Hardus Lotter en sy suster het hul ouers ’n dekade gelede vermoor, en noudat hy op parool uit is, wil hy die verlede agterlaat.
Op ’n onlangse herfsoggend, ’n Sondag middel April, het hy vir die eerste keer in ’n dekade by sy suster gaan kuier. Hulle het saam braaihoender geëet en oor die toekoms gepraat.
Hy wil aan ’n Bybelkollege studeer; sy wil musiek skryf. Dit was haar 36ste verjaardag toe haar broer kom kuier, maar hy kon nie vir haar ’n geskenk saamneem nie.
Hy het, soos altyd, min emosie gewys, maar sy was tranerig. Deur die jare het hulle vir mekaar briewe geskryf, maar dit is moeilik om te praat oor die dinge van hul verlede.
Toe die besoek van 90 minute verby was, moes elkeen terugkeer na die eensaamheid van hul lewe – sy na haar bestaan in die vroueafdeling van die Westville-gevangenis; hy na sy nuwe lewe buite die tronk.
En toe Hardus Lotter (30) sy suster Nicolette groet, kon hy sy rug keer op die soort tronklewe wat tot onlangs ook sy werklikheid was. Want nou, vir die eerste keer sedert dié twee Lotter-sibbes hul ouers in 2008 vermoor het, is Hardus byna ’n vry man.
Die Hardus wat sewe maande gelede in die Sevontein-gevangenis in die KwaZulu-Natalse Middelland met Huisgenoot gepraat het, het maer en broos in sy oranje tronkoorpak gelyk.
Hy het saggies gesnik. Maar dit was ’n ander Hardus wat in Maart vanjaar, ná 10 jaar in die tronk, by die deure van Sevontein uitgestap het.
“Ek kon die verligting op sy gesig sien. Hy het breed geglimlag en sedert daardie oomblik nog nie ophou glimlag nie.”
Hy sê Hardus sal tot die einde van sy vonnis gemonitor word tot hy weer in die samelewing geïntegreer is. Vandag wil Hardus nie meer oor die verlede praat nie.
Hy wil vorentoe kyk en sy lewe herbou. Maar dis iets wat Hardus sonder sy familie se ondersteuning sal moet doen.
Christelle, wat weens die trauma van die moorde haar studie gestaak het, is nou getroud en self ’n ma. Sy het nie op ons navrae gereageer nie.
Toe hy nog in die tronk was, het hy vertel hy wil vir Christelle die ruimte gee om self na hom uit te reik wanneer sy gereed is. Hy wou nie nou weer met Huisgenoot praat oor sy lewe buite die tronk of uitwei oor sy familie wat hom verstoot het nie.
In Maart 2012 het regter Shyam Gyanda in sy uitspraak in die hooggeregshof in Durban gesê die sibbes is deur Mathew, wat homself as die “derde seun van God” bestempel het, oortuig hul ouers is boos.
Nicolette en Hardus moes “God se werk doen” deur hul ouers te vermoor, is in die hof gehoor. Nicolette het haar ma herhaaldelik met ’n mes gesteek; Hardus het sy pa in sy bed met ’n elektriese koord verwurg.
Maar die familielid sê: “Dit is die manier waarop hulle, sulke goeie mense, vermoor is wat maak dat die familie Hardus en Nicolette nie kan vergewe nie.
Hardus was nie ongemaklik of op sy senuwees nie. Die hamburger het hy met groot genoegdoening geëet.
“Hardus is gek oor sy kos, solank dit hom net nie aan tronkkos herinner nie. Hy sit weer gewig aan,” vertel Danny.
Hardus kruip nie weg nie, sê hy, “maar wil nie nou met die media praat nie. Dis ’n aanpassing om ná 10 jaar weer in die samelewing te wees. Maar hy is oukei.”
Daarna eet hulle ontbyt. Die res van die dag werk hy tuis om ’n rekenaarherstelonderneming te vestig. Hardus stap graag in die park naby die huis. Ingevolge sy paroolvoorwaardes mag hy ook Saterdae tussen 08:00 en 12:00 winkels toe gaan.