Spelers: Aishwarya Rai, Dylan McDermott, Ayesha Dharker
In die wêreld van die fliekresensent kan ek al 'n reël hieroor formuleer: hoe groter die hype, hoe swakker die produk. As die verspreider nimmereindigend eposse stuur met sulke oulike snippets oor die komende lokettreffer … Ek noem dit sommer my bly-weg-reël.
So was dit dan ook met Mistress of Spices, waaroor ek regtig niks goeds kan sê nie (ek sou dálk kon oor die pragtige speserywinkel en die mooi fotografie, maar dis lankal nie meer genoeg nie). Ek het reeds met Memoirs of a Geisha gekla oor Engelse dialoog in vreemdetaalkontekste (in hierdie geval gewone, plattelandse Indiërs in Indië wat met mekaar Engels praat), dus sal ek nie weer nie. Behalwe om bly-weg-reël nommer 2 te formuleer: As dit aangebied word as 'n "kunsfliek", maar anderstaliges praat Engels en daar's nie onderskrifte nie …
Terwyl dit so goed gaan met die reëls, hier's nommer 3: As die "eksotiese" hoofkarakter só gekies word dat sy/haar voorkoms so na as moontlik aan die Westerse (lees: Amerikaanse) idee van skoonheid is … Ons dink aan Whale Rider se meisietjie-van-langsaan-gesiggie (tog net nie eg Maori nie, o nee); ons dink aan die werklik beeldskone Tilo, Mistress of Spices, met haar ligte vel en groen oë (tog net nie 'n swart Indiër nie – dit sal darem sterk uitstaan teen Dylan McDermott se gelaatskleur). Ek verlang
sommer weer na die wonderbaarlike Pauline Malefane in U-Carmen eKhayelitsha.
Nou moet die eksotiese hoofkarakter afgepaar word met die bekende grootnaam-akteur of -aktrise uit Hollywood, sodat die publiek darem ten minste een naam op die karakterlys kan herken (en uitspreek) en bereid sal wees om die fliek te gaan kyk. Dylan McDermott was nog nooit Oscar-materiaal nie, maar as die romantiese held in hierdie fliek is hy behoorlik lagwekkend. Nougetrekte oë en suggestiewe stiltes klassifiseer nié as geïnspireerde toneelspel nie, nog minder hoe macho jy daai bike rev.
Soos in soortgelyke flieks (dink byvoorbeeld Bend it like Beckham en My Big Fat Greek Wedding) is die doel dat die Westerse kyker "iets oor 'n ander kultuur leer". Maak dus die aanbod so melkkosveilig en verteerbaar as moontlik; van spicy is hier, helaas, geen sprake nie.
Polities korrek, soetsappig en vervelig. En die flieksale sal vol sit.
(O ja, ek kon nog aankarring oor die uiters onoortuigende verhaalopset en die manier waarop 'n intrige opgestel word waarmee die regisseur hom in 'n hoek vasverf en dan moet "die toorkrag van die speserye", 'n geurige deus ex machina, hom daaruit red, maar ag, why bother? Julle kry mos die boodskap. Lesers van hierdie rubriek, die fynproewer-fliekkenners, sê agter my aan: “Bly weg!”)