Om hierdie rede is die wynland van Suider-Afrika in hierdie dae ’n lappieskombers waar jy wyndruiwe van die mees uitheemse plekke kan naspoor. Inderdaad het die eienskappe van ’n unieke druifsoort (jammer, maar die anglisistiese “kultivar” werk nie vir my nie!) tot ’n fyner studie onder die nuwe geslag wynmense gelei.
Maar dis natuurlik hóé die druiwe-immigrante hul geaardheid hier aanpas wat die avontuur in die bottel bestel.
En dan is daar die plaaslike ou bekendes wat só uit die mode geraak het dat ons hulle amper vergeet het. Gelukkig het die geesdrif van die jonges ’n ding begin om daardie druifsoorte ’n nuwe kinkel te gee.
Hárslevelü word net deur ’n Oos-Europeër reg uitgespreek. Dit is Hongaars, besonder aromaties en die grondslag van die beroemde tokajerwyne.
Overgaauw s’n, die enigste vandag op die wynlys, het ook ’n lang geskiedenis en driftige uitgesprokenheid.
Palomino is, soos die naam miskien suggereer, die gewillige wit werker wat die ganse sjerriekultuur van Jerez in Spanje eeue aan die gang hou.
In Suid-Afrika was dit ewe dienswillig totdat wynmense belangstelling verloor het. En toe het dit by die nuwe geslag weer byval gevind.
Hanepoot oftewel muscat d’alexandrie is so oud soos die Kaapkolonie en sekerlik die lekkerste druiwe om te eet. Soetwyn is, soos nagmaalwyn, deel van die plaaslike geskiedenis, maar net hier en daar is probeer om dit as ’n droë tafelwyn te produseer – in die jare sewentig in die eertydse Eersterivier-kelder en nou onder die Raats-kêrels.