Die eeue-oue aanloop tot die jongste botsings in die Midde-Ooste en die hewige geskil oor die Tempelberg
Maar die vrede van Jerusalem word wild versteur op byna die presiese oomblik toe jy die stadsgrense oorsteek. Die felste van fel skote galm iewers vorentoe op jou pad, en jy wonder meteens oor jou veiligheid en dié van die mense saam met jou. Genadiglik blyk dit dat die knalle van verder af moet kom as wat jy met die eerste skrik gedink het.
Tog hou dit jou paraat en dien dit om jou daaraan te herinner dat jy in n uiters eruptiewe wêreld is . . . n gebied waar geweer en koeël so deel van die lewe is soos die kanniedood-plante langs die Dooie See daar oorkant. Hier sal blywende vrede immers n haas onmoontlike droom bly -- om die eenvoudige rede dat hier soveel harte is wat uit suiwere oortuiging nie kan verander nie.
Nêrens op aarde kom drie van die groot wêreldgodsdienste ook so naby mekaar as in Jerusalem nie. Juis daarom is die potensiaal van n bloedige konflik, wat selfs tot n wêreldbrand kan uitkring, hier so groot.
Die Ou Stad van Jerusalem (wat agter mure verskans is en waarom die Nuwe Stad ontwikkel het) is vir die Jode heilig as die historiese simbool van die Joodse tuisland en die hoofstad van die eerste Joodse koninkryk.
Vir die Christene het dit besondere betekenis as die plek waar Jesus sy laaste dae op aarde deurgebring het.
BO: Die Ou Stad van Jerusalem is omring deur stewige mure (links). Regs op die foto is 'n deel van die polsende Nuwe Stad.
Nadat die Perse dit in 614 verower en die Bisantyne dit in 628 herower het, word Jerusalem in 637 deur die Moslems onder kalief Omar I beset. n Heiligdom, die Rotskoepel, word oor die rots opgerig waar die altaar van die Tempel sou gestaan het.
Maar in die lente van 1948 lê die Israeliese leër beslag op die westelike deel van die stad met die moderne woon- en sakedeel, terwyl Jordanië die oostelike deel, waaronder die Ou Stad, beset.
REGDEUR die laaste dekade van die twintigste eeu tot vandag toe bly Jerusalem n fel bestrede stad en, wanneer daar skermutselings uitbars, soos nou weer, hou die wêreld asem op.
Hier wil die Jood met drif sy heilige Tempel herbou en hier verset die Moslem-Arabier hom met gelyke vurigheid daarteen, want wat sou dan word van sy heilige Rotskoepel en sy Al Aksa-moskee wat op die presiese plek staan?
Jy loop eers verby die Klaagmuur, ook die Westelike Muur genoem, wat deur die Jode gehuldig word as die plek van gebed wat die naaste is aan hul Bybelse Tempel. Hier leun ou, moeë Jode vir steun aan teen die klippe van die muur, wat hulle soen en vertroetel asof dit hul kleinkinders is, soos iemand dit al beskryf het.
Eindelik, terwyl jy ylings vlug om in veiligheid te kom, is jy werklik self deel van die eeuelange bloedstryd vir Jerusalem...