Van Helsing (2004) - Photos - MSN Movies
'Van Helsing' Stills
"Van Helsing" World Premiere - After Party
'Van Helsing' StillsIn Focus: Kate BeckinsaleIn Focus: Famke Janssen'Van Helsing' Premiere 1 2 3 Next > Keller Williams Premier Properties Realtor Accessories Doorknob Bags
Oakley Signs Home 〉 KELLER WILLIAMS PREMIER PROPERTIES Signs 〉 Accessories 〉 Doorknob Bags Pre-Owned 2018 Nissan Versa 1.6 SV 4D Sedan in Baltimore #856866 | Patriot Autos
Pre-Owned 2018 Nissan Versa 1.6 SV FWD 4D Sedan $9,599
Pre-Owned 2016 Nissan Sentra S FWD 4D Sedan $10,999 October | 2015 | idontleaveiexit
Posted on October 26, 2015 by Lida Krüger
Deur: Wessel Pretorius
Met: Hannah Borthwick, Roeline Daneel, Joanie Combrink
Regie deur: Wolf Britz
8 Oktober: 20:00
“My humor is gewaagd, dit val nie in almal se smaak nie.”
Problematiese ma-dogter verhoudings is die spil waarom menige toneelstukke draai en dit is maklik om te sien waarom. In onder meer Tracy Letts se August: Osage County (2007), Pearl Cleage se Hospice (1987) en Marsha Norman se ’Night, Mother (1983) dryf ’n konfrontasie tussen ’n ma en dogter tot ’n groot mate die handeling. Diepliggende kwessies, ontwikkel deur oorerwing of kondisionering, word oor dekades toegelaat om te broei en te gis en word eindelik opgehaal en gekonfronteer.
Wessel Pretorius se Sandton City Grootdoop volg ook hierdie patroon en slaag tot ’n groot mate daarin. In hierdie drama is die ma ’n teatrale verhoogaktrise, Kara, gespeel deur Joanie Combrink. Combrink se uitmuntende uitbeelding van hierdie pretensieuse, selfgesentreerde aktrize sorg alreeds vir heelwat vermaak. In ’n dramatiese swart rok, hemelhoë spykerhakke en tulband, artikuleer en projekteer sy in haar alledaagse lewe asof sy op ’n verhoog is. Haar keurige Afrikaans skep die indruk dat alles wat sy sê reguit uit ’n Eitemal-vertaling kom, hoewel sy eerder sal sterf as om te erken dat sy oudmodies is. Wanneer haar dogters nie lag vir haar grappe nie, kap sy as volg terug: “my humor is gewaagd, dit val nie in almal se smaak nie.”
Dit word gou duidelik dat hoewel Kara en haar jongste dogter, Lisa (Hannah Borthwick), op die oog af heelwat verskil, dit eerder hul ooreenkomste is wat hul laat bots – baie soos Letts se karakters Violet en Barbara in August: Osage County. Darenteen is die onseker en koddige Danél (Roeline Daneel) vasgevang in die konflik tussen haar jonger suster en ma. Tog bereik sy ook háár breekpunt en dwing haar ma en suster om haar ook in ag te neem.
Daar is dus genoeg stof om hierdie drama interessant te maak. Die ensemble het mekaar goed aangevul en hul komiese tydsberekening was in die kol. Tog het ek (soos soveel maal tevore) gevoel dat die karakters (veral Lisa) die gehoor te veel direk aanspreek en vir hulle dít vertel wat eerder uitgebeeld kan word. Dit veroorsaak dat die drama korter en meer oppervlakkig is as wat dit kon wees, gegewe die komplekse temas.
Desnieteenstaande sorg Sandton City Grootdoop vir ’n aangename teaterervaring en is Joanie Combrink se spel alleen genoeg rede om dit te gaan kyk.
AARDKLOP 2015: “Hemelruim.”
