Hoe het T. E. Lawrence 'Lawrence of Arabia' geword? - Inligting - 2022
Hoe het T. E. Lawrence 'Lawrence of Arabia' geword?
T. Hy sou waarskynlik bekend gestaan ​​het as 'n ongetroude eksentriek met 'n fassinasie vir ou kruisvaardergeboue as die aardskuddende gebeure van die Eerste Wêreldoorlog nie sy lewe verander het nie.
In plaas daarvan het hy in die Weste ewige bekendheid verwerf as 'n glansryke en simpatieke - hoewel sterk gemitologiseerde - ontdekkingsreisiger van die Midde -Ooste en 'n oorlogsheld wat die aanklagte van Arabiere teen die Ottomaanse Ryk gelei het.
Die begin van 'n eksentrieke akademikus
Lawrence se eerste struikelblok in die lewe, wat buite die eg gebore is in 1888, was die sosiale minagting wat so 'n vakbond in die laat Victoriaanse era opgelewer het. Soos baie eensame kinders voor hom, het hy baie van sy vroeë lewe deurgebring terwyl sy uitgeworpen gesin van woonbuurt na woonbuurt verhuis het voordat hy hom uiteindelik in 1896 op Oxford vestig.
Lawrence se liefde vir ou geboue het vroeg verskyn. Een van die eerste onvergeetlike reise in sy lewe was 'n fietsrit saam met 'n vriend deur die skilderagtige platteland rondom Oxford; hulle bestudeer elke parochiekerk wat hulle kon en wys toe hul bevindings aan die beroemde Ashmolean -museum in die stad.
Die historikus van argeologie dr. Amara Thornton ondersoek 'n netwerk van argeoloog-spioene, kodebrekers, kartering- en hardloopagente, en verdiep met kundige bydraers die buitengewone dubbele lewens wat gelei word deur die kritieke spelers in die internasionale teaters van die Eerste Wêreldoorlog.
Toe sy skooldae tot 'n einde kom, waag Lawrence verder. Hy het twee agtereenvolgende somers middeleeuse kastele in Frankryk bestudeer, gefotografeer, gemeet en geteken voordat hy in 1907 met sy geskiedenisstudies aan die Universiteit van Oxford begin het.
Na sy reise na Frankryk was Lawrence gefassineer deur die impak van die ooste op Europa na die kruistogte, veral die argitektuur. Daarna besoek hy die Ottomaanse beheerde Sirië in 1909.
In 'n tydperk voor wydverspreide motorvervoer, het Lawrence se toer deur die kruisvaarderkastele in Sirië drie maande se stap onder 'n straffende woestynson ingehou. Gedurende hierdie tyd het hy 'n fassinasie vir die gebied ontwikkel en 'n goeie beheersing van Arabies.
Die tesis wat Lawrence later op kruisvaarder -argitektuur geskryf het, het hom 'n eersteklas honneursgraad van Oxford besorg, wat sy status as 'n opkomende ster in argeologie en die geskiedenis van die Midde -Ooste bevestig het.
Byna sodra hy die universiteit verlaat het, is Lawrence genooi om by die opgrawings van die antieke stad Carchemish, wat op die grens tussen Sirië en Turkye gelê is, aan te sluit by die British Museum. Ironies genoeg was die gebied aan die vooraand van die Eerste Wêreldoorlog baie veiliger as vandag.
Onderweg kon die jong Lawrence 'n aangename verblyf in Beiroet geniet, waar hy sy Arabiese opleiding voortgesit het. Tydens die opgrawings ontmoet hy die beroemde ontdekkingsreisiger Gertrude Bell, wat moontlik 'n invloed op sy latere uitbuiting kon hê.
T.E. Lawrence (regs) en die Britse argeoloog Leonard Woolley in Carchemish, ongeveer 1912.
In die jare tot 1914 word toenemende internasionale spanning geïllustreer deur die Balkanoorloë in Oos -Europa en 'n reeks gewelddadige staatsgrepe en stuiptrekkings in die verouderde Ottomaanse Ryk.
Gegewe die Ottomaanse verbintenis met die magtige Duitse Ryk, wat op daardie stadium in 'n wapenwedloop met Brittanje was, besluit laasgenoemde dat meer kennis van Ottomaanse lande nodig is om moontlike veldtogstrategieë te beplan.
Van Oxford -akademikus tot Britse militêre man
As gevolg hiervan het die Britse weermag in Januarie 1914 vir Lawrence gekoöpteer. Hy wou sy argeologiese belange as 'n rookskerm gebruik om die Negev-woestyn wat die Ottomaanse troepe sou moet oorskry, breedvoerig in kaart te bring en te ondersoek om Egipte wat deur die Britse besit was, aan te val.
In Augustus het die Eerste Wêreldoorlog uiteindelik uitgebreek. Die Ottomaanse alliansie met Duitsland het die Ottomaanse Ryk direk in stryd met die Britse Ryk gebring. Die baie koloniale besittings van die twee ryke in die Midde -Ooste het hierdie oorlogsteater amper net so deurslaggewend gemaak as die westelike front, waar Lawrence se broers diens gedoen het.
Lawrence se kennis van Arabiese en Ottomaanse gebied het hom 'n voor die hand liggende keuse gemaak vir die pos van 'n stafoffisier. In Desember het hy in Kaïro aangekom om as deel van die Arabiese Buro te dien. Na 'n gemengde begin van die oorlog aan die Ottomaanse front, het die buro geglo dat die uitbuiting van Arabiese nasionalisme 'n opsie vir hulle is.
Die Arabiere - bewaarders van die heilige stad Mekka - het 'n geruime tyd onder Turkse Ottomaanse bewind gekap.
Sharif Hussein, die emir van Mekka, het 'n ooreenkoms met die Britte aangegaan en belowe om 'n opstand te lei wat duisende Ottomaanse troepe sal vasbind in ruil vir die belofte van Brittanje om die regte en voorregte van 'n onafhanklike Arabië na die oorlog te erken en te waarborg.
Sharif Hussein, Emir van Mekka. Uit die dokumentêr Promises and Betrayals: Britain's Struggle for the Holy Land. Kyk nou
Daar was hewige opposisie teen die ooreenkoms van die Franse, wat Sirië wou hê as 'n winsgewende koloniale besitting na die oorlog, sowel as van die koloniale regering in Indië, wat ook beheer oor die Midde -Ooste wou hê. As gevolg hiervan het die Arabiese Buro tot Oktober 1915 verswak toe Hussein 'n onmiddellike verbintenis tot sy plan eis.
As hy nie die steun van Brittanje ontvang nie, het Hussein gesê dat hy al die simboliese gewig van Mekka agter die Ottomaanse saak sou gooi en 'n pan-Islamitiese jihad, met miljoene Moslem -onderdane, sou dit uiters gevaarlik wees vir die Britse Ryk. Uiteindelik is die ooreenkoms ooreengekom en die Arabiese opstand begin.
Lawrence het intussen die Buro getrou bedien, Arabië in kaart gebring, gevangenes ondervra en 'n daaglikse bulletin vir die Britse generaals in die gebied opgestel. Hy was 'n vurige voorstander van 'n onafhanklike Arabië, soos Gertrude Bell, en het Hussein se plan ten volle ondersteun.
Teen die herfs van 1916 het die opstand egter verval, en daar was skielik 'n groot risiko dat die Ottomane Mekka sou verower. Die go-to-man van die Buro, kaptein Lawrence, is gestuur om Hussein se opstand te probeer versterk.
Hy het begin met 'n onderhoud met die drie seuns van die emir. Hy het tot die gevolgtrekking gekom dat Faisal - die jongste - die beste gekwalifiseerde was om die militêre leier van die Arabiere te word. Dit was aanvanklik bedoel om 'n tydelike afspraak te wees, maar Lawrence en Faisal het so 'n verhouding opgebou dat die Arabiese prins geëis het dat die Britse offisier by hom bly.
Word Lawrence van Arabië
Lawrence het dus direk betrokke geraak by die gevegte langs die legendariese Arabiese kavalerie, en was vinnig hoog geag deur Hussein en sy regering. Een Arabiese offisier beskryf hom as die status van een van die emir se seuns. Teen 1918 het hy 'n prys van £ 15,000 op sy kop gehad, maar niemand het hom aan die Ottomane oorhandig nie.
Lawrence in die Arabiese rok waarvoor hy bekend sou word.
Een van Lawrence se suksesvolste oomblikke was in Aqaba op 6 Julie 1917. Hierdie klein-maar strategies belangrike-stad aan die Rooi See in die hedendaagse Jordaan was destyds in Ottomaanse hande, maar deur die Geallieerdes gesoek.
Die kus -ligging van Aqaba het beteken dat dit sterk aan sy seewater verdedig is teen 'n Britse vlootaanval. En so het Lawrence en die Arabiere ooreengekom dat dit deur 'n weerlig -kavallerie -aanval van die land af geneem kan word.
In Mei vertrek Lawrence oor die woestyn sonder om aan sy meerderes van die plan te vertel. Met 'n klein en onreëlmatige mag tot sy beskikking was Lawrence se slinkse taak as ondersoekbeampte nodig. Hy vertrek alleen op 'n vermeende verkenningsmissie en blaas 'n brug op en verlaat 'n valse spoor in 'n poging om die Ottomane te oortuig dat Damaskus die teiken was van die gerugte van die Arabiese opmars.
Auda abu Tayeh, die Arabiese leier van die uitstalling, lei dan 'n kavallerieklag teen die misleide Turkse infanterie wat die landwaartse benadering na Aqaba bewaak, en slaag daarin om dit uitstekend te verstrooi. As wraak vir die Turkse moord op Arabiese gevangenes, is meer as 300 Turke doodgemaak voordat Auda die slagting stopgesit het.
Toe 'n groep Britse skepe Aqaba begin opdok, het Lawrence (wat byna gesterf het toe hy nie in die aanklag was nie) en sy bondgenote die oorgawe van die stad verseker, nadat die verdediging daarvan omvattend was. Verheug oor hierdie sukses, galop hy oor die Sinai -woestyn om sy bevel in Kaïro van die nuus te waarsku.
Die historikus Stephen Bourne, skrywer van 'Fighting Proud', bespreek die rol van gay dienspligtiges in die wêreldoorloë en die uitdagings om die gay -geskiedenis te publiseer.
Met Abaqa geneem, kon die Arabiese magte skakel met die Britte verder noord. Dit het die val van Damaskus in Oktober 1918 moontlik gemaak, wat die Ottomaanse Ryk effektief beëindig het.
Die opstand het geslaag en die Britse pogings in die streek gered, maar Hussein het nie sy wens bereik nie.
Alhoewel die Arabiese nasionaliste aanvanklik 'n onstabiele onafhanklike koninkryk in Wes -Arabië gekry het, is 'n groot deel van die res van die Midde -Ooste tussen Frankryk en Brittanje verdeel.
Britse steun vir Hussein se onstabiele koninkryk is ná die oorlog teruggetrek, terwyl die voormalige gebied van die emir die imperialistiese Saud -familie te beurt geval het, wat die nuwe koninkryk Saoedi -Arabië gestig het. Hierdie koninkryk was baie meer anti-westers en ten gunste van Islamitiese konserwatisme as wat Hussein was.
Lawrence sterf intussen in 'n motorongeluk in 1937 - maar gegewe die gevolge wat die streek nog onder Britse inmenging tydens die Eerste Wêreldoorlog ondervind, bly sy verhaal net so interessant en relevant soos altyd.
Hoe T. E. Lawrence die paradys in Dorset gevind het
Hierdie maand is die 100ste herdenking van die Arabiese opstand, die woestynopstand wat deur T.E. Lawrence, die skaam akademikus, het die guerrilla uit die Eerste Wêreldoorlog verander wat baie gedoen het om die moderne Midde -Ooste te vorm voordat hy na Dorset ontsnap het.
Die pynlike lesse wat Lawrence in 1916 geleer het, was nog nooit so relevant nie: Isis, al-Qaeda, Sirië, et al.
Soos generaal Sir Graeme Lamb, 'n voormalige bevelvoerder van die Britse spesiale magte en 'n eenmalige adjunk-bevelvoerder in Irak, daarop wys: 'Om die anti-Isis-magte in te span, sal 'n soortgelyke uitdaging wees as Lawrence se opstand in 1916.
'Sy 27 artikels oor hoe om met die Arabiese leërs om te gaan, is insiggewend:' Verberg u eie verstand en persoon. As u daarin slaag, sal u honderde kilometers land en duisende mans onder u bevel hê, en hiervoor is dit die moeite werd om die uiterlike vertoning te ruil. Dit is hulle oorlog, en jy moet hulle help, nie om dit vir hulle te wen nie. "
Lawrence -folklore het hom lankal voorgehou as 'n held wat die Arabiere byeengebring het om teen die Ottomaanse Ryk op te staan, hulle tot groot oorwinnings gelei het en vir die Arabiese saak geprobeer het.
Sy komplekse en kragtige persoonlikheid het hom beïndruk op 'n verskeidenheid armaturen, van Winston Churchill tot George Bernard Shaw.
Die film word in twee dele aangebied, gedeel deur 'n onderbreking.
Deel I Edit
Die film begin in 1935, toe Lawrence in 'n motorfietsongeluk dood is. Tydens sy gedenkdiens in die St Paul's Cathedral probeer 'n verslaggewer met min sukses insae kry in die merkwaardige, raaiselagtige man van diegene wat hom geken het.
Die verhaal beweeg dan terug na die Eerste Wêreldoorlog. Lawrence is 'n ongeskikte luitenant van die Britse weermag wat opvallend is vir sy lafheid en opvoeding. Oor die besware van generaal Murray stuur mnr. Dryden van die Arabiese Buro hom om die vooruitsigte van prins Faisal in sy opstand teen die Turke te beoordeel. Op die reis word sy bedoeïengids, Tafas, deur Sherif Ali vermoor omdat hy sonder toestemming uit sy put gedrink het. Lawrence ontmoet later kolonel Brighton, wat hom beveel om stil te bly, sy beoordeling te doen en te vertrek. Lawrence ignoreer Brighton se bevele toe hy Faisal ontmoet, en sy openhartigheid wek die prins se belangstelling.
