God praat met sy mense (sy kerk) ...PB3.8 Home - Slider
God praat met sy mense (sy kerk) ...PB3.8
Posted by thePLAN diePLAN on June 25, 2017 at 4:40 PM
•	PB3.8 God praat met sy mense (sy kerk) omdat dit vir Hom belangrik is dat hulle sy spesifieke wil vir hul konteks sal ken en doen.
•	Deel 5.20-21 Missionale harte en Koninkryksperspektief – bl. 107-137
•	Week 5 – Dag 21-25 God praat met sy mense – bl. 75-92
Met die lees van die Skrifgedeelte en die kommentare daaroor kan mens nie anders as om die gevoel te kry dat ons hier op heilige grond te staan kom nie. Ons kry hier te doen met die diepste, rykste en heerlikste waarhede omtrent God, in Christus, en die radikale implikasies wat dit vir ons as gelowiges en die kerk inhou, ook met betrekking tot die luister na sy Woord en gehoorsaamheid aan sy wil.
Paulus se brief aan die Filippense, ongeveer 62-63 n.C. uit die gevangenis geskryf, was baie persoonlik, maar bied ook ryk stof tot nadenke vir dogmatici sowel as gewone gelowiges deur die eeue.
Reeds hoofstuk 1 vers 1 lê die grondslag vir wat in 2:1-13 so diepgaande vir die gemeente gesê word. Die brief is deur Paulus en Timoteus, dienaars (letterlik “slawe” ) van Jesus Christus, wat hulself gesien het as mense wat met liggaam, siel (“mind” ) en gees aan Christus behoort en in alles van Hom afhanklik is (Foulkes), aan die gemeente gerig – mense wat afgesonder is om vir God te leef (“heiliges” in Christus Jesus – 1933-vertaling). “In Christus” beteken vir Foulkes: “Christ is the very environment of the Christian’s life; the believer lives and moves within the orbit of His will, His grace, His complete provision. He finds life as he is united by faith to Him, and cannot live as he should for a moment apart from Him.” Hierteenoor: dat Paulus aan “almal” in Filippi skryf, dui daarop dat daar moontlik onenigheid tussen verskillende faksies in die gemeente was. Tot sover iets van die agtergrond.
Hoofstuk 2:5-11 word beskou as die klassieke Skrifgedeelte wat lig werp op Christus se bestaan vóor sy menswording asook van sy “tweërlei staat van vernedering en verhoging” (Müller). Om regtig iets van die diepte en betekenis daarvan binne ‘n groter konteks te verstaan, moet ons ook kyk na die verband tussen hoofstuk 2:1-4 en dié “himne as lof op die omvattende heerskappy van Christus” (Smit). Hy verwys ook na Lohmeyer wat grondliggende werk gedoen het deur aan te toon dat :6-11 ‘n “gesang oor Christus” is wat waarskynlik reeds bekend was onder gelowiges. Ook Botha maak veel van die liturgiese “sfeer” (anders as die moralistiese) waarin Paulus hier oor Christus praat en sê rigtinggewend vir die doel van ons onderwerp: “Die beoefening van die denke en gesindheid soos in Christus word slegs moontlik en werklik binne die ‘erediens’ van aanskouing, bewondering, aanbidding en lofprysing in die gemeenskap met die Here… Daarin vind die gemeente sy bevryding om te dink en te doen wat by Christus pas.”
In verse 1-4 sluit Paulus aan by 1:27 se wens dat die gemeente “in volkome eensgesindheid standvastig saamstry vir die geloof in die Evangelie…”. Hier word dieselfde gedagte nou ‘n appél wat met ‘n viervoudige motief begrond word. Botha noem dat Paulus van ‘n trinitariese formule (die liefde van God, troos in Christus en die gemeenskap deur die Gees) gebruik maak. Hierdie gawes van God wek in hulle “innige meegevoel en meelewing”. Paulus volg met ander woorde “die grondlyn van sy evangeliese etiek” (De Boor): “Voor daar gedoen en gehandel kan word, moet daar eers ontvang word.”
So skryf Paulus passievol oor eenheid en eensgesindheid, met nederigheid as die sleutel tot eenwees in liefde, denke en strewe (Botha). Verse 3 en 4 omskryf dié nederigheid. Maar om nog verdere stukrag aan sy vermaning aan die gemeente te verleen, wys hy die gemeente op Jesus Christus – “die kragtigste aansporing wat in die gemeente van Christus kan bestaan” (Botha).
