Image deur Jonathan Alvarez
My oupagrootjie en oomagrootjie is onderskeidelik agt en tagtig en nege-en-tagtig jaar oud, en ek hou baie van hulle.(My oom Avi was nege-en-tagtig en my tante Dora was agt-en-tagtig toe die verhaal gebeur het.)
Hulle het 'n somerhuis wat hulle in 1.50 vir ongeveer $ 1970 gekoop het en het so geweldig in waarde gegroei dat ons waarskynlik nie kon bekostig om 'n grasblad op die eiland teen vandag se pryse te koop nie. (Ek oordryf. Ek weet nie die presiese prys of die presiese datum nie. Die punt is dat dit destyds goedkoper was om vakansie-eiendom op hierdie plek te koop.)
Ek het my eerste verjaarsdag daar gehad, en ek is sedertdien amper elke Augustus terug. Vir 'n miljoen jaar het ons ons besoek gereël rondom 'n 5 km-wedloop wat my man baie ernstig opneem, en die res van ons probeer om binne ses uur te voltooi sonder om krukke, enkelband of polisie-begeleier te benodig.
Normaalweg registreer my tante en oom ons vir die wedloop. Hulle teken ons aan by die gemeenskapsentrum en gaan dan oor die straat vir 'n enkele snytjie pizza wat hulle deel terwyl hulle in skommelstoele op die stoep sit.
Hierdie jaar is die persoon vir die eerste keer nie meer 'n opsie nie. Alle registrasies moet aanlyn, op die internet, geskied.
My oupagrootjie gee my hierdie inligting en sê vir my dat hulle uitsien om ons te sien, dat hulle grasstoele gaan bring om ons op te vrolik, en na die wedloop kan ons almal oorkant straat gaan pizza soek, of ons kan doen. uithaal en bring die pizza huis toe.
Ek gaan met haar van die telefoon af en vergeet onmiddellik alles behalwe die belofte van pizza. Die oorkant van die gemeenskapsentrum maak hul tertjies met plaasvrugte bo-op, wat wissel van eiers tot vinkel. Hulle het ook gewone kaas en pepperoni.
Merk die datum ... Nou
Daar is 'n paar weke en dit kom voor my dat die aanmelding vir die wedloop binnekort moet wees. Ek kyk na die webwerf, en gelukkig het ek nog nie die datum gemis nie - aanlyn-aanmelding is oor 'n paar dae. Ek merk die datum en stel 'n alarm op my foon.
Daardie dag begin soos enige ander. Ek staan ​​op, gaan werk, haal my koffie by Tim Horton op pad, en demp die alarm vir aanlyn-aanmelding. Gaan my e-pos na, skakel die alarm weer, doen nog werk, mors my XL-koffie (twee-melk-twee-suiker), vee die gemors op, en blaai dan deur om te sien waaroor my alarm vroeër aangegaan het. O ja, regs-aanmelding.
Ek vind die webwerf, registreer al vyf (my man en ek en ons drie kinders) en klik vir betaling. Dit gaan nie deur nie.
Verfris weer, gebruik 'n ander kredietkaart, wonder wat aangaan.
Die wedloop is vol.
Wedloop is vol?
Die resies is binne minder as twee uur uitverkoop. Registrasie geopen op 8 am en by 9:37 as daar geen plekkies was nie. Dit is nou na tweeuur die middag.
Hoe kan dit moontlik wees?
Sedert die begin van die tyd, elke somer - bar geen! - iemand van my tante en oom se vakansiehuis het in die padwedloop gehardloop. Hulle het 'n herdenkings-T-hemp van elke jaar. Hulle het 'n fotograaf laat neem foto's van al die hemde wat hulle gemaak het in 'n plakkaat wat hulle aan die resieskomitee geskenk het. Die plakkaat is as fondsinsameling verkoop vir die vyf en dertigste verjaardag van die wedloop.
Die T-hemde is slegs beskikbaar vir diegene wat die wedloop hardloop. En hierdie jaar se T-hemp sal nou vir niemand van ons beskikbaar wees nie, want ons is nie geregistreer nie en sal dus nie hardloop nie.
Ek sal erken dat ek verkeerd was ... Later
Hoe gaan ek die nuus aan hulle gee? Dit gaan nie maklik wees nie. Ek sal erken dat ek verkeerd was, maar ek besluit om dit af te sit totdat ek daar kom, in die hoop dat sodra hulle ons dapper gesigte sien, van die angel af sal verdwyn. Ek sal dit opbring na ete, maar voor die tyd Gevaar! Op die manier sal ons ontspanne wees, maar die bespreking sal vinnig moet verloop, want hul vertoning is op die punt om te begin.
Ons ry ongeveer agt uur, neem 'n veerboot, ry nog veertig minute en stap uit die motor. Ek het die trappies opgeruk om hulle te groet terwyl Dave en die kinders die motor uitpak. Ek kyk een keer na die gesig van my oom, en my rasionele plan om dit saggies deur die venster te laat vlieg.
Ek blaas onmiddellik uit: “Ons is nie vir die wedloop geregistreer nie. Ek het my bes probeer, maar die wedloop het te vinnig uitverkoop en ek kon nie 'n plek kry nie. ' Ek hou skaars die trane terug. Ek voel so sleg dat hierdie dertig-plus-jaar-tradisie op die punt staan ​​om deur my te verbreek, net omdat ek 'n alarm gedemp het. Ek het nie besef hoe vinnig die kolle gaan uitverkoop nie.
My oom neem albei my hande in syne. Ek kniel, sodat ons van aangesig tot aangesig is. 'Amy,' sê hy met sy stem raserig. 'Ek is regtig baie teleurgesteld in jou.'
