Charles Dickens (1836-40) - Geskiedenis Podcasts - 2022
Charles Dickens trou op 2 April 1836 met Catherine Hogarth in die St Lukes Church, Chelsea. Na 'n troue -ontbyt by haar ouers, is hulle op wittebrood na die dorpie Chalk, naby Gravesend. Dickens wou Catherine die platteland van sy kinderjare wys. Hy het egter ontdek dat sy vrou nie sy passie vir lang, vinnige staptogte deel nie. Soos 'n biograaf dit stel: "Skryf was noodwendig sy primêre beroep, en sy moes wees om hom so goed as moontlik te behaag binne die beperkinge van haar energie: 'n lessenaar en stapskoene vir hom, 'n bank en huislikheid vir haar."
Die egpaar het in Furnival's Inn gewoon, waar Dickens drie kamers gehuur het. Mary Hogarth, Catherine se 17-jarige suster, het by hulle ingetrek toe hulle teruggekom het na hul wittebrood. Sy het 'n maand lank gebly, maar vriende het gesê dat sy altyd by Catherine in haar nuwe huis was. Dickens het later geskryf: "Vanaf die dag van ons huwelik was die dierbare meisie (Mary) die genade en die lewe van ons huis, ons konstante metgesel en die deelnemer van al ons klein plesier." Mary het aan haar neef geskryf en Catherine beskryf as ''n hoofhuishoudster ... gelukkig as die dag lank is'. Sy het bygevoeg: 'Ek dink hulle is meer toegewyd as ooit sedert hul huwelik, as dit moontlik is - ek is seker jy sal baie bly wees as jy hom ken, hy is so 'n oulike wese en so slim dat hy die hof maak en opgemaak word deur alle literêre here, en het op hierdie manier meer te doen as wat hy goed kan regkry. "
Met sy terugkeer van wittebrood het Dickens begin werk aan die tweede episode van Die Pickwick Papers. Op 18 April het hy 'n ontmoeting met Robert Seymour gehad. Volgens Peter Ackroyd: "Dickens het sy eiendomsreg op hul onderneming beweer deur voor te stel dat Seymour een van sy illustrasies verander - 'n taak wat Seymour ongetwyfeld teen sy wense uitgevoer het ... Twee dae later het Seymour die somer ingegaan - huis van sy tuin in Islington, sy geweer met 'n tou op sy sneller opgestel en homself deur die kop geskiet. illustrasie was een van die oorsake van sy selfmoord, maar dit is onwaarskynlik. Seymour was gewoond aan die noodsaaklikheid van die professionele lewe, en dit lyk asof dit in wese angs en oorwerk was wat hom uiteindelik doodgemaak het. "
Dickens het voorgestel dat Hablot Knight Browne die nuwe illustreerder moet wees. Soos sy biograaf, Robert L. Patten, daarop gewys het: "Dickens het Browne aanbeveel vir die pos. Hoewel die skrywer 'n veeleisende taakmeester was, het Browne alles wat Dickens benodig in 'n illustrator verskaf. Hy was 'n bekwame en vinnige ontwerper, koöperasie, geestig en selfvernietigend. " John R. Harvey, die skrywer van Victoriaanse romanskrywers en hul illustreerders (1970) het aangevoer: "Hablot Knight Browne, was jonger as Dickens, min bekend en buigbaar; en die samewerking was harmonieus en gelukkig."
Nadat Dickens die karakter van Sam Weller bekendgestel het, in die vierde episode van Die Pickwick Papers, verkope het dramaties toegeneem. Weller, die valet van die hoofkarakter, word beskryf as ''n samestelling van humor, eenvoud, eienaardige humor en trou, wat beskou kan word as 'n verpersoonliking van die Londense lae lewe in sy aangenaamste en vermaaklikste vorm.' Dickens het aan sy uitgewer, William Hall, gesê: "As ek honderd jaar sou leef en drie romans in elk sou skryf, sou ek nooit so trots op een van hulle wees as op Pickwick nie." Lucinda Hawksley het daarop gewys: "Die belaglik snaakse verhale van mnr. Samuel Pickwick en sy metgeselle is in twintig maandelikse paaiemente gedruk. Destyds geniet die publiek die eerste hoofstuk van Pickwick, die skrywer daarvan was net vier-en-twintig jaar oud. "
Die illustrasies deur Browne het ook gehelp om Dickens se werk te verkoop. Dit was die etse wat in die vensters van boekhandelaars vertoon is. Henry Vizetelly, wat later in sy outobiografie opgeteken is, Kyk terug deur sewentig jaar (1893): 'Pickwick verskyn toe (in 1836) in sy groen maandelikse getalle, en 'n nuwe nommer word nie eers gepubliseer nie, terwyl behoeftige bewonderaars hul neus teen die boekhandelaar se vensters plat slaan, gretig om die etse goed te bekyk en te lees elke reël van die boekdruk wat aan die uitsig blootgestel kan word, en dit gereeld voorgelees vir toevallige omstanders. "
In Mei 1837 Die Pickwick Papers meer as 20 000 eksemplare verkoop. William Hall was so bly dat hy Dickens 'n tjek van £ 500 gestuur het, as 'n bonus bo die gewone betaling. Dit het steeds goed gevaar en in September verkoop dit 26 000, in Oktober 29 000, en teen die einde van die reeks verkoop dit meer as 40 000 eksemplare per maand. Dickens het £ 2,000 vir sy pogings ontvang, terwyl Chapman en Hall ongeveer £ 14,000 uit die onderneming verdien het.
Teen 1837 was Charles Dickens en John Forster goeie vriende. James A. Davies, die skrywer van John Forster: 'n literêre lewe (1983) het aangevoer: 'Forster se invloed op die jong Dickens was groot, 'n belangrike aspek was die verbreding van Dickens se sosiale en literêre kring deur inleidings aan sy vriende ... en versterk die morele krag van die vertelling, weerspieël vaste kritiese beginsels en 'n begrip van die middel-Victoriaanse leserspubliek. " Dickens het hom as literêre kritikus baie gerespekteer en volgens Forster, vanaf Oktober 1837, "was daar niks deur hom geskryf nie ... wat ek nie voor die wêreld gesien het nie, hetsy in manuskrip of bewysstukke."
Peter Ackroyd het daarop gewys in Dickens (1990): "Hy (Forster) was op dieselfde ouderdom as Dickens, en toe hulle ontmoet het, sou hulle alreeds geweet het of ten minste gou ontdek het hoeveel hulle gemeen het ... So het die twee jong mans mekaar beïndruk. Hulle was beide baie presies en baie stiptelik, maar miskien die belangrikste: Forster het Dickens se eie gemoedstoestand gedeel. Hy hou daarvan om impromptu komiese danse op te voer.
Claire Tomalin het voorgestel: 'Dickens was 'n opkomende ster wat Forster as 'n genie beskou het, en was gereed om daardie genie te dien, terwyl Dickens besef Forster kan 'n waardevolle adviseur en ondersteuner wees ... Dit was een van die lewensveranderende vriendskappe wat ontstaan ​​as twee jong mans - of vroue - mekaar ontmoet en skielik besef dat 'n volmaakte sielsgenoot gevind is. persepsie en glans wat tussen hulle flits. hulle die soort goeie geselskap wat hulle begeer het. "
Catherine Dickens het haar eerste kind, Charles Culliford Dickens, in Januarie 1837 gehad. Sy het gesukkel om die baba te voed en het opgehou om te probeer. 'N Nat verpleegster is gevind, maar Mary het geglo dat haar suster aan depressie ly:' Elke keer as sy (Catherine) haar baba sien, huil sy gereeld en sê dat sy seker is dat hy (Charles Dickens) nie nou vir haar sal sorg nie sy kan hom nie verpleeg nie. "
Die Pickwick Papers het gegroei tot 'n ongekende sukses. Verskeie uitgewers het Dickens genader om sy volgende boek te hanteer. John Macrone het Dickens die opdrag gegee om 'n roman in drie volumes te skryf, Gabriel Vardon (hernoem Barnaby Rudge), teen 'n betaling van £ 200. 'N Ander uitgewer, Richard Bentley, bied Dickens £ 500 vir sy volgende roman aan. Dickens het hierdie voorstel aanvaar en Macrone met £ 100 afbetaal. Elke episode sou uit ongeveer 9 000 woorde bestaan. Bentley het ook ingestem om twintig guineas aan Dickens te betaal in ruil daarvoor dat hy redakteur van sy tydskrif geword het, Bentley's Diverse. Die eerste uitgawe is in Januarie 1837 gepubliseer.
Dickens verduidelik later die redes waarom hy besluit het dat sy volgende roman sou wees Oliver twist. 'Ek wou in klein Oliver die beginsel van goed toon om in elke ongunstige omstandigheid te oorleef en uiteindelik te seëvier; en toe ek oorweeg onder watter metgeselle ek hom die beste sou kon probeer, met inagneming van die soort mans in wie se hande hy natuurlik sou val ... ek het geleer van diewe volgens tellings - verleidelike genote (meestal vriendelik), foutloos in kleredrag, mollig in die sak, keuse in perdevleis, gewaagd in dra, gelukkig in dapperheid, wonderlik by 'n lied, 'n bottel , pak kaarte, of dobbelkaste, en geskikte metgeselle vir die dapperste, maar ek het nog nooit (behalwe in Hogarth) die ellendige werklikheid ontmoet nie. "
Die verhaal vertel van Oliver Twist, 'n weeskind wat na een van die vele Britse werkhuise gestuur is. Nadat hy die werkshuis verlaat het, val hy in die hande van 'n professionele misdadiger, Fagin (verrassend vernoem na 'n seun wat hom so baie by die Warren's Blacking Factory gehelp het). Fagin lei Oliver op om sakke te pluk en loop die gevaar om in 'n wêreld van misdaad vasgevang te word en word gedwing om deel te neem aan 'n rooftog waarby Bill Sikes betrokke is. Sy vriendin, Nancy, 'n prostituut, help Oliver ontsnap. Sikes vind uit wat sy gedoen het en vermoor haar. Oliver word opgeneem deur mnr Brownlow, wat hom help om die identiteit van sy ma en pa te ontdek.
Die roman van Dickens was 'n aanval op die arm wet wat hy tydens die parlementêre verslaggewer in die Laerhuis bespreek het. Dit beklemtoon die feit dat daar volgens die nuwe wetgewing nie meer vereis is dat die vaders van buite -egtelike kinders opgespoor moet word nie. Een kritikus het aangevoer: 'Dit is moontlik om te sien waarom die New Poor Law in Dickens woedende herinneringe aan sy eie ontbering, aan sy eie skeiding van sy gesin en aan sy eie obsessiewe vergelyking tussen voedselbehoefte en behoefte aan liefde ontlok het. "
John Waller, die skrywer van Oliver: The Real Oliver Twist (2005) voer aan dat Dickens sy verhaal uit die herinneringe van Robert Blincoe geneem het, wat op vierjarige ouderdom in St. Pancras Workhouse geplaas is. Robert Carlile het die verhaal van Blincoe in sy radikale koerant gepubliseer, Die leeu. Die verhaal verskyn in vyf weeklikse episodes van 25 Januarie tot 22 Februarie 1828. Vyf jaar later publiseer John Doherty 'N Memoir van Robert Blincoe in pamfletvorm.
Richard Bentley het 'n ooreenkoms met George Cruikshank onderteken om die illustreerder van te word Oliver twist. Hy is £ 50 betaal vir die gebruik van sy naam as illustrator en 12 guineas vir elke maandelikse ets. Die eerste episode verskyn in Bentley's Diverse in Februarie 1837. Die eerste paar episodes is onmiddellik herdruk Die tye as deel van 'n veldtog teen armoede. Die meeste kritici hou van die reeks, maar Richard Harris Barham hou nie van die 'radikale toon' van die roman nie. Die toeskouer kritiek op Dickens se gebruik in die fiksie van die 'populere geskreeu teen die nuwe arm wet'. Hy het Dickens egter geprys vir sy merkwaardige vaardigheid om gebruik te maak van eienaardighede van uitdrukking. "
Een leser, Eliza Davis, het aan Dickens geskryf uit protes oor sy voorstelling van Fagin en aangevoer dat hy ''n veragtelike vooroordeel teen die veragte Hebreeus aangemoedig het'. Die Joodse kroniek gevra waarom "Jode alleen uitgesluit moet word uit die simpatieke hart van hierdie groot skrywer en magtige vriend van die onderdruktes." Dickens verdedig hom deur die bewering dat hy die karakter Joods gemaak het omdat "dit ongelukkig waar was, van die tyd waarna die verhaal verwys, dat die klas misdadiger byna altyd 'n Jood was". Weens hierdie kritiek het meer as 180 verwysings na Fagin uit die tweede uitgawe van die boek verwyder.