Vers 5 kan beskou word as die sleutelvers. Om te weet wat dit sê, is volgens Smit ‘n uiters ingewikkelde vraag. Aan die een kant kan dit vertaal word: “Bedink dit onder julle wat (by mense) in Christus hoort.” Dit beteken dat die gemeente opgeroep word om te streef na/te werk aan dieselfde gesindheid wat Jesus ons gewys het op sy lydensweg. “Christus se vernedering funksioneer dus as etiese voorbeeld en inspirasie.” Dit is die meer tradisionele benadering.
Aan die ander kant gaan nuwere eksegete se stemme op vir: “Bedink onder julle dié dinge wat hoort by julle ‘in-Christus’-situasie.” In dié situasie gaan dit om ‘n heilshistoriese (nie net mistieke) “beskrywing van die nuwe lewe, insluitende die nuwe magsverhoudinge in die kosmos.” Die Christuslied herinner dus die gemeente aan Christus se “verhoging en aan die feit dat alle magte onder sy heerskappy gestel is, sodat ‘n nuwe lewenstyl, nuwe gehoorsaamheid en ‘n nuwe dankbaarheid (1-4) nou inderdaad moontlik is.” “Die gesindheid/denke wat in hulle moet wees, is dit wat hulle in gemeenskap met Christus het en dit kan ten beste tot sy reg kom in die liturgiese gemeenskap van die gemeente” sê Botha. Die lied bring lidmate tot die besef dat Jesus dit daadwerklik vir hulle/ons gedoen het. As dit jou tref en met ‘n wow! oorweldig, loop dit uit op liefde vir dié Jesus en op ‘n begeerte om sy wil te doen, Hom gehoorsaam te wees. Jou “ganse self (word) beweeg deur dit wat daar afgeskilder is. Dan gee dit aan hulle iets wat geen etiese stelsel of morele kode hulle kan gee nie: ‘n lewe gevul met die inwoning van Christus deur die Gees.”
Saamgevat moet ons vers 5 dus liewer sien as ‘n inleiding tot ‘n liturgiese moment (die lied) waar die gemeente gelei word tot “‘n belydenis wat die gemeente wil oorbring in ‘n nuwe aeoon en hulle vry maak om nou (vir die eerste maal) gehoorsaam te kán wees.” (Käsemann). “In Christus” beteken “in die magsgebied van Christus” (Barth). Dit is nie wet nie, maar “bevrydende Evangelie” (Weber). “Die fondament van die Christelike etiek is die universele heerskappy van die vernederende Christus” (Greive).
Die belangrikste rigtinggewende dinge ten opsigte van ons betrokke boublok is reeds gesê, daarom kan ons vinniger deur die lied self beweeg. Dit kan verdeel word in :6-8 wat Christus se weg van vernedering en :9-11 wat sy weg tot verhoging beskryf. Die weg van vernedering kan ook onderverdeel word in Christus se vernedering (“ontlediging”, 1933-vertaling), voor sy menswording (:6-7a), en sy vernedering na sy menswording (:7b-8 ) (Botha).
•	‘n Beskrywing van Jesus se hart en denke, sy wese. Morfé (gestalte) van God verwys na die uiterlike vormgewing van ‘n persoon se innerlike wese (Botha). Jesus is in wese God. En die werkwoordvorm wat hier gebruik word (ύπάρχων ), gebruik saam met die aoristusvorm, dui voortgang aan – Hy het nie “die besit van die Goddelike essensie prysgegee” met sy menswording nie (Botha; Müller).
•	Waarvan is Jesus “ontledig”? Soos genoem, het Hy nie van sy Goddelike aard en wese afstand gedoen nie, maar volgens Wuest (Botha) het Hy die uiterlike uitdrukking van sy Goddelikheid eenkant gelaat en die gestalte van ‘n slaaf aangeneem.
•	Botha gaan verder deur te vra waarin Hy Homself ontledig het. “Deur die gestalte van ‘n slaaf aan te neem het Hy ook uitdrukking gegee aan dit wat Hy wesenlik was. Dit was ook sy natuur as God om te dien sonder perke in volslae gehoorsaamheid.” Die diepte van sy ontlediging word hier uitgelig – ‘n slaaf besit NIKS, nie eers sy eie liggaam of lewe nie (De Boor, soos aangehaal deur Botha).
