Ek sien daar is soveel bloguitdagings vir die deel van foto’s in Engels. Ek wil graag daaraan deelneem, maar ek wil nie my blog se taal meng nie. Ek lief my Engelse blogvriende, gesels op hulle s’n in Engels saam. En geniet dit as hulle hier in Engels saamgesels. Sommer baie.
Dit gaan nie regtig oor die komposisie van die foto nie, maar eerder oor die storie agter die foto. Die uitdaging werk so:
Die eerste naweek kon ons nie gaan nie, ons het klaar bespreek dat ons ons huweliksherdenking (39 jaar) saam met die kinders in die stad gaan vier. Manlief wou nie vir die dag deurry nie, dus kon ons die eerste naweek in Februarie ook nie gaan nie. Hy werk Saterdae. Ek het vir die naweek van die 14de ‘n plek vir ons in die Augrabiese natuurreservaat bespreek, sodat die naweek nie verby kon gaan sonder dat ons daar was nie.
Weens die vloed kon ons nie in die park rondry nie. Dus kon ons ook nie mooi uitkykpunte gaan soek waar ons die sonsondergang kan dophou nie.
Ek het nie gedink dat ek ‘n sonsondergang foto sou kon neem nie. Ons het gebraai met ons rug na die sonsondergang en toe ek opstaan om slaai te gaan maak, sien ek dat dit wel gaan moontlik wees om so ‘n foto te neem.
Ek is die huis in, het my foon gegryp en teen die bultjie uitgedraf om die sonsondergang te gaan vang.
Ek kon nie help om die Here te dank dat ons nie by die Vaalrivier ‘n vloed moet gaan trotseer soos in 2010 en 2011 nie. Die twee datums is in my brein ingeprent.
Jou foto is mooi. Jou storie ook. Maar wat my aangryp, is die dorheid te midde van al die water, soos jy dit beskryf.
Dankie Toortsie, dit is wat ek ook raakgesien het. Die dorheid teen die oorvloed water minder as 100 m agter my.
Ag dankie, Appeltjie, ek het so baie foto’s wat die oomblik wat ek dit sien die hele storie terugbring. Sal lekker wees om joune te lees.