Dit berus op ’n militêre waardering wat die wyd gerespekteerde RAND Corporation onlangs vir Navo gedoen het. Die gevolgtrekking was dat die drie klein Baltiese state – Estland, Letland en Litaue – feitlik weerloos is teen ’n Russiese inval, en dat die Russe binne 60 uur in die buitewyke van Riga en Tallinn, die hawestede aan die Baltiese See, sal staan.
Die waardering was gegrond op die teoretiese aanname dat pres. Wladimir Poetin sy weermag oor die grens stuur, maar het geensins beweer dat hy dit sál doen nie. Die groot vraag is inderdaad: Wat is sy voornemens?
In die Oos-Europese Navo-lidlande – die Baltiese state, Pole, Hongarye, Tsjeggië, Slowakye, Slowenië en Roemenië – word inderdaad vir Russiese aggressie gevrees. Veral ná wat hulle ervaar het as die Russiese aggressie in die Krim en die Oos-Oekraïne.
In Navo-kringe speel ’n artikel wat die hoof van die Russiese weermag, genl. Waleri Gerasimof, vroeg in 2013 geskryf het, ’n belangrike rol. Daarin het hy denkbeelde wat reeds van die Sowjet-tyd dateer, verder ontwikkel.
Die takties briljante wyse waarop die Russe die Krim beset en ’n opstand in die Oos-Oekraïne aangestook het, het die Westerse vertolking van Gerasimof se artikel verder versterk. Die Russe het die Krim oorstroom met soldate in ongemerkte uniforms wat eenvoudig alle sleutelpunte beset en die wêreld voor ’n voldonge feit gestel het. Aanvanklik is kategories ontken dat hulle Russiese troepe was, en Poetin het dit eers maande later toegegee.
Dis teen dié agtergrond dat die spitsberaad in Warschau plaasvind. Ingeligte waarnemers meen daar sal besluit word om ’n roterende brigade van 4 000 Navo-troepe in Pole en die Baltiese state te vestig om as ’n soort waarskuwingsdraad te dien en Poetin van aggressie af te skrik.
Om mee te begin: Gerasimof se artikel sê nie heeltemal wat in die Weste daaronder verstaan word nie. Die “hibriede oorlogvoering” waarvan hy volgens die Navo-vertolking praat, skryf hy nie aan Rusland toe nie, maar juis aan die Weste.
Rusland se strategie oor dekades heen was om ’n breë veiligheidsgordel tussen hom en Navo te vestig. In die Koue Oorlog het dit ’n brute, wrede verdrukking van die Sowjet-satellietstate meegebring, maar dit was wel deels ’n verdedigende strategie.
Terselfdertyd het dit die Russe in ’n uitstekende aanvalsposisie geplaas vir wanneer dit nodig kon word. Uitgelekte krygsplanne van die jare tagtig wys dat hulle uit die bloute met ’n massiewe reeks kernbom-aanvalle sou begin om Navo se kop af te kap deur die vernietiging van Londen, Parys, Brussel, Amsterdam, Den Haag, Hamburg, Bonn, Frankfurt, München, Kopenhagen en Oslo, waarna hulle beplan het om binne ’n week aan die Ryn te staan.