'N Lid van die Spaanse weermag se valskermsoldaatbrigade (BRIPAC) patrolleer die ikoniese Puerta del Sol-plein in die middel van Madrid, Spanje, op 17 Maart 2020. Krediet: EPA Images / David Fernandez
Ek staar 14 dae van selfisolasie in die gesig en ek vind die vooruitsig vreesaanjaend. Die kans is goed dat dit nog baie langer sal voortduur, want ons kan binnekort toesluit. Maar ek wonder ook of dit goed is vir ons om die menslike toestand te vertraag en na te dink. Kan hierdie pandemie ons help verander hoe ons dink en optree ten goede?
'Hulle sê as daar moeilikheid is, sluit die geledere.' So begin die roman van Jean Rhys Wide Sargasso See. Toe die nuwe koronavirus in Europa begin versprei, was my eerste impuls om huis toe te gaan, na Italië, om saam met my gesin te wees. Les nommer een wat uit die virus geleer is: jy onthou wat vir jou belangrik is.
Rhys het natuurlik gepraat oor rassespanning in die koloniale tyd, nie oor gesinne teenoor ander verbintenisse of mense teen virusse nie. Maar sy het geweet dat daar goeie maniere en slegte maniere is om geledere te sluit. Dit lyk vir my dat ons nou albei ervaar. As filosoof in toesluit in Piemonte, Ek probeer die geleentheid benut om na te dink oor wat die uitbraak ons ​​oor onsself en ons planeet kan vertel.
Een manier om na te dink oor die pandemie is dat die mensdom saamkom om 'n natuurlike bedreiging in die vorm van 'n virus te beveg. Ek vind hierdie gedagte inspirerend en absurd. Die herinnering dat ons almal ewe kwesbaar is, op dieselfde manier bekommerd is en dat ons oor die hele wêreld gesamentlike optrede nodig het om hierdie siekte aan te spreek, bring hoop. Aan die ander kant, hoewel hierdie bedreiging onpersoonlik is, weet ons dat wanneer daar 'n 'ons' gevorm word, daar 'n 'hulle' bestaan.
Vir Rhys was dit Jamaikaanse naturelle en slawe in Afrika. Daar is deesdae baie verskillende vorme van 'hulle', wat breedweg begin die obskure “ander” wat die natuur is - mense teenoor alles wat nie menslik of mensgemaak is nie. Dit kan 'n gevoel van eenheid vir ons meebring, maar dieselfde wêreldbeskouing het die virus moontlik in die eerste plek moontlik gemaak. Dit is omdat een van die manifestasies daarvan is om nie-menslike diere as voorwerpe van verbruik te dink - en ons weet dat 'n mark vir seekos een van die moontlike bronne van die siekte.
Ons siening van die "natuur" wat radikaal geskei is van die mensdom, is in breë trekke die skuld vir die klimaatverandering, wat wetenskaplikes het het voorgestel maak dit makliker vir virusse om te versprei. Dit is miskien nie genoeg om ons perspektiewe van die individu na die ganse mensdom te verbreed om positiewe verandering te bewerkstellig nie.
Ek en Gaia
As daar een ding is wat filosofie redelik effektief kan doen, is dit om ons implisiete, gewoontesvisie van die wêreld te ontdek en te wys wat volg. Mary Midgley was 'n filosoof wat opvallend in staat was tot verbeeldingryke transformasie en vooruit visie. Sy ondersteun die idee van “Gaia” - die verpersoonliking van die aarde en een van die Griekse oerheerskappy - en die implikasies daarvan vir ons lewe.
Ons is almal deel van die natuur. CreativeAngela
As ons dink aan die lewe op aarde as 'n verenigde, nie-hiërargiese en selfonderhoudende stelsel, Midgley het aangevoer, is nie net meer realisties nie, maar help ons om aan onsself te dink bo onapologetiese individualisme. “Gaia is kwaad”, het ek gehoor iemand sê in die konteks van hierdie pandemie. Sommige mense sal lag oor hierdie sin. Ander sal geskuif word om die aarde te beeld met die oog op interne balans.
Terug in die 'rooi sones' van Italië sien en sien die meeste van ons nie veel van hierdie lewende organisme rondom ons voor nie. Ons onmiddellike probleem, in die lockdown, is die vermyding van besmetting deur 'n ander mens. Ons is terug in die smalste kringe: my teen jou. In seldsame uitstappies word elke persoon op pad 'n bedreiging. As hulle sorgeloos is en te naby aan u loop, voel u woede. Ander is nie vriende as jy bang is vir jou gesondheid nie. Maar as ons nadink oor hoe ons mekaar in die strate wou ignoreer, is dit ten minste 'n nuwe vorm van bewustheid. Ons word gedwing om aan mekaar aandag te gee.
