Waarom koolstofversettings 'n fantasie van kapitalisme sonder krisisse bied - nuus oor klimaatsimpak
Waarom koolstofversettings 'n fantasie van kapitalisme sonder krisisse bied
Regerings, maatskappye en soms hele sektore stel toenemend voor om koolstofverrekenings te gebruik in reaksie op die verdieping van die klimaatkrisis. In teorie kan organisasies kompensasie vergoed vir hul eie vrystellings deur elders te betaal aan koolstofarme projekte, maar die praktyk is vasgelê in wetenskaplike probleme en skandale, en daar is wyd kritiek op die sosiale wetenskappe gelewer.
Met die Britse regering wat nou wil van Londen 'n wêreldwye middelpunt word in die handel met koolstofverrekening is dit die moeite werd om te vra waarom dit nog so prominent is. My navorsing oor wat ek genoem het fantasie van koolstofverrekening help om die situasie te verduidelik.
Kredietverrekeningskrediete word geskep wanneer 'n standaardorganisasie verklaar dat 'n projek die uitstoot van kweekhuisgasse verminder het of vermy het ('n sonkragplaas wat byvoorbeeld 'n steenkoolkragsentrale "vervang") of eerder koolstofdioksied uit die atmosfeer verwyder het en dit êrens gestoor het (deur om byvoorbeeld baie bome te plant).
Die standaard-instansie gee koolstofkrediete uit, die projekteienaar verkoop dit en dit kan in die gefinansierde koolstofekonomie verhandel word totdat die koper dit 'aftree'. Daar word gesê dat die koper wat die krediet terugtrek, die vermindering, vermyding of verwydering van 'n gedefinieerde hoeveelheid kweekhuisgasse veroorsaak het - in hierdie sin is die uitstoot daarvan "geneutraliseer" deur die vermindering van iemand anders.
Dit klink vergesog, en dit is. Ernstige onsekerhede in die rekeningkundige proses deur projekontwikkelaars benut word, oor die hoof gesien deur standaardagentskappe, en vergeet deur ouditeure. Hierdie akteurs het almal belangebotsings - ontwikkelaars wil meer krediete verkoop, terwyl standaardagentskappe en ouditeure markaandeel wil verkry. Die gevolglike krediete wat hulle bekragtig, word aangebied as 'n goedkoop manier om groen te vertoon.
Waarom die klimaatsbeleid van die Australiese arbeid te min is, te laat
Ons moet almal betaal vir die versagting van klimaatsverandering
Baie maatskappye belowe om dit te gebruik verrekenings om koolstof te verwyder in hul "net-zero" klimaatstrategieë. 'N Hoë profiel verslag wat op die Wêreld Ekonomiese Forum van stapel gestuur is, poog om die mark vinnig uit te brei, en kompensasie sal op die agenda wees tydens die volgende groot VN-klimaatberaad, COP26 in Glasgow. Regerings insluitend Japan en Switserland het bilaterale verrekeningskemas opgestel. Die internasionale lugvaart sektor beplan om sommige van die uitstoot daarvan te vergoed. Byna elke dag word ons vertel van absurde nuwe kompenserende planne, soos versendings van "Koolstofneutrale" ru-olie, of Kanadese koeie wat sal vreet chemikalieë om metaangordels te verminder om die uitstoot van teersand in Alberta te vergoed.
Daar word reeds rekening gehou met die mislukkings daarvan
Om te help met die verduideliking van die nuwe hype rondom koolstofverrekening en die terugkeer daarvan na 'n sentrale posisie in klimaatbeleid, voer ek aan in 'n nuwe artikel in die tydskrif Omgewingspolitiek een van die redes waarom koolstofverrekening voortduur, is as gevolg van fantasie. Volgens 'n psigoanalitiese benadering tot die kritiek op ideologie - wat prominent deur die filosoof Slavoj Žižek gevorder is - is fantasie 'n manier waarmee ideologie vooraf sy mislukkings in ag neem.
Fantasie help om te verklaar waarom kennis oor onnodige probleme die koolstofversetting nie kan stop nie: die mislukkings daarvan word reeds in die ideologiese vorming verreken. Om dit verder te ondersoek, het ek die psigoanalitiese teorie gekoppel aan transkripsies van onderhoude wat ek gevoer het met 65 praktisyns wat betrokke is by koolstofversettingsmarkte. My ontleding dui daarop dat baie van die betrokkenes op verskillende vlakke die gaping tussen die skouspelagtige uitbeeldings van koolstofverrekening en die tekortkominge in die praktyk herken. Die bewustheid van hierdie leemte word bestuur deur siniese vorms van redenasie en kennisontkenning.
Probleme is bekend - maar onderdruk
Siniese redenasies behels die wete dat 'n mens 'n illusie of 'n probleem voortduur, maar dit in elk geval doen. Dit behels soms lag wat die verknorsing van die self bespot. Een persoon wat byvoorbeeld kompense verkoop het, het vir my gesê dat hulle net gedeeltelik in koolstofverrekening glo, en dan gelag. Ontkenning van kennis behels die kennis van die bestaan ​​van probleme, maar onderdrukking van die kennis. Diegene wat by koolstofverrekening betrokke is, hoef nie die heeltyd vir hulleself te lag nie - ontkenning werk ook vir hulle.
Amazon Fires: Jair Bolsonaro staar politieke terugslag in Brasilië voor - selfs van sy bondgenote
Na Greta Thunberg se VN-toespraak, weeg 'n etikus sy morele versuim om klimaatsverandering op te tree
Siniese beredenering en ontkenning is nie baie ontwrigtend vir die sosiale fantasie nie, wat sirkuleer deur markte wat deur kundiges bewoon word wat verkondig dat verrekenings eg en wettig is. Gesaghebbende syfers in die offsetmark - mense met aansprake op kundigheid wat praat oor 'n hoë gehalte 'verrekening - versterk fantasie. Twyfel oor verrekening word gekalmeer, want selfs as een persoon nie (ten volle) glo nie, sal iemand anders dit vir hulle doen, in 'n proses wat herhaal.
Wat dryf die afsterwe van steenkoolkrag werklik?
Verder vorm fantasie ons begeertes, dus hierdie verslag help om die emosies, entoesiasme en hype te verklaar. Op 'n sekere vlak wil mense in koolstofversnelling glo omdat dit weer aan die brand kom kapitalisme se belofte dat ons verbruikerswese kan geniet sonder om ons te veel oor die ekologiese krisis te bekommer, deur 'n verleidelike verhaal van mag en status te lewer waarin iemand anders die gemors opruim. Selfs al is u al 'n afgetrede skeptikus, moet ons beter besef dat hierdie fantasie diep loop.