Brighton raai Faisal aan om terug te trek na 'n groot nederlaag, maar Lawrence stel 'n gewaagde verrassingsaanval op Aqaba voor. Die vang daarvan sou 'n hawe bied vanwaar die Britte broodnodige voorraad kon aflaai. Die stad is sterk versterk teen 'n vlootaanval, maar slegs liggies verdedig aan die landkant. Hy oortuig Faisal om vyftig man te voorsien, onder leiding van 'n pessimistiese Sherif Ali. Die tienerweeskinders Daud en Farraj heg hulself aan Lawrence as bediendes. Hulle steek die Nefud -woestyn oor, wat selfs deur die Bedoeïene as onbegaanbaar beskou word, en reis dag en nag op die laaste stadium om water te bereik. Een van Ali se mans, Gasim, swig voor moegheid en val gedurende die nag ongemerk van sy kameel af. Toe Lawrence ontdek dat hy vermis is, draai hy terug en red Gasim, en Sherif Ali word oorwin. Hy gee Lawrence Arabiese klere om te dra.
Lawrence oorreed Auda abu Tayi, die leier van die magtige plaaslike Howeitat -stam, om hom teen die Turke te bekeer. Lawrence se plan is amper ontspoor as een van Ali se mans een van Auda's doodmaak weens 'n bloedstryd. Aangesien vergelding deur die Howeitat die brose bondgenootskap sou verbrysel, verklaar Lawrence dat hy die moordenaar self sal teregstel. Lawrence is dan verstom om te ontdek dat die skuldige Gasim is, die man vir wie hy sy eie lewe gewaag het om in die woestyn te red, maar Lawrence skiet hom in elk geval.
Die volgende oggend oorval die Arabiere die Turkse garnisoen. Lawrence gaan na Kaïro om Dryden en die nuwe bevelvoerder, generaal Allenby, in kennis te stel van sy oorwinning. Terwyl hy die Sinai -woestyn oorsteek, sterf Daud wanneer hy in dryfsand val. Lawrence word bevorder tot majoor en kry wapens en geld vir die Arabiere. Hy is diep ontsteld en erken dat hy dit geniet het om Gasim tereg te stel, maar Allenby skrap sy moeite. Lawrence vra Allenby of daar 'n grondslag is vir die Arabiere se vermoede dat die Britte ontwerpe oor Arabië het. As hy ingedruk word, sê Allenby dat daar nie een is nie.
Deel II Wysig
Lawrence begin 'n guerrilla -oorlog deur treine op te blaas en om elke draai die Turke te teister. 'N Amerikaanse oorlogskorrespondent, Jackson Bentley, maak Lawrence se optrede bekend en maak hom bekend. Op een aanval is Farraj ernstig beseer. Onwillig om hom te laat om deur die vyand gemartel te word, skiet Lawrence hom dood voordat hy vlug.
As Lawrence saam met Ali die stad Deraa in besit van die vyand verken, word hy saam met verskeie Arabiese inwoners na die Turkse Bey geneem. Lawrence word gestroop, afgedwaal en gestoot. Dan word hy erg geslaan omdat hy op die Bey toeslaan, voordat hy in die straat gegooi word. Die ervaring laat Lawrence geskok. Hy keer terug na die Britse hoofkwartier in Kaïro, maar pas nie daarin nie.
'N Rukkie later in Jerusalem spoor generaal Allenby hom aan om die' groot druk 'op Damaskus te ondersteun. Lawrence huiwer om terug te keer, maar gee uiteindelik af.
Lawrence werf 'n weermag wat meer deur geld as deur die Arabiese saak gemotiveer word. Hulle sien 'n kolom van terugtrekkende Turkse soldate, wat pas die inwoners van Tafas vermoor het. Een van Lawrence se mans kom uit Tafas en eis: "Geen gevangenes nie!" As Lawrence huiwer, laai die man die Turke alleen aan en word hy vermoor. Lawrence neem die dooie se slagkreet op, die gevolg is 'n slagting waaraan Lawrence self deelneem. Hy is dan spyt oor sy optrede.
Lawrence se manne neem Damaskus voor Allenby se magte. Die Arabiere het 'n raad ingestel om die stad te bestuur, maar die woestynstamme is ongeskik vir so 'n taak. Ten spyte van Lawrence se pogings, baklei hulle voortdurend. Omdat die Arabiere nie die openbare dienste kon onderhou nie, het die grootste deel van die stad gou aan die Britte oorgegee.
Lawrence word bevorder tot kolonel en word onmiddellik beveel om terug te keer na Brittanje, aangesien sy nut vir beide Faisal en die Britte op 'n einde is. Terwyl hy die stad verlaat, word sy motor verbygesteek deur 'n motorfietsryer, wat 'n spoor van stof agterlaat.
soos T. E. Lawrence. Albert Finney was destyds 'n virtuele onbekende, maar hy was Lean se eerste keuse om Lawrence te speel. Finney is aangestel en het begin met fotografie, maar is ná twee dae ontslaan om redes wat nog onduidelik is. Marlon Brando word ook aangebied, en Anthony Perkins en Montgomery Clift is kortliks oorweeg voordat O'Toole gegooi is.  Alec Guinness het Lawrence voorheen in die toneelstuk gespeel Ross en is kortliks oorweeg vir die rol, maar David Lean en Sam Spiegel het hom te oud gedink. Lean het O'Toole gesien Die dag toe hulle die Bank van Engeland beroof het en is deur sy skermtoets geboul en verklaar: "Dit is Lawrence! "Spiegel hou nie van Montgomery Clift nie, nadat hy saam met hom gewerk het Skielik, verlede somer. Spiegel het uiteindelik toegegaan tot die keuse van Lean, hoewel hy nie van O'Toole gehou het nadat hy hom in 'n onsuksesvolle skermtoets vir Skielik, verlede somer. Foto's van Lawrence dui ook daarop dat O'Toole 'n mate van ooreenkoms met hom lyk,  ondanks hul aansienlike hoogteverskil. O'Toole se voorkoms het 'n ander reaksie tot gevolg gehad deur Noël Coward, wat skelm was nadat hy die première van die film gesien het: 'As jy mooier was, sou die film genoem gewees het Florence van Arabië".  as Prins Faisal. Faisal sou oorspronklik deur Laurence Olivier uitgebeeld word. Guinness het in ander David Lean -films opgetree, en hy het die rol gekry toe Olivier wegval. Guinness het opgemaak om net soos die regte Faisal te lyk soos moontlik het hy in sy dagboeke opgeteken dat hy tydens sy skietery in Jordanië verskeie mense ontmoet het wat Faisal geken het, wat hom eintlik as die ontslape prins beskou het. Guinness het in onderhoude gesê dat hy sy Arabiese aksent ontwikkel het uit 'n gesprek wat hy met Omar Sharif gehad het. as Auda abu Tayi. Quinn het baie in sy rol gekom, hy het ure lank sy eie grimering aangewend en 'n foto van die ware Auda gebruik om homself soveel soos hy te laat lyk. Quinn kom vir die eerste keer op die stel tyd in volle kostuum, waarna Lean hom as 'n boorling beskou het en sy assistent gevra het om Quinn te bel en hom in kennis te stel dat hulle hom met die nuwe aankoms vervang. as generaal Allenby. Sam Spiegel het Lean gedruk om Cary Grant of Laurence Olivier ( eng verouder by die Chichester Feesteater en het geweier). Lean het hom oortuig om Hawkins te kies vanweë sy werk vir hulle Die brug op die rivier die Kwai. Hawkins het sy kop geskeer vir die rol en het na bewering verskeie kere met Lean gebots tydens die verfilming. Guinness het vertel dat Hawkins deur Lean tereggewys is omdat hy die einde van 'n dag se verfilming met 'n impromptu -dans gevier het. Hawkins het tydens die verfilming goeie vriende geword met O'Toole, en die twee geïmproviseerde dialoog tydens optrede tot ontsteltenis van Lean. as Sherif Ali ibn el Kharish. Die rol is aan baie akteurs aangebied voordat Sharif gegooi is. Horst Buchholz was die eerste keuse, maar het reeds aangemeld vir die film Een twee drie. Alain Delon het 'n suksesvolle skermtoets ondergaan, maar het uiteindelik geweier weens die bruin kontaklense wat hy sou moes dra. Maurice Ronet en Dilip Kumar is ook oorweeg.  Sharif, wat reeds 'n groot ster in die Midde -Ooste was, is oorspronklik aangewys as Lawrence se gids Tafas, maar toe die bogenoemde akteurs ongeskik was, word Sharif na Ali se kant verskuif.as die Turkse Bey. Ferrer was aanvanklik ontevrede met die klein grootte van sy deel en aanvaar die rol slegs op voorwaarde dat hy $ 25 000 (meer as O'Toole en Sharif saam) plus 'n Porsche betaal word.  Hy beskou dit egter daarna as sy beste rolprentopvoering en sê in 'n onderhoud: "As ek deur een filmprestasie beoordeel sou word, sou dit my vyf minute in Lawrence. "Peter O'Toole het eenkeer gesê dat hy by Ferrer meer geleer het as wat hy in 'n toneelspelklas kon doen. Quayle en Lean het gestry oor hoe om die karakter uit te beeld, met Lean wat Brighton as 'n eerbare karakter voel, terwyl Quayle hom as 'n idioot beskou het. as Mr. Dryden. van verskeie historiese figure, veral Ronald Storrs, lid van die Arabiese Buro, maar ook David George Hogarth, 'n argeoloogvriend van Lawrence Henry McMahon, die hoë kommissaris van Egipte wat onderhandel het oor die McMahon-Hussein-korrespondensie wat die Arabiese opstand en Mark effektief veroorsaak het Sykes, wat gehelp het met die opstel van die Sykes-Picot-ooreenkoms wat die na-oorlogse Midde-Ooste verdeel het. Robert Bolt verklaar dat die karakter geskep is om "die burgerlike en politieke vleuel van die Britse int maak, om die militêre doelwitte van Allenby te balanseer. " as Jackson Bentley. In die vroeë dae van die produksie, toe die Bentley -karakter 'n meer prominente rol in die film speel, word Kirk Douglas oorweeg vir die deel wat Douglas belangstel, maar eis 'n sterre salaris en die hoogste rekening na O'Toole en word dus van die hand gewys Spiegel. Later word Edmond O'Brien in die rol gespeel.  O'Brien verfilm die toneel in Jerusalem, en (volgens Omar Sharif) die politieke gesprek van Bentley met Ali, maar hy het 'n hartaanval op die plek gekry en moes op die laaste oomblik vervang word deur Kennedy, wat aanbeveel is om te leun deur Anthony Quinn.  as generaal Murray. Hy stel Lawrence vry aan mnr. Dryden. Noem die Britte wat Arabië beset as "'n byvertoning van 'n byvertoning." as Gasim. Johar was 'n bekende Indiese akteur wat af en toe in internasionale produksies verskyn het. as Majid. Ratib was 'n veteraan Egiptiese akteur. Sy Engels word nie as goed genoeg geag nie, en daarom is hy deur Robert Rietti (ongekrediteer) [aanhaling nodig] in die laaste film. as Farraj. Destyds was Ray 'n opkomende Anglo-Brasiliaanse akteur wat voorheen in verskeie films verskyn het, waaronder Irving Rapper Die dapper een en Anthony Mann s'n Die blikster.
John Dimech as Daud as Tafas. Mohyeddin was een van Pakistan se bekendste akteurs. as die mediese beampte. Hy is op die laaste moontlike minuut gegooi tydens die verfilming van die Damaskus -tonele in Sevilla. as die klubsekretaris. Gwillim word deur die goeie vriend Quayle aanbeveel om vir die film te leun. as die RAMC -kolonel. Hy het as 'n dialoogafrigter aan verskeie van Lean se films gewerk en was een van verskeie lede van die filmspan wat stukke gegee het (sien hieronder). as 'n Damaskus -sjeik (nie genoem nie)
Kenneth Fortescue as Allenby's aide (uncredited)  as Corporal Potter (uncredited)  as verslaggewer (ongekrediteer) as Michael George Hartley, Lawrence se metgesel in O'Toole se eerste toneel (ongekrediteer) as Silliam, Faisal se dienskneg (ongekrediteer) as korporaal Jenkins (ongekrediteer)  as ouderling Harith (ongekrediteer)  as die Turkse sersant (ongekrediteer)
Stuart Saunders as regiment -sersant -majoor (ongekrediteer)
Die bemanning het uit meer as 200 mense bestaan, met die rolverdeling en ekstras wat ingesluit sou word tot meer as 1000 mense wat besig was om die film te maak.  Verskeie lede van die film se bemanning vertolk klein karakters. Die eerste assistent -regisseur, Roy Stevens, speel die vragmotorbestuurder wat Lawrence en Farraj na die hoofkwartier van Kaïro vervoer aan die einde van Wet I, die sersant wat Lawrence stop en Farraj ("Waarheen dink jy, Mustapha?") Is 'n bouassistent Fred Bennett, en draaiboekskrywer Robert Bolt het 'n woordlose komedie terwyl een van die beamptes kyk hoe Allenby en Lawrence in die binnehof vergader (hy rook 'n pyp).  Steve Birtles, die gaffer van die film, speel die motorfietsryer by die Suez Canal Lean is die gerug dat dit die stem is wat skree "Wie is jy?" Kontinuïteitstoesighouer Barbara Cole verskyn as een van die verpleegsters in die Damaskus -hospitaal.
Sherif Ali ibn el Kharish: 'n Kombinasie van talle Arabiese leiers, veral Sharif Nassir - die neef van Faisal - wat die Harith -magte wat by die aanval op Aqaba betrokke was, gelei het. Die karakter is grootliks geskep omdat Lawrence gedurende die meerderheid van die oorlog nie saam met een Arabiese leier (behalwe Auda) gedien het nie, en die meeste van hierdie leiers was saamgevoeg in Ali se karakter.
Mnr Dryden: Die siniese amptenaar van die Arabiese Buro was losweg gebaseer op talle syfers, waaronder sir Ronald Storrs, wat hoof was van die Arabiese Buro en later die goewerneur van Palestina. Dit was grotendeels deur Storrs dat Lawrence Faisal die eerste keer ontmoet het en by die opstand betrokke geraak het. Hierdie karakter is ook gedeeltelik gebaseer op Lawrence se argeoloog -vriend, D. G. Hogarth, sowel as Henry McMahon, wat Dryden se rol as politieke skakeling histories vervul het. Hy is deur die draaiboekskrywers geskep om "die burgerlike en politieke vleuel van Britse belange te verteenwoordig, om Allenby se militêre doelwitte te balanseer."
