Vir meer as dertig jaar was Suid-Afrika my huis. Ek het hier leer kruip, leer loop, leer lees en leer skryf. Onder die eikeboom tydens 'n skoolvriendin se partytjie het ek my eerste soen gepleeg. Vir dae lank was daar vlinders in my maag en allerhande ongure gedagtes in my kop. Ek het skelm Konsalik se "Nag in die Woestyn" en Marita van der Vyver se "Griet skryf 'n Sprokie" gelees, lank voor my ouderdom dit wettig gemaak het. In die huis van Moeder Afrika het ek my eerste sigaret probeer rook… agter die houthuisie in my biologiese ouers se erf. Dis ook hier waar ek aan wyn gewoond geraak het, waar ek graag skool gebank het en waar ek 'n stukkie aartappel begrawe het sodat ek nie vratte kon kry nie.
In die kombuis van Suid-Afrika het ek verlief geraak op Afrikaans. Op die stoep het ek leer braai. In die sitkamer het ek geleer hoe 'n bank 'n skip kan word, terwyl Siembamba oor die draadloos vertel word. In die gang het ek leer sokkie, in die slaapkamer my dagboek begin en in die badkamer het ek geleer dat peppermintgroen eens op 'n tyd hoogmode was. Van die bad en wasbak, tot die gordyntjies en matjies, tot die pop se rok wat die toiletrol versteek… alles het soos gesmelte roomys gelyk.
In die erf van ons Afrika huis, het ek in die Suidkus se see geswem, die laeveldson sien sak, Tafelberg se karretjie gery en kreef gebraai teen die Weskus. Ek het hier leer fietsry sonder oefenwieletjies, my knieë stukkend geval en my bydrae aan die Tandmuis geoffer. Onder die boom het ek saam met Emily, ons bediende, gesit en tee drink, uit blikbekers wat spesiaal eintlik hare was. My hart is in hierdie huis gebreek, maar ek het ook my "Vir Altyd" hier gevind. Ons kinders is hier verwek, gebore, geregistreer.
Vanoggend verlang ek egter na my huis op 'n ander kontinent. Die vakansie was/is heerlik. Ons siele word gevoed met kerrie kuieraande, koffiekroeg afsprake, rugby kyk, tjoppies braai, kombuis skindersessies, laatnag pajama geselsies en Amarula uit blikbekers, wat nie meer eksklusief aan Emily behoort nie. Maar hierdie is nie meer my huis nie. Iemand het ingebreek en al my vryheid gesteel. Die Tandemuis is vermoor, die kombuistafel lê nou vol vensterkoeverte en die deure is begrens met staalhekke. Die houthuisie in die agtererf is afgebrand saam met universiteite, biblioteke en stadsale. In die sitkamer sug die mans wat die werk kry nie, in die kombuis wonder die vrouens wat van hul kinders gaan word. In die televisiekamer lê al die kinders, want dis te onveilig om buite te speel. Sokkie is nou kommin, nes Crocs, Konsalik en peppermintgroen teëls in badkamers. Die toiletrol onder die gebreide poprok is vervang met onwettige ammunisie en 'n Bybelversie. Die Huisgenoot is dun en vol advertensies. Ek verlang na my eie bed, my diefweringlose vensters, my klein kombuis, my vinnige internet…
Elke huis het sy kruis. Abu Dhabi se kruis praat nie Afrikaans nie. Australië se kruis is duur. Kanada se kruis is koud. Afrika se kruis kry my onder. Miskien is dit dan so: jou huis is waar jou hart is. En my hart is nie meer in Afrika nie, al sal my voetspore ewig hier lê.
16 thoughts on "Huis"
November 1, 2017 at 6:00 nm
Ek het 'n nuwe liewe gevind in 'n nuwe land en toe ook, met 'n goeie man. Die wereld is onveilig maar soos hulle nou in SA lewe, ek kan nie meer nie……ek wil buite STAP en VRY wees soos hier in Italie. My hart gaan erg uit na diegene wie agtergebly het in SA. Afrika is SO MOOI en word so verkeerd bedryf…….
September 9, 2017 at 9:03 nm
Ja, ons sal die wat was, nooit vergeet nie.
September 9, 2017 at 6:14 vm
Augustus 24, 2017 at 1:50 nm
Sjoe dis so mooi gese, geskryf en oorvertel…. ja dit is baie hartseer. mag jy gelukkig wees daar waar jou hart gaan wees, of reeds is.
Augustus 24, 2017 at 12:54 nm
Pragtig en eg! Mens pas tog aan. Ons is maar die voortrekkers vir ons kinders. Die wereld het 'n dorpie geword. As jou kind halftwaalf in die nag veilig van 'n openbare bus afklim, dan is die verlange bietjie stiller ….
Augustus 24, 2017 at 1:49 nm
Waar maar swaar
Augustus 24, 2017 at 10:16 vm
Dit maak my hartseer om te sien hoe baie mense hierdie land van ons verlaat, vrek baie mis, maar nie wil terugkom nie. Aai
Augustus 23, 2017 at 5:05 nm
Sluk en probeer die trane terug hou.
As n ex pat voel ek soos n weeskind van die wêreld.
Net ons kan verstaan. .. Die verlang en mis in ons harte.
Augustus 23, 2017 at 3:03 nm
roer my as n ex-pat.
Augustus 22, 2017 at 9:02 nm
Dis bitter mooi. Ons is in proses met emigreer, is heeltyd bekommerd oor of mens ooit gaan gewoond raak aan dit daar of elke dag heeldag geen terugverlang. Bly Ek het hierdie gelees, gee my moed, maak my glo dat dit Kan werk.
Augustus 22, 2017 at 7:51 nm
Hoe goed verwoord jy die hartseer van nie meer tuis te voel in jou eie land nie…
Augustus 22, 2017 at 7:10 nm
Augustus 22, 2017 at 10:49 vm
Jy beskryf jou tye hier so mooi. Tog, dit is goed as jy dit kon regkry om los te raak, en aan te beweeg. Ons ouer mense wat agterbly is maar altyd bekommerd of die jonger geslag 'anderkant' gaan "cope". En so bitter baie ouens kom maar net nie reg nie.
Augustus 22, 2017 at 8:51 vm
Ag nee, nou tjank ek al weer. Dis die mooiste beskrywing van ons huis en julle wat verhuis het. Het ook n dogter en Engeland wat nooit weer wil terugkom nie.