Geskryf deur Meranda Nakhla en Marie-Eve Robinson
'N Nuwe studie toon dat die risiko's van psigiatriese afwykings en selfmoordpogings aansienlik hoër is vir jong mense van 15 tot 25 jaar oud met tipe 1-diabetes.
Navorsers het gekyk na die risiko van psigiatriese afwykings in 'n groep adolessente en opkomende volwassenes met tipe 1-diabetes (T1D) in Quebec, Kanada, in vergelyking met dieselfde ouderdomsbevolking sonder diabetes.
Die bevindings in Diabetes Care beklemtoon die belangrikheid van die identifisering van psigiatriese afwykings onder jong volwassenes en jong volwassenes T1D en die verhoging van toegang tot geestesgesondheidsdienste gedurende hierdie kwesbare oorgangstydperk.
'Opvallende resultate' vir mense met diabetes
Navorsers gebruik data van die Quebec Integrated Chronic Disease Surveillance System (QICDSS) databasis wat bygehou is by die Institut national de santé publique du Québec (INSPQ). Die groep bevat adolessente en jong volwassenes wat in Quebec woon — 3,544 met diabetes en 1,388,397 XNUMX XNUMX sonder diabetes.
Die resultate is opvallend. Volgens die studie is individue met diabetes tussen die ouderdom van 15 en 25 jaar drie keer meer geneig om selfmoord te probeer vergeleke met dié sonder diabetes, en is dit ongeveer 1.5 keer meer geneig om aan 'n gemoedsversteuring dit word gediagnoseer in die noodgeval of in die hospitaal.
"Ons praat van gemoedsversteurings soos depressie of angsversteurings, wat die bestuur van die siekte kan beïnvloed," sê senior skrywer Meranda Nakhla, 'n pediatriese endokrinoloog in die Montreal Children's Hospital van die McGill University Health Centre (MUHC) en 'n wetenskaplike van die Kindergesondheid en menslike ontwikkelingsprogram van die navorsingsinstituut by MUHC. 'En die feit dat hulle meer gevaar het om geestesgesondheidsversteurings te hê, hou hulle ook meer in gevaar vir komplikasies en hospitalisasies wat verband hou met diabetes.'
Tik 1-diabetes raak ongeveer 4,000 kinders in Quebec. Dit is 'n outo-immuun siekte wat 'n veeleisende daaglikse bestuur benodig. Mense met T1D moet hul bloed suikers toets en hulself minstens vier keer per dag insulien gee. Hulle moet ook die koolhidrate in elke voedsel wat hulle eet, tel en dan besluit hoeveel insulien hulle benodig. Suboptimale beheer van bloedsuiker kan lei tot ernstige komplikasies soos oogsiekte en niersiekte, of selfs die dood.
"Uit verskillende studies het ons reeds geweet dat kinders en adolessente met T1D 'n groter risiko het vir geestesgesondheidsversteurings. Maar ons wou kyk of dit waar bly terwyl hulle ouer word en jong volwassenes word, "sê die eerste skrywer Marie-Eve Robinson, pediatriese endokrinoloog in die Children's Hospital in Oos-Ontario (CHEO), wat hierdie navorsing onderneem het as deel van haar Meester-epidemiologie proefskrif aan die McGill Universiteit.
Opkomende volwassenheid is 'n ontwikkelingsfase tussen 18 en 30 jaar. Gedurende hierdie periode ontwikkel opkomende volwassenes hul outonomie, beoefen hulle verskeie mededingende sosiale, opvoedkundige en beroepsverantwoordelikhede en neem toekomstige lewensbesluite, soos om 'n loopbaan te kies en om 'n gesin te begin.
"Om 'n chroniese siekte soos suikersiekte te hê, is op hierdie uitdagende manier ingewikkeld," sê Nakhla. "Op die top die hantering van mededingende prioriteite soos om na 'n universiteit of universiteit te gaan, in hul sosiale lewe te belê, te werk en 'n maat te vind, sukkel hulle met die hantering van hul chroniese siekte."
"Verder moet jong volwassenes met diabetes die volle verantwoordelikheid neem vir die bestuur van hul diabetes, wat oorweldigend kan wees as hul vorige versorgers beduidende ondersteuning tydens kinder- en / of tienerjare verleen," sê Robinson, wat ook 'n assistent-professor in pediatrie aan die Universiteit is van Ottawa en 'n ondersoeker by die CHEO-navorsingsinstituut.
Die oorgang van pediatriese na volwassenesorg-diabetes - wat op 18-jarige ouderdom voorkom - en met beperkte toegang tot geestesgesondheidsdienste faktor ook in die maak van volwassenheid 'n kritieke periode vir mense met T1D. Hierdie oorgang "kan die risiko van psigiatriese afwykings verder vererger waar onderliggende faktore soos verandering in verskaffers van diabetes, nuwe behandelingsfasiliteite, verhoogde vlakke van verantwoordelikheid en verskille in die bestuur van siektes tot hierdie risiko kan bydra," skryf die skrywers.
Sommige individue met diabetes gebruik tegnologie soos glukosesensors vir bloedsuikertoetsing of die insulienpomp vir 'n voortdurende inspuiting van insulien.
"Dit is baie intensiewe behandelings wat help met die beheer van suikersiekte, maar dit neem ook meer tyd in terme van bestuur," sê Nakhla, wat ook 'n medeprofessor in pediatrie by McGill is.
"Ons studie vul 'n belangrike leemte in die literatuur, want dit is die enigste wat tot dusver die psigiatriese afwykings onder adolessente en opkomende volwassenes met diabetes in longitudinale evaluering ondersoek," sê Robinson. "Dit wys dat meer geestelike gesondheidsondersteuning nodig is vir hierdie bevolking om hulle te help met die mededingende prioriteite van hierdie lewensfase."
Die navorsingsinstituut van die McGill University Health Centre, die Fonds de recherche du Québec — Santé (FRQS), en die Quebec Ministerie van Gesondheid en Maatskaplike Dienste het die werk befonds.
Senior skrywer: Meranda Nakhla, 'n pediatriese endokrinoloog in die Montreal-kinderhospitaal van die McGill University Health Centre (MUHC) en 'n wetenskaplike van die Child Health and Human Development Programme van die Research Institute by MUHC. Meranda Nakhla is ook 'n medeprofessor in pediatrie aan McGill.
Eerste skrywer: Marie-Eve Robinson, pediatriese endokrinoloog aan die Children's Hospital in Oos-Ontario (CHEO), het hierdie navorsing onderneem as deel van haar meestersproef vir epidemiologie aan die McGill University.
Jy is hier: Tuis > Lewe > Gesondheid > Siektes en toestande > Hier is wat ons dink Alzheimer's doen aan die brein