Kolonel Brighton: In wese 'n samestelling van al die Britse offisiere wat saam met Lawrence in die Midde -Ooste gedien het, veral luitenant -kolonel S.F. Nuweling. Newcombe het baie dieselfde rol gespeel as wat Brighton in die film speel, aangesien hy Lawrence se voorganger was as skakel met die Arabiese opstand wat hy en baie van sy manne in 1916 deur die Turke gevange geneem het, maar hy het later ontsnap. Soos Brighton, was Newcombe ook nie baie geliefd by die Arabiere nie, hoewel hy bevriend was met Lawrence. (In die oorspronklike skrif van Michael Wilson, het hy was Kolonel Newcombe, die naam van die karakter is verander deur Robert Bolt.) Brighton is blykbaar geskep om voor te stel hoe gewone Britse soldate sou voel oor 'n man soos Lawrence: beïndruk deur sy prestasies, maar afgeweer deur sy geaffekteerde manier. (Lean het aangevoer dat Brighton 'die enigste eerbare karakter' in die film was, terwyl Anthony Quayle na sy karakter 'n 'idioot' verwys.)
Turkish Bey: Die Turkse Bey wat Lawrence in Deraa vang, was - volgens Lawrence self - generaal Hajim Bey (in Turks, Hacim Muhiddin Bey), hoewel hy nie in die film genoem word nie. Die voorval is genoem in Sewe pilare van wysheid. Sommige biograwe (Jeremy Wilson, John Mack) beweer dat Lawrence se verslag geglo word, ander (Michael Asher, Lawrence James) beweer dat kontemporêre bewyse daarop dui dat Lawrence in hierdie tyd nooit na Deraa gegaan het nie en dat die verhaal uitgevind is.
Jackson Bentley: Gebaseer op die beroemde Amerikaanse joernalis Lowell Thomas, wat gehelp het om Lawrence beroemd te maak met sy dapperheid. Thomas was egter destyds 'n jong man wat slegs 'n paar dae (of hoogstens weke) saam met Lawrence in die veld deurgebring het-anders as Bentley, wat uitgebeeld word as 'n siniese middeljarige Chicago-koerantman wat gedurende die hele Lawrence-tyd teenwoordig was later veldtogte. Bentley was die verteller in die oorspronklike skrif van Wilson, maar Bolt het sy rol aansienlik verminder vir die laaste draaiboek. Thomas het eers na die einde van die Eerste Wêreldoorlog oor Lawrence begin verslag doen en het Lawrence hoog geag, anders as Bentley, wat Lawrence blykbaar beskou as 'n verhaal waaroor hy kan skryf.
Tafas: Lawrence se gids vir Faisal is gebaseer op sy werklike gids Sheikh Obeid el-Rashid van die Hazimi-tak van die Beni Salem, na wie Lawrence verskeie kere as Tafas verwys het Sewe pilare.
Mediese beampte: Hierdie naamlose beampte wat Lawrence in Damaskus konfronteer, is gebaseer op 'n beampte wat genoem is in 'n voorval in Sewe pilare van wysheid. Lawrence was weer 'n ontmoeting met die offisier terwyl hy in Britse uniform was, 'n uitvinding van Wilson of Bolt.
Die meeste van die rolprente se karakters is in verskillende mate op werklike mense gebaseer. Sommige tonele is sterk gefiksionaliseer, soos die aanval op Aqaba, en die wat met die Arabiese Raad te doen het, was onakkuraat, aangesien die raad min of meer aan bewind gebly het in Sirië totdat Frankryk Faisal in 1920 afgesit het. Min agtergrond oor die geskiedenis van die streek , die Eerste Wêreldoorlog en die Arabiese Opstand, waarskynlik as gevolg van Bolt se toenemende fokus op Lawrence (die konsepskrif van Wilson het 'n breër, meer verpolitiseerde weergawe van die gebeure). Die tweede helfte van die film bied 'n fiktiewe verlatenheid van Lawrence se Arabiese leër, byna aan 'n man, toe hy verder noordwaarts beweeg. Die tydlyn van die film is gereeld twyfelagtig oor die Arabiese opstand en die Eerste Wêreldoorlog, sowel as die geografie van die Hejaz -streek. Bentley se ontmoeting met Faisal is byvoorbeeld aan die einde van 1917, na die val van Aqaba, en noem dat die Verenigde State nog nie die oorlog betree het nie, maar dat die VSA sedert April in die oorlog was. Verder word Lawrence se betrokkenheid by die Arabiese opstand voor die aanval op Aqaba heeltemal uitgesny, soos sy betrokkenheid by die aanvalle van Yenbo en Wejh. Die redding en die teregstelling van Gasim is gebaseer op twee afsonderlike voorvalle wat om dramatiese redes verenig is.
Die film wys Lawrence wat die Geallieerde saak in die Hejaz verteenwoordig, byna alleen, met kolonel Brighton (Anthony Quayle) die enigste Britse offisier wat hom bystaan. Trouens, daar was talle Britse offisiere soos kolonels Cyril Wilson, Stewart Francis Newcombe en Pierce C. Joyce, wat almal aangekom het voordat Lawrence in Arabië begin dien het.  Boonop was daar 'n Franse militêre sending onder leiding van kolonel Edouard Brémond wat in die Hejaz diens gedoen het, maar dit word nie in die film genoem nie.  Die film wys Lawrence as die enigste oorsaak van die aanvalle op die Hejaz -spoorlyn. Die eerste aanvalle begin vroeg in Januarie 1917 onder leiding van beamptes soos Newcombe.  Die eerste suksesvolle aanval op die Hejaz-spoorlyn met 'n lokomotiefvernietigende "Garland-myn" is gelei deur majoor Herbert Garland in Februarie 1917, 'n maand voor Lawrence se eerste aanval. 
Die film toon dat die Hashemitiese magte bestaan ​​uit Bedoeïene guerrillas, maar die kern van die Hashemitiese magte was die gereelde Arabiese leër wat gewerf is uit Ottomaanse Arabiese krygsgevangenes, wat uniforms in Britse styl gedra het met keffiyehs en in konvensionele gevegte geveg het.  Die film maak geen melding van die Sharifiaanse leër nie en laat die kyker die indruk dat die Hashemitiese magte uitsluitlik uit bedoeïenreëls bestaan ​​het.
Verteenwoordiging van Lawrence Edit
Baie klagtes oor die akkuraatheid van die film het betrekking op die karakterisering van Lawrence. Die waargenome probleme met die uitbeelding begin met die verskille in sy fisiese voorkoms.Die Peter O'Toole was byna 23 cm groter as die 1,65 meter groot. m) Lawrence.  Sy gedrag het egter baie meer debat veroorsaak.
Die draaiboekskrywers beeld Lawrence uit as 'n egoïs. Dit is nie duidelik in watter mate Lawrence die aandag gesoek of vermy het nie, soos blyk uit sy gebruik van verskillende veronderstelde name na die oorlog. Selfs tydens die oorlog het Lowell Thomas geskryf Saam met Lawrence in Arabië dat hy slegs foto's van hom kon neem deur hom te mislei, maar Lawrence het later ingestem om vir verskeie foto's vir Thomas se verhoogvertoning te poseer. Die beroemde opmerking van Thomas dat Lawrence ''n genie gehad het om in die kollig te staan' ', kan daarop dui dat sy buitengewone optrede hom verhinder het om so privaat te wees as wat hy sou wou hê, of dit kan aangeneem word dat Lawrence hom voorgee om te vermy die kollig, maar homself subtiel in die middel geplaas. Ander wys op Lawrence se eie geskrifte om die argument dat hy egoïsties was, te ondersteun.
Lawrence se seksuele oriëntasie bly 'n omstrede onderwerp onder historici. Bolt se primêre bron was oënskynlik Sewe pilare, maar die vertoning van die film lyk op die hoogte van Richard Aldington Biografiese ondersoek (1955), wat Lawrence voorgehou het as 'n 'patologiese leuenaar en ekshibisionist' sowel as 'n homoseksueel. Dit is in teenstelling met sy uitbeelding in Ross as "fisies en geestelik alleen".  Geskiedkundiges soos Basil Liddell Hart betwis die uitbeelding van die film van Lawrence as 'n aktiewe deelnemer aan die aanval en die slag van die terugtrekkende Turkse rubrieke wat die Tafas -slagting gepleeg het, maar die meeste huidige biograwe aanvaar die vertolking van die film as redelik akkuraat.
Die film wys dat Lawrence Arabies gepraat en gelees het, die Koran kon aanhaal en redelik ingelig was oor die streek. Dit noem skaars sy argeologiese reise van 1911 tot 1914 in Sirië en Arabië en ignoreer sy spioenasie, insluitend 'n topografiese opname van die Sinai -skiereiland voor die oorlog en sy pogings om in 1916 oor die vrylating van Britse gevangenes in Kut, Mesopotamië, te onderhandel. Verder, Lawrence word baie laat in die verhaal bewus gemaak van die Sykes -Picot -ooreenkoms, en dit is blykbaar ontsteld daaroor, maar hy het moontlik baie vroeër daarvan geweet terwyl hy saam met die Arabiere geveg het. 
Die biograwe van Lawrence reageer gemeng op die film. Die gemagtigde biograaf Jeremy Wilson het opgemerk dat die film "ongetwyfeld die persepsies van sommige daaropvolgende biograwe beïnvloed het", soos die uitbeelding van die film se Ali wat werklik is, eerder as 'n saamgestelde karakter, en ook die beklemtoon van die Deraa -voorval.  Volgens Wilson is die historiese onjuisthede van die film moeiliker as wat onder normale dramatiese lisensie toegelaat moet word. Destyds het Liddell Hart die film in die openbaar gekritiseer en Bolt in 'n lang korrespondensie betrek oor die vertolking van Lawrence. 
Voorstelling van ander karakters Redigeer
Die film beeld generaal Allenby uit as sinies en manipulerend, met 'n beter houding teenoor Lawrence, maar daar is baie bewyse dat Allenby en Lawrence van mekaar gehou en respekteer het. Lawrence het eenkeer gesê dat Allenby 'n "bewondering van my" was  en later dat hy "fisies groot en selfversekerd was en moreel so groot was dat die begrip van ons kleinheid hom te na gekom het".  Die fiktiewe Allenby se woorde by Lawrence se begrafnis in die film staan ​​in kontras met die werklike Allenby se opmerkings by Lawrence se dood: "Ek het 'n goeie vriend en 'n gewaardeerde kameraad verloor. Lawrence was onder my bevel, maar nadat ek hom vertroud was met my Ek het hom 'n vrye hand gegee. Sy samewerking is gekenmerk deur die grootste lojaliteit en ek het nooit lof gehad vir sy werk nie, wat inderdaad van onskatbare waarde was gedurende die hele veldtog. "  Allenby het ook talle kere oor hom gepraat en tot groot vreugde van Lawrence in die openbaar die akkuraatheid van Sewe pilare van wysheid. Alhoewel Allenby Lawrence tydens die oorlog gemanipuleer het, het hul verhouding jare na die einde daarvan geduur, wat daarop dui dat hulle in die werklike lewe vriendelik was, indien nie naby nie. Die Allenby -gesin was veral ontsteld oor die Damaskus -tonele waarin Allenby koud die stad in chaos kan laat verval terwyl die Arabiese Raad in duie stort. 
Net so was generaal Murray aanvanklik skepties oor die potensiaal van die Arabiese opstand, maar het baie gedink aan Lawrence se vermoëns as intelligensiebeampte. Inderdaad, dit was grotendeels deur Lawrence se oortuiging dat Murray die opstand kom ondersteun het. Die intense afkeer wat Lawrence in die film toon, is die teenoorgestelde van Murray se werklike gevoelens, maar Lawrence het Murray nie hoog geag nie.
Die uitbeelding van Auda abu Tayi as 'n man wat slegs in buit en geld belangstel, is ook in stryd met die historiese rekord. Alhoewel Auda om monetêre redes aanvanklik by die opstand aangesluit het, het hy vinnig 'n standvastige voorstander van Arabiese onafhanklikheid geword, veral na Aqaba se gevangenskap. Ondanks herhaaldelike pogings om omkopery deur die Turke, het hy hul geld met graagte in die sak gesteek, maar hy bly getrou aan die opstand en het so ver gegaan dat hy sy valstande, wat deur Turkye vervaardig is, uitgeslaan het. Hy was by die aanvang van die Aqaba -ekspedisie by Lawrence en het eintlik saam met Lawrence en prins Faisal gehelp om dit te beplan.
Faisal was nog lank nie die middeljarige man wat uitgebeeld word sedert hy in die vroeë dertigs was tydens die opstand nie. Faisal en Lawrence respekteer mekaar se vermoëns en intelligensie en werk goed saam. 
Die reaksies van diegene wat Lawrence en die ander karakters geken het, sê baie oor die waarheid van die film. Die sterkste kritikus van sy akkuraatheid was professor A. W. (Arnold) Lawrence, die jonger broer en letterkundige eksekuteur van die protagonis, wat die regte verkoop het aan Sewe pilare van wysheid aan Spiegel vir £ 25,000 en het 'n veldtog in die Verenigde State en Brittanje onderneem om die film aan die kaak te stel. Hy het beroemd gesê: 'Ek moes my eie broer nie herken het nie'. In 'n gesprek met 'n gespreksprogram, het hy opgemerk dat hy die film 'pretensieus en vals' gevind het en verder gesê dat sy broer 'een van die mooiste, vriendelikste en opwindendste mense was wat ek geken het. hy was ongelukkig. " Later het hy aan die New York Times, "[Die film is] 'n sielkundige resep. Neem 'n greintjie narsisme, 'n pond ekshibisionisme, 'n pint sadisme, 'n liter bloedlust en 'n bietjie ander afwykings en roer goed." Lowell Thomas was ook krities oor die uitbeelding van Lawrence en die meeste van die filmkarakters en was van mening dat die treinaanval tonele die enigste redelik akkurate aspek van die film was.
Kritiek was nie tot Lawrence beperk nie. Allenby se familie het 'n formele klag teen Columbia ingedien oor sy vertolking. Afstammelinge van Auda abu Tayi en die ware Sherif Ali, Sharif Nassir, het verder gegaan deur Columbia te dagvaar, hoewel die film Ali 'n fiktiewe saamgestelde karakter was. Die Auda -saak het byna 10 jaar aangegaan voordat dit laat vaar is. 