Posted on October 22, 2015 by Lida Krüger
Deur: Nick Payne, vertaal deur Nico Scheepers
Met: Tinarie van Wyk Loots en Paul du Toit
Regie deur: Nico Scheepers
8 Oktober: 9:00
Volgens Humberto Maturana (in De Kock, 2008:88) bestaan ons nie binne ’n enkele heelal (of universe) nie, maar binne ’n veelvuldige een (’n multiverse). Maturana verwys só daarna aangesien hierdie veelvuldige heelal voortdurend herskep word binne elke individu se bewussyn. Met ander woorde, die heelal soos ek dit waarneem is nie dieselfde as die heelal soos jy dit waarneem nie, hoewel albei weergawes geldig is. Elke gebeurtenis het dus ’n magdom alternatiewe weergawes, afhangende van hoeveel mense dit ervaar het. Daarmee saam kompliseer die keuses wat ons uitoefen ook hierdie situasie aangesien elke keuse wat nié uitgeoefen word nie steeds alternatiewe weergawes bied tot die narratief van ’n individu se lewe soos hy of sy dit ervaar.
Daarom wys Heelal nie vir ons die enkelvoudige narratief van hoe Mariaan (Tinarie van Wyk Loots) en Roelof (Paul du Toit) ontmoet by ’n braai, ’n verhouding aanknoop, later uitmaak omdat een van hulle ontrou was en dan weer bymekaar uitkom voordat Mariaan voortydig weens ’n breingewas sterf nie. Die drama wys vir ons grepe van die verskillende moontlike uitkomste van hierdie gegewe. Tog word die breë verhaallyn nie verwater deur hierdie “wat as” speletjie nie. Soos Charles Spencer (2012) tereg uitwys, ondersoek die drama die implikasies van vrye wil en toeval en die vermenigvuldiging van gebeure op die verhoog word later oorweldigend en angswekkend. Die akteurs slaag daarin om deur middel van ’n gefragmenteerde teks samehangende karakters te skep waarby die gehoor emosioneel aanklank vind.
Elke aspek van die produksie was weldeurdag en is ingespan om ’n afgeronde eindproduk te skep. Die teks is uitstekend en die vertaling en verplasing na Kaapstad was moeiteloos. Marianne is ’n dosent in kosmologie aan die Universiteit van Kaapstad en sy vertel dus vir Roelof (en die gehoor) van die idee van ’n multiverse. Op die verhoog hang ’n groepering geel gloeilampe wat aan die hemelruim herinner. Verskillende kombinasies van hierdie gloeilampe verhelder by tye soos die karakters ’n ander weergawe van die plotgegewe uitbeeld. Die atmosferiese klankontwerp het ook bygedra om spanning te bou. Die kostuums is met klein veranderinge deur middel van onder andere serpe en haarbande gevarieer.
Ongelukkig was die gehoor deurentyd onrustig. ’n Hele paar selfoonliggies het gedurig aangegaan. Ek dink ook nie hierdie bepaalde skoolsaal was die regte venue vir Hemelruim nie – ek sou die stuk graag in ’n klein, intieme teater wou sien. Ten spyte hiervan, is Hemelruim my Aardklop-hoogtepunt van 2015. Die akteurs en produksiespan verdien ’n pluimpie vir hierdie verfrissende opvoering.
De Kock, Leon. 2008. “Making the body public.” English Academy Review, 25(2):88-100.
Spencer, Charles. 2012. “Constellations, at the Royal Court, review: Constellations by Nick Payne. The Telegraph: 20 January. Online: http://www.telegraph.co.uk/culture/theatre/theatre-reviews/9027655/Constellations-at-the-Royal-Court-review.html (Accessed: 22 October 2015.)
Posted on October 16, 2015 by Lida Krüger
Deur: Alice Birch, vertaal deur Saartjie Botha
Met: Louis van Niekerk, Lida Botha, Tinarie van Wyk Loots, Wilhelm van der Walt en Greta Pietersen
Regie deur: Christiaan Olwagen
7 Oktober, 9:00
Vyf karakters sit op ’n ry voor die gordyn en spreek die gehoor direk aan. Hulle deel hul mees intieme gedagtes. Dit word geleidelik duidelik hoe dié vyf se lewens inmekaargestrengel is: Oliver (Wilhelm van der Walt) is ’n briljante jong fisikus wat Kaap toe getrek het nadat hy sy PhD by Oxford opgeskop het. Bubbles Bothma (Greta Pietersen) woon saam met haar twee woonstelmaats langs Oliver. Die twee het mekaar nog nooit ontmoet nie, maar het mekaar al opgemerk en Bubbles het ’n crush op Oliver ontwikkel. Weens redes wat ek nie hier sal bekend maak nie, beland Oliver een oggend vroeg buite Megan (Tinarie van Wyk Loots) se hek. Sy teenwoordigheid ontsenu Megan met reg. Sy is ’n gefrustreerde, swanger huisvrou wat redelik aggressief voorkom. Háár buurman is die oudonderwyser, Robert (Louis van Niekerk), wat saam met sy gestremde vrou (Lida Botha) woon.