•	Die ontlediging (:7) word verder gevoer in die vernedering (:8 ). Botha noem dan ook die verband met die teenstelling tussen die eerste mens, Adam, en Christus, die mens. (Rom. 5:12-21 en 1 Kor. 15:45). Vergelyk ook die weg van die lydende kneg (dienaar) van die Here (Jes. 52:13-53:12). Dit is selfontlediging en -vernedering tot die alleruiterste punt: die dood aan die kruis, met al die kultureel-godsdiestige konnotasies en implikasies daaraan verbonde. Dié selfvernedering werp ook lig op sy gehoorsaamheid… tot in die dood. Lohmeyer maak die skerp opmerking dat slegs ‘n goddelike wese die dood uit gehoorsaamheid kan aanvaar. Vir ons as mense is dit ‘n noodwendigheid. Volgens die Bybel is die dood ook ‘n mag en vyand wat tot die Satan se magsgebied behoort (1 Kor. 15:26, Heb. 2:14, Openb. 20:14). Híerin het die Seun van God vrywillig gegaan. “Die Gehoorsame het die vyandelike ‘ryk van die ongehoorsames’ binnegetree. (De Boor, soos aangehaal deur Botha). Ongehoorsaamheid, ‘n hoogmoedige selfstandig-heid teenoor God, is sonde. “Sonde is die verlore seun wat hom teenoor sy vader opstel met die eis: ‘Gee my wat my toekom’”. Dit is nie soos Jesus gedink en opgetree het nie en daarin was Hy die egte seun! En wat ons betref: “Dit is veral wanneer die gemeente, singend en belydende, liturgies omgaan met hierdie dinge, wat nie alles verklaar hoef te word nie, dat die gehoorsaammaking plaasvind.”
•	In vers 9 word God die Vader nou die hoofrolspeler (Botha). Hy beantwoord die gehoorsaamheid van die Seun deur Hom “tot die hoogste eer te verhef”. Hier is te veel insigte om op te noem – lees gerus alles by Botha. “Hierdie verhoging geld nie slegs die Godheid van Jesus nie, maar ook sy mensheid. Daardeur het Hy as mens die genade-gawe van God ontvang om soos God te wees. Adam, daarenteen, het juis deur daarna te gryp, selfs ook die vermoë verloor om slegs beeld van God te wees. Daarom is die verhoging van die Mens Jesus Christus die bevestiging van sy eie lering aan sy dissipels (Matt. 18:4; 23:12; Luk 14:11; 18:14). Die woorde van vers 10 (deel van die Christus-gesang) is ontleen aan Jesaja 45:23. Jesus, die nederig-	gehoorsame – verhoog tot die Koning voor wie almal buig in erkenning vir Wie Hy IS! Smit wys daarop dat Jesus se verhoging nie as ‘n lewensreël gesien moet word nie. Die “punt van verwondering en verrukking in die lofgesang is dat God Christus nie prysgegee het nie, maar ingegryp en Hom verheerlik het!... (dit is) ‘n eenmalige wonder in die geskiedenis. Dit was God se antwoord op sy lyding. En dit het ons lot finaal en beslissend verander.”
•	Ook die gemeente in Filippi kon nie na die woorde van hierdie lied luister sonder om daardeur oorweldig te word nie.” Ons kan sê: “tot gehoorsaamheid” oorweldig te word! “Vir die arm, verdrukte en vervolgde gemeente van Filippi was hierdie beeld van die verhoogde Here ‘n magtige aansporing…”.
•	lMet die voorafgaande begronding is hierdie oproep tot gehoorsaamheid aan die Filippense duidelik in perspektief. Ons moet onsself gehoorsaam daarop toelê om as verloste mense te lewe. Dit is moontlik, want soos die Christuslied dit aantoon, is dit God wat met wonderwerkende genade vir ons daartoe in staat stel (:13). Daarom kan ons met net een gesindheid, “met eerbied en ontsag” onsself doelbewus daarop toelê om ons Koning se wil uit te voer.
Hierdie Skrifgedeelte praat oënskynlik nie direk oor die onderwerp van ons boublok nie, en tog sê dit uiters grondliggende dinge daaroor.
