Samuel Diaz, afleweringswerker by Amazon Prime, laai sy voertuig met kruideniersware van Whole Foods in Miami. AP Photo / Lynne Sladky
Sommige werknemers by 'n Amazon-pakhuis en Instacart-"shoppers" loop kort-kort van die baan af op 30 Maart, met verwysing na onvoldoende beskerming teen gesondheid en vergoeding. En werknemers van Whole Foods 'n nasionale "siekte-protes" gereël om die kruidenierswinkelketting onder druk te plaas vir gevare en meer beskerming.
Met die meeste Amerikaners skuil op hul plek, is hierdie werkers onder die miljoene individue wat 'n groter risiko het as hulle aanhou om hul yskaste en pantries gedurende die pandemie aan te hou. Maar as gevolg van 'n ekonomiese teorie Ek studeer bekend as 'positiewe eksternaliteite', word die meeste daarvan nie voldoende daarvoor vergoed nie.
Die skep van positiewe eksternaliteite
A positiewe eksternaliteit word geskep wanneer iemand se privaat gedrag tot groter sosiale voordele lei. Algemene voorbeelde sluit in wanneer iemand a koop bastermotor, kry ingeënt or ophou rook. In elk van hierdie voorbeelde verminder iemand se privaat gedrag die risiko's vir almal.
'N Negatiewe eksternaliteit daarenteen is wanneer private gedrag tot 'n openbare skade lei, soos besoedeling van 'n fabriek.
By kos en ander voorrade lewer, werkers by Instacart, Whole Foods en honderde ander ondernemings verminder die behoefte aan mense om bymekaar te kom en verlaag die sistemiese risiko van COVID-19 vir almal.
Dit is 'n noodsaaklike voordeel vir openbare gesondheid op 'n kritieke tydstip in die pandemie. Sonder hulle sou dit baie moeiliker wees om bestellings op die plek van die regering te vervul en die verspreiding van COVID-19 te vertraag.
Maar oor die algemeen verrig hulle werk betaal relatief min, en die werkers sê dat hulle nie basiese beskermende toerusting het nie soos hand-sanitizer en maskers wat hulle veilig sal hou.
Betaal vir 'n eksternaliteit
Ongelukkig is die vrye mark nie baie goed met die hantering van positiewe eksternaliteite soos hierdie nie - of om diegene wat die koste dra, te vergoed. Gevolglik bestaan ​​die risiko dat die mense wat die openbare voordeel skep nie genoeg hiervan sal bied nie.
As voorbeeld is dit die maklikste om te verstaan.
Stel jou voor 'n 'shopper' vir Instacart - die app-gebaseerde voedselafleweringsplatform - lewer kruideniersware aan iemand met COVID-19. Dit begin as 'n privaat transaksie: die werker word betaal, en die siek kliënt kry kos afgelewer in 'n tyd van nood. Maar daar is 'n ekstra voordeel vir die res van ons - die positiewe eksternaliteit - vanaf die bevalling. Almal is veiliger omdat die siek verbruiker nie na die kruidenierswinkel hoef te gaan nie.
Dan is daar die ekstra koste. Die Instacart-werker hou 'n groter gesondheidsrisiko in deur meer tyd buite die huis te spandeer en kruideniersware aan die siek kliënt te lewer. Alhoewel die kliënt 'n hoër fooi kan betaal as 'n maatstaf van haar dankbaarheid, is dit onwaarskynlik dat dit voldoende sal wees om die waarde van die breër voordeel vir die samelewing in ag te neem, of die gekonsentreerde risiko wat die Instacart-werker in die voortbestaan ​​van hierdie voordeel inhou.
En dit beteken dat die onderkompenseerde werker kan besluit dat dit in haar belang is om op te hou om haarself in gevaar te stel - en ophou om kos te lewer.
Dink nou daaraan dat dit ontelbare kere en op ontelbare maniere regoor die land gebeur, omdat miljoene werkers hulself in gevaar stel sodat ander tuis kan bly.
Wie moet die werkers genoeg betaal om hulle vir hul ekstra risiko te vergoed en te verseker dat ons almal hierdie breë openbare voordeel geniet?
Instacart en ander maatskappye betaal natuurlik hierdie werkers, tesame met fooie of wenke wat verbruikers betaal. Die groeiende vraag Die dienste van hierdie ondernemings stel voor dat hulle dit kan bekostig om hoër lone te bied en die soort beskermingstoerusting soos maskers en handsuiweringsmiddels te voorsien wat die werkers nodig het.
Sommige maatskappye doen dit. Teiken, Amazon en Volle kosse het gesê dat hulle hul werkers tydelike 'gevaarlone' sal gee. En Instacart reageer op die protes deur gesondheids - en veiligheidspakkette aan sy optredes te verskaf.
Maar 'n paar ondernemings wat hul eie werkers effens meer wil vergoed, is nie genoeg om die werkers te vergoed vir die groot voordele wat hulle vir die publiek inhou nie.
In die ekonomie het openbare voordele soos groot parke en skoon mere wyd gedeel is geneig om te vereis openbare - dit is die regering - steun. Op dieselfde manier het die produksie van 'n duur produk, maar 'n groot positiewe eksternaliteit, soos die pogings van al hierdie werkers, 'n regeringsreaksie nodig.
In wese kan die regering hierdie werkers vergoed vir die voordele vir die publiek deur iets soos 'n risikosubsidie ​​en 'n verskaffing van beskermende toerusting, en sodoende 'n voldoende aanbod van hierdie werkers en die dienste wat hulle lewer gedurende hierdie krisistyd te verseker.
Dit is sekerlik nie 'n perfekte oplossing nie. Byvoorbeeld, afwesig van 'n soort markkragte wat bepaal hoeveel die regering subsidieer, kan die regering te veel betaal. En daar sou vrae wees oor watter werkers werklik noodsaaklik is om die voordele van openbare gesondheid te skep en die hoër vergoeding moet ontvang - moet drank werknemers ingesluit word?
Maar in 'n tyd waarin die regering reeds groot, ongekwalifiseerde aanbiedings aanbied hulppakkette vir die publiek is sulke koste nie onoorkomelik nie. Om naby aan die regte oplossing te kom, glo ek dat ons eers moet besef hoe hierdie werkers 'n groot openbare voordeel vir ons almal skep.