Evariste Carpentier ~ Belgiese Luminist Schilder - Realistiese Kunstenaar - 2019
Evariste Carpentier ~ Belgiese Luminist Schilder
Évariste Carpentier, (1845 in Kuurne - 1922 in Luik), was 'n Belgiese skilder van genre tonele en geanimeerde landskappe. Oor die jare het sy skildery van akademiese kuns tot impressionisme ontwikkel. Hy is, saam met Emile Claus, een van die vroegste verteenwoordigers van Luminisme in België.
Gedurende sy lewe het Carpentier 'n groot sukses behaal. Gedurende sy loopbaan het hy verskeie pryse en toekennings op internasionale uitstallings gewen, beide in Europa en in die Verenigde State, wat die goue medaljes in Antwerpen, München en Berlyn ontvang het vir die somer son (1896), Parys, Amsterdam, Barcelona en Nice.
Sy werk is kort ná sy dood feitlik vergete. Dit is egter teen die einde van die twintigste eeu herontdek. Die belang van sy werk word nou erken vir sy bydrae as onderwyser in die Akademie van Luik, waar hy 'n nuwe skildery geleer het, sowel as vir sy hele werk as 'n noodsaaklike skakel in die ontwikkeling van die moderne Belgiese skildery.
Evariste Carpentier was 'n leerling aan die Antwerpse Akademie. Hy woon in Parys vanaf 1879-1886. Die talent en persoonlikheid van die kunstenaar het nooit opgehou om te ontwikkel nie. Nadat hy godsdienstige vakke en 'n groot aantal Vendée-skilderye geverf het, het hy in die rustieke lewe en die buitelug die keusevakke gesoek wat slegs deur kunstenaars aangespreek kan word om die moeilikheid om die menslike figuur in helder sonskyn te skilder, in die groen platteland, en onder die immer pragtige, harmonieuse Vlaamse lug. Carpentier aan die Luikse Akademie geleer en was sy direkteur tot sy dood. Sy "Mev Roland in Sainte-Pélagie"is uitgestal by die Parys Salon van 1886 en sy"Farniente, Souvenir van Vlaandere"by die Salon van 1887.
Évariste Carpentier is gebore in 'n beskeie familie boere in Kuurne. Hy het in 1861 'n leerling by die Akademie vir Beeldende Kunste van Courtrai geword, onder leiding van Henri De Pratere. Daar het hy baie onderskeidings verwerf.
In 1864 word hy toegelaat tot die Koninklike Akademie vir Beeldende Kunste Antwerpen waar hy onderrig ontvang het van Nicaise de Keyser. Hy het bewys dat hy in die skildery van die lewe begaafd was en in 1865 die prys van uitnemendheid behaal, wat hom toegelaat het om die volgende jaar 'n private ateljee in die Akademie te bekom.
In 1872 het Carpentier homself in Antwerpen gevestig en sy eie ateljee verwerf. Dit is daar dat hy baie opdragte geskilder het, wat sy artistieke persoonlikheid nog nie weerspieël het nie. Hy begin sy loopbaan met betrekking tot godsdienstige onderwerpe, temas van die Oudheid en tonele wat deur die Nederlandse sewentiende eeu geïnspireer is, maar op die gebied van historiese skildery wat hy bekend geword het. Die skildery Les premières nouvelles du estastre de la Grande Russie, uitgestal in 1872 aan die Artistieke Kring van Antwerpen, is 'n voorbeeld van hierdie sukses.
In reaksie op die akademiese smaak van sy tyd het hy daarvan gehou om plaasdiere te verf, en meer algemeen die sjarme van die plattelandse lewe.
Teen hierdie tyd het Évariste Carpentier bevriend geraak met sommige van sy klasmaats van die Akademie, onder wie Emile Claus, Theodore Verstraete, Frans Hens en Jan Van Beers. Hulle het gereeld ontmoet by die uitstallings wat deur die Artistieke Sirkel van Antwerpen georganiseer is. Van 1874 tot 1877 het Émile Claus 'n hoek van Évariste Carpenter se ateljee beset.
In 1876 het 'n ou kniebesering, wat in sy jeug veroorsaak is, ernstige komplikasies ontwikkel en gedreig om amputasie te vereis. Die pyn het hom verhinder om te werk. Hy het Antwerpen verlaat om na sy tuisdorp terug te keer, waar sy suster hom die volgende drie jaar sorgvuldig en behandel het.
Op advies van sy dokter verlaat Carpentier Kuurne in 1879 vir die suide van Frankryk om sy herstel te bespoedig. Die volgende jaar, by sy terugkeer, het hy in Parys gestop, waar hy sy vriend, Jan Van Beers, ontmoet het. Hy is oortuig om na die Franse hoofstad te gaan, waar Van Beers sy ateljee met hom sou deel. Carpentier het realistiese skilderye van die Paryse bourgeoisie begin produseer.
