Geskryf deur Claire Hooker en Kimberley Ivory, Universiteit van Sydney
In medisyne val baie van die ergste gevolge op pasiënte. Dave Rutt / Flickr, BK BY-NK-SA
Baie dokters sal onthou as 'n student of stokperdjie wat senuweeagtig aan die einde van 'n Deaver hang - 'n groot retractor wat gebruik word in die pre-keyhole-galblaas-operasie. Terwyl hy terselfdertyd probeer om die chirurg se geblafde vrae oor die anatomie in die holte te beantwoord. Die probleem is dat jy nie eintlik in die holte kan sien sonder om jou greep los te maak nie. 'N loser greep beteken minder visie vir die chirurg en gewoonlik 'n stroom van misbruik vir die leerling.
Sulke oomblikke van "onderrig deur vernedering"Gedurende mediese opleiding onderstreep die aard van die mediese kultuur: 'n totempaal wat chirurge heelwat bo-aan plaas. Inderdaad, dokters het lankal beide enorme outonomie en respek geniet hulle skynbare godagtige krag om die dood te verwerp.
Binne hierdie mitologie het medisyne 'n hiërargiese en outokratiese werkplek kultuur gebou waarin onbuigsaamheid, en selfs eerlike afknouery, Teenoor ondergeskiktes is alledaags. Mediese studente geleidelik acculturate om dit tydens hul opleiding, dikwels ten koste van hul empatie en deernis.
'N Onlangse meta-analise van 51-studies oor teistering en diskriminasie in mediese opleiding het getoon dat 59.4% van mediese praktisyns minstens een vorm van hierdie ervaar het. Nog 'n Australiese studie oor twee mediese skole gevind "onderrig deur vernedering" - beskou deur sommige as 'n soort van die nodige verharding ervaring - is ervaar deur 74% van studente en getuig 84%. Baie steeds voel die angel dekades later.
Sulke kraggerigte, gestratifiseerde werkplekke is goed vir niemand nie. En in die geneeskunde val baie van die ergste gevolge op pasiënte.
Harm vir pasiënte
Australiërs is 40 keer meer geneig om te sterf van foute in gesondheidsorg as van verkeer; sulke "iatrogene" foute kos medisyne meer as A $ 2 miljard elke jaar.
Swak kommunikasie as gevolg van onbeschaafde mediese hiërargieë kan dodelik wees. Foute wat veroorsaak word deur swak kommunikasie is veral dikwels in chirurgiese spanne. Net so, dokters is beide die minste in ooreenstemming met handhigiëne protokolle en die mees bestand teen higiëne oudits en toesig ten spyte hoë tariewe van hospitaalverworwe infeksie, insluitend ernstige infeksies soos multi-dwelm weerstandige staphylococcus aureus, wat tot ledemaat amputasie kan lei.
Behalwe kliniese foute, pasiënte is ook dikwels diep seer deur, en dikwels omstrede oor die afwesigheid van goeie, empatiese kommunikasie. Hoe kan ons verwag dat jong dokters en verpleegkundiges dit sal aanbied wanneer die omgekeerde daagliks deur hul kliniese seniors gemodelleer word teenoor hul kollegas en pasiënte?
Soos met baie erg hiërargiese kulture, word vroue met onproportionele diskriminasie ervaar. In Australië het die operasie die laagste verteenwoordiging van vroue teen ongeveer 8.8%, Hoewel tipies oor 50% van mediese studente is vroulik.
Selfmoord, geestesongesteldheid, en dwelmmisbruik is almal aansienlik meer algemeen onder mediese studente en dokters as die algemene bevolking, as die sterftes van vier junior dokters net 'n maand gelede het dit tragies gedemonstreer.
En vroue is baie meer waarskynlik geraak gaan word as mans. Hierdie week, Dr Gabrielle McMullin en 'n paar ander vroulike chirurge het vrymoedig gepraat van verskans seksuele teistering en boelie in die operasie en van die waarskynlikheid van bestraffende behandeling vir enigiemand wat daaroor kla.
Maar daar is rede optimisties te wees; gesondheidsorg verander. Interdissiplinêre spanne is besig om die nuwe werk paradigma, plat te slaan tradisionele hiërargieë. Pasiënte eis meer sê in hul sorg, en is meer geneig om dokters aanspreeklik te hou wanneer dinge verkeerd gaan. Hospitale aktief te kweek geïntegreerde en positiewe verhoudings met plaaslike gemeenskappe. En werkplek gesondheid en veiligheid en praktyk akkreditasie prosesse vermindering van risiko.
