Die gebrek aan politieke wil om emissiedoelwitte te bereik, kan in die toekoms meer ekstreme oorstromings sien, soos wat die Quebecse gemeenskap van Gatineau in 2017 gebeur het. DIE CANADIAN PERS / Sean Kilpatrick
Hierdie toename vind plaas ten spyte van die vele klimaatbeleid beloftes van regerings regoor die wêreld. Kanada, soos die meeste lande, het ambisieuse klimaatdoelwitte: 'n 80 persent vermindering van die uitstoot van kweekhuisgasse (GHG) deur 2050.
'N Nuwe studie noem die Kanadese Energievooruitsigte - 2050, voorberei deur Polytechnique Montréal en Pôle e3 by die HEC Montréal Business School stel voor dat huidige vermindering pogings onvoldoende is om hierdie beloftes te bereik. Tog dui die studie ook daarop dat die teikens ver van buite bereik is - te danke aan die vinnige daling in die koste van die omskakeling van ons energiesektor na lae koolstofemissietegnologieë.
Teikens sal nie nagekom word nie
Die studie, gebaseer op tegniese en ekonomiese modelle wat deur die firma Montreal gestig is ESMIA, het vyf scenario's vir die energiesisteem in Kanada en elke provinsie verken tot 2050. Die gevolgtrekking: nie die federale regering of enige van die provinsies, met die uitsondering van Nova Scotia, het maatreëls ingestel wat hulle sal toelaat om hul onderskeie 2030- of 2050-teikens te bereik nie.
Terwyl Kanada het toegewy tot 'n 30 persent vermindering in GHG-uitstoot deur 2030 in vergelyking met 2005, dui die studie se modellering daarop dat, met inbegrip van enige bestaande en aangekondigde federale en provinsiale maatreëls, die huidige uitstoot konstant bly en selfs 10 persent verhoog deur 2050.
Dit beteken dat die federale regering se eie ramings, wat voorspel dat Kanada nog steeds 'n vermindering van ongeveer 10 persent in GHG-uitstoot deur 2030 sal behaal, is te optimisties.
'N Jong vrou kettings haarself tydens 'n 2016-protes in Quebec oor die Trans-Northern pyplynprojek. DIE CANADIAN PERS / Ryan Remiorz
Een van die belangrikste bevindings van hierdie studie is 'n gedetailleerde provinsie-vir-provinsie-analise van vier reduksiescenarios wat die energiebane wat gevolg moet word om die volgende te bereik, bepaal: (1) provinsiale teikens; (2) federale teikens (30 persent vermindering in vergelyking met 2005 deur 2030 en 80 persent deur 2050); (3) internasionale teikens (80 persent vergeleke met 1990 deur 2050) en (4) federale teikens met die aankoop van 20 persent van GHG-emissierechten uit Kalifornië, volgens Kanada se nasionale verslag aan die Verenigde Nasies se Raamwerkkonvensie oor klimaatsverandering aan die einde van 2017.
Doelwitte is moontlik
Die belangrikste bevindings van hierdie modelle is dat die mees ambisieuse doelwitte om GHG-uitstoot te verminder, tegnies en ekonomies moontlik is.
Die marginale koste van die laaste ekwivalente ton CO2 wat in 2050 uitgeskakel is om internasionale teikens te bereik, word inderdaad geraam op ongeveer $ 1,000. Terwyl hierdie koste dalk hoog lyk in vergelyking met die koolstofprys vandag (sowat $ 20 per ton onder die federale program), is dit vergelykbaar met die koste om emissies te verminder van programme wat deur die Groen Fonds in Quebec.
Nog belangriker, hierdie bedrag is 30 persent laer as 'n soortgelyke assessering wat net drie jaar gelede gemaak is vir 'n scenario van 'n 70 persent vermindering in GHG-uitstoot. Die aanslag het 'n marginale koste van $ 1,400 per ton CO2-ekwivalent geprojekteer. Die verskil is hoofsaaklik te wyte aan die spoed van tegnologiese veranderinge in die energiesektor en die val in die pryse van sonkrag en batterye.
Die ontleding van die impak van hierdie doelwitte op die provinsies toon ook onverwagte tendense. Byvoorbeeld, hoewel Saskatchewan nou 'n koolstofprys teenstaan, sal 2050 die provinsie nie meer betaal as die res van Kanada om die nasionale teikens te bereik nie. Modelle wys dat Saskatchewan selfs sy uitstoot teen 90 per sent deur 2050 kan verminder, terwyl Kanada as geheel hulle teen 80 persent kan verminder.
In teenstelling hiermee lyk dit of Ontario meer probleme het met die omskakeling van sy energiesisteem. Teen Kanada se marginale koste sal die provinsie sy uitstoot met slegs 70 persent verminder, wat daarop dui dat dit belangrik is om die ontwikkeling van nuwe groen tegnologie te ondersteun.
Die oliesand van Fort McMurray, Alta. DIE CANADIAN PERS / Jason Franson
Om GHG-vermindering te optimaliseer, sal elke provinsie unieke oplossings moet aanneem wat sy hulpbronne en omgewing weerspieël. Dit is ook noodsaaklik vir alle bestuursvlakke - van munisipale tot provinsiale tot federale tot provinsiale - om 'n gesamentlike benadering op grond van wetenskap en beste praktyke aan te neem.
Hierdie benadering moet dit moontlik maak om geïntegreerde strategieë te ontwikkel, beide in die produksie van energie en in die gebruik daarvan.
As die klimaat doelwitte vir 2030 en 2050 ekonomies realisties sal wees, soos hierin aangedui Energievooruitsigte, die transformasie wat benodig word, is diep. En dit sal nie slaag sonder die ondersteuning van 'n ware oorgangstrategie nie - dit is ongelukkig nog steeds baie gebrek aan alle regeringsvlakke in Kanada.
Normand Mousseau, Direkteur van die Institut de l'Energie Trottier, Polytechnique Montreal en professor die physique, Universiteit van Montreal
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > klimaat > Oplossings > As daar 'n politieke wil is, is daar 'n manier om emissie doelwitte te bereik