Met sy toename in inkomste uit die verkoop van sy werk, reis Dickens nou saam met Mary Hogarth deur Londen om 'n nuwe tuiste te vind. Op 18 Maart het hy 'n aanbod gemaak vir Doughtystraat 48. Nadat hulle ingestem het tot 'n huur van £ 80 per jaar, verhuis hulle twee weke later. Geleë in 'n privaat pad met 'n poort en portier aan elke kant. Dit het twaalf kamers op vier verdiepings gehad. Mary het een van die slaapkamers op die tweede verdieping gehad. Dickens het 'n kok, 'n huishulp, 'n verpleegster en later 'n slaaf in diens gehad.
Op 6 Mei 1837 het Charles, Catherine en Mary na die St James's Theatre gegaan om die toneelstuk te sien, Is sy sy vrou? Hulle het ongeveer eenuur die oggend gaan slaap. Mary het na haar kamer gegaan, maar voordat sy kon uittrek, het sy gehuil en ineengestort. 'N Dokter is ontbied, maar kon nie help nie. Dickens onthou later: 'Mary ... het in so 'n rustige en sagte slaap gesterf, dat hoewel ek haar al 'n geruime tyd in my arms gehou het, toe sy beslis gelewe het (want sy het 'n bietjie brandewyn uit my hand gesluk), het ek voortgegaan om haar lewelose vorm te ondersteun, lank nadat haar siel na die hemel gevlug het. Dit was ongeveer drie -uur die Sondagmiddag. " Dickens onthou later: 'Goddank dat sy in my arms gesterf het, en die laaste woorde wat sy gefluister het, was van my.' Die dokter wat haar behandel het, het geglo dat sy ongediagnoseerde hartprobleme moes gehad het. Catherine was so geskok oor die dood van haar jonger suster dat sy 'n paar dae later 'n miskraam opgedoen het.
Peter Ackroyd het aangevoer: "Sy hartseer was in werklikheid so intens dat dit die sterkste gevoel van verlies en pyn verteenwoordig wat hy ooit sou ondervind. Die dood van sy eie ouers en kinders sou hom nie so half en diep beïnvloed nie. sy gemoedstoestand van obsessiewe pyn, wat amper histeries is, voel 'n mens die wesenlike vreemdheid van die man ... Daar word aangeneem dat Dickens die hele tyd 'n passievolle gehegtheid vir haar gevoel het en dat haar dood vir hom 'n vorm van vergelding vir hom gelyk het onaangekondigde seksuele begeerte - dat hy haar in 'n sekere sin doodgemaak het. "
Charles Dickens het 'n slot van Mary se hare afgesny en in 'n spesiale houer gebêre. Hy haal ook 'n ring van haar vinger af en sit dit op sy eie, en daar bly dit die res van sy lewe. Dickens het ook 'n wens uitgespreek om saam met haar in dieselfde graf begrawe te word. Hy het ook al Maria se klere gebêre en 'n paar jaar later gesê dat 'hulle in hul geheime plekke sal wegdwaal'. Dickens het geskryf dat hy homself troos "bo alles ... deur die gedagte om eendag weer by haar aan te sluit waar verdriet en skeiding onbekend is". Hy was so ontsteld oor Mary se dood dat hy vir die eerste en laaste keer in sy lewe sy sperdatums en die episodes van Die Pickwick Papers en Oliver twist wat veronderstel was om gedurende daardie maand geskryf te word, is uitgestel.
Dickens het aan sy vriend, Thomas Beard, gesê: "'n So volmaakte wese het nooit asemgehaal nie. Ek ken haar diepste hart en haar werklike waarde en waardes. Sy het geen fout gehad nie." Hy het aan 'n ander vriend gesê dat "sy elke aand in sy drome verskyn het". Michael Slater, die skrywer van Charles Dickens: 'n Lewe wat deur skryf bepaal word (2011) het voorgestel: "Dit was die derde groot emosionele krisis in sy lewe, na aanleiding van die ervaring van swart fabriek en die Beadnell -aangeleentheid, en een wat hom as kunstenaar sowel as 'n man diep beïnvloed het."
Philip V. Allingham het aangevoer: "Kritici en biograwe ... het uitgebrei geskryf oor die groot invloed wat die geheue van die oorlede sewentienjarige Skotse meisie tydens sy loopbaan op Dickens uitgeoefen het ... Soos talle kritici opgemerk het, het Mary het waarskynlik Dickens gedien as die basis-as 't ware die geestelike wese van Little Nell in The Old Curiosity Shop (die dood van die kinderkarakter in Januarie 1841 het die pyn van Dickens se afskeid van sy skoonsuster op 7 Mei 1837), van Rose Maylie in Oliver Twist, van die protagonis se sewentienjarige suster Kate in Nicholas Nickleby en van Agnes in David Copperfield. "
In Mei 1837 Die Pickwick Papers meer as 20 000 eksemplare verkoop. William Hall was so bly dat hy Dickens 'n tjek van £ 500 gestuur het as 'n bonus bo die gewone betaling. Teen die einde van die reeks verkoop dit meer as 40 000 eksemplare per maand. Dickens het £ 2,000 vir sy pogings ontvang, terwyl Hall en Chapman ongeveer £ 14,000 uit die onderneming verdien het. Richard Bentley, wat ook tevrede was met die prestasie van Oliver twist, en as 'n manier om dankie te sê, het Dickens hom by die Garrick Club aangesluit.
Dickens het John Forster gereeld ontmoet. Op 26 Julie 1837 skryf Dickens aan Forster: "My Missis gaan vandag uit, en ek wil hê dat u alleen 'n bietjie lam en 'n bietjie vis saamneem. Ons kan voor en daarna uitstap, maar ek moet eet tuis weens die Pickwick -bewyse. " By 'n ander geleentheid skryf Dickens aan Forster: "Kom na my toe, en wees nie later as 11. Ek dink Richmond en Twickenham deur die park, by Knightsbridge en oor Barnes Common, sou 'n pragtige rit maak."
Forster het ook hersien Die Pickwick Papers in Die eksaminator. Hy beskryf byvoorbeeld die toneel waarin die held in vlootgevangenis opgesluit is in gloeiende terme: "Die waarheid en krag waarmee dit gemaak word, is alle lof te bowe - so seker, so indringend en so diep gerig, en tog, op dieselfde tyd, so voor die hand liggend en bekend, is die materiaal wat gebruik word. Elke punt vertel, en die werklikheid van die geheel is wonderlik. Ons plaas die prentjie langs die van die grootste meesters van hierdie fiksiestyl in ons taal, en dit styg in die vergelyking ... Ons erken in hierdie goeie skrywer 'n volwasse uitnemendheid. "
Dickens het 'n brief aan Forster geskryf waarin hy hom bedank vir die artikel: "Ek voel jou ryk, diepe waardering vir my bedoeling en betekenis meer as die mees gloeiende abstrakte lofprysing wat moontlik oor my kan kom. U weet dat ek dit ooit gedoen het, daarvoor was u gevoel vir my en myne vir u wat ons die eerste keer bymekaar gebring het, en ek hoop dat ons dit sal hou totdat die dood ons skei. U kennisgewings (resensies) maak my dankbaar, maar baie trots; sal my kop draai. "
In Oktober 1837 skryf 'n kritikus in Die kwartaallikse resensie, het opgemerk dat die gewildheid van Charles Dickens 'een van die merkwaardigste literêre verskynsels in die afgelope tyd' was. Hy het verder gesê dat hy 'n uitstekende strokiesprentskrywer was, maar het hom gewaarsku dat 'hy soos 'n vuurpyl opgestaan ​​het en dat hy soos 'n stok sal neerdaal'. Dickens was baie ontsteld oor hierdie opmerkings, maar dit het hom aangespoor om die kritikus verkeerd te bewys.
Gedurende hierdie tydperk het Dickens 'n groot vriend geword van Thomas Talfourd, die radikale lid van die Laerhuis. Dickens was 'n gereelde besoeker aan die Talfourd -huis. Hy onthou: 'As daar ooit 'n huis was ... waar elke kuns ter wille van hom geëer is en waar elke besoeker ontvang is vir sy eie aansprake en verdienste, was dit sy huis ... daar was nooit 'n man wat so kompak, onaangeraak, stil, onbeweeglik was deur sulke oorwegings nie ...Aan die ander kant sou niks hom so verbaas het as die suggestie dat hy iemand se beskermheer was nie. "
In Januarie 1838 begin hy werk aan sy derde roman, Nicholas Nickleby. Soos Oliver twist dit sou 'n propagandistiese roman wees. Dickens onthou later dat die hoofdoel van die werk was om 'die monsteragtige verwaarlosing van die onderwys in Engeland en die minagting daarvan deur die staat bloot te stel as 'n manier om goeie of slegte burgers te vorm, en ellendige of gelukkige mans'. Dickens het ontnugter geraak met Richard Bentley en hy besluit dat hierdie roman deur Chapman en Hall uitgegee sal word.
Die roman is gebaseer op koerantberigte oor slegte skole wat deur die jare verskyn het. Een verslag wat in 1823 gepubliseer is, het betrekking op 'n hofsaak waarin die Bowes Academy 'n kosskool in die stad Barnard Castle in County Durham betrokke was. In die verslag word gesê dat "aandete bestaan ​​uit warm melk en water en brood, wat tee genoem word ... vyf seuns het oor die algemeen in 'n bed geslaap ... Sondag het hulle potafval vir tee gehad, waarin ongediertes was."
Op 2 Februarie 1838 voer Dickens 'n onderhoud met William Shaw, die skoolhoof van Bowes Academy. Hy het later geskryf: "Hierdie Yorkshire -skoolmeesters was die laagste en vrotste op die hele leer. Handelaars in die gretigheid, onverskilligheid of onbetaamlikheid van ouers en die hulpeloosheid van kinders; onkundige, vieslike, wrede mans, vir wie min bedagsame persone sou het die plank en huisvesting van 'n perd of 'n hond toevertrou; hulle vorm die waardige hoeksteen van 'n struktuur, wat, vir absurditeit en 'n wonderlike laissez-aller verwaarlosing, in die wêreld selde oorskry is. "
Dickens het duidelik die skoolhoof Wackford Squeers bedoel Nicholas Nickleby Bowes Academy was 'n voorstelling van William Shaw en Dotheboys Hall. Soos Charlotte Edwardes uitgewys het: "Die ooreenkomste tussen William Shaw was onmiddellik duidelik: hulle het voorletters, beroep gedeel en beide die mens en die karakter het 'n pleister oor die een oog. Die geskreeu uit die publikasie van die boek was so groot dat die Bowes Academy , en 'n aantal ander koshuise, moes noodgedwonge sluit en Shaw is vir die res van sy lewe deur die samelewing ontslaan. "
Die eerste episode van Nicholas Nickleby is in April 1838 gepubliseer. In die eerste paar dae is meer as 50 000 eksemplare verkoop. Die verhaal begin met die dood van Nicholas Nickleby se pa wat al sy geld verloor het in 'n reeks swak beleggings. Nicholas, sy suster Kate en sy ma (volgens Dickens, gebaseer op die persoonlikheid van sy eie ma), reis na Londen om die hulp van hul enigste familielid, Ralph Nickleby, te soek. Die oom van Nicholas kry vir hom werk as assistent van Wackford Squeers, wat die skool Dotheboys Hall in Yorkshire bestuur. Nicholas is geskok om te ontdek dat Squeers ongewenste kinders teen 'n hoë vergoeding inneem en sy kinders verhonger en mishandel om sy wins te maksimeer. Gevolglik sterf die kinders in groot getalle. Een kritikus het aangevoer dat "Dickens die wreedheid en gemeenheid van die skool toon en die angs van die seuns, uitgehonger, geslaan, aan die werk geslaan en niks geleer het nie, en terselfdertyd maak hy die ontsettende Squeers en sy vrou en die monsteragtige seun en dogter so snaaks dat hy nie kan help om vir hulle te lag nie. "
Squeers se dogter, Fanny, is aangetrokke tot Nickleby, maar die gevoelens is nie onderling nie. Een van die seuns, Smike, hardloop weg, maar word gevang en na Dotheboys Hall teruggebring. Squeers is op die punt om Smike te slaan wanneer hy deur Nickleby voorgekeer word en nadat hy self aangeval is, begin hy die skoolhoof klop. Nickleby verlaat die skool met Smike en reis terug na Londen, waar hy werk kry as onderwyser in Frans by die Kenwigs -gesin.
