Afasie: die konstruksie van die sin (deel 1) - Kognitiewe opleiding
U is hier: Tuis » Vir professionele persone » Artikels » afasie » Afasie: die konstruksie van die sin (deel 1)
Een van die kritieke aspekte van die evaluering en behandeling van afasie, blyk al uit 'n eenvoudige vergelyking tussen die toetse, is dieasimmetrie tussen die hulpbronne wat aan individuele woorde gewy word en die wat aan die sin of spraak gewy word.
Die evaluering van enkele woorde, sowel in die produksie as in die resepsie, is immers eenvoudig: jy plaas 'n beeld voor en vra om die woord te produseer, of inteendeel, sê 'n woord en vra om die regte beeld aan te dui. Met sinne is dinge 'n bietjie moeiliker: in die eerste plek kan daar verskillende korrekte weergawes van dieselfde sin wees, maar bowenal die korrekte produksie van 'n sin dui nie noodwendig op die afwesigheid van 'n probleem nie.
Dit gebeur dikwels dat pasiënte met ligte beserings die korrekte vonnisse kan lewer, maar dat die sinne nie presies is wat hulle bedoel het om te sê nie; kortom, hierdie mense het die sin herformuleer en vereenvoudig: hulle het iets komplekss gehad om uit te druk, maar nie in staat om die woord te vind of die sin te struktureer nie; hulle het die taal outonome vereenvoudig. As die skade vanuit die kwantitatiewe oogpunt minimaal beskou kan word, aangesien die moontlikheid om suksesvol te kommunikeer behoue ​​bly, is dit nie vanuit die funksionele oogpunt en volgens die pasiënt se persepsie nie, veral nie as dit mense is wat nog werk nie.
Die waarheid is dat die oorgang van kompleksiteit van 'n enkele woord na 'n sin 'n duik met dubbele koppe is. Per slot van rekening kan ons in die normale lewe buitengewoon ingewikkelde, moeiteloos ingewikkelde sinne lewer ons kan nie 'n eksplisiete beskrywing van die struktuur gee nie (tensy u taalkunde bestudeer het en maande van u lewe met 'n boommodel gesukkel het).
'N Paar dae gelede het ek 'n persoon met afasie (nie baie ernstig nie) waargeneem wat sukkel met die generering van 'n frase wat op die ou end min of meer so sou geklink het: "Dit is nie nodig nie, ons het al een in die kombuis". Onder normale omstandighede het ons honderde kere soortgelyke sinne uitgedra sonder om daaraan te dink; kom ons probeer ons egter voorstel hoe u die stappe moet kry om uit die konsep [Moenie mes koop nie] + [gelyke mes in die kombuis] + [twee nuttelose gelyk messe] tot die vorige sin. Moeilik, nie waar nie?
Agrammatisme (en paragrammatisme)
Kom ons begin met die gereeldste situasies in geval van afasie. As die vervaardiging van die sin morfosintaktiese foute bevat, is ons in die teenwoordigheid van paragrammatisme of agrammatisme.
L 'agrammatisme word gevind in die nie-vloeiende afasie en dit word dikwels gekenmerk deur onvolledige sinne en geïsoleerde woorde, dikwels konkreet en met 'n hoë frekwensie (lae leksikale veranderlikheid).
Il paragrammatism dit kom voor in vloeiende afasie en manifesteer dit as 'n probleem in die keuse en / of opeenvolging van woorde en funktore (wat weggelaat kan word).
Dikwels manifesteer agrammatisme en paragramamtisme hulself in samewerking met ander soorte probleme (byvoorbeeld artikulerende), maar daar word nie noodwendig gesê dat dit die geval is nie. Dit wil sê, iemand kan individuele woorde sê en artikuleer, maar hy kan probleme ondervind met die opbou van 'n sin. Enkele voorbeelde:
Môre moet ek saam met vriende uitgaan
Vandag het ek die gordyn en ook die bedkussing verander
Die pak weefsels het my vrou geneem
Ek het radio en televisie gehoor
Uit die ontleding van die transkripsie van 'n spontane toespraak kan verskillende aspekte na vore kom (weglating, konkordansies, ens.) Wat reeds help om die doelstellings van 'n rehabilitasie te vestig.
Dit is egter belangrik om sommige daarvan te vestig hiërargieë. As die produksie of begrip van sinne in die gedrang kom, is dit beter om die bespreking van die konkordansie van die selfstandige naamwoord of die selfstandige naamwoord uit te stel en op die struktuur van die sin self te konsentreer (in 'n neutedop, "vergeet" van 'n artikel is beslis minder ernstig as om die onderwerp en voorwerp om te keer) van 'n sin). As 'n pasiënt wat tot dusver slegs geïsoleerde woorde gesê het, daarin slaag om vir my 'Antonio Bravo' te sê, sal ek hom nie regstel deur 'Nee nie, Antonio è goed ", ook omdat die laaste sin vals sou wees!
Alle regte. Ons werk aan die struktuur van die sin. Waar begin jy?
