Ependimoom: oorsake, simptome, kanse op herstel
Die ependymoom is 'n baie seldsame gewas in die brein of rugmurg. Dit vorm in die breinwaterweë, wat dikwels verhoogde intrakraniale druk met hoofpyn en naarheid veroorsaak. Die meeste kinders word deur die ouderdom van 6 jaar geraak. Die gewas word geopereer of bestraal. Die prognose hang af van verskillende faktore en wissel baie. Hier lees u alles wat belangrik is vir 'n Ependymom.
Ependymoom is 'n gewas wat in die brein en rugmurg kan vorm. Kinders word meestal in hul eerste tien lewensjare geraak. Ependymoom is verantwoordelik vir tien persent van die breintumore in die kinderjare, wat dit die derde algemeenste gewas van die sentrale senuweestelsel in hierdie ouderdomsgroep maak. Elke jaar neem ongeveer twee uit 'n miljoen kinders 'n ependimoom aan. Maar selfs volwassenes kan hierdie gewas ontwikkel, maar baie skaars: by hulle vorm die ependymoom slegs twee tot drie persent van alle breingewasse.
'N Ependimoom vorm uit ependimale selle. Dit bedek die binnewand van die ventrikels en die werwelkolom, waar die serebrospinale vloeistof (serebrospinale vloeistof) geleë is. In beginsel kan die gewas op enige punt van hierdie binnemure vorm. By kinders en ook in alle ouderdomsgroepe ontwikkel dit verkieslik in die 4de ventrikel van die posterior fossa. Van daar versprei die ependymoom dikwels na die serebellum, breinstam of die boonste serviksnoer. 'N Ependimoom in die ruggraatkanaal kom meer gereeld voor by volwassenes.
In sekere gevalle kan individuele tumorselle afskei en deur die breinwaterweë gaan na 'n ander plek soos die rugmurg. Groei op hierdie nuwe werf en vermeerder daar, dit word 'n metastase genoem. Sommige wetenskaplike studies skat dat ongeveer twee persent van alle ependymomas metastase vorm, ander sê ongeveer 30 persent. As die ependymoom na 'n suksesvolle terapie (terugval) terugkeer, dan metastaseer dit by byna elke tweede pasiënt.
Die Wêreldgesondheidsorganisasie (WGO) verdeel die ependymoom in verskillende grade van erns soos alle ander breingewasse:
Graad I: subafhanklikheid en myxopapillêre ependymoom
Graad III: Anaplastiese ependimoom
Die subafhanklike simoom is 'n goedaardige gewas. Dit boog knikend in die binneste breinkamers en word dikwels net per toeval ontdek.
Die myxopapillêre ependimoom is ook goedaardig. Dit groei slegs in die laagste deel van die werwelkolom en kom by volwassenes voor.
'N Anaplastiese ependimoom word veral by kinders aangetref. Dit groei baie vinnig en het 'n minder goeie voorspelling omdat dit in die aangrensende weefsel groei – in teenstelling met die gewas soorte 1ste en 2de graad, wat gewoonlik goed van die gesonde breinweefsel onderskei word.
As gevolg van die ruimtelike nabyheid daarvan, kan 'n ependimoom die serebrale waterweë vinnig beweeg. Maar as die breinwater nie behoorlik dreineer nie, neem die druk op die brein toe. Dit veroorsaak ernstige hoofpyn, wat medikasie moeilik kan verlig nie. Die meeste hoofpyn kom snags of vroeg in die oggend voor en verbeter gedurende die dag. Hulle kom gereeld terug en word intenser oor dae en weke. As die intrakraniale druk steeds styg, is diegene wat geraak word dikwels siek. Sommige moet oorgaan. In uiterste gevalle kan hulle moeg en slaperig word of selfs in gematigde toestande val.
Veral by jonger kinders kan die kopomtrek vergroot deur 'n ependymoom (makrocefalie). In sommige pasiënte word die gewas opgemerk deur 'n aanval. Daarbenewens kan ongemak voorkom tydens stap, sien, slaap en konsentreer. 'N Ependimoom kan ook verlamming veroorsaak.
