Dewald Koen, wat vandag verjaar, het ’n uitstekende resensie van Chanette Paul se Siende blind geskryf en daarmee ’n lansie gebreek vir alle puik skrywers van ontspanningsfiksie in Afrikaans.
Al vier het ’n plek. Te veel Afrikaanse mense dink egter steeds dat die enigste boeke wat in die kanon hoort, nommer 3 is, terwyl dit wêreldwyd nommers 1 en 2 is wat literêre verkope dryf, met nommer 4 wat dit vir uitgewers moontlik maak om nommer 3 (soms) uit te gee.
Die leespubliek stem saam. Chanette is net die ander dag vir die derde keer in ’n ry bekroon met die Lekkerlit-prys. Dit wil gedoen wees.
FF: Ek het my opleiding deur die Lugmag se kookskool gedoen – daar is ons in die ware klassieke styl opgelei. Ek kan verstaan dat die algemene troepe nie dit sal verstaan nie, maar die Lugmag se sjefs het goeie opleiding gekry wat deur die Suid-Afrikaanse Sjefvereniging goedgekeur is.
IDV: Vandag is jy die hoof van ’n kookskool en ’n gekwalifiseerde beoordelaar vir kookkompetisies. Tog is jy bekend, party mense sal sê berug, daarvoor dat jy nie jou neus optrek vir kortpaadjies wat die kookproses vergemaklik nie. Wil jy verduidelik?
FF: Ek het nooit my neus opgetrek vir kortpaadjies nie, maar ek het ’n probleem as jou kookkuns net op die gebruik van gerieflikheidskos en –produkte geskoei is. In Koskaskos sê ek dat ’n kortpad gebruik kan word deur die gebruik van ’n blikkie, ’n pakkie of ’n sakkie, maar jy moet nog vars kos daarby sit en dit nie “kaal” voorsit nie. In die boek is resepte wat byvoorbeeld hoenderekstrakblokkies gebruik, tog gee ek ’n resep om vinnig jou eie ekstrak te maak.
FF: Vir my is reuk en smaak baie belangrik – eintlik is al jou sintuie nodig wanneer jy kook. Ek het die vermoeë om iets te “ruik” of te “proe” terwyl ek aan ’n resep dink of ’n spyskaart skryf.
IDV: Die boek is geskryf vir mense wat lekker kos wil maak met dít wat eenvoudig in jou koskas is, maar jy gee ook raad oor noodsaaklike kruie, speserye en kos wat altyd in die koskas móét wees. Waarom glo jy ’n koskas moenie sonder daardie items wees nie?
Ek het al by meer as een geleentheid oor Niël Stemmet berig. Hier is ’n foto-essay waar hy saam met Isabella Niehaus kook, en hier tree hy in Tulbagh op.
Ek was bevoorreg ’n vroeë kopie van Santie van der Merwe se debuutroman, ’n Gelyke kans, in die hande te kry. Dit verskyn hierdie week op die winkelrakke.
Jessica staan nou voor ’n dilemma en uiteindelik is haar antwoord vir albei manne dat sy regtig nie iemand in haar lewe nodig het nie. Dankie!
Ek is mal hieroor. Jessica leef eers weer vir haarself voor sy ’n besluit maak en daardie besluit word nie verklap voor die heel, heel einde nie.
Ek was beïndruk met Gelyke kans, want dit is so eerlik. ’n Vrou kán sonder ’n man klaar kom, maar mans en vrou mag hunker. Jessica is geskets op ’n manier dat ek haar soos ’n vriendin sou wou koester. Boonop, tot op die heel laaste bladsy het ek nie geweet wat haar finale besluit sou wees nie. Dít wil gedoen wees. Gelyke kans is ’n puik debuut. Ek kan nie wag vir meer boeke uit hierdie skrywer se pen nie.
Mans, lees ’n Gelyke kans voor jy dit vir jou geliefde gee. Dalk sal jy eendag ook moet vra vir ’n gelyke kans.
Onthou, die beste ding wat jy vir enige skrywer kan doen is om aan te dring dat jou plaaslike boekwinkel die teks sal bestel.