Begrip van die probleem: die rol van die werkwoord
'N Baie geakkrediteerde model om die verskillende stappe te verduidelik wat lei van die idee tot die realisering van die sin, is dié van Garrett (1980) waarvolgens daar stadiums is (voorstelling van die boodskap, funksionele voorstelling, posisionele voorstelling, fonologiese voorstelling, artikulerende voorstelling). Deur die posisie van Garrett tot die minimum te beperk, kan ons sê dat die produksie van 'n sin vanaf een vlak begin funksionele waar jy besluit 'wie doen wat' om daarby uit te kom posisionele waar sintaksis en fonologie toegeken word.
Wat die toeskrywing van rolle binne die sin betref, skryf die meeste taalkunde van vandag toe aan werkwoord die hoofrol in die sinhiërargie. Ons neem inspirasie uit 'n terminologie wat verband hou met chemie en praat van valensie van die werkwoord (konsep uitgebrei deur Lucien Tesnière), dit is die minimum aantal argumente wat ons aan 'n werkwoord kan "heg". Enkele voorbeelde:
Zerovalente werkwoorde: het geen argument nie. Byvoorbeeld, "Dit reën". Ons sê nie "dit reën" nie. Hoogstens sou ons kon sê "reën aarde" om aan te dui dat 'n vulkaan as gooi, maar die werkwoord "reën" kan op sigself 'n sin vorm.
Monovalente werkwoorde: 'n vak nodig het. Ek kan sê dit reën, maar ek kan nie sê dit loop nie. Wie hardloop? In hierdie geval is die onderwerp nodig: "Mario hardloop"
Tweewaardige werkwoorde: daar is twee soorte, maar ons sal die eenvoudigste een sien, dit is onderwerp-werkwoord-objek. 'N Voorbeeld is die werkwoord "Skoon". "Marco maak die motor skoon." Net soos die werkwoord "Reinig" alleen nie sin maak nie, so sou ons nie die betekenis van "Mark reinig" kan verstaan ​​sonder 'n skoonmaakvoorwerp nie.
Trivale werkwoorde: 'n onderwerp, 'n direkte objek en 'n indirekte argument hê (of 'n onderwerp en twee indirekte voorwerpe). Die werkwoord wat gewoonlik gebruik word om trivalente werkwoorde voor te stel, is "Lening". 'Marco leen' maak nie sin nie. 'Marco leen die boek' kan net sin maak as ons 'n konteks het. Die volledige sin is "Marco leen die boek aan Maria". Ons het 'n onderwerp, 'n werkwoord en 'n voorwerp nodig, maar ook 'n indirekte argument.
Tetravalente werkwoorde: dit is nou maklik. Tetravalente werkwoorde moet 'n onderwerp, 'n werkwoord, 'n voorwerp en dan twee indirekte argumente hê. Gewoonlik is dit werkwoorde wat verband hou met die verskuiwing van iets van een punt na 'n ander. Byvoorbeeld, "Antonio vertaal die artikel uit Italiaans in Engels".
Om meer te wete te kom: Die geldige grammatika
Waarom gee ons om? Omdat verskeie hipoteses wat oor die jare geformuleer is om die probleme en foute in die konstruksie van die sin te verduidelik, gebaseer is op die rol van die werkwoord en die argumente daarvan. Ons sien twee van hulle:
Kaartteorie: Agrammatiese vakke sou probleme ondervind om die tematiese rolle van werkwoorde (leksikale variant) te bepaal, of dit sou moeilik wees om hulle in komplekse strukture soos passiewe, ingebedde sinne, ens. Te vind. (prosedurele variant)
Hipotese van argitektuurstruktuurkompleksiteit: die probleme met die vervaardiging van werkwoorde hou verband met hul aantal argumente
Daar is ander hipoteses (Spoor uitvee-hipotese, verhandel hipotese) wat, selfs al begin van legitieme teoretiese posisies, nie die feite bewys nie, nie besef dat verskeie pasiënte foute begaan nie, selfs op baie elementêre vlakke van die opstel van 'n vonnis.
In die volgende episode
In die volgende artikel begin met hierdie inligting, en saam met 'n paar gepubliseerde studies, sal ons sien hoe om hierdie konsepte oor te dra na rehabilitasiepraktyk (en daar sal oor praktiese instrumente gepraat word).
Intussen beveel ek 'n paar tekste aan wat oor hierdie onderwerp praat:
Die hoofstuk "Morfosintaktiese tekorte: teoretiese uitgangspunte en rehabilitasiemetodes" van Caporali, Viganò en Gilardone in Afasiologia. Kliniek, evaluering, behandeling (2019)
Die hoofstuk "Terapieë gerig op die herstel van taalkundige funksies" van Modena en Boscarato in Rehabilitasie van die persoon met afasie (2013)
Die hoofstuk "Die frase" deur Basso in Afasie ken en heropvoed (2009)
afasie, konstruksiesin, sinne, taal
Afasie: die konstruksie van die sin (deel 1)2019-09-022020-09-21http://www.trainingcognitivo.it/wp-content/uploads/2017/08/nuovologo_87e9aa904327d53301f73f9191e17e49.pngKognitiewe opleidinghttps://www.trainingcognitivo.it/wp-content/uploads/2019/09/less-is-more-791109_960_720.jpg200px200px