HOOFSTUK 2: FORSCHUNGSGESCHICHTE
Download HOOFSTUK 2: FORSCHUNGSGESCHICHTE
Hoofstuk 2: Forschungsgcschichtc
enkele aspekte van die Forschungsgeschichte
van die literer-historiese
ber.3c:ringsw)'se wat benut word om die DaniCiverhale te interpreteer, in brre trekke. Hiema gee ek u;u-.dag
aan die Forschungsgeschichte van inleidende vraagstukke.
2.1 Forschungsgeschichte: aspekte van die literer-historiese benaderingswyse
Ek benader die literer-historiese verklaringswyse vanuit drie hocke: struktuur-analities, histories en
narratologies . Aantekeninge oor enkele aspekte van die Forschllngsgeschlchle van elke hock word gebied .
Struktuur-analise is deur De Saussure, Levi-Strauss, Barthes, Piaget en Jacobson ontwikkcI tot 'n hoogs
gekompliseerde analitiese instrument.
Die bewering word gemaak dat as die navorser die instrument
rigoristies gebruik, diescIfde betekenis deur aIle navorsers gevind sal word.
Professionele semiologie het
begin met die werk van Dc Saussure in 19 I 6. Dc Saussure betoog dat taal sekere universele patrone of
strukture refiekteer, wat op s)' beurt die universcIe ordes binne die menslike brein refiekteer (De Saussure
1959: I 2; Jacobson 1974: 147). Alle narratiewe is ' n uitdrukking van die diep strukture. Die taak van die
student is om die aard van hierdie patrone te ontdek (Amerding 1997:69).
De Saussure (1959 :39) bou sy werk op die onderskeid tussen "parole " en '-1angue ", waar " Ianglle " na
die stelsel van verhoudings wat taal vorm, verw)'s . Dit is die abstraksie wat deur die studie van "paro/es" na
vore kom . Hy beklemtoon ook dat die elemente van taal nie betekenis in sigseIf het l1;e. Betekenis kom
voort uit die sistemiese verhoudings waarbinne die elemente van "langue " staan.
De Saussure werk op die vlak van taai. Die moontlikheid van ' n struktureIc stu die is afhanklik van die
hipotese dat gelyksoortige beperkinge op elke narratief inwerk. Die hipotese is dat die narratief sy "langue "
het, dit is ' n geintemaliseerde stelsel wat die narratiewe gemeenskap onbewustelik toepas om te bepaal of 'n
gegewe narratief goed gevorm is . Die bevindinge van strukturaliste soos Propp dui daarop dat die hipotese
Vergelyk Richter (1971 :20 1-278); Childs (1 977:28-3C); Stuhlmacher (1977 :61-91); Kraus (1982:510-531); Steck
(1983 :6): Wanke (in Fohrer 1983 :64-83) ; Barth & Steck (1989 :78-114) en Steck (1995:49-64) vir meer volledige
besprekings. Ek bespreek slegs enkele aspekte van die geskiedenis van die benaderingswyses.
Daniel Pane praat in sy inleiding tot Cal loud (I 976 :ix) van "a rigorous scientiJic method" \Vat dit vir aile navorsers
moontlik maak om die betekenis van ' n teks raak te vat. En Patte & Patte (1978:11 ) meen : " ... by employing this
method we should be able to describe the system of convictions presupposed by the text with such rigor tl,at two
exegetes working independently of each other should reach very similar conclusions".
Dc Sallssure se werk volg kort op die publikasie van Freud se deurslaggcwende bock oor die interpretasie van
drome, wat in 1900 verskyn. Freud formulccr die teorie van argetipes. wat beweer dat die menslike brein 'n
kollektiewe geheue bevat wat die mens in staat stel om diep strukture te herken. Tot watter mate Dc Saussure se
werk hierop gebaseer is, is nie bekend nie.
Levi-Strauss (1963 : 121) veralgemcen De Saussure se linguistiek deur struktuur-analise as "n
interdissiplinere metode bekend te stel . As antropoloog bewcer hy dat sosiale substeisels van primitiewc
gemecnskappe gelyksoortig aan taal beskou kan word.
Saussure se linguistiek.
Hy analiseer die aanname aan die hand van Dc
So word toelaatbare en ontoelaatbare huwelike in ' n verwantskapsameiewing
gelyksoortig beskou aan sintaktiese en asintaktiese sinne. Die huwelik word volgens ' n stelsel georganiseer
wat die samelewing geintemaliseer het, sonder om noodwendig van die onderliggende logika bewus te wees .
Levi-Strauss se bekendste werk is gebascer op mites, veral Amero-Indiaanse mitologie (dit is ' n vier
volume-werk en verskyn in 1970, 1973, 1978 en 1981). Mites is "n vorm van taal. Daarom kan De Saussure
se linguistiek die basis vorm van ' n strukturele bestudering van mites .
' n Onderskeid word soms tussen hoe en lae strukturalisme gemaak (Scholes 1974: 157).
strukturalisme word deur Levi-Strauss beliggaam. Hy konsentreer op "diep" strukture, die staties-Iogiese
verhoudings tussen elemente. Lae strukturalisme word deur Genette se narratologie beliggaam. Hy is mcer
begaan oor die modaliteite van oppervlakte-strukture. Narratologie het gegroei uit die praktyk van literere
kritiek, terwyl hoe strukturalisme eerder "n interdissiplincre bydrae tot die litererc wereld was.
werk Ie ook op die terrein van lac strukturalisme.
Levi-Strauss (1963:41) verskil van Propp deur nie sintagmaties te werk te gaan wat tot die beskrywing
van kategoriee lei nie.
Hy volg die paradigmatiese benadering wat die belang van besondere terme
beklemtoon wat as plaasvervangers in die mite dien . Hy beklemtoon dat ' n strukturele benadering met die
moontlike betekenisse van terme en funksies moet handel om sinvol te wees, en nie bloot met die
opeenvolging daarvan besig kan wees nie .
Hy (Levi-Strauss 1963 :93) reduseer die mite tot ' n gekompliseerde "sin", en vergelyk dan die mite-sinne
met mekaar. So vind hy dat die talle mites binne ' n kultuur ' n komplekse stel "transformasies" van mekaar
vorm. Op die mees abstrru-'le vlak kan die transformasies tot binere opposisies herlei word. Dit is so omdat
die mens like lewe uit opposisies bestaan, soos lewe en dood, man en vrou, natuur en kultuur, en so meer.
Die opposisies moet verduidelik word om die wereld leefbaar te maak. En dit is die werk van mites . Mites
organiseer die opposisies en maak die wereld bevatlik.
Maar dit doen meer: dit bemiddel ook die mees
onuitstaanbare opposisies . Levi-Strauss (1963 :224) beweer dat daar ' n innerlike mens like noodwendigheid
is om met die wereld op hierdie manier te handel.
Propp (1968) reduseer eenhonderd Russiese verhale tot een en dertig intrige-elemente of " funksies ". Hy
bevind dat geen verhaal al die funksies bevat nie . Waar ' n verhaal wei verskeie van die funksies bevat, is dit
altyd in dieselfde volgorde (Propp 1968 :22-23) .
Die funksies wat Propp onderskei, kan in vier groepe
die versteuring van die status quo wat die verhaal in beweging stel, deur "gebrek" of "'gemeenheid"'
(funksies 1-Vlll in Propp se numering) ;
die opsporing, oortuiging en tocrusting van ' n held, en die held se beweging na die plek van konflik
(funksies IX-XfY) ;
Hoofstuk 2: Forschungsgeschichtc
die konflik of geveg, waarin die held die gemene mag(te) verslaan of die gebrek oorkom (funksies
die hcld keer terug huis toe, Jay erkenning, tree in die huwelik, en so meer (funksies XX-XXXI).
Die moontlikheid van narratiewe sintaksis wat deur Propp bekend gestel is, is deur Greimas (J 983)
verder gevoer. Hy meen Propp se beskrywing van die funksies is nog te beskrywend om as abstraksies te
dien . So bestaan daar funksies wat deur Propp gedifferensieer word, maar wat ' n identiese logiese struktuur
bevat (Greimas 1983 :222-235) . Greimas beskryf self hoogs abstraJ..'te en algemene modelle vir narratiewe
sintaksis . Die aktansiele model is die belangrikste en mees bekende daarvan .
Greimas is egter nie tevrede met die sintaksis van semanties Icc kategoriee soos Levi-Strauss was nie.
Selfs die aktansie/e model, wat op ' n haas eindelose verskeidenheid van maniere voltooi kan word, is
onderworpe aan beperkinge op die vlak van betekenis . Greimas poog om ' n strukturcle model te beskryf wat
beide die sintagmatiese en paradigmatiese benaderings omsluit.
Patte het Greimas se benadering op bybelse studies toegepas, terwyl hy saam met Greimas gewerk het
aan die tcaretiese ontwikkcling van die benadering. Patte (i 976:52) se metode beskou die aksie in die teks
as ' n sintagmatiese stel opeenvolgings .
Elkeen daarvan word deur Greimas se aktansiCle modcl
Patte & Patte (1978) definieer ' n presiese doclstelling vir bybelse strukturele werk: om die stelsel van
oortuigings en waardes wat deur die teks gegenereer word, te identifiseer.
Hul werk bied ook ' n
metodologie hoe om van ' n narratief tot die mitiese struktuur of waardestclsel wat deur die narratief
opgewek word, te beweeg . Hul1c (Patte & Patte 1978: 19) ontwerp die semiotiese vierkant vanuit Aristotcles
se logika, gebaseer op Greimas se werk.
Die !wee skrywers Ices die teks eerstcl1; vir aile teenstellings, dit is narratiewe eenhede wat mekaar
negeer. Hiema word diesel fde objek na teenoorgestelde ontvangers oorgedra, volgens Greimas se aktansiCle
skema . Of teenoorgeste1de objekte word na dieselfde ontvanger oorgedra, of dieselfde objek word oorgedra
en nie oorgedra nie tot dieselfde ontvanger (Patte & Patte 1978:27) . Vervolgens word die weersprekende
eenhede in narratiewe opeenvolging gclees, sod at verhoudings van teenstrydigheid tussen die terme van
konsekutiewe kontradiksies geskep word . So word ' n hele stclsel van semiotiese vierkante opgebou. Vanuit
die stelscl word die diep waardes van die teks eventueel afgelees.
In sy latere werk praat Patte (J990) van ' n "generative trajectory" wat bestaan uit die stadia en vlakke
van ' n narratiewe analise. Die inhoud van die metode stem grootliks ooreen met Patte & Patte (\978). Die
stappe wat gevolg word, is die identifikasie van eksplisiete opposisies in die teks, wat gevolg word deur die
benutting van die opposisies om die auteur se "geloof' of oortuigings (waardes) uit te ken, sodat die outeur
se wyse van oortuiging van die leser van die waardes aangetoon kan word .
Sien addendum 1.2 vir ' n vollediger bespreking.
Patte (1976:52) se pogings bied min resultate. volgens sy eie getuienis. Hiema benut hy Levi-Strauss se mitiese
analise om verskeie Nuwe Testamentiese tekste te verklaar, maar dit is minder suksesvol (Aichele et al 1995 :79).
Patte se werk domineer die Engelssprekende wercld.
Tog is daar ook baanbrekerswerk deur ander
navorsers gedoen . CAD[R (Centre pOllr I 'Analyse du Discollrs Religieux) se werk is die toepassing van
semiotiese teorie in die algemeen, en die strukturcle semiotiek van Greimas in besonder, op die eksegese van
Aan die hand van die metodologiec van Dc Saussure, Barthes, Propp, Greimas en Levi-Strauss het die
Semeia gegroei. Vrocc uitgawes van die tydskrif is aan strukturalisme gewy. Patte het leiding geneem by
die Stmctllralism and Exegesis Group van die Society of Biblical Llferatllre . Veral Se/1/e/O 18 (1980) en 26
(1983) het belangrike bydraes opgclewer. Na 1980 het die strukturalistiese benadering al minder aandag in
Amerika geniet. Uitsonderings is die werk van 10bling, Culley, Malbon en Prewitt. Die werk van Nida (en
Louw, in Suid-Afrika) moet ook vermeld word, wat semantiese aspekte van strukturcle linguistiek verder
Die AlIfkltirung word gekenmerk deur ' n diep gewortclde vertroue in die menslike rede. Die mens toets
ailes, oak die Bybel , met sy rede.
Die kritiek lei onder andere tot want roue in die gesag van die Skrif. Uit
die kritiek groei twee metodes van Bybelondersoek.
Die literer-kritiese metode poog om die werk van
verskillende outeurs binne ' n teks te onderskei , terwyl die historiese metode faktore waaruit die gebeure en
gesigspunte in die Bybel ontwikkel het, ondersoek (Burden [979 : 18).
Historiese waarhede, insluitende
bybelse leerstellings, moet eers aan die toets van die rede onderwerp word voor dit as geldig aanvaar kan
In die eerste helfte van die agtiende eeu werk geleerdes saam om ' n kritiese teks van die Nuwe
Testament te publiseer. Die kritiese teks is op die aanname gebaseer dat die Bybel net soas enige ander boek
verklaar behoort te word . Die nuwe hermeneutiese vertrekpunt is dat die leser die taak het om vas te stel wat
die eerste hoarders in bepaalde uitsprake verstaan het.
Die eksegeet moet hom na die taal en tyd van die
Vir 'n volledigc en omvaucnde oorsig van scmiotiek tot op datum. in besondcr in die tradisie van Grcimas se
semiotiek, vergclyk Delorme (1992).
Die mondstuk van die Sentrum is die joernaal, Semiotique et bible ( 1975-). Skrywers wat gereeld daartoe bydra. is
Cal loud, Delorme en Panier. Erhardt Giiltgemann se Linguistica Biblica vervul in dieselfde bchoefte. Ongclukkig
is min van die Franse werke in Engels vertaal. Die uitsonderings is Barthes, Calloud, Genuyt, Marin en die Groupe
d 'Entrevernes se wcrkc.
Die metodes en hul Forschungsgeschichte is goed bcskryf, omdat dit al vir eeue in die kerk gebruik wOld. Ek skets
die navorsingsgeskiedenis in enkele bree pcnstrepe. en gee meer aa ndag aan die twee nuwer benaderings wat
gevolg word. Vergelyk Richter (1971 :39-179); Kraus (1972 :50-83 : 278-310 en 1982 :80-91. 152-172,3 97-400.
510-531); Childs (1977:28-30); Stuhlmacher (1977: 19-91); Steck (1983 :3 a-3d): Rogerson (1984 : 15-289): Barth &
Steck (1989: 11-1 39) en Steck (1995 :39-158) vir volledige besprekings.
Descartes voer in 1637 die beginscl van metodologiese t\\Tfel in wat die wetenskaplike en historiese metodes
drasties verander. Die bclangrikste bcginscl is dat die rede die enigste kriterium van waarheid is. Locke voer in
1695 die beginsel in Bybelnavorsing deur. Die menslike rede is die natuurlike openbaring waar God deur middel
van sy natuurkragte nuwe ontdekkings aan die mens bekend maak. wat deur die rede bekragtig word. Die Bybcl as
opcnbaring is waar tot die mate wat dit met die rede ooreenstem (Flew 1966:177-180: Hick 1973 :17-1948-51 :
Urmson 1975:7 1-77: 158-162 en Flew 1979: 189-192).
skrywer verplaas . Die beginsel vorrn die hoeksteen van kritiese eksegese asook van die filologies-historiese
Keil beskryf in die tweede helfte van die agtiende eeu die taak van die histories-grammatiese eksegese:
om die skrywer se gedagtes weer te dink, sonder om daarrnee waarde-oordele of waarheidsoordele te trek.
Sehleierrnaeher werk aan die begin van die negentiende eeu 'n teorie vir herrneneutiek uit, as die kuns om
die bedoeling van die oorspronklike outeur in die beg rip van die teenswoordige leser te vertaa!. Vertaling is
dus nie ' n woordelikse omsetting uit Hebreeus nie, maar die kommunikasie van die Bybelse boodskap aan
die modeme leser. By die vertaling van die boodskap moet die begrip en ervaring van die uitlegger in ag
Die gevolg van die Aujklarung is dat die Bybelboeke historiese dokumente geword het, wat soos enige
ander anti eke bron bestudeer en bevraagteken word . Die geskiedenis word die kriterium vir die verstaan van
die Bybe!. En geskiedenis word rasionalisties en later positiwisties of eksak benader.
lets oor die historiese ontwikkeling van bybelse narratologie moet gese word. Scholes (1974 : 157-167)
beskryf die werk van Genette as lae strukturalisme.
Tog verkies meeste om die tipe navorsing as
narratologie te beskryf, eerder as om dit met strukturalisme in verband te bring. Narratologie het van talle
literere strominge gedrink.
Anglo-Amerikaanse Nuwe Kritiek, Franse Strukturalisme, die Tel-Aviv Skool
van Poetiek en die Fenomenologie van Lees het almal ' n bydrae tot die ontwikkeling van narratologiese
teorie gclewer, alhoewel dit nie hul uitsluitlike bydrae was nie (Bal 1985: 13). Die doel van narratologiese
teorie is om die eienskappe wat eie aan of pertinent tot die betrokke teks is, te isoleer, te beskryf en te
Genette (1980) bied ' n dialektiek van teoretiese en beskrywende poetiek, as hy induktief met die teks
Sy dialektiek is gebou op ' n weiering om prioriteit aan Of teo ric
Genette (1980:25-32) onderskei drie vlakke wat vir aile narratiewe geld. In die eerste pick sien hy die teks,
die narratief (" n!cil "). Hieruit word die storie (" hislOire ") gerekonstrueer, wat bestaan uit die gebeure wat in
Emesti (1707-1781) skei die Ou en Nuwe Testament in sy eksegetiese arbeid, en ontwikkel eksegetiese uitleg. Hy
Ie die grondslag van die grammatiese of filologiese metode. Semler ontwikkel die histories-kritiese metode. Hy
beweer dat sommige boeke onder historiese omstandighede aan die kanon tocgevoeg is. Die feit dat ' n bock by die
Bybcl ingesluit is, beteken nie dat die bock heilsbetekenis vir gclowiges het nie. Die inspirasie van die Skrif maak
pIck vir onbevooroordeelde historiese metodes. Semler maak saos Luther en Theodonus ' n onderskeid tussen Skrif
en Woord van God.
Comte (1798-1857) dryf die soeke na die redc1ike verder met sy positiwisme - die beginscl dat wetenskaplike
denke net van die positiewe, die waameembare of daadwerklike gegewe kan uitgaan. Dit beteken dat die redclike
met die eksakte vervang word. Dit lei tot Von Rancke (1795-1886) se soeke in die historiese wetenskap na "hoe dit
werklik gebeur het", of"wie es eigenllich gewesen is/".
Die filologies-historiese metode is sterk deur die Calvinistiese inspirasieleer beinvloed. Daarom aanvaar dit die
historisiteit van die Bybc1verhale op 'n positiwistiese wyse in die sin dat dit werklik gebeur het soos dit in die teks
beskryf is. Die hcle Bybcl is die Woord van God. Die histories-kritiese benadering het 'n Lutherse inslag, en gaan
van die standpunt uit dat die Woord van God in die Bybel tenuggevind word. Die rede is die maatstaf om die
historisiteit van bybelse vertellings te vind.
Dit staan direk teen stnukturalisme wat deduktief met die teks werk.
die verhaal weergegee word en wat die objek van die narratief is .
Aan die ander kant is die vertelling
("narration "), die daad van die vertcl met sy spatiale en temporcle konteks. Genette se werk bestaan daaruit
om die talle verbande tussen die drie vlakke aan te dui en Ie bespreek.
Tyd ("tense ") dui die temporcle
verband tussen die storie en vertcldaad aan - die chronologiese opeenvolging van gebeure teenoor die
herrangskikte teksopeenvolging. Modus of stemming ("mood ") dui die ander, nie-temporele modaliteite van
die storie se gebeure as narratief aan - die wyse waarop die inhoud van die storie gefi ltreer en gekleur word.
Uiting ("voice ") dui weer op die verskuiwende verband van die verteldaad tot die storie aan die een kant, en
tot die geadresseerdc(s) aan die ander kant.
Genette se werk was belangrik, maar het slegs as inleiding tot bybclse narratologiese studie gedien.
Chatman (1978) volg in die voetspore van Genette, Barthes, Bremond en Todorov. Hy onderskei tussen die
wat van die narratief (die inhoud) en die hoe daarvan (die wyse waarop die narratief uitgedruk word) . Die
dualistiese onderskeid word ook beskryf as die storie Chistoire "), die inhoud of Iyn van gebeure en aksies,
en die diskoers ("discours "), dit is die uitdrukking of manier waarop die inhoud gekommmunikeer word .
Chatman ( 1978 : 15 I) se narratiewe kommunikasiemodcl bestaan uit die volgende clemente:
=> (Verteller) => (Vertclde)
In Anglo-Amerikaanse navorsing oor teoretiese ontwikkeling van die narratologiese metode het Wayne
C Booth, Ronald Crane en Northrop Frye bekendheid verwerf.
Wat die toepassing daarvan op bybelse
narratiewe betref, Iyk die prentjie anders . Die sewentigerjare sien dat strukturalisme met ywer deur bybclse
eksegete toegepas word .
Narratologiese ondersoek van bybelse tekste bly egter agterwec tot in die
tagtigerjare . Hierna word dit die literere studiemetode by voorkeur. Ondersoekers plaas die klem veral op
die gesigspunt ("point of view"), wat alles insluit wat die skrywer doen om die storiewereld op sy gehoor af
· . 14
In narratologiese studie van die Hebreeuse Bybel word die term poetiek dikwcls bo narratologie of
narratiewe kritiek verkies, as gevolg van die invloed van die Tcl Aviv Skool van Poctiek wat onder lciding
van Sternberg ' n bepalende invloed uitgeoefen het.
Bar-EfTat (1989) beskryf die bybclse narratiewe kuns in terme van die kategoriec van die verteller,
karakters, intrige, tyd en pick, en sty!. Hy gee geen aandag aan wat die terme in buite-bybclse studies (in
Booth (1961) se werk dui die rigting aan in terme van gesigspunt. terwyllser (1978) begin om die rol van die
leesproses en die leser te bestudeer.