Ralph Nickleby ontvang 'n brief van Fanny Squeers oor Nickleby se gedrag by Dotheboys Hall. Ralph lig hulle in dat hy die gesin geen finansiële bystand sal gee nie, solank Nicholas by hulle bly. Nicholas stem in om Londen te verlaat, maar waarsku sy oom dat hy sal terugkeer. Nicholas en Smike reis na Portsmouth met die doel om matrose te word. Onderweg ontmoet hulle egter Vincent Crummles, wat Nicholas en Smike huur om deel te word van sy teatergeselskap. Die twee mans maak hul debuut Romeo en Juliet. Nicholas se optrede as Romeo ontvang groot lof. Nicholas word gedwing om die groep te verlaat toe hy 'n brief ontvang van Newman Noggs waarin gesê word dat sy ma en suster sy hulp nodig het.
Nicholas vind sy ma en suster en neem hulle saam met juffrou LaCreevy. Kort daarna ontmoet Nicholas Charles Cheeryble, 'n welgestelde handelaar wat 'n onderneming saam met sy tweelingbroer Ned bedryf. Toe die broers die verhaal van Nicholas hoor, neem hy hom in diens en voorsien sy gesin 'n klein huisie in 'n voorstad in Londen.
Wackford Squeers arriveer in Londen om wraak te neem op Nicholas en Smike. Met die hulp van Ralph Nickleby ontvoer hy Smike, maar uiteindelik word hy gered deur Nicholas se vriend, John Browdie. Ralph en Squeers probeer om Smike terug te kry deur vervalste dokumente aan te bied dat hy die verlore seun van 'n man met die naam Snawley is.
Terwyl hy by die werk was, raak Nicholas verlief op Madeline Bray, die dogter van 'n skuldenaar, Walter Bray. Nicholas help haar deur haar kunswerke in gebruik te neem. Arthur Gride bied aan om 'n skuld te betaal wat Ralph Nickleby deur Walter Bray verskuldig is in ruil vir sy hulp. Gride het die testament van Madeline se oupa besit, en sy sal 'n erfgenaam word tydens haar huwelik. Die twee mans oortuig Bray om sy dogter te boelie om Gride as 'n man te aanvaar met die belofte om sy skuld af te betaal. Madeline stem in om met Gride te trou om haar pa te help. Op die troudag sterf Bray onverwags en Madeline het dus geen rede om met Gride te trou nie en sy weier om deur te gaan met die seremonie.
Smike ly aan tuberkulose en word gevaarlik siek. Op sy sterfbed bely Smike sy liefde vir Kate en sterf hy in die arms van Nicholas. Intussen het Peg Sliderskew, Gride se bejaarde huishoudster, Madeline se oupa -testament gesteel. Ralph Nickleby ontdek dat Smike sy seun was (sy vrou het hom verlaat voordat hy bewus was dat sy swanger was). Getraumatiseer deur die wete dat sy enigste seun gesterf het as die beste vriend van sy grootste vyand, pleeg Ralph selfmoord. Squeers word gevonnis tot vervoer na Australië en die seuns in Dotheboys Hall ontsnap met die hulp van John Browdie. Nicholas word 'n vennoot in die firma van Cheerybles en trou met Madeline, terwyl Kate met Frank Cheeryble trou.
John Forster is van mening dat die tonele in Londen die suksesvolste deel van die roman was: 'Ons gaan saans saam met hom deur lang rye helder brandende lampe, 'n raserige, bruisende, stampvol toneel waarin hy ons die lappe wys die onstuimige balladesanger fladder in dieselfde ryk lig wat die goudsmid se glinsterende skatte toon, en waar 'n dun vel bros glas die ystermuur is, waardeur ontsaglike rykdom en voedsel beskerm word teen honger en geldlose mans ... keer, en onder elke aspek, gee hy ons die groot stad om te voel en te sien soos dit absoluut is. "
Foster hou, soos die meeste kritici, nie van die onbeplande plot en die swakheid van sommige van die karakters nie. Een kritikus het gesê dat die "eindelose en byna onleesbare laaste kwart van die boek, waar gedwonge huwelike, gesteelde testamente, verlore kinders gevind en skielike sterftes alles vereis word uit die kru tradisies van melodrama." Die destydse publiek hou egter van hierdie soort skryfwerk en Nicholas Nickleby is vinnig verander in 'n toneelstuk wat regoor die land opgevoer is.
Nadat die boek gepubliseer is, dreig William Shaw met regstappe teen Dickens. Hy besluit egter teen hierdie stap en besluit om sy loopbaan as skoolmeester te beëindig. 'N Paar jaar later skryf 'n skoolkommissaris dat: "Ek het heeltemal nie 'n voorbeeld ontdek van die tipiese Yorkshire -skool wat Dickens ons bekend gemaak het nie." Dickens het vir Catherine Dickens gesê: 'wat 'n ding om krag te hê'.
Lucinda Hawksley het dit aangevoer Oliver twist en Nicholas Nickleby albei was suksesvolle propagandistiese romans: 'Albei romans het verskriklike sosiale probleme in die moderne Brittanje beklemtoon en Victoria se onderdane het ernstig begin praat oor wat gedoen kan word om armes en ontnemings te help. Oliver twist het die skandelike waarheid oor werkhuise en babaplaas na die massas gebring en Nicholas Nickleby het daartoe gelei dat ondersoekende joernaliste in Yorkshire bymekaargekom het om uit te vind of dit wat mnr. Dickens oor die 'Yorkshire Schools' geskryf het, waar is. Hulle het ontdek dat hierdie gruwelike skole, waarheen ongewenste kinders gestuur is, 'n vreeslike werklikheid was. Dickens het die lot van hierdie kinders en die afgryslike manier waarop hulle deur hul ouers, voogde en 'opvoeders' behandel is, in die publieke domein gebring. Die effek was geweldig. Binne 'n paar jaar na die publikasie van Nicholas Nickleby byna elke Yorkshire -skool is gesluit. "
Dickens het voortdurend meer geld van Richard Bentley geëis vir sy werk wat in sy tydskrif gepubliseer word. Op 21 Januarie 1839 skryf Dickens aan Bentley en kla oor hul besigheidsverhouding: "Ek is daarvan bewus dat my boeke almal wat met my verbind is, behalwe myself, verryk, en dat ek, met so 'n gewildheid wat ek opgedoen het, sukkel in ou moeite. en my energie vermors in die hoogte en varsheid van my roem, en die beste deel van my lewe, om ander se sakke te vul, terwyl ek vir diegene wat my die naaste en dierbaarste is, niks meer kan besef as 'n deftige bestaan ​​nie. "
Dickens het daarna gesê dat hy bedank as redakteur van die Bentley's Diverse: "Ek verklaar plegtig dat ek myself sterflik voor God en die mens vrystel van sulke harde winskopies soos hierdie, nadat ek soveel gedoen het vir diegene wat hulle gedryf het. Hierdie net wat om my gewond is, maak my te skaaf , so ontstel en irriteer my gedagtes dat dit my konstante impuls is om dit teen elke prys te verbreek ... " Bentley se seun George het later aangevoer dat hierdie onderhandelinge 'n "baksteen in die bou van Dickens se karakter was ... Dickens was 'n baie slim, maar hy was nie 'n eerlike man nie."
Bentley het probeer om Dickens van mening te laat verander, maar het uiteindelik 'n nederlaag aanvaar en William Harrison Ainsworth as redakteur van die tydskrif aangestel. Bentley het dit oorweeg om Dickens hof toe te gaan weens kontrakbreuk. Hy sou waarskynlik sy saak gewen het, maar dit was nie 'n goeie idee dat 'n uitgewer 'n skrywer sou dagvaar nie. Dickens beskryf Bentley in 'n brief aan 'n vriend as 'n "infernale, ryk, plunderende, donderende ou Jood". Hierdeur haal hy die opmerkings van Bill Sikes op Fagin aan in hoofstuk 13 van Oliver twist.
Terwyl hy skryf Nicholas Nickleby sy vrou het twee kinders in die wêreld gebring. Mary, bekend as Mamie, is gebore op 6 Maart 1838. Sy is vernoem na haar dooie tante, Mary Hogarth. Catherine kon haar dogter nie borsvoed nie en moes 'n natverpleegster in diens neem. Dickens se beste vriend, John Forster, het haar peetvader geword. Kort daarna het hy aan Forster gesê dat hy verlief raak op Catherine en dat die egpaar onversoenbaar is. Ondanks hierdie opmerking skryf hy op 5 Maart 1839 aan Catherine terwyl hy op vakansie was in Devon: "Om te sê hoeveel ek jou mis, sal belaglik wees. Ek mis ook die kinders in die oggend en hul lieflike stemme waarvoor ek klink. ek en jy wat ons nooit sal vergeet nie. "
Catherine se tweede dogter, Kate Macready, is gebore op 29 Oktober 1839. Sy het twaalf uur lank kraam. Dickens het haar vernoem na sy vriend, die akteur, William Macready. Hy het 'n groot viering gehou vir haar doop in Augustus. "Eerder 'n raserige en oproerige dag." Dickens het dronk geword en uiteindelik 'n rusie met Forster gehad. Catherine was so ontsteld oor die geskil dat sy in trane uitgebars het en uit die kamer gehardloop het. "
Dickens ontmoet Angela Burdett-Coutts vir die eerste keer in 1839 in die huis van Edward Marjoribanks, wat Coutts Bank bestuur het. Haar pa, sir Francis Burdett, 'n radikale parlementslid, was beïndruk met Dickens se vroeë propagandistiese romans, The Pickwick Papers en Oliver twist. Dickens is dadelik deur juffrou Burdett-Coutts opgeneem en het later in 'n brief aan haar gesê: 'Ek het nog nooit 'n boek begin of iets van belang vir my begin of iets van belang vir my gedoen nie ... (aangesien) ek die eerste keer saam met u geëet het by Mnr Marjoribanks. " Later dieselfde jaar skryf hy aan haar oor hul 'intieme' vriendskap. Sy biograaf, John Forster, het daarop gewys: "Die duidelike aandag wat mej. Coutts aan die begin van sy loopbaan begin toon het, was altyd welkom."
Twee jaar tevore is mev. Burdett-Coutts £ 1.8 miljoen (£ 165 miljoen in 2012-syfers) oorlaat deur Harriot Mellon Coutts, hertogin van St Albans. Daar word beweer dat sy na koningin Victoria die rykste vrou in Engeland was. Die Morning Herald het beraam dat haar fortuin "die gewig in goud 13 ton, 7 cwt, 3 qtrs, 13 lbs beloop en dat 107 mans dit sou dra, veronderstel dat elkeen van hulle 289 lbs gedra het - gelykstaande aan 'n sak meel".