Die vertaling is geslaagd en die stuk is moeiteloos verplaas na die Kaap. Die dramaturg is baie goed in beheer van die tempo van hierdie drama. Al vyf akteurs (en natuurlik ook die regisseur) het hulle ook uitstekend van hul taak gekwyt in hierdie opsig. Spanning word deur een steurende onthulling na die ander gebou. Wanneer vier van die vyf karakters hulself by dieselfde mark bevind word hul emosionele wroegings op ’n heel sinvolle wyse ook visueel uitgebeeld. Die gordyn gaan oop en helium-ballonne wat in ’n formasie aan die verhoog vasgemaak is word sigbaar. Daar is ook ’n reuse haasballon wat stadig opgeblaas word soos die stuk voortgaan. Wanneer Megan van aangesig tot aangesig met Robert gekonfronteer word – en dít nadat sy pas uitgevind het dat hy ’n veroordeelde kindermolesteerder is – gryp sy ’n mes en begin van die balonne lossny en ander bars. Sy steek ook ’n gat in die reuse haasballon wat dan stadig maar seker weer afblaas. Dit was ’n besonder treffende manier om die spanning en gevoel van verwarring wat reeds deur uitstekende toneelspel uitgebeeld word, te beklemtoon.
Son.Maan.Sterre is hoog aangeprys deur onder meer Laetitia Pople in Die Burger en ’n mens kan sien waarom. Die stuk roer baie ontstellende temas aan en die spel was puik. Tog was dit nie my persoonlike Aardklop-hoogtepunt nie, hoofsaaklik vanweë kontekstuele kwessies. Die styl van hierdie drama, vertelling vermeng met minimale handeling, het beslis ’n plek binne die uitvoerende kunste maar dit word té dikwels op Afrikaanse verhoë gesien. Karakters neig om ’n mikrofoon te neem en vir die gehoor dít wat eerder gewys kan word te vertel. Verder word Tinarie van Wyk Loots en Greta Pietersen te gereeld in dieselfde tipe rolle gesien. Ek kan verstaan waarom: hulle is baie goed daarmee om onderskeidelik die ernstige vrou wat nie skroom om te vloek nie en die naïewe, maltrap blondine uit te beeld. Dit het ongelukkig die gevolg dat dit vir my voel of ek dieselfde toneelstuk oor en oor kyk.
Maar, ek is miskien nou onregverdig teenoor ’n toneelstuk wat heelwat trefkrag het en ’n rolbesetting en regisseur wat reg daaraan laat geskied.
AARDKLOP 2015: “People Are Living There.”
Posted on October 15, 2015 by Lida Krüger
Featuring: Anna-Mart van der Merwe, Carel Nel, Francois Jacobs, and Dania Gelderblom
Directed by: André Odendaal
Produced by: the Market Theatre
A boarding house. A landlady being rejected by a man who is not only her lover but also a tenant. This same landlady turning 50. Her desperate attempt at a birthday party intended to spite her lost lover: a slab cake instead of a round cake with icing, a quarter of a bottle of sweet wine, an old fashioned dress, and two sad and lonely tenants as guests. These details set the scene for an interesting and intriguing unfolding of events.
Unfortunately this production did not live up to my expectations. From the first moment it was evident that the actors’ chemistry and energy was off. The text requires the type of realism that makes the spectator feel like a fly on the wall. The audience should feel that they accidentally stumbled onto the scene; that it is not performed for them, but that they are in fact eavesdropping. The ensemble never managed to lift the performance to this level.