Narratologie is eintIik ' n onderafdeling van poctiek. skryf Berlin (1983: 15). Ek gebruik die term in dieselfde sin as
wat sy dit doen, in tcenstelling met die inklusiewe en omvattende gebruik daarvan vir die hele veld van poctiek.
literere kringe) beteken nie. Alter (I 981) doen dieselfde: hy benut terme soos dialoog en repetisie sonder
om die debat wat in literere kringe daaroor gevoer word, in ag te neem .
Berlin (I983) sluit hierby in haar
belangrike studie aan: sy beperk haar bespreking van poetiek tot die bybclse narralief, alhoewcl sy dit dan in
verband met algemene narratiewe teorie bring . 17
Polzin volg in die Iradisie van Sternberg, maar ook van Bakhtin, ' n Russiese formali s.
metode is om die wissel werking van stemme in die teks te analiseer. Die stemme behoort aan die verteller
en karakters. Hy werk met die kategoriec van monoloog en dialoog, en korreieer verskillende behandclings
van die stemme met verskillende narratiewe ideologiec.
In sy ondersoeke in Deuterononium, Josua en
Rigters bevind Polzin (I 980: 16-24) dat elkeen van die boeke verskil in die wyse waarop dit goddelike
irusiatief en menslike respons verstaan en teken. Goddelike spraak en menslike interpretasie verskil, sodal 'n
gegewe boek 'n antwoord, of korrektief op ' n vroeere werk vonn . Hy analiseer die rol van die verteller in
dieple, en toon die kompleksiteil daarvan aan.
Bal (1985) se bydrae tot die Iiterer-kritiese bespreking van narratologie Ie in 'n handboek wat sy oor die
onderwerp skryf. Sy volg dit op met 'n trilogie van studies waarin sy haar melodologie op bybelse tekste
loepas (I987 en twee in 1988). Bal volg in Genette se voetspore met haar beklemtoning van fokalisasie. Sy
ook kJem op narratologie in diens van ' n algemene kulturele kritiek . Sy gebruik Greimas se semiotiese
vierkant om die teologiese en liter"re kodes van 'n teks te beskryf, alhoewcl sy 'n uitgesproke kritikus van
ander aspekte van Greimas se strukturalisme is.
Sy lewer 'n groot bydrae met haar bespreking van narratiewe subjektiwiteit. Op die eenvoudigste vlak
stel sy die vraag aan die teks : wie praat? wie sien? wie tree op? Hoe verdecl die teks, met ander woorde,
die funksies van direkte spraak, narratiewe aksie en fokalisasie tussen die verteller en die karakters. Dit
vorm die oe waardeur die gebeure in
teks op eruge gegewe tydstip waargeneem word.
kwantitatiewe analise (wie praat, wie praat die meeste, wie kom nooit aan die woord nie) is interessanl, maar
sy gaan verder en vra: wie praat eerslc, wie praat met gesag, wie fokaliseer die finale gevolg van die
narratiewe gebeure, en so meer.
White (I 99 J: I 7) leen ook van Bakhtin as hy beweer dat die menslike subjck slegs in intersubjektiwileit
geskep is soos dit lingUistics verband hou met ander subjekte.
Die kind se blootstelling aan taal is
traumaties, omdat die onmiddellikheid van die beeld plek moet maak vir die afstand van die leken (woord of
Die kind word egter rue slegs bloot geslcl aan 'n vreemde stelscl van tekens nie. Hy kan ook
subjekskap ontwikkel deur die gebruik van taal. Hy word mede-skepper van die steise!' Die funksie van
literatuur is om hierdie fundamentele proses weer Ie bepaal, sodat die subjek daaroor kan reflekteer. Die
skepping van narratiewe karakter herhaal die trauma waardeur taal oorspronkJik in die bewussyn gevestig is .
White (I 991 : I 8) gebruik die Russiese formalistiese kategorie van defamiliarisering, wat na literatuur kyk in
terme van die effek wat dit op die subjek het. Hy gebruik ' n tipologie van narratief wat op die onderskeie
In sy werk van 1989 slei Aller dil reg as hy sy sludie leen die konleks van 'n algemene hterere bespreking plaas.
Sy maak ckslensief gcbruik van die leorice van hlcnere kritiei soos Uspensky en Labov.
Hoofstuk 2: forschungsgcschichlO
modi gebaseer is, waardeur die diskoers van die vertcller in verband met die van die karakters gebring word.
Die tipologie korreleer die modi met drie " funksies " van taal in die algemeen (White 199 \:58) :
In die diagram dui "x" die dominante modus aan, terwyl "(x)" ' n ondergeskikte modus aandui wat deur
die narratiewe funksie benut word . Die verteenwoordigende funksie kom ooreen met die "hy" of "sy" van
die verteller, en die ekspressiewe funksie met die "ek" van die karakter.
In verteenwoordigende narratief
oorheers die verteller en oefen hy beheer oor die karakters uit vanuit 'n neutrale, teruggetrokke perspektief.
Hy het ook objektiewe kennis van die bewussyn van sy karak-ters .
Die karakters in die verhalc beleef
konfliJ..-te oor begeerde objekte, en die verhaal het seide oop moontlikhcde. Dit is die tekste wat tipies deur
Propp en Grcimas geanaliscer is. In direktc kontras staan die ekspressiewe narratief Wat raar is . In die tekste
breek die karakter los van die beheer van die verteller. Die karakters bestaan haas cksklusief deur dialoog
met mekaar. Die intersubjektiwiteit van die teks word sover gevoer dat die subjek gehecl afhanklik van die
ander is vir sy eie teenwoordigheid (White 1991 :71) .
Die opposisie tussen die twee tipes verhale word deur die simboliese funksie bemiddel. Hier word die
grens tussen verteller en karakter minder duidclik getrek deur die narratiewe produksie van ' n
"onpersoonlike bewussyn" wat nie aan die verteller of karakters behoort nie, maar aan beide (White
1991 :77) . Die karakters is in innerlike dialoog met die verteller.
White (1991 :37) vind dat in bybclse narratief die bemiddelende taalgebeure wat die grens tussen
verteller en karakters laat vervaag en die simboliese narratief moontlik maak, die goddelike stem is . God is
formeel 'n karakter in die narratief.
Maar die goddelike stem behoort nie aan die gegewe, stabiele wereld
van verteenwoordigende narratief of aan die relatiwistiese wcrcld van ekspressiewe narratief nie.
verteller praat as een wat in dicselfde verhouding tot die goddclike stem staan as enige van die karakters .
White (1978:41-43) organiseer sy lesings rondom die mikro-dialoe tussen die goddelike stem en die
karakters. Die karakters is vry, maar nie in ' n totale relatiwistiese individualisme nie.
Kritiek teen narratologie het ook nie uitgebly nie. Hier word slegs op die belangrikste tendense gewys .
Coste (1990:410) mcen narratologie se taak is om instrumente te ontwikkcl wat gebruik kan word om
strategiee vir vrede en vooruitgang te ontwikkel. Hy kla dat dit nie (genoeg) gcbeur nie. Dat narratologie
wei ' n politieke agenda kan he, is duidelik uit die werk van Derrida, asook Jameson (1981) se duidelike
politieke (Marxistiese) anaIisering van tekste. Jameson se werk is op Greimas en Levi-Strauss gebaseer. Hy
dring aan dat die historiese ingebedheid van die teks erken word, maar mcen dat daar nie ' n ooreenkoms
tussen die teks en ' n "geskiedenis' onafhanklik van die teks bestaan nie.
Daar is reeds daarop gew)'s dat somrrugc van die navorsers wat die bybelse teks narratologies Ices, die
huidige Iiterer-kritiese gesprek ignoreer. Dit bcnadeel die geloofwaardigheid van navorsing.
' n Verdere punt van kritiek is ook in termc van struktuur-analise gemeld: die neiging wat soms voorkom
om positiwistiese eise te maak ten opsigte van die resultate wat deur die ondersoek opgelewer word . Bal
(1990 :750) pleit vir ' n rigoristiese analise van narratiewe struktuur, '"by countering interpretations based on
prejudiee, eonvention, or ideology". As narratologiese diskocrs werklik krities wil wees, kan daar nooit ' n
een-tot-een ooreenkoms tussen narratief as objek en narratologie as metode bestaan nie.
2.2 Forschungsgeschicllte: inleidende vraagstukke
navorsingsproblcmatiek. Die sake moet eers aangesprcck word voor die verhale self bestudeer kan word .
Die ccrste vraag het te doen met die ontstaan van die DanieIboek. Waar en hoe het dit ontstaan? Is die
geimpliseerde ontstaansdatum wat die skrywer in sy boek aanbied, die werklike ontstaansdatum?
antwoord hierop lei tot verdere vrae.
Bied die DanieIbock geskiedenis aan?
Wat s6 dit vir die
geloofwaardigheid van die boek as deel van die bybelse kanon as dit nie histories van aard is nie? Of is die
DanieIbock dalk ' n profetiese werk? Die Danielbock word tussen die Geskrifte in die Hebreeuse kanon, en
tussen die Profete in die Griekse kanon aangetref. Wat se dit vir modeme interpretasie van die boek ? Die
Danielfiguur word ook in ander tekste gebruik . Is dit dieselfde figuur? Figureer die DaniClfiguur as ' n
Om die boek sinvol te verstaan, is dit nodig om te weet wat die genre is wat daardeur verteenwoordig
word. Nadat die diachroniese vrae beantwoord is, word dit moontlik om oor die genre van die DanieIboek te
dink. As dit nie ' n historiese of profetiese werk is nie, waner Iiteratuursoort is dit dan?
Die DanieIverhale kom in 'n bock voor wat apokaliptiese trekke vertoon . Baic navorsers lecs Daniel 2
saam met die visioene van Daniel 7-12, en verklaar dit as apokaliptiese literatuur.
literatuur, en waar kom dit vandaan?
Wat is apokaliptiese
En oefen die feit dat die Danielvisioene (Dan 7-12) apokaliptiese
trekke vertoon enige invloed op die verklaring van die DaniClverhale (Dan 1-6) uit?
Ten slotte skets ek die verhale se veronderstelde en wcrklike SUz im Leben . Dit bestaan uit die sesde
eeuse ballingskapskonteks, en die tweede eeuse Makkabese konteks. Die verklaring van die DanieIverhale
geskicd teen die agtergronde.
Ontstaan van die DanieIverhale, en die Danielboek - Drie teoriee
Daar bestaan drie teoriee oor die ontstaan van die Danielboek (Zenger 1998:461). Dic eerste hipotese
beweer dat die bock as 'n eenheid aan die hand van 'n enkele skrywer ontstaan het ("Einheitshypothese") .
Hiertccnoor staan die fragmente-hipotese, wat meen dat die bock uit losstaande fragmente bestaan wat
langs mekaar geplaas is ("Fragmenlenhypolhesen").
'n Variasie op die fragmente-hipotese is die
opstapelingshipotese of "AujslockungshYPolhese", wat aanvaar dat die bock uit fragmente bestaan, maar dat
daar 'n geskicdenis in die groei van die bock van enkele fragmente tot die uiteindelike produk bestaan. Die
meeste nuwe hipoteses oor die ontstaan van die DaniCiboek berus op die opstapelingshipotese.
Die drie hipoteses hou verband met die Skrifbeskouing wat die onderskeie navorsers gebruik. Die leser
wat die 8ybcl as die Woord van God beskou wat tot die laaste Hebreeuse vokaalteken geinspireer is. het
geen ander keuse as om alles Ietterlik te vertaal en te interpreteer nie (Spangenberg 1998b:33). Vir die Ieser
het die 8ybel objektiewe gesag wat in die waarheid en historisiteit van sy verhale gcdemonstreer word . Die
leser beskou die Danielverhale as werklike gebeurtenisse in die lewe van vier Joodse jongmanne. Hierdie
vier Jode is letterlik in 606/5 v.c. , tydens 'n beleg wat nie in die 8ybel beskryf word nie, deur Nebukadnesar
na 8abel weggevoer.
Hier het DaniCi vir die volle duur van die ballingskap aan die hof van verskeie
heidense konings diens gedoen. Die ballingskap was letterlik sewentig jaar omdat Jeremia geskryf het dat dit
sewentig jaar sal wees.
Dit vorm die eenheidshipotese.
Die fragmente- en opstapelingsteoriee hou verband met die omwenteling in die mens se historiese
denke asook die insigte van die modeme Iiteratuurwetenskap wat ingespan word om die teks te verklaar. Die
denke aanvaar dat die 8ybelse boeke mensewerk is waarin ontwikkeling van etiese denke en Godsbegrip
voorkom. En dit lei tot 'n paradigma wat die 8ybel as God se woord in mensetaal sien, of slegs as woorde of
getuienisse aangaande God (Spangenberg 1998b:28). Wanneer die navorser volgens die paradigma dink,
sien hy die talle historiese onakkuraathede in die boek raak. Die historiese onallcuraathede klaar al meer op
sodra die skrywer nader aan sy eie tyd, die tweede eeu, beweeg . Die paradigma vergelyk die Danielverhale
met die apokriewe byvoegings, wat in die Griekse vertalings van Daniel voorkom.
Die navorser beskou
die Danielverhale (Dan 1-6) as ou legendes, wat deur die tweede eeuse skrywer oorvertel is om iets binne sy
eie konteks te se. So praat Coxon (1993 :214) van verskillende siklusse van verhale wat rondom die lewe van
DaniCi sentreer en ten minste in die tweede eeu in sirkulasie was . Die cerste deel van Daniel bestaan dus uit
verhale wat voorheen om ander redes vertcl is.
' n Joodse skrywer het dit in die tweede eeu v.c. nuut
geinterpreteer om sy Joodse tydgenote binne hul spesifieke historiese krisis te bemoedig. Die bemoediging
van die verhale bestaan daarin dat Israel se God in beheer is, dat Hy soewerein regeer. Sy volk is nie aan die
genade oorgclaat nie, omdat Hy in sy genade verantwoordelikheid vir hul lot aanvaar. Die tweede deel, die
visiocne (Dan 7-12), staan in diens van die teologiese veronderstelling, om die geskiedenis as
toekomsvoorspelling te beskryf. Die docl daarvan is om aan te toon dat God aile historiese prosesse haarfyn
beplan en beheer.
Vir die 8ybelse lileralis is argeologie die finale arbiler, wal "bewys" dal die 8ybel waar is. Argeologiese feile
word geinterpreleer om Ie "be\\1'S" dal daar ' n inval in Jerusalem sou wees waama die Danielskrywer vem1's
(Shanks 1992:4-5) .
Die Rooms Kalolieke beskou die byvoegings as deulero-kanonies, wal hulle toelaal am hul Iewe en leer op
sekondere gronde daarop Ie bou. leenoor die Prolestanle wal dil slegs as stigtclike lileraluur beskou. maar deur hul
praktyk dil in die niel genegecr het.
Die fragmente- en opstapelingshipoteses, wat ook soms die Makkabeerhipotese genoem word, is eers
sedert 1890 aan Duitse universiteite bekend. Dit is buite Duitsland deur die Protestante sedert die einde van
die Eerste Wereldoorlog, en deur die Rooms Katolieke na die Tweede Wereldoorlog gepropageer.
standpunt het in Suid-Afrika meer onlangs eers begin veld wen (Koch 1980:9; Spangenberg 1998b:23)
Een van die hoekstene van die Christelike getuienis in die eerste twee eeue van die kerk se bestaan was
die vervulling van profesie. "If the prophecies are not true, Christianity is not true. To destroy the prophets
is to destroy Christ" (Criswell 1968 :23).
Dit is in die omstandighede dat Portirie, 'n filosoof wat sy
Christelike gcloof volgens Hieronimus afsweer, reeds vanuit die Oosterse kerk in die derde eeu (saam met
ander Siriese kerkvaders)
'n Makkabese ontstaanstyd vir die boek voorsteL
Ook Uriel Aeosta, ' n
sewentiende eeuse Joodse rasionalis, en Anthony Collins (in die agtiende eeu) bou hul argumente oor die
interpretasie van die boek op die Makkabeerhipotese (Young 1949:23).
Watter redes kan aangevoer word vir die Makkabeerhipotese?
Die geskiedenis rondom die tweede eeu word in baie groter detail en met groot akkuraatheid verteL
Die inhoud van Daniel II het spesifiek met die bcginsclvaste Jode se konfrontasie met Antiochus
IV te doen .
DaniCl 2:4a-7:28 is in laat-Aramees (ten minste nie vroeer as derde eeuse, dalk tweede eeuse
Aramees) en die res in laat-Hebreeus (ook rondom die tweede eeu) geskryf
Die Hebreeuse taalgebruik toon talle Persiese en Griekse invloede. Persiese en Griekse leenwoorde
kom ook in die Aramees van Daniel 2 :4-7 :28 voor. Die Danielboek gebruik ook talle laat Hebreeuse
en Aramese uitdrukkings.
Die skrywer gebruik nerens die eienaam van Israel se God, JHWH, nie. Dit het gebruik geword in
die latere deel van die Tweede Tempclperiode om die Naam te vermy. Die naam "HemeI" is soms
as altematief gebruik om na God te verwys.
Die gebruik van die teofore name van die Joodse
karakters dui op die ouer gebruik waar die Godsnaam vrylik gebruik is.
Daar word baie in die boek van engele gemaak. Hoofstuk 4 bevat sewe verwysings daama. Dit is 'n
onderwerp waaraan pro rata minder aandag in ouer geskrifte gegee word.
Ander kerkvaders wat die standpunt vanuit die Ooste steun is Ephraem Syrus, Polychronius, Cosmos
Indicopleuster, Theodore bar Koni, Isho bar Nun en Isho 'dad (Casey 1976:23).
Porfirie is in 233 in Tirus in Sirie gebore. Hy bestudeer die gcloor onder Origenes, in Caesarea in Palestina.
Hiema gaan hy na Rome waar hy onder invloed van die beroemde neo-Platoniese mosoor, Plotinus, kom. Hy skryf
vyftien boeke, "Teen die Christene", waarin hy die onhoudbaarheid van die Christel ike geloor bespreek. AI sy
werke is in die openbaar vemietig, deur die invloed van die kerk, onder edik van Theodosius II random 448 . Slegs
Hieronimus se kommentaar oor Daniel bevat ' n bespreking van (waarskynlik slegs enkele van) die argumente van
Porfirie. Dit sal in die bespreking van die teks verderc aandag kry. Hieronimus se oorded oor Porfirie se werk is
kort en kragtig: hy is ' n heiden wat van God se koninkryk uitgesluit is. Die kerk het Porlirie geekskommuniseer
Die argumente gaan nie in besonderhede bespreek word nie, vir twee redes: om reg daaraan te laat geskied sal ten
minste die lengte van ' n volledige proefskrifvereis, maar ook omdat dit dikwels reeds in besonderhede gedoen is.
Daar bestaan ' n bree kensensus onder geleerdes wat die tweede standpunt belref, met onderskeie kwalifikasies. Vir
voUedige bespreking, vergelyk Koch (1980 :Xl-XVI). Vergelyk ook Zenger (1998 :46 1-462) vir ' n volledige
opgawe van redes.
AI word dit ideologies verte1; 'n prahelienistiese load se weergawe sou baie anders geklink het.
Die gedagte oor die opstanding van (sommige) getroues uit die · dood (Dan 12:3)
ontwikkciing in die Ou Testament. Dit pas ook eers in die tydraam mi die baliingskap.
Temas wat gewild onder die profete was, word voliedig geignoreer: die Eksodus-, Dawid- en
Siontradisie is enkcies.
Heilshistoriese tradisies kom nie voor nie. Apokaliptiek gebruik 'n ander
taal en verwysingsraamwerk as die ouer heilstradisies wat in die Ou Testament voorkom .
Daar word eers in baie laat literatuur na Daniel verwys.
Binne die Hebreeuse kanon kom Danid onder die Geskrifte voor, lVat mi die tweede eeu v.c. eers by
die kanon gevoeg is .
Dit beteken dat die Danielboek (in sy finale weergawe) die laaste bock
wat in die Ou Testament
opgeneem word (Rendtorff 1985:276).
Die ontstaan van die Danielbock het langs die volgende Iyne vedoop (Zenger 1998:461-462) :
Die verhale in Daniel 1-6 vorm die oudste dee!.
Die verhale het vroeer 'n Babiloniese konteks
gehad. Die skrywer benut dit in die tweede eeu v.C. as hy die Danielboek saamstel, en die verhale
op sy nuwe konteks toepas. Hy brei die verhale uit met die visoene (Dan 7-12) . Daniel I word uit
die Aramees vertaal as 'n inIeiding tot die res van die boek terwyl DaniCi 7 as brug tussen die verhale
en visioene aangcwend word. Die eerste ses hoofstukke kom dus uit die oosterse Diaspora, en die
laaste sewe hoofstukke uit Jerusalem van die tweede eeu .
Die wysheidsverteliinge in Daniel 4-6 dateer uit die vyfde of vierde eeu v.c. (Zenger 1998:462).
Die twee verteliinge handel oor die wyse en regverdige DaniCi (Dan 4: 1-24, 31-34 en 6: 1-29), en die
ondergang van Babiloniese wereldheerskappy (Dan 4 :25-30 en 5: 1-30).
Die Makkabecrhipotese is nie sonder probleme nie. 'n Tweede eeuse datum skep ook probleme. Hoe so
'n laat boek enigsins in die kanon opgeneem is, al was dit onder die Ketubim , bly 'n vraag. Probleme wat
opduik, is :
die gebruik van die bock by Qumran - 4QDne word van 100 tot 50 v.c. gedateer - kort na die
veronderstelde ontstaan van die bock;
die vertaling daarvan deur Thcodotion en die Septuaginta was ook vroeg- die Septuaginta het
moontlik al in die derde eeu v.c. bestaan;
die aanhaling deur Josefus (in Antiquities XII.7.6) dat die hoepriester Jaddua die boek van Daniel
aan Alexander die Grote in 322 vertoon het;
Jesus se legitimasie van die Danielfiguur as profeet in Matteus 24: 15 ;
die feit dat die rabbi's en skrifgcleerdes in Nuwe Testamentiese tye nie geweet het dat die bock aan
die Makkabeertyd verbind is nie, wat slegs 'n eeu en 'n half voor hul tyd plaasgevind het.
