Kom kerk toe, bring net jou bankkaart | Netwerk24
Deur Ivor Price 27 Januarie 2017 05:16
As 'n predikantskind was ek nog altyd gefassineer deur die sielkunde agter die kollektebord in Sondageredienste.
Vroeër jare, toe ek meer gereeld op die kerkbanke was, kon ek my verkyk aan al die mense wat bereid is om hul laaste vir die kerk te gee – hoopvol dat die poorte van die hemel ook eendag vir hulle oopgemaak sal word.
In my grootwordkerk was die gebruik dat gemeentelede vorentoe loop om hul offerande in die kollektebord te gaan gooi. Dit was meestal 'n gewyde oomblik, óf uit dankbaarheid vir al die seëninge wat reeds ontvang is óf in smeking en gebed dat daar uitkoms vir 'n benarde finansiële posisie sou wees.
Diegene wat niks gehad het om te gee nie, het maar aardig in die banke bly sit terwyl die res een vir een vorentoe geloop het om hul offerande te bring. 'n Keer of wat was dit my werk om die kollektebord vas te hou, en toe kon ek sien hoe die rykes dikwels 'n paar muntstukke in die bord gooi terwyl dié wat 'n sukkelbestaan voer, selde gehuiwer het om 'n volle tiende na die voorraadkamers te bring.
Onlangs beland ek vir 'n doopplegtigheid in 'n megakerk in Johannesburg. Dis so anders as die kerke uit my kinderjare; so ongelooflik groot, en die erediens is so perfek uitgevoer dat dit netsowel 'n pryswenner-teaterproduksie kon wees. Die diens is in nie minder nie as drie tale gehou. Al die gesange en lofliedere se woorde is op 'n PowerPoint-skerm vertoon, en rondom my het mense sommer die skriflesing op hul selfone "ge-Google".
Ek's so tipies Kraaifontein, het ek stilletjies vir myself gelag.
Ook niks gewoond nie, nè?
Dis egter met die offerandes dat my mond oopgehang het. 'n Kollektesakkie – so ontwerp dat nie eens 'n vinger daarin kan glip nie – is sommer so in die banke rondgeskuif, en verreweg die meeste mense het sommer van die kaartmasjiene gebruik gemaak. Terwyl die koor sing, is dié masjien van mens tot mens en bankkaart tot bankkaart rondgeskuif. Elkeen het sy eie bedrag en pin-kode ingetik, biddend dat hul geldsake, ondernemings, gesinsverhoudinge en gesondheid geseën sal word.
Is dit nou hoe 'n mens 'n megakerk bou? het ek agterna gedink. Waar lidmate en besoekers tipies net 'n paar rand (of, as die nood druk, 'n paar muntstukke!) in die kollektebord sou gooi, het die meeste nou 'n bietjie meer gegee. Van hulle het letterlik die beste uit hul oes gegee, wagtend op die Bybelse belofte dat hul skure oorvol sal wees.
Self het ek nie 'n probleem met die opneem van 'n kollekte nie. Ek besef maar al te goed dat 'n kerk sekere verpligtinge het wat nagekom moet word. Die ironie is egter dat die kerk hom daarop roem dat almal welkom is.