China – Nie vir kinders
Kategorie: China	Nou waa’s daai?	Dis die teenvraag wat jy gaan kry as jy vir ‘n Namakwalander vertel van ‘n plek waarvan hy of sy nog nooit gehoor het nie. China het sommer ‘n hele paar sulke plekke. En al was ons vir twee maande in China, is daar nog baie nou-waa’s-daai-plekke. Ons was meestal in die suidoostelike, digbevolkte deel van China. Bloot toevallig, omdat Shanghai ons basis was. Van Shanghai af was Nanjing, Suzhou, Wuxi, Hangzhou en Wenzhou gerieflik bereikbaar. Die verste punte uit Shanghai wat ons besoek het, was Xi’an (1,360 wes), Beijing (1,200km noord-noordwes), Qindao (700km noord), Zhangjiajie (1,300km wes-suidwes) en Guilin (1,500km suidwes). Afstande in China maak my nederig. Kashgar in die verre weste is 3,700km vanaf Xi’an en 5,100km uit Shanghai. Die afstand na Harbin uit Beijing is 1,200km noord en dan nog 1,200km verder noord tot by die Heihe Rivier, die grens met Rusland. Harbin en Kashgar is 5,500km van mekaar af. Ten spyte van die yslikheid van die land, is daar net een tydsone.
Ons is gereeld verras met die intense skoonheid van China. Of dit nou kuns, vakmanskap, vaardigheid of natuur was – ons is ‘n hele paar maal stilgemaak. Ons het gehou van die orde en die manier wat orde gehandhaaf word – geen wanorde en geen brutaliteit. Die polisie is altyd sigbaar aanwesig. En die Chinese is meesters op die gebied van skarebeheer. Daar is orals baie mense, die stasies is meestal oorvol, en die verkeer is deurgaans druk. Nogtans het ons nooit enige vorm van chaos ervaar nie. Trouens, in die twee maande het ons net een (baie) ligte motorongelukkie gesien. En, die dra van valhelms is bloot opsioneel, wat ‘n aanduiding is dat ongelukke hoogs uisonderlik is. Als werk, eintlik meestal vrek effektief. Waar ‘n probleem opduik, kom ‘n spoedige oplossing. Sommer oornag, in die meeste gevalle. Geen kragonderbreking, sonder-water, of nie-werkende verkeersligte. Openbare vervoer is goedkoop en stiptelik. Skoonmakers sien jy oral – in die strate, tuine en toilette. Van toilette gepraat, jy hoef nêrens lank te knyp nie, openbare toilette is volop. Ons het omtrent orals in hostels gebly. Hostels bied ‘n dubbelkameropsie, in die meeste gevalle met ‘n eie badkamer. Wit lakens, skoon badkamer, ventilasie en My Lief is tevrede. Nêrens het ons ‘n slegte ervaring gehad nie. Die prys het gewissel tussen R150 en R600 per nag. Ons het sover moontlik straatkos geëet, en die prys was selde meer as R120 per ete vir twee.
Author oudoringPosted on Junie 8, 2017Junie 9, 2017Categories Afrikaans, China, TravelTags Beijing, Guilin, Hangzhou, Nanjing, Qindao, Shanghai, Suzhou, Wenzhou, Wuxi, Xi'an, ZhangjiajieLeave a comment on Nou waa’s daai?	Tibetstories oor ‘n koppie tee	Al gehoor van die bokser van Qingdao? Die ou wat China van hoek tot kant deur gestap het? Ons het ook nog nooit van hom gehoor nie, totdat ons by hom en sy gesin in Qingdao oorgebly het. Maizi (sy naam beteken letterlik wheat, wat ook die naam van sy blyplek is) is ‘n man van min woorde. Gewoonlik sit Maizi agter sy pyp en mymer. Dalk herkou hy herinneringe van sy 5,000km fietsrit vanaf Qingdao na Tibet wat hy in 1991 as 24-jarige voltooi het. Of dalk oor die staptog van 4,328km op die syroete tussen Xi’an en Kashgar wat hy stoksielalleen afgelê het oor vyf maande in 1994/5. Of dalk toe hy op die noordelikste, suidelikste, oostelikste of westelikste punt van China gestaan het.
