I put my whole self in, I pull my whole self out, in-out, in-out and that's what it's all about ;)
Posted by Eben van Deventer at 19:35 No comments: Links to this post
Posted by Eben van Deventer at 20:18 No comments: Links to this post
Posted by Eben van Deventer at 16:28 No comments: Links to this post
Ek is al bietjie langer in hierdie wêreld as jy en ek is al dood vir die meerderheid van daardie tyd. Ek het al dinge gesien wat jy jou nie eers kan verbeel nie en dinge gedoen wat ek sal verkies jy nie verbeel nie. Ek het nie presies 'n reputasie as iemand wat die "regte" ding doen nie; ek volg my bloed en dit neig nie altyd in die rigting van my brein nie, so ek maak baie foute, 'n miljoen verkeerde roepe. Dertig-plus jare en daar is net een ding waaroor ek seker is: Jou. Hey, kyk na my, ek vra jou nie vir enige iets nie, ek sê hierdie nie omdat ek jou soek nie, want ek doen soek jou, maar dit is nie hoekom ek jou hierdie vertel nie. Wanneer ek sê dat ek luef is vir jou is dit nie omdat ek jou soek nie of omdat ek jou nie kan hê nie, dit het niks met my te doen nie. Ek is lief vir wat jy is, wat jy doen, hoe jy probeer... Ek het jou vriendelikheid gesien, ek het die beste en ergste van jou gesien en ek verstaan met perfekte klaarheid presies wat jy is; jy is 'n wonderlike vrou, jy is die een, jy is my Prinses.
Posted by Eben van Deventer at 12:38 No comments: Links to this post
Labels: Prinses Riané liefde Afrikaans
Normaalweg kan ek gedagtes van jou wegdrink
maar vanaand is dit verlange wat aan my kou...
Normaalweg kan ek jou uit my hart uitsit
maar vanaand is ek te moeg om aan te hou.
Die herinneringe speel soos rolprente deur my gedagtes
en ek kan nie keer dat gedagtes van jou soos heroïne in my junkie-are brand nie.
Ek voel weer die pyn opnuut,
alles wat ons was,
alles wat jy gese het en
alles wat ons gedoen het en nie kon doen nie.
Dit spoel soos branders op die strand van my gedagtes vanaand...
Vanaand brand die herinerring van jou soos 'n vuur in my
en elke liewe moment brand net hoër
en ek kan jou net nie ontsnap nie
en ek wil nie die vlamme meer blus nie.
Ek sit hier in die kole en hoop jy kom terug na my,
maak my oë styf toe en hoop en smeek vir die ontsnap wat ek soms vind in slaap...
Kom maak my wakker asseblief.
Ek sit die tv kliphard om jou stem te kan verdrink maar ek kan nie vergeet nie
en ek is raadop en op my laaste sigaret
en jy slaap seker vas, diep in jou drome terwyl ek hier spartel in die hel van my eie gedagtes.
Waarookal jy is weet ek jy het aanbeweeg en dink nie meer aan my nie...
Ek weet jy beweeg aan en dat ek moet opgee
maar ek hoop dat jy sal struikel en weer vir my sal val.
Tyd maak niks beter nie,
die pyn is erger as wat dit ooit was
en ek weet jy kan my nie hoor nie maar fokkit ek het jou nodig weer vanaand.
Posted by Eben van Deventer at 20:21 No comments: Links to this post
Dorpsplaaskind my Meisiekind
Dorpsplaaskind my meisiekind met winter in jou hare,
mag jou glimlag nooit verblyk deur al leefs' kronkelpaaie
want hoëveldnooi my maanprinses die tyd brand in jou oë,
die wêreld rol-tol en draai om ons en los jou soms bemoë
maar elke nag gaan le die son en nag’s stilte ontplooi
en jy, die maan in nagsgewaad, ontpop dan o so mooi.
Ja langhaarkind my meisiemens jou prag straal altyd deur
die moei en stoei en voortbestaan van dag na dag se treur.
Jy’s bosveldmooi in helder-herfs en daagliks laat jy my
my lewenskeuses keer op keer konstant weer regomkry.
In elke dag se rondgespartel deur die werk en talm
bly jy die en’gste oorsaak vir my nuutheersende kalm.
O blommekind my pragprinses aan jou behoort my hart,
kon ek vra vir enig’iets as verlossing van leefs’smart
was dit om my lewe voort te leef met jou teenaan my sy.
Om daagliks keer op keer die geleentheid te kan kry
om jou elke dag telkemale keer herhaald'lik te kan wys
dat daar niemand in die heelal is wat beter is as jy.
Posted by Eben van Deventer at 19:53 No comments: Links to this post
Labels: Afrikaans, Gedig, Riane
When you stand before me, stripped bare, nakedly honest, my allegiances perish, because wars are fought for moments like these; moments of blissful perfection, moments where all the reality that surrounds us tumbles into oblivion and the clutter fades into the background, when all that is left is the truth, the absolute, inalienable fact that I was meant to love you and you were meant to be loved by me. Perfectly. Absolutely. Honestly.
Posted by Eben van Deventer at 23:21 No comments: Links to this post