Terug in die woonstel is Lu�s al aangetrek. Hyt koffie gemaak, vir my, maar drink nie self nie; hy kry later ontbyt by sy firma. En hy vertel my dat sy woonstelmaat, Alica, nog nie terug is nie. Sy werk nagskof. Ons s� nie n woord oor laas nag nie. Wat in die nag gebeur het, het ons tydens die oggendstilte soos n daaglikse ritueel uit die geheue probeer vee, en hy knoop sy das voor die gangspie�l reg en vat die pad werk toe. Ma se geldhart wil begin klop en vandag sal sy plek maak vir n�g borste vol.
Vir Lu�s en Alica het sy dit gedoen. Dis wat jy in Brasili� moet doen: kom soos hulle twee stad toe en kry n werk. Op die plattelandse en kusdorpe is jy n veado, n takbok met twee horings en gesplete hoewe, n mitiese dier wat vir die macho man dieselfde funksie as n donkie of n hoender kan h�. Maar in die stad kan jy onafhanklik word en jouself wees.
Die binnekamer, daarenteen, is wit en skoon en nie gevlek met die straat se vryheid nie. En dis ook hoekom ek nie Lu�s se uitnodiging van die hand kon wys nie. n Uitnodiging beteken jy word by die familie ingesluit: jys skoon en rein en jy word vertrou. Buitendien slaap n rusbank lekker, al vind ons nie altyd die woorde om met mekaar oor die afloop van die nag te praat nie.
Ek gaan staan op die balkon en kyk uit vir haar. Daar sien ek haar die straat oorsteek: swart hare, geel rok. Dan verdwyn sy, en hier in die woonstel bly net die straat se onophoudelike gedruis oor. En die rusbank.