Vir 'n bespreking van Esegiel se Daniel. sien 2.4 .
Die argument bestaan dat Jesus as kind van sy tyd na Daniel kyk. en na Moses as outeur van die Pentateug. Dit is
5005 die mense van sy tyd doen, op dieselfde wyse as wat Hy 'n geosentriese wereldbecld met sy tydgenole deel.
Spangenberg (1998b:96) argumenteer dat Jesus moontlik nie cens van Daniel gepraat het nie. Hy baseer sy
argument daarop dat Markus nie na Daniel venvys nie. en as Maneus dit doen, gebruik hy Markus se woorde met
die byvoeging dat dit die woorde van die profeet Daniel is. Lukas venvys nie eens na "die ding wat 'n gruwel is en
wat venvocsting aanrig" nie (Mark 13 : 14 en Mall 24 : 15).
Hoofsluk 2: Forschungsgcschichtc
Ek meen die argumente word beantwoord as aanvaar word dat die boek vroeg wyd gesirkuleer en gelecs
is (Helberg I 994a: 17). Dit is as gevolg van die populariteit daarvan gou in die gesaghebbende literatuur van
die Jode opgeneem.
Die skrywer van die DanieIboek stel sy hoofkarakter voor as 'n au Midde-Oosterse patriarg wat beroemd
vir sy wysheid was . So dui hy die atmosfeer aan waarin die bock gelees moet word (LaCocque 1988 :5). Die
profetiese gees was mi. Haggai, Sagaria en Maleagi se oplrede (520-430 v.c.) uitgeput. So glo rabbynse
Judaisme tot vandag nag. Dit is ook heeltemal legitiem volgens die denke van die ou Midde-Oosterse mens
om 'n boek aan 'n held uit die verre verlede toe te skryf, en daarin jou eie gedagtes uiteen te sit.
DaniClboek word die eerste bekende voorbeeld van 'n pseudonieme apokryphon, 'n volume wat voorgee am
uit die verlede te kom en "weggesteek" is tot die noodtoestand aanbreek waarvoor dit geskryf is .
Beteken dit dat die skrywer nie die waarheid vertel nie?
Danielboek as deel van die Bybel aantas? Myns insiens
En dat hy op die wyse die gesag van die
Ie die gesag van die boek in die teologiese waarheid
dat God soewerein oor die geskiedenis heers en dit tot sy einde sal bepaal en lei . Die skrywer het sy gebntik
van 'n pseudoniem geregverdig deur sy affiniteite met Daniel , en deur kontinuiteit met die DaniCltradisie
Zenger (1998 :462) se slotopmerking is belangrik en som die huidige stand van die debat in: "Beim
derzeitigen Forschungsstand ist es zu fiiih, ein Fazit aus den laufenden Diskussionen zur Entstehung des
Daniclbuches zu ziehen" .
Een van die sterkste argumente wat 'n laat datum aan die samestelling van die bock gec, is die talle
historiese onakkuraathede in die boek. Daaraan moet meer aandag gegee word, omdat dit beslissend in die
interpretasie van die verhale is.
Argumente sluit die volgende in:
die beleg van lentsalem was nie in die derde regeringsjaar van Jojakim nie (Dan I: I) - vergelyk 2
Konings 24 asook 2 Kronieke 366;
die benaming van Belsasar as "koning ". hy was slegs die hecrsende koning se seun en mederegeerder (Dan 5: I; 7: I; 8: I);
Belsasar was oak nie die laaste koning van Babel,
Daniel 5: I suggureer nie; trouens, hy was
nooit die koning nie;
die aanduiding van Darius as 'n "Medier" (Dan 6: I; 9: I; II : I); geen figuur met die naam pas in die
tydraam in nie;
die gebntik van die benaming "Chaldeers" vir 'n groep wyse manne (Dan 22); die gebntik is baie
laat, waarskynlik eers na die val van Babel;
die gedagte dat daar 'n afsonderlike koninkryk van die Meders was, wat tussen die Babilonicrs en die
Perse regeer het (Dan 6: I); die Perse het die Meders ge"(nkorporeer om Babilonie se mag te breek;
die idee dat daar grootskaalse pogings van Babiloniese konings was om hul godsdienskultus op nieBabiloniese burgers afte dwing (vgl Dan 3);
dat Daniel 65 jaar lank, van 605 tot 539, in koninklike diens gestaan het (Dan I: I, 21), is
die proklamasies in Daniel 3:29 en 4: 1-37 is histories hoogs onwaarskynlik;
dat Nebukadnesar kranksinnig geword het, is onmoontlik; geen buite-bybelse bron verwys daama
dat die drie vriende die vuuroond beleef en oorleef het, is onmoontlik (Dan 3:24-26) . 2.
Daar is drie moontlikhede waarom die historiese gegewens op so 'n groot skaal onakkuraat is, volgens
Baldwin (1978 :19). Eerstens het die outeur spesifieke redes hoekom hy sekere feite noem, wat vir ander as
irrelevant of verkeerd mag voorkom. Tweedens kon hy inligtingsbronne gcbruik wat verlore gegaan het. As
ons die bock vir historiese betroubaarheid toets, sou dit onregverdig wees omdat ons die outeur nie aan sy eie
bronne toets nie. Derdens leef die outeur so lank na die gebeure dat hy slegs 'n vae kennis van relevante
historiese data het. Die Makkabeerhipotese kies vir laasgenoemde verklaring.
Die vraag na die historisiteit van die bock word eers 'n vraagstuk as die navorser van die veronderstelling
uitgaan dat die doel van die bock geskiedskrywing of kroniek is . Die genre van apokalips hoort egter nie tot
die genre van kronieke nie (Dc Villiers 1987: 168). Die Danielapokalips is moeilik om te dateer omdat dit
opsetlik so geskryf is dat dit 'n nuwe historiese konteks verdoesel, ten gunste van 'n veel ouer konteks. Ek
aanvaar dus dat die boek nie as 'n historiese traktaat gepubliscer is nie, net soos dit ook nie bedoel was om as
'n profetiese voorspelling te dien nie.
Talle navorsers het tot die gevolgtrekking gekom dat die boek sy finale beslag in die peri ode Desember
168 tot Desember 165 gekry het.
Omdat die bock nie na die herinwyding van die tempel met die
herinstelling van die tempeldiens verwys nie, kan die terminus ad quem daarrnee ongeveer bepaal word - die
datum is 25 Kislev 165 (Baldwin 1978:35).
Dat die bock na Daniel vemoem is, beteken nie noodwendig dat hy die skrywer daarvan was nie. Die
derdepersoonvertelling kom in die eerste ses hoofstukke
Die boek is vemoem na die hootkarakter wat
daarin optree, soos Josua, Samuel, Esra, Nehemia, Ester, Job en Jona nie noodwendig die outeurs van die
onderskeie boeke was wat na hulle vemoem is nie.
Die datum van die bock is onlosmaaklik verbind aan die plek van oorsprong en die outeurskap . Dit is
selfs moontlik dat die verhale Daniel nie as hoofkarakter gehad het nie.
Die verhale is dan versamel en
herskryf. So reflekteer Ben Sira (44-50), wat kort voor die krisis van die Danielboek in die tweede eeu skryf,
Vergclyk onder andere Larue (1968:5) se lys van historiese onakkuraathede. Sy gevolgtrekking is: "Although
Daniel is set in the lime of Nebuchadrezzar of Babylon it clearly belongs to the time of Anliochus IV'.
Om enkele voorbeelde te noem, word verwys na Collins (1975b), Haag (1983), LaCocque (1988), Russell (1989)
en Van der Woude (1993).
niks van 'n Daniel as hy 'n lys van groat figure uit die veriede maak nie. Die oorsprong van die hc!d Ie buite
die Ou Testament. Verwysings buite die Ou Testament van so 'n figuur kan in die Agikarverhaal asook die
Egiptiese lnstruksies van Onksjesjonki gevind word. Die Gebed van Nabonidus, wat by Qumran ontdek is,
toon aan dat die tradisies van die verhale uit die ballingskap kom, met 'n oosterse eerder as Palestynse
Die hooffiguur van die Danielboek is nie 'n historiese figuur nie, maar "eine Idealfigur"
(Zenger 1998:462), 'n tipe van die wyse manne wat aan koninklike howe diens verrig het.
Die skrywer(s) en finale samesteller(s) van die boek is onbekend. Die oorsprong van die ses verhale 1<3
oar eeue versprei onder vertellers wat die verhale in verskillende kontekste oorvertel het. Die verhale is in
elke nuwe historiese konteks aangepas . Moontlik is die verhale op 'n stadium gebundel. Party daarvan kon
deur die samesteller van die Danielboek as eerste deel van sy bock van bemoediging benut word. Of anders
het die samesteller of redakteur die verhale mondelings gehoor, en dit in sy boek benu!. As gelet word op
die styl van die boek wat grotendeels inherente eenheid vertoon, is dit waarskynlik dat die skrywer rue
verhale net so uit 'n ander bron oorgeneem het rue. Hy het dit in sy eie "handskrif' oorvertel.
Die skrywer, in die Makkabeertyd, het die verskillende dele tot 'n eenheid verwerk. Daar is tekens in die
boek dat hy sy inligting gesinehroniseer het, alhoewel enkele some agtergebly he!.
Daar is navorsers wat die finale samestc!lers in die kringe van die Chasidim soek. ]O Die Chasidim is 'n
groep vromes wat hul verbondenheid en solidariteit met die verbond in absolute lojaliteit bevestig het (I
Makk 2:42). Hulle was absoluut aan die Tara getrou, sodat hulle nie eens bereid was am op 'n Sabbat hulsC!f
teen die Siriese magte te verweer nie (2 Makk 6: II).
Of die Chasidim wei in die Makkabese tyd bestaan het, is rue duidelik rue .]1
Dit is myns insiens
verantwoordelik am net te se dat die finale samesteller(s) van die Danidboek uit die groep Jade gekom het
wat teen die helleruseringsbeleid gekant
\ \"1 S.
Hulle het die godsdienstige misbruike van hellerusme
Dit is duidelik dat die groep waaruit die samestellers gekom het, slegs uit nood aan die
Makkabese opstand deelgeneem he!. Dit was nie lank voor hulle hul aan die nuwe koningshuis wat hieruit
ontstaan het, onttrek het nie.
Hulle dec! die opstand slegs tot die tempel voltooi
beweer word dat die samesteller(s) uit die kringe van die Maskilim kom.
Daar kan hoogstens
Haag (1983 :7) rekonstrueer die ontstaan van die verhale: hy meen 4:1-24 en 31-34a het in die vyfde of vierde eeu
ontstaan. So oak 6: 1-29a. Dit wil die ondergang van die Babiloniese wereldheerskappy beskryf, soos Jeremia 27 :7
suggureer. Daniel 4:25 en 30a asook 5: 1-30a is hierby gevoeg om die leerskrif af te sluit deur die redaktor wat vir
die opstelling daarvan verantwoordelik was. Ginsberg (1948:42) stel datl-6 uit292-261 dateer, 7 uit 175- 167, 8
en 10-12 uit 166-165 en 9 ietwatlater. Daar is amper net soveel voorstelle vir ontstaandatums as wat daar skrywers
oar die onderwerp is. Hier word slegs enkele voorbeelde genoem. Sien ook Dexinger (1969:27-29) en Stahl
(1994:67-100) vir baie meer gekompliseerde voorstelle, wat elke brokkie probeer dateer - Stahl sien vyf resensies
aileen. Vir ' n verdere bespreking van die Danielfiguur, vergelyk 2.2.5 verder aan.
Die redaksiehistoriese inligting kry by die literer-historiese bespreking van Daniel I en 2 aandag.
Vergelyk onder andere Hall (1974 : 181); Collins (1977:28, 75); Sims (1993 :327) en Stall.l (1994: 100).
Collins (1975b:230), wat van die mees indringende werk oor die ontstaan van die verhale gedoen het, meen dat dit
met reg wyd aanvaar word dat die sirkels van die maskilim, wat die boek produseer, met die Chasidim
ge[dentiliseer behoort te word. Ons weet van die Chasidim uit drie bronne: I Makkabeers 2:42 en 7: 12- 13 asook 2
Makkabeers 14:6. By Qumran kom die woord in Psalm 149 ook voor. Dit is na my mening hoogs onwaarskynlik
dat dit na dieselfde groep verwys (Collins 1987:250 meen dit is onseker).
Collins (1987 :252) is korrek as hy die maskilim van Daniel II delinieer in terme van 1:4 se maskilim bekol
hokmah. Dit is hulle wat nie aan die verbond ontrou is nie (11:32). Dit is interessant dat die term maskilim mi die
Met hul werk skep die samestellers 'n nuwe geskiedenisbeeld van verskillende tydperke op die aarde.
Die geskiedenisbeeld is tipies van apokaliptiese literatuur. Die einde van die tydperke bestaan daarin dat
God redding bring. Geskiedenis word nie as 'n rustige voortgang gesien waar die kultus sentraal staan en die
Tara die volk rig nie.
Geskiedenis is eerder die kombinasie van geskiedenis en die toekomstige ingryping
van God (C Ie Roux I 995:xv) .
Knight (1971 :437) meen die verhale is nie slegs die outeur(s) se skepping nie . Hy sock die oorsprong in
mondelinge tradisies \Vat in die tyd van Nebukadnesar tot die tyd van Kores oorgedra is . Die verhale is
waarskynlik vir lank deur Diasparajode gekoester. Teen die tyd dat die fmale samesteller dit benut, het die
Babiloniese milieu vervaag.
Die skrywer skryf sy verhale binne 'n nuwe konteks, net soos die ltaliaanse
middeleeuse skilders figure uit Bybelverhale in 'n eietydse ltaliaanse milieu skilder.
die verhale om die reddende liefde van God vir sy volk in 'n donker uur te verkondig.
Die outeur gebruik
'n Laaste opmerking oor outeurskap van Ou Testamentiese literatuur is nodig. Min belang kan volgens
Frye (1982 :201-203) asook Robertson (1977 :11) aan die vraag na outeurskap in die Bybel geheg word . Dit
is nie altyd moontlik is om tussen vroee en latere bydraes tot die teks te onderskei nie. " .. the editors arc too
much for us : they have pulverized the Bible until almost all sense of individuality has been stamped out of it"
(Frye 1982 :203) . Die implikasie is dat dit goeie sin maak om die eindproduk as 'n geheel te bestudecr, in die
vorm van die finale teks .
Die DanieIboek kom in die Hebreeuse kanon onder die Geskrifte (Kefubim) voor.
In die Griekse en
Siriese vertalings staan die bock egter tussen die Profete (Nebi ·im). Die leser van die DaniCiverhale word
noodwendig in sy interpretasie deur die plasing van die bock gelei. As hy die verhale teen die agtergrond
van die korpus van profeteverhale interpreteer, sal hy geneig wces om dit profeties te Ices. As hy dit egter as
deel van die Geskrifte lees, gaan hy geneig wees om dit as wysheidsliteratuur te interpreteer. Wat het die
verskil in die plasing van die boek veroorsaak?
Die Joodse gemeenskap van die tweede eeu v.c. was die geimpliscerde lesers . Uit die groep het die
besluit gekom om die bock as deel van die kanon op te neem, en wel saam met die boeke wat heel laaste as
gesaghebbend aanvaar is.
Die Geskrifte vorm die derde deel van die Joodse kanon. Die besluit om die
AukJarung ' n bctekenisverandering ondergaan het. Nou word dit in die Pole van die sewentiende en agtiende eeue
gebruik om te verwys na die aanhangers van die Haskala, wat saam met die aanhangers van die Poolsc Verligting
hul tcen die konserwatisme van Ortodokse rabbynse Jode skaar (Hoffman 1994 :66). Pole is in die ceue die land
met die grootste getal loodse inwoners. Die maskilim is die geleerde lode wat skaam kry vir die loodse
agterlikheid (HotTman 1994: 128). Maskilim verwys iellerlik na hulk wat ander laat verstaan, of wyse lecrmeesters
Sien vir een voorbecld Leonardo da Vinci se Die aankondiging (c. 1472). met Maria en die engel wat middelccuse
rokke dra en die argitektuur van die gebou veel later as Bybelse lye dateer.
Tog laat Collins (1977: I) die moontlikheid nie buite rekening nie dat ' n man met die naam Daniel tydens die
baJlingskap aan die Babiloniese hof ' n spesilieke diens gelewer het, en dat die legendes aan hom gekoppel kon
geword het. Deur egter besig te wees met die socke na die historiese DaniCi saJ die kritiese navorser net sy tyd
Hoofstuk 2: Forschungsgcschichte
Danielboek as decl van die Geskrifte op te neem, suggureer dat die vroee Joodse gemeenskap nie die
Danielverhale en -visioene as profeties beskou het nie. Dit is as wysheidsverhale gemterpreteer, op dieselfde
wyse as wat Job of Prcdiker gelees is.
Vir die Jode is die dricdeling van die kanon 'n waardebepaling van die inhoud.
Die Tora is
grondliggend, terwyl die Nebi'im die primere uitleg verteenwoordig, en die Kelubim van mindere
godsdienstige waarde is (Koch 1980:28).
Oat die Griekse en Siriese vertalers van die Ou Testanlent die bock onder die Profetc plaas, verduidelik
dat daar ' n yerskuiwing in hul interpretasie van die bock plaasgevind het. Die geimpliseerde Joodse lesers
het die bock as deel van die wysheidsliteratuur gelees . Vir een of ander rede beskou die latere lesers die
bock as ' n profetiese geskrif, en plaas die boek onder die profetiese geskrifte. Vir hulle vonn die profetiese
deel van die kanon die derde deel, terwyl die Jode die geskrifte as die derde deel beskou .
Zenger (1998:458) meen die rede hoekom die Griekse kanon Daniel saam met Esegiel noem, was omdat
a1bei boeke in diese!fde tyd afspeel : die ballingskapstyd. Die boek neem hier plek in as een van die vier
Die vroegste Iiterere getuierus vir die insluiting van Daniel tussen die Kelubim kom voor in die
Babiloruese Talmoed (vyfde tot agste eeu n.C .). Dit verskyn ook in Codex Leningradensis (negende eeu) en
Aleppo Codex (tiende eeu).
Josefus (1960:223 ; vgl ook Knibb 1993:399) groepeer die boek onder die
Nebi'im , as hy skryf dat Daniel die ouer profete oortref. Daniel profeteer rue slegs oor toekomstige gebeure
rue, maar bepaal selfs die presiese tyd wanneer dit sal plaasvind .
Van Zyl (1976 :100) beklemtoon dat daar in die tweede en derde eeue n.c. nog rue sprake van 'n
vasgestelde kanon was wat al die latere Ou Testamentiese boeke insluit nie. Die hipotese dat die kanon by
Jamnia of Jabne deur Joodse skrifgeleerdes in 90 of 100 n.C. vasgestel is, is deur die Qumranontdekkings
ontmagtig. 'n Groter groep boeke het 'n funksionele rol in die Jode se erediens, leer en lewe vervu!.
kanon soos ons dit ken, het oor etlike eeue hieruit gekristalliseer.
Daniel kom in die Tenach nie onder die Nebi'im voor nie, omdat dit te laat ontstaan het (Rendtorff
1985 :273). Die kanon van die Kelubim was afgesluit, as gevolg van die tradisie dat Malcagi die laaste profeet
was. Dit dien as korre!asie vir die tweede eeuse datum.
Koch (1987b:242) meen die boek het in die eerste helfte van die eerste milleruum n.C. as dee! van die
profetiese korpus gete!.
Die rabbyne het dit mettertyd doelbewus verskuif.
Die rede hiervoor
belangrike rol wat die Danielvoorspellings in die !Wee Joodse opstande van 70 n.c.en 132 n.c. gespeel het.
Die gevolg van die verskuiwing is dat die kJem in die interpretasie van die boek ook verskuif het, naamlik
van eskatologie na pedagogiek (Koch 1987b:242) .
Die rede waarom die bock in die Hebreeuse kanon onder die Geskrifte voorkom en in die vertalings
onder die Profeteboeke, is binne die wetenskaplike debat nie ten volle beantwoord nie.
Dit bly na my
RendtorJI (1985 :273) stel ook voor dat die uitsluiting van Daniel wt die profetekorpus die uitdrukking van ' n
negatiewe oordeel oor die bock is. Hy so ongelukkig nie wie die oordeel gevel het nie. Ek meen die deyaluasie
van die bock het na die opsland teen Rome gebeur, as die skrifgcleerdes meen dat die Danielyisioene ' n
aanleidende rol in die verwagtinge gespeel het wat tot die opsland gelei het.
Wat 'n rede k~n wees hoekom Jesus na Daniel as ' n profeet verwys.
mening 'n uitstaande kwessie.
Dieselfde geld die kwessie hoekom twee talc in die bock benut word, en
hockom die Aramese taalgebruik in 2:4 begin en aan die einde van hoofstuk 7 eindig.
Wat wei uit die plasing van die Danielboek in die Hebreeuse en Griekse kanon afgelei kan word, is dat
die vertalers van die Hebreeuse Bybel, wat die Daniel bock saanl met die profetiese boeke groepeer, daardeur
laat blyk dat hulle die boek profeties interpreteer.
So begin hulle ' n beweging wat myns insiens deur die
eeue tot talle misbruike van die bock gelei het. Om slegs enkele voorbeelde uit die latere Christel ike kerk te
noem: die gegewens in die Danielvisioene is gebruik om Christus se eerste sowel as tweede koms te
voorspel, om gegewens oor die Iewe van die Antichris te verskaf, ensovoorts . 38
Die Danielfiguur binne ander tekste
Daniel se naam word buite die Danielboek aangetref in I Kronieke 3: I, waar die seun van Dawid by
Abigail so genocm word. Esra 8:2 en Nehernia 10:6 verwys na 'n Leviet en tydgenoot van Esra. En in
Esegiel 14: 14 en 20 asook 28 :3 word sy naam in dieselfde asem as Noag en Job, manne uit die ou tyd,
vermeld . Indien dit na die tydgenoot van die profeet verwys, moes Daniel op 'n jong ouderdom reeds groot
bekendheid verwerf het.
