Geskryf deur Chris E. Forest
Onontwikkelde streke soos die Amasone reënwoud is 'n belangrike bron van klimaatsverandering. lubasi / Wikimedia, CC BY-SA
In sy jongste verslag, die Interregeringspaneel oor Klimaatsverandering beskryf hoe landbou, ontbossing en ander menslike aktiwiteite 70% van die land op aarde se oppervlak verander het.
Hierdie veranderinge dra aansienlik by tot die vrystelling van klimaatsverwarming. Hulle maak ook woude en ander natuurlike stelsels, wat belangrike kweekhuisgasse kan opberg, minder in staat is om dit te doen.
Baie oproepe om emissies te beperk, fokus op energie en vervoer. Maar soos die IPCC-verslag uitwys, is landbou en grondgebruik ook die belangrikste kweekhuisgasbronne. Die afgelope dekade was grondgebruik verantwoordelik vir 22% van die wêreldwye kweekhuisgasvrystellings, vergeleke met 35% vir energie en 14% vir vervoer.
Die afgelope 20 jaar het ek gewerk om dit te verstaan hoe ernstig klimaatsverandering sal wees in die komende eeu. Wetenskaplikes weet dat die aarde se klimaat reageer op beide veranderinge in kweekhuisgasvlakke in die atmosfeer en veranderinge in grondgebruik. In hierdie verslag word duidelik gemaak dat die oplossing van die klimaatkrisis ernstige keuses nodig sal hê oor hoe mense met die landstelsels omgaan wat voedsel, water en skuiling aan ons samelewings voorsien.
Die verhaal is nie almal verdoem nie. Daar is strategieë wat kweekhuisgasvrystellings deur grondgebruik, voedselproduksie en landbou kan verminder, en ook ekonomiese en sosiale voordele kan oplewer. Om op hierdie aanbevelings te handel sou 'n groot stap wees om klimaatsverandering op 'n betekenisvolle manier aan te spreek.
Ongeveer die helfte van die aarde se oppervlak word tans vir voedselproduksie op plase en weivelde gebruik. Die omskakeling van grond na hierdie gebruike het voedselproduksie verhoog, maar dit het ook tot verwoestyning en agteruitgang van die land bygedra. IPCC, CC BY-ND
Aard se interaksies: 'n balanserende handeling
Die aarde se klimaat word beïnvloed deur baie interaksie-stelsels, insluitend voedselproduksie, energie en water. Besluite in een sektor het belangrike gevolge vir ander sektore. Dit beïnvloed ook die fisiese stelsels van atmosfeer, land, ys en oseane.
Dink byvoorbeeld aan hoe mense voedsel produseer. Boere word beperk deur die klimaat waar hulle woon, wat sekere reekse van temperatuur, neerslag en sonskyn bied. Moderne geïndustrialiseerde landbou stel boere in staat om hul plaaslike toestande te verbeter deur kunsmis te gebruik om grondvoedingstowwe te verhoog of om water te pomp om gewasse te besproei.
Hierdie strategieë hou inruilings: dit verhoog voedselproduksie, maar kan ook energieverbruik of omskakeling van onontwikkelde grond vir meer boerdery verhoog, wat moontlik bydra tot klimaatsverandering. Stygende eise aan die voedsel-, energie- en waterstelsels van die aarde hou uiteindelik wêreldwyd hoër risiko's in vir almal.
In teenstelling, kan strategieë wat die landbou meer klimaatvriendelik maak - soos om gewasse te plant om kaal lande te beskerm of geenbewerking te bewerk - ook energie en water bespaar deur grond gesonder te maak. Die uitdaging is om maniere te vind om huidige boerdery- en grondgebruikspraktyke na hierdie meer volhoubare benaderings te verskuif.
Aarde en menslike stelsels het saam ontwikkel om saam te werk. Europese Kommissie, CC BY-SA
Opsies met voordele op kort en lang termyn
Dit is uitdagend om stappe te doen om klimaatsverandering te bekamp, ​​omdat samelewings korttermyndoelstellings moet aanspreek, soos om meer voedsel vir 'n groeiende wêreldbevolking te produseer, saam met die langtermyndoelstelling om die klimaat te stabiliseer.
Die IPCC-verslag bespreek hoe om hierdie botsende prioriteite aan te spreek en klimaatrisiko's te balanseer, terwyl dit ook ander doelstellings, soos volhoubare ontwikkeling, nastreef. Kom ons kyk byvoorbeeld na 'n bos in gematigde streke en die keuses wat sy het om haar houtlande te bestuur.
Een opsie is om 'n stelletjie bome skoon te maak en gewasse te plant. Hierdie benadering transformeer die land onmiddellik en gebruik dit vir 'n enkele gebruik. Dit verminder ook die land se vermoë om koolstof op te slaan.
Alternatiewelik sou sy volwasse bome te koop kon verwyder, terwyl ander weer kon groei. Hierdie benadering handhaaf die houtstaander, wat sal voortgaan om koolstof uit die atmosfeer te absorbeer namate dit groei. Die land kan ook ander waardevolle gebruike ondersteun, soos ontspanning, habitat in die natuurlewe of gewasse wat onder die bome kan groei.
Die herstel van 'n begrawe kus vleilande in die Channel Islands National Park, Calif. NPS
Die tweede strategie bied voordele wat verder strek as die primêre doel van houtoes. Maar dit kan vir die bosbouer aantrekliker wees om haar grond skoon te maak en dit na boerdery te omskep, net soos om op chemiese insette en besproeiing staat te maak, dit op kort termyn sin maak vir boere.
Die uitdaging is dus om mense te oortuig om grond te gebruik op maniere wat meer as korttermynvoordele maksimeer. Soos in die IPCC-verslag gesê word, produseer afgebreekte lande minder voedsel en stoor minder koolstof. Maar die bewaring en herstel van grond sodat dit meer koolstof kan opberg, sal voedselsekuriteit ook verbeter.
Sommige strategieë, soos om vleilande en mangroves teen ontwikkeling te beskerm, sal onmiddellik voordele inhou. Ander, soos die herstel van woude en afgebreekte grond, sal langer neem om af te lewer. Maar die belangrikste punt is dat die raamwerk van die probleem op hierdie manier die moontlikhede vir meer as net 'n enkele toekoms wat aan 'n enkele doelwit voldoen, benader.
Die korttermynbeskouing is duidelik; die langtermyn-siening is nie. Charles Strebor / Flickr, BK BY-NK-SA
'N Lewende planeet met beperkte hulpbronne
As 'n spesie het die mens die vermoë om vir die toekoms te beplan. Maar hoe beplan ons vir die toekoms met die wete dat dit heel waarskynlik anders sal wees, maar nie presies weet wat gaan gebeur nie?
Regerings het die IPCC geskep om hierdie vraag te help beantwoord deur te bepaal hoe menslike aktiwiteite die Aarde se klimaat beïnvloed het en dit in die toekoms kan beïnvloed, afhangend van hoe samelewings reageer op klimaatsverandering. Hierdie nuwe verslag bevat waardevolle strategieë vir die bestuur van die beperkte hulpbronne van die aarde, die handhawing van 'n bewoonbare omgewing en die langtermyneffekte van menslike aksies op die natuurlike stelsels van die aarde.
Chris E. Forest, professor in klimaatdinamika, Pennsylvania State University