In 1881 kon hy uiteindelik permanent van sy krukke ontslae raak en in die nommer 71 van die Boulevard de Clichy vestig. Hy het toe sy passie van historiese skildery gevolg. Scenes van die Franse Revolusie, sowel as die episodes van die Oorlog in die Vendée, het sy belangrikste bronne van inspirasie geword. Carpentier het nog altyd 'n voorliefde vir dramatiese episodes gehad, en Carpentier het sy komposisievaardighede verfyn in die soeke na beter maniere om die patetiese karakter van minder belangrike historiese feite uit te beeld, soos dié in Chouans en deroute (Chouans en deroute1883) en mev Roland à la prison Sainte-Pélagie, 1886. Sy skilderye word hoog op prys gestel deur die publiek.
Hierdie sukses het egter 'n struikelblok uit sy ontdekking van "plein lug"In hierdie verband het die jaar 1884 'n keerpunt in sy loopbaan getoon. Carpentier het uiteindelik die konvensies van akademisme verlaat en sy ware artistieke stem gevind. Nadat hy die werke van Jules Bastien-Lepage ontdek het, begin hy hom aan"plein lug"Schilderen, na die natuur verander deur die Realisme-beweging. Hy het twee seisoene hoofsaaklik by Saint-Pierre-lès-Nemours, naby die Fontainebleau-bos, maar ook by Le Tréport en Saint-Malo.
Alhoewel Évariste Carpentier sy ateljee in 1892 eers in Parys opgegee het, het hy in 1886 na België teruggekeer. Daar het hy getoon dat die toenemende populariteit van impressionisme onder kunstenaars uit Brussel, soos Les XX, plaasvind. Tydens sy lang verblyf in Frankryk was hy reeds aan impressioniste blootgestel, maar hy is in groter mate beïnvloed deur die naturalisme van Jules Bastien-Lepage en Jules Breton. Sy eerste buitenshuise skilderye, wat met donkerder, dikker streke geproduseer is, het 'n merkbaar beter palet en geleidelik ligter kwasstrokies gemaak.
Een keer gestig in België, het hy voortgegaan om te reis. Van 1886-1896 reis hy deur die Belgiese en Franse platteland, op soek na nuwe provinsies. Hy het gereeld die kampus in Genk besoek met sy vriende, die landskapkunstenaars Franz Courtens en Joseph Coosemans. Hy het ook Bretagne, 'n streek wat 'n besonder sterk invloed op hom gehad het, besoek.
In 1888 het Évariste Carpentier met Jeanne Smaelen in Verviers getrou. Vyf kinders is uit hierdie huwelik geproduseer.
In 1890 verhuis die jong paartjie na die Belgiese Brabant, in Overijse, waar Carpentier 'Wasbakke', 'n belangrike werk wat die kunstenaar 'n medalje in Parys verdien het en wat deur die MAMAC in Luik verkry is.
In 1892 beweeg Carpentier weer, hierdie keer na La Hulpe. Gedurende hierdie tydperk het die kunstenaar floreer en probeer om die waarheid van die natuur, volgens sy impressionistiese visie, ooreen te stem met dié van sy vriend Emile Claus. Hy het omgedraai tot delikate klanke en atmosferiese aanrakinge. Timmerman het een van die mees aktiewe propagators van Luminism geword.
Professor en direkteur
In Januarie 1897 het Carpentier aansoek gedoen vir die pos as professor van skilderkuns aan die Koninklike Akademie vir Beeldende Kunste van Luik, wat sedert die dood van Émile Delperée vakant was.
Terwyl hy in sy kandidatuur ernstig was, het Carpentier 'n nadeel gehad: hy was nie van Luik nie. Dit was 'n bron van twis. Desalniettemin, en ten spyte van die terugslag van walloons, is hy uiteindelik die posisie gegee en na Mont Saint-Martinstraat in Luik verhuis. Hy was 51 jaar oud.
In 1904 het Carpentier Prosper Drion as die direkteur van die Akademie behaal, 'n posisie wat hy tot 1910 gehou het. Ten spyte van die dispute wat veroorsaak is deur sy bevordering, en wat hom diep aangedoen het, het hy sy taak met dieselfde toewyding uitgevoer. Vanaf 1905 woon hy in die Hors-Château-straat, nog in Luik.
Deur 'n professor te word, het Évariste Carpentier gehelp om die evolusie van Luikse skildery te hervorm. Hy het plaaslike skilderkuns vrygestel van akademiese konvensies, wat die impressionistiese estetiese populariseer.
