Gedrag van pikkewyne - diere Lees Meer
Hoof diere Gedrag van pikkewyne
Gedrag van pikkewyne
Die gedrag van pikkewyne is bekend vir hul monogamie, maar dit is nie die enigste eienaardigheid daarvan nie. Wil u alles weet oor hierdie voëls??
Geskryf en geverifieer deur die sielkundige Sara Gonzalez Juarez 10 Julie 2021.
Die gedrag van pikkewyne, die swart en wit massas bo -op die ys, is diep gekoppel aan die oseane, seisoenale ligsiklusse en gemoedelikheid. Hulle gedrag word al jare bestudeer, hetsy vir die behoud daarvan of vir die belangstelling wat hulle wek.
Hul aanpassings by die koue water waar hulle woon en voed, is uniek, maar dit belemmer ook hul voortbestaan ​​namate klimaatsverandering hul habitat jaar vir jaar versmelt en versplinter. Lees verder as u hierdie voëls 'n bietjie meer in diepte wil leer ken.
Pikkewyne behoort aan die orde van die Sphenisciformes en die familie Spheniscidae. Daar is 6 genera en ongeveer 18 spesies wat uitsluitlik in die suidelike halfrond versprei word.
Die enigste uitsondering op hierdie algemene reël is die Galapagos -pikkewyn (Spheniscus mendiculus), wat in die trope voorkom.
Pikkewyne se aanpassings by die waterlewe is baie interessant. Dit is die belangrikste:
Hulle vlerke is nutteloos om te vlieg: hierdie strukture is in vorm aangepas om meer op vinne te lyk, omdat dit onder hulle aangedryf word om te swem.
Sy vermoë om asem op te hou is verstommend: sommige spesies kan tot 20 minute op 'n diepte van 500 meter duik.
Vaste bene: Omdat hulle nie vlieënde voëls is nie, word hul bene nie gepneumatiseer nie en is hul gewrigte taamlik styf, wat hulle genoeg gewig gee om te duik.
Dik vere: die pikkewyne se vere is klein en talryk, en lyk soos hare met die blote oog. Op hierdie manier bespaar hulle baie meer hitte.
Fusiforme en hidrodinamiese anatomie- Deur hul roervoete te gebruik en danksy hul torpedo-vormige lyf, kan pikkewyne teen baie hoë snelhede swem.
Die smoking van die Pikkewyn: sy kenmerkende kleur vervul 'n kamoefleerfunksie, aangesien hierdie voël van onder af met 'n stuk ys verwar word - of met sonlig verdwyn - en van bo af inskakel met die seebodem. Dit kan dus sy moontlike roofdiere vermy.
Laastens moet daarop gelet word dat pikkewyne piskivore is, waarvan die dieet insluit vis, plankton, klein skaaldiere en inkvis. Hulle is alleen vaardig om te jag, hoewel hulle op die oppervlak in groepe woon.
Dit is 'n spesie wat die meeste van sy tyd in sy kolonie deurbring. Sommige taxa, soos die koningpikkewyn (Aptenodytes patagonicus) is hiërargies georganiseer, met die dominante vroulike figuur. Dit staan ​​ook bekend as 'n uitkykpunt, aangesien dit gewoonlik op 'n hoë plek is om op te let vir die moontlike voorkoms van roofdiere.
Pikkewyne is gewoonlik nie aggressief nie. Aangesien diere deur prooi -walvisse, wit haaie en luiperdseëls aangeval word, sal die neiging altyd wees om te vlug en nie te veg nie, tensy dit die kwessie is om die jonges te verdedig.
Sommige pikkewynkolonies kan 1000 individue oorskry. Hierdie groepe bevoordeel die kans op oorlewing teen aanvalle van roofdiere, aangesien monsters mekaar van die gevaar kan waarsku. Wat meer is, in die middel van 'n swart en wit gety is dit moeiliker om 'n spesifieke prooi te kies.
Om in 'n groep te woon, is bevoorreg om 'n maat te vind vir jong individue wat almal op dieselfde tyd gebore word. Dit is ook 'n beskermende faktor vir die jongmense.
Gedrag van pikkewyne in ballingskap
Alhoewel pikkewyne normaalweg nie gedragsversteurings in gevangenskap ontwikkel nie, word hul gedrag duidelik deur opsluiting verander. Trekspesies onderdruk hierdie instink dikwels in geslote fasiliteite, veral as nuwe monsters binnekom.
In beperkte ruimtes word gedrag soos loop, versorging of stryd om grondgebied ook meer gereeld waargeneem as hul aksiegebied beperk is. Aan die ander kant is 'n hoër voorkoms van paartjies van dieselfde geslag aangemeld as die kolonies klein is.
