Ek bid vir jou, Suid-Afrika! | Netwerk24
Deur Marelize Vermeulen, Riga Strandins University 10 September 2019 09:59
Ek rol in my bed rond, en die nat, koue kussing onder my wange help nie die saak aan nie.
Hier in Letland sit ek vir die eerste maal sedert my aankoms met ’n loodswaar hart.
Die nuushooftrekke en sosialemedia-pleidooie uit my reënboogland, my Suid-Afrika, het my gemoed al die hele dag in ’n beklemming.
So baie misdaad
Ek het soveel vrae en soveel seer.
My hart breek vir kleine Amy’Leigh, terwyl dit steeds vir Meghan treur. Uyinene bind my hart in eenheid met elke student en jong dame, wyl my gedagtes bly by die jeugleier Jesse en haar oupa in Parow, en my sussie wat net om die hoek bly. Janika en Lynette se stories laat my hare regop staan.
En Leighandre se bokshandskoene is nou dalk leeg, maar gevul met soveel wat vandag besluit het genoeg is genoeg, en die boksring van bewusmaking betree het.
Die laaste twee weke het ek vir die eerste maal werklik agtergekom hoe ons geforseer is om in Suid-Afrika te lewe en dit as normaal te aanskou.
Ek sit met my grootste droom en geleentheid ’n absolute realiteit in een van die veiligste stede in die wêreld, terwyl ek net kan bid vir die veiligheid en beskerming van my hele wêreld by die huis.
Die status quo
Is dit ’n lewe as ’n mens permanent oor jou skouer moet loer en elke persoon as ’n potensiële gevaar te aanskou? Waar mens, as dame, te bang is om helder oordag 500 m iewers heen te stap. Pepersproei is deel van jou drafpakkie en ook ’n noodsaaklike item in jou motor.
Ek gesels vandag met een van my woonstelmaats van Duitsland oor alles wat tans in Suid-Afrika aangaan en sy sê op ’n stadium vir my: “Die wêreld wat jy tans beskryf, die vlak van onsekerheid en onveiligheid kan ek nie eens aan dink nie. Dit is hoe onwerklik alles wat jy nou sê vir my klink.’’
So my groot vraag vandag is hoe het ons tot op ’n vlak gekom waar dit net aanvaar word, waar dit so ’n deel van ons lewens geraak het dat ons nie eens meer twee maal dink oor hoe verkeerd dit is nie?
Gekniel bid ek vandag vir my wêreld en vir my land, my Suid-Afrika.
Staan sterk, susters
Ek sê dankie vir elke dame wat vandag besluit het om ’n standpunt in te neem. Genoeg is genoeg.
Ek weet dis dalk baie gesê van iemand wat in Letland sit, maar wanneer ek my graad kry, wil ek weet ek het die geleentheid om huis toe te kom na ’n Suid-Afrika waar ek my kinders kan grootmaak.
Marelize Vermeulen (23) studeer tans aan die Riga Strandins University in Latvia.