Die film het sy verdedigers. Biograaf Michael Korda, die skrywer van Hero: The Life and Legend of Lawrence of Arabia, bied 'n ander mening. Die film is nie 'die volledige verhaal van Lawrence se lewe of 'n heeltemal akkurate weergawe van die twee jaar wat hy met die Arabiere baklei het nie'. Korda voer egter aan dat die kritiek op die onjuistheid daarvan "die punt mis". "Die doel was om nie 'n getroue dokudrama te produseer wat die gehoor sou opvoed nie, maar 'n treffende prentjie."  Stephen E. Tabachnick gaan verder as Korda deur te beweer dat die vertolking van Lawrence in die film 'gepas en getrou is aan die teks van Sewe pilare van wysheid".  'n Britse historikus van die Arabiese opstand, David Murphy, het geskryf dat hoewel die film gebrekkig was deur verskeie onakkuraathede en weglatings," dit 'n werklik epiese film was en met reg as 'n klassieke beskou word. "
Vorige films oor T. E. Lawrence was beplan, maar is nie gemaak nie. In die veertigerjare was Alexander Korda geïnteresseerd in verfilming Die sewe pilare van wysheid met Laurence Olivier, Leslie Howard of Robert Donat as Lawrence, maar moes weens finansiële probleme uittrek. David Lean is genader om 'n 1952 -weergawe vir die Rank Organization te rig, maar die projek het uitgeval.  Terselfdertyd met die pre-produksie van die film, ontwikkel Terence Rattigan sy toneelstuk Ross wat hoofsaaklik gefokus het op Lawrence se beweerde homoseksualiteit. Ross het begin as 'n draaiboek, maar is herskryf vir die verhoog toe die filmprojek verval. Sam Spiegel het woedend geword en probeer om die toneelstuk te laat onderdruk, wat gehelp het om die film bekend te maak.  Dirk Bogarde het die rol aanvaar Ross hy beskryf die kansellasie van die projek as "my bitterste teleurstelling". Alec Guinness het die rol op die verhoog gespeel. 
Lean en Sam Spiegel het saamgewerk Die brug op die rivier die Kwai en besluit om weer saam te werk. Lean was 'n tyd lank geïnteresseerd in 'n biografie van Gandhi, met Alec Guinness as die hoofrol en Emeric Pressburger wat die draaiboek skryf. Uiteindelik verloor hy belangstelling in die projek, ondanks uitgebreide voorproduksiewerk, insluitend verkenning van plekke in Indië en 'n ontmoeting met Jawaharlal Nehru.  Lean vestig toe sy aandag op T. E. Lawrence. Columbia Pictures het 'n belangstelling gehad in 'n Lawrence -projek wat uit die vroeë vyftigerjare dateer, en die projek het begin toe Spiegel 'n huiwerige A. W. Lawrence oortuig het om die regte aan Die sewe pilare van wysheid vir £ 22,500. 
Michael Wilson het die oorspronklike konsep van die draaiboek geskryf. Lean was ontevrede oor die werk van Wilson, veral omdat sy behandeling gefokus was op die historiese en politieke aspekte van die Arabiese opstand. Lean het Robert Bolt aangestel om die draaiboek te herskryf om dit 'n karakterstudie van Lawrence te maak. Baie van die karakters en tonele is die uitvinding van Wilson, maar feitlik al die dialoog in die voltooide film is deur Bolt geskryf. 
Lean het na bewering John Ford se film gekyk Die soekers (1956) om hom te help om idees te ontwikkel oor hoe om die film op te neem. Verskeie tonele herinner direk aan Ford se film, veral Ali se ingang by die put en die samestelling van baie woestyntonele en die dramatiese uitgang uit Wadi Rum. Die skraal biograaf Kevin Brownlow merk op 'n fisiese ooreenkoms tussen Wadi Rum en Ford's Monument Valley. 
Die film is gemaak deur Horizon Pictures en versprei deur Columbia Pictures. Die hooffotografie begin op 15 Mei 1961 en eindig op 21 September 1962. 
Die woestyn tonele is in Jordanië en Marokko geskiet, sowel as Almería en Doñana in Spanje. Dit sou oorspronklik geheel en al in Jordanië verfilm word, en die regering van koning Hussein was baie behulpsaam met die verskaffing van logistieke hulp, verkenning van plekke, vervoer en ekstras. Hussein self het die stel verskeie kere tydens die produksie besoek en het hartlike verhoudings met die rolverdeling en die bemanning onderhou. Die enigste spanning het plaasgevind toe Jordaanse amptenare verneem het dat die Engelse akteur Henry Oscar nie Arabies praat nie, maar verfilm sou word met die voordrag van die Koran. Toestemming is slegs verleen op voorwaarde dat 'n imam teenwoordig is om te verseker dat daar geen verkeerde aanhalings is nie.
Lean was van plan om te verfilm in Aqaba en die argeologiese terrein in Petra, waarvoor Lawrence baie graag was as 'n studieplek. Die produksie moes egter na Spanje verskuif word weens die koste en die uitbreek van siektes onder die rolverdeling en die bemanning voordat hierdie tonele geskiet kon word. Die aanval op Aqaba is gerekonstrueer in 'n droë rivierloop in Playa del Algarrobico, Suid -Spanje (by 37 ° 1′25 ″ N 1 ° 52′53 ″ W / 37.02361 ° N 1.88139 ° W / 37.02361 -1.88139) dit bestaan ​​uit meer as 300 geboue en is noukeurig gebaseer op die voorkoms van die stad in 1917. Die uitvoering van Gasim, die treinaanvalle en die buitekant van Deraa is in die Almería -streek verfilm, en sommige van die opnames is vertraag as gevolg van 'n oorstroming. Die Sierra Nevada -berge het ingevul vir Azrak, Lawrence se winterkwartiere. Die stad Sevilla is gebruik om Kaïro, Jerusalem en Damaskus voor te stel, met die voorkoms van Casa de Pilatos, die Alcázar van Sevilla en die Plaza de España. Al die interieurs is in Spanje geskiet, insluitend Lawrence se eerste ontmoeting met Faisal en die toneel in Auda se tent. Die Tafas -slagting is in Ouarzazate, Marokko, verfilm, met Marokkaanse leërtroepe wat die Turkse weermag vervang, maar Lean kon nie soveel verfilm as wat hy wou nie, want die soldate was nie samewerkend en ongeduldig nie. 
Die produksie van die film is gereeld vertraag omdat die opnames sonder 'n voltooide draaiboek begin het. Wilson het vroeg in die produksie opgehou, en die dramaturg Beverley Cross het intussen aan die draaiboek gewerk voordat Bolt oorgeneem het, hoewel geen van Cross se materiaal die finale film bereik het nie. 'N Verdere ongeluk het plaasgevind toe Bolt gearresteer is omdat hy deelgeneem het aan 'n demonstrasie teen kernwapens, en Spiegel hom moes oorreed om 'n erkenning van goeie gedrag te onderteken om uit die tronk vrygelaat te word en voort te gaan met die draaiboek.
O'Toole was nie gewoond daaraan om op kamele te ry nie en vind die saal ongemaklik. Tydens 'n pouse in die verfilming koop hy 'n stuk skuimrubber op 'n mark en voeg dit by sy saal. Baie van die ekstras het die idee gekopieer, en die velle van die skuim kan op baie van die perde- en kameelsale gesien word. Die Bedoeïen het die naam O'Toole '' Ab al-'Isfanjah '(أب الإسفنجة) gekry, wat' Vader van die spons 'beteken.  Tydens die verfilming van die Aqaba -toneel is O'Toole byna dood toe hy van sy kameel geval het, maar dit het gelukkig oor hom gestaan ​​en verhoed dat die perde van die ekstras hom kon vertrap. Toevallig het 'n baie soortgelyke ongeluk die werklike Lawrence in die Slag van Abu El Lissal in 1917 getref.
Jordan verbied die film omdat dit 'n oneerbiedige uitbeelding van die Arabiese kultuur was.  Egipte, die tuisland van Omar Sharif, was die enigste Arabiese nasie wat die film 'n wye vrystelling gegee het, waar dit 'n sukses geword het deur die goedkeuring van president Gamal Abdel Nasser, wat die film se uitbeelding van Arabiese nasionalisme waardeer het.
Super Panavision -tegnologie is gebruik om die film op te neem, wat beteken dat sferiese lense in plaas van anamorfiese lense gebruik is, en die beeld is blootgestel aan 'n negatief van 65 mm en dan op 'n positiewe 70 mm gedruk om ruimte vir die klankbane te laat. Vinnige sny was meer ontstellend op die wye skerm, sodat filmmakers langer en meer vloeistofopnames moes toepas. Die opname van so 'n wye verhouding het 'n paar ongewenste effekte tydens projeksie veroorsaak, soos 'n eienaardige "fladdering" -effek, wat sekere dele van die beeld vervaag. Om die probleem te vermy, moes die regisseur die blokkering dikwels verander, sodat die akteur 'n meer diagonale beweging kon gee, waar die fladder minder geneig was.  David Lean is gevra of hy CinemaScope kan hanteer: "As iemand 'n oog vir komposisie het, is daar geen probleem nie." 
O'Toole het nie Lawrence se liefde vir die woestyn gedeel nie en in 'n onderhoud gesê: "Ek verafsku dit." 
Die rolprent is saamgestel deur Maurice Jarre, destyds min bekend en eers gekies nadat William Walton en Malcolm Arnold nie beskikbaar was nie. Jarre het net ses weke tyd gekry om twee uur orkesmusiek te komponeer Lawrence.  Die partituur is uitgevoer deur die London Philharmonic Orchestra. Sir Adrian Boult word gelys as die dirigent van die partituur in die film se krediete, maar hy kon die grootste deel van die partituur nie uitvoer nie, deels as gevolg van sy versuim om aan te pas by die ingewikkelde tydsberekening van elke leidraad, en Jarre vervang hom as die kondukteur. Die partytjie het Jarre sy eerste Oscar vir musiekscore verwerf-aansienlik oorspronklik  en word nou beskou as een van die grootste tellings van alle tye, op die nommer drie op die Amerikaanse filminstituut se top-vyf-en-twintig filmmusiek. 
Die vervaardiger Sam Spiegel wou 'n partituur met twee temas skep om die 'Oosterse' en Britse kant van die film te wys. Dit was bedoel vir die Sowjet -komponis Aram Khachaturian om die een helfte te skep en die Britse komponis Benjamin Britten om die ander te skryf. 
Die oorspronklike klankbaan -opname is oorspronklik vrygestel op Colpix Records, die opname -afdeling van Columbia Pictures, in 1962. 'n Hersiene weergawe verskyn op Castle Music, 'n afdeling van die Sanctuary Records Group, op 28 Augustus 2006.
Kenneth Alford se optog Die stem van die gewere (1917) verskyn prominent op die klankbaan. Een van Alford se ander stukke, die Kolonel Bogey March, was die musikale tema vir Lean se vorige film Die brug op die rivier die Kwai.
'N Volledige opname van die partituur is eers in 2010 gehoor toe Tadlow Music 'n CD van die musiek vervaardig, terwyl Nic Raine die City of Prague Philharmonic dirigeer uit partituur wat deur Leigh Phillips gerekonstrueer is.
Die film het op 10 Desember 1962 (Royal Premiere) op die Odeon Leicester Square in Londen verskyn (Royal Premiere) en is op 16 Desember 1962 in die Verenigde State vrygestel.
Willekeurige dinge oor Lawrence van Arabië (14 items)
Thomas Edward Lawrence was die buite -egtelike seun van Thomas Chapman, 'n Ierse edelman van Britse afkoms. Chapman trou oorspronklik met 'n vrou met die naam Edith Hamilton en het vier dogters, maar toe sy vrou ouer word, het sy vroom en onaangenaam godsdienstig geword. Chapman het uiteindelik betrokke geraak by die goewerneur met die naam Sarah Lawrence.
Toe Lawrence per ongeluk swanger raak, het Chapman haar na Dublin verplaas en by sy vrou bly woon totdat sy van die situasie bewus geword het. Toe, in 1886, het Chapman sy vrou verlaat en na Wales verhuis, waar die nuwe gesin die naam Lawrence aangeneem het. Chapman en Sarah se tweede seun is op 16 Augustus 1888 gebore en heet Thomas Edward Lawrence. Die egpaar sou voortaan vyf kinders hê - almal seuns.
(#2) Lawrence se verkragting in die hande van Turkse soldate is waarskynlik vervaardig
Een van die meer opspraakwekkende bewerings wat Lawrence in sy memoires gemaak het, was sy beweerde slaan en verkragting deur lede van die Turkse wag by die Siriese garnisoen op Deraa op 20 November 1917. Die voorval is ook grafies uitgebeeld in die film uit 1962, Lawrence of Arabia. .
Die daaropvolgende ontleding dui daarop dat die verkragting nie net 'n versinsel was nie, maar dat Lawrence gedurende die tyd nie eens in Deraa was nie, volgens sy dagboek en briewe aan sy familie. Lawrence het hierdie bewering in 1919 begin maak, beide om die Arabiese militante van die streek in die verleentheid te stel en om homself tevrede te stel met 'n sadomasochistiese fantasie, wat sy komende memoires sou borduur. Die enigste basis vir hierdie voorval verskyn in die woorde van Lawrence self in The Seven Pillars of Wisdom - 'n hoogs verdagte bron.
(#3) Die sewe pilare van wysheid is toegewy aan die 15-jarige manlike minnaar van Lawrence
T. E. Lawrence se seksualiteit was nog altyd 'n onderwerp van omstredenheid. Lawrence was nie net 'n homoseksueel nie, maar ook 'n diep onderdrukte sadomasochis wat geteister is deur 'n streng kinderjare wat gereeld lyfstraf en wrede slae van beide sy ouers behels.
Lawrence het eers na die Midde -Ooste gereis om deel te neem aan 'n argeologiese ekspedisie in Carchemish, in die huidige Sirië. Daar, in 1911, raak hy betrokke by 'n 15-jarige Arabiese werker met die naam Selim Ahmed, met die bynaam Dahoum, wat 'The Little Dark One' beteken. het beslis saam gewoon, en Lawrence het selfs Dahoum en sy Arabiese voorman geneem om Lawrence se huis in Oxford te besoek.