In die eerste plek is die Bybel, ook Paulus se brief aan die Filippense, God se Woord in mensetaal. God praat met ons op baie verskillende maniere, maar altyd gegrond op die boodskap van sy Woord. So is hierdie persoonlike brief van hom gerig op spesifieke omstandighede in die gemeente, hier onder andere faksies en gebrek aan eenheid en eensgesindheid. Wanneer hy die lied aanhaal, is ‘n deel daarvan gegrond op Jesaja 45:23. God praat met ons.
Hoe kan ons aan Hom gehoorsaam wees en sy wil doen? Nie net deur self te probeer nie, maar veral deur te vier wie Jesus Christus in wese is en wat Hy (“gehoorsaam tot in die dood”!) gedoen het op sy weg van vernedering, maar toe wonderbaarlik verhoog is tot die hoogste eer en die hoogste Naam, voor wie elke knie sou buig en elke tong sou erken dat Hy, Jesus Christus, die Here is.
“In Christus” beteken dat ons in die magsgebied is van Hom (die Koning van alle konings) wat alles gedoen het wat ons self nie kan doen nie. Deur burgers van sy koninkryk te wees en daagliks onder sy regering/beheer te staan, met Hom te doene te hê, beweeg ons in in die ruimte van sy wese en groei ons in ‘n lewe van luister na wat Hy sê en gehoorsaam doen wat Hy ons ook gewys het om te doen.
Smit noem ‘n paar belangrike punte wat ons hermeneuties in gedagte kan hou:
3.1	Die verhouding wet-Evangelie is belangrik vir prediking oor dié perikoop. Die heil/ bevryding wat God bewerk, vorm die fondament van die gebod of etiese oproep. “Die wonderboodskap van Gods verheerliking van die Gekruisigde bevry die gemeente om dié dinge te kan bedink en doen wat by Hom pas.” Maar laasgenoemde is dan juis ook belangrik!, al is Jesus se “voorbeeld” nie bedoel om verstaan te word in die sin van ‘n wettiese voorskrif wat haarfyn nageleef moet word nie. Beide hierdie aspekte moet in die prediking behandel word.
3.2	Dit is van belang dat hierdie groot waarhede omtrent Christus in die konteks van die erediens (‘n lofgesang) meegedeel word. Dit kan ons maar net gesamentlik in verwondering en lofprysing voor God laat staan, maar só dat dit van Maandag af ook ons lewens verander!
3.3	Ook Luther beklemtoon dat Christus se gesindheid in ons eers eg is as dit tot dade oorgaan. “Só was dit by Christus en so moet dit ook by sy navolgers wees, anders bly dit nutteloos.” Ten opsigte van Jesus wat dit “geen roof geag (het) om aan God gelyk te wees nie” (:6, 1933-vertaling) sê hy dat ons diewe en rowers is as ons só vasklou aan ons eie besittings dat ons dit nie met ander wil deel nie. As ek ander behoeftiges nie bystaan nie, “word my eie goed gesteelde en geroofde goed, ook wanneer dit nie geroof en gesteel is nie.”
TEMA:	Gehoorsaam in dié Naam
TEKS:	Filippense 2:1-13
‘n Boublok wat vir ons by diePLAN van groot betekenis is, is die feit dat God nie ver van ons en stilswyend is nie, maar dat Hy voortdurend met ons, sy mense, sy kerk, praat, omdat dit vir Hom belangrik is dat ons sy wil sal ken, gehoorsaam en doen. Die Skrif maak dit immers duidelik dat Hy die Koning oor alle konings en die Heer van alle here op aarde is. As Koning wil Hy natuurlik graag toesien dat sy mense wat deel is van sy koninkryk, sy koninklikheid sal weerspieël en sy bevele sal uitvoer, sal lewe volgens sy wense en begeertes. Die vraag is hoe dit prakties moontlik is. Hoe werk dit?
Kom ons begin met ’n ware verhaal: ‘n Nuusblad van FEBA Radio vertel dat sewe Indiërseuns eendag in ‘n boom gesit het, besig met kinderspeletjies. Een van hulle het ‘n radio saamgebring. Hulle begin toe met die knoppies speel, en beland skielik op ‘n stasie waar die omroeper sê: “As jy ooit bang of alleen is, roep die naam van Jesus, en Hy sal jou help.”