Pikkewyne kan, net soos enige ander dier, deur assosiasie leer. Boonop veronderstel volwassenheid vir hulle 'n leerproses, soms baie vroeg, deur risiko en eie ervaring. Tot op die oomblik van sy onafhanklikheid, broeikatte boots hul ouers se gedragspatrone na.
Keiserpikkewyn (Aptenodytes forsteri) leer swem, duik en kos vind in die 5 of 6 jaar wat hy buite die kolonie deurbring voordat hy terugkeer om te gaan.
Tweedens, pikkewyne ondergaan 'n inprentingsproses wanneer hulle gebore word, waarin hulle emosioneel gekoppel is aan die mees onlangse figure vanaf hul geboorte. Deur die nabootsing van die gedrag van hul ouers leer hulle tydens hierdie afdruk sosialiseer en kommunikeer.
Kommunikasie in die gedrag van pikkewyne
Gierigheid behels altyd 'n minimaal ingewikkelde vorm van kommunikasie, aangesien groepslewe prosesse vereis soos die daarstel van 'n hiërargie, 'n vennoot soek, waarskuwing oor moontlike gevare of voedselbronne. Pikkewyne kommunikeer deur vokalisasies en visuele liggaamsgebare. Kom ons kyk na hierdie strategieë van naderby.
Elke pikkewyn het sy eie stemklank, wat laat monsters in die menigtes van die kolonies herken word. Daar word gereeld waargeneem hoe paartjies mekaar van ver af bel as hulle buite sig is en dieselfde gebeur tussen ouers en jongmense.
Vokalisasies wissel ook wanneer dit kom by hofmakery of territorialiteit. In hierdie gevalle gee die pikkewyne gewoonlik harder piep uit en gaan gepaard met uitdagende gebare en selfs aggressie.
Sekere posisies is spesifiek vir kontekste soos reproduksie of territorialiteit. Volwassenes stoot jongmense saggies om terug te keer na die nes of om hulle byvoorbeeld in een rigting te stuur.
Die gewone houding vir hofmakery is gewoonlik met oop vlerke, bors uitblaas en swaai. Hierdie houding is soortgelyk aan dié van territorialiteit, waarin hulle ook probeer om groter te lyk, maar die gang is meer direk en gaan gewoonlik gepaard met druk of slaan.
Seksuele volwassenheid by pikkewyne kan wissel na gelang van die spesie en wissel van 2 tot 7 jaar. Wanneer die broeiseisoen nader kom - na die afval van vere - word die kompetisiegedrag deur pare en die ligging van die nes beklemtoon.
Gewoonlik is dit die mannetjies wat die wyfies hofmaak, waarvoor hulle die bou van neste of die kompetisie met ander eksemplare van die kolonie. Hierdie patrone wissel volgens spesies. Ander spesies, soos die keiser of die Adelie -pikkewyn, toon trekgedrag wanneer die voortplantingsseisoen nader kom, en keer terug na hul geboorteplekke.
Monogamie in die gedrag van pikkewyne
Dit is algemeen bekend dat pikkewyne monogaam is. Dit word gewoonlik vanuit 'n menslike en Westerse perspektief gesien, en dink dat hulle die hele jaar as 'n paartjie leef, terwyl hul monogamie in werklikheid daarin manifesteer hulle kies gewoonlik elke jaar dieselfde paar om voort te plant, maar die res van die maande woon hulle in die gemeenskap.
Die monogame gedrag van die pikkewyn word bevoordeel in stabiele groepe en deur voortplantingsukses, dit wil sê as die nageslag nie vorder nie of as daar probleme is, is dit moontlik dat die afskrifte van die paar die volgende jaar van vennoot verander. As 'n lid van die paar sterf, toon die pikkewyne tekens van spanning of lusteloosheid.
Soms, paartjies van dieselfde geslag word in kolonies waargeneem. Alhoewel hulle nie in staat is om voort te plant nie, is gevalle van aanneming van weeskinders gedokumenteer, wat die algehele voortplantingsukses verhoog het.
Agonistiese gedrag - of aggressiewe gedrag in die kompetisie om hulpbronne - word veral in die voortplantingsseisoen waargeneem. Ouer pikkewyne beslaan oor die algemeen die beste broeiplekke, wat tot konflik met jonger mense kan lei. Dit is algemeen dat gedrag in hierdie tydperke soos vokalisering en aggressie voorkom.
Die gedrag van pikkewyne het nog baie aspekte om te ontsyfer. Boonop word die uitbreiding van hul habitat jaarliks ​​verminder as gevolg van klimaatsverandering, wat hul voortbestaan ​​in gevaar stel. As ons wil voortgaan om hierdie wonderlike wesens te leer ken, is die eerste ding om die huis wat ons van hulle geneem het, te herstel.