Diplomatieke spanning dwing Lawrence om Carchemish in Junie 1914 te verlaat, en toe hy in 1918 na die streek terugkeer, word hy meegedeel dat Dahoum in 1916 aan tifus gesterf het. The Seven Pillars of Wisdom was gewy aan & quotS. A. & quot met die bykomende inskripsie:
Ek het jou liefgehad, en ek het hierdie getye van mense in my hande getrek en my testament oor die hemel in sterre neergeskryf om jou vryheid te gee, daardie waardige huis met sewe pilare, sodat jou oë vir my kan skyn as ons kom. & quot
Alhoewel & quotS. A. & quot is nooit in die openbaar geïdentifiseer nie; dit word vermoedelik Selim Ahmed, een van die min individue wat die gerugte van Lawrence selfs in 'n romantiese verhouding gehad het.
(#4) Die sewe pilare van wysheid was 'n publieke Fiasco
Voordat die Eerste Wêreldoorlog geëindig het, het Lawrence reeds begin met die opstel van notas vir 'n moontlike boek. En toe hy uiteindelik na die oorlog na Engeland terugkeer, het hy onmiddellik begin werk aan die eerste konsep, wat 250 000 woorde bereik het. Die manuskrip sou egter uiteindelik verdwyn wanneer Lawrence se kort saak in November 1919 by 'n treinstasie gesteel is.
Dit was dubbel katastrofies vir Lawrence, aangesien hy sy aantekeninge stelselmatig vernietig het toe hy sy eerste konsep opgestel het. Hy het probeer om die stuk uit die geheue te herskryf, maar dit het 'n poging geword wat selfs hy as 'n baie slegte karakter beskryf het. ' , wat die firma uiteindelik geweier het.
Lawrence sou sukkel om 'n derde weergawe van sy manuskrip te publiseer, wat aanvanklik slegs agt eksemplare gedruk het wat bedoel was vir kritiese hersiening deur vriende en uitgewers. Eers in 1924 sou 'n beperkte weergawe van hierdie derde weergawe van 'n boek - nou amptelik getiteld The Seven Pillars Of Wisdom - deur privaat intekening verkoop word. Teen die tyd dat hierdie uitgawe uiteindelik in produksie was, was Lawrence so stukkend dat hy geen ander keuse gehad het as om 'n verkorte weergawe aan die algemene publiek met die titel Revolt In The Desert bekend te stel nie. Die volledige intekenaaruitgawe van Seven Pillars is uiteindelik eers vrygestel tot Lawrence se dood in 1935.
(#5) Sy verslag oor sy rit na Aqaba is oordrewe
Min historiese figure is so gevier as Lawrence of Arabia. Beide Lawrence se eie outobiografie en die epiese David Lean-film oor sy lewe beeld 'n moedige ekspedisie uit oor 'n dor woestyn na die Turkse besette stad Aqaba op die Egiptiese Sinai-skiereiland.
Lean se film dramaties veral 'n ingrypende aanklag teen die sterk verdediging. Trouens, so 'n aksie het nie plaasgevind nie - die aanval het bestaan ​​uit die vaslegging van beskeie verdedigde forte, 'n relatief eenvoudige oefening, aangesien hierdie strukture slegs bedoel was om 'n aanval uit die see af te weer. Lawrence beweer ook dat hy die Sinai -woestyn binne 'n bietjie meer as twee dae oorgesteek het om die Britte by Suez in kennis te stel dat Aqaba gevang is en versterking nodig is. Hierdie moeisame trek het egter baie langer geneem.
(#6) Lawrence was 'n speurder wat onder 'n argeologiese gedaante toegang tot die Midde -Ooste verkry het
Lawrence studeer met lof aan Oxford, maar verwerp 'n nagraadse beurs met die doel om by 'n argeologiese opgrawingspan in Sirië aan te sluit. Hy sou die volgende vier jaar in Sirië deurbring en slegs 'n paar reise na Brittanje onderneem - en hy sou moontlik die res van sy lewe daardeur deurgebring het as die oorlog nie op sy ekspedisie ingedring het nie. As gevolg van sy Oxford -verbindings, is hy gewerf in 'n klandestiene rol in Britse intelligensie, en word hy een van die min Engelse onderdane wat die streek bewoon. Toe die oorlog amptelik uitbreek, word hy 'n volwaardige lid van die Britse weermag.
(#7) Lawrence het 'n ridderskap geweier by sy terugkeer na Groot -Brittanje na die oorlog
Teen die einde van die Eerste Wêreldoorlog keer Lawrence terug na Groot -Brittanje en word deur koning George V. na Buckingham -paleis ontbied. beloon met 'n ridderskap voor 'n private gehoor op 30 Oktober 1918.
Maar Lawrence, wat gedink het dat hulle sou vergader om die Arabiese belange in die streek te bespreek, het die eer geweier en skielik die paleis verlaat en sy koninklike leërskare verstom en verward gelaat. Teen laat 1918 het Lawrence bewus geword van die Sykes-Picot-ooreenkoms wat die Britte en Franse aangegaan het om die Midde-Ooste onder mekaar op te bou en hul Arabiese eweknieë van enige amptelike bekendheid uit te sluit. Lawrence voel verraai en verleë oor sy rol in die proses en gebruik hierdie uitnodiging om sy teleurstelling oor te dra.
(#8) Toe twee van Lawrence se broers in aksie gedood is, besluit hy om op te tree
Tydens die Eerste Wêreldoorlog is Lawrence aanvanklik aangestel vir 'n intelligensie -kantoor in Kaïro. Toe, in Mei 1915, sterf sy jonger broer Frank in die loopgrawe van Frankryk en in Oktober dieselfde jaar word sy broer William vermoor terwyl hy as waarnemer in die Royal Air Corps dien.
Lawrence se missie was om die moontlike stukkie inligting oor die Turkse en Duitse invloed in die Midde-Ooste in te samel en daarop te reageer in die veld. strook grond op die Arabiese skiereiland wat beheer word deur Sharif Hussein, 'n lid van die Hashemitiese dinastie wat uiteindelik die huidige Jordanië en tot 1958 Irak sou regeer. Lawrence sou die prominente emir, Sharif Hussein, en sy seun Feisal help om 'n opstand teen die Turkse Ottomaanse Ryk te begin, begin in Januarie 1917. Die meeste van Lawrence se aktiwiteite behels die koördinering van die vernietiging van strategiese spoorverbindings en guerrilla -aanvalle deur sy Bedoeïene kamerade.
(#9) Lawrence het sewe tale gepraat en die Koran aangehaal
Onder sy vele prestasies was T. E. Lawrence 'n briljante student. Toe hy sy eksamens aflê om by Oxford in te skryf, was hy op die 12de plek van die ongeveer 5.000 studente wat die toets afgelê het. Lawrence se waarde as intelligensie -agent is ook aansienlik verbeter deur sy vermoë om die Arabiese taal te bemeester toe hy die eerste keer na die Midde -Ooste reis. Hy sou uiteindelik Assiries en Turks optel tydens sy plasing in die streek, wat bygedra het tot sy beheersing van Frans, Duits, Latyn en Grieks. Lawrence was ook gefassineer deur die Arabiese kultuur en was baie ingelig oor die Koran, en kon gedeeltes aanhaal aan sy Arabiese eweknieë wat ongetwyfeld beïndruk was.
(#10) Na sy diens in die Eerste Wêreldoorlog het Lawrence weer onder die skuilnaam by die weermag aangesluit
Lawrence was so sielkundig en finansieel uitgeput deur sy voortdurende pogings om 'n outobiografie te publiseer, dat hy besluit het om by die Royal Air Force in te skryf onder die skuilnaam, "John Hume Ross." Maar hy is eers 'n paar maande later ontslaan toe sy identiteit onthul is deur die pers. Daarna het hy by die Royal Tank Corps aangesluit, maar het gefrustreerd geraak met sy toewysing en het suksesvol versoek dat hy in 1925 terugkeer na die RAF.
(#11) Lawrence se na-oorlogse huis, Clouds Hill, was 'n hut sonder loodgieterswerk of kombuis
In ooreenstemming met sy teruggetrokke bestaan ​​en sy soeke na anonimiteit, het Lawrence tyd begin spandeer by 'n vakansiehuur in die Dorset -streek van Engeland.Hierdie klein hut, bekend as Clouds Hill, het bestaan ​​uit drie kaal kamers en geen loodgieterswerk, elektrisiteit of beligting behalwe kerslig nie, en dit het slegs die minste isolasie deur Lawrence self geïnstalleer.
Lawrence het die gebou amptelik in 1925 gekoop en soveel tyd as moontlik daar deurgebring. Hy het sy woning minimaal gehou en slegs met 'n slaapsak geslaap, met net een ekstra slaapsak wat vir besoekers van die nag bedoel was. Lawrence het in hierdie woning afgetree nadat hy vroeg in 1935 die weermag verlaat het, waarskynlik onseker oor sy toekoms en die depressie wat hy die grootste deel van sy lewe verduur het. Hy sou dan ernstig beseer word tydens 'n motorfietsongeluk en sterf aan kopbeserings in die hospitaal op 19 Mei 1935. Die plaaslike polisie het beraam dat Lawrence ten tyde van sy ongeluk ongeveer 100 km / h gery het, die grens van sy Brough Superior -motorfiets. .
(#12) Lawrence het 'n kluise geword na die Eerste Wêreldoorlog
Toe die Eerste Wêreldoorlog geëindig het, is Arabiese belange opsy gesit en is die streek deur die Franse en Britte verdeel in kolonies wat tot in die eeu sou duur. Tydens die Vredeskonferensies in Parys van 1919 was Lawrence 'n tussenganger tussen die verskillende Arabiese leiers waarmee hy in die Midde -Ooste gedien het en die seëvierende magte van die Weste.
Ondanks sy beste pogings om onafhanklike, Arabies beheerde state te vestig, is Lawrence se wense geïgnoreer. Verbitterd oor hierdie verraad en skaam oor sy rol in hierdie dubbelsinnigheid, het Lawrence selfs meer ontsteld geraak oor sy nuutgevonde beroemdheid, wat hy as vals en onverdien beskou het. As gevolg hiervan het hy so gereeld as moontlik teruggetrek na Clouds Hill, 'n besonder afgeleë plek in die 20's en 30's, in 'n poging om vir die wêreld weg te kruip. Lawrence het ook verklaar dat hy geen geld sou aanvaar uit die samestelling van The Seven Pillars of Wisdom nie, maar of hy hierdie houding permanent gehandhaaf het, is nog onduidelik.
(#13) Lawrence was onbekend tydens die Eerste Wêreldoorlog
Lowell Thomas was 'n ikonoklastiese joernalis en filmmaker wat 'n pionier in dokumentêre rolprente was. Thomas, wat geteister is deur die brutaliteit wat die Westelike Front van Europa beleef het, het besluit om sy aandag te vestig op die oorlogvoering in die Midde -Ooste. Hy kon dus vir 'n paar weke T.E. Lawrence verfilm en beide stilfoto's en rolprente van die eksotiese en charismatiese Brit verkry.
Die beeldmateriaal sou eers na die oorlog bekyk kon word deur die publiek, maar Thomas kon uiteindelik 'n lesingreise beplan wat optredes in Groot -Brittanje insluit. Sy toer in Londen was twee weke uit bespreek, maar sou ses maande duur. Thomas se publisiteit in Groot -Brittanje en elders het van Lawrence 'n wêreldbekende persoon gemaak - 'n status waarvan die afgeslote soldaat uiterlik nie gehou het nie. Van Lawrence se houding het Thomas gesê: "Hy het 'n genie gehad om in die kollig te kom."
(#14) Lawrence was baie kort van formaat
Alhoewel sy prestasies en groter persoonlikheid sou aandui dat Lawrence ook 'n indrukwekkende fisiese figuur was, was dit nie die geval nie. Miskien as gevolg van 'n kinderjare van die bof, het Lawrence slegs 5 '5' hoog gestaan. Sy toewyding aan liggaamsoefening en gedrewe persoonlikheid was in werklikheid 'n poging om te kompenseer vir sy geringe gestalte. Sy kop was ook redelik groot en lyk ongemaklik in vergelyking met die res van sy liggaam. Interessant genoeg sou David Lean Peter O'Toole - wat 6'3 & quot staan ​​- rol om Lawrence in sy film te speel.
Oor hierdie instrument
Thomas Edward Lawrence is ook bekend as Lawrence of Arabia, was bekend vir sy rol as 'n Britse skakelbeampte in die Arabiese opstande van 1916 tot 1918. Baie Arabiere beskou hom steeds as 'n volksheld, wat hul ideale van vryheid van die Ottomaanse Ryk bevorder het. en Europese heerskappy. Lawrence het baie bekende vriende, waaronder Winston Churchill, die beroemde skrywer Bernard Shaw, ens.
Sy bydrae tot die oorsaak van Arabiese nasionalistiese bevryding is deur die meeste mense erken en aanvaar, al was hy 'n intelligensiebeampte en spioen vir die Verenigde Koninkryk. Sy dade het ook een van die beroemde legendes in die Britse militêre geskiedenis geword. Die ewekansige hulpmiddel deel 14 feite oor Lawrence of Arabia wat min mense ken.
Ons data kom van Ranker. As u wil deelneem aan die ranglys van die items wat op hierdie bladsy verskyn, klik dan hier.
Lawrence van Arabië (1962)
Die openingstoneel van die regisseur David Lean en rsquos, 1962, epos Lawrence van Arabië is die einde van sy titulêre karakter, wat beide as proloog en epiloog optree. Oomblikke nadat die hooftitelreeks afgesluit is en die finale krediet vervaag, het T.E. Lawrence (Peter O & rsquoToole) word dood in 'n motorfietsongeluk op 'n stil pad in Suidwes -Engeland. Lawrence & rsquos death is die kyker se inleiding tot die versierde Britse weermagoffisier en omstrede held van The Great War, en 'n figuur wie se bedrywighede en wêreldwye toekennings dit so 'n roemlose lot sou voorkom. En tog is dit hier buite 'n oulike kothuis in Dorset dat ons Lawrence eers ontmoet en die olietenk vol maak op sy Brough Superior -motorfiets voordat ons gaan ry.