Edna Healey, die skrywer van Lady Unknown: The Life of Angela Burdett-Coutts (1978), het aangevoer: "Van die eerste keer dat Angela betower is deur Dickens. In die eerste stroom van sy skielike roem was hy merkwaardig aantreklik. Van sy weelderige hare, glansende oë en vars gloeiende gelaatskleur tot die briljante gespe van sy skoene was daar daar was ook 'n openhartige uitdrukking, 'n blik van goedheid wat juffrou Coutts, net soos ander dames van die dag, onweerstaanbaar gevind het. Sy het Disraeli immers in volle bloei gesien. "
In November 1839 verhuis die Dickens -gesin van Doughtystraat 48 na Devonshire Terrace 1, York Gate, naby Regent's Park. Dickens het £ 800 betaal vir die huurkontrak van elf jaar, benewens 'n jaarlikse huur van £ 160. Lucinda Hawksley het daarop gewys: "Die nuwe huis was die einde van een van die drie Georgiese kothuise, gebou in 1776. Daar was 'n groot tuin, sowel as stalle en 'n koetshuis, met kamers hierbo vir stabiele personeel. Die huis het 'n vooraanstaande groot ingang: die deur en relings is helder groen geverf, en bokant die deur was 'n tipiese venstervenster uit die agtiende eeu, wat van gebrandskilderde glas die gang op sonskyndae moes gevul het. Charles Dickens, wat kon sonder swak higiëne, sou ek ongetwyfeld bly gewees het dat daar 'n binnenshuise toilet was (sowel as twee toilette in die tuin vir minderjariges) Die huis is op vyf verdiepings gebou, insluitend 'n kelder en twee soldervloere. Die gesin het in die twee hoofverdiepings gewoon, terwyl die kelder en 'n gedeelte van die solder die bediendes van die bediendes was. Die oorblywende solderkamers was die kleuterskool en later Katey en Mamie se slaapkamer. h hoë plafonne en baie hoë vensters sodat daglig kan deurstroom; selfs die solder is goed van vensters voorsien. Charles het die biblioteek op die grondvloer in sy studeerkamer omskep - en het blykbaar 'n hek tussen die eerste en die grondvloer opgerig sodat die kinders weggehou kon word terwyl hy werk. Daar was trappe wat uit sy studeerkamer gelei het, reguit in die tuin in, en die deur wat na die gang lei, was bedek met groen baise in 'n poging om huislike geraas te verminder wat sy skryfwerk sou versteur. Op die grondvloer was ook 'n ruim eetkamer, groot genoeg vir Charles en Catherine om entoesiasties te kon onthaal; hulle was uitstekende gashere. "
Mamie Dickens onthou later: "Ek onthou dat ek en my suster 'n klein kamer in Devonshire Terrace, bo in die huis, beset het. Hy het die grootste moeite gedoen om die kamer so mooi en gemaklik te maak vir sy twee kleintjies. Hy word gereeld teen die steil trap na hierdie kamer gesleep om 'n nuwe prentjie of 'n nuwe versiering te sien wat ons kinders opgesit het, en hy het ons altyd lof en goedkeuring gegee. moontlike manier om onsself nuttig te maak en ons kamers met ons eie hande te versier en te verfraai, en om altyd netjies en netjies te wees. of wit penne, wat ons ook al kan kry. Maar, let op, as hulle netjies en netjies aangebring is, was hulle altyd uitstekend, of nogal slap soos hy vroeër gesê het. Selfs in die vroeë dae het hy elke oggend een keer in elke kamer in die huis gekuier, en as 'n stoel uit sy plek was, of 'n blind nie reguit nie, of 'n krummel op die vloer, wee die oortreder . "
Nicholas Nickleby is in Oktober 1839 in een bundel gepubliseer. Dickens besluit dat hy 'n ruskans sal neem en sluit 'n kontrak met sy ou vriend, William Hall, om 'n weekblad te redigeer, Bemeester Humphrey's Clock. Die uitgewers, Chapman en Hall, het ingestem om £ 50 vir elke uitgawe te betaal, plus die helfte van die wins. Dickens was van plan om werk van ander skrywers te bestel en self kortverhale en af ​​en toe opstelle by te dra. Die tydskrif sou in Amerika en Europa verkoop word, en Dickens sou ongeveer £ 5.000 per jaar uit die onderneming verdien.
Die tydskrif het 70 000 eksemplare verkoop toe dit vir die eerste keer in April verskyn het. Klante was egter teleurgesteld oor die feit dat Dickens slegs af en toe 'n artikel bygedra het en die verkope dramaties gedaal het. Dickens het aan 'n vriend geskryf dat 'dag en nag die alarum in my ore is en my waarsku dat ek nie mag afloop nie ... Pickwick, nóg Oliver - dit verg my konstante aandag en verplig my om alle selfverloëning wat ek besit, uit te oefen. "
Dickens het besluit dat hy die enigste bydraer moes wees en dat hy 'n reeks in volle lengte moes vervaardig Die Pickwick Papers, Oliver twist en Nicholas Nickleby vir die tydskrif om 'n sukses te wees. Hy het besluit om 'n kortverhaal te ontwikkel, Die Old Curiosity Shop, wat in 'n vroeë uitgawe verskyn het, in 'n reeks. Dit was nie lank voor die geheel nie Bemeester Humphrey's Clock is deur die verhaal opgeneem. Die tydskrif het nou 'n oplaag van 100,000 gehad. Dickens het later verduidelik: 'By die skryf van die boek het ek altyd die begeerte gehad om die eensame figuur van die kind (Nell) te omring met groteske en wilde, maar nie onmoontlike metgeselle nie, en om te vergader oor haar onskuldige gesig en suiwer bedoelingsgenote as vreemd en ongevoelig soos die grimmige voorwerpe wat in haar bed is wanneer haar geskiedenis eers voorspel word. "
Die verhaal, geïllustreer deur Hablot Knight Browne, vertel van Nell Trent, 'n klein en delikate kind van 'engele suiwer karakter en soet gemoed' wat alleen woon saam met haar oupa, 'n ou man, die eienaar van die Old Curiosity Shop . In 'n poging om vir Little Nell te voorsien, word hy 'n dobbelaar.Hy verloor swaar en leen geld by Daniel Quilp, 'n ryk dwerg, wat sy winkel en voorraad as pand vir die skuld verpand. Sy geluk verander nie en hy verloor sy huis en besigheid.
Klein Nell neem nou die leiding en oorreed haar oupa om hom weg te lei van Londen en die versoeking van die tafels. Terwyl hulle deur die land dwaal, ontmoet hulle meneer Marton, 'n goedhartige skoolmeester. Hy reis te voet na 'n ver dorp, waar hy aangestel is as onderwyser van die plaaslike skool. Nadat hy hul verhaal gehoor het, nooi Marton Nell en haar oupa om hom te vergesel, en belowe om hulle te help om werk in die dorp te vind. Hy slaag daarin om dit te doen, en hulle gee 'n aangename huis en werk in verband met die gemeente.
Dickens ontmoet Thomas Carlyle vir die eerste keer in 1840. Carlyle beskryf Dickens as ''n goeie klein kêrel ... 'n gesig van uiterste mobiliteit, waaroor hy wend - wenkbroue, oë, mond en alles - op 'n baie unieke manier terwyl hy praat ... 'n stil, skerpsinnige, klein ventjie, wat skynbaar goed raai wat hy is en wat ander is. " Die twee mans het goeie vriende geword. Dickens het aan een van sy seuns gesê dat Carlyle die man was "wat hom die meeste beïnvloed het" en sy skoonsuster, dat "daar niemand was vir wie hy 'n groter eerbied en bewondering het nie".
Charles Dickens (deel 1: 1812-1836)
Charles Dickens (deel 2: 1836-1840)
Charles Dickens (Deel 3: 1840-1850)
Charles Dickens (Deel 4: 1850-1860)
Charles Dickens (deel 5: 1860-1870)
Charles Dickens se tydlyn
Hoe goed onthou ek die somber wintersaand in 1842 toe ek die eerste keer die aantreklike, gloeiende gesig van die jong man (Charles Dickens) gesien het, wat toe nog beroemd was oor die helfte van die wêreld! Hy kom omringend in die Tremont -huis, vars van die stoomboot wat hom na ons oewers gebring het, en sy vrolike stem lui deur die gang, terwyl hy vinnig kyk na die nuwe tonele wat hom in 'n vreemde land oopmaak toe hy eers aankom. 'n Trans -Atlantiese hotel. "Hier is ons!" skree hy terwyl die ligte op die vrolike partytjie net by die huis inkom, en verskeie here kom na hom toe om te groet. Ag, hoe gelukkig en lewendig was hy toe! Jong, aantreklik, amper aanbid vir sy genie, omring deur sulke troepe vriende wat selde 'n mens gehad het, en na 'n nuwe land gekom om nuwe roem en eer te verower, dit was beslis 'n gesig wat lank nie onthou moet word nie en nooit heeltemal vergeet word. Die prag van sy skenkings en die persoonlike belangstelling wat hy vir homself gewen het, het al die entoesiasme van die ou en jong Amerika opgewek, en ek is bly dat ek een van die eerstes was wat sy aankoms was. U vra my wat sy voorkoms was toe hy teen die trappe van die hotel hardloop, of liewer vlieg, en in die gang spring. Hy lyk nuuskierig en lewendig, soos ek nog nooit sterflik gesien het nie. Van vesel tot tone was elke vesel van sy liggaam onbeperk en waaksaam. Watter krag, watter ywer, watter varsheid van gees het hom gehad! Hy lag oral, en dit gee nie om wie hom hoor nie! Hy het soos die keiser van vrolikheid gelyk op 'n vaart van plesier, vasbeslote om elke uur van sy oorvol bestaan ​​'n ryk of twee pret te verower. Daardie aand het vir altyd my geheue ingeprent, vir sover dit my met die onderaardse dinge bemoei. Dit was Dickens, die ware "Boz", in vlees en bloed, wat eindelik voor ons gestaan ​​het, en saam met my metgeselle, drie of vier seuns van my eie ouderdom, het ek besluit om die aand laat op te sit. Niemand van ons het toe natuurlik die eer gehad om kennis te maak met die heerlike vreemdeling nie, en ek het min gedink dat ek hom daarna op 'n geslaan manier van vriendskap moes leer ken, en dag na dag saam met hom sou lewe in jare wat ver was; dat ek ooit so naby hom sou wees dat hy my sy vreugdes en smarte sou openbaar, en sodoende dat ek die verhaal van sy lewe uit sy eie lippe moes leer.
Die beginsels wat bepleit word in Die Daily News sal beginsels van vordering en verbetering wees; van onderwys, burgerlike en godsdiensvryheid en gelyke wetgewing. Beginsels, soos sy leiers, meen die toenemende tydsgees vereis: die toestand van die land vereis: en geregtigheid, rede en ervaring met regmatige sanksie.
Daar is niks in die huidige tyd tegelyk vir my so ontstellend en so kommerwekkend as die vervreemding van die mense uit hul eie sake nie. Hulle het so min te doen gehad met die spel deur al die jare van parlementêre hervorming, dat hulle skelm hul kaarte neergelê het en daarna gekyk het. U kan 'n volk wat nie hulself help nie, meer help as 'n man wat homself nie help nie. Ek weet niks wat gedoen kan word behalwe om hul onreg voortdurend voor hulle te hou nie.
Toe my pa by die werk byna altyd alleen was, sodat ons, met seldsame uitsonderings, die effek van die avonture van sy karakters op hom in sy daaglikse gemoedstoestand kon sien, maar weinig van sy manier van werk geweet het. Absolute stilte onder hierdie omstandighede was noodsaaklik, die geringste geluid wat 'n onderbreking noodlottig maak vir die sukses van sy werk, hoewel vreemd genoeg die gewoel en geraas van 'n groot stad vir hom noodsaaklik gelyk het. Hy skryf, na 'n afgedwonge ledigheid van twee jaar, op 'n stil plek; "Die moeilikheid om in 'n vinnige pas te gaan, is ontsaglik groot; dit is inderdaad amper onmoontlik. gee uit hoeveel ek dit wil hê. Dit lyk asof dit iets aan my brein verskaf het wat ek nie kan verloor nie, as ek dit besig is om te verloor. Vir 'n week of twee weke kan ek wonderlik skryf op 'n afgetrede plek, 'n dag in Londen en begin ek Maar die moeite en moeite om elke dag sonder daardie towerlantaarn te skryf, is geweldig! "
Soos ek gesê het, was hy gewoonlik alleen terwyl hy by die werk was, hoewel daar soms af en toe uitsonderings was, en ek self was so 'n uitsondering. Gedurende ons lewe in Tavistock House het ek 'n lang en ernstige siekte gehad, met 'n byna ewe lang herstel. Tydens laasgenoemde het my pa voorgestel dat ek elke dag by sy studeerkamer ingedra moet word om by hom te bly, en hoewel ek bang was om hom te steur, het hy my verseker dat hy my wou hê. Op een van hierdie oggende het ek op die bank gelê en probeer om heeltemal stil te bly, terwyl my pa besig en vinnig by sy lessenaar skryf, toe hy skielik uit sy stoel spring en na 'n spieël wat daar naby gehang het, jaag en waarin ek kon sien die weerspieëling van 'n paar buitengewone gesiggies wat hy maak. Hy keer vinnig terug na sy lessenaar, skryf 'n paar oomblikke woedend en gaan dan weer na die spieël. Die gesigspantomime word hervat, en dan draai hy om, maar blykbaar nie, sien my, begin hy vinnig met 'n lae stem praat. Maar sodra hy hiermee opgehou het, keer hy weer na sy lessenaar, waar hy stil tot die middagete skryf. Dit was vir my 'n baie eienaardige ervaring, en ek het eers later jare die strekking ten volle waardeer. Toe weet ek dat hy met sy natuurlike intensiteit hom heeltemal in die karakter wat hy skep, gewerp het, en dat hy vir eers nie net sy omgewing uit die oog verloor het nie, maar in werklikheid, soos in verbeelding, die skepsel geword het van sy pen.