Hulle het hierdie woorde nooit vergeet nie. Eintlik het hulle heimlik oor hierdie “Jesus” gewonder: wie is hy nou eintlik? ‘n Tyd daarna het ‘n vrou wat as ‘n duiwelbesetene bekend gestaan het, op hulle afgepyl. Benoud het hulle om hulp geroep tot hul talle Hindoegode, maar dit het nie gehelp nie. Skielik het een van hulle onthou wat die omroeper gesê het. Van die seuns was skepties, maar die gevaar was so groot dat hulle uitgeroep het: “Jesus!” Die vrou het net daar inmekaar gesak. Die seuns was verstom. Wat het hier gebeur? Vol vrae het hulle aan FEBA Radio geskryf en ‘n besoek van die radiospan ontvang. Die uiteinde was dat hulle met geestelike versorging hulle lewens aan die Here Jesus oorgegee het. Hulle is gedoop en het later ‘n Bybelskool bygewoon. Hulle het daarna net een begeerte gehad en dit is om ander na híerdie Man, Jesus, te lei soos hulle ook gelei is.
Daar bestaan talle getuienisse van mense wat so beleef het watter beskermende en reddingskrag daar is in die Naam van Jesus Christus. Eintlik is dit net ‘n bevestiging van wat ons lees in Paulus se brief aan die Filippense (2:1-13).
Die prediker kan dan die volgende hoofmomente uitpak:
•	Wat Paulus besig is om vir die Filippense te sê en waarom: vermaning om eensgesind te wees in nederigheid, en gehoorsaam (gewillig om te luister). So praat God dwarsdeur die heilsgeskiedenis met ons, sy mense, op baie verskillende maniere deur sy Woord, soos die Heilige Gees dit bekendgemaak het aan die hand van Bybelskrywers oor eeue heen. (Vgl. die seuns wat, nie toevallig nie, glo ons, ‘n belewenis het van die krag van sy Naam en die Woord hoor omtrent die Koningskap van Jesus Christus, alhoewel hulle dit toe nog glad nie verstaan het nie.) Soos ‘n Koning se Naam verheerlik word wanneer sy onderdane sy (goeie) wil doen en daaraan gehoorsaam is, net so is dit vir ons as Christus se mense op aarde belangrik om sy wil te doen en aan Hom gehoorsaam te wees. Maar hoe kan ons hoor en gehoor gee?
•	Die inhoud en funksie van die Christuslied. Paulus roep ons op om dié dinge te bedink wat hoort by ons ‘in-Christus’-situasie. Wat is dié in-Christus-situasie? Christus ontledig en verneder (die twee stadia van sy vernedering in geheel). Sy unieke gehoorsaamheid tot in die dood; sy verhoging tot Koning en Heer oor alles en almal!
•	Hý “maak ons gewillig en bekwaam om sy wil uit te voer.” In gemeenskap met Hom, in verwondering voor Hom in die boesem van die gemeente, in lofprysing en aanbidding oor Hom, sien ons, hóór ons, verander ons en gaan dóén ons sy wil in gehoorsaamheid!
Verwys ten slotte hoe dit alles neerslag gevind het in die Indiërseuns se lewens. En nou ook in ons…
BOTHA, D.P. 1991. Filippense 2:5-11. In: Burger, C.W. et al (red.) Woord teen die Lig III/2 – vir prediking oor die wandel met God. Kaapstad: Lux Verbi.
FOULKES, F. 1970. Philippians. In: Guthrie, D., Motyer, J.A. (eds.) The New Bible Commentary Revised, London: Inter-Varsity Press.
MÜLLER, J.J., 1964. Die Briewe van die Apostel Paulus aan die Filippense en Filémon, Kaapstad: N. G. Kerk-Uitgewers.
SMIT, D.J. 1982. Filippense 2:1-11. In: Burger, C.W. et al (red.) Woord teen die Lig I/2 – Riglyne vir lydensprediking. Kaapstad: N. G. Kerk-Uitgewers.
Reply Johan Fourie
3:56 AM on August 15, 2017
Dankie Geo vir die boodskap. Ek wonder net, as ons aan die einde van elke jaar se prediking "hersiening" sou doen, oor God se raad, leiding, vermanings en waarskuwings, hoeveel is werklik ter harte geneem? Jy is reg, God praat maar min luister en doen. Mag die Gees ons oortuig en mag ons daders van doe woord wees. Seën vir jou,