Elsunet du Plessis: Van Heidelberg tot die hoogste vlak | news.nwu.ac.za
Maar wat weereens vanjaar uitgestaan het, was die vernuf van 'n besonderse individu.
"Determinasie" is nie net 'n aaklige anglisisme nie, dit is ook 'n byvoeglike naamwoord wat te maklik gebruik word om atlete te beskryf. Dit is 'n lelike woord.
Tog is dit die eerste woord wat opduik wanneer pen op papier gesit moet word oor Elsunet du Plessis, die NWU se hoofnetbalafrigter. Wat dan anders? "Doelgerigtheid" klink afgewater en "beslistheid" val skeef op die oor. Elsunet is sommer net gedetermineerd. Sy was dit nog altyd.
Op die netbalbaan het haar talent en onverskrokke benadering tot die spel haar net soveel 'n derduiwel as 'n toorkunstenaar gemaak. Rondom die net was sy haar teenstanders se nagmerrie, vir spanmaats 'n droom. Dit is 'n kombinasie wat van haar 'n Protea gemaak het.
"Ek sal dit nooit vergeet nie. Ek was op pad huis toe toe die Proteas se bestuurder, Nisha Rupnarain, my gebel het. Ek het van die pad afgetrek en dit is toe ek hoor dat daar 'n besering in die groep was en dat ek opgeroep word om Wêreldbeker toe te gaan … dat ek definitief saamgaan Sydney toe. Ek moet sê, ek kon dit aanvanklik nie glo nie, en toe is ek skielik verskriklik opgewonde." Dit was 'n Saterdag op die pad tussen Potchefstroom en Heidelberg. 'n Groot dag wat van ver af kom. "My ma het netbal afgerig toe ek klein was, en so het ek altyd langs die netbalbaan gesit en kyk hoe sy afrig, of ek het daar saam die groter kinders gespeel."
As Elsunet nie by netbal betrokke is nie, is sy in Heidelberg op haar perd, Style – 'n Clydesdale-kruising van Skotse afkoms – se rug. Tuis in Potchefstroom is haar genot haar rusbank, 'n boek, en haar twee worshonde, Ferdinand en Mila. En musiek. Mumford & Sons en Tim McGraw. Country-musiek vir die plaasnooi wat steeds die veld in haar hart het.
En dan, haar kos – voorgereg, hoofgereg en nagereg vir haar siel – netbal. "Jy deel netbal met ander mense. Jy groei saam met hulle." Sy lag: "Alhoewel ek eintlik 'n groot introvert is en baie op my eie is, dink ek dit dwing my om met ander mense om te gaan. Dit help my om as mens te groei en uitdagings vir myself te stel. Sukses word aan spanwerk gemeet en almal het 'n aandeel daarin."
As mentor kan sy ook 'n nalatenskap vestig. "As afrigter hou ek daarvan dat 'n speler hardwerkend en 'n spanspeler is. Op die ou end doen jy dit nie net vir jouself nie, maar ook vir die persoon langs jou. Ek sê altyd vir my spelers dat as jy jou werk goed doen, die persoon langs jou ook gaan goed lyk. Speel dus só dat die persoon langs jou soos 'n superster kan lyk."
Dit geld nie net vir haar spelers nie, maar ook vir die NWU. "Ek wil voortgaan om die kultuur wat besig is om gevestig te word, uit te bou. Ons wil nie net sorg dat daar beter spelers is nie, maar ook beter mense."