Hy het sy uitskietstoel geaktiveer, maar in die proses albei sy arms en regterknie gebreek. Op die grond het Noord-Viëtnamese soldate ook sy skouer met ’n geweerkolf vergruis en hom met ’n bajonet in die enkel gesteek.
Sy breuke is nooit behoorlik gespalk nie en gedurende sy byna ses jaar in die tronk bekend as die “Hanoi Hilton” is hy dikwels gemartel.
Toe die Noord-Viëtnamese mettertyd agterkom sy pa is ’n vlootadmiraal, het hulle hom ’n vroeë vrylating aangebied.
Hy is eindelik in 1973 vrygelaat, maar weens sy beserings kon hy nooit weer sy arms hoër as sy skouers lig nie. Familielede of assistente moes al die jare die pa van sewe se hare vir hom kam en hom sy baadjie help aantrek.
Omdat hy nooit gekla het nie, het min mense die omvang van sy beserings besef. Bush wou jare gelede, gedurende ’n verkiesingsveldtog, van ’n McCain-assistent weet of die senator nie saam met hom wou gaan gim nie.
McCain is in 1983 die eerste keer tot die huis van verteenwoordigers verkies. Hy het in 1987 senator van Arizona geword, ’n pos wat hy tot sy dood beklee het.
Die ouskoolse Republikein het dikwels betreffende buitelandse beleid en militêre kwessies die leiding in die Amerikaanse Kongres geneem.
Hy het haar dadelik kortgevat: “Nee, mevrou, hy’s nie ’n Arabier nie. Hy’s ’n eerbare man van wie ek bloot oor fundamentele kwessies verskil.”
’n Aggressiewe vorm van breinkanker is in Julie verlede jaar by hom gediagnoseer ná chirurgie om ’n bloedklont bo sy linkeroog te verwyder.
Sy laaste groot daad was om met sy keuse van sprekers by sy roudiens self die draaiboek vir sy begrafnis te skryf; een wat Amerikaners herinner aan wie en wat hulle as ’n nasie moet wees.