Ependimoom: oorsake en risikofaktore
Waarom 'n ependimoom ontstaan, is nog nie ten volle verstaan ​​nie. Mense wat bestraal is in die konteks van kankerterapie, het 'n verhoogde risiko vir siektes. Kinders word gedeeltelik bestraal met leukemie (witbloedkanker) of die kwaadaardige oogtumor retinoblastoom en ontwikkel meer gereeld 'n breintumor selfs jare na die bestraling.
Ependimomas in die rugmurg word geassosieer met die oorerflike siekte neurofibromatose tipe 2.
Ependymoom: ondersoeke en diagnose
Pasiënte met simptome van breintumor besoek gereeld hul huisdokter of pediater. Dit word ondersoek na die presiese klagtes en die verloop daarvan, na moontlike voor- en basiese siektes en die algemene gesondheidstoestand (versameling van die mediese geskiedenis = anamnese). As hy bewyse vind van 'n kwaadaardige gewas in die sentrale senuweestelsel, sal hy die pasiënt gewoonlik vir verdere ondersoek in 'n gespesialiseerde sentrum vir kanker (onkologie) oorgedra word. Dokters uit verskillende dissiplines werk saam om die regte diagnose te maak. Dit vereis gewoonlik verskillende tegniese eksamens.
'N Ependimoom kan die beste geïdentifiseer word in magnetiese resonansbeelding (MRI). Dikwels word die pasiënt voor die ondersoek met 'n kontrasmiddel in 'n aar ingespuit. Die gewas absorbeer hierdie kontrasmiddel en verlig onreëlmatig helder in die MRI-beeld. Hiermee kan u die ligging, grootte en verspreiding baie goed bepaal.
Die breinwaterondersoek (CSF-diagnostiek) komplementeer 'n gedetailleerde diagnose van ependimoom. In hierdie geval kan individuele tumorselle opgespoor word. Daarbenewens word 'n weefselmonster van die gewas gewoonlik onder die mikroskoop geneem en ondersoek. Dit is nodig om die daaropvolgende terapie optimaal aan te pas by die pasiënt.
Die eerste terapeutiese stap in 'n ependimoom is die mees volledige chirurgiese verwydering van die gewas. In gewasse in die rugmurg kan hierdie doel deesdae dikwels bereik word. In die meeste gevalle kan gewasse in die brein nie heeltemal verwyder word nie. As die gewas in die liggaam oorbly of die tumor reeds versprei het, word dit gevolg deur radioterapie. In 'n tweede of derdegraadse ependymoom word dit ook gedoen met die volledige verwydering van die gewas. Dit kan die risiko verminder dat die gewas weer voorkom. Chemoterapie word selde gebruik in studies van ependimoom. Dit kan bespreek word of dit 'n deurslaggewende voordeel meebring.
Simptome van die gewas soos hoofpyn of naarheid word gelyktydig met medikasie behandel. 'N Ependimoom is ook 'n terapie met kortisoonpreparate. Dit laat die breinweefsel toe om te sak en verminder sodoende die bestaande intrakraniale druk.
Verdere inligting oor ondersoeke en terapie kan gevind word in die artikel Breintumor.
Ependimoom: siekteverloop en prognose
Die prognose van 'n ependimoom hang af van verskillende faktore en kan dus baie verskil. Die deurslaggewende faktor is onder andere waar die gewas geleë is, of dit chirurgies heeltemal verwyder kan word en of dit reeds versprei het.
60 tot 75 persent van die pasiënte leef vyf jaar later en 50 tot 60 persent tien jaar later vir die volledige verwydering met die bestraling van die gewasstreek – voorvereiste: Die siekte vorder nie. Kan dit Ependimoom kan nie heeltemal verwyder word nie en diegene wat geraak word, het weer 'n bestraling gekry, die oorlewingsyfer van tien jaar is slegs 30 tot 40 persent.