Hy het baie kunstenaars geleer, waarvan sommige nie probeer het om sy styl na te boots nie. Onder die bekendste van sy studente, en wat beduidend beïnvloed is deur sy benadering, was Armand Jamar, Albert Lemaître en José Wolff. Ander Luikse kunstenaars wat deur sy klas geslaag het, was Fernand Steven, Robert Crommelynck, Adrien Dupagne, Marcel Caron, Jean Donnay en Auguste Mambour. Daarbenewens het hy leiding gegee en advies gegee aan skilders wat nie sy klas bygewoon het nie, soos Xavier Wurth. Die skilder van die Ardenne, Richard Heintz, het ook voordeel getrek uit Carpentier se aanmoediging.
Vanaf 1906 het Carpentier sy somervakansie in Vieuxville by 'n huis genaamd The Abbey of Stavelot.
Carpentier het in 1919 afgetree en op 12 September 1922 in Luik gesterf, ná 'n lang siekte.
Évariste Carpentier [Kuurne, 2 dicembre 1845 - Liege, 12 instellings 1922] è stato un pittore Belga. Dipinse scene storiche, di Genere e paesaggi. Passo dall'accademismo iniziale al naturalismo, per poi approdare al luminismo impressionista. Fu professor e poi Direttore dell'Accademia di Belle Arti di Liegi.
Timmermannetjie in 'n baie groot sukses. Nel corso della sua carriera ricevette numerosi riconoscimenti e premi nelle mostre internazionali europee e statunitensi (Chicago, Filadelfia, ens.), van Cui le medaglie d'oro na Anversa, Monaco di Baviera, Berlino (per l'opera "Sole d'estate" deel 1896), Parigi, Amsterdam, Barcellona e Nizza.
Dopo la morte Carpentier Vol completamente dimenticato la sua opera è stata riscoperta tardivamente negli ultimi anni del XX secolo. Al wat jy moet doen, is dat jy 'n beroep gedoen het op 'n beroep op die kunstenaar, nie alleen as professor van alle akademieë van Liegië, want jy het 'n goeie idee om dit te doen.Città ardente"Miskien is dit moeilik om die eerste keer te doen, want dit is 'n baie belangrike proses vir die verbetering van die modernisering van Belgiė.
NAVO in 'n vroeëre landboumaatskappy, 'n Kuurne, 'n nasionale regering, 'n landdroskantoor en 'n landdroshof in 1861, het 'n beroep op al die akademici van Belle Arti di Courtrai. Nel 1864 is al die Accademia Reale di Belle Arti di Anversa, wat bekend staan ​​as die Nicaise de Keyser dal 1864-1868.
Allievo brillante, gli fu konferito di Premio di Eccellenza nel 1865, want jy kan dit toelaat om die studio privaat alles in die omgewing van Stessa.
Nel 1872 Carpentier si stabilì ad Anversa e vi aprio suo atelier personeel. Produseer molte opere su commissie, wat nie die beste is vir die kunstenaars nie. Iniziò con soggetti religiosi, temi legati all'antichità eimili, e fu proprio nell'ambito della pittura storica che egli si fece soprattutto apprezzare: il quadro "Il disastro della Grande Rusland"Die meeste van die kunstenaars het 'n goeie reputasie. Hulle het ook 'n groot sukses gehad.
Durante questo periodo Carpentier is 'n ambassadeur in die omgewing van Émile Claus, Théodore Verstraete, Frans Hens, Jan Van Beers en die hoofrolle van die meeste organiseerders. Proprio Émile Claus occupò, dal 1874-1877, un angolo dello studio di Carpentier.
Nel 1876 is 'n belangrike rol in die behandeling van ginokchio, en dit is 'n baie ernstige probleem, alhoewel dit moeilik is om die medisyne te verbeter. Quando il dolore gli impedì di lavorare, Carpentier lasciò Anversa e tornò suo paese natale, dove sua sorella lo curò amorosamente per tre anni.
So consiglio del medico, Carpentier lasciò Kuurne nel 1879 e si trasferì nel sud della francia, albei die versnelde la sua convalescenza. Un anno dopo, tornando nel nord, si fermò a Parigi, duve ritrovò il vecchio amico Jan Van Beers. Costui Lo het 'n stabiliserende hoofstad en 'n verdeelde koninklike studie ontvang. Carpentier accettò e prese a dipingere con realismo l'ambiente ovattato della borghesia parigina.
Nel 1881 Poté finalmente disfarsi delle stampelle e apri un studio in die Clichy-boulevard, het 'n geskenk aan die suidelike passie in die middestad geopen. Le scene della Rivoluzione francese en gli episodi dell'insurrezione della Vandea furono le sue principale fonti di isiraira. Afendo poi aa predilzione per gli episodi drammatici, ons kan die beste affinieer tegniese komponente, wat die renne ancor più il carattere patetico degli episodi storici minori. Questa tendenza si può osservare in diverse sue opere kom "Chouans in marcia" del 1883 o in "Mev Roland nella prigione di Sainte-Pélagie"deel 1886. Die eerste keer was die suksesvolle persverklaring van die regering en die regering.
