Geskryf deur Richard Thomas et al
Die 2020 Amerikaanse presidentsverkiesing veldtog vinnig beweeg en die nuusmedia sukkel om op hoogte te bly van wat gebeur. Dag in, dag uit is daar 'n meedoënlose bron van verslaggewing. Dit is moeilik genoeg vir joernaliste, wat nog te sê van die mense wat hulle probeer om op die hoogte te hou voor die stemdag op 3 November.
Daar was berigte dat die president, Donald Trump, gesinspeel het dat hy nie mag toegee aan 'n gladde magsoorgang as hy verloor die stem. Toe kom bewerings oor Trump s'n belastingvermyding, gevolg deur sy bewerings dat Joe Biden neem prestasieverbeterende middels voor die eerste televisie-debat.
En wat 'n debat was dit, anargies en sonder ernstige bespreking. Dit is gevolg deur die nuus dat die president en presidentsvrou positief getoets het vir COVID-19 en dat hul breër familie op debataand geweier het om gesigmaskers te dra toe versoek om dit te doen.
Dan het ons natuurlik die sage gehad dat Trump in die hospitaal opgeneem is, wat weer vol kontroversie was. Samesweringsteoretici, waarvan daar blykbaar 'n groeiende aantal is, dui selfs daarop dat dit alles 'n foefie was om herskep 'n vlagveldtog.
Waar is die kwessies?
'N Fokus op persoonlikhede, veldtoggebeurtenisse, ongelukke en meningspeilings is hoogs nuuswaardig - maar 'n betekenisvolle dekking van sleutelkwessies en die beleid wat deur die kandidate ontwikkel word gemarginaliseer.
Vir almal wat die dekking van die afgelope paar verkiesings ontleed het, is dit nie verbasend nie. Die boek Verslagdoeningsverkiesings: Herbesinning oor die logika van veldtogdekking, wat ek saam met Stephen Cushion van die Universiteit van Cardiff in 2018 saamgestel het, haal die data aan wat deur die Amerikaanse nuusontleder Andrew Tyndall versamel is tydens die Amerikaanse Amerikaanse veldtog in 2016, wat toon dat die uitreikdekking twee weke voor die stemdag 'feitlik nie bestaan ​​nie' op die drie hoof TV-nuusnetwerke CBS, NBC en ABC.
Hulle gesamentlike dekking van kwessies het inderdaad net 32 ​​minute beloop en blykbaar tevergeefs gesukkel met die nie-beleidsfokus op aspekte soos Hillary Clinton se e-posse en Donald Trump se persoonlike lewe.
Intuïtief - veral in die middel van 'n wêreldwye nuusberig soos COVID-19 - is die dekking in 2020 waarskynlik vlakker. Maar hoewel die wanbalans tussen beleid en prosesse in die VSA meer ekstrem is, is dit 'n wyer verskynsel oor die meeste demokrasieë heen.
Terwyl ons ondersoek ingestel het na verslagdoeningsverkiesings, het ons gevind dat TV-kykers waarskynlik meer beleidsdekking sal sien in lande met openbare uitsaaiers. Maar selfs dan is die oorweldigende gevolgtrekking uit die ondersoek na tientalle studies wat die aard van verkiesingsdekking ondersoek, dat 'wie gaan wen?' is 'n meer dwingende vraag as "wat sal hulle nou eintlik doen as hulle wen?"
Wie is op, wie is af?
Daar is logiese redes vir die klem op proses bo beleid. Eerstens as politieke kommentator Isabel Oakeshott aandui, politieke nuus het 'n mate van sinergie met nuus oor sport - sekerlik oral 'n nasionale obsessie - en die fassinasie daarvan met "wie is op, wie is af, wie is op die bankies" en "wie is in die moeilikheid vir 'n oortreding".
Terwyl daar nie sulke regulatoriese vereistes in die VSA is wat die opdrag gee dat joernaliste moet uitsaai na onpartydigheid nie - soos in die Verenigde Koninkryk, kan verslagdoening oor opiniepeilings 'n veiliger opsie wees as om beleidsvoorstelle te dissekteer wat uitsaaiers oop kan stel vir beskuldigings dat hulle een party te hard, of te sag vir 'n ander party.
Verdere, onbenullige of salige veldtogdetails voed hedendaagse 24/7 nuussiklusse, en een persepsie is dat dit verhale en invalshoeke ontketen sonder dat die diepte, forensiese verwydering van beleidsvoorstelle nodig is.
Maar dit gaan nie bloot oor enige joernalistieke mislukking nie. Verslagdoening van verkiesings onthul frustrasies wat TV-redakteurs en -joernaliste voel oor politici dikwels nie met beleid wil omgaan nie en altyd gelukkiger is om te praat oor byvoorbeeld meningspeilings - en skakel soomloos tussen: "kyk hoe goed dit met ons gaan" as dit is wen, en: "hierdie peilings beteken niks" as hulle verloor. Intussen word die ongemaklike vrae oor beleidsdetails vermy.
Om hierdie punt te beklemtoon, het Donald Trump se veldtog in 'n stadium in die 2016-veldtog sewe beleidsvoorstelle geïdentifiseer wat ongeveer 9,000 XNUMX woorde op sy webwerf beslaan. Intussen het Hillary Clinton se webwerf meer as sewe keer soveel uitgawes bespreek en bestee meer as 12 keer soveel woorde hulle beskryf. Maar oor die drie hoof Amerikaanse netwerke het Trump steeds aangetrek twee keer die dekking wat Clinton gedoen het.
Dit kan ten minste gedeeltelik verklaar word deur die feit dat sommige kandidate - waarmee ons in hierdie geval Trump eerder as Joe Biden bedoel - fundamenteel nuuswaardig is. Selfs wanneer sy werklike aktiwiteite en kontroversies in die reses is, skep die president sy eie virtuele nuusagenda via Twitter.
Daar kan gesê word dat die Britse premier, Boris Johnson, soms 'n soortgelyke - sommiges sou ongeluksgevoelige - bestaan. Maar albei was die wenners van hul jongste verkiesingswedstryde. In die Europese verkiesing in 2014 in die Verenigde Koninkryk, die soortgelyke nie-konvensionele en omstrede Nigel Farage - en dus die dinge waaroor hy wou praat - TV-dekking oorheers voordat sy party dieselfde by die stembus gedoen het.
Dus, as politici, redakteurs en joernaliste dekking verkies oor peilings, gaffes, kontroversies en voorvalle, maak die dekking van beleidskwessies noodwendig plek. Sulke dekking kan selfs die politici help waarop dit verband hou. Maar dit wat die publiek interesseer, is nie noodwendig in die openbare belang nie - en verkiesingsdekking help burgers dalk nie om sin te maak van die beleid wat hul lewens na die stemdag sal beïnvloed nie.
Die outeurs van hierdie artikel bespreek hierdie en ander Amerikaanse verkiesingskwessies in 'n weeklikse podcast wat gevind kan word hier (Apple) or hier (Spotify).
Richard Thomas, senior lektor, media en kommunikasie, Swansea Universiteit; Allaina Kilby, dosent in joernalistiek, Swansea Universiteit, en Matt Wall, medeprofessor, politieke en kulturele studies, Swansea Universiteit
Jy is hier: Tuis > Sosiale en Politieke > demokrasie > verkiesings > Waarom verslagdoening oor perdewedrenne media goud is, maar gif vir demokrasie