Met die uitsondering van die komponis Maurice Jarre & rsquos musiek & ndash wat wip tussen jaunty en sweeping & ndash Lawrence van Arabië& rsquos se hoof titel volgorde staan ​​in skrille kontras met die res van die film. Die musiek beloof hoë avontuur en romanse, maar die beelde weerspieël nie die stemming nie. Die enigste lewe op die skerm is Lawrence, wat in die raam loop, net soos die filmkaartjie verskyn. Sy vaal pak pas ver van die vloeiende wit mantels wat hom deur die woestyn gedra het, die dowwe grys van die binnehof kan nie die eindelose rooi en geel sand van The Nefud vervang nie. Die motorfiets is Lawrence en rsquos net 'n blaaskans van die gewone, 'n manier om terug te keer na 'n plek, 'n oase wat lank gelede deur die woestyn verswelg is. Baie droom van so 'n terugkeer, maar vir sommige is dit ongedaan.
Lawrence van Arabië (1962) oorspronklike teaterwa
Lawrence van Arabië& rsquos se titelreeks is in die somer van 1962 in Almeria, Spanje, oor 'n paar dae geskiet. 'n Brough Superior SS100-motorfiets en 'n handgemaakte motorfiets wat byna identies is aan die een waarop Lawrence gery het op die dag van sy dood, en ndash is uit Engeland gestuur vir die skietery . By gebrek aan 'n Engelse binnehof, is 'n houtverf geverf om op sypaadjie te lyk en 'n hoë hoek is gebruik om die toneel en rsquos beslis Spaanse omgewing te verberg. (Dit is moontlik dat hierdie unieke hoëhoek -opname die opening van die regisseur Jacques Demy en rsquos 1964 -film geïnspireer het Die sambrele van Cherbourg.) Die toneel onmiddellik na die titelvolgorde, waarin Lawrence na sy ondergang sien afdwaal, is 'n paar maande later eintlik in Surrey, Engeland, geskiet. verskil in beligting tussen die twee skote. Die harde lig van 'n somer en rsquosmiddag in Spanje is moeilik om te verwar vir 'n modderige herfsdag in Engeland.
Peter O'Toole en regisseur David Lean verfilm die Lawrence van Arabië hoof titel volgorde in Almeria, Spanje, 24 Mei 1962. (Foto deur Costume Designer Phyllis Dalton)
Terwyl uitgebreide, selfstandige titelreekse in Hollywood reeds in die mode was Lawrence van Arabië produksie begin (grootliks danksy die werk van Saul Bass), en terselfdertyd word nuwe widescreen-kamerastelsels soos TODD-AO en Super Panavision 70 bekendgestel om ook nuwe visuele ervarings aan die gehoor te bied. Lawrence was een van die eerste films wat met Super Panavision 70 gefotografeer is, en die vervaardiger wou dus die volle voordeel trek uit hierdie nuwe stelsel. Waarom kosbare rame mors op 'n geanimeerde titelreeks as u kamera beelde met so 'n ongelooflike getrouheid en omvang kan neem? Tydens die opening het die ultra wye beeld van 2.20: 1 die direkteur van fotografie F.A. Young toegelaat om Lawrence en sy fiets gemaklik in die een deel van die skerm in te beeld en die tipe krediet in die ander. Alhoewel dit relatief eenvoudig is om na die res van die film te kyk, Lawrence van ArabiëDie openingsvolgorde van & rsquos is 'n pragtige wenk vir kykers wat van hierdie film vereis dat hulle elke deel van die skerm inneem.
Alhoewel dit tegnies briljant en pragtig eenvoudig is, sou die eerste titelvolgorde, en spesifiek die krediete daarvan, byna vier dekades lank 'n twispunt word, soos uiteengesit in die boek van Adrian Turner en rsquos. Die maak van David Lean se Lawrence Arabia. Lawrence van ArabiëDie oorspronklike draaiboekskrywer, Michael Wilson, is in 1951 op die swartlys geplaas deur die House Un-American Activities Committee (HUAC), maar het gedurende die vyftigerjare onder 'n skuilnaam of sonder krediet voortgegaan om te werk. Wilson, saam met sy mede -swartlys -skrywer Carl Foreman, is 'n skermkrediet geweier op die vorige rolprent van regisseur David Lean & rsquos, Die brug op die rivier die Kwai (1957), juis daarom. Die film het uiteindelik die Oscar -toekenning gewen vir die beste aangepaste draaiboek (destyds die beste skryfwerk, draaiboek gebaseer op materiaal uit 'n ander medium), maar in plaas van om na Wilson en Foreman te gaan, het die toekenning gegaan aan die Franse skrywer Pierre Boulle, op wie se boek die film gebaseer was . Boulle, wat niks mee te doen gehad het nie Kwai& rsquos draaiboek en het nie 'n woord Engels gepraat nie, was die enigste skrywer wat krediet op die film gekry het weens die status van die swartlys van Wilson en Foreman.
Swartlys draaiboekskrywer Michael Wilson
In korrespondensie met Wilson het Lean die vervaardiger Sam Spiegel 'n geringe skuld gegee vir hierdie skerm. Soos baie mense wat oor die filmmaker geskryf het, opgemerk het, is dit egter moeilik om te glo dat 'n regisseur met 'n outoritêre reputasie van Lean & rsquos nie bewus was van so 'n weglating nie, veral in die polities gelaaide klimaat van die laat 50's. Ten spyte van Wilson & rsquos negatiewe ervaring op Die brug op die rivier die Kwai, het die draaiboekskrywer uiteindelik betrokke geraak by die volgende projek van Lean en Spiegel en rsquos: 'n verwerking van die outobiografiese verhaal van T. E. Lawrence en rsquos Sewe pilare van wysheid en maak die rolprent wat sou gebeur, los Lawrence van Arabië.
Hoewel die swartlys van Hollywood skynbaar in 1960 geëindig het toe die draaiboekskrywer Dalton Trumbo in die openbaar erkenning gekry het vir sy werk op Spartacus en UittogDie verraderlike gevolge van die verbod het daarna jare lank geduur, veral wat werke tydens die swartlys betref. Wilson, wat begin werk het aan die Lawrence van Arabië draaiboek in 1958, onderteken 'n kontrak wat lui dat die vervaardiger van die film en rsquos hul bes sal doen om die skrywer se skermkrediet in die Westelike Halfrond te verseker, maar selfs gedurende die kwynende jare van die McCarthy -era, was dit amper 'n ysterwerende waarborg. Nadat hy byna 15 maande aan die film gewerk het en drie voltooide konsepte ingedien het, het Wilson die projek verlaat oor kreatiewe verskille met Lean, wat na bewering nie van die draaiboekskrywer hou nie en die fokus op die politieke aspekte van Lawrence & rsquos -verhaal. Leun het toe gehuur 'N Man vir alle seisoene dramaturg Robert Bolt om die Wilson & rsquos -draaiboek te herskryf en die film van 'n komplekse historiese drama te omskep in die meer gefokusde karakterstudie wat uiteindelik geproduseer sou word.
Draaiboekskrywer Robert Bolt in 1966
By die lees van Bolt & rsquos se klaar draaiboek, stuur Wilson 'n brief aan Lawrence van Arabiëse vervaardiger, Sam Spiegel. Wilson het opgemerk dat hoewel daar nog min van sy oorspronklike dialoog in die opnameskrif oorgebly het, talle oorspronklike tonele wat hy vir die vroeëre konsepte bedink het, behoue ​​gebly het, beide wat die struktuur en volgorde in die film betref. Hy versoek 'n gesamentlike draaiboekskryfkrediet met Bolt. Spiegel & rsquos -prokureurs het op Wilson geantwoord dat die draaiboekskrywer geen kontraktuele reg het om krediet te eis nie en dus geen kans kry nie.
Ten spyte van 'n beroep op Wilson en rsquos, het die laaste minuut 'n beroep op die Writer & rsquos Guild of America gedoen, Lawrence van Arabië première op 10 Desember 1962 sonder sy krediet. In 'n daaropvolgende beroep op die WGA, het Wilson die tonele en strukturele ooreenkomste tussen hom en Bolt & rsquos se onderskeie draaiboeke uiteengesit, sodat die bydraes tot die voltooide film genoeg was om erkenning te regverdig. Volgens die destydse gilde-reëls moes hy of sy ten minste 'n derde van die finale draaiboek bygedra het, beide wat struktuur, kontinuïteit en/of dialoog betref. Na 'n lang arbitrasieproses, sou die WGA uiteindelik met Wilson saamstaan, maar helaas sou die skrywer eers bykans 25 jaar na sy dood op die skerm gekrediteer word.
Een groot verskil tussen onderskeidelik Wilson en Bolt & rsquos Lawrence draaiboeke was, ironies genoeg, die bron van al die moeilikheid: die film se hoof titel titel. Terwyl die Bolt & rsquos -draaiboek beskryf wat uiteindelik in die Lean & rsquos -film beland het, het dit amper 'n opening oor die man, T.E. Lawrence, en meer oor die mite van & lsquoEl Aurens & rsquo & ndash Lawrence van Arabië. Die hooftitel en krediete sou verskyn het oor 'n skoot van 'n verwoeste tempel, sewe klippilare wat stukkend lê en gedeeltelik in sand begrawe is. Hierdie beeld is nie net 'n direkte verwysing na die titel Lawrence & rsquos nie Sewe pilare van wysheid en gee 'n verslag van sy ervarings in die oorlog en die basis vir die draaiboek van Wilson en rsquos, maar dit is simbolies van die uiteindelike verganklikheid van mans en rsquos -dade, groot of andersins. Soos geskryf, het die openingsreekse van Wilson en Bolt & rsquos baie te sê oor Lawrence, wat die karakter en die film- en rsquos -verhaal op verskillende maniere bedien. Die Bolt & rsquos -weergawe was egter die een wat verfilm is, en die een wat nou in die gedagtes van geslagte filmkykers gedruk is.
'N Uittreksel uit die van Robert Bolt Lawrence van Arabië (1962) draaiboek waarin die hooftitelvolgorde uiteengesit word.
Michael Wilson is dood in 1978. Ten spyte van die WGA -uitspraak in sy guns kort na die vrylating van Lawrence van ArabiëHy het nooit geleef om sy skermkrediet by die film te voeg nie. Wilson en rsquos -familie het na bewering 'n beroep op Columbia Pictures gedoen met die steun van die WGA toe aan die einde van die tagtigerjare begin word met die regisseur en rsquos -snit van die film, maar dit kon nie goedkeuring van Lean kry nie. Die film is weer vrygestel sonder dat Wilson & rsquos krediet in 1989 geskryf het. Dit was eers in 2002 en die 40ste herdenking van Lawrence& rsquos release & ndash toe Sony Pictures 'n digitale herstel van die film onderneem vir 'n DVD -vrystelling wat Wilson uiteindelik op die skerm gekry het, wat sedertdien in alle weergawes van die film verskyn het.
'N Gesprek met GROVER CRISP, Uitvoerende vise -president, batebestuur, filmherstel en digitale bemeestering by Sony Pictures.
Ek was gefassineer om te verneem dat die swartlys -draaiboekskrywer Michael Wilson sy krediet by die herstelde weergawe van Lawrence van Arabië in 2002 ongeveer veertig jaar na die oorspronklike vrystelling. Kan u ons vertel van die besluit om dit te doen en wat die proses behels?
Grover: Vir die 40ste bestaansjaar 2002 word die vrystelling van Lawrence van Arabië, beide op film en vir die DVD -uitgawes, wou ons Michael Wilson tot die eer vir die draaiboek toevoeg. 'N Paar jaar tevore het die WGA besluit dat hy krediet verdien en dat die ateljee hom die eer moet gee in die toekomstige uitgawes van die film.
Hierdie film het 'n paar probleme veroorsaak omdat die hooftitels meer as een deurlopende, afgeslote opname is, wat beteken dat dit moeilik sou wees om die naam vir die filmafdrukke by te voeg. Op video sou ons die toevoeging digitaal kon maak, maar ek wou filmafdrukke met die gekorrigeerde krediet kan maak. Ons het dus onderneem om die hele titelkrediete te herskep deur die oorspronklike tekslose agtergrondopname te gebruik, wat ons op 65 mm negatief gehad het.
Lawrence van Arabië (1962) hooftitels uit die 40 -jarige herstelling
Ek verstaan ​​dat Pacific Title twee maande lank herbou het om die titels vir die herstel van 2002 te herbou.
Grover: Ons het by Pacific Title gewerk, soos u genoem het. Ek kan onthou wie spesifiek daaraan gewerk het om die lettertipe, wat uniek was vir die film, te herskep. Ons het die saamgestelde filmelemente geskandeer en na die videomaster oorgedra, maar het ook 'n negatief gehad waaruit ons kon druk, omseil wat eintlik op die oorspronklike negatief was, sonder die Wilson -krediet. Ek het gedink die werk wat gedoen is, was baie mooi en ons het dit gebruik vir die filmafdrukke en vir die DVD -weergawes op video. 'N Ander item, die Columbia Lady -logo aan die hoof, was ook uniek: 'n stilstaande skildery van die logo wat slegs op hierdie film gebruik is.
Is daar enige verskille tussen die vrystellings van die 40ste en 50ste verjaardag van Lawrence van Arabië in terme van die hooftitelvolgorde?
Grover: Toe die tyd vir die vrystelling van die 50ste verjaardag in 2012 aangebreek het, het ons besluit om nie die kredietkaart wat vir die 2002 -weergawe gemaak is, te gebruik nie, maar eerder die krediete in die oorspronklike negatief gebruik om dit so outentiek moontlik te maak.
Die draaiboekkrediet soos dit in vorige weergawes verskyn het Lawrence van Arabië (1962)
Die draaiboekskrediet soos dit in die herstelde weergawe van Lawrence van Arabië (1962)
Grover: Ons het die Wilson -krediet hier by die ateljee digitaal bygevoeg, met al die ander krediete onveranderd van die oorspronklike. Ons het 'n grafiese/spesiale effekte -kunstenaar wat die lettertipe styl in kaart bring en dit herskep. Hierdie keer was dit redelik eenvoudig en eenvoudig. En omdat ons hierdie keer nie filmafdrukke gemaak het nie, maar 4K DCP vir die teateruitreiking, het dit baie goed gegaan.
Is daar ander films uit die swartlys -era wat hul krediete op hierdie manier herstel het?
Grover: Dit was nie die eerste keer dat ons dit gedoen het nie. Wilson en Carl Foreman was op die swartlys toe hulle geskryf het Die brug op die rivier die Kwai en die krediet op die skerm was die skrywer van die roman, Pierre Boulle.