Ag man. Maak my nou dood. 'N Mes in die hart sou minder pynlik gewees het.
Hy is die laaste persoon op aarde wat ek ooit sou wou teleurstel. En oor iets wat so voorkom kan word. Hoe gaan ek dit regstel? Dit is onaanpasbaar. Ek is nog steeds langs hom, bevrore op sy plek, as my man inkom en die toneel ondersoek.
'Ons sal soggens eerste deur die gemeenskapsentrum gaan,' sê hy. 'Ek is seker dat ons 'n T-hemp kan koop.' Hy is heeltemal kalm.
'Nee, ons sal nie,' huil ek. 'Dit is deel van die dingetjie van hierdie ding. Jy kan nie koop die hemde. U moet die wedloop hardloop om hulle te kry. Dit is 'n ramp. '
My man het werklike rampe gesien, en hy weet hoe hulle daar uitsien. As u 'n aanlynregistrasie mis en 'n kort T-hemp is, selfs 'n versamelstuk wat deel uitmaak van 'n jarelange familietradisie, is dit nie 'n ware ramp nie. Hy probeer dit vir my sê, maar daar is geen redenasie by my nie; selfs Alex Trebek laat my nie beter voel nie.
Ek weier om myself te verneder!
Die volgende oggend word ons wakker, en Dave wil na die gemeenskapsentrum gaan om ons geluk te probeer. Ek doen nie. Hy probeer elke oorredingstegniek in sy man se handboek, en ek is nie bereid om te beweeg nie. 'Daar is geen manier om myself te verneder deur volledige vreemdelinge in die gemeenskapsentrum te smeek om my te laat deelneem aan 'n wedloop wat reg en vierkantig uitverkoop is nie,' sê ek.
'Kom, Amelah. (* Hy noem my Amelah. Ay-muh-lah.) Ons kan daarna oorkant straat gaan en pizza kry, ”sê hy.
'Oukei. Maar ek gaan nie in nie. U kan u geluk probeer met die mense van die resies, ek wag in die motor. ”
Ons kom na die gemeenskapsentrum, en dit is vol aktiwiteite. Baniere en bordjies en ballonne en musiek. Daar is enkele verkopers wat waterbottels en windbuks verkoop. Mense staan ​​voor om hul resepakkies en hul getalle te kry. Die wedloop is môre.
Nou weet my man iets belangriks van my wat ons tot op hierdie oomblik gelei het. Hy weet dat ek geen selfbeheersing het oor probleemoplossing nie. As u 'n uitdagende dilemma voor my sit, sal ek niks stop om dit op te los nie. Hy weet dat sodra ons na die renhoofkwartier optrek en sien dat mense hul hemde optel en op hul hemde probeer, ek uit die motor klim en probeer om ten minste een van ons (hom) wat vir hierdie wedloop geregistreer is, te kry. Al weet ek dit is onmoontlik. Ek weet daar is 'n waglys. Ek weet daar is absoluut geen—
Wag, dra die vrou 'n knipbord?
Die waarheid en niks anders as die waarheid nie!
Ek gaan na die vrou toe. Haar naamplaatjie sê Donna. Sy is baie besig. Ek wag my beurt. Ek stel myself voor aan haar. Ek verduidelik die situasie, begin met my oupagrootjie en -oukel en hul toewyding aan die wedloop, en eindig met my verkeerde berekening van hoe vinnig die registrasie aanlyn sou uitverkoop. 'En dit is waarom ek, indien enigsins moontlik, net een persoon vir die wedloop wil registreer en vir hulle 'n T-hemp kry.'
'Wag hier,' sê Donna. 'Ek kan jou dalk help.'
Sy kom tien minute later terug met 'n registrasievorm, 'n resiespakket en die gesogte T-hemp. Sy gee dit aan my oor. 'Ek het soveel mense hier wat my vertel dat hulle aanlyn geregistreer het, maar dat die bevestiging nie deurgekom het nie, of dat hulle 'n e-pos gekry het, maar dat hulle vergeet het om dit te druk. U kan u nie voorstel hoeveel katte hierdie jaar aanlynregistrasie geëet het nie. U is die enigste wat my die waarheid vertel het, 'sê sy. 'Dankie dat jy eerlik is. U het my die waarheid vertel oor wat verkeerd gegaan het, en u was eg. Daarom wou ek jou help. ”
Alhoewel dit pynlik was om te erken dat ek verkeerd was, sou ek nie met Donna-met-haar-knipbord deursigtig gewees het nie, sou sy nie so gretig gewees het om vir ons 'n registrasiepakket te gee nie. Wat my die meeste simpatie gemaak het, was dat ek eerlik en eg was. Ek het verduidelik wat regtig verkeerd was, en dit is waarom sy my gehelp het om my probleem op te los.
As u kla, is die maklikste roete dikwels die waarlikste. Alhoewel dit moeilik kan wees om u eie foute te erken, is dit die moeite werd as u huis toe kom met goeie nuus, 'n gesogte T-hemp en natuurlik 'n broccoli rabe-spinasie-pesto-pizza vir middagete.
Vrae vir Refleksie
Is dit belangrik vir jou om reg te wees? Kan u aan 'n tyd dink waar u reg is om 'n oplossing vir 'n probleem uit te vind?
Sou u die 5k of pizza kies? Wees eerlik.
Is daar iemand in u lewe wat u sou wou teleurstel? Sou dit voorkom dat u gedagtes spreek of u aanmoedig om te praat?
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > perfeksionisme > Die waarheid kan eng wees: erken as jy verkeerd is