Hierdie padstal is langs Himeville se polisiespeurtak. Die dorp het juis sy ontstaan te danke aan die polisiediens aangesien Himeville in 1890 begin het as ’n voorpos vir die Border Mounted Rifles wat destyds belas is om veestropery te bekamp. Vandag is Himeville meer bekend as die naaste dorp aan die Sanipas met ’n vulstasie, en een van die gewildste aftrekplekke is die Snowgoose Hangabout.
Toe Kim Harrisberg en vier vriende besluit om die lengte van die Groot-Keirivier in die Oos-Kaap van sy kroontjie tot by sy toontjie te stap, wou baie mense weet waarom. Wel, waarom nie!
Ons lyk soos ’n troppie tarantulas– volgestopte rugsakke staan knobbelrig soos eiersakke op ons rûe uit en ons stapstokke laat elke stapper soos iets met ’n paar ekstra kieriebeentjies lyk.
Ons het dit "Ekspedisie Kei" gedoop – ’n 450 km lange tog al langs die Groot-Keirivier in die Oos-Kaap van sy oorsprong tot by die see. Was ons die eerstes om dit dit te doen? Moontlik. Boere langs die pad het so gedink.
Die meeste mense langs die pad het een vraag gehad: “Hoekom?” Ons antwoord het gewissel na gelang van die gehoor, ons bui en die omgewing waarin ons onsself bevind het: Ons was almal op soek na ’n uitdaging, al was dit dalk ’n bietjie van ’n masochistiese een. Ons wou iets stap wat nog nooit in sy geheel gestap is nie; ons wou op ons self aangewese wees en ons wou ’n sosiale projek aan die ekspedisie koppel.
Maar ons het seker gemaak ons is veilig en voorbereid. Niemand wou ’n storie op Die Burger se voorblad word nie.
Ons het ’n noodhulpkursus en ’n bergreddingskursus voltooi; ons het geoefen: gehardloop, berggeklim, in die gim geoefen, geswem en jogaklasse bygewoon; ons het genoeg verbande ingepak om ’n mummie toe te draai; ’n satellietfoon en ’n GPS is saam, sowel as ’n rits nommers van mense wat regstaan om ons te kom haal – selfs met ’n helikopter – sou dinge lelik skeeflop. Tussendeur het ons alles moontlik gedoen om ons ouers te paai.
Kos vir die lang tog is in elkeen se woonstel opgaar en in bokse opmekaar gepak soos Lego-blokkies. En kaarte van die hele rivier het ons muurpapier geword.
Uiteindelik het die dag aangebreek om te begin stap. Danksy ’n recce-tog Kei toe die vorige jaar het ons ’n idee gehad van wat om te verwag, maar niemand kon raai watter verrassings op ons sou wag nie.
Wanneer ons dan weer ons sakke moes optel, het hulle teen seer skouers en heupe geskaaf en het ons sommer geweet die kneusplekke is om die draai.
Ná ontbyt het ons, soos elke ander dag, weer die kurwe van die rivierloop gevolg, onseker oor watter terrein vir ons voorlê, watter mense ons sal teëkom of waar ons die aand sal slaap.
So het ons byvoorbeeld die tweede nag teen ’n krans met rotskuns tent opgeslaan. In die geselskap van ’n antieke uitbeelding van ’n lenige Boesman wat met lang treë hardloop, moes ons dié aand gedurig op ons kampkastrolle slaan en af en toe die donker in skree om ’n trop bobbejane te probeer verjaag. Die karnallies het gedink dit is pret om klippe oor die rotswand bo ons koppe af te rol.
Ná ’n week langs die rivier het ons, met die toestemming van die boer wat nie tuis was nie, by sy verlate jaghuis ingebreek om vir die aand slaapplek te kry. ’n Stadig verterende duif het ons in die kombuis ingewag en ’n paar stowwerige boktrofees het met glasige oë die niet ingestaar…
Nat tot op die been en omring deur lang gras wat aan ons kuite kleef soos ons vorentoe beur, het ons geloop en probeer sin maak van die kaart. As dit nie was vir Dumile, ’n plaaswerker, wat in sy geel reënjas verskyn het nie, sou ons daar buite rondgedwaal het tot de laaste een soos ’n pruim gelyk het. Danksy hom kon ons dié aand in ’n leë plaashuis skuil.
En ons het foendi’s geword in die oorsteek van riviere. As die pad vorentoe twyfelagtig gelyk het, het ons ons stapskoene afgepluk, dit aan die rugsakke gebind en ons broeke opgerol. Die rivier was laag genoeg dat ons altyd ’n plek kon kry om oor te gaan, behalwe een keer toe die pad deur ’n reuse-rotswand versper is en ons gedwing is om te swem.
As ons eers tussen ’n klomp lantanabosse beland het, het ons soms nie ’n ander keuse gehad as om handeviervoet daar uit te kruip nie.
Om die rivier enduit te volg sou ’n mens ’n kapmes nodig gehad het (ons het Swiss Army-messe gehad) en ’n onbeperkte aantal dae om die ekspedisie te voltooi (ons het net ’n maand gehad).
Daarom stap ons nou langs die hoofpad. Ons loop en loop met die teerpad wat soos ’n rooi tapyt voor ons uitrol. Ek voel byna ’n tromgedreun van opwinding in my binneste (of is dit die kloppende blase op my voete?).
Die hele Melkweg is aangeskakel vir die geleentheid – die flikkerende ligte spoor ons aan, byna soos die applous van trotse ouers. My seer rug, voete, skouers en Achilles-tendons ten spyt, ek weet met elke tree kom ons nader aan die see.
Die volgende oggend kom die stewels af en stap ons kaalvoet oor die strand. Ons neem ’n paar laaste watermonsters en waad dan diepier see-in. Bo die branders se gespat hoor ek iemand vra: “Wat is volgende?” En daarmee duik ek onder ’n brander in."