Die draaiboekskrediet soos dit in die oorspronklike weergawe van Die brug op die rivier die Kwai (1957)
Grover: Toe ons besig was met 'n vorige DVD -uitgawe van Brug, het ons die elemente wat in die vroeë 90's geskep is, gebruik vir die vrystelling van die film op druk. Op daardie tydstip het hulle toegang tot die 35 mm -tekslose agtergrond gehad, maar die hooftitels is oor 'n reeks skote met harde snitte en oplos. Hulle kon dus die draaiboekskryfkrediete en, soos ek onthou, nog 'n ander krediet skep, aangesien beide krediete in dieselfde skoot was. Die pas by die lettertipe was goed, maar nie baie presies nie en effens anders in kleur. Toe ons 'n paar jaar gelede die 4K -herstel doen, het ons in dieselfde situasie te staan ​​gekom.
Die hoof titel volgorde vir Brug was altyd kommerwekkend vanuit 'n kwaliteitsperspektief omdat sommige van die optiese duplikasiewerk goed was, sommige vreeslik, wat dit moeilik maak om goeie resolusie en kleur uit die filmelemente self te kry.Toe ons aan die 4K -herstel werk en die volledige tekslose agtergrond goed bekyk, het ons gesien dat dit eintlik 'n baie beter element is as die optiese titelreeks wat op die oorspronklike negatief gesny is. In hierdie geval wou ons probeer om dit so goed as moontlik te gebruik.
Die draaiboekskrediet soos dit in die herstelde weergawe van Die brug op die rivier die Kwai (1957)
Grover: Uiteindelik het ons besluit om die titels in hul geheel te herskep, sodat ons die skrywer se krediete moeiteloos kon byvoeg, maar ons ook 'n ietwat beter agtergrond kon gee as wat ons sou gehad het, in kleurbeheer en skerpte. Ons kunstenaar met grafika/spesiale effekte het uitstekende werk gedoen met die krediete, weer 'n unieke lettertipe, veral die hooftitel self. Ons het natuurlik die oorspronklike gekarteer, maar hier en daar was daar tweaks en regstellings om dit so eg moontlik moontlik te hê. Niemand het ooit daaroor vir my kommentaar gelewer nie, so ek dink niemand het dit ooit opgemerk nie.
Toe en nou: die Savoye
Vir die kort 16 jaar wat dit oop was vir gaste, was die Savoy die mees aristokratiese hotel in Kaïro. Dit was 'n derde onderneming vir die onvermoeide George Nungovich, die vroegste van die hotel -tsare in Kaïro (waaroor ek vroeër hier geblog het).
'N Paleis van prins Djemil Toussoun het nie aan die vereistes voldoen nie, en die gebou en die terrein daarvan is deur Nungovich opgekoop. Die perseel was in die hartjie van die nuwe Ismailia-kwartaal, in Qasr al-Nilstraat, met uitsig op die Rond Point Qasr al-Nil (sien kaart hieronder). Nungovich het die paleis laat aftrek en vervang met 'n wonderlike nuwe gebou met drie verdiepings, bedek met 'n rotonde.
Hy het die Savoy Hotel genoem en dit is op 28 November 1898 geopen. Dit is destyds beskryf as merkwaardig modern met 'n groot eetkamer en 'n kleiner restaurant, ruim sitkamers, rookkamers, 'n leeskamer in Egiptiese sierstyl, elektriese hysbak en 'n wye terras wat uitkyk op Qasr al-Nilstraat. Elke slaapkamer het 'n vervanging en nuwe meubels van Waring en Gillow van Oxfordstraat, Londen, en daar was suites met 'n privaat bad en toilet op elke vloer.
Dit was gemik op die klas mense wat Shepheard's en die Grand Continental, destyds die voorste hotelle in Kaïro, 'n bietjie vulgêr sou vind. Die hoë samelewing wat in die beginjare by die Savoye aangekom het, was onder meer 'n jong Winston Churchill, vers van sy avonture as 'n oorlogskorrespondent in Suid -Afrika, sir Benjamin Baker en sir John Aird, die argitek en kontrakteur van die Aswan -dam, toe in aanbou, en die Afrika -kolonialis Cecil Rhodes. Toe generaal Kitchener en sy beamptes triomfantlik in Kaïro aankom ná die oorwinning in die Slag van Omdurman in September 1899, is hulle vereer met 'n groot banket op die terras van die Savoye.
Vlae was eie aan die hotel wanneer daar 'n koninklike was. Die eerste olifant wat op rooi gehys is, was die eerste wat gehys is ten opsigte van die besoek van die koning van Siam. Koning Albert van België maak egter beswaar teen die praktyk en eis dat die vlug verwyder moet word of hy vertrek. In 1905, toe die witharige, 80-jarige eks-keiserin Eugénie 36 jaar na die opening van die Suez-kanaal na Egipte teruggekeer het, het sy kamers by die Savoye geneem. Koning George V en koningin Mary, destyds prins en prinses van Wallis, het 'n paar jaar later op pad terug uit Indië gebly.
Die kroonprins van Duitsland word begroet deur die bestuurder van die Savoye, Auguste Wild
Kort na die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog, in Oktober 1914, is die hotel deur die Britse leër oorgeneem - soos ek in 'n vorige pos opgemerk het, het TE Lawrence vanaf Desember van daardie jaar uit 'n kantoor hier gewerk. Toe die oorlog eindig, het die Britse regering besluit om die hotel vas te hou, en dit het 'n sakeadres geword vir maatskappye in Britse besit. In 1924 is dit verkoop aan Charles Baehler, hoofaandeelhouer van Egyptian Hotels Ltd, wat die gebou afgebreek het. Hy het dit vervang met 'n groot kommersiële en woonstelkompleks wat vandag nog staan ​​op die huidige Talaat Harb -plein. Ironies genoeg het die Baehler -geboue, soos dit bekend is, nou 'n totaal van die moderne argitektoniese erfenis van die middestad geword, gekoester deur natuurbewaarders, wat moontlik nie weet dat die geboue in werklikheid die plek van 'n stigting met 'n veel groter stamboom ingeneem het nie.
Die Baehler -geboue op die Talaat Harb -plein beslaan nou die terrein van die voormalige Savoye
Hoe keiserlike ambisies 'n pot wat nou kook, roer
Scott Anderson se fyn, gesofistikeerde, ryklik gedetailleerde "Lawrence in Arabia" is gevul met waardevolle komplekse en fyn afgestemde inligting. Hierdie veeleisende, maar uiters leesbare weergawe van die Midde -Ooste tydens die Eerste Wêreldoorlog is beslis geen hagiografiese biografie van T. E. Lawrence nie, aangesien die klein nuanse ("in", nie "van") die titel daarvan duidelik maak nie.
Mnr. Anderson filter nie die moeilike geskiedenis van 'n uiters belangrike era deur die perspektief van enige individu nie. Hy sien Lawrence ook nie as die enigste ontwerper wat probeer om die Arabiese lot te manipuleer nie. Die rede waarom hierdie lof 'n afvallige Brit verhoog en sy prestasie om 'n guerrilla -bedoeïenleër te skep, skryf mnr. Anderson dat die kort antwoord antiklimakties kan lyk. Sy rede: Dit was 'n tyd toe die saad vir die Arabiese wêreld geplant is "om homself minder te definieer deur wat hy wil word as waarteen hy gekant is: kolonialisme, sionisme, Westerse imperialisme in sy vele vorme."
Dit was moeilik om duidelikheid te vind, en daarom was oorwinnaars na so 'n moedswillige lewensverlies. Maar helde was nodig, en hier was 'n inskrywing. Volgens die boek kon "Lawrence 'Lawrence of Arabia' word omdat niemand baie aandag daaraan gegee het nie."
Dit maak nie die ontbinding van mnr. Anderson se rekening nie. Vir diegene wat reeds gefassineer is deur Lawrence se bedrywighede en vertroud is met sy geskrewe verslae daarvan, verryk die deurdagte weergawe van meneer Anderson slegs die verhaal wat dit vertel. "Lawrence in Arabia" beklemtoon die Gordynse probleme waarmee enige strateeg te kampe het uit enige van die talle kontingente wat betrokke was by die stryd om Arabiese vryheid uit die Ottomaanse Ryk of om Arabiese grond op te sny sodra die geveg verby was. Hy illustreer hoe moeilik dit was om hoegenaamd vooruitskouing te hê, sodat hy duidelik kon sien, en hy behou sy grootste belangstelling vir spelers wie se fantasie die vrugbaarste was. Lawrence was die beste en welsprekendste van hierdie manipuleerders, maar hy was geensins alleen nie.
Die boek is versigtig om aspekte van Lawrence se vaardigheid te erken wat nie altyd reg geskied nie. Mnr. Anderson illustreer veral Lawrence se suiwer politieke gawes: sy manier om die uitval uit strategiese of militêre maneuvers te voorspel, sy 'besondere vaardigheid in beleefde strydlustigheid', sy no-nonsense beskrywingskragte.
Meneer Anderson, wat uit die groot hoeveelheid van Lawrence se skrywe kom, vind hierdie bietjie oneerbiedigheid: "Jerusalem is 'n vuil stad wat alle Semitiese godsdienste heilig gemaak het. . Daarin is die verenigde magte van die verlede so sterk dat die stad nie 'n geskenk het nie, maar die mense, met die skaarsste uitsonderings, karakterloos is as hotelbediendes, wat leef op die menigte besoekers wat deurkom. "
Behalwe dat hy 'n skerp oor het vir onvergeetlike bewoording, het meneer Anderson 'n gawe om die botsende belange van strydende partye saam te voeg. Sy verslag oor die grimmige Britse debakel in Gallipoli en die slegte besluite wat dit gelei het, toon die analitiese kragte van hierdie boek op sy beste. Hy verduidelik waarom Alexandretta, wat nou Iskenderun genoem word, aan die Middellandse See naby die Turks-Siriese grens, na Lawrence en ander kyk soos die kwesbaarste punt van die Ottomaanse Ryk. Dit beskryf die voorval van 1914 waarin 'n Britse oorlogskip, die Doris, byna per ongeluk daarin kon slaag om bloot te stel hoe swak die gebied verdedig is.
Maar "deur die geskiedenis heen", voeg hy by, "was daar gevalle waar 'n baie beter militêre mag dit reggekry het om teen 'n sekere oorwinning te slaag. Alhoewel Lawrence die Siriese en Armeense opstande voorstel wat die Ottomaanse beheer oor die Alexandretta -gebied verder kan ondermyn, kyk die Britte weswaarts en noem die Dardanelles die plek om golf na golf troepe te stuur. Hulle is ten volle blootgestel aan die vyand toe hulle na die see geland het, en is met geen strategiese effek vermoor nie. Lawrence het geglo dat Brittanje se besluit beïnvloed is deur die begeerte van sy bondgenoot Frankryk om Sirië stabiel te hou - en aanspraak daarop te maak na die oorlog.
Aangesien 'Lawrence in Arabië' Lawrence se loopbaan uiteensit en sy delikate onderhandelinge om die seuns van koning Hussein te verenig om 'n Arabiese opstand teen die Turke te bewerkstellig, volg dit ook op ander diplomatieke pogings. Een van die onthullende onthullings van die boek oor Curt Prüfer, 'n Duitse diplomaat in Kaïro met spioenasieverbindings, is dat hy Minna Weizmann-'n selde genoemde suster van Chaim Weizmann, Israel se eerste president-as 'n pro-Duitse spioen ontplooi het. Aaron Aaronsohn, 'n Sionis en landboukundige, was ook betrokke by spioenasie, wat hom tot die goeie genade van die Ottomaanse regime gewend het.
Die boek volg ook die spoor van die Amerikaner William Yale, wat in die streek rondbeweeg om Standard Oil van New York, bekend as Socony, te doen. Hy het 'n belangrike rol gespeel om die onderneming te help om aansprake in Palestina te maak, "behalwe dat dit 'n belangrike detail was wat Socony geen rede gehad het om die Turke mee te sukkel nie", skryf mnr. Anderson. Boor na olie kon die Turkse oorlogspoging gehelp het, maar Yale se werkgewers was nie van plan om dit te doen voordat die oorlog verby was nie.
"Lawrence in Arabia" is 'n boeiende boek, die beste werk uit die militêre geskiedenis in die onlangse geheue en 'n verhelderende ontleding van kwessies wat vandag nog groot is. Dit is in elke opsig 'n groot boek, met 'n groot hoeveelheid terrein. Dit is dus begryplik dat meneer Anderson net verby gaan en nie te vleiend verwys na David Lean se wonderlike film oor Lawrence nie.
Maar lesers wat die film ken, is meer geneig om dit meer as hy te doen. Ja, dit was geskiedenis à la Hollywood, met oomblikke van duidelike oordrywing. Maar die poging om Lawrence, sy militêre aanvalle, die stamleiers met wie hy te doen gekry het, die ongeskikte Britse militêre poging en die slinkse Franse diplomatieke uit te beeld, blyk uit hierdie boek ongewoon trou aan die feite te wees. Dit word geprys vir beide die visueel groot film en hierdie groot ambisieuse boek om te sê dat hulle baie gemeen het.
'N Fantastiese, leesbare geskiedenis van die Arabiese Buro en die belangrikste en klein rolspelers wat betrokke was.
Van al die mense wat by die opstand betrokke was, kry Cyril Wilson die meeste aandag. Walker gee ook 'n bietjie kleur deur stories te vertel van die Arabiese Buro se veiligheidsmaatreëls (met 'n bok eetpapier op die vloer), die lid wat sy gholfstokperdjie in die woestyn kon behou, en hoe die Buro die pelgrimsreis van Mekka aan die gang gehou het selfs toe oorlog na Arabië gekom het.
Walker presteer uitstekend deur te wys hoe sy werk was.
Walker presteer uitstekend deur te wys hoe sy werk bemoeilik is deur die verhoudings en wedywering tussen die Arabiese stamme, die onkunde en losbandigheid van Entente -meerderes, die hardheid van die terrein en die keiserlike ontwerpe en wedywerings van Brittanje en Frankryk. Hy doen goeie werk met die ontleding van die rekord, soos Lawrence se herinneringe, wat hy gereeld bevraagteken.
'N Gebalanseerde, goed nagevorsde werk. . meer
Ontzagwekkende navorsing deur die skrywer het 'n werk van groot belang gelewer vir diegene wat geïnteresseerd was in die Arabiese opstand wat tydens die laaste deel van die Eerste Wêreldoorlog plaasgevind het en aanleiding gegee het tot die legende van & aposLawrence of Arabia & apos.
