November 5, 2010 in Sonder kategorie
Ek kom laatmiddag by my blyplek aan, pak haastig af, en vat die pad in dorp toe vir ons Inniebos aanbieding. By die lokaal is alles onder beheer en ek staan ‘n bietjie rond om te wys ek stel belang voor ek weer teruggaan na my blyplek toe.
Die plek waar ek bly is lieflik. Daar is ‘n spul houthuiseis van verskillende grotes wat op die oewer van die Sterkspruit gebou is, en ‘n dek wat uitkyk oor die seekoeie se speelplek, en hulle baljaar jou elke oggend wakker met hulle diep bas “Hu! Hu! Hu!”
Ek gaan maak my tuis op die dek met ‘n yskoue bier in die hand en kyk hoe die son ondergaan oor die Laeveld. Later kom nog gaste aan, met dieselfde idee as ek en ons stel mekaar oor en weer voor. Van die kunstenaars ken ek, maar natuurlik is die feesgangers vir my vreemd.
Ons kuier lekker en later kom ‘n groep feesgangers daar aan. Drie paartjies met kinders van verskillende ouderdomme. Die een paartjie se dogter is een of twee en twintig en sy en haar vriendin gaan sit eenkant, ver van ons af soos meisies van daai ouderdom seker maar doen. Deur die loop van die aand kyk ek elke n ou en dan na hulle, en hulle sit koppe bymekaar en gesels.
Die volgende dag is besig. Daar is tagtigduisend mense by die fees en ons moet bontstaan. Ek kom laataand weer by die blyplek aan, gaan gooi vir my ‘n drankie en loop soek geselskap op die dek.
Ons kuier lekker en gesels land en sand aanmekaar. In ‘n stadium kom die twee jong dames daar aan en gaan sit weer eenkant, weg van die res van ons af. Ek sien hoe hulle wang teen wang soentjies blaas en foto’s neem op hulle selfone. Dis die tipe foto’s wat mens gereeld op Facebook sien van vriendinne wat saam by ‘n funksie, fees of partytjie was.
Nog later vang my oog die twee wat mekaar op die mond soen en foto’s neem.
Dis uiteindelik tyd vir my om te gaan slaap en ek groet die bittereinders wat nog op die dek rondsit en kies koers na my houthuise toe.
Elkeen van die huisies is met ‘n stoepie toegerus wat uitkyk oor die rivier en mens kan van die jou stoep af jou buurman se stoep sien. Ek sit niks ligte aan nie en gaan sit om tot ruste te kom op my stoep, terwyl ek vir oulaas aan my glas suig.
Na ‘n ruk word ek bewus van ‘n beweging op die stoep langs my. ‘n Vuurhoutjie gaan aan en ‘n kers word aangesteek. Ek besef dat my bure die twee jong dametjies is wat mekaar vroëer die aand op die dek saam saam afgeneem het. Ek besef ook dat hulle nie klere aan het nie. Hulle het iets aan, maar in die flou kerslig en deur die blare kan ek nie mooi uitmaak of dit onderklere of bikin’s is nie. Ek hoor hoe hulle saggies giggel en vir mekaar fluister, en nes ek begin skaam raak oor ek hulle so sit en afloer, staan die enetjie op en vat haar vriendin se hand. Sy trek haar uit die stoel uit op, omhels haar en soen haar diep en innig. Ek sien hoe sy haar hand onder haar vriendin se broekie indruk en dit stadig heen en weer beweeg. Dan raak dit wragtig te veel vir my en ek vlug geluidloos my hut binne. Ek sukkel om die prentjie uit my kop uit te kry en skakel die tv in my kamer aan.
By gebrek aan iets anders lê ek toe maar en rofstoei kyk. Die “Undertaker” gooi “Rey Misterio” in die kryt rond en maak sy lewe hel. Uiteindelik gooi hy hom by die kryt uit en die arme “Rey Misterio” bly in ‘n misrabele hopie op die grond lê. Dan storm ‘n paar van sy makkers die saal binne en die “Undertaker” moet homself verdedig teen ‘n oormag van vyf of ses man. Dit eindig heel voorspelbaar met die “Undertaker” wat goed les opsê vir die manier waarop hy “Rey Misterio” behandel het. Iewers tydens die volgende geveg raak ek aan die slaap.
As ek wakker word is daar een of ander aksiefilm op die kassie, met Bruce Willis wat verskeie misdadigers help om die tydelike met die ewige te verwissel. Ek sakel af en trek my klere uit. As ek my slaapbroek aantrek hoor ek ‘n bronstige kat wat buite my hut iewers skree. Ek weet ek sal nie kan slaap met die kat se jagse geskree nie en stap uit om te sien of ek die kat kan kry en verjaag. Op my stoepie steek ek vas. Die geluid kom uit my bure se hut. Nie ‘n kat nie. Dalk ‘n katjie…
Ek staan lank en luister en dan raak sy stil.
Ek lê in die donker en dink aan die twee meisies en hulle obsessie met mekaar. Ek ken die gevoel; het al deelgeneem aan die liefdespel wat diep in die na-nag op ‘n gil en ‘n kreun eindig. En ek besef dat, aan die einde van die dag, is dit maar altyd wat ons inniebos soek. Net ‘n bietjie liefde…