Ek meen egter dat dit dieselfde persoon is rondom wie verskeie legendes ontstaan
Die figuur is deur die samesteller van die boek benut as karakter en interpreteerder van drome en
visioene (Knight 1971:437). In EsegiCi 28:3 word van die koning van Tirus gepraat. Van hom word gesc
dat hy wyser is, nie as Salomo wat deur die Ou Testament as die "'Ysste mens gereken word nie, maar as
Die Danielfiguur was ' n legendariese stereotipe wat die eienskappe van wysheid en regverdigheid
Die naam van Daniel word anders in Esegiel as in die Danielboek gespel.
Dit kom ooreen met die
spelling wat in buite-Bybelse bronne genoem word, en nou bespreek word. Dit is egter nie die belangrikste
oorweging om te aanvaar dat dit nie na die tydgenoot van Esegiel verwys nie.
Daar het 'n tradisie rondom 'n figuur met 'n soortgelyke naam bestaan, wat wyer as die Daniel bock
Dit het aanleiding gegee tot die opmerkings in Esegicl. Dit kan verder gesien word in die
Vir laasgenocmde lewessie, sien bespreking in die volgende hoofstuk.
Vergelyk byvoorbeeld Kleynhans (s.a. ; 1980 & 1989) vir voorbeclde van die spekulasies.
Keil (1975 :3) asook Anderson (1975 :27) bereken dat Esegiel 14 afspccl veenienjaar nadat Daniel in ballingskap
gegaan hel. en hoofsluk 28 agtien jaar nadal die wyse man in die koninkJike hof aangekom hel. EsegiClleef in die
gemeenskap van Tcl-Abib aan die Kebarkanaal. ' n kort enljie van die hoofsrad waar Daniel hom sou bevind het.
Hierteenoor Rendlorff (1985 :276) se opinie dar die figuur van Daniel, soos in die verhale geleken, uil Esegiel se
beskrywing afgelei is. Hy sien geen verband mel die Dn 'il van die Ugarillekste nie.
beskrywing van die koning, Dan'e!, waarvan drie Ugaritiese tablette vertel (Dressler 1979: 152). 41 Hy word
voorgestel as 'n regverdige regeerder van menslike en soms semi-goddelike afinetings, en ook as die vader
van Aqhat. 42 Dan'cI "judges the cause of the widow, tries the case of the orphan" (Davies 1985 :40) .43
Jubilee 4 :20 vertcl van Dan'el wat die skoonpa (en dalk ook die oom) van die argetipiese loodse wyse
man, Henog, en oupagrootjie van Noag is . 44
1 Henog 6:6 beskryf 'n Dan'el
wat een van die engelcleiers was wat twechonderd van die seuns van
die hemcl na die aarde bring om die mens te leer van misterieuse neuriesange wat magics werk, en ander
vorme van towenary en betoweringe. Dit is 'n variasie op die tradisie wat in Genesis 6: 1-6 voorkom. Dan'cI
word hier as 'n bose figuur voorgestel.
Laastens is 'n teks by Qumran ontdek, 4QPrNab, wat na die Bailoniese koning Nabonidus verwys . Hy
is na sewe jaar se Iyding in Teima genees van 'n bose maagseer deur 'n geesuitdrywer wat 'n load was . Die
tradisie word dikwels in verband met die vierde hoofstuk gebring wat handel oor die koning wat kranksinnig
geword het. 47
Teen die tyd dat die Scleukiede oor Palestina regeer, is die naam van Daniel geassosieer met 'n
legendariese wyse en regverdige man.
Die leser het onmiddellik 'n aanknopingspunt gehad. Ek stem saam
met Collins (1977 :2) dat die regverdige regter van Ugarit, die figuur in Esegiel asook die pre-vloedfiguur van
lubilee een en dieselfde figuur was.
Die volgende eienskappe word in die onderskeie legendes aan die DaniCifiguur toegeskryf:
hy beskik oor wysheid; dit kom in aile tradisies voor;
sy wysheid vertoon 'n mantiese karakter;
hy word ook as regverdig voorgestel ; sy Hebreeuse naam beteken "God wat regeer" ;
'n laaste eienskap is dat sy geregtighciu veroorsaak dat hy gered word .
Modcme kennis van die Kanaanitiese kultuur kom hoofsaaklik uit die opgrawings wat by Ras Shamra in NoordSirie, nie vcr van die hawcstad Latakia nie, gedoen is deur Franse argeolo;;. Talle tekste in Ugarities, ' n
Kanaanitiese dialek ouer as Hcbreeus en Fenisies, maar wat heelwat van die tale se eienskappe decl, is opgegrawe.
Na die Tweede Wereldoorlog is nog opgrawings daar ondemeem, wat tot die ontdekking van dokumente in
Akkadies, Hurries en Hetities gclei het. Dit is by die geleentheid dat die Aqhal-epos opgegrawe is. Die tekste
dateer uit die regeringstyd van koning Nigmaddu, rondom 1375. Dit is moontlik heelwat ouer omdat dit voorheen
mondeling gefunksioneer het, maar eers neergepcn is nadat die Ugaritiese alfabet ontwerp is (Greenfield
Ras Sharnra-inskripsies wecrgegee in ANET, pp 149-155.
"Noag" verwys na die naam van ' n Mesopotamiese godheid. en "Henog" vind sy oorsprong in ' n figuur uit die
politeistiesc Babilon voor die vloed, aan die hof van koning Emmeduranki (Day 1980: 178). Dit maak dan sin as
die derde figuur wat Esegiel noem, ook nie-Israelities in oorsprong is.
Jubilee is In bock wat uit die tweede ceu v.C. dalccr, mct ouer materiaal wat daarin voorkolTI.
I Henog gebruik 2 variante van die naam: Dan 'el in 6:7 en Danjal in 64:2.
I Henog dateer uit die derde of tweede eeu v.C.
47 Die verwysing na die figuur in 4 Makkabeers 16:3 en 21 asook 18:13 slaan op die Bybelse Daniel. Dieselfde geld
van aile ander apokriewe verwysings: in I Makkabeers 2:60, 3 Makkabeers 6:6 asook in die verhale van Susanna
Dit maak dit waarskynlik dat die held van die bock, Daniel, 'n prototipe vind in die legendes waarvan
Teen die tyd dat die legendariese figuur as hooffiguur vir die boek gebruik word, het die
oorspronklike Silz im Leben verlore gegaan . 49
Die vraag na die genre van die Daniel bock as 'n gehecl, en van die verhale in die eerste ses hoofstukke,
het as een van die sentrale kwessies in modeme navorsing na vore gekom (Collins 1984a:28) .
redelike eenstemmigheid dat die verhale in die eerste ses hoofstukke materiaal bevat wat ouer as die
materiaal in Daniel 7-12 is. Daar word ook genoem dat die verhale oor Daniel en sy drie vriende in verskeie
opsigte ooreenstem met 'n aantal bybelse en nie-bybelse verhale. So is daar op die verband met die verhale
van Josef en Ester asook die Assiriese Agikarstorie gewys. Ander verhale wat 'n ooreenkoms vertoon, is die
van Tobit; Judith; Daniel en Susanna; Daniel , BcI en die Slang; en die verhaal van Darius se drie Iyfwagte in
I Esdras 3: 1-4:63 (Nickelsburg 1972:48-58 ; Humphreys 1973 :211 ; Collins 1975b:219; Hartman & DiLella
197855-61 en Porteous 1979: 16).
Navorsers stem oor die sake ooreen, maar wanneer dit kom by 'n bepaling van die genre van die
Danielverhale en die verwante Iiteratuur, is daar weinig ooreenstemming. Een van die grootste probleme is
dat daar nie 'n standaard genre-indeling bestaan wat deur aile navorsers aanvaar word nie.
2.2 .6 .1
Beskrywings van die genre
Die DanieIverhale se genre is al beskryf as:
haggadiese verhale (Bentzen 1952: II en LaCoeque 1979:26);
wysheidsverhale (Scott 1971 :95 en Niekelsburg 1972:55);
a2.ngepaste martclaarsverhale (Hartman & DiLella 1978 :58 en Porteous 1979:55);
midrasj-verhale (Hartman & DiLella 1978:55);
godsdienstige ofpopulere romanses (Heaton 1956:32-47 en Gamrnie 1976: 193);
wonderwerkverhale (Hengel 1974: III);
hofverhale (Humphreys 1973 :220; Collins 1975b:219 en Niditeh & Doran 1977: 179);
hoflegendes (Collins I 984a:42 en 1985 :134);
komedie (Good 1985:47-56).
Daar is duidelik lussen verskeie van die klassifikasies dupliscring en ooreenkomste. Dit hang saam met
die gebrek aan 'n standaard vormkritiese genreterminologie .
Dit is duidelik dat die mcerderheid van
Day (1980 :183) meen die skrywer van die Danielboek het ' n deeglike kennis van Esegitl gehad. Die Danitlboek
gebruik lemas en [rases wat gemccn is mel die res van die Ou Teslament. en veral met die profete.
Nie aile navorsers stem saam dat daar ' n Danieluadisie apart van die Danielboek beslaan nie - vergelyk Day
(1980: 183). Talmon (1987:345) meen oak dat die Danielskrywer bewus is van die tradisies waarna die
Esegiclskrywer verwys, en daarop terugval.
navorsers meen die verhale in Daniel 1-6 hoort tot die genre van wat algemeen wysheidsliteratuur genoem
word. Van die talle subklassifikasies wat gebruik word am die verhale binne die wysheidskategorie te plaas,
is die mees gekose genre die hofverhaal .
Ek stem saam dat die Danielverhale as w),sheidsliteratuur gelees moet word. Die sleutcl tot die bepaling
van die Danielverhale se genreklassifikasie Ie in die plasing van die bock in die Joodse kanon . Die rabbi ' s
plaas die bock in die derde deel, onder die Ketubim . Dit verduidclik hoe hulle die boek gesien het, naamlik
as wysheidsliteratuur. Die DanieJverhale se basiese genre is wysheid.
Wysheidsliteratuur is ' n litercre genre wat algemeen in die antieke Nabye Ooste voorkom, en bevat
instruksies vir 'n suksesvolle lewe binne die gekompliseerdheid van daaglikse bestaan. Die genre bestaan uit
!wee tipes : spreukagtige wysheidsgesegdes, en spekulatiewe of mantiese wysheid wat vra na die sin van die
lewe, en die verhouding tussen God en die individu ondersoek . Spekulatiewe wysheid is altyd empiries en
prakties, en nooit bloat teoreties rue. Job en Prediker is voorbeelde van die wysheidstipe, mantiese wysheid
(Douglas 1962: 1334-1335).
Ek stel voor dat die Danielverhale oak daaronder getcl word.
Danielskrywer gee instruksies aan die Diasporajood hoe am sy lewe in te rig (Humphreys 1973 :2 11).
Om die Danielverhale in verdere kategoriec te beskryf, maak eers sin as die kategoriee verder ontwikkel
en ' n hulprniddcl word waarmee die betrokke teks beter verstaan kan word.
Om die Danielverhale as
wysheidsliteratuur te Ices, verskaf aan die navorser egter alreeds hulprniddcls wat on!wikkcl is am sowel Ou
Testamentiese as buite-bybelse wysheidsliteratuur te verstaan.
W L Humphreys
Heaton (1956:40) meen die ses verhale. saam met ander verhale soos Josef en Agikar, vorm "a distinct
Die vraag is : wat is die eienskappe wat die literere tipe kenmerk? Verskeie antwoorde is
hierop gegee, waarvan ek die belangrikste kortliks bespreek.
Humphreys (1973 :211-223) analiseer die verhale van Ester en Daniel, am aan te toon dat die twee boeke
gebaseer is op verhale van 'n besondere
Saam met die verhale van Nehernia, Agikar en Josef vorm dit
'n gemene litercre tipe wat Humphreys (1973 :217) "the tale of the courtier" noem.
Die verhale, meen
Humphreys (1973 :213), was populer onder Diasporajode, selfs al het die verhale nie oor Joodse figure
gehandel nie. 50
Die verhaal van die howeling is volgens Humphreys gekenmerk deur 'n patroon of struktuur wat deur
aile verhale gedec1 word wat tot die tipe behoort . Daar is vyf basiese elemente in die patroon:
Ongelukkig teoreliseer Humphreys nie oar die redc vir die gewildheid nie. Hy bied oak nie verdere bcwyse vir sy
stelling dat dit gcwild was rue, buiten vir die feit dat verskeie verhale met die tema in die tyd ontstaan.
Hoofsluk 2: Forschungsgeschichlc
in die sentrum van die verhaal is 'n howeling wie se kwaliteite uitstaande is en wat gou daarvoor
merdie howe ling vind sy plek in die koninklike hof van die dag;
die lewe van die howeling word nou bedreig deur die bose sette van ander howelinge of deur
omstandighede aan die hof;
die howeling is in staat om die bedreiging te oorkom deur die omstandighede te oorwin of die sette
van kollegas te omseil, en hy word weer in ere aan die hofherstel:
die howeling word tot 'n hoer rang verhef en beloon, terwyl sy vyande gestraf word (Humphreys
1973 :217) .
Die patroon vorm die basiese vorm van die hofverhaal. Humphreys (1973 :217) onderskei verder twee
subtipes, wat hy "verhale van hofkonflik" en "verhale van hofgeskil" ("tales of cOllrt conflict" en "tales of
court contest") noem. Die verskil tussen die twee subtipes Ie in die manier waarop die derde en vierde
elemente van die basiese vorm gerealiseer word. Die bron van die gevaar wat die howeling bedreig asook
die \vyse waarop die gevaar oorkom word, bepaal of 'n gegewe howelingverhaal een van hofkonflik of een
van hofgeskil is .
Elke sublipe het sy eie skema of patroon. In verhale van hofgeskille kom 'n geveg voor tussen die
howeling en sy vyandige kollegas, waarin die howeling wen. Die howeling word beloon vir sy sukses en die
ander word gestraf. Die verhaal sluit met die erkenning van die suksesvolle held. Daniel 2, 4 en 5 word deur
Humphreys (1973 :219) hieronder geplaas . 51
In verhale van hofkonflik kom daar 'n konflik voor waarin een faksie die ander wil vemietig.
konflik word op 'n manier hanteer, en die een kant word beloon terwyl die ander party gestraf word.
Humphreys (1973 :219) kategorisecr Daniel 3 en 6 as hofkonflikverhale. 51
Humphreys sc studic is belangrik omdat dit nic bloot die !iterere tipe van die verhale van Daniel 1-6
Hy bied ook 'n beskrywing van daardie tipe, in sy basiese vorm sowel as sy varieteite of
subtipes . Kritiek wat Milne (I 988: 182) daarteen uitspreek, en wat 'n tekortkoming blyk te wecs, is dat dit nie
die basiese tenne, soos "tipe
struktuur" en Itsubtipe
bchoorlik definiecr nic. Humphreys klaar
rue die aard van die kategorie;; uit \Vat hy gebruik nie. Hy verduidelik ook rue watter kriteria hy gcbruik om
elemente in sy patrone of strukture te identifiseer nie. Die patrone wat hy identifisecr, word volledig beskryf
aan die hand van die clemente van die inhoud wat hy in verskeie verhale in sy groep isoleer.
Collins het drie onderskcie studies na Daniel 1-6 ondemeem . In sy eerste studie wou hy die integrasie
van ouer materiaal in die Danielverhalc soos dit vandag voorkom, navors . As deel van sy ondersoek kyk hy
ook na die aard en dod van die vcrhale. Hy identifiseer dit as "hofverhale". Hy verdeel die hofverhale in
En so ook die decl van die losefverhaal wat in Genesis 40-41 voorkom.
En so ook die Agikarverhaal, die verhaal van Ester en Mordegai. asook elemente van die Nehemiaverhaal.
Hoofsluk 2: Forschungsgcschichlc
kleiner groepe op grond van "various motifs" wat deur die verhale uitgelig word (Collins 1975b:219) . Drie
motiewe of k1emtone is in Daniel 1-6 relevant. Die verhaal:
beklemtoon die wysheid of vermoe van die howcling;
fokus op die drama van gevaar of vemedering wat deur uitrcdding gevolg word ;
word gebruik as instrument om die boodskap van die howelmg weer te gee.
Die eerste groep identifiseer Collins met die verhale van hofgeskille van Humphreys, en die tweede
groep met Humphreys se verhale van hofkonflik. Die verhaal in Daniel 2 behoort aan die eerste groep. Die
k1em val op die wysheid van Daniel en sy God, en die werklike inhoud van die droom word gerelaliveer
daartoe (Collins 1975b 220) .
Die verhale in Daniel I, 3 en 6 is "verhale van uitredding" en behoort aan die tweede groep waarin die
drama van gevaar deur redding gevolg word. Die verhale volg 'n patroon waarin vier elemente onderskei
kan word :
die helde is in 'n toestand van voorspoed en welvaart;
hulle word bedreig, gewoonlik deu r 'n sanleswering;
hulle word tot die dood of gevangenis veroordecl ;
hulle word vrygelaat, hul wysheid erken en hulle word verhoog.
Die laaste twee verhale, in Daniel 4 en 5, word deur Collins beskryf as verhale wat die inhoud van die
boodskap beklemtoon, en as die derde groep geklassifiseer. Verhale in die groep deel ook 'n patroon \Vat
verskil van die verhale in die tweede groep :
die koning word gekonfronteer met drome en tekens wat hy rue verstaan nie;
die ander wyse manne kry dit nie reg om dit te ontsyfer nie;
Daniel slaag waar die ander misluk;
Daniel word tot 'n hoe posisie verhef (Collins 1975b:227) .
Collins identifiseer rue 'n spesifieke patroon vir die eerste groep rue, maar stel voor dat die eerste en
derde groep dieselfde patroon dee!.
Wat die onderskeid tussen die twee groepe moontlik maak, is nie die
patroon nie, maar die hoeveclheid k1em wat elk op die inhoud van die boodskap plaas . In Daniel 4 en 5 is
die primere k1em op die inhoud van die boodskap, terwyl Daniel 2 die inhoud feitlik ignoreer.
Die genre van die verhale in Daniel 1-6 is hofverhale, volgens Collins (1975b :219) . Die identifikasie
berus op die feit dat die verhale aan 'n koninklike hof afspee!. Nadat hy die genre vasgestel het, maak die
navorser subklassifikasies, wat hy "groupings" of "types" noem. Die groeperinge berus op die basis van
dominante motiewe wat in die verhale geidentifiseer kan word .
Die verhale in die drie grocpe deel twee
In 'n tweede studie ondersock Collins (1977 :27-54) die Danielboek se apokaliptiese visioene. Binne die
konteks kyk hy na die individuele hofverhale. Sy klassifikasies is hier effe verskillend. Hy beskou Daniel I
as inleidende hoofstuk eerder as 'n verhaal wat tot sy tweede tipe. verhale van uitredding, hoort . Hy meen
rue dat dit 'n verhaal is soos die ander vyf verhale rue . Dit skets eerder die agtergrond waarteen die ander
verhale afspeel deur te verduidelik hoe Daniel en sy vriende aan die koninklike hof beland, wat hul
I100fstuk 2: Forschungsgcschichtc
amptelike rol behels en die probleme wat daaruit vloei (Collins 1977 :29) .
Humphreys (1973 :2 19) het
dieselfde stand punt ingeneem.
Die res van die verhale, meen Collins (1977 :52), val in die genre van hofverh ale, en kan in twee (eerder
as drie) kategoriee verdeel word .
Dit is die kategoriec van verhale van geskille en verhale van konflik
(dieselfde as Humphreys se inde1ll1g) . Die verhale word deur Collins ook op dieselfde manicr ingedeel as
deur H umphreys .
Wat Collins verskillend doen, is om die patroon waaruit die verhale bestaan, duideliker uiteen te sit. Die
volgende clemente vo nn die patroon van aile geskilverhale:
die koning word gekonfrontee r met drome en tekens wat hy nie verstaan nie (Dan 2: 1; 4:5; 5:5-7; vgl
ook Gen 41:7-8):
die Babiloniese wyse manne kan me
uitmaak van die droom of teken nie (Dan 2:10-1 1; 4:7-8 ;
5:8; ook Gen 4 1:8):
DaniCi slaag waar die Babiloniese wyse manne nie kan nie (Dan 2:25-45: 4: 19-27; 5:25-29 ; Gen
41 :25 -36):
DaniCi word tot 'n hoc posis ie verhoog (Dan 2:46-49; 5:2 9; Gen 41: 39-42 Collins 1977:34 ).
Collins voeg DaniCi 2 by die kategorie omdat dit dieselfde patroon as Danitl 4 en 5 het, alhoe,,'el die
klemtoon daarvan ve rski!.
Die patroon wat Collins vir konflikverhale voors tel, het vyf clemente:
die helde is in 'n toestand van welvaart (Dan 3: 12; 6 :1-3 ; vgl ook Gen 39: 1-6; Est 2: 17-19; Agikar is
sekretaris van die koning) ,
die helde "ord bedreig. gewoonlik deur 'n sameswering (Dan 3:8-18: 6:4-14 ; Gen 39:7-19 ; Est 3:6;
Ag ikar is die slagoffer van die komplot van Nadan) ;
die helde word tot die dood of gevangenis veroordeel (Dan 3:19-23; 6: 16; Gen 39:20; Est 3 ' 13;
die helde "ord vrygelaat, vir verskeie redes (Dan 3:26; 6:23; Gen 41 : 14 ; Est 7; Agikar word gespaar
en opgeroep om die hof se probleem op te los) ;
die wysheid of meriete "an die helde word erken en hulle word tot ereposisies verhoog (Dan 3:2930: 6:26-28; Gen 41:37-45; Est 8:2; Agikar lei 'n suksesvolle sending na Egipte en word deur die
fara o's en Sanherib vereer Collins 1977 :50) .
Met die bydrae in sy tweede studie los Collins die vraag op ,,'at sy eerste stu die gestel het, naamlik wat
die verhouding tu ssen die drie motieftipes en die twee patrone is . In sy tweede studie werk hy egter nie
konsekwent nie .
Die beskI)wing van die clemente word inhoudspesifiek aan die DaniCiverhale gekoppcl ,
sodat d it moeilik is om te sien hoc die ander verhale buite die DaniCiboek bygctrek kan word.
10sefverhale bied 'n tweede probleem : die Genesis 41-verhaal val onder albei klassi fikasies. Dit lei tot die
gevolgtrekking dat Collin s se analise nie geldig vi r die verhaaltipes kan wees nie, omdat die onderskeie
patrone duplisering inhou .
