Wat is sepsis en hoe kan dit behandel word?
Geskryf deur Hamsa Puthalakath
Minstens 5,000 Australiërs sterf elke jaar as gevolg van sepsis, meer algemeen bekend as bloedvergiftiging. Van shutterstock.com
Sepsis, algemeen bekend as bloedvergiftiging, kom voor as gevolg van 'n infeksie, gewoonlik van bakterieë. Bakterieë kan die bloedstroom binnedring via 'n oop wond, vanaf 'n ander deel van die liggaam na 'n chirurgiese prosedure, of selfs deur 'n urienweginfeksie.
In Australië, meer as 15,700 nuwe gevalle elke jaar word sepsis aangemeld. Hiervan sal meer as 5,000 mense sterf. Sommige wat oorleef, moet ledemate laat geamputeer en lewenslank gestremd wees.
Elke intensiewe sorgeenheid word toegelaat om sepsis te behandel naby A $ 40,000.
Maar volgens 'n onlangse Australiese opname, slegs 40% van die mense het van sepsis gehoor. Nog minder weet wat die toestand is.
Al hoe meer mense is wêreldwyd bewus van sepsis, maar daar is nog 'n lang entjie om te gaan. As meer mense daarvan weet (gesondheidsorgpersoneel ingesluit), sal ons die toestand vroeër herken en vroeg ingryp, wat sal lei tot verbeterde oorlewingsyfers.
Met die opkoms van antibiotika-weerstandige bakterieë en die veroudering van die bevolking, word die behoefte om 'n genesing te vind, al hoe dringender. Alhoewel daar 'n verskeidenheid behandelings is, het die siekte en sterftes as gevolg van sepsis nie gedaal soos in die afgelope dekades nie.
Sepsis het twee fases
Die eerste fase kom voor wanneer 'n infeksie die bloedstroom binnedring. Dit word septisemie genoem. Die immuunstelsel van ons liggaam reageer te veel - 'n proses wat bekend staan ​​as hiperontsteking, of septiese skok, wat lei tot die mislukking van veelvuldige organe. Hierdie fase duur gewoonlik sewe tot tien dae of langer, afhangend van die erns van die infeksie.
As die toestand nie tydens hierdie eerste fase vasgevang en suksesvol behandel word nie, volg 'n immuunverlammingsfase. Gedurende hierdie fase het die liggaam geen funksionele immuunstelsel om die infeksie te beveg nie. Die tweede fase is verantwoordelik vir die oorgrote meerderheid sterftes aan sepsis.
Sepsis kan enigiemand beïnvloed, maar wel gevaarlikste by ouer volwassenes, swanger vroue, kinders jonger as een jaar, en in diegene met 'n verswakte immuunstelsel soos premature babas en mense met chroniese siektes soos diabetes.
Pasiënte in intensiewe sorgeenhede is veral kwesbaar vir die ontwikkeling van infeksies, wat dan kan lei tot sepsis.
Simptome en behandelings
Die patogene wat sepsis veroorsaak, kan wissel, met bakterieë wat verantwoordelik is Byna 80% van die sake. Patogene swamme en virusse dra by tot die res. Om hierdie rede is die simptome nie altyd dieselfde nie; en dit oorvleuel dikwels met ander algemene infeksies.
'N Persoon sal met sepsis gediagnoseer word as hy 'n bevestigde infeksie het, tesame met 'n lae sistoliese bloeddruk (minder as 100 mmHg), hoë koors (in sommige gevalle hipotermie), delirium en 'n verhoogde asemhalingstempo.
Behandeling sluit dikwels antibiotika sowel as dialise in. Dit is omdat die niere een van die organe is wat gereeld aangetas word as iemand sepsis opdoen.
Ander behandelingsmetodes soos bloed suiwering deur endotoksiene (bakteriële selwandprodukte wat die immuunrespons aktiveer) te verwyder, is met min of geen sukses getoets nie. Dit is waarskynlik omdat hierdie metodes nie besmetlike middels wat in die liggaam se weefsel weggesteek is, kan verwyder nie.
Alternatiewe behandelings soos vitamien D is al gerapporteer, maar is nie bewys nie om kliniese voordele te bied.
Sepsis kan veral gevaarlik wees by babas. Van shutterstock.com
Baie dokters kies om te behandel kortikosteroïede, 'n tipe steroïed. Alhoewel behandeling met steroïede die tyd wat pasiënte in intensiewe sorgeenhede spandeer, verminder, word dit aangetoon geen vermindering nie in sterftesyfers. Wat belangrik is, terwyl kortikosteroïede inflammasie verminder, veroorsaak dit 'n skerp vermindering in die aantal immuunselle wat nodig is om infeksie te beveg.
Ten spyte van intensiewe sorgbehandelings met antibiotika, nóg die voorkoms van sepsis en sterftesyfers weens die toestand het nie verander nie in Australië die afgelope drie dekades. Albei het effens gestyg as gevolg van die opkoms van geneesmiddelbestande bakterieë en die veroudering van die bevolking.
Australiese kundiges het onlangs gevra 'n nasionale aksieplan om voorkombare dood en ongeskiktheid weens sepsis te verminder. Dit sal 'n positiewe stap wees om meer aandag aan die toestand te gee. Maar die vermindering van die skade wat sepsis veroorsaak, berus ook op die vooruitgang in die behandeling.
Eksperimentele medikamenteterapieë vir sepsis is op 'n kruispad, met meer as 100 medisyne-toetse regoor die wêreld versuim om enige voordeel te toon oor die afgelope 30 jaar.
Die algemene draad onder al hierdie proewe was dat hierdie behandelings die aanvanklike inflammatoriese fase van sepsis geteiken het. Maar hierdie fase is verantwoordelik minder as 15% van alle sterftes met betrekking tot sepsis.
En dit is die ontsteking wat ons immuunstelsel waarsku teen 'n infeksie. As u hierdie reaksie heeltemal blokkeer (byvoorbeeld deur steroïede te gebruik), sal die liggaam nie besef dat daar 'n infeksie is nie.
Navorsers het nou hul pogings aangewend om die molekulêre meganismes te identifiseer wat lei tot die immuun-verlammingsfase van sepsis. As u dit beter verstaan, sal dit hopelik lei tot die ontwikkeling van nuwe immunoterapieë om die tweede fase van die toestand te teiken.
Die tyd is ryp om die sukses van sepsisbehandeling te meet aan die aantal lewens wat gered word, eerder as die koste wat bespaar word deur die tyd wat pasiënte in intensiewe sorgeenhede spandeer, te verminder.