En soms kan hierdie aandag altruïstiese vorme aanneem. My tante, in haar 70's, wat vrywillig by die Rooi Kruis werk om die temperatuur in die plaaslike hospitaal te ondersoek, is 'n voorbeeld hiervan. China stuur voorrade en mediese kundiges om Italië te help is 'n ander. Hierdie sake word met soveel verrassing ontvang as lof. Vrygewigheid lyk buitengewoon. Dit is iets anders waaraan ek dink ons ​​moet nadink.
Dink aan vryheid
In die filosofie is individualisme nou gekoppel met die konsep van vryheid. Sodra in Italië beperkende maatreëls ingestel is, het baie mense gevoel dat hul vryheid bedreig word en op verskillende maniere hul individualiteit begin toepas. Sommige was dit nie eens met die noodsaaklikheid om groepbyeenkomste te kanselleer nie en organiseer self nie-amptelike organisasies. Ander het voortgegaan om uit te gaan soos hulle altyd gedoen het.
Ons neem dikwels aan dat vryheid is om te doen soos ons kies, en dit word gekontrasteer as wat vertel word wat ons moet doen. Solank ek doen wat die regering vir my sê, is ek nie vry nie. Ek gaan uit, nie omdat ek wil nie, maar omdat dit wys dat ek vry is.
Maar daar is 'n ander weg na vryheid, wat teruggaan na sommige van Midgley se opvattings oor jouself as deel van iets groter. As ons gedink het dat ons deel was van Gaia, sou die moontlike skade aan ons gemeenskap nie eerder as selfskade eerder as vryheid veroorsaak nie? Hier sou ons kon dink aan vryheid op die manier van die filosoof Immanuel Kant - soos kies wat u verstaan ​​om reg te wees. Of, met Plato, as antwoord op die trek van wat goed is. Dit kan beteken dat u ongemak en verveeldheid aanvaar om iemand anders te beskerm.
Daar is egter kommer oor 'n breër perspektief. Een daarvan is dat dit individue kan ignoreer. Sommige omgewingsbewustes beweer hou nie van mense nie vanuit die perspektief van die hele planeet en die skade wat ons Aarde aangerig het. Miskien verwelkom sommige mense om die rede pandemies of aanvaar hulle dit ten minste. Maar as ons onsself nader aan individuele lyding plaas, kan ons sukkel om daardie siening te behou: die direkteur van 'n hospitaalafdeling in Lombardy het amper gebars toe hy 'n onderhoud op TV gehad het, en elke dag praat oor die sterftes wat hy onverbiddelik ervaar.
Kan die twee perspektiewe, wat deel uitmaak van die geheel en omgee vir individue, met mekaar versoen word? Soms loop hierdie moontlikheid op teen botsende belange en weerstand. Soms is dit nie: ons het met 'n glimlag foto's gesien van dolfyne wat die waters in die nabyheid van die hawe van Cagliari, Sardinië en skole van klein visse herwin. skitterend onder die son in die kanale van Venesië. Ons hoef nie dood te gaan vir sulke dinge nie. Maar ons moet ons lewenstyl en ons rol op die planeet aansienlik heroorweeg.
Vir iemand soos ek is kwarantyn miskien nie 'n groot opoffering nie. As u nie die druk ondervind om gesellig, produktief en suksesvol te wees nie, bring dit verligting. Maar terwyl ek dit skryf, begin 'n harde klap in die straat. Ek het die venster oopgemaak en onthou dat daar 'n algemene ovasie vir twaalfuur beplan is om waardering te toon vir mekaar se opoffering om nie uit te gaan nie. Op die balkon oorkant my klap 'n klein bejaarde dame entoesiasties, leun vorentoe, glimlag en waai na ons. Om in te bly, kan 'n opoffering wees as u alleen woon.
Ek hoop dat isolasie en toesluit ook 'n geleentheid tot besinning en verandering kan wees. Hierdie twee gedagtes oor wie ons as individue is en as dele van 'n groot, wonderlike lewensweb is my twee sent.
Op die pakkette uit China wat beskermende maskers bevat, het hulle geskryf: 'Ons is golwe van dieselfde see, blare van dieselfde boom, blomme van dieselfde tuin.' Hierdie woorde is geskryf deur die Romeinse filosoof Seneca, maar hulle kan van Midgley afkomstig wees. In 'n ander konteks sou dit sentimenteel klink. Nou kan ons dit op sigwaarde neem. As dit is wat ons is - as ons dit op onsself kan dink - wat volg daaruit? As die inskakeling ons help om oor die antwoord te dink, kan ons iets daaruit put.
Silvia Panizza, Onderriggenoot, Universiteitskollege Dublin
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > Hoe kan ek positief dink oor toesluit en afsondering?