In 'n derde stu die het Collins (l984a) weer DaniCl 1-6 ondersoek binne die konteks van 'n vomlkritiese
analise van die hcle bock. Hy verwys na die werk van Hellholm \Vat in sy stu die van die genresoort van
apokaliptiek op die metodes van tekslingulstiek staat maak, eerder as op vomlkritiek . Hellholm het gevind
dat daar 'n behoefte bestaan aan groter differensiasie tussen die vlakke van abstraksie en tussen die kriteria
van klassifikasie in die studie van genre . Collins (1984 :4) gee toe dat 'n spesifieke literere vorm as 'n
onafhanklike genre of as 'n subtipe van 'n bretr kategorie beskou kan word. Hy verkies die kombinasie van
formele en inhoudelike eienskappe vir die k1assifikasie van tekste volgens genres .
Hier klassifiseer Collins (1984a:41-43) die hcle boek as in die genre van apokalips, met as subgenre die
historiese apokalips . Hy voeg by dat Daniel 1-6 subgenres bevat wat onderskeie in vorm en inhoud van
Daniel 7-12 is . Hy ken Daniel 1-6 aan die genre "legende" toe, 'n genre wat volgens hom geen spesifieke
struktuur het nie.
Legendes het primer belang by die wonderlike of wonderwerkende, en is gerig op
opbouing (Collins 1984a:41). 53
Collins behou die k1assifikasie "hofverhale" met sy twee subkategoriec, maar meen dit is 'n verskillende
soort k1assifikasie van legende of "Marchen" (Collins 1984a:42) . Dit is 'n soort k1assifikasie wat oor die
ander vormkritiese aanwysings sny omdat dit op die agtergrond en komplot gebaseer is, eerder as die
narratiewc wcrcld cn intcnsic.
Terwyl daar nie 'n standaard k1assifikasiesisteem en gevestigde hierargie van terminologie bestaan nie,
verwar en kompliseer Collins se verdere onderskeidinge eerder as om die genrestatus van DaniCl 1-6 te
Wilson (1981 :79-95) skryfook ocr die genreprobleem van die Danielverhale. Die doe! van sy artikel is
om die bespreking van apokaliptiek te benader vanuit 'n ander rigting deur apokaliptiese godsdiens in sy
kontemporere vorm te ondersoek.
Hy wil dan modeme getuienis gebruik om die verhouding tussen
apokaliptiese godsdiens en literatuur in antieke Israel te ondersoek (Wilson 1981 :83).
Hy kies die
Danielboek om die nut van sy benadering te be",),s .
Wilson aanvaar die klassifikasie van die verhale as hofverhale (Wilson 1981:88). Hy aanvaar ook die
indcling van die verhale in twee groepe (Wilson 1981 :89). Verder ondersoek hy die strukture van DaniCl 3
en 6 onderskeide!ik, en stcl dan voor dat dit 'n strukturcle patroon volg \Vat algemeen in burokratiese of
"",),sheidsirkels" gevind word . Die strukturele patroon in wysheidsirkels is die basiese strul.'tuur van die
tipiese marte!aarverhaal, behalwe vir die feit dat die helde nie sterf nie. As die helde nie sterf nie, beteken dit
egter dat die verhale nie meer martelaarverhale is nie (Wilson 1981 :89).
Die teenstelling, naamlik dat die Danielverhale nie martclaarverhale is nie, maar tog is, is verwarrend .
Wilson skets die "struktuur" van elke verhaal, en vcrge!yk dit dan met die "struktuur" van die
Jason & Kempinski (1981 :20) beskou Daniel 3 en 6 as sakrale legendes. maar kJassifiseer rue die res van die
DaniClverhale as legendes nie.
Dit is duidelik dat hy die strukture van die Daniel- en martelaarverhale met mekaar
identi fi seer.
Dit is ' n tekortkoming in sy werk dat Wilson nooit 'n volledige beskrywing van die basiese struktuur van
die martelaarverhaal bied nie. Wat die verhouding tussen die struktuur van die twee verhale, en die van die
martclaarverhaal is, is ook onduidelik . Op dieselfde trant argumenteer hy dat die verhale in Daniel 2, 4 en 5
naastenby diesclfde struktuur het en dieselfde boodskap weergee . Dit is diesclfde struktuur wat ook gevind
word in die Egiptiese profetiese tekste (Wilson 1981 :91) . Hy bied weer eens nie 'n beskrywing van hierdie
struktuur nie, maar som slegs die inhoud van individuelc Egiptiese tekste op .
Davies (1980:33-48) ondersoek Daniel 1-6 as 'n eenheid in sy artikcl wat die eskatologie van die
Hy stel voor dat die verhale in twee soorte verdecl kan word: interpretasie- of
uitlegverhale, en verhale van uitredding (Davies 1980:40). Hy verdecl die verhale op die basis van hoe dit
uitdrukking aan die soewereiniteit van God gee, en aan die gedrag van die hclde van die verhale. Daniel 2, 4
en 5 Iyk na uitlegverhale terwyl Daniel 3 en 6 uitreddingsverhale is .
Davies se klassifikasie op die basis van temas lei tot 'n verdcling wat ooreenstem met die van
Humphreys, Collins en Wilson .
Slegs sy benaming verskil.
Hy poog nie om die struktuur van die
onderskeie verhale te identifiseer nie, en ook nie om die patroon van sy twee groepe te beskryf nie.
G W E Niekelsburg
Niekclsburg (1972:48-58) ondersoek Daniel 3 en 6 in sy navorsing oor die teologie van opstanding,
onsterflikheid en die ewige lewe in die intertestamentcre tyd . Hy aanvaar dat teologiese konsepte dikwels
binne spesifieke vorme gedra word, en stel hom te doel om die vorme te ondersoek .
Niekelsburg kyk na die verhaal van vervolging en verhoging van die regverdige in Wysheid 2 en 4-5 , en
poog om die Gattung van die storie te vestig deur dit te vergclyk met parallelle in Israel se godsdienstige
literatuur (Niekelsburg 1972:48).
Hy ondersoek hiervoor die losefverhale in Genesis 37-42, die
Agikarverhaal, die verhaal van Ester en Mordegai, die verhaal van Susanna, en Daniel 3 en 6. Dit is almal
voorbeelde van dieselfde Gattung wat deur Niekelsburg ( 1972:55) as die wysheidsverhaal geidentifiseer
word. AI die verhale vertoon diesclfde tema, agtergrond, karaktertipes, narratiewe tegniek en struktuur. Hy
ontwikkcl 'n strukturele skema vir die wysheidsverhaal wat uit agtien elemente bestaan: "REASON,
TRJAL, HELPER(S), CHOICE, CONDEMNATION, ORDEAL,
VINDICATION, PUNISHMENT, CONFESSION".
EXALTATION , REACTIONS,
Geen verhaal bevat al agtien clemente nie.
verhaa! van Daniel 3 kom vyf van die elemente kort: "REAS ON, CONSPIRACY, HELPERS , PROTEST,
CONFESSION", en die in DaniCi 6 ontbreck drie: "TRlAL, PROTEST, CONFESSION" . "
Niekelsburg identifiseer die genre en struktuur van Daniel 3 en 6 anders as in ander studies .
beskrywing van die Gallllng as "wysheidsverhaal" is minder spesifiek en breedvocriger as die beskrywing
"hofverhaal". Die patroon van die verhaaltipe met sy agtien elemente is meer gedetailleerd as ander skemas .
Die clemente self is minder inhoudclik spesifiek .
Tog is daar by verdere ondersoek duidclike ooreenkomste met die bevindinge van ander studies . So kom
Niekelsburg se element "REASON" voor by Collins se eerste punt onder konflikverhale, "die hclde is in 'n
staat van voorspoed".
Die elemente "CONSPIRACY. ACCUSATION, REACTION, TRlAL. CHOICE"
kom ooreen met Collins se tweede punt, "die helde word bedreig". Die element "CONDEMNATION" kom
met Collins se derde punt ooreen en "RESCUE" met sy vierde punt. "VINDICATION, ACCLAMATION,
EXALTATION" kom met sy vyfde punt ooreen .
Niekelsburg se stu die bevat egter 'n inkonsekwentheid tussen sy identifikasie van die clemente in
individuele stories en sy opsomming van clemente, temyl hy ook te min aandag aan die orde of patroon van
die clemente gee.
Dit is ook nie duidelik wat die skrywer met die terme "vorm" en "elemente" bedocl nie .
Niekelsburg verskaf nerens 'n definisie en beskrywing van die Gallllng "wysheidsverhaal" nie .
strukturele kategoriee bly net so aan inhoud gekoppel as enige van die ander navorsers (sien Milne
1988 :190-191 vir verdere kritiek).
S Niditeh en R Doran
Die studie van hofverhale by 'n nuwe impetus met die artikel van Niditeh en Doran (1977 :179-193).
Hul doelstelling is om 'n meer vergclykende benadering tot die probleem van die vorm van hofnarratiewe te
volg. Om dit reg te by, beperk hulle die skopus van hul studie tot 'n klein groep verhale. Die skrywers
meen vorige studies is gekortwiek deur die feit dat aanvaar is dat Daniel 1-6, Ester, Josef en Agikar verhale
is wat tot dieselfde Iiterere tipe, hofverhale, hoort . Niditeh & Doran konsentreer slegs op Daniel 2, Genesis
41 en Agikar 5-7. Hulle bevind dat die drie een Iitercre tipe deel (Niditeh & Doran 1977 :179).
Hierdie twee navorsers kritiseer Humphreys vir wat hulle as sy beskrywing van hofverhale beskou . Hy
beskryf die inhoudelike elemente of motiewe. Hy plaas dit in 'n losse versameling gclyk aan mekaar, sonder
om uit te brei oor die onderiinge verhoudings wat tussen die clemente bestaan . Humphrey werk sinehronies
Niekelsburg se hoofteks Wysheid 2 en 4-5. bevat denien van die agticn clemente. Tog meen hy hoort dit nie by
die Gaflung "wysheidsverhaal" nie. Hy bevind dat die vorm van die wysheidsverhaal ltier verandcr is. Dit verskil
"stilistics" van dic wysheidsverhaal (Nickelsburg 1972:67. 90).
Sien Rhoads & Michic (1982:4) se opmerking dat ' n duidelikc onderskeid vir doeleindes van analise nodig is
tussen die inhoud van die narraticf. die storie, en die vonn van die narraticf, die retoriek. "The story refers to
'what' a narrative is about - the basic clements of the narrative world - events, characters, and setting. Rhetoric
refers 10 ' how' that story is told in a given narrative in order to achieve certain eITects upon the reader. Thus we
can distinguish between ' what' the story is about and ' how' the slOry is told". Dic 'wat' en ' hoe ' is onafskeidbaar
deel van mekaar. Vir doelcindes van analise is dit egter onmoontlik am die twee nie te onderskei nie. Dit Iyk asof
dit ' n basiese probleem by die bespreking van die genrevraagstuk van die DaniCiverhale is dat die inhoud en vonn
nie duidelik onderskei word nie, sodat die inhoud as enigste maatslaf in die bespreking dien.
in die mate wat hy dieselfde elemente uit vergelykbare verhale kristalliseer. Hy ignoreer die diaehroniese
eise van vormkritiese analise deur geen aandag aan die orde of spesifieke patrone van die motiewe te gee nie
(Niditeh & Doran 1977: 179).
buitelyne te skets.
Collins gee volgens hulle meer aandag daaraan om die motiefstrukture se
Omdat hy 'n te groot groep verhale bestudeer, kan sy benadering egter nie genoeg
gekontroleer word nie (Niditeh & Doran 1977: I 80).
Niditeh & Doran (1977 :180) stel voor dat die beskrywing van 'n Iitercre tipe op beide inhoud en
struktuur gebaseer moet word. Hul benadering toon ooreenkoms met die van Aame & TIlOmpson (196 I) in
"Types of the folktale" . Hierin versamel en kategoriseer die skrywers duisende volksverhale ooreenkomstig
hul inhoudselemente (motiewe) en die struktuur van hul inhoudselemente (die rangskikking van elemente)
(Niditeh & Doran 1977: I 80). 56
Die literere tipe of vorm van die verhale in Daniel 2, Genesis 4 I en Agikar 5-7 is reeds deur Aame &
Thompson (1961) beskryf, beweer Niditeh & Doran (1977 :180). Dit is volksverhale oor wyse marme, wat
deur die Aame-Thompson verhaal Tipe 922 beskryf word as "Clever Acts and
Volgens Aame &
Thompson is daar vier primere komplotgebeure in verbale wat tot Tipe 922 hoort. Elkeen van hierdie
primere komplotgebeure is saamgestel uit 'n kombinasie van motiewe van aksie, karakter, agtergrond, en so
meeL Die vier clemente is:
'n persoon van 'n laer status WORD GEROEP VOOR 'n persoon van hoer status OM TE
ANTWOO RD op moeilike vrae of om 'n probleem wat besondere insig vereis, op te los;
die persoon van hoer status STEL die probleem wat niemand anders kon oplos nie;
die persoon van laer status LOS die probleem op ;
die persoon van laer status WORD VERGOED daarvoor (Niditeh & Doran 1977: I 80)
Binne die primcre gebeure bestaan verskeie variasies op die basiese motiewe, wat deur die outeurs
nuanses genoem word .
Niditeh & Doran gebruik die patroon of skema van Aame-Thompson as 'n maatstaf waarteen hulle die
drie verhale meet. Hulle gebruik dit omdat hulle wil bek!emtoon dat die inhoud sowel as inhoudstruktuur
belangrik in die genreklassifikasie van 'n literere werk is.
Hulle vind dat al drie die tekste wat hulle ondersoek- Daniel 2, Genesis 4 I en Agikar 5-7 - dieselfde
patroon deeL Die verhale kom tipologies ooreen. Waarin verskil dit van die verhale wat oorspronklik onder
Tipe 922 beskryf is? Die hoofbron van variasies tussen die verhale Ie in die nuansering van die basiese
motiewe van die verhaaltipe. Nuanses is belangrik omdat dit die besondere etos agter die gebruik van die
betrokke tipe verraai . Die nuanses van elke verhaal moet afsonderlik beoordeel en beskryfword.
Nadat die navorsers die drie verhale vir hul nuanseringe ondersoek het, kom hulle tot die gevolgtrekking
dat die Agikarverhaal die naaste aan die tradisionele weergawe van Tipe 922 kom . Agikar 5-7 is kultureel
genuanseer, maar het dieselfde tema as die tradisioncle verhale in Tipe 922.
Dit bevat geen besondere
godsdienstige of politieke nuanses nie.
VergcJyk addendum 1.1 vir meer inligting oar Aame & Thompson se analise van volksverhale.
Genesis 41 is, soos Agikar 5-7, kultureel genuanseer. Maar Genesis 41 het ook 'n godsdienstige nuanse
wat dit van die Agikarverhaal sowel as van tradisionele Tipe 922-verhale onderskei.
nuanse Ie in Josef se vermoe om die faraD se drome uit te Ie . Die vermoe is deur God aan hom verleen .
hierdie nuanse kom nie in die Aame-Thompson-katalogus onder Tipe 922 of in enige van die gelyste wrhale
voor nie. Dit verteenwoordig 'n "less traditional use" van Tipe 922 (Niditeh & Doran 1977: 187)
Die verhaal in Daniel 2 staan selfs nog verder van die tradisionele weergawe van Tipe 922 as Genesis
41 . Hier word die basiese patroon van Tipe 922 slegs gebruik as raan1\verk vir 'n bclangriker tema oor die
openbaring van die goddelike wil (Niditeh & Doran 1977 : 187). Naas die tipiese motiewe van Tipe 922,
bevat Daniel 2 nog twee aksiemotiewe (gebed en die antwoord van gebed) en een karaktermotief
goddelike helper) wat vreemd aan Tipe 922 is . Hierdie addisionele motiewe het geen plek in die tradisionele
wysheidsverhale waarin wyse manne op hulle eie slaag nie (Niditeh & Doran 1977: 190). Motiewe van
versoeke om hulp en die voorsicning van hulp deur 'n helper is eerder kenmerkend van die Aame-Thompson
tipes 300-749. In die gevalle is die helper en helpende aksie gewoonlik magics van aard, maar nie goddclik
rue. Die goddelike (teenoor die magiese) kwaliteit is 'n kulturele nuanse op die basiese motief van hulp,
maar die motief bly steeds vrccmd aan Tipe 922 .
Niditeh & Doran (1977 :193) kom dan tot die gevolgtrekking dat die tradisioncle wysheidsverhaal in
Daniel 2 substansiccl hervorm en herbenut is, alhoewel dit nie volledig verlore gegaan het nie. In terme van
die struktuur van moticwe volg Daniel 2 die tradisionele orde, maar voeg ook motiewe of inhoudselemente
by wat nie normaalweg in die patroon voorkom nie.
Die tradisionele eenvoudige tema oor wysheid en
sukses verdwyn in die agtergrond as Daniel 2 eerder wys na 'n nuwe vorm waarin die interpretasie van
droomsimbole die aanvaarbare norm word om goddelike openbaring te ontvang.
Die skrywers merk op dat Daniel 4 en 5 'n soortgclyke hervorming van die tradisionele tipe
verteenwoordig (Niditeh & Doran 1977 :192) . In hierdie verhale kom tradisionele motiewe ook steeds voor,
selfs waar dit ontoepaslik binne die huidige boodskap van die werk is .
Niditeh en Doran se werk is waardevol as dit die verhouding tussen tematiese clemente en orde in die
verhaalpatrone ondersoek, asook die omvang van verhaaltipes bekyk . Hulle poog ook om kritena te vestig
vir die formele analise van bybelse verhale, asook verhale uit die antieke Midde Ooste. Deur die omvang
van hul studie te beperk, kry die skrywers dit reg om behoorlik op die inhoud van die verhale asook die
struktuur van die inhoud te konsentreer.
Dit is ook die eerste poging om tipologiese patrone, wat deur navorsers van volksverhale ontwikkel en
beskryf is, te benut.
Die Aame-Thompson-tipologie verskaf 'n standaard waarteen die verhale geevalueer
kon word. Dit maak dit moontlik om die onderlinge ooreenkomste sowel as verskille tussen die drie verhale
en ander verhale in die verhaaltipe te ondersoek .
Niditeh en Doran meen dat Daniel 2 in sy basiese struktuur met Tipe 922 ooreenkom, maar in motiewe
groot verskille vertoon.
gebaseer is .
Dit demonstreer die probleme in kJassifikasiestelsels wat op temas of motiewe
Die Aame-Thompson-katalogus wil vir aile temas en aile vanasies op die temas wat in
volksverhale voorkom, ruimte maak.
Elke permutasie en kombinasie van motiewe kry 'n ondcrskeie
katalogusnomrner, en word 'n "tipe" genoem .
Dit veroorsaak dat Aame-Thompson met 'n groot getal
verhaaJtipes eindig, terwyl elke tipe slegs 'n klein aantal verhale beva!. 'n Probleem wat daardeur veroorsaak
word, is dat motiewe en temas tussen kategoriec saamval.
Sommige verhale kon maklik by meer as een
verhaaltipe ingedeel word . Dit beperk die waarde van die katalogusstelsel. Dit is nie altyd moontlik om te
bepaal waar een variant eindig en 'n volgende begin nie. Wanneer die tipologie op struktureie eienskappe
gebaseer word, ecrder as op temas en motiewe, word dit makliker om groter groepe verhale byeen te voeg.
Dit is wat Vladimir Propp (1968) doen as hy die kategorie van "fecverhale" gebruik vir sy analise. 57
Omdat die Aame-Thompson-katalogus op die inhoud van verhale gebaseer is, en omdat talle bybclse
verhale van tradisionele verhale verskil, meen ek het die katalogus beperkte waarde vir die analise van
Niditeh en Doran sien raak dat Genesis 4 I en DaniCi 2 van Tipe 922 se beskrywing verskil, maar is nie
in staat om 'n tipe daarvoor te vorm wat beide die verhale beskryf nie. Hulle toon ook nie aan hoe die twee
bybclse verhale aan mekaar velwant is nie, en hoe die twee verhale stadia na 'n nuwe vorm is wat
wegbeweeg het van die tradisioncle vorm. Hllile slaag nie daarin om aan te toon hoe ander bybelse verhale
wat diesclfde vorm vertoon, hierby gegroepeer kan word nie .
Die kort beskr)'wing van die huidige stand van navorsing toon dat daar nie konsensus oor
genreklassifikasie of strukturele patrone bestaan nie. Tog is daar 'n tendens om die verhale in DaniCi 2, 4 en
5 saam in een groep te plaas, en die verhale van DaniCi 3 en 6 in 'n ander groep. Dit is moontlik dat die
navorsers die indeling bloot intuitief gemaak het, soos Propp (1968 :6) bewecr. 'n Strukturele en formcle
analise sal dit myns insiens bevestig. Wanneer die analise slegs op gedeelde patrone gebaseer word, lei dit
tot diverse resultate .
Daniel 1-6 verskaf 'n klein verhaalkorpus wat verrassend problematies vir navorsers wat die strukture
genreklassiflkasiesisteem bemoeilik ook die gesprek aansienlik.
Ek meen dat die DaniCiverhale as mantiese wysheidsliteratuur gelees bchoort te word, en dat dit as
hofverhale beskryf kan word .
Danielverhale in ' n apokaliptiese boek
Die verhale in die DaniCibock (Dan 1-6) vertoon nie apokaliptiese eienskappe nie, met die uitsondering
van DaniCi 2, wat oor Nebukadnesar se droom handel.
Die verhale vorm egter deel van die groter gehecl
Die Proppiaansc metode van analise word redclik volledig op die onderskeie DaniCiverhale toegepas. vergclyk by
die struktuur-analitiese bespreking van die onderskeie verhale.
Jeffery en Humphries sien die verhalc oor Nebukadnesar, Belsasar en Darius (Dan 1. 3-6) as hofverhale. Heaton
sien dit as populere romanses. en Von Rad sien dit as wysheidstyldramas in die tradisie van die Josefverhale in
van die boek, wat dit onmoontlik maak om die verhale los van die visioene te lees .
apokaliptiese milieu wat in Daniel 7-12 voorkom, noodwendig bydra tot die agtergrond waarteen die leser
die res van die verhale lees . Daarom het ek in addendum 2. 1 die gekompliseerde vraag probeer beantwoord
of Daniel apokaliptiese materiaal is, en wat met apokaliplies bedoel word.