Die chalet is aan die begin van 1865 deur die akteur Charles Fechter gegee, en was vir hom so aangenaam dat hy in die somertyd graag daar gewerk het. Dit is hoe hy dit self beskryf het: "My kamer is tussen die takke van die bome, en die voëls en die skoenlappers vlieg in en uit, en die groen takke skiet in by die oop vensters, en die ligte en skaduwees van die wolke kom en gaan saam met die res van die geselskap. Die geur van die blomme en inderdaad van alles wat kilometers ver groei, is die heerlikste. " Dit was inderdaad 'n ideale plek, waar daar niks was om hom te steur of die spel van sy fantasie te stuit of die werking van sy verbeelding te belemmer nie.
Tydens middagete loop hy af en toe in die eetkamer om 'n koekie en 'n glas sjerrie te neem. Maar op sulke tye was sy gedagtes ver weg; As hy diep in die kamer rondloop, dink hy dat hy maar min sou praat, alhoewel hy op sulke geleenthede op 'n abstrakte manier die bewegings van die goudvink in sy hok, wat geleer is om sy water uit 'n klein glasput te kyk, kyk. deur middel van 'n baie ligte ketting en vingerhoed. Dit was 'n taak wat verre van moeisaam was, en wat, te oordeel na die pittige manier waarop hy na ons rondkyk terwyl hy uit die vingerhoed drink, 'n taak was wat hy terdeë geniet het.
Ek kan met die grootste helderheid onthou van die lang staptogte in die namiddag toe sy lessenaarwerk gedoen was, tien kilometer of meer, toe ek en die honde soms sy enigste metgeselle was. Hy het selde uitgegaan sonder sy honde, en ek onthou dat die dorpsbewoners gereeld met meneer Dickens gepraat het met sy hondehok, 'n eienaardige uitdrukking in daardie verband.
Waaroor hy graag wou praat, was die nuutste nuwe stuk in die teaters, die nuutste opwindende verhoor- of polisiesaak, die jongste sosiale gierigheid of sosiale bedrogspul, gereeld aangeraak oor politieke onderwerpe - altyd vanuit 'n sterk radikale oogpunt.
Daar kon hy die meeste geniet word, want hy het nêrens anders so vrolik tuis gelyk nie. Aan sy eie tafel, omring deur sy gesin, en 'n paar gaste, ou bekendes uit die stad - onder wie soms Forster, Carlyle, Reade, Collins, Layard, Maclise, Stone, Macready, Talfourd - hy was altyd die beste en lewendigste metgesel. Hy was nie wat in die samelewing 'n bekende spreker genoem word nie, maar hy was iets baie beter en skaarser ...
Geen skrywer het ooit gelewe wie se metode meer presies was, wie se bedryf meer konstant was en wie se stiptelikheid meer opvallend was as dié van Charles Dickens nie. Hy het nooit gewyk nie, geestelik of liggaamlik. Hy het selde geweier, as die voorwerp goed was, as voorsitter op 'n openbare vergadering of 'n liefdadigheidsorganisasie. Baie weduwees en weeskinders van afgestorwe letterkundiges het jare lank baat by sy wyse kuratorskap of raad, en hy het 'n groot deel van sy tyd persoonlik bestee aan die eiendom van die armes wie se belange onder sy beheer was. Hy was, soos te kenne gegee, een van die vlytigste manne, en wonderlike verhale word vertel (nie deur homself nie) van wat hy op 'n gegewe tydstip in literêre en sosiale aangeleenthede vermag het. Sy studies was alles uit die natuur en die lewe, en sy waarnemingsgewoontes was uitputtend ...
Sy gunsteling manier van oefen was loop; en toe hy in Amerika, twee jaar gelede, skaars 'n dag verbygegaan het, ongeag die weer, dat hy nie sy agt of tien myl bereik het nie. Dit was op hierdie ekspedisies wat hy graag aan die metgesel vertel het van sy rommelverhale en voorvalle uit sy vroeë lewe; en as hy in die bui was, het sy plesier en humor geen perke geken nie. Hy sou dan gereeld die talle karakters in sy heerlike boeke bespreek, en onderweg optree in dramatiese situasies waar Nickleby of Copperfield of Swivelier uitmuntende rolle speel. Daar word onthou dat hy by een van hierdie geleenthede gesê het dat hy tydens die samestelling van sy eerste verhale nooit die karakters oor wie hy toevallig geskryf het, heeltemal kon afmaak nie; dit terwyl die Ou nuuskierigheid winkel was besig om te komponeer Klein Nell het hom oral gevolg; dit terwyl hy skryf Oliver twist Fagin die Jood sou hom nooit laat rus nie, selfs in sy mees afgetrede oomblikke; dat Tiny Tim en Little Bob Cratchit om middernag en die oggend, op die see en op die land ooit aan sy jasmou ruk, asof hy ongeduldig was om terug te gaan na sy lessenaar en die verhaal van hul lewens voort te sit. Maar hy het gesê nadat hy verskeie boeke gepubliseer het en gesien het watter ernstige eise sy karakters aan die voortdurende aandag van sy reeds oorgedraaide brein moes stel, het hy besluit dat die fantoom -individue nie meer inbreuk moet maak op sy ure ontspanning en rus nie, maar dat wanneer hy die deur van sy studeerkamer toemaak, hy almal sou toemaak en hulle eers weer sou ontmoet as hy terugkeer om sy taak te hervat. Die wilskrag waarmee hy so uitnemend toegerus was, het hom in staat gestel om hierdie veelvuldige bestaan ​​te ignoreer totdat hy besluit het om hul kennis te hernu. Hy het ook gesê dat wanneer die kinders van sy brein eers vry en duidelik van hom in die wêreld gelanseer is, hulle soms op die mees onverwagte manier sou opdaag om hul pa in die gesig te kyk ...
Daar was sekere boeke waarvan Dickens graag tydens sy wandelinge gepraat het. Onder sy spesiale gunstelinge was die geskrifte van Cobbett, DeQuincey, die Lectures on Moral Philosophy deur Sydney Smith, en Carlyle's French Revolution. Van laasgenoemde het Dickens gesê dat dit die boek van alle ander is wat hy ewig gelees het en waarvan hy nooit moeg was nie, die boek wat altyd meer fantasierig gelyk het in verhouding tot die vars verbeelding wat hy daaraan gebring het, 'n boek vir onuitputlikheid wat voor elke ander boek. Toe hy die Tale of Two Cities skryf, vra hy vir Carlyle of hy dalk een van die boeke kan sien waarna hy in sy geskiedenis verwys het; waarop Carlyle al sy naslaanbundels opgepak en na Gad's Hill gestuur het, en Dickens dit getrou gelees het. Maar hoe meer hy gelees het, hoe meer verbaas was hy om te ontdek hoe die feite deur die alembiek van Carlyle se brein gegaan het en uitgekom het, elkeen as deel van een groot geheel, wat 'n kompakte resultaat gemaak het, onvernietigbaar en ongeëwenaard; en hy het hom altyd van die naslaanboeke afgewend en met wonderlike wonder hierdie nuwe groei herlees. Daar was sekere boeke wat hom veral haat, en waarvan hy nooit gepraat het nie, behalwe in terme van die mees belaglike raillery ...
Dickens se gewoontes as spreker verskil van dié van die meeste redenaars. Hy het eers aan die samestelling van die toespraak wat hy sou lewer, besin oor die dag voordat hy dit sou lewer. Maak nie saak of die poging lank of kort was nie, hy het nooit 'n woord neergeskryf van wat hy sou sê nie; maar toe die regte tyd aanbreek om sy onderwerp te oorweeg, stap hy die land in en die ding is gedoen. Toe hy terugkom, was hy gereed vir sy taak ...
Twintig jaar gelede het Daniel Webster gesê dat Dickens reeds meer gedoen het om die toestand van die Engelse armes te verbeter as wat al die staatsmanne wat Groot -Brittanje in die parlement gestuur het. Tydens die onophoudelike eise aan sy tyd en denke, het hy geleenthede gevind om persoonlik die lyde in Londen te besoek wat die skerp oog en simpatieke hart nodig gehad het om dit by die publiek te bring vir verligting. Wie hom op sy middernag vergesel het, stap in die goedkoop huisies wat vir die laagste armes in Londen voorsien is, kan nie nagelaat het om lesse te leer om nooit vergeet te word nie. Newgate en Smithfield is uit sy gruwels opgehef deur sy welsprekende pen, en menige hospitaal is vandag nog 'n beter liefdadigheid omdat hy deur Charles Dickens besoek en dopgehou is. Om sy eie woorde te gebruik, het hy sy hele lewe lank gedoen wat hy kon "om die lot van diegene wat verwerp is, te verlig wat die wêreld te lank vergeet en te dikwels misbruik het".
Hierdie onvoldoende, en noodsaaklik, haastig geskrewe, rekords moet vir die hede volstaan ​​en staan ​​vir wat hulle werd is as persoonlike herinneringe aan die groot skrywer wat soveel miljoene gelukkig gemaak het deur sy onskatbare genie en simpatie. Sy lewe sal ongetwyfeld volledig deur een of ander bekwame hand in Engeland geskryf word; maar hoe groot sy biografie ook al is, die helfte kan amper nie vertel word van die goeie dade wat hy vir sy medemense verrig het nie.
En wie sou ooit kon vertel, as die bundels geskryf was, van die subtiele eienskappe van insig en simpatie wat hom in staat gestel het tot vriendskap bo die meeste mense, wat hom in staat gestel het om sy ideaal te herstel en van sy teenwoordigheid 'n ewige vreugde en skeiding van hom te maak? 'n onuitspreeklike hartseer?
Dit lyk asof Dickens skielik beset was oor die demoon van onheil; hy gooi sy arm om my en hardloop my af met die skuins vliegtuig tot by die einde van die steiger totdat ons by 'n hoë paal kom. Hy draai sy ander arm hieroor en roep in teatertonele uit dat hy my daar wil hou totdat die "hartseer seegolwe" ons onderdompel.
"Dink aan die emosie wat ons sal skep! Dink aan die pad na 'n beroemdheid wat jy gaan trap! Nee, nie juis om te trap nie, maar om in te stort!"
Hier het ek hom gesmeek om my te laat gaan, en ek het gesukkel om myself vry te laat.
'Laat u gedagtes stilstaan ​​by die kolom Die tye waarin die patetiese lot van die lieflike EP, wat deur Dickens verdrink is in 'n aanval van demensie, duidelik beskryf sal word! Moenie sukkel nie, arme voëltjie; jy is magteloos in die kloue van so 'n vlieër. "
Die gety kom vinnig op en styg oor my voete. Ek skreeu hard en probeer hom terugbring na gesonde verstand deur hom daaraan te herinner dat "my beste rok, my enigste syrok, verwoes sou word." Selfs hierdie klimaks het hom nie versag nie: hy het steeds sy serio-komiese nonsens aangegaan, die hele tyd geskud van die lag en hygend met sy stryd om my vas te hou.
"Mevrou Dickens!" 'n woeste gil hierdie keer, want nou jaag die golwe tot op my knieë; "help my, laat meneer Dickens my laat gaan - die golwe is tot op my knieë!"
Die res van die partytjie het nou aangebreek, en mev Dickens het vir hom gesê om nie so dom te wees nie en nie Eleanor se rok te bederf nie. "Aantrek!" roep Dickens "praat nie met my oor kleredrag nie! As die donker nag ons omhul ... as ons reeds op die rand van die groot raaisel staan, sal ons gedagtes dan van vleeslike nietighede wees?"
Om saam met hom in die strate van Londen te loop, was op sigself 'n openbaring; 'n koninklike vooruitgang; mense van alle grade en klasse trek hul hoede af en groet hom toe hy verbystap. Een van hierdie geleenthede kan ek veral onthou. Dit was in die dieretuin, en ek en my pa stap langs die breë loop toe ons 'n entjie van ons af 'n dame en heer sien wat met 'n helder en mooi meisie van ongeveer veertien of vyftien voor hulle uitloop. . Skielik hardloop die dogtertjie, toe sy my pa sien, terug na haar ma en skreeu verheug: "O, mamma! Mamma! Dit is Charles Dickens." My pa, wat dit alles gehoor en gesien het, was vreemd verleë; maar, o, so bly, so waarlik verheug. Dit was 'n mooi toneel; maar sulke dinge het voortdurend gebeur. Dit was hierdie gewilde adulasie waarna hy die hof gemaak en gewaag het; maar dit het hom nooit bederf nie. Hy het tot die einde toe beskeie en taamlik onaangeraak gebly deur enige voorkoms van aanraking of selfkop.