Tog is kulturele verandering stadig en pynlik. Wanneer ons mediese studente aanmoedig om te werk met die toenemende diversiteit onder hul pasiënte en kollegas, moedig ons 'n "kulturele nederigheid" -benadering aan. Dit vereis dat hulle bewus moet wees van hul eie identiteit en voorreg, om te respekteer en sensitief te wees vir ander se identiteite en om nederig genoeg te wees om te erken dat hulle nie alles weet nie, maar bereid is om te leer.
Nederigheid en outonomie is nie maklik nie, maar kennis en die vermoë om vinnig daarop te handel, is die kern van wat dokters doen en fundamenteel vir hul professionele identiteite. Maar steeds erken dokters dat die twee nie onderling uitsluitend is nie. Inderdaad, om nie alwetend te wees nie en selfs kwesbaar te wees, maak hulle werk meer bevredigend en volhoubaar.
Soos in die ander baie hiërargiese en manlike arbeidsmag, die weermag, is daar bemoedigende tekens van verandering. Gister het die president van die Royal Australasian College of Surgeons, Professor Michael Grigg aangekondig hy het 'n groep hoëprofielkundiges gekry om:
"ondersoek sy kultuur en bekommerd dat bullebakkery en teistering groot is binne Australiese hospitale."
Die skuif het daarna gekom Die Victoriaanse minister van gesondheid, Jill Hennessy, het gesê sy sal die Ouditeur-Generaal vra om te kyk na boelies en teistering in hospitale Victoria se sowel as huidige klagte prosesse. Die ondersoek sal óf 'n verlenging van 'n huidige ondersoek na geweld teen gesondheidswerkers van pasiënte en besoekers, of 'n nuwe een.
Sommige dokters sal sukkel om aan te pas na 'n minder deferentiele samelewing waarin hulle verwag word om nederige en menslike spanspelers te wees wat nog steeds op godmags verantwoordelikheid kan skenk. Inderdaad, daar is 'n belangrike gesprek oor die baie verouderde en onrealistiese verwagtinge van dokters binne die gemeenskap en die beroep.
As die vrou wie se saak dit alles begin het, Dr Caroline Tan het gister gesê, die "seuns klub" mag dit nie hou nie, maar "dit gaan beter wees".
Claire Hooker is 'n Senior Lektor en Koördineerder, Gesondheid en Mediese Geesteswetenskappe aan die Universiteit van Sydney. Sy ondersoek: individuele, openbare en belanghebbendes persepsies van en reaksies op gesondheidsrisiko's, veral siekte risiko's (bv. Pandemiese griep, hospitaalverworwe infeksie) en spesialiseer in risikokommunikasie. Claire ondersoek gebiede wat verband hou met die ervarings van pasiënte en gesondheidswerkers: die aard van waardigheid, die kompromie in gesondheidsorg, die aard van mediese konsultasie en kommunikasie, die eksistensiële eienskappe van siekte, die verstaan ​​van onsekerheid en limiete van bewyse in medisyne en gesondheidsorg keuses en besluite rondom komplementêre en alternatiewe medisyne, spiritualiteit en gesondheid. Sy doen ook navorsing in kuns en gesondheid - die gebruik van kreatiewe metodologieë, kunsgebaseerde gesondheidsbevordering en mediese onderwys, die etiek van kuns en literatuur.
Kimberley Ivoor is 'n Senior Lektor, Bevolkingsgeneeskunde en Onder-dekaan Studente Ondersteuning, Sydney Mediese Skool aan die Universiteit van Sydney. Kimberley leer mediese studente en algemene praktisyns om effektief binne diversiteit te verstaan ​​en te kommunikeer deur middel van 'n kulturele nederigheidsraamwerk. Haar navorsingsbelangstelling is die impak van stigma en diskriminasie op gesondheidsuitkomste. Sy werk tans saam met die Sentrum vir Waardes, Etiek en die Reg in Geneeskunde en die Departement Prestasiestudies aan die Universiteit van Sydney om 'n reeks werkswinkels te ontwikkel om gesondheidsorgstudente en hul onderwysers te help om die positiewe professionele eienskappe wat hulle wil sien in hul werkplekke.
Die ineenstorting van Materialisme: Visions of Science, drome van God
deur Philip Comella.
Jy is hier: Tuis > Lewe > Gesondheid > Die mediese instelling moet sy God-soos-krag verloor vir 'n gesonder toekoms