Hierna is dit moontlik om die
vraag te beantwoord wat in die verklaring van die DaniClverhale essensiec1 is, naamlik of die DaniClverhale
(Dan 1-6) ook apokalipties verklaar moet word op grond daarvan dat dit in ' n boek met duidelike
apokaliptiese treklse opgeneem is .
Die volgende opsonunende opmerkings kan gemaak word:
die term apokalipliek het ' n gelade konnotasie gekry, maar by gebrek aan ' n beter term moet dit
gebruik word, met goeie kwalifisering, om ' n onderskeie literatuursoort aan te dui ;
apokaliptiek het veel in gemeen met wysheid, en veral pro/esie, waaruit dit groei ;
as dit soveel anders as die profetiese literatuur Iyk, het dit te doen met die hooploosheid en
hopeloosheid waarmee die huidige situasie beleef word ;
die DaniClboek is die begin van ' n nuwe beweging, van apokaliptiese literatuur, en vind baie nouer
aansluiting by sy profetiese voorgangers as apokaliptiese navolgers, wat in verskeie opsigte verword
die ooreenkoms tussen die Ou en Nuwe Testament se apokaliptiese gesigspunte suggureer dat die
apokaliptiese uitkyk nie die profetiese vervang het nie.
Die twee uitkyke het eerder langs mekaar
bestaan. Die apokaliptiese het die profetiese verryk en uitgebrei, maar nooit verdring nie. Profesie
vra dat die werklikheid van die wereld aanvaar word, en dat die gelowige in verantwoordelikheid
Genesis (Baldwin 1978:46) . Daar is min daarin wat aan sogenaamde apokaliptiese eienskappe herinner. Baldwin
(1978 :51) meen dit is nie nodig om die verhale aan ' n ander genre toe te skryfnie. Dit is te nou ingebed in die hele
boek. Apokaliptiek is in staat om talle verskillende litererc vorme aan te neem en dit in ' n geheel te vcrbind. Dit is
een rede hoekom dit so moeilik is om 'n omvattende delinisie van apokaliptiek te gee. LaCoeque (1988 : 183) maak
die opmerking dat as ons net Daniel B (Dan 7-12) tot ons beskikking gehad het, dit maar valerig sou verloon het.
Die verhale demonstreer op 'n lewendige en hoogs interessante wyse die teologiese waarheid wat ook in die
visioene weergegee word, maar daar op 'n enigmatiese wyse. Montgomery (1927:89) meen hoofstuk 2 is nie
apokaliptiek nie. Dit is niks meer as die storie van ' n koning se droom wat sy angs oor sy onmiddellike toekoms en
sy opvolgers reflekteer nie. Gammie (1976: 191) sien ook slegs Daniel 7-12 as apokaliptiek. Hy meen Daniel 2 is
nie ' n apokalips nie, omdat dit oor God se alwetendheid en almag handel. Die verhouding met die koning word
ook as positief beskryf. So ' n siening ignoreer egter die verwysing na ' n vyfde ryk, wat ' n einde aan aardse ryke
'n Probleem kan maklik ontstaan as 'n teks in terme van ' n sekere verwagting gelees word, sonder dat die teks op
sigself ernstig geneem word. Balzer (1991:408) verwys hierna: "In exegetical praxis, eschatology is nonnally used
as a key ... this hermeneutical approach can have an intrinsic danger of becoming an a priori principle in biblical
exegesis, the interpreter's conditio sine qua non , instead of the reverse. Therefore, exegesis usually radically
adapts or eliminates contex1ual elements that do not lit into the general pattcrn ... " Vergelyk ook die opmerking in
Rendtorff (1985 :276) dat die visiocne in Daniel 7-12 die droom van Daniel 2 op datum wil bring in die lig van die
veranderde omstandighede Iydens die Makkabese opstand. Dit plaas druk op die verklaring van Daniel 2, sodat dit
apokalipties gelees moet word.
Dit is ' n onderwerp waaroor baie geskryf is en groot meningsverskil bestaan. Om reg daaraan te laat geskied, sal
meer as die lengte van ' n proefskrif vereis. Wat ek in die addendum (2.1) gedoen het, is slegs om die oppervlak
van die problcem te skets, sodat aan die hand van die kontoere enkele afleidings gemaak kan word wat nodig is om
in ag te neem wanneer die verhale gelees word. Dit is nie 'n poging om die hcle problematiek, asook aile bydracs
te reflekteer nie.
Vergelyk byvoorbeeld Collins (1984b:207) wat redeneer dat die Christelike leerstelling van ChrislUs se opstanding,
wat as basis van die Nuwe Testament gesien kan word, fundamenteel apokalipties van aard is.
voor die God van die geskicdenis leef.
Die kanoniese apokaliptiese visie vra dat die mens steeds
verantwoordelik sal leef, selfs al dink dit slegs in terme van die kort termyn.
Gelowiges mag leef
vanuit die wete dat alhoewe1 die geskiedenis werklik is, dit nie die enigste werklikheid is nie. Yerby
alles wat ons weet, staan God as Werklikheid. Hy sal sy doel met die geskiedenis bereik . Die
apokaliptiese begrip vervang nie die profetiese nie, maar komplementeer dit;
die eskatologiese handeling is ' n lHWH-handeling, wat ' n nuwe tydperk inlui, en wat 'n element van
die finale bevat;
die boek is doelbewus in kodes geskryf, vir politi eke en ideologiese doeleindes . Dit maak van die
bock ' n unieke hermeneutiese uitdaging, omdat korrekte uitleg van die kodes ' n voorwaarde vir die
verstaan daarvan is .
Die vertelling wat in Daniel 2 vervat is, is aanvankJik as ' n verhaal sonder apokaliptiese trekke verteI.
Die skry\ver wat in die tweede ceu die verhaal oorvertel, voeg een aspek by die verhaal IVat ' n apokaliptiese
dimensie daaraan verIeen . Hy doen dit met die byvoeging van die vyfde ryk. Die oorspronklike vertelling
het slegs met Babiloniese troonopvolging te doen gehad. Die l ooc!se skrywer sluit aan by sy visocne (Dan 712) as hy die verhaal van Daniel 2 oorvertel , en se dat wanneer aardse ryke hul gang gegaan het, die God van
die heme! 'n vyfde ryk gaan oprig. Die ryk sal aile aardse ryke tot ' n einde bring. Dit sal 'n ryk wees wat vir
'n baie lang, onbepaalde periode sal regeer.
Hiermee beweeg die skrywer in die veld van apokaliptiese
Apokaliptiese geskiedsbeskouing is pessimisties.
Apokaliptiek het belangstelling verIoor in die
verbetering van die weceld. Die literatuursoort word gekenmerk deur die verIange dat ' n nuwe wereld sal
deurbreek . In die wereld sal die load tot sy status as God se uitverkore dienskneg herstel word . En geen
mag op aarde sal voor hom kan stand hou nie, Die vyfde ryk wat volgens Daniel 2 aile aardse ryke tot 'n
einde gaan bring, verte1 van die nuwe wereld waarvoor die apokaliptikus wag .
Die res van die DanieIverhale (Dan I, 3-6) hoort na my mening in eie reg, as wysheidsliteratuur
verklaar te word. Die standpunt hOll ook verband met die ontstaansteorie wat voorgestaan is. Die verhale is
baie ouer as die visioene, wat eers in die tweede ceu bygevoeg is.
Die verhale het in ander kontekste
gefunksioneer, en die tweede eeuse skrywer herbenut dit om as eerste deel van sy troosboek te dien .
Waar die skrywer die verhale vertel om sy lesers te troos en aan te moedig om getrou te bly, skryf hy die
visioene om sy lesers te oortuig dat hul God in soewereine beheer van die wereld en sy gang is. Daniel 2 se
droom en uitleg sluit by die visioene aan as die skrywer dieselfde betekenis daaraan gee: God se ryk sal aile
mens like ryke oOIweldig en vemietig,
Oit is die boodskap van Oanitl 1 sowel as van Daniel 2, wat die naaste aan die apokaliptiese visiocne van die laaste
deel van die bock (Dan 7-12) kom: God regeer soewerein, en die gelowige het die taak om verantwoordelik voor
Hom sy lewenstaak uit te voer.
Fo rschun gs~csch ich tc
Sitze im Leben
Vir die DanieIverhale se ve rstaan is dit belangrik om die vermeende en werklike historiese kontekste of
Sitze im Leben daarvan te ondersoek. Dit kom in die uitleg van die verhale telkemale ter sprake. Indien die
hipotese korrek is dat die bock teen die agtergrond van twee verskillende mi lieus ontstaan het. is dit nodig
om kortliks na beide te verw)'s . Die Danidboek gee voor om in die sesde eeu af te speel . Daama kyk ek na
die werklike agte rgrond waarteen die boek ontstaan het, as Antioehus IV Epifanes die Jood se bestaan met sy
Ballingskapsituasie : sesde eeu
Nada t Israel in ballingskap weggevoer is, Ieef die oorbl ywende koninkryk van Juda vir ' n eeu in die
skaduwee van konflikte tussen die groot magte . Juda was die minder belangrike van die Hebreerstate, weg
van die belangrikste kommunikasiewec en die sec . Dit bestaan eers as ' n vassal van Assiric. Juda kan nie
loskom van Assiric nie, al probeer dit baie hard om teen die einde van die agtste eeu sy onafhanklikheid te
herwin . Hiema is Juda vir ' n kort rukkie ' n vasal van Egipte. Teen die einde van die sewende eeu volg
Babel die Assiriese wcreldmag op, en Juda word ' n vasalstaat van die Babiloniese wcrcldmag (Soggin
1984 :231 ).
In ongeveer 608 sterr koning Josia na ' n mislukte poging om Egipte te stu it in sy opmars teen die
Josia het volgens die Kronis en Deuteronomis dit reggekry om in sy relatief lang
regeringstyd die prosesse van verheidensing teen te werk, wat in die regeringstye van sy oupa Manasse en sy
vader Amon hoogty gcvier het.
Die skrywer van die Danielboek plaas sy karakters tccn die milieu - die
vier Jode het in Josia se tyd in Jerusalem geleef. Dit is die tyd dat die wetboek ontdek sou word, en die groot
Human ( 1999:360) meld dat die eksegeet met ' n bepaalde konsep van " Israel se gskiedcnis" werk wanneer hl' ' n
teks begin analiseer. Die konsep vorm die historiese vertrekpunt of voorverondcrstelling. Die geskiedernskonsep
val nie uit die lug nie. Verantwoordelike teksanalise kon'trueer hierdie beeld met behulp van (onder andere)
bybelse tekste. Die konsep bly egter ' n rekonstruksie. Die "prentjie" van die geskiedenis of Silz i m Leben van ' n
bepaalde teks funksioneer as ' n hermeneutiese slcutel wat die brug vir die teks se toepassing na die hedendaagse
2 Konings 22-23 en 2 Kronieke 34-35 beskryf losia se lewe en venneende godsdienstige hervormings. Veral die
Kroniekeskrywer se weergawe van die gebeure rondom die jong koning losia word vandag as verdag beskou
(Soggin 1984 :242). Die Krorns plaas die indringende hervormi ngs van losia in die periode terwyl hy slegs as
regent regeer. Die hervormings het ook niks met die ontdekking va n die Wetboek te doen nie. Die Kronis verbind
die hcrvonnjngs aa n die hcrowcring van die gcbicdc wat in die naordc voorhccn aan Israel (Tienstammcryk)
behoort het, en in die suide wat aan die Filistyne afgestaan is. losia kan dit doen omdat die val van die Assiriese
hoofstad ' n vakuum gelaat het. Die oorblywende Assiriese magte skuil by Karkemis. Farao Nego II (609-594) is
op pad om hulp aan die magte te verleen. om die Babiloniese opmars teen te staan . losia staan die farao tee (deur
hom aan te val. of deur gevang te word en te weier om hom aa n die Egiptiese koning te onderwerp), en sterf in
Jerusalem. Historiei praat soms van die "conspiracy of silence" oor losia se dood (Soggin 1984:247). 2 Konings
23:29 meld verkeerdelik dat Nego "teen" die koning van Assirie opgetrek het.
Manasse en Amon regeer saam ongeveer sewe en vyftig jaar. "To get a reliable picture from the 'devotional
writings' of the Deuteronomic historian and the Chronieler is a fmstrating task" (Ahlst rom 1993:770).
pasga gevier ,,·ord (2 Kon 23:21-23; 2 Kron 35:1-9).
Josia "ord opgevolg deur sy scuns Joahas. Jojakim
en Sedekia, asook s)' kleinseun Jojagin. "at almal vir 'n kort tydjie regeer. 67
Die laaste sterk koning van Assirit \\"as Assurbanipal, "at in 626 sterf. of dalk so vroeg as 631 . Onder
leiding van sy opvolger. Assur-uballit. verswak die ryk.
Oit is die tyd dat die hoof van die Chaldesc
weermag. Nabopolassar. die geleentheid aangf)Jl om die swak seun van A ssu rbanipal te onrtroon deur
hOnlscif as nuwc koning \'an Babilonie tlit te rocp ,
Latcr sluit hy 'n alliansic mct C:axarcs 1. die koning
van die Mede, wat sy posisic \'crstcrk, Die alhansie \\'ord verscd dcurdat Cyaxares dlc hand \'an sy dogtcr.
prinses Amuhia. aan Nabopolassar sc seun. die jong prins Nebukadnesar gee.
k onder leiding van NaboJlolassar brei
Nabopolassar beletr Nine"e, wat "oorheen die hoofstad van Assiric \\"as.
mag met rasse shede uit.
Hy het die anti-Assiriese magtc
verenig, ",aaronder die Aramecrs en Chaldeers. Die stad word in Augustus 612 deur die gesamentlike magte
van die Babilonitrs en die Mede ingeneem .
Oit beteken clie einde van drie eeue ,an Assiriese heerskapp'·
oor ' n groot gebied. " ·at Israel se grondgebied insluit. Assurbanipal sc berocmde biblioteek "ord ook in d,c
dcbris van dic rurncs bcgrawc
As Assirit val. \\ o rd s: grondgcbicd
Mcdic cn 8abilonit \'crdccl.
C)axarcs kl) dic noordchkc
dcel. tefw)'] Nabopolassar hcerscr \all die suidclikc dcci word, wat Sirit, Egiptc en Palest ina insiull.
Jojakim. \\"at nou in Juda regeer. is pro-Egipties en \\"erp sy lot by die 13abilonitrs se opponente in.
Ncbukadnesar Palcstina binnc\ al. is da cintilk
Egiptc sc invloed Onlvcr tc wcrp , 7~ Vcrskeie profcte 5icn
Vir die problcm31iek \'an \\at die hCf\orming bcheIs IIet. en wat met die Wetback bedocl \\ord, \'crgelyk Soggin
(I 98--t:2--t3 2--tS) cn Ahlstrom (1993770-781), Die Bybclsc skI)'\\ers gcbruik 'n post·cksilIcsc rcIigieuse model \\at
aan Hiskia en losia IOcdig dat luille die sui\\cr lah\\ isticsc godsdicns hCf\'cstig, deur lerug lc gryp na die MosaYese
wortcls daar\'an , Oit is 'n problccm d~ll talle modernc historiei die model toegcciell hel en die gcskicdenis
Die periodc word SOIl1S dcur historicl "dlc skclllering \'an luda" gcnoem, omdat luda aan die eindc yall dic pad
gekom het (Soggin 198-1:2-17).
Of Ashur-e tiI-ilani, scun \'an Assurbanipal CIl waarskynlik mcde-rcgccrder vir ' 11 paar jaar. Hy rcgeer \an 63l/630
G23 (Ahlstrom 1993 :75 5)
Assurbanipa\ sc braer. ShamaslI-shul1l-ukin. kom recds in 652 in opstand, Hy is as koning oor Babel dcur sy pa,
Esarhaddon, aangestel. Die opstand \\ ord onderdmk (Ahlstrom 1993 :7-l-1-7-l9) , Oam \\as yir baie jare wyd
versprcide onms en opstande onder die onderworpe \ 'olke asook onder die heerscrsklas, As decl \'an die stryd om
die troon as Assurbanipal sterf. \\ord Sin-shar-ishhUl koning yan Babel. Hy is ook 'n seun \'an die ou koning , Ka
' n kan rukkie \\ord hy dCllr Nabopolassar oOf\\'in. NabopoIassar. 'n Chaldese gencraal. regeer yall 626-605, H:
be\'ry Babel \'an Assiricsc oorilecrsing, Sin-shar-ishkun \cf\'ang sy braer as kaning \'an Nineyc (rondom 623), en
hy rcgeer tot in 612 met sy dood Oit is nie bekend hoc hy op dic lraon gekolll het nie (Ahlstrom 1993 :755),
Nabopolassar nocm homsclf "die seun \'an nicmand" (Ahlstrom 1993 :7 55), Hy lui die neo-Babiloniesc of
Chaldese Dinastie in.
In 6JG word Nabopolassar sc opmars eers deur 'n gesamentlikc mag van Egiptc en Assirie gestuit. Oie Babiloniesc
Kronick \'enel dat Sill-shar-ishkun s: magle oOl'win, Nabopolassar dug na Takrilain \\aar sy yyandc hOI11 belccr.
Vir 'n onbekende rcdc word die beleg gelig Oit Illag moontlik te doen he mel die in\'al \'an Cya:xarcs (Ahlst rom
Nahum l : IS \"ef\\'y s na die gebeunenis: die gocie nuus is dat die \'erdukkcr nie weer deur Israel sc grondgebied sal
Sy aanstelling is politics, Farao Nego \ef\'ang Joahas met sy broer lojakim, amdat hy pro· Egipties is (Ahlstrom
1993 :780). Eljaklm ,erander self. \"olgens Soggin (1984:2-18). s)" naam na Jojakim. Wat die redc daaryoor \l"as. is
nie bekcnd nie ,
Nego II \'an Egiptc \'al die Chaldesc grondgcbicd binnc in 606. Nebukadnesar word aangesteJ om dlc Egiptie5e
l11(lgte aan bande te gaan Ie By die Slag \'an Karkemis word Egiptc oonuigend vcrsJaan , Die Babiloniesc Kronick
sc dat geen Egiptenaar ontsnap het nie Dit is 'n gebruiklikc Semitiese oordrywing, Oit is dlc einde \'an Egiptiesc
die dwaasheid in om op Egipte te vertrou teen die onweerstaanbare mag van die Babiloniese ma,,>!e. en die
geskiedcnis bewys hul waarskuwing as geldig. Jojakim slVaai sy lojaliteit na Babel nadat die Babiloniese
magtc Askelon in 604 oorwin.
Die Babiloniese magte word na Sirie gestuur om 'n opstand te onderdruk . Nabopolassar vertrou die taak
aan sy seun Nebukadnesar toe.
Kort hiema val Nebukadnesar Egiple binne. met die doel om opposisie
teen die vestiging van die Babiloniese ryk in die gebied te ondermyn . Die Babilonicrs word in 600 deur dIe
Egiptiese magtc verslaan . Nego volg s)' oorwinning op deur die suidelike kllsgebied van Palest ina bilme te
val en dit te onderwerp . Jojakim besef dal hy nou vir sy dislojaliteit gestraf kan word . Hy kom in opstand
teen die Chaldese koning, en verklaar sy lojaliteit aan die Egiptiese farao .
Nebukadnesar is die kroonprins . Net as hy Egipte binneval, kom die boodskap dat sy vader gesterf het.
Hy kies die kortste pad terug na Babel om die troon te bestyg, en laat die soldate in die handc van s\
In 599 is Ncbllkadncsar terug in Siro-Palestina."
Hy vcmietig Arabiese wecrstand teen sy
regenng . Hiema stuur hy sy troepe in die winter van 598/597 om die suide van Palest ina te onderwerp . Die
Babiloniese Kroniek meld dal hl' .. teen die stad van Juda kanlp opslaan. en op die tweede dag van die maand
Adar beset hy die stad en neem sl' koning gevange .
(Ahlstrom 1993 :785).
Hy stel ' n koning van sy keuse aan in die stad"
Die ballinge word aan generaals oorgegee om hulle na Babel terug Ie bring . 81
Die val van Jerusalem v~nn ' n waterskeiding in die geskiedenis van Israel. Met die slad se val kom die
Dawidiese dinasie wat meer as vierhonderd jaar geduu r het, tot 'n val. Dit is die einde van die monargie in
Israel. asoak die bestaan van Israel as onafhanklike staat.
Eers weer in die tweede eeu v.C. sou Israel (of
Juda) tydelik onafhanklikheid beleef. met 'n eie monargie.
Die val van Jerusalem beteken ook die val en
vemieliging van die tempel.
heerskappy oor Siro-Palcstina. Ribla word die Babiloniese hoofkwanier wal enige Egipliese inmenging verhoed
(Ahlstrom 1993 :760).
Dit is nie duidelik of die Babiloniers teen lemsalem opruk in die t)'d nie. Die vemysing in 2 Konings 24 : 1 kan na
' n afdeling Babiloniese soldale verw)'s wal Jerusalem binnekom. of na die opmars van Nebukadnesar deur die
suide van Paleslina. Dil sou enige ondergeskikle koning die skrik op die Iyfgejaag hel (Herrmann 1973:99).
Esra 5: 12 verwys na Nebukadnesar as "die Chaldecr".
Rendlorff (1985 :52) meen dal Jojakim dit doen as reaksie op die nederJaag wal die Babiloniers in hul
winterkampanje leen Egiple lei .
Die chronologie van die Egiplicse en Siriese invalle is nie uil bronne duidelik nie (Soggin 1984:246). Een van die
gevolge hiervan is dat die jaar wal Jerusalem finaal val. nie duidelik is nie: navorsers kies gewoonlik russen 598 en
597. en 587 en 586.
