Testimony - CO Kurten
Die Pelgrim 1970
Dit was my heerlike voorreg om in ‘n huis groot te word waar albei ouers kinders van die Here was. Van kleins af het my moeder ons van die Here Jesus vertel. Reeds as kind het ek geleer wat reg en verkeerd is. Een indruk wat op my as kind gemaak is en wat ek seker nooit sal vergeet nie, is die kere wat ek my moeder met betraande oë op haar knieë aangetref het. Dit het altyd iets in my kinderhart geroer. Haar gebede was nie tevergeefs nie, waarvoor ek die Heer vir ewig dankbaar sal wees. As jong seun het ek reeds my hart aan die Here Jesus gegee en Hom as my persoonlike Saligmaker aangeneem.
Pas nadat ek die skool verlaat het, het ek ‘n AEB konferensie op Rustenburg bygewoon (dit was in 1950). By hierdie geleentheid het ek my behoefte aan ‘n rein hart besef. Ek het die Heer vir hierdie werk vertrou en Hy het dit gedoen. Na die konferensie het ek uit en uit vir die Heer gelewe.
Ongeveer tien maande later na hierdie ondervinding, het ek na Johannesburg gekom waar ek as vakleerling in diamantslypery opgeneem is. Drie jaar het in hierdie ou groot stad met al sy aanloklikhede verbygegaan waarin ek totaal teruggeval en koud geword het.
In April 1954 het ek weer ‘n Paasnaweekkonferensie bygewoon te Skandinawiëdrif. By die eerste diens was ek onder vreelike sonde-oortuiging en het ek die aangesig van die Here gesoek. Ek he took saam met een van die Pelgrims gaan bid, maar kon maar nie in my hart vrede kry nie. Die Maandag na die konferensie, by my ouers se huis op die plaas, het die Heer my weer lieflik ontmoet na ‘n lang worsteling, en ek het weer Sy vrede en blydskap in my hart ondervind.
Terug by die werk het ek getuig van wat die Here vir my gedoen het. Korn hierna het die drang in my hart gevoel om vir die Heer te gaan werk. Ek het die Heer hieroor geraadpleeg in gebed, en deur Sy Woord (Eseg 33) het Hy my baie duidelik geantwoord. Daardie oggend het ek Hom belowe date k in Sy diens sou gaan. Ek het vorms gekry en ingevul om vir opleiding na Glenvar te gaan, want ek het gevoel dat dit die aangewese plek vir my was. Gedurende die maande wat hierna gevolg het, terwyl ek gewag het dat my aansoek goedgekeur moes word, het baie dinge gelyk gebeur. Ek is as diaken in die kerk voorgestel; ook gekies op die bestuur van die K.J.V., en ek het my vrou ontmoet. Almal het raad gegee en gaandeweg het ek na die baie opinies begin luister. Toe ek my weer kom kry, het ek verskoning begin soek om nie na die opleidingskool te gaan nie, terwyl ek geredeneer het dat al hierdie dinge oor my pad gestuur is sodat ek nie moes gaan nie- so het die duiwel te werke gegaan. Ek het die hoofkwartier te Potchefstroom laat wee tom my aansoek terug te trek. Ek het geweet ek doen verkeerd en dat ek uit die Heer se wil stap, maar ek het in hierdie dwaasheid volhard.
Hierna het ek die haglikste elf jaar van my lewe gevolg, en gedurigdeur het my gewete my daaraan herinner dat ek in voltydse diens moes wees. Nou het die duiwel ook dit gebruik om my te pynig, want as ek op my knieë gaan om te bid, dan het hy vir my gesê dat daar vir my geen genade is nie, want ek was aan die Here ongehoorsaam. So het dit voortgegaan, en by tye het dit gevoel asof ek van my verstand wou raak. Intussen is ek getroud, en het ek probeer om die lewe te lei wat die Here Jesus gesê het nie gelei kan word nie; dit is om ‘n dubbelhartige lewe te voer. Ek wou graag voorgee dat ek ‘n Christen is, en terselfdertyd ook die w êreld dien. O, as ek maar die haglikheid van hierdie lewe kon beskryf, sodat ander nie in hierdie selfde strik sou val nie, dan sou ek dit doen, maar ek is bevrees dat dit nie moontlik is nie.
In Sy onverstaanbare liefde en genade het God dit so beskik dat mnr. en mev. Brandt na Pretoria hoofkwartier verplaas is (mev. Brandt is my suster). Die Rand het destyds ook nog onder Noord-Oos Transvaal geval. As gevolg is ons gereeld in kennis gestel van die maandelikse konferensies, en om hulle nie te laat sleg voel nie,he tons hulle maar bygewoon.
Gaandeweg die Heer weer met my begin praat, en by elke diens was ek onder sonde-oortuiging, maar as ‘n uitnodiging gegee word, het ek my hart verhard en uitgestap. In hierdie toestand het ek voortgegaan tot 13 September 1965, die begin van die jaarlikse konferensie. Daardie Maandagaand, onder die eerste boodskap, het die Here my baie duidelik gewys date k besig was om Hom met ‘n verdeelde hart te volg, en ek het besef date k nie langer so kon voortgaan nie. Na die diens is ek huis toe, en langs die pad het ek my sigarette by die kar se venster uitgegooi. By die huis gekom, het ek op my knieë gegaan, my sonde bely en die Here om genade gesmeek. Ek het egter nie dadelik vrede in my hart gekry nie. Hierna het maande gevolg wat ek die Here met my hele hart gesoek het, en ek glo Hy het my kinderlike opregtheid gesien, want ek was moeg en sat van hierdie dubbelhartige lewe. Een oggend terwyl ek stil was voor die Here, het Hy duidelik met my gepraat oor my swak kennis van Sy Woord. Hierna het ek baie vroeër opgestaan en ten minste ‘n uur met Sy Woord deurgebring. Ek eht die Evangelie volgens Johannes ses keer deurgelees. Hoe lank di tmy geneem het, weet ek nie, maar wat ek wel weet, is dat terwyl ek besig was om hierdie evangelie biddend deur te lees en met verwagting in my hart na God op te sien vir vergifnis, het Sy vrede daar in die stilte van die vroeë oggendure opnuut van my hart besig geneem, en Hy het my die onwrikbare versekering gegee dat Hy my weer eens in genade aangesien het en dat Hy my ongehoorsaamheid vergewe het. O, groot is die genade van God! Vir my is dit te wonderbaar om te begryp of te verstaan.
Sedertdien dien ek Hom met ‘n onverdeelde hart deur Sy onuitspreeklike genade. Ek sou graag al die verspilde jare wou oorleef in onderwerping en toewyding aan Sy wil, maar ek wil die dinge wat agter is, vergeet en my uitstrek na wat voor is. Elke dag word Hy vir my dierbaarder en deel ek in Sy onuitspreeklike rykdomme.