Selfs in die dood het Charles Dickens 'n meesleurende verhaal van bedrog agtergelaat
Toe Charles Dickens sterf, het hy skouspelagtige roem, groot rykdom en 'n aanbiddende publiek gehad. Maar sy persoonlike lewe was ingewikkeld.Die romanskrywer was geskei van sy vrou en het in 'n groot landhuis in Kent gewoon, en was in die troef van sy jong minnares, Ellen Ternan. Dit is die onvertelde verhaal van Charles Dickens se laaste ure en die woede wat gevolg het toe die familie en vriende van die groot skrywer oor sy laaste wense baklei het.
My nuwe navorsing het die gebiede van die groot skrywer se skielike dood en die daaropvolgende begrafnis, ontdek. Alhoewel besonderhede soos die teenwoordigheid van Ternan by die begrafnis van die skrywer reeds deur Dickensiaanse sleutels ontdek is, is die mate van maneuver en onderhandelinge wat betrokke is by die totstandkoming van Dickens se uiteindelike rusplek, nuut.
Die dood van Dickens ' het 'n vroeë penarie vir sy gesin veroorsaak. Waar sou hy begrawe word? Naby sy huis (soos hy sou wou) of in die groot openbare pantheon, Poet 's Corner in Westminster Abbey (wat duidelik teen sy wense was)?
Die onnavolgbare " (soos hy soms na homself verwys het) was een van die bekendste bekendes van sy tyd. Geen ander skrywer is so nou verbonde aan die Victoriaanse tydperk nie. As die skrywer van sulke onsterflike klassieke soos Oliver twist, David Copperfield en N Kersfees liedjie, was hy voortdurend in die openbare oog. Vanweë die lewendige verhale wat hy vertel het en die oorsake wat hy beywer het (insluitend armoede, opvoeding, werkersregte en die lot van prostitute), was daar 'n groot vraag na hom om liefdadigheidsorganisasies te verteenwoordig en by openbare geleenthede te verskyn en instansies te besoek en in die land (sowel as in die buiteland en veral in die Verenigde State). Hy beweeg in die beste kringe en tel onder sy vriende die topskrywers, akteurs, kunstenaars en politici van sy tyd.
Dickens was trots op wat hy as skrywer bereik het en waardeer sy noue omgang met sy publiek. In 1858 het hy 'n loopbaan begin as 'n professionele leser van sy eie werk en het hy duisende gehore opgewonde gemaak met sy geanimeerde optredes. Hierdie hupstoot vir sy loopbaan het plaasgevind in 'n tyd toe sy huweliksprobleme tot 'n einde gekom het: Hy het verlief geraak op Ternan, 'n 18-jarige aktrise, en geskei van sy vrou, Catherine, met wie hy tien kinders gehad het.
Ellen Ternan, die 18-jarige aktrise wat Charles Dickens se minnares geword het (Publieke domein via Wikimedia Commons)
Dickens was versigtig om sy liefdesverhouding privaat te hou. Dokumentêre bewyse van sy verhouding met Ternan is inderdaad baie skaars. Hy wou haar in 1868 op 'n leestoer na Amerika neem, en het selfs 'n telegrafiese kode ontwikkel om aan haar te kommunikeer of sy moet kom of nie. Sy het nie, want Dickens het gevoel dat hy nie hul privaatheid kan beskerm nie.
Op Woensdag 8 Junie 1870 werk die skrywer aan sy roman Edwin Drood in die tuin van sy landhuis, Gad's Hill Place, naby Rochester, in Kent. Hy het binne gekom om saam met sy skoonsuster Georgina Hogarth te eet en 'n beroerte opgedoen. Die plaaslike dokter is ontbied en middels is sonder effek toegepas. 'N Telegram is na Londen gestuur om John Russell Reynolds, een van die beste neuroloë in die land, te ontbied. Die volgende dag het die toestand van die outeur nie verander nie, en hy is op 9 Junie om 18:10 dood.
Aanvaarde wysheid aangaande Dickens se dood en begrafnis is ontleen aan 'n gemagtigde biografie gepubliseer deur John Forster: Die lewe van Charles Dickens. Forster was die naaste vriend en vertroueling van die skrywer. Hy was vertroud met die mees intieme gebiede van sy lewe, insluitend die tyd wat hy as 'n jong seun in 'n swart (bagasiepoets) pakhuis deurgebring het (wat 'n geheim was, totdat dit deur Forster in sy boek bekend gemaak is), asook besonderhede van sy verhouding met Ternan (wat nie deur Forster onthul is nie, en wat tot in die 20ste eeu grootliks verborge gebly het). Forster het ten alle koste probeer om die reputasie van Dickens ' by die publiek te beskerm.
Ludwig Van Beethoven het baie van sy werk gedoen terwyl hy aan die gang was. Na 'n daaglikse ontbyt met koffie, tel hy dikwels 60 boontjies met die hand op 'n obsessiewe manier en die komponis sit 'n paar uur by sy lessenaar voordat hy lang, kronkelende wandelinge stap. Hierdie uitstappies op die platteland het vermoedelik sy kreatiwiteit aangemoedig, en terwyl hy loop, het hy gereeld gestop om 'n paar mate musiek in 'n groot sketsboek neer te skryf. As die note stadig kom, kan hy 'n ander komponis se werk afskryf om hul tegniek te bestudeer. Beethoven het moontlik ook saamgestel terwyl hy bad. Volgens sy sekretaris, Anton Schindler, het hy gereeld in sy kamer rondgegaan en herhaaldelik kanne water oor sy hande gegooi terwyl hy deuntjies neurie en in die ruimte staar in �p meditasie. "
Charles Dickens (1836-40) - Geskiedenis
Gebore op 7 Februarie 1812 in 'n huis in Mile End Terrace, Portsmouth, Hampshire. Sy pa, John Dickens, het as klerk in die betaalkantoor van die Royal Dockyard gewerk. Die gesin het in 1815 na Londen verhuis toe John daar geplaas is.
Gelukkige seuntjie in Kent (1817-22)
Vader plaas eers na Sheerness, daarna na Chatham Royal Dockyard, Kent. Aangename, vormende seunsjare vir Charles. Sy ervarings in Chatham en die naburige Rochester het baie van sy volwasse werk geïnspireer.
Londen, Prison and the Blacking Factory (1822-1827)
Sy skoolopleiding het onderbreek toe hy die gesin na Londen volg, terwyl sy pa daar teruggeroep is. Laat in 1823 aan die werk by 'n swartmaakfabriek, en sy vader vroeg in 1824 in die tronk vir skuld: hierdie vernederings was 'n bron van sy daaropvolgende ambisie. Verlaat die fabriek in 1823/4 vir sy laaste twee jaar skoolopleiding.
Maak optimaal gebruik van 'n beskeie begin (1827-29)
Sy opleiding oor op die ouderdom van 15. In diens van 'n firma van prokureurs. Het 'n groot indruk gemaak as 'n lewendige karakter, 'n bekwame nabootser, met 'n ensiklopediese kennis van Londen. Het kortskrifte bestudeer en sou later 'n uiters hoë standaard bereik.
Gevestig in joernalistiek (1829-33)
Begin as 'n vryskut verslaggewer van regsake. Word as leser toegelaat by die British Museum Library in 1830. Word 'n parlementêre verslaggewer in 1831.
Sukses as kortverhaalskrywer (1833-1836)
Eerste kortverhaal gepubliseer in 1833. Hy het sy sukses as verslaggewer voortgesit en by die Die Morning Chronicle in 1834. Getroud in 1836.
Roem en dinamiese vooruitgang as skrywer (1836-40)
Huishoudelike naam geword deur die publikasie in paaiemente van Pickwick Papers, 1836-37. Links Die Morning Chronicle in 1836. Redakteur van nuwe tydskrif, Bentley's Diverse, van 1837 tot 1839. Geskryf Oliver twist, Nicholas Nickleby en korter stukke.
Verlies van aanraking en skouspelagtige herstel (1840-43)
Na voltooiing Die Old Curiosity Shop en die baie minder gewild Barnaby Rudge in 1841 vertrek hy na die Verenigde State gedurende die eerste helfte van 1842. By sy terugkeer skryf hy Amerikaanse aantekeninge vir algemene sirkulasie, wat sleg ontvang is in die VSA en lou in die Verenigde Koninkryk. Martin Chuzzlewit, begin aan die einde van 1842, was nie onmiddellik gewild nie. Reputasie word weer gevestig met die publikasie van die eerste Kersverhaal, N Kersfees liedjie.
Volwasse as 'n suksesvolle skrywer (1843-1850)
Kersverhale, klein werke, besoeke aan Frankryk en Italië, amateurdramatiek en ander aktiwiteite het groter belang gekry, maar twee groot werke is voltooi. Dombey en Seun, begin in 1846, en David Copperfield, wat in 1849 begin is, was ernstiger en noukeuriger deurdink as vorige romans.
Gestig as uitgewer/redakteur/outeur (1850-58)
Word mede -eienaar en redakteur van 'n nuwe weekblad, Huishoudelike Woorde, in 1850. Gedurende hierdie tydperk het hy drie groot werke bygedra: Donker Huis, Moeilike tye en Klein Dorrit. Gad's Hill Place gekoop in 1856. In 1858 van sy vrou geskei.
'N Nuwe rol en 'n nuwe tydskrif (1858-67)
Het die eerste professionele lesings van sy werke in 1858 gegee. In 1859 is 'n nuwe weekblad gestig, Die hele jaar deur, wat vervang het Huishoudelike Woorde. Serialisering van 'N Verhaal van twee stede begin met die eerste nommer. Twee ander groot werke gedurende hierdie tydperk bygedra: Groot verwagtinge en Ons wedersydse vriend. Lesings het groter belang gekry. Betrek by 'n groot spoorongeluk, 1865. Laaste Kersverhaal wat in 1867 gepubliseer is.
Finale uitbarstings van energie (1867-70)
Met swak gesondheid bestee hy baie van sy energie aan uitputtende leestoere en besoek hy in 1867/68 vir 'n tweede keer die VSA. Byna die helfte voltooi Die raaisel van Edwin Drood. Oorlede te Gad's Hill op 9 Junie 1870. Begrawe in Westminster Abbey, Londen.
Die mediese reis van Charles Dickens
John Leech -illustrasie – Scrooge konfronteer Onkunde en Want in A Christmas Carol [Publieke domein], via Wikimedia Commons
Ten tyde van die London Exhibition van 1851 was die Verenigde Koninkryk die rykste en mees geïndustrialiseerde land ter wêreld. 1 Die gewildste en belangrikste Victoriaanse skrywer was Charles Dickens (1812-1870), wat geskryf het Oliver twist (1838) en N Kersfees liedjie (1843). Wat die mediese aspekte van sy lewe betref, was hy redelik avant-garde. Dickens het aan verskeie mediese toestande gely, skryf ook oor verskillende siektes en dra by tot die Engelse samelewing, nie net op literêre gebied nie, maar ook op menslike wyse. Dickens se belange het misdaad, opvoeding, medisyne en die klasstelsel ingesluit.
