Paleogene sedimente, met die uitsondering van sommige onenige Eoseen-kolle in die mantel.