Nebukadnesar kom self. volgens die Babiloniese Kroniek. na Jerusalem om die slad Ie belecr. Op die tweede Adar
597 ( 16 Maart) val die stad. Dil is ' n rare verskynsel dal ' n presiese dalum in geskiedskrywing uil die era vermeld
word (A hlslrom 1993 :786). Rendlorff(l985 :52) is van mening dal Jojagin die slad vf)willig aan die Babiloniese
magte oorgee, kort nadal hy die regering van ,y pa oorgcneem hel. Dil is egter onwaarsk')'nlik. as die uileindclike
strafwaaraan Jojagin onderwerp word. in gedagle gehou word.
Die nuwe koning is Jojagin sc oom. Mattanja. Hy is 'n seun \"an Josia. Die koning verandcr sy naam na Scdckia.
Jojagin se seuns word voor sy oc doodgemaak, waarna s)' oc uilgesleek word en hl' na Babel in kellings weggevoer
word. Dit is sy strafvir die opstand Wal h)' leen Babel aangevocr hel. Na gevangenskap van sewe en dertigjaa r (in
ongeveer 560) word Jojagin begenadig deur Ewil-Merodag on loegelaal om van die koning se lafel Ie eel (2
Konings 25 :27-30; Rendlorff 1985 :52-55).
Die verdere geskiedenis van die opsland. belcg \'an agtien maande en 10lale vemietiging van Jerusalem in 587/586
is nie in die DaniCiboek ler sake nie. en word nie hier verder geskels nie. Die boek plaas Daniel leen ' 11 vroee
ballingskap van Jode. Die ballinge word in drie golwc na die veroweraar so land weggevoer: in 597. 586 en 582
(vol gens ler 52 :30). Die gelal ballinge is klein (Ahlstrom 1993 :798).
Die Kroniekeskrywer meen die land moet hiema vir sewentig jaar onbewoon en onbewerk bly Ie. om te
vergoed vir die Sabbatsjare wat die volk nie gehou het nie (2 Kron 26).
Die lengte van die ballingskap -
sewentig jaar - is die vervulling van die profesie van Jeremia (Jer 29: 10).
Dit kom egter nie met die
historiese werklikheid ooreen nie, en is die produk van 'n post-eksiliese geskiedeniskonsep (Rendtorff
Dit is ondu idelik of die weggevoerde Judeers iewers georganiseerd aanbid het. en waaruit hul aanbidding
Konjekture wat aangebied is. wil dat die liturgie van die woord in die tyd in die
ballingskapsituasie ontstaan het. Dit lei later tot die instelling van die sinagoge. Geen offers word deur die
ballinge in die vrecmde gebring nie. "
Die Persiese ryk bereik sy politi eke en geografiese hoob>tepunt met die aanbreek van die vyfde eeu.
Kores heers oor die grootste ryk wat nog ooit in die deel van die w<'reld ontstaan het. Sy seun en opvolger.
Kambuses, oorwin Egipte in 525 en brei so die koninkryk selfs nog ve rder uit. Darius Histapcs regeer vanaf
522 tot 486 . Hy is ' n waardige opvolger vir Kores (Sirus of Cyrus) en 'n goeie regeerder. Sy ryk strek van
die Indusvallei tot die Egeiese Sec, en van Libie tot in Europa noord van die Donau. Hy stel twintig satrape
in, elk met 'n semi-outonome regeerder \\'at plaaslik selfstandig regeer. Die stelsel balanseer sentralc gesag
en ' n mate van lokale selfstandigheid.
Die Perse gebruik Aramees as amptelike rykstaa!.
Dit is die taal
waarin die "amptelike" dokumente in Esra en Nehemia voorkom. Dit is ook die taal van Daniel 2 tot 7.
Darius is bekend vir verskeie prestasies: die kanaal wat hy laat bou tussen die Nyl en die Rooi See,
uitgebreide wed ike hervormings en 'n gestandaardiseerde muntstelse!. Slegs in een opsig is die magtige ryk
onsuksesvo!. Dit kan nie Griekeland onderwerp nie.
Darius \\ord opgevolg deur sy seun Xerxes (486-464), wat baie minder indrukwekkend voorkom.
regering begin met die onderdrukking van 'n opstand in Egipte, en in 482 met ' n opstand in Babe!. Xerxes
onderwerp Babel hardhandig.
Hy breek die mure af, brand die tempel af en smelt die standbeeld van
Hiema probeer Xerxes om sy vader se onvoltooide werk verder te voer, deur Griekeland te
Hy verower Athene en brand die Akropolis af, maar net soda! 'n derde van sy vloet nab I'
Salamis vernietig word. Xerxes laat generaal Maeedonius in Griekeland agter, maar die se magte word in
479 te Plataea byna volledig vernietig.
Xerxes sterf in 464 in . n sluipmoordaanval, en sy jonger seun,
Artaxerxes I Longimanus, beset die troon op ' n onregmatige wyse.
Hy regeer tot in 423.
onderdruk hy 'n opstand in Egipte, en staar hy voortdurende aanvalle deur die Grieke in die gesig.
In die periode van 515-450 weet ons baie min van die lot van die Jode.
hul toekoms onseker en ontmoedigend gelyk het.
'n Mens kan egter aanvaar dat
Die venvagting van 'n herleefde Dawidiese ryk realiseer
Vir ' n rekonstruksie van die eksiliese periode word hoofsaaklik gesteun op die inligting wat Jeremia, Esegiel en
Jesaja UO-55) bied. Klaagliedere en enkele Psalms skets ook die prentjie en gemoedslOestand van die volk in die
tyd . Die spanning tussen die twee groepe, die wat weggevoer is en die wat aglergebly het, en \Vat die v...ettigc
crfgcnaam van dic tradisics van die heilsgeskicdcnis is , speel rue in die DaniCiverhale enige ral nie. en word nie
hicr verdcr bcsprcck nie.
Met die uitsondering van die Joodse gemeenskap te Elcfantini. ' n eiland in die Nyl. \Vaar ' n tempel opgegrawe is
waar Jode ' n sinkretistiese tipe kultus gehad het (Bright 1959:405-407).
Die Jode r.oem die periode die Tweede Tempel. na aanleiding van die tempe I \Vat in 516 voltooi is - dit is die
tempel \Vat later deur Herodes verfraai en "ergroot is. en in die 70 n. C -opstand deur die Romeine venvoes is
Hoofstuk 2: Forschun gsgcschic ht c
nie soos die profete dit wou he nie. Min Jode stel belang in repat riasie, die herstel van Jerusalem, en die
heropbou van die tempe!.
Meeste bly in die stede en dorpe van hul ballingskap.
volksverhuising wat deur Deuterojesaja, Sagaria en ander voorsien is, rea liseer nie.
Die sesde eeu bevat die verdwyning van elke sigbare uitd rukking van Israel se bestaan . Die ouer, voorballingskapse vorms van geloof en volksbestaan verkeer in ' n krisis .
politi eke onderdrukking,
Dit is ' n tyd van kultuurbotsi ngs.
vreemde imperialisme, ekonom iese krisis, en die angs van godsdienstige
aanpassing en verandering. Die toekoms het geen vom1 nie (Baldwin 1978:51-2). Wat skort, is ' n nu we
wcreldbeeld en ' n meer omvattende begrip van die geskieden is, wat ook voorsiening maak vi r ander nasies
en hul rol in God se wereld. " On foreign soil, in a missionary situation, the God of gods revealed H imself in
ways meaningful to the new culture and baekground" (Baldwin 1978 :53 ).
In die sesde eeu bly Babel ' n sent rum vir Joodse gemeenskapslewe, met talle Jode wat voorspoed beleef.
Sommiges, soos Nehemia, bereik selfs hoe politieke posisies aan die Persiese koninklike hof.
Die ballinge het hulself in die dorpies gevestig, IlUise gebou en wingerde en landerye aangelc. Uit buiteBybelse Babiloniese geskrifte word dit duidelik dat Jode ' n rol in die besigheidswcreld begin speel het.
Hulle het die lokale taal, Aramees, aangeleer en lokale name vir hul kinders begin gebruik .
welkodes en historiografiec sowel as die redigering van profetiese boeke en die neerskryf van profete soos
EsegiCi en Deuterojesaja se prediking kom tot stand.
Wat die Joodse gemeenskap op Judese grondgebied betref, word volgens die Iys van Esra 2 en Nehemia
7 bereken dat so min as vyftigduisend Judeers na die land teruggekeer het.
Na Serubbabel was daar
waarskynlik geen inheemse goewem eur meer nie, maar is die distrik vanuit Samaria geadmini streer, met
lokale sake onder die beheer en toesig van die hoepriester.
haas a lledaagse gebeure.
In Xerxes se
Spanning met die provinsia le amptenare was ' n
is die l ode aangekla van opstand.
Die aanklagte lei
waarskynl ik tot herhaalde strooptogte en afdreiging teen die Jode . Die Jood in Judea was in ' n des perate
poslsle . Juda bly vir ' n eeu onder Persiese heerskappy. Daar bestaan geen bronne wat die toestande in die
periode skets nie.
Heel moontlik het dit dieselfde gebly as in die tyd waarvan Esra en Nehemia vertel
Dit was nie net verhoudings met die inwoners van Samaria wat skeef geloop het nie. Ook die Edomiete
het ' n gedugte vyand geword (Mal 1:2-5).
T ydens die regering van Artaxerxes I (Esra 4 :7-23) het die Jode sake in eie hande begin neem en hul stad
self begin versterk . Die edelmanne van Samaria was gou om dit as opstand aan die Persiese owerhede te
(Verhoef 1993:103). ' n Argief van kleitablette wat uit die tweede helfte van die vyfde eeu dateer, is in die
Babiloniese handeistad Nippur ontdek. Oit bied ' n interessante blik op die lewe van die loodse Diaspora. Oit
bevat die besigheidsrekords van die bankhui s van Murashu. Talle klicnle se name bevat die teofore-elementejahu
of jaw, Oit is duidelik dat die Jode in talle gevaUe ' n leidende rol in die handels- en openbare lewe van hul
gemeenskappe gespeel het (Rendtorrr 1985 :63-64). Esra en Ne hemia skets die periode van die Edik va n Kores
(538) tol die einde van die aktiwiteite va n Nehemia (o ngeveer 430).
In die tyd word die gebruike ingestel dat aUe Joodse mans elke oggend en aand saambid, dat aUe seuns opgevoed
word om die heilige geskrifte [e lees, dat die Sjema op ' n mezuzah (ornamentele kassie) op aUe deurkosyne geplaas
word, asook in ' n philakterie (ieerdosie) tussen die oc tydens die oggendgebed (Cantor 1994:46).
Het die feit dat Serubbabel spoorloos en woordeloos van die toneel verd,,),n het. dalk te coen met die verskuiwing
van die goewemeur se kamoor na Samaria. en Jerusalem se gevolglike poli[ieke devaluasie?
rapporteer. Die werk in Jerusalem word stopgesit. Dit was ' n opdrag wat die Perse met die mag van wapens
Die Jode in Juda het die Tempeldiens voortgesit. Maar die moraal van die mense was rue baie goed nie.
Godsdienstige laksheid was aan die orde van die dag. Die priesters offer swak en gebreklike diere, tiendes
word rue gereeld betaal nie, moraliteit lei skipbreuk en huwelike met heidene word algemeen (Mal I :8). Die
gevaar het daadwerklik geword dat as die gemeenskap in Juda homself nie regruk en nuwe rigting vind en sy
moraal versterk nie, hy sy onderskeidende Joodse karakter kon ver/oor en begin disintegreer.
Bogenoemde is die omstandighede waarbinne die verhale van die eerste ses hoofstukke van die
Danielboek hul ontstaan in een of ander vorm het. Die verhale moes die tweede eeuse Jode aanmoedig om
in die nuwe omstandighede getrou aan die Here te bly. Getrouheid aan die Here word beloon met sy seen en
' n lang lewe.
Makkabeersituasie: tweede eeu
Die tweede konteks waarbinne die Danie/boek verder saamgevoeg en uitgebrei word, is die van die
Nou staan Juda voor die grootste krisis van sy geskiedenis sedert die ramp van 587 v .c.
Alexander die Grote het die Persiese magte verslaan, en haas die hele bewoonde wereld onder sy septer
Na sy dood regeer sy vier generaals, omdat hy nie 'n troonopvolger op drie en dertigjarige
ouderdom nalaat nie.
Dit is twee van die ryke wat om die besit van Palestina baklei - die Ptolemeers in
Egipte en Seleukiede in Sirie.
Die Joodse gemeenskap in Jerusalem is beinvloed deur die gevegte tussen die twee regeerders . Waar
hulle eers verheug was oor die Seleukiede wat hulle kom ver/os het van die Ptolemeers, is daar geen twyfel
dat daar ook talle ondersteuners van die Ptolemeise ryk was rue .
Die invloedryke Oniade-familie, onder
leiding van Josef, het nie hul bande met die Ptolemese regeerders verbreek rue. Josef aanvaar Antiochus IV
as die regeerder, maar behou op slinkse wyse sy bande met Alexandrie. Die Tobiade is ' n groepering van
Jode wat glo Hellerusme bied aan hulle die geleentheid om Judaisme in die groot wereld bekend te stel
(Porteous 1979: 181). Hulle minag die beperkende gebruike van die voorvaders en wil Antiochus se gebruike
en modes in Antiochie na Jerusalem oordra.
Dit gebeur as hy die Persiese weermag van Darius III Codomannus in 333 verslaan. Hiema beleer hy Sirie en
Palestina in 332. Hy verslaan die oorblyfsel van die Persiese leer by Gaugamela in 332, en val dan Egipte binne
Brueggemann (1997:104) merk op dat Christene dikwels baie min van die periode weet. Hy skryf cit toe aan
stereotipes wat van post-eksiliese Judaisme gebruik word, wat uit die karikature van Wellhausen daaroor ontstaan
het. Dit reflekteer die anti-Semitiese tendens van Christene se interpretatiewe kategoriee. Vandag aanvaar
navorsers dat in die post-eksiliese peri ode "there was a greatly variegated practice of Judaism bespeaking pluralism
... It was a pluralism that was theologically serious, with enormous imagination in its practice of faith and vitality
in its literary inventiveness" .
Vir ' n verdere sosiologiese ontleding van die Joodse gemeenskap in hellenistiese tye, vergelyk Venter (1997a:7078), wat die gemeenskap in twee groepe dee!. Die groat groep annes produseer voedsel, en die klein elite-groep
organiseer die gemeenskap om hulle te pas. Venter verdeel die boonste groep in die regeerder, regerende klas,
retensie- of ondcrhorige klas, handelaarsklas en priesterklas. Die laer groep bestaan uit die armes, hande-arbeiders,
onrein of gedegradeerde mense en die afskryfbare klas. Apokaliptiese literatuur, soos die Hemelvaart van Moses, I
Seleukus regeer oor Palestina. Hy volg ' n beleid van toleransie teenoor die Jode. Godsdienstige vryheid
As hy ' n tekort op sy begroting het, stuur hy Heliodorus, sy minister, na Jerusalem.
Volgens die verslag van 2 Makkabeers 3:4-40 het sekere invloed ry ke Jode wat met aksie teen die
hoeprieste r, Onias 1Il, met Antiochus ooreengekom dat private fondse in die tempel aan hom beskikbaar
gestel sou word.
Die ooreenkoms is dat Onias uit sy pos verwyder word .
Onias is verplig om na die
koninklike hof te rcis om sy saak teen die lasteri ng te stel .
Se1eukus IV word in 176 deur Heliodorus vermoor.
Seleukus se broer, Antioehus IV Epifanes, volg
Antioehus is as gyse1aar aan Rome oorhandig as deel van die vredesooreenkoms van Apamea .
Hy is op pad huis toe na hy sy termyn as gyselaar in Rome uitgedien het. Die gyselaarskap vo rm dee1 van sy
vader se straf vir sy kolonialiserings beleid . Antiochus IV hoor dat sy broer vermoor is . I-Iy bestyg haastig
die troon. Kort daarna aanvaar hy 'n belcid, wat die Jode uiteindelik tot rebellie dryf. Die beleid het te doen
met die omstandighede waarin hy die ryk vind . Daar heers interne onstabiliteit as gevolg van die heterogene
bevolkingsamestelling, en eksteme bedreigings van die Partiers se kant, asook van die suide waar Ptolemeus
VI Philopater (181-146) sy eise om beheer oor Palestina en Fenisie begin herhaal . Antioehus IV besef dat hy
sy ryk sal moet verenig, asook sy finansielc posisie verstewig. Sy broer se oorloe teen Egipte het die staat in
' n emstige finansieIe krisis gedompel. Antioehu s IV se veldtogte teen Egipte veroorsaak dat die Siriese staat
steeds finansie!e probleme ondervind.
Om sy ryk te verenig, maak Antioehus IV die ve rgunning dat ' n klomp stede die reg mag kry om as
Griekse polisse bekend te staan. Dit beteken dat die stede op hellenistiese Ices geskoci word, met gimnasia
en skole, asook die aanbidding van Zeus en ander Griekse gode. Plaaslike gode word in die proses met gode
in die Griekse pantheon geidentifiseer. Sy munte bevat ' n afbeelding van Zeus Olimpos met gelaatstrekke
wat duidelik na Antiochus IV Iyk, en hy noem homself Epifanes, die gemanifesteerde god.
Jerusalem ontsnap nie aan Antioehus IV se aandag nie .
Talle invloedryke Jode het vrede met die
helleniseringsbeleid, en werk saam met die Griekse oorheerscrs. Antioehus is bereid om hul kant te vat, mits
hul sy wense uitvoer en die meeste geld Iewer.
As Antiochus op die troon kom, is die pos van hoepriestcr vakant. Onias III , die hoep riester, is deur
Antioehus se voorganger gearresteer . Josua (hy verwys graag na homself met sy Griekse naam, Jason),
Onias se broer, maak aan die nuwc koning ' n aanbod van ' n groot som geld vir die pos van hoepriester. I-Iy
Henog 85-90 en DaniCl , ontslaan in die retensieklas. Die prieslerlike arislokrasie werk saam mel keiserlike magle.
Die groep sock ciders na ' n Iradisie wal hulle in hul versel kan verslerk.
Vir aile Seleukidiese dalums beslaan onsekerheid vir cen jaar. Dil is Ie wylc aan onsekerheid oor die "Scleukiede
jaar" (312-311) wal gebruik word om aile verdere dalums van aJle lei .
Die bynaam Epifanes kan verwys dal Antioehus meen dal hy die vers~)'nsel van God is. of dil kan ' n sluk reloriek
wees ("God geopenbaar" ). Hoe dil ook al gesien word, dit is duidelik dal dil hoogs provokalicf vir ortodokse Jode
sou wees, en veral vir apokalipliese Jode (Soggin 1984:292).
Se\eukus IV hel reeds al probeer om die Jerusa!emlempel se finansitle outonomie aJ Ie skaJ, maar sonder sukses
(Herrmann 1973 :3 57). Die tempcl was die bclangrikste sentrum van ekonOiniese mag in die land. Dit was tegcll'k
bclastinginvorderaar. bank, spaarbank en pandhouer. Dit het beteken dat die tempe I toegang tot groot bedrae geld
gebied het. ' n Groot deel daarvan was egler die gelowiges se besillings. Dit is verstaanbaar dat die Jood dit as
heiligskennis sou beskou om ' n tempel Ie beroor. Vir die Jood was daar die verdere gevaar dat hl' sl' deposito' s
kan verloor as die Se\Cukiede op die tempcl toeslaan (Soggin 1984:294). Vergell'k die verhaa! van 2 Makkabetrs
3. \Vat van ' n wonderwerk vertcl wat verhoed dat die tempclskatte gekonfiskeer word.
verkry die aanstelling.
Antiochus doen die aanstelling, alhoe\\ el hy nie die wertige erfopvolging ag nie,
omdat Jason slerk hellenistiese sentimente het.
Die hoepriester is immers die verteenwoordiger van die
1crusalemgemecnskap . Hy is verantwoordelik vir die lojale gedrag van die gcmeenskap in Jerusalem .
Met sy aandag op Palestina het Antiochus IV egter gou besef dat hy besig is om die Romeine se aandag
te trek. Die Romeine kon maklik sy optrede interpreteer as die \'erbreking van die vredesvoorwaardes van
Apanlaea. Dit sou tot Romeinse ingrype teen hom lei.
Die Ptolemeers was nog altyd 'n gealliccrdc van
die Romcine. Oorlog met Rome mocs vermy word, veral omdat Demetrius, die scun van Scleukus IV, steeds
gyselaar in Rome was .
Dit sou Antioehis IV se posisie in sy eie ryk verswak as Demetrius iets deur sy
tocdoen oorkom .
Die Tobiadeseksie van Jerusalem vind dit nodig om, veral in die Iig van die aksie van Hirkanus en sy
grocp rebelle, hul lojaliteit aan die nuwe heerser te beloon. Hulle wil dit doen deur 'n politics betroubare
Jerusalem aan die heerser voor te stel.
Hellenisering is die byna onweerstaanbare program en konsep van 'n nuwe werelJ, gebaseer op die
Almal word genooi om dec! hiervan te vorm, om in harmonic met die heelal te Ieef. AI wat
nodig is om dcel van die nuwe we reid te word, is dat e1keen sy pick sal soek en vind . Dit is geen wonder dat
talle Jode hulself afgevra het of die vloed van nuwe idees nie 'n unieke geleentheid vir Judaisme is om
werklik universeel te word nie (LaCocque 1988 :26).
Antiochus vind dit gerieflik dat 'n prominente groep
sy gesag en invloed aanvaar. en beplan om dit uit te brei deur die groep sy ondersteuning te bied .
Jason het nie slegs 'n groot som geld vir sy hoepriesterskap belowe nie, maar ook om
hellenistiese beweging op die been te bring .
Vir die doel verkry hy die koning se toestemming om 'n
gunnaslUm op te rig (I Makk I : 12-15; 2 Makk 4: 12-16).
Die gimnasium word 'n vereniging van
gehelleniscerde Jode met definitiewe wetlike en burgerlike regte, binne die mure van Jerusalem.
sport is onafskeidbaar deel van die kultus van Herakles en Hermes . Lidmaatskap van die sportklub behels
erkenning van die kultusse.
Grickse modes en kleredrag word ingevoer. Jong priesters versaak hul pligte
ter wille van die spele wat gereeld aangebied word en waar deelnemers naak is.
Die besnydenis word
ongedaan gemaak om die spot van die Griekse deelnemers aan die spele vry te spring.
