Die spreker erken haar verknogtheid aan die verlede in ’n gedig soos “foto van ’n landskap” (p.75) wanneer sy skryf: “want ek kleef aan vergane tyd / om alles te herleef […]”. Die vlek op die lessenaar waar sy sit en werk, is die skakel met die dood van die vader sowat veertig jaar gelede – ’n gebeurtenis wat sy byna lyflik in die hede herroep (“agter die lessenaar”, p.81-82). Johannes sê: Maar wat die vreesagtiges aangaan en die ongelowiges en gruwelikes en moordenaars en hoereerders en towenaars en afgodedienaars en al die leuenaars hulle deel is in die poel wat brand met vuur en swawel (Op. 21:8). Marx herevalueer, n.a.v. die petalje met die globale ekonomie – as ontleding van hoe kapitalisme werk, nie noodwendig vir ‘n program nie. Nou die dag dwaal ek weer tussen die J.S. Gericke Biblioteek se rakke vol Afrikaanse digbundels rond. Nietemin het beelde van Welgevonden hulle in my binnewêreld tuisgemaak en ek droom nog al die jare dat die landgoed mag werklik word; dat ’n mens in Jock en Henry se spore kan stap, in Henry se bad met die leeukopkrane kan wegsink en die geroesemoes van gaste sien kom en gaan. Stel jou voor: ’n Welgevonden-theme park waar Henry in sy aanpak sy verskyning maak en Mrs Silberstein slank tussen die toeriste heen beweeg.