Ma questo stesso successo costido per Carpentier un impedimento alla sua scoperta della pittura "all'aria aperta". Il 1884 het 'n belangrike rol gespeel in die optrede van 'n beroep. Julia Bastien-Lepage is 'n geskenk vir die hele wêreld.plenarismoDit is 'n goeie voorbeeld van 'n Saint-Pierre-lès-Nemours, die druk van die Fontainebleau, met die oog op 'n trein en 'n Saint-Malo.
Al suo ritorno in patria nel 1886 (Abbandonerà definitivamente il suo atelier parigino nel 1890) Carpentier assistent alla diffusion dell'Impressionismo attraverso diverse manifestazioni organise a Bruxelles dal Gruppo dei XX. Durante la sua lunga permanenza in Francia het 'n indrukwekkende gli-indrukwekkende styl, waaronder die tradisionele natuur van die Bastien-Lepage en die Jules Breton.
Sistematosi in Belgio, Carpentier continuò comunque a viaggiare. Dal 1886-1896 attraversò le campagne belghe e francesi, alle ricerca di semper nuovi paesaggi. Con ek suoi amici paesaggisti Franz Courtens e Joseph Coosemans, sê die gereelde nella regione di "Kempense"Nel sud del Belgio, ma anche in Bretagne, terra cui era particolarmente affezionato.
Nel 1888 Carpentier sposò Jeanne Smaelen. Le nozze furono vier 'n Verviers e da questa unione nacquero cinque figli.
Nel 1890 la giovane coppia en stabiel provinsie van Brabante Fiammingo, 'n Overijse, duif Carpentier dipinse la sua celebre "Donna che lava le verkragting", acquistata dal Museo di Arte Moderna di Liegi.
Nel 1892 Carpentier traslocò ancora una volta, per sistemarsi a La Hulpe. Jy kan jou ook op soek na 'n talentvolle sokkertoernooi, en jy kan ook 'n verskeidenheid van vertonings van die sintagmi-impressionistici gebruik om 'n kwartier in die omgewing van Émile Claus. Carpentier si portò verso tonal delicate e usò pennellata ariosa: questa volta risici para la della modernità, divenendo uno dei più attivi fautori dell'impressionismo Luminista.
Nel 1897 Carpentier fu nominato professore di pittura all'Accademia di Belle arti di Liegi, succedendo a Émile Deperée che era deceduto. Ed è dunque nello stesso anno, quando era cinquantunenne, che egli andò a stabilirsi nella "Città ardente"in Rue Mont Saint-Martin. Die Prendendo poi anche il posto di Prosper Dion, wat ookal in die Romeinse Dell'Accademia Valley 1904-1910 is, is 'n voortdurende insig. Dal 1909 het 'n belangrike rol gespeel in die Horsepark -château.
Die insiggewende skrywer van die Carpentier kom professor a Liegi uit vir die beslissende en bepalende inversione van marcia nella pittura dell'ambiente cittadino: ek is van mening dat Griekeland en Suid-Afrikaners in die omgewing van die Romeinse geskiedenis het. In die gevangenis het jy 'n goeie idee om alles te doen wat jy kan doen, en jy kan nie sien nie. "maniera". Ek het gesê ek is nie seker dat ek 'n invloed het op die invloed van die armes van Armand Jamar, Albert Lemaître, José Wolff. Al die kunstenaars van Liegie pasarono per la sua aula, kom Fernand Steven, Robert Crommelynck, Adrien Dupagne, Marcel Caron, Jean Donnay e, nie ultimo, Auguste Mambour.
Peraltro, Carpentier Fu prodigo di consigli anche con pittori che non frequentavano i suoi corsi, quale ad esempio Xavier Würtz. Persino Richard Heintz, deel van die Ardenne, begunstigde by die werk.
A partire dal 1906 Carpentier pasò semper le sue vacanze estive a Vieux Ville, nella casa this dell 'Abbe de Stavolt", en in pensioen solo alla fine della prima Guerra Mondiale. Mori a Liegi nel 1922, 'n 77 jaar.
Kyk die video: CONSTANT PERMEKE (Oktober 2019).
Jean-Paul Avisse, 1948 | Surrealistiese skilder
Jeremy Mann, 1979 | Stadsbeeld / Figuratiewe skilder | Deel. ²
Copyright 2019 \ none \ Evariste Carpentier ~ Belgiese Luminist Schilder