Die Grieke het
besnydenis as ' n soort kastrasie beskou (LaCocque 1988: 18; I Makk I: 15).
Die dekreet van Antiochus 1II dat Jode toegelaat word om volgens hul eie godsdienstige reelings te leef.
word vir aile praktiese doeleindes ter syde gestel.
--How far the Jews could collaborate with Roman power. how much they could compromise with
Hellenistic culture and still remain true to Yahweh and his Law, was the agonizing question they
encountered daily"' (Cantor 1994:36) .
Hy was slagofTcr van die vrcdcsvcrdrag. as cen van die gysclaars \\at sy pa aan Rome oorhandig het.
Cantor (1994:56) so die Makkabese opsland hel meer mel die godsdienstige en kulturele splilsing lussen Jode Ie
doen gehad hel as mel Anlioehus IV se beleid. Die slryd word lussen die onderskeie hoepriesters van die Iyd
waargeneem, lussen rabbynse suiwerheid en die kollaboraleurs. Die laasle graep beskou die Jode se lendens om
hulsclf te isoleer. as ' n hindemis 101 omwikkeling en graei. Ook 2 Makkabeers inlerpreleer. volgens Collins
(1987:256). die Makkabese vervolging as die uitvloeisel van die komplekse slryd binne die Joodse gemeenskap.
-=.:. . :. : .:. : :== ===---------- ---Antiochus IV volg sy vader se bcleid om die ryk tot 'n groot eenheidsryk uit te brei . Daarvoor is Juda
belangrik, vanuit strategiese oogpunt sowel as die van potensiele inkomste.
Menelaus maak nog ' n hoer aanbod vir die hocpriesterskap. en hl' vervang Jason "at moet vlug vir s)
lewe (2 Makk 3:4; 4:23). Van Menelaus is min bekend. Sommige twyfel of hl' van pnesterllke afstamming
Hl' is 'n lid van die party of groepering wat hellenisering voorstaan . Menelaus is nie in staat om sy
omkoopgeld te betaal nie. en steel na bewering van die tempelvoom'erpe om dit vir geld te verkoop . As
Onias. wat steeds in Antiogic is. beswaar hierteen aanteken, word hy vermoor. 2 Makkabecrs 4'33-38 meld
dat Menelaus die sluipmoord geree! het. Jode wat teen Antiochus IV se helleniseringsbelcid gekant is. maak
van Onias 'n heilige.
Daniel 9:25-26 en II :22 verwys moontlik na hom .
Sy dood verbind die
opposisiepartye aan mekaar. en gee momentum aan die opstand wat kort daama uitbreek (vgl 2 Makk 3: I) .
In 169 keer Antiochus fV terug van 'n suksesvolle inval in Egipte waar hy homself as farao in Memfis
laat kroon het (Herrmann 1973 :357)."
Hy plunder die Jerusalemtempel van sy heilige voorwerpe en
meubels . Hy konfiskeer van die goud. Dit volg op 'n storie dat Antiochus sy lewe in Egipte verloor het, en
Jason met 'n duisend man Jeru salem beset en Menelaus na die Romeinse burg laat vlug (volgens 2 Makk
5 :5-10) . Antiochus se magtc verdryf Jason, en hy word ' n vlugteling wat later in Sparta sten.
In 168 val Antioehus Egipte weer binne, en sonder veel teen stand stap hy die anti eke hoofstad Memfi s
binne . As hl' met dieselfde docl op pad is na Alexandric, lewer Popilius Laenas egter 'n ultimatum aan hom
namens die Romeinse senaat.
Antiochus word bot bevecl om kocrs te key uit Egipte. Dit word duidelik
gestcl dat hy die vredesvoorwaardes wat die Romeine gestcl het. oortree het.
Popiliu s trek 'n kring om
Antiochus en beveel hom om op die ultimatum te reageer voordat hy uit die kring mag stap . Antiochus het
geen ander keuse as om die vemedering in die DC te kyk en oor te gee nie. In'n slegte bui op pad huis toe.
hoor hy dat die Jode sterk opposisie teen sy bc:oid en sy afgevaardigde betoon . Die opstandigheid lei tot wat
waarskynlik as die eerste pogrom in die Joodse geskiede nis beskryf kan word (LaCocque 1988:27) .
in 167 word Apollonius. bevelvocrder van die Misiese huursoldate. met 'n groot mag na Jerusalem gestuur.
Hy kom onder valse voorwendsel, en val die stad op ' n Sabbat binnc. Tallc Jode sten 9. en ander word as
slawe gevange neem . Die stad word geplunder en die stadsmuur afgebreek . Op dieselfde plek as Dawid se
paleis. su id van die tempel, word ' n burg opgerig. die Akra.
Hiervandaan bewaar Siriese soldate die vrede
in die stad . Vir die Joad is dit ' n gruwel dat 'n heidense vesting langs die tempclkomplcks opgerig word .
Waarskynlik verstaan die Siriese koning nie die sentimenteel-emosionele waarde wat sy vesting vir die Joad
Dit is moontlik gemaak deur Rome se betrokkenheid by ' n oorlog teen Perseus van Masedonic. Rome kan nie
bekostig am nou by die Siries-Egiptiese konllik betrokke te rnak nie.
Rome hel Masedonic verslaan in die Slag van Lydna in 168 (Derde Masedoniese Oorlog). en kan nou weer na sy
belange in die res van die \\'creid omsicn. Antiochus IV hct hom \'crgis mel die nCllualilcil \\at Rome die vorigc
jaar aan die dag gel'; het.
Soggin (1984 :294) meld dal Antiochus IV sc \'ete lecn Egi ple baie moontlik die noue bande wal Jcrusalemmel die
groot Joodse gemeenskap te Alexandric gehandhaaf het. onder ' n vraagtcken geplaas he!. Kon hy op Jerusalem se
lojalileil Slaat maak as soved prominente Jode in Alexandric woon. en noue bande mel die elite in Jerusalem hel?
LaCocque (1988 :20) meen dal soveel as veertigduisend gesterf he!.
n Hellenistiese stadstaat, Akra, vervang die vorige stad, en later word die tempel as die
hciligdom van die stadstaat beskou.
Akra word 'n polis, met mure en ' n garnisoen soldate. Nou kan Jetrusalem homself nie meer verdedig
me. Die hele stad word as Griekse eiendom beskou, insluitend die tempe I. Judaisme word geherorganiseer
as 'n Siro-hellenistiese kultus waar JHWH met Zeus geidentifiseer word.
geskep vir die koninklike kultus van Zeus Epifanes . ' "
Plek word in die tempeldiens
Dit stel die vroom Jood voor die keuse tussen
lojaliteit aan Antioehus IV en JHWH .
Die onmyding van die tern pel lei tot erge opstand en opposisie, en hieruit vloei Antioehus se laaste en
vernietigende maatretls . Hy skort die gereelde offers op . Hy verbied die onderhouding van die Sabbat en
die viering van aile godsdienstige feeste . Hy beveel dat aile kopiee van die Tora vernietig word. Die blote
besit van ' n kopie is strafbaar met die dood. Hy verbied die besnydenis van kinders . Hy gee opdrag dat
heidense altare regdeur die land opgerig word, en dat onrein diere daarop geoffer word . Hy verplig Jode om
varkvleis te cet (I Makk 47-65) . Hy stel in Desember 167 die kultus van Zeus Olimpos in die tempe I in . Hy
rig ' n altaar vir Zeus op, en hy offer varkvleis daarop . Hy verplig Jode om aan die fees van Dionisios of
Bacchus dcel tc necm. Hulle moct ook maandcliks ter vicring van die koning sc verjaardag offers in die
tern pel bring. Antiochus verdien onder die Jodc die bynaam Epimanes (malman), in plaas van Epifanes (C Ie
Roux 1995 :xv) .
Antiochus het waarskynlik nic vcrstaan hockom sy optrede so 'n rebelshcid onder Jode tot gevolg gchad
.. Antiochus did not interfere with the Jews cvel)'\,here and was driven to his oppressive actions
by the fact that there was a division anlOng the Jews in Judaea and Jerusalem" (Porteous 1979:20) . Feit is:
Hellenisering het definitiewe voordele ingchou .
En die Danitlboek asook die twee Makkebeerboeke bied
slegs een perspektief op Antiochus. Hy was versekcr nie so 'n siegle regeerder as wat sommige Jode hom
Tog moes iets gebeur het dat die Jode hom met soveel afkeur bcskryf het. LaCoeque (1988 :23)
haal Polibius (26 , 10) aan wat Antiochus as 'n egte despoot beskryf Hy was eksentriek en onbetroubaar. By
tye was hy uitspattig Iiberaal en het hy met gewone mense gemeng. By uitsondering was hy ook ",reed en
Hy was ambisieus genoeg om homself as die opvolger van Alexander die Grote te beskou ,
Caragounis (1993 :396) meld dat "from the Greek point of view Antiochus IV was not merely an astute,
capable and enlightened monarch, he was even a good king."
Antioehus wou sy onderdane verenig. Hy doen dit deur hul gode in Iyn te bring met sy eie gode. So is
die Samaritaanse tempel aan Zeus Xenius gewy . Josefus, die Joodse geskiedskrywer. se die Samaritane het
Die presiese lokaliteit is nie bekend nie. Die gebied is egter die mees waarskynlik, omdat dit die soldate die beste
in staat sou stel om 'n ogie oor die tempe! te hou. Dit is egter ook moontlik dat die Akra ten noorde van die tempci
DaniCi 9:27 en 12 : II se "ding wat ' n gruwci vir God is", verwys na die kultus van Zeus Olimpos, wat in die tempe I
afged,,;ng word. Vergelyk ook Daniel 8: 11-1 2 en II :31 -35 \Vat na Antiochus IV se verbod op offers in die tempel
Soggin (1984 :292) skets hom as ' n briljante man met besondere vaardighede wat van hom ' n uitstekende strateeg
en militaris gemaak het. Hy was ook lief vir duur dinge en het groot somme geld op homscif spandeer. Hy
hardloop van een filosoficse skool na 'n ander. "at kan dui dat hv nie 'n sterk intellektualis was nie.
Somruige Jode het oak niks daarmee verkeerd gesien om JHWH en Zeus met mekaar te
Talle het egter besef dat so ' n kompromis die wese van hul godsdiens aantas. en die
uniekheid van Israel se verhouding met JHWH ter syde stel.
Antioehus het egter nie probeer om 'n ander godheid op die Jode af te dwing nie.
Hy wou slegs
strukture skep waarbinne Jode hul God kon aanbid in Iyn met die hellerustiese konsep van godsdiens . Dit
was in elk geval eers sedert Menelaus hoepriester ge\Vord het, dat JHWH openlik met Zeus gefdentifiseer is
Antioehus het nie die Joodse reaksie op sy \\etgewing verwag nie. Hy het dleselfde maatreels op ander
plekke ingestel, sonder veel teenstand .
Uit die Jode se opstand kom Antioehus se verbod op die Joodse
Die opstandigheid lei tot wrede vervolging. Die verbod behels dat vroue \Vat hul kinders besn)'.
saam met die kinders ter doed veroordeel is . Grocpe wat die Sabbat onderhou. is uitgesnuffel en tereggeste!.
Talle sterf omdat hulle weier om onrein voedscl te eet (Dan I) . Die kern van die weerstand verenig en vorm
later ' n groep wat bekend word as Chadisim , vromes oflojales.
Le Roux (1993b:2) sien in die Chasidim ·n goed georganiseerde grocp. wat reeds 'n hele ruk bestaan.
Hulle is gekant teen die offisiele Jodedom met sy priesterklasse en aristokrasie. Dit bestaan hoofsaaklik uit
armes \Vat die Tora baie streng nakom, veral die Sabbats\Vet en vocdselwette.
Dit groei later tot 'n
boetebeweging met die klem op private gebedslewe. Ons weet egter so min van die Chasidim dat dit beter is
om slegs die wortels van die Chasidim in die weerstandsbewegings teen Antioehus te sock (so Porteous
1979: 184) .
Uit hul geledere kom die later Fariseers en Essene.
standpunt as die Makkabeers gehandhaaf.
Die Chasidim het 'n ander politi eke
Die besonderhede van die alliansie tussell die twee
opposisiegroepe is nie meer duidelik nie.
Hanson (1976b:30-31) en Verhoef (1993 : 107) praat van twee groepe wat die sosiale lewe van die Jode in
Antiochus se tyd kenmerk. Aan die een kant bestaan ' n priesterlik-teokratiese groep \Vat die verwesenliking
van Israel se ideale binne die geskiederus voorsien . Hulle droom oor ·n onafhanklike Joedse staat en tempel.
Aan die ander kant bestaan 'n profeties-eskatologiese groep, wat geen vertroue meer in historiese faklore en
prosedures het rue . Hulle ve!Wag dat God in die geskiedenis sal ingryp . Hy sal ' n einde daaraan maak deur
sy ewige heerskappy te vestig (Dan 2 verw)'s merna) . Dit is vanUlt die profeties-cskatologiese groep dat die
weerstandsliteratuur groei waarvan die Danielboek ' n voorbeeld is
Die bock word aan Jode wat die krisis
deurmaak, geadresseer. Die verhale van die vier Jode dien as voorbeelde van lojaliteit aan die Tora, selfs al
bedreig dit ' n mens se lewe, en JHWH se gelJouheid aan die wat op Hom vertrou.
As Daniel en s)' vriende hul van die koning se kos onthou (Dan I) , hocveel te meer moet die Jood weier
om die onrein vark se vleis te eet? As DaniCi weier om voor die koning se beeld te buig (Dan 6) , hoeveel te
losefus sou natuurlik niks gaed van die Samaritane sc nie, omdal hy'n load is. Soggin (1984 :302) sicn daarin dat
Samaritane en Jode oar een kam deur die Scleukiede geskeer is.
Dit is moontlik dat die opstand onder die Jade nie in die eerste pick teen Antiochus IV gerig is nie. maar teen
volksgenote \Vat hellenisties ingestcl was. Dit was veral stedelike Jode wat hellenisering goedgesind was. Die
platlclandse load, wat die meerderheid varm. was suspisicus en konsen\'aticf. Die ccrstc leken van onrus \\as
waarskynlik tussen gehelleniseerde en onodokse Jood (Soggin 198-1 :294-295). Die tekening van die onrus kan uit
I Makkabecrs I: II afgc1ei word.
"Toe het die Asidiers (dit is Mijnhardt se venaling van die Chasidim). ' n baie invloedryke groep in Israel. met hullc
(die Makkabeers) gemene saak gemaak. almal vl)~vil!'gers om vir die Wet te )wer: en almal wat van die rampe
ontkom het. het hulle by hullc gevoeg. tot versterking·' (I Makk 2:-12--13).
meer die Jood voor Zeus se altaar in die tempel'l Die drie jongmanne se onbevange vertroue op God moedig
volgens Daniel 3:16-18 die Jode aan om ook op God Ie vertrou, al mag hulle met hullewe daarvoor betaa!.
Die verhaal van ' n trotse Nebukadnesar wat strooi eet soos ' n dier (Dan 4), en die verhaal van Belsasar en
die handskrif teen die muur (Dan 5), wil die Jood moed inpraat - God stel regeerders aan, en Hy dank hulle
af Hy oefen wraak uit, al sien ons dit nie vir die oomblik nie . Die skrywer stel die wcreldgeskiedenis se
gang voor, sod at die leser kan verstaan dat dit God is wat die besluite agter die sigbare neem (Dan 2).
Die koning se amptenaar daag op ' n dag in Modein op, en beveel priester Mattatias om ' n offer aan die
heidense god te bring. As hy weier, staan ' n ander inwoner op om dit te doen . Mattatias steck hom met sy
versteelcte swaard dood, en daama ook die amptenaar. Dan roep hy almal wat getrou aan die Wet is op om in
opstand teen Antioehus en die Seleukiede te kom . Deur guerillaoorlog behaal hulle een oorwinning na die
Hulle vemietig heidense altare wat in opdrag van Antiochis IV regdeur die Judese grondgebied
Hulle dwing Joodse moeders om hul kinders te besny.
Selfs die Sabbatwet word tydelik
opgeskort ter wille van selfverdediging, volgens I Makkabecrs 2:29-41 : "As iemand teen ons uittrek op die
sabbat (sic) en ons aanval, salons teen hom veg sodat nie almal sterwe soos ons broers daar in hulle
wegkruipplekke nie" (Mijnhardt 1996: 107) .
Mattatias sterf vroeg in 166, en sy seun Judas Makkabeus (sy bynaam beteken "hamer") volg hom as
Icier op .
Hy is 'n moedige vegter en goeie leier. As Apollonius in Juda opdaag, verslaan Judas sy magte.
' n Tweede mag onder leiding van Seron word ook verslaan . Antiochus is besig in ' n veldtog teen die Parte
en hy kan nie bekostig om sy magte teen Juda te ontplooi nie. Lisias word gestuur, met vier generaals, om
die Jode te onderwerp . Judas en sy magte is vcr in die minderheid . Hulle val die kamp van die vyand aan en
verslaan hulle. Lisias ontsnap en kom weer met ' n ompad, en met ' n groter mag. En weer eens word hy
vemietigend verslaan . Judas stap Jerusalem oorwinnend binne. Hy sluit die Scleukidiese gamisoen in die
Akra op, en reinig die tempe!. Die altaar word afgebreek en die verontreinigde klippe weggebcre, totdat ' n
profeet sal kom om te sc wat daamnee gedoen behoort te word . Getroue priesters word aangestcl, en ' n nuwe
stel tempelvoorwerpe word gemaak. Presies drie jaar na die ontheiliging van die tempel, in Desember 164,
word die tempel nuut toegewy. Die Jode vier die fees van Chanukka ("toe\vyding") elke jaar om dit te
Kort na die inwyding van die tempel sterf Antiochus IV lydens ' n veldtog teen die Parte . Sy agtjarige
seun, Antiochus V Eupator, volg hom op, met ' n generaal wat as regent regeer. Die res van die geskiedenis
het nie op die Daniclboek betrekking nie, omdat die werk voltooi word voordat die tempe! heringewy word .
Die bctckcnis van die term is nic sander meer duidclik nie. Dil word gcwoonlik vertaal as "hamer". Vir 'n
bespreking van interprelasies, verge!yk Zeitlin & Tedesche (1950:250-252) .
Die fees van Chanukka word in verband gebring met die legende dat Judas Makkabeus ' n houer met olie gesoek
het am lig in die tempe! te verskaf. en slcgs ' n klein houertjie gevind het met genocg olie vir een dag. Die olie sou
vir agt dae die lamp laat brand het. NOll word 'n fees vir agt dae lank gehou. Op die cerste dag word een kers
aangesteek. Op die tweede dag word 'n tweede kers aangesteek. totdat daar op die agste dag agt kerse brand. Vir
die Jood is dit ' n teken van oorwinning. bevryding en toewyding. Jesus sou later. volgens Johannes 8 en 9, na die
fees verwy, en 'n lang leerrede daarom inrig (Criswell 1972:80).
Hoofstuk 2: Forschungsgcschicl,tc
Die grocp wat later bekend staan as die Chasldlm, steun waarsk)Tllik aanvanklik die Makkabese opstand .
As Judas en sy volgelinge met hul gewapende stryd voortgaan, onttrek hulle hul ondersteuning. Die eerste
en skryf daarom
baie versigtig oor die skeuring in Joodse
opposisiegcledere (I Makk 7: 12-13). Indien 2 Makkabecrs 14:6 korrek is, kon ' n skeuring in die geledere
van die Chasldim ook voorgekom het, as 'n deel hul volledig by Judas en sy Makkabese beweging geskaar
het. ' n Ander grocp onder leiding van die skrifgcleerdes het dit slegs gereserveerd en tydelik gedoen. Plager
(1968 :9) meen dat daar veel ten gunste van die hipotese is dat die groep vele skeurings beleef he!, en dat
enkele van die grocpe wat daaruit gespruit het. die Essene en Farisecrs was.
Die Chasidim was gereserveerd oor gewapende opstand, en haas!ig om vrede te sluit. Dit is moontlik dat
die DaniClboek reeds kritiek op aktiewe opstand uitspreek. Di! is die rcde hockom die Makkabese opstand in
Daniel 11:34 as '''n bietjie hulp" beskryf word . "The passive but loyal attitude displayed by the Book of
Daniel agrees well with the position of the Hasidim indicated in I Mace . ii " (Plager 1968: 17).
In die hoofstuk het ek eerstens aspek-te van die Forschllngsgeschichte van die literer-historiese
benaderingswyse wat ek gebruik om die DaniClverhale te interpreteer. beskryf.
bestaan uit struk-tuur-analitiese en narratologiese kritiek, en ek gebruik ook die insigte wat historiese kritiek
bied. Tweedens is die Forschungsgeschlchte van inleidende kwessies rakende die DaniClboek gegee. Ek het
die ontstaan van die DaniClverhale ondersoek . Ondersoek is ingestcl na die kwessies van geskiedskrywing
en outeurskap wat deur ' n tweede eeuse ontstaansdatum gestel word.
Die kanoniese plasing van die
DaniClboek en die Danielfiguur in bybelse en buite-bybclse tekste is ondersoek.
Nog twee kwessies wat
aandag gekry het, is die litercre genre van die DaniClboek asook die apokaliptiese aard van die boek . Ten
slotte het ek die !wee Sitze im Leben van die bock beskryf.
Die gevolgtrekking is dat die Danitlboek in die tweede eeu ontstaan het, as 'n reaksie op die krisis
waarin Antiochus IV Epifanes die getroue Jode met sy helleniseringseise dompel.
Die skrywer kom uit
kringe \Vat getrou aan die Tora bly, en weier om aan Antioehus se eise te voldocn. Die groep ondersteun
aanvanklik die Makkabecropstand.
Die skrywer versamel verhale wat aanvanklik in 'n Mesopotamiese
konteks gefunksioneer het. Hy herinterpreteer die verhale om sy lesers aan te moedig om getrou aan JI-IWH
te bly. Die skrywer kies die ballingskapskonteks as 'n allegoric vir die l\\'eede eeuse Jood se krisissituasie.
Hy skryf ook die visioene by. In die visiocne beskryf hy die geskiedenis asof dit profesie is . Sy docl is om