I have been a fan of Anna-Mart van der Merwe ever since I can remember and have been fortunate enough to see her on stage quite a few times. She is a formidable actress and was exceptionally memorable in plays like Wyn, Die Twaalfuurwals, and Macbeth.slapeloos. I was therefore quite disappointed to see an actress of her calibre not pacing her performance in this play. As the landlady, Milly, she hit the higher end of her emotional range too early in the play. She then had had to maintain that level of intensity to the extent that it lost its impact. Carel Nel, an actor whom I also admire for his roles in Die Rebellie van Lafras Verwey and Tjop en Dop, seemed wooden and uncomfortable in the role of the tenant, Don. Francois Jacobs and Dania Gelderblom gave commendable performances as the dysfunctional, “poor white” couple, but with an ensemble that was already out of joint, they were treading water.
The play became too long. Towards the end, Milly and Don tell the other characters and the audience in long monologues what exactly they think is wrong with them. Firstly, this should be already evident through the action of the play. Secondly, to quote Stephanie in the TV series Mad Men: “Nobody knows what’s wrong with themselves, and everybody else can see it right away.” Characters having that level of self-insight are unconvincing.
This was a rather underwhelming theatre experience, especially considering that it was a revival featuring established actors.
AARDKLOP 2015: “Lucy’s Party.”
Posted on October 13, 2015 by Lida Krüger
By: Albert Pretorius
Featuring: Albert Pretorius
Directed by: Tara Notcutt
6 October, 13:00
“Is it more cruel to tell someone that you love them when you don’t, or to keep quiet when you do?”
As the audience enter Potchefstroom High School for Boys’ hall, they are met by Albert Pretorius’ character, Jason. He is anxious to welcome you and clearly excited about the surprise party that he is hosting. The stage is covered in brightly coloured balloons (a clever way to fill an empty stage without breaking the bank) and the incoming audience members are offered cheese curls and beer.
Jason seems a bit nervous. As the audience waits with him in this dreary hall for Lucy’s arrival, Jason reveals details, of an increasingly intimate nature, about his own life and his relationship with Lucy. However, it becomes gradually clear that Lucy is not coming home. The belated surprise party is Jason’s last, desperate attempt to persuade Lucy to change her mind and return to him.
Pretorius has an exceptional way of depicting desperation and denial. He clearly understands the nuances needed to portray these states. His acting has a subtle, layered quality which demands (and gets) sympathy from the audience. The character’s exasperation at the ever widening gap between his expectations and the sad, boring reality of his life – as well as his accompanying complacency – is poignant. The audience is faced with a character who seems to be in one of two mutually exclusive states: either pushing all his limits in emulating a life of sex, drugs, and rock ‘n roll, or being an insufferable couch potato. He flees from a life of recklessness to a suffocating cocoon of safety. Neither of these states seem to bring Jason closer to a rich and fulfilling life. Both end up being masks that Jason wear; protective even when they create the impression of being dangerous. This is beautifully illustrated with the haunting question that Jason poses: “Is it more cruel to tell someone that you love them when you don’t, or to keep quiet when you do?”
This production is thus a striking theatre experience and I would probably have hailed it as one of my Aardklop highlights if – and this is a very important ‘if’- I had not seen Will Eno’s Thom Pain performed by this very same team at this very same festival in 2011. At face value, Jason does not seem to be as aloof as Thom. He exposes his own insecurities and vulnerabilities in a far less calculated way than Thom. Put bluntly, Thom is not such an obvious loser as Jason. That being said, both of them are confronted with the same inability to make sense of their lives. Both vacillate between revealing too much of themselves and hiding behind facades. Both use the same lyrical intonation when speaking about that which they find to be beautiful. Therefore, Jason reminds me too much of Thom. Also the set-up – a single actor directly addressing the audience and revealing his existential angst – reminds me too much of the set-up of Thom Pain. Even the costume that Pretorius wears at one point in Lucy’s Party is identical to Thom’s black suit and tie.
Therefore, I think that this production is a commendable display of solid acting and direction. I also think that it was too harshly dismissed in two uninformed reviews in the Spat of 9 October. But, Lucy’s Party is piggy-backing on Thom Pain to the point that it is unoriginal. And I find that very unfortunate.