Dit is 'n dubbele genot om twee sangers van sulke formaat soos Randall en Koba vir die eerste maal as volle vennote op 'n plaat te hoor. Die verteenwoordig 'n nuwe hoogtepunt vir die Afrikaanse volksliedjie en ligte liedjie. - Professor Pieter Grobberlaar, Alrikaanse Kultuurgeskiedenis, Universiteit, Stellenbosch - omslag
Sommer so op die deftige klank van die naam af kan mens hom dalk verwar met 'n Britse adellike... Lord Randall Wicomb van Whitway in Wiltshire, dalk? En dan weer, vinnig op sy Franse baretjie getakseer kan jy hom aansien vir 'n Paryse doekkunstenaar wat in Montmatre 'n romantiese hoekie vaskwas.
Maar naam en voorkoms mislei hier gruwelik. Hy is so suiwer Suid-Afrikaans soos 'n protea, so eg Kaaps soos snoek en die Suidoos.
In 1976 en 1977 is die wenner weer Wicomb by die Crescendo-fees. Kykers begin hom ook al hoe meer te sien op hulle skerms tuis in "Tempo", in 'n program oor die see, 'n ander oor nuwe Kaapse liedjies, nog een, en nog een... Om te sê dat Randall Wicomb in 'n gvoot mate 'n produk van die TV-medium is, is nie 'n mistasting nie.
Met sy suiwere tenoorstem, sy duidelike diksie ("segging", soos dr. Con sou sê), sy respek vir die liriek, sy vertolkingsin, sy vermoë om aan te pas by die tempo, styl en aard van sy materiaal, sy klassieke skoling .... met al hierdie bates is sukses maklik te verklaar. - Pierre Marais
immergroen Randall Wicomb op sy 1980s beste. eindelose stories op 'n kitaarritme wat die voete laat skuifel.