Wat sy mediese toestande betref, het Dickens wat vandag as 'n obsessiewe kompulsiewe versteuring beskou kan word, gehad. Daar word vermoed dat hy as kind en moontlik lewenslank aan epilepsie gely het. Verskeie van sy karakters ervaar 'aanvalle' wat op aanvalle lyk ('die vallende siekte' soos dit destyds bekend was). In 1841 het hy aan 'n anale fistel gely en is hy sonder narkose geopereer. In 1859 ontwikkel hy gonorree wat waarskynlik met silwernitraat behandel is. Dickens het aan slapeloosheid gely avant la lettre. Dit is bekend dat hy snags lang wandelinge gemaak het. Hy het gesê: "loop en wees gelukkig, loop en wees gesond." 2 Ten tyde van sy dood was die voor die hand liggende middel vir slapeloosheid alkohol (gin vir die armes en whisky of brandewyn vir die rykes) of die maklik toeganklike opium in die een of ander vorm, waarvan die gewildste laudanum is, 'n tinktuur van alkohol en morfien. 3
In die vroeë dertigerjare sou Dickens aan die begin van elke nuwe roman depressief raak, die eerste wese Die klokkespel, in 1844. 4 Sy depressie het met die ouderdom vererger, en hy het uiteindelik geskei van sy vrou, Catherine Hogarth, ma van sy tien kinders. Op 9 Junie 1865 oorleef Dickens en sy minnares, die aktrise Ellen Nelly Fernan, 'n treinongeluk wat tien mense dood en tientalle gewond het. Dickens het in aksie uitgebars en beseerde en sterwende passasiers bedien met brandewyn en water. Uiteindelik het sy depressie sy kreatiwiteit tot stilstand gebring, en sy voorheen produktiewe produksie het amper opgehou. Dickens het geskryf, en ek begin dit meer in my kop voel. Ek slaap goed en eet goed, maar ek skryf 'n halfdosyn note en word flou en siek ... Na hierdie traumatiese ervaring skryf Dickens oor die feit dat hy nie per trein kon reis nie, omdat hy steeds die gevoel gekry het dat die treinwa aan die een kant kantel, wat 'onuitspreeklik ontstellend' was. Post -traumatiese stresversteuring is die eerste keer deur Herodotus, Shakespeare genoem, en dan Dickens het dit eers omstreeks 1980 in ons woordeskat gekom.
In 1868 het Dickens ook ligte disleksie opgedoen. 5 In 1869 het hy 'n ligte beroerte gehad. Sy huisdokter, Frank Beard, het hom vir konsultasie gestuur na sir Thomas Watson, wat hom aangeraai het om sy werklas te verminder. 6 Op 8 Junie 1870, tydens die ete, het Dickens opgestaan ​​en die ineenstorting is gediagnoseer met apopleksie, en hy sterf die volgende dag. Die beroerte is moontlik gedeeltelik veroorsaak deur opiumgebruik as pynstiller. Hy het sy laaste roman verlaat, Die raaisel van Edwin Drood, onvoltooid.
Tydens sy besoek aan Noord -Amerika in 1842 besoek Dickens twee instellings in Suid -Boston en in New York. Hy het opgemerk dat waansin "die vreeslikste besoek is waaraan ons natuur blootgestel word". Hy het ook openbare instellings besoek wat blindes, dowes en stommes behandel het. Dicken het oor waansin geskryf in werke soos Huishoudelike Woorde, Sketse deur Boz, en Die Pickwick Papers, wat toon dat dronkenskap 'n siekte was in die eerste helfte van die negentiende eeu. 7 Dickens het die voordele van mesmerisme (hipnose), wat hy gebruik het om die hoofpyn van sy vrou te behandel en gereeld in die openbaar beoefen (hy self weier om in beswyming gebring te word) geprys. Hy het dramatiese voorlesings gedoen, soms om geld in te samel vir liefdadigheid. Hy het 'n groot rol gespeel in die bewaring van die eerste kinderhospitaal in die Britse Ryk (Hospital for Sick Children), wat in 1852 in Great Ormondstraat geopen is. Dickens beklemtoon die swak gehalte van verpleegsters in sy boek Martin Chuzzlewit (verpleging het tydens die Krimoorlog begin verander danksy Florence Nightingale). As aktivis en hervormer het Dickens die ontwikkeling van skuilings vir hawelose vroue vergemaklik (die Urania Cottage is in 1846 gestig) en die ontwikkeling van ortopedie. 8 Soos hy uitbeeld Dombey en Seun, het hy geleer oor die voordele daarvan om mense met siektes uit krotbuurte in Londen te verwyder en na die see te bring, sodat hulle kan baat by vars lug en 'n meer higiëniese omgewing.
Daar is ook voorgestel dat Dickens 'n verskeidenheid ander toestande beskryf - tuberkulose, chroniese brongitis, asma, rustelose bene -sindroom, Parkinson se siekte, chorea, Tourette -sindroom, serebellêre ataksie, torticollis, supranucleaire verlamming, beroerte, epilepsie en die komplikasie van alkoholisme. Dickens het moontlik aan asma gely. 9
Hy was bevriend met dr Frederick F.H. Quin (1799-1878) se geneesheer van die skoonpa van koningin Victoria, prins Leopold en vader van prins Albert, en met die skilder Landseer. Thackeray was 'n persoonlike vriend van Charles Dickens en peetpa van een van sy kinders. Deur sy optrede is die London Homeopathic Hospital in 1850 gestig. 10
In die 1860's het William Treloar een van Dickens se openbare lesings bygewoon en is hy geïnspireer om gestremde kinders te help (hoor van Tiny Tim, wat aan Pott se siekte of nierbuis -asidose gely het) in N Kersfees liedjie), en het gewerk om die Lord Mayor Treloar Cripples´ -hospitaal en -kollege in Alton, Engeland, te stig.
Charles Dickens praat met mense uit alle lewensterreine. Nadat hy op 'n jong ouderdom die werkswêreld betree het en verskeie fisieke siektes ondervind het, het hy baie sensitiwiteit. Deur die wêreld om hom te verstaan ​​en op 'n boeiende manier uit te druk, bly hy een van die belangrikste skrywers van die Engelse letterkunde.
" Charles Dickens (dele 1 tot en met 3). " YouTube. 2010. Toegang tot 31 Maart 2016:
LEA MENDES is gebore op 7 Februarie 1985 in Libson, Portugal, en het grootgeword in 'n Portugees-Franse omgewing met Kanadese en Europese kulturele invloede, en studeer aan die Universiteit van Lissabon. Sy het in verskillende kore gesing en haar belangstellings in 'n verskeidenheid kulturele aktiwiteite voortgesit.
5. Charles Dickens het moontlik epilepsie gehad.
Alhoewel enige aanduiding dat hy aan epilepsie gely het, nie bevestig word deur hedendaagse mediese rekords nie, het hy in sy werk genoeg keer na die neurologiese afwyking teruggekeer, wat sommige bespiegel dat hy uit sy eie ervarings met aanvalle kon put.
Karakters soos Guster van Donker Huis, Monnike van Oliver twist, en Bradley Headstone van Ons wedersydse vriend almal ly aan epilepsie.
Gesigshare Vrydag: Charles Dickens
Namate die somer tot 'n einde kom en studente teruggaan skool toe, herinner u u miskien aan u gunsteling romans uit die Engelse klas. Een naam wat byna seker bekend is aan studente, jonk en oud, is Charles Dickens.
Dickens was 'n Engelse skrywer en sosiale kritikus wat dikwels beskou word as die belangrikste romanskrywer wat tydens die Victoriaanse era geskryf is. Hy het beroemde fiktiewe karakters vervaardig en sy skryfwerk toegerus met realisme, spanning en 'n prosastyl wat hom in sy eie tyd en vandag gewild gemaak het oor die hele wêreld.
Charles Dickens is die skrywer van talle romans en kortverhale wat die toets van die tyd deurstaan ​​het en bied temas en lesse wat selfs vandag nog relevant bly. N Kersfees liedjie , 'N Verhaal van twee stede , Oliver twist , David Copperfield , en Groot verwagtinge is slegs 'n paar noemenswaardige vermeldings in die lang lys van sy werke.
Miskien het sy wydverspreide gewildheid, roem en sukses hom die vertroue gegee om sulke flambojante gesigshare te pronk, wat 'n skurwe baard en 'n intense snor insluit.
Hoewel sy verhale vandag oor die hele wêreld omvattend gelees en ontleed kan word, het Dickens self slegs sporadiese en informele opleiding ontvang. Hy is gebore op 7 Februarie 1812 in Portsmouth, Engeland, vir John en Elizabeth Dickens. Gedurende die vormingsjare van sy jeug het Charles dit geniet om baie van sy tyd buitenshuis deur te bring en troos gevind in die vele bewegings van sy gesin deur boeke.
Charles se pa het 'n slegte gewoonte gehad om bo die gesin se vermoë te leef, wat, tesame met die spanning van 'n groeiende gesin, sy skuld toegelaat het om hom te oorweldig en uiteindelik tot skuldenaarsgevangenis gelei het. As gevolg hiervan was Charles verplig om op 12-jarige ouderdom die skool te verlaat en by 'n boot-blacking-fabriek te gaan werk. Hy is kortliks toegelaat om terug te keer na die skool nadat sy pa sy skuld met 'n erfenis afbetaal het, maar op die ouderdom van 15 is Charles weer aan die werk gesit, hierdie keer as 'n kantoorseun, om die gesin te onderhou.
Alhoewel sy opvoedingservaring onreëlmatig en soms ondergeskik was, is sy nalatenskap 'n bewys van die krag van gretigheid, vasberadenheid en selfvertroue. Terwyl Dickens self die nadeel van slegs beperkte opleiding kon oorkom, het hy sy gewildheid as skrywer benut om onregverdige opvoedingspraktyke te kritiseer. Die toegang tot 'n behoorlike opvoeding was baie inkonsekwent, grootliks afhanklik van sosiale status, geslag en ligging. Deur sy joernalistiek en skryfwerk lewer Dickens aktief kommentaar op hedendaagse opvoeding, kritiseer hy die elemente wat volgens hom korrup is en bevorder sy eie idees vir hervorming.
Terwyl sy verhale vandag gelees word vir hul literêre verdienste, het Dickens destyds sy skryfwerk gebruik om selfopvoeding te vergemaklik en aan te moedig. Hy het nie net in 'n maklik verstaanbare prosa geskryf wat 'n groot gehoor aangespreek het nie, maar hy het ook baie van sy werk as maandelikse paaiemente gepubliseer, wat lesers in spanning gehou het en voortdurend meer wou hê.
Dickens het ook gehelp om twee verskillende weeklikse joernale op te stel en te redigeer wat opvoedkundige artikels bevat oor onderwerpe soos geskiedenis, wetenskap en politiek, sowel as kortverhale, humoristiese stukke en romans.
Met die aanvang van nog 'n nuwe skooljaar, herinner u u miskien u gunsteling Dickens -karakter of 'n toneel uit sy brutaal eerlike uitbeelding van die samelewing. Miskien sal u geïnspireer word om een ​​van sy romans op te tel, terwyl u onthou terwyl u lees dat nederige opvoedkundige begin tot groot sukses kan lei, en dat die woorde van 'n skrywer met sterk gesigshare die weg gebaan het vir opvoedkundige hervorming.
Charles Culliford (Charley) Dickens (1837-1896) - Dickens se eerste kind, opgelei by Eton en studeer besigheid in Duitsland. Charley was die enigste kind wat by sy ma gebly het ná die skeiding van Dickens met Catherine in 1858. In 1862 trou hy met Bessie Evans, dogter van die voormalige uitgewer van Dickens, Frederick Evans, met wie Dickens ondervind het. Na 'n mislukte sakeonderneming huur Dickens Charley as subredakteur van Die hele jaar deur.
Mary (Mamie) Dickens (1838-1896) - Dickens se tweede kind, vernoem na Mary Hogarth. Sy het nooit getrou nie en het tot by sy dood by Dickens gebly. Sy het gehelp om haar pa se briewe te wysig en twee boeke oor haar pa gepubliseer: Charles Dickens deur sy oudste dogter (1885) en My Vader terwyl ek Hom onthou (1896).
Kate Macready (Katie) Dickens (1839-1929) Dickens se derde kind, vernoem na Dickens se vriendakteur William Macready. Sy het 'n talent vir kuns en studeer aan die Bedford -kollege. Sy skaar haar ma by die skeiding van haar ouers en trou met die kunstenaar Charles Collins, broer van Dickens se vriend Wilkie Collins. Dickens het gevoel dat sy getroud was om uit die huis te kom ná die skeiding. Toe Collins jare lank sieklik sterf, trou sy met die kunstenaar Carlo Perugini. Sy onthul later haar pa se verhouding met Ellen Ternan in die boek van Gladys Storey Dickens en dogter. In 1860 poseer Katie vir die skildery van kunstenaar John Everett Millais Die Black Brunswicker. Katie se graf.
Walter Savage Landor Dickens (1841-1863) - Dickens se vierde kind vernoem na die Engelse digter Walter Savage Landor. Hy is genomineer vir 'n kadetskap in die Oos -Indiese Kompanjie en het in 1857 na Indië gegaan waar hy tot die rang van luitenant in die 42ste Highlanders gevorder het. Hy het sy oupa se probleme met geld geërf en skuld gekry. Hy is dood aan 'n aorta -aneurisme in Calcutta, sy skulde is na sy pa gestuur.
