Amerika het 'n ernstige "Ons" probleem - soos in "Hoekom moet we betaal vir hulle? "
Die vraag is oral op die spel. Dit is onderliggend aan die debat oor die uitbreiding van werkloosheidsvoordele aan langdurige werkloses en die verskaffing van kosseëls aan armes.
Daar word gevind dat sommige jong en gesonde mense weerstand bied om gesondheidsversekering te koop om te help betaal vir mense met voorafgaande gesondheidsprobleme.
Dit kan gehoor word onder die inwoners van eksklusiewe wyk wat nie wil hê dat hul belastinggeld na die inwoners van armer wyk in die omgewing gaan nie.
"Ons" en "Hulle": Die belangrikste van alle politieke woorde
Die voornaamwoorde "ons" en "hulle" is die belangrikste van alle politieke woorde. Hulle demarbeer wie binne die gebied van onderlinge verantwoordelikheid is en wie nie. Iemand binne die gebied wat behoeftig is, is een van ons - 'n uitbreiding van ons familie, vriende, gemeenskap, stam - en verdien hulp. Maar behoeftige mense buite daardie sfeer is "hulle", vermoed dat hulle nie behaal het nie, tensy anders bewys.
Die sentrale politieke vraag wat deur enige nasie of groep gekonfronteer word, is waar die grense van hierdie gebied van onderlinge verantwoordelikheid getrek word.
Hoekom het die afgelope jare soveel middelklas en ryk Amerikaners die grense in nader getrek?
Die middelklas en welgestelde burgers van die East Baton Rouge Parish, Louisiana, probeer byvoorbeeld om af te skei van die skooldistrik wat hulle nou met armer inwoners van die dorp deel, en hulle opstel eie distrik befonds deur eiendomsbelasting uit hul hoërwaardige huise.
Soortgelyke pogings is aan die gang in Memphis, Atlanta en Dallas. Oor die afgelope twee jaar het twee ryk voorstede van Birmingham, Alabama, die landwye skoolstelsel verlaat om hul eie op te rig.
Elders, opskoolse distrikte stem state-planne af om hul belasting te verhoog om meer geld aan arm gebiede te bied, soos hulle onlangs in Colorado gedoen het.
"Hoekom moet ons vir hulle betaal?"
"Hoekom moet ons vir hulle betaal?" Reverberating is ook in ryk plekke soos Oakland County, Michigan, wat verwoestend arm plekke soos Detroit grens.
"Nou, skielik, het hulle probleme en wil hulle deel van die verantwoordelikheid gee aan die voorstede?" sê L. Brooks Paterson, die uitvoerende hoof van Oakland County. 'Hulle gaan my nie die goeie ou wees nie. "Haal jou aandeel op?" Ha ha. "
Maar die amptelike grens is verskillend geteken, sodat dit beide Oakland County en Detroit ingesluit het - sê, om 'n Groter Detroit-streek te skep - die twee plekke sal 'n "ons" vorm, waarvan die probleme wat Oakland se meer welgestelde burgers sou hê, moet aanspreeklik wees.
Wat gaan aan? Een duidelike verduideliking behels ras. Detroit is meestal swart; Oakland County, meestal wit. Die sekresionistiese skooldistrikte in die Suide is amper heeltemal wit; die wykies waarna hulle agtergelaat word, meestal swart.
Maar rassisme is van die begin af by ons. Alhoewel sommige suidelike skooldistrikte skei in die nasleep van die beëindiging van hofregte desegregasie, kan ras alleen nie die breër nasionale patroon verklaar nie. Volgens die Census Bureau nommers, twee-derdes van Amerikaners onder die armoedegrens op enige gegewe punt identifiseer hulself as wit.
Nog 'n skuldige is die toenemende ekonomiese stres wat die meeste middelklas Amerikaners voel. Median huishoudelike inkomste val en meer as driekwart van Amerikaners rapporteer dat hulle 'n lewende salaris is om te betaal.
Dit is makliker om vrygewig te wees oor die sfeer van "ons" wanneer inkomste styg en toekomstige vooruitsigte lyk nog beter, soos tydens die eerste drie dekades na die Tweede Wêreldoorlog, toe Amerika oorlog verklaar het aan armoede en uitgebreide burgerregte. Maar sedert die laat 1970's, aangesien die meeste betaalrekenings platgeslaan of afgeneem het, aangepas vir inflasie, sal baie in die gestresde middel nie meer vir hulle betaal nie.
Tog verklaar dit nie waarom so baie ryk Amerikaners ook opgewonde is nie. Hulle was nog nooit ryker nie. Sekerlik, hulle kan 'n groter "ons" bekostig. Maar die meeste van vandag se ryk weier weier om enigiets naby aan die belastingkoers Amerika se ryk aanvaarding veertig jaar gelede te betaal.
Miskien is dit omdat, omdat ongelykheid vererger het en klasafdelings verhard het, het Amerika se rykes nie meer 'n idee hoe die ander helfte leef nie.
Sien niks, hoor niks, weet niks nie
Om ryk te wees in vandag se Amerika beteken dat niemand hoegenaamd moet kom wat nie is nie. Eksklusiewe prepskole, elite-kolleges, privaat jets, gated gemeenskappe, tony-oorde, simfonie-sale en operahuise, en vakansiehuise in die Hamptons en ander eksklusiewe vakansie-persele, alles isoleer hulle van die rabble.
Amerika se rykes leef toenemend in 'n ander land van die een wat hulle bewoon, en Amerika se minder bevoorregtes lyk so vreemd soos die behoeftige inwoners van 'n ander land.
Die eerste stap in die uitbreiding van die sfeer van "ons" is om die hindernisse af te breek - nie net van ras nie, maar ook toenemend van klas en geografiese segregasie deur inkomste - wat ons Amerikaners verder en verder uitdruk.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > ekonomie > Ongelykheid > Maksimeer "Me" is afhanklik van die maksimeer van "Ons"