Lawrence verskyn beslis in die boek, soos hy moet, maar die skrywer het sy aandag gevestig op die hele groep Britse offisiere wat die opstand ondersteun het, en sonder wie die Lawrence & aposs -legende nie sou ontstaan ​​het nie. Lawrence self, in & apos Die Seven Pill Awe inspirerende navorsing deur die skrywer het 'n werk van groot belang gelewer vir diegene wat geïnteresseerd was in die Arabiese opstand wat tydens die laaste deel van die Eerste Wêreldoorlog plaasgevind het, en aanleiding gegee het tot die legende van 'Lawrence of Arabië '.
Lawrence verskyn beslis in die boek, soos hy moet, maar die skrywer het sy aandag gevestig op die hele groep Britse offisiere wat die opstand ondersteun het, en sonder wie Lawrence se legende nie sou ontstaan ​​het nie. Lawrence self het in 'The Seven Pillars Of Wisdom' verklaar dat enigeen van veertig ander Britse deelnemers aan die opstand 'n soortgelyke verslag kon geskryf het. As hulle dit nie gedoen het nie - en Phillip Walker, wou hulle dit vir hulle doen.
Oor 'n tydperk van etlike jare het Walker afstammelinge van die ander mans opgespoor en privaat kaarte met briewe, dagboeke en foto's ontdek wat hul voorouer se aktiwiteite in Arabië gedokumenteer het, en wat in meer as negentig jaar in baie gevalle verborge en onaangeraak gelê het. . Uit die massa materiaal, plus amptelike verslae en persoonlike onderhoude met afstammelinge, het 'n verhaal ontstaan ​​van groot moed, sterkte en onbaatsugtige diens - meesterlik geskryf in 'n styl wat 'n mens in die middel van die Britse teenwoordigheid in die Hejaz plaas. Aan die einde van die boek wou ek Arabië verlaat en die interessante groep karakters wat ek daar ontmoet het.
'N Merkwaardige boek wat 'n paar ewe merkwaardige manne uit die skadu bring. Die sieklike, maar onvermoeide kolonel Cyril Wilson is byvoorbeeld byna 'n standbeeld in Whitehall waardig vir sy onophoudelike pligsgetrouheid in diens van sy land! Ek het veral gehou van die gebottelde biografieë van die mans, waarin hulle hul aktiwiteite na die oorlog beskryf - 'n baie menslike aanraking.
Young Lawrence: 'n Portret van die legende as 'n jong man
T. E. Lawrence was een van die mees charismatiese karakters van die Eerste Wêreldoorlog, 'n jong argeoloog wat met die Arabiere geveg het en 'n epiese en baie persoonlike verslag van hul opstand teen die Turke in Sewe pilare van wysheid. Tog was dit nie die eerste boek wat die ikoniese titel dra nie.
In 1914 het die man wat Lawrence of Arabia sou word, die eerste verbrand Sewe pilare van wysheid, 'n manuskrip waarin hy sy avonture in die Midde -Ooste beskryf het gedurende die vyf jaar voor die oorlog.
Anthony Sattin onthul die verhaal wat Lawrence wou verberg: die waarheid van sy geboorte, sy kronkelende verhouding met 'n dominante moeder, sy diepe liefde vir 'n Arabiese seun, die intieme besonderhede van die buitengewone reise wat hy deur die streek geneem het waarmee sy naam vir ewig is verband hou en die persoonlike redes wat hom gedryf het van 'n student tot 'n argeoloog en 'n spioen.
Jong Lawrence is die eerste boek wat fokus op die verhaal van T. E. Lawrence in sy twintigs, voor die oorlog, gedurende die tydperk waarop hy as sy goue jare teruggekyk het. Met behulp van eerstehandse bronne, museumrekords en dokumente van die buitelandse kantoor stel Sattin hierdie avonture teen die agtergrond van korrosiewe konflikte in Libië en die Balkan. Hy toon die pruttende uittarting van Arabiere, Armeniërs en Koerde onder Turkse oorheersing, terwyl hy die verhaal blootlê van 'n uitsonderlike jong man wat op soek is na geluk, liefde en sy plek in die wêreld totdat oorlog sy lewe vir ewig verander het.
U kan 'n paar uittreksels hier lees:
Anthony het ook die volledige oudioboek vir Audible vertel, wat hier beskikbaar is:
'Ek het Young Lawrence baie geniet. . . terwyl Lawrence nie 'n seuntjie is in die wonderlike boek van Anthony Sattin nie, gee hy duidelik die voorstelling van Lawrence van Arabië. . . 'n gewaagde verkenning nie net van die Midde -Ooste nie, maar van homself 'Michael Korda, skrywer van Hero: The Life and Legend of Lawrence of Arabia
'Deur noukeurige navorsing en krakende prosa, skets Sattin die jeugdige passies en invloede-en nie 'n paar familie- en persoonlike geheime nie-wat gehelp het om die toekomstige Lawrence van Arabië te skep, en dit gedoen in 'n goedgeskrewe verslag wat moeilik is om neer te lê . 'N Absoluut onontbeerlike lesing vir almal wat hoop om die evolusie van een van die mees verleidelike en romantiese figure van die moderne tyd te verstaan,' Scott Anderson
'' N Eienaardige maar streng biografiese studie ' Ekonoom
'' N Waardevolle insig in 'n fassinerende jong man voordat hy in die legende verdwyn ' Skotman
'Anthony Sattin bewys dat die Britte weet hoe om 'n groot avontuur te skryf, sowel as om 'n avontuur te hê. Hierdie hoogs leesbare boek ontbreek nooit aan die groot verhaal nie, maar laat die geskiedenis ook nie die held verloor nie ' New York Journal of Books
'' N Genotvolle boek en 'n welkome toevoeging tot die literatuur oor Lawrence ' Toeskouer
'' N Oortuigende verslag van 'n jong man wat volgens sy drome leer leef ' Waarnemer
'Anthony Sattin het goud geslaan. . . balanseer 'n lewendige, romanistiese benadering met egte biografiese ondersoek in 'n baie leesbare boek 'Giles Foden, Condé Nast Traveler
'Sattin se eie reisskryfervaring verleen hierdie gedetailleerde biografie van Lawrence se vroeë jare 'n onmiddellikheid, pas en 'n gevoel van plek wat net so aangenaam is as onthullend' Reisiger
'Anthony Sattin, 'n Arabofiel self, is die perfekte skrywer om die vroeë lewe van Lawrence vir ons te bring. . . 'n aangrypende, goed nagevorsde boek ' Kompas
Hoe het T. E. Lawrence 'Lawrence of Arabia' geword? - Geskiedenis
Anderson, Scott. Lawrence in Arabië: Oorlog, bedrog, keiserlike dwaasheid en die maak van die moderne Midde -Ooste. New York: Doubleday, 2013. 577 bls.
Slegs drie jaar na die laaste groot Lawrence -biografie (Michael Korda Held) kom hierdie bundel. Die veteraan -joernalis Scott Anderson ondersoek die Lawrence -raaisel verder en pas hom in die breër doek uit die oorlog. Na sy mening was "Lawrence in staat om Lawrence of Arabia te word omdat niemand baie aandag gegee het nie" aan hierdie marginale oorlogsteater (3). Anderson se kritiese siening van Lawrence bied byna 'n terugslag na skeptisisme in die Aldington-era.
Scott Anderson is 'n joernalis en skrywer in New York. As 'n oorlogskorrespondent dek Anderson konflikte wat wissel van Noord -Ierland en Checnya tot die Soedan. Hy het verskeie nie -fiksieboeke gepubliseer, saam met romans, insluitend Triage en Moonlight Hotel. Anderson bespreek sy boek hier met NPR.
Soos die ondertitel suggereer, probeer Anderson 'n breër blik op die Midde -Oosterse teater van die Tweede Wêreldoorlog, hoofsaaklik gefokus op die Arabiese opstand (al bring Allenby se Palestynse veldtog en die deurmekaar Mesopotamiese avontuur waar nodig). Wat die saak betref, is hy meer bekommerd oor die oorlog se diplomatieke en politieke afwykings as die militêre dimensies daarvan. In hierdie verband is dit meer soortgelyk aan die van David Fromkin 'N Vrede om alle vrede te beëindig, of James Barr's Steek die woestyn aan die brand, as 'n reguit biografie.
Om sy vertelling uit te leef, vergelyk Anderson Lawrence met verskeie tydgenote. Dit is Aaron Aaronsohn, 'n landboukundige wat 'n sionistiese agent geword het wat 'n intelligensie-aanwins vir die Britte geword het (sien ook Ronald Florence se Lawrence en Aaronsohn) Curt Prufer, die belangrikste intelligensiediens van Duitsland in Turkye en William Yale, 'n amptenaar van Standard Oil wat generaal Allenby se Amerikaanse militêre attaché geword het. Anderson voer aan dat hierdie manne in hierdie militêre agterwater 'n baie spesifieke stel persoonlikheidseienskappe gebruik het.
Hierdie individue is op sigself interessant en verduidelik soms die verhaal van Lawrence. Anderson gebruik byvoorbeeld Prufer se korrespondensie om aan te toon dat Lawrence se nemesis Abd el-Kadr inderdaad op Djemal Pasha se betaalstaat was (385). Aaronsohn bied nie net 'n venster na die ontluikende sionisme nie, maar sy kontak met Djemal stel lesers in staat om die optrede van die Turkse regering te waardeer. Maar Anderson behandel hulle oppervlakkig, dit verskyn onreëlmatig deur die vertelling, sonder om sterk indrukke te maak. By verstek word Lawrence die sentrale figuur.
Anderson's is hoofsaaklik 'n ontnugterde imperialis. Hy begin die boek met Lawrence wat die VC van King George V weier en volg hierdie gedeelte deurgaans. Lawrence se vooroorlogse intelligensiewerk en vroeë jare by die Arabiese Buro maak plek vir bitter ontnugtering. Anderson maak Lawrence se betrokkenheid by die Siege of Kut en probeer onderhandel oor die losprys van die beleërde garnisoen van generaal Townshend, 'n keerpunt in Lawrence se wêreldbeskouing. Saam met sy ervarings in Kaïro, het Kut Lawrence geleer om die 'giftige samesmelting van rassisme en Britse opvattings oor militêre superioriteit' (170) te wantrou wat die Britse houding teenoor Arabiere en Turkse mense gevorm het.
Anderson beskou Lawrence as nie net sinies teenoor sy regering nie, maar ook aktief by die Arabiere. Lawrence is nie net gekant teen die land van troepe in Alexandretta nie en stel Feisal in kennis van Sykes-Picot, maar moedig volgens Anderson aan sy onderhandelinge in Maart 1918 met Mehmet Djemal. Blykbaar het Lawrence die onderhandelinge "as 'n kragtige potensiële wapen gesien om teen sy regering te gebruik" (447). Anderson beskou dit as 'n reaksie op Mark Sykes se bedrieglike diplomasie ("[hy] het baie moeilik sy feite, selfs sy eie oortuigings, reguit gehou" (155)) en die Franse kolonel Bremond se brutale arrogansie. Dit stem ook ooreen met Lawrence se gewoonte om bevele kavalerig te verontagsaam.
Na Aqaba het Lawrence dit geniet om sy gewig rond te gooi, maar nie net vir beamptes soos Cyril Wilson nie, maar ook vir sy vriend Stewart Newcombe (352). Anderson ontneem Lawrence se verhouding met Emir Faisal deeglik: hy respekteer die hoofman se "onwrikbare ambisie" (246), maar raak versigtig vir sy "geneigdheid tot wankeling" (289). Waar Korda Lawrence se naoorlogse ontmoetings met Feisal as 'n aangename geleentheid vertel, toon Anderson dit as 'ongemaklike byeenkomste' (504). Nie 'n openlike "ontbinding" -werk nie, dit is beslis die mees siniese behandeling van Lawrence sedert Michael Asher.
Anderson is nie heeltemal oortuigend nie. Lawrence se weersin in die geallieerde perfiditeit blyk duidelik in sy geskrifte. Dit is moeilik om skrywers soos Suleiman Mousa en Phillip Knightley te erken, wat hom as 'n hartelose imperialis sterk aanvoer. Maar uiterste veronderstellings dat Lawrence Feisal se onderhandelinge met die Turke veroorsaak het, bou op beslis skraal fondamente. Anderson is verkeerd oor die pogings van Lawrence tydens die Arabiese opstand, en later in Versailles, hom leeg en skaam gelaat het. Maar later het Lawrence gevoel dat sy pogings tydens die konferensie in Kaïro in 1922 sy lojaliteit teenoor Brittanje en die Arabiere voldoende toevoeg.
Anderson skitter ook nie elders besonder nie. Sy verslae oor Lawrence se militêre optrede lees regverdig, maar sonder besondere insig of oorspronklikheid. Hy stel minder belang in Lawrence se taktiek as sy groeiende 'haat vir die vyand', wat uitloop op Tafas (416). Hy verwerp Sewe pilare van wysheid as 'n "fabelagtig ongelyke boek" (504). Lawrence se latere lewe, volgens Anderson, is "beslis prosaïs" (504) en word dus grootliks geïgnoreer. Die Lawrence het geprys vir sy "genie vir vriendskap", wat sowel aristokrate as leërskare kan bekoor, verskyn nêrens op hierdie bladsye nie. Enige wenke van onbeduidende humor verdrink onder golwe van bitterheid.
Anderson snuif na "onstuimige twis tussen diegene wat sy reputasie wil aantas en diegene wat dit wil verdedig" (3), maar kan nie help om 'n paar self te ondersoek nie. Hy bevestig Barr se bewering dat die noordelike rit tydens die Aqaba -ekspedisie onbetwisbaar is (322). Hy bevraagteken redelik Lawrence se verslag van Deraa, maar kom tot die gevolgtrekking dat "iets gebeur in Deraa "(401). Sy" iets "is 'n herhaling van Richard Aldington se teorie wat Lawrence gewilliglik aan die Bey se vooruitgang onderwerp het (402).
'N Mens moenie Scott Anderson bedrieg vir 'n goedgeskrewe boek nie. Geskiedenisliefhebbers kan baie leer, en selfs verweerde Lawrence -snobs kan dit interessant vind. Dit is net jammer dat Anderson min inhoudelike insig in sy sentrale figuur bied.