Boog was nog nooit 'n fout. Arch Linux het reeds my geleer het so baie oor Linux (en sal voortgaan om dit te doen op my ander lessenaar). Maar Arch vereis beslis meer tyd en aandag as wat ek wil om te spandeer op 'n bediener. Ideaal Ek sou verkies om in staat wees om te vergeet van die bediener vir 'n rukkie totdat 'n herinnering e-pos sê “um … daar is 'n paar updates moet jy kyk na, buddy.”
Die geleentheid om te migreer na Ubuntu was die feit dat ek het hardloop uit SATA hawens, die hawens vereis hard dryf om toegang tot die res van die rekenaar – dat 7TB RAID reeks maak gebruik van 'n baie hawens! Ek het selfs weggegee my baie ou 200GB hardeskyf as wat dit geneem het om een ​​van die hawens. Ek het ook gewaarsku dat die ontvanger dat die skyf se SMART monitering aangedui dit is onbetroubaar. As 'n tydelike oplossing tot die gebrek aan SATA poorte, Ek het selfs migreer die bediener se bedryfstelsel op 'n stel van vier USB stokkies in 'n besturende direkteur RAID1. Crazy. Ek weet. Ek was nie te gelukkig oor die spoed. Ek het besluit om uit te gaan en 'n nuwe betroubare hardeskyf en 'n SATA uitbreiding kaart te gaan met dit koop.
Die bediener se primêre Arch verdeling gebruik oor 7GB van skyf. 'N groot deel van dit was 'n ruil lêer, data in die cache en andersins diverse of onnodige lêers. Overall die werklike grootte van die OS, insluitend die /huis gids, was net oor 2GB. Dit het my genoop om te kyk na 'n super-vinnige SSD ry, dink dalk 'n kleiner een is dalk nie so duur. Dit blyk dat die goedkoopste nie-SSD ry ek kon eintlik vind kos meer as een van hierdie relatief klein SSDs. Yay vir my. 🙂
In die keuse van die OS, Ek het reeds besluit om dit nie sou wees Arch. Uit al die ander gewilde verdelings, Ek is die meeste vertroud is met Ubuntu en CentOS. Fedora was ook 'n moontlikheid – maar ek het nog nie ernstig beskou dit as 'n bediener. Ubuntu het die ronde.
Ek was 'n nuwe te gebruik SSDs in Linux – Ek is deeglik bewus van die slaggate van nie gebruik dit korrek, meestal as gevolg van hul risiko van swak langslewendheid as misbruik.
Ek wou nie 'n toegewyde ruilpartisie te gebruik. Ek is van plan op die opgradering van die bediener se moederbord / CPU / geheue nie te ver in die toekoms. Gebaseer op wat ek besluit ek swap gestel sal word in 'n ruillêer op die bestaande md RAID. Die ruil sal nie besonder vinnig, maar sy enigste doel sal wees vir daardie rare geleentheid wanneer iets verkeerd geloop en die geheue is nie beskikbaar nie.
Dit het toe vir my die te gee wortel pad die volle 60GB uit 'n Intel 330 SSD. Ek het dit oorweeg / home te skei, maar dit was net 'n bietjie nutteloos, hoe min is gebruik in die verlede. Ek het die eerste stel met die verdeling LVM – iets wat ek het onlangs te doen wanneer ek die opstel van 'n Linux box (regtig, Daar is geen verskoning nie LVM te gebruik). Wanneer dit by die deel waar ek sou die lêerstelsel instel, Ek het op die drop-down en instinktief gekies ext4. Toe sien ek Btrfs in dieselfde lys. Hang aan!!
Btrfs (“botter-eff-ess”, “beter-eff-ess”, “Bee-boom-eff-ess”, of wat ookal jy fancy op die dag) is 'n relatief nuwe lêerstelsel ontwikkel om Linux te bring’ lêerstelsel vermoëns terug op die regte spoor met die huidige lêerstelsel tech. Die bestaande Koning-van-die-Hill lêerstelsel, “ext” (die huidige weergawe genaamd ext4) is redelik goed – maar dit is beperk, vas in 'n ou paradigma (dink aan 'n splinternuwe F22 Raptor vs. 'n F4 Phantom met 'n half-jested poging om 'n opgradering equivalentiefactoren) en dit is onwaarskynlik in staat wees om te kompeteer vir 'n baie lang met nuwer Enterprise lêerstelsels soos Oracle se ZFS. Btrfs het nog 'n lang pad om te gaan en is nog steeds beskou as eksperimentele (afhangende van wie jy vra en wat jy nodig het). Baie dit oorweeg om stabiel te wees vir basiese gebruik – maar niemand gaan enige waarborge te maak. En, natuurlik, almal sê te maak en te toets backups!
Die mees fundamentele verskil tussen ext en Btrfs is dat Btrfs is 'n “Koei” of “Kopie op Skryf” lêerstelsel. Dit beteken dat die data is nooit eintlik doelbewus oorskryf deur die lêerstelsel se internals. As jy skryf 'n verandering na 'n lêer, Btrfs sal skryf jou veranderinge aan 'n nuwe plek op fisiese media en sal werk om die interne verwysings te verwys na die nuwe ligging. Btrfs gaan 'n stap verder in dat daardie interne verwysings (bedoel as metadata) is ook Koei. Ouer weergawes van ext net oorskryf wil hê die data. Ext4 sou 'n Blaar gebruik om te verseker dat korrupsie nie sal plaasvind nie, moet die AC plug yanked word op die mees ongeleë oomblik. Die tydskrif in 'n soortgelyke aantal stappe wat nodig is om data op te dateer. Met 'n SSD, die onderliggende hardeware bedryf 'n soortgelyke koei proses maak nie saak wat lêerstelsel wat jy gebruik. Dit is omdat die SSD dryf kan eintlik nie data oorskryf – hulle het die data te kopieer (met jou veranderinge) na 'n nuwe plek en dan vee die ou blok heeltemal. 'N optimalisering in hierdie gebied is dat 'n SSD kan selfs nie vee die ou blok nie, maar eerder net 'n aantekening om die blok te vee op 'n later tyd wanneer dinge nie so besig. Die eindresultaat is dat SSD dryf pas baie goed met 'n koei lêerstelsel en nie so goed presteer met 'n nie-koei lêerstelsels.
Om sake interessant te maak, Koei in die lêerstelsel gaan maklik hand in hand met 'n funksie genoem deduplicatie. Dit kan twee (of meer) identiese blokke van data gestoor word met behulp van slegs 'n enkele kopie, spaar ruimte. Met koei, as 'n deduplicated lêer verander, die afsonderlike tweeling sal nie geaffekteer word nie as die van die gewysigde lêer se data sal geskryf gewees het na 'n ander fisiese blok.
Met die bogenoemde in gedagte, veral as Ubuntu Btrfs as 'n installasie-time opsie beskikbaar gemaak het, Ek het gedink dit sou 'n goeie tyd om te duik in Btrfs en verken 'n bietjie. 🙂