Jy is hier: Tuis So aanbid ons Preke Geloofsgroei 2 Korintiërs 3:18 Wie is jy en waarheen is jy op pad?
Broers, susters en kinders, “Wie is jy, en waarheen is jy oppad?” Dit is ‘n baie eenvoudige vraag, met ‘n baie eenvoudige antwoord. Kom ons maak dit effens moeiliker. Wat sê ander mense: Wie sê hulle wie is jy, en waar sien hulle jou heengaan? Skielik het ons nie meer beheer oor die “regte” antwoord nie. Iemand anders gaan my nou beoordeel en moontlik gaan hy dalk iets raaksien en noem waarmee ek nie saamstem nie, moontlik nie wil hoor nie. Somtyds is dit nodig om ‘n objektiewe opinie te kry van wie jy werklik is.
Kom ons doen bietjie hierdie toets en vra vir ander mense wie ek is. Ons kan dit by ons huise doen, moontlik in die omgee groepe, moontlik vir ons beste vriend of vriendin. Dit is belangrik om somtyds afstand van onsself te kry en te hoor wat ander mense in my raaksien. As ons dit nie doen nie, dan word ons soos die nare stiefma in Sneeuwitjie. Ons gaan nie die werklikheid wil aanvaar as die spieël op ‘n dag vir ons sê ons is nie meer die mooiste nie. Wanneer die oomblik van waarheid vir ons aanbreek, sal ons heftig wil ontken dat dit nie ons is wat beskryf word nie, sal ons nie die foute en onvolmaaktheid in ons eie lewens wil raaksien nie. Eerder die waarheid uit my man of vrou of beste vriend/in se mond hoor, as wat ‘n vreemdeling dit vir my moet vertel of meer nog, agter my rug by ander oor my praat. Somtyds maak die waarheid seer, maar dit is die enigste manier hoe ons werklik daarna kan streef om beter en beter te word. Nie om sodoende beter as my medemens te wees nie, maar om meer en meer te word wat God wil hê ek moet wees.
Ons kan dit vergelyk met ‘n spieël in ‘n badkamer waarin ‘n warm stort loop of waar daar ‘n warm bad getap is. U het dit sekerlik al almal gesien? Hierdie spieël is toegewasem en ons kan nie detail daarin sien nie. Die beeld wat vanuit die spieël kom is baie vaag. Ons kan ons handdoek vat en die spieël afvee, en vir ‘n kort rukkie sien ons die beeld duidelik, om daarna maar net weer te verdof. En so is dit ook met God se beeld in onsself. Hierdie beeld is dof gemaak deur die wasem van die sondeval. Ons sien iets van God, maar dit is nie baie duidelik nie. Die mens sélf het hierdie beeld stukkend gegooi deur ongehoorsaam te wees en sonde te doen. Die beeld wat ons moes dra het dowwer en dowwer geword.
Die enigste manier, weet u gemeente, om die dowwe spieël weer helder te kry, is om die deure en vensters van die badkamer oop te maak. Stadig maar seker sal ons sien dat die beeld weer helder raak totdat ons onsself weer daarin kan raaksien, selfs die fynste besonderhede van ons gelaat. Dit is die koel, droë lug, wat oor die spieël gewaai het, wat veroorsaak dat die damp teen die spieël opgeklaar het. En net so het ons ook hierdie “koel lug” nodig. Die lug wat ons spieël weer sal helder maak, is die Heilige Gees. Deur die Heilige Gees word ons al meer en meer wat ons in Jesus Christus moet wees.
Wat ís dit wat ons dan moet wees? Ek kan alleenlik oor myself praat, wanneer ek by God begin. Selfkennis, begin by Godskennis. Tussen Godskennis en selfkennis bestaan daar dus ‘n wisselwerkende verband: verstaan jy God beter, verstaan jy jouself beter. Ken jy jouself, leer jy God ook beter ken.
Om hierdie beeld te verstaan, moet ons begin deur vir mekaar te noem dat ons in ‘n tussenin tydperk leef. Ons leef in die voortdurende spanningsveld van tussenin. Kom ons verduidelik dit. Ons is tussen hierdie lewe en die hemel; tussen die verlede en die toekoms; tussen die verstaanbare en die onverstaanbare; tussen die onvolmaakte en die volmaakte. Tussen die helder beeld in die spieël en die dowwe beeld wat weer met tyd sal helder word. Ons leef in die spanningsveld van wie ons nou is en wie ons in Christus behoort te wees.