Francis Jeffrey (Frank) Dickens (1844-1886) - Dickens se vyfde kind vernoem na Dickens -vriend Lord Francis Jeffrey, redakteur van die Edinburgh Review. Hy is in 1864 na Indië waar hy agterkom dat sy broer Walter 'n maand dood is. Hy het by die Bengal Mounted Police aangesluit, en het in 1871 na Engeland teruggekeer, die jaar na sy pa se dood. Hy het sy erfenis vermors en is later na Kanada waar hy by die Kanadese Northwest Mounted Police aangesluit het. Hy sterf in Moline, Illinois.
Alfred D'Orsay Tennyson Dickens (1845-1912) - Dickens se sesde kind vernoem na die Franse kunstenaar graaf Alfred D'Orsay en die Engelse digter Alfred Lord Tennyson. Hy emigreer in 1865 na Australië waar hy vir 45 jaar gebly het. Later het hy lesings gegee oor sy pa se lewe en werke in Engeland en Amerika, terwyl hy in New York op 'n lesingtoer sterf.
Sydney Smith Haldimand Dickens (1847-1872) - Dickens se sewende kind het 'n loopbaan by die vloot aangepak, wat sy vader baie behaag het. Hy het skuld gekry en sy pa om finansiële hulp gevra, wat Dickens uiteindelik geweier het. Hy sterf op see aan boord van die Malta.
Henry Fielding (Harry) Dickens (1849-1933) - Dickens se agtste kind vernoem na die Engelse skrywer Henry Fielding. Henry was die suksesvolste van Dickens se kinders. Hy is opgelei in Cambridge en word advokaat, regter, en word tot ridder geslaan in 1922. Later het hy voorlesings van sy pa se werke uitgevoer en boeke oor Dickens se lewe gepubliseer.
Dora Annie Dickens (1850-1851) - Dickens se negende kind is gebore tydens die skryf van David Copperfield en is vernoem na David se vrou. Sy is as 'n siek kind op agt maande oud oorlede.
Edward Bulwer Lytton (Plorn) Dickens (1852-1902)-Dickens se 10de kind en vernoem na die Engelse romanskrywer en Dickens se vriend Edward Bulwer-Lytton. Hy het op 16 -jarige ouderdom by sy broer Alfred in Australië aangesluit. Hy word 'n parlementslid in Nieu -Suid -Wallis, en keer nooit weer na Engeland nie.
Uitgegee deur Bibliophilist Society N.D.
Toestand: baie goed-
Hardeband. Toestand: Baie goed-. 1ste druk van hierdie uitgawe. Swart halfkalf, gemarmerde borde en eindpapiere, vergulde rande van die boonste bladsye en rugtitels en blomme, swart reël. Toning, 'n paar bladsye met insek kou, swaar vryf aan die leer, matige verlies aan die hak. 8vo 8 " - 9 " lank.
Die magie van Charles Dickens
Deur die jare was daar 'n aantal mense wat bekend was vir hul verskillende pogings, maar ook 'n groot belangstelling in magie ontwikkel het. Die voormalige wêreldkampioen-bokser Muhammed Ali, die filmster Orson Welles, en voor sy Night Court-televisie-roem, was Harry Anderson almal bekwame towenaars. Selfs sy koninklike hoogheid, prins Charles, het gefassineer geraak met die towerkuns dat hy lid van die London Magic Circle geword het. En dan was daar die literêre genie, die romanskrywer Charles Dickens. Baie mense weet miskien nie dat hy eintlik deel is van die geskiedenis van towerkuns nie, maar Charles Dickens was eintlik 'n veroweraar.
Charles John Huffman Dickens is op 7 Februarie 1812 in Portsmouth, Engeland, die tweede van agt kinders gebore. Sy gesin het 'n redelik nederige leefstyl gehad. Dickens het veral bekend geword vir sy literêre werke, wat insluit Oliver twist, N Kersfees liedjie, Barnaby Rudge, Nicholas Nickleby, David Copperfield, 'N Verhaal van twee stede, Groot verwagtinge, en Die Old Curiosity Shop.
Weens moeilike gesinsomstandighede (sy pa was in die tronk), was Dickens op 12 -jarige ouderdom verplig om werk te kry in 'n sombere fabriek waar hy etikette op blikkies stewels gesit het. Reeds op 'n vroeë ouderdom was hy mal oor die teater en het hy selfs kortliks 'n verhoogloopbaan oorweeg, maar weens 'n ligte siekte het hy die oudisie misgeloop. Gedurende sy lewe het hy 'n groot belangstelling in teater behou. Hy was gek na sirkusse, waswerke, pantomimes en spoke. Sy pa is in 1824 uit die tronk vrygelaat en Dickens het by die Wellington House Academy in Noord -Londen ingeskryf om sy opleiding te voltooi. Hy verlaat die skool op 16 -jarige ouderdom.
Dickens het as 'n regsman begin werk en daarna 'n vryskutverslaggewer vir 'n aantal Londense koerante geword. Sy geskrifte oor die alledaagse Londen saamgevoeg deur sketse van 'Boz' is in 1836 vir die Pickwick Papers gepubliseer. Die Pickwick Papers was 'n spesifieke projek wat geïnspireer is deur die avonture van here wat deel was van 'n sportklub. Dit is van Maart 1836 tot Oktober 1837 in reeks opgeteken. Dickens het ook 'n paar amateur -toneelstukke uit 1836 geskryf, maar hy het in die 1850's 'n werklike uitval gemaak om toneelspel en toneelstukke te vervaardig.
In April 1836 trou Dickens met Catherine Dickens wat vir hom 10 kinders gebaar het. Sy huwelik het egter later misluk toe hy die aktrise Ellen Ternan ontmoet het wat sy minnares geword het.
In 1842 word Charles Dickens gefassineer deur magie nadat hy 'n optrede van die Weense toneelkunstenaar Ludwig Dobler in die St. James Theatre in Londen bygewoon het. Dobler word toe beskou as 'n toonaangewende kunstenaar. Hy het Dickens so beïndruk dat Dickens kort daarna aan sy Amerikaanse vriend, Cornelius Felton, geskryf het dat hy 'n hele verwerkte voorraad van 'n veroweraar gekoop het en gedink het dat hy sy hand sou probeer om 'n amateur -veroweraar te word. Dickens het sy eerste towervertoning gelewer op sy seun se verjaardag in Januarie 1843. Hy het voortgegaan om die volgende sewe jaar toorkuns te lewer en dit was bekend dat hy ywerig geoefen het.
Omtrent hierdie tyd het Dickens nogal 'n teaterliefhebber geword en sy toneelervaring sou hom ongetwyfeld as 'n veroweraar in goeie posisie hou. Maar voor dit was sy werklike pogings om romans te skryf. Nadat hy sy romans voltooi het, het hy boeklesings in Engeland begin gee wat baie gewild geword het. Hy besoek Amerika in 1867, waar hy begin om meer boeklesings aan gretige gehore te gee, en hierdie verhooglesings was elegant in aanbieding.
Miskien was sy bekendste toorkunsvertoning in die klein kusoord Bonchurch op die Isle of Wight in 1842. Hy word redelik flambojant beskou as "The Unparalleled Necromancer, Rhia Rhana Rhoos", en hy tree op in 'n oosterse kostuum. Sy selfgedrukte handbrief dui selfs daarop dat hy 'n literêre lisensie gebruik het om sy vertoning te beskryf. Salamanca is in Spanje, terwyl die Caves of Alum Bay waarskynlik verwys na Alum Bay op die Isle of Wight. Sy taamlik gewaagde uitsprake kan dui daarop dat Dickens 'n natuurlike aanvoeling vir vertoon gehad het. Kyk hier na een van sy selfgemaakte handbriewe:
Die ongeëwenaarde Necromancer, Rhia, Rhama Rhoos
Katalisties opgevoed in die Orange Groves of
Salamanca en die seegrotte van Alumbaai.
Twee kaarte word getrek en aan die necromancer geleen
deur een van die maatskappy, en in die verpakking geplaas
in die boks van die necromancer, spring op die opdrag na vore
van enige dame van nie minder nie as tagtig jaar oud. *Hierdie
Wonder is die gevolg van nege jaar afsondering in die myne van Rusland.
'N Sjieling wat deur enige heer aan die nekromansier geleen word
ten minste 12 maande en honderd jaar oud is
en noukeurig gemerk deur die genoemde heer, sal verdwyn
uit 'n doos, volgens die bevel, en slaag
deur die harte van 'n oneindigheid van bokse, wat daarna
bou hulself in piramides en sink in 'n klein mahonie
boks op bevel van die nekromansers.
Die piramide bokse was waarskynlik 'n weergawe van die Nest of Boxes, wat nog steeds 'n gunsteling truuk vir baie towenaars is.
'N Ander effek wat sy gehoor destyds aangespreek het, was sy verdwyning van 'n dameshorlosie wat in 'n sterk boks opgesluit was wat' in 'n halfkant brood sou vlieg '. Sy Traveling Doll wat mooi aangetrek was, is ook verdwyn en het net die pop se rok agtergelaat.
Miskien was sy mees toorkuns 'The Pudding Wonder'. In hierdie truuk het 'n meneer se hoed die houer geword vir rou eiers en rou meel, en minute later sou Dickens 'n warm, gekookte pruimpoeding produseer wat dan gesny en gegee word die gehoor. Hierdie truuk is beskryf deur 'n vriend wat getuie was van sy optrede (waar Dickens bygestaan ​​is deur sy goeie vriend John Forster) op hierdie manier:
Dickens en Forster het hulle veral inspan totdat die sweet begin neerdaal en hulle dronk lyk van hul pogings! Dink net aan die uitstekende Dickens wat 'n uur lank die beswerwer gespeel het - die beste veroweraar wat ek nog ooit gesien het (en ek het geld betaal om verskeie te sien) - en Forster wat as sy dienaar optree! Hierdie deel van die vermaak is afgesluit met 'n pruimpoeding gemaak van rou eiers, rou meel - al die gewone rou bestanddele - gekook in 'n heerlike hoed en tuimel uit in 'n minuut voor die oë van die verbaasde kinders en verbaasde volwassenes! Die truuk en sy ander om sakdoeke van dames te verander in kledingstukke (suikergoed) en 'n boks vol semels in 'n boks vol lewendige proefkonies, sou hom in staat stel om 'n aantreklike bestaan ​​te maak, sodat die boekhandelaar nie soos hy wil nie.
Alhoewel sy tydperk van optrede as 'n veroweraar relatief kort was, het Dickens daaraan gedink om Robert Houdin te sien optree tydens 'n besoek aan Parys in 1854. Hy was ook gefassineer deur die Franse gedagtesleser Alfred de Caston en erken dat hy nie die werklike talent van hierdie twee here het nie. .
Op 'n vakansie op die Isle of Wight, het 'n goeie vriend John Leech in die moeilikheid geraak terwyl hy geswem het. Dickens kon sy kennis van hipnose gebruik om sy vriend te laat slaap. Toe Leech wakker word, het hy gevind dat hy weer al sy natuurlike vermoëns gehad het.
Dit is nie gereeld dat 'n persoon so 'n lys prestasies kan behaal soos Charles Dickens nie. Hy het 'n bekende romanskrywer, dramaturg, redakteur, akteur, hipnotiseur, verhaalleser en digter geword. Hy word meestal onthou as een van die grootste romanskrywers in Engeland, maar dit is aangenaam om te weet dat hy ten minste ook 'n kort rukkie een van ons was - 'n veroweraar en 'n broer in die towerkuns. Dickens het sy laaste towerprestasie in 1849 in Rockingham Castle gelewer en hy is op 9 Junie 1870 in Higham, die Verenigde Koninkryk, oorlede. Hy lê begrawe in die digtershoek in Westminster Abbey.
Ek is die Engelse bekroonde towenaar en lid van die Gold Star van die Magic Circle Ian Keable dankbaar vir sy vriendelike hulp met die opstel van hierdie artikel. As u meer wil lees oor Charles Dickens the Conjuror, gaan na Ian se webwerf www.iankeable.co.uk/books. Sy boek is getiteld Charles Dickens se towenaar: toor in die lewe, briewe en letterkunde. Ian voer ook 'n towervertoning uit met die naam "The Secret World of Charles Dickens."
Kyk die video: Learn English Through Story Subtitles: The Signalman Charles Dickens Level 2 (Mei 2022).