Maizi was ook ‘n joernalis. En ‘n bokser. Intussen het hy die bokshandskoene opgehang. Hy skryf ook nie meer nie. Sy herberg in Qingdao is nou sy passie. Dis hier waar hy en Gù en hul dogtertjie Cici hul gaste trakteer. Orals hang sy memoralia; sy ysbyl, waterbottel, kiekies, stewels, notas, briewe. ‘n Herberg vol herinneringe.
Ons kuier saam. Drink saam tee. Luister na stories oor Tibet. Ruil gedagtes uit oor reis en stap. Oor mense, oor musiek. En nou speel die African Jazz Pioneers, Johnny Clegg en Oliver Mtukudzi ook kliphard in The Wheat se binnehof. Qingdao het ‘n kleurryke verlede. Haar Chinese wortels gaan terug tot 6,000 jaar. Pluspunte was die natuurlike hawe, goeie viswaters, lieflike klimaat en strategiese ligging met betrekking tot Beijing, Korea en Japan.
En toe kolonialiseer Duitsland die deeltjie van China in 1898. Duitsland verander die hoofpad deur die dorpie na Marktstrasse, lê nog ‘n paar breë strate aan, vestig behuisingsareas, bou regeringsgeboue, elektrifiseer die hele plek, bou ‘n Rooms-Katolieke kerk op die een bultjie en ‘n Protestantse Kerk op ‘n ander en sorg vir ‘n paar eerstes in China soos riolering en skoon drinkwater.
Duitse beheer is met die eerste Wêreldoorlog beëindig. Maar die Duitse nalatenskap word vandag nog met passie gekoester. Meeste van die ou Duitse geboue het behoue gebly en word as gedenkwaardighede bewaar. ‘n Vreemde statigheid word deur die twee kerke oor die stad verleen. Albei is in gebruik. En in die straatkafees bring Tsingtao bier ‘n gemoedelike feestelikheid. Visgeregte is uiters gewild, en saam met die bier kry mens nogal ‘n Ocean Basket gevoel. Qingdao het ‘n huidige bevolking van net meer as 9 miljoen inwoners en is, behalwe vir Tsingtao, die tuiste van Hisense en Haier. Verder is dit een van China se bedrywigste hawens en ‘n belangrike basis van die Chinese vloot. In 2008 was Qingdao ook deel van die Olimpiese Spele met die aanbieding van die watersportitems. Qingdao is ook China se trou-hoofstad. Hier laat neem voornemende paartjies hul troufotos – op die kerkplein, met en sonder vuurwerke, op die strand, in kobbelstraatjies, in parke, op perde, orals. Om blyplek in Qingdao te kry, beteken dat jy pal in direkte kompetisie is met honderde voornemendes wat ook ‘n dubbelbed soek. Op enige weeksdag is daar meer bruide te sien as oor enige naweek in die Tintenpalast se tuine. So vertel ‘n vriend my eendag van Windhoek se stadspolisie wat ‘n klomp boemelaars onder die Jakarandabome in die Tintenpalast se tuine wakkermaak. So terloops raas een van die poliesmanne met die boemies omdat hulle so mors. Hy wys na die leë plastieksakke, bierbottels en KFC-houers. “Nee Meneer”, sê een van die boemies. “Issie ons wat so mors nie, issie bruide”.
Die bruide van Qingdao mors darem nie so erg nie. Ons verlaat Qingdao met ‘n sak vol herinneringe. En ons nooi die Temmer van Tibet en sy gesin om eendag saam met ons te kom stap in Afrika. Author oudoringPosted on Junie 2, 2017Categories Afrikaans, China, Stap, TravelTags Bruide, Katoliek, Ocean Basket, Protestant, Qingdao, Reinheitsgebot, Tibet, Tsingtao, Wheat4 Kommentare op Tibetstories oor ‘n koppie tee	Beijing	Katie Melua sing van die nege miljoen fietse in Beijing. Dis ‘n feit, sing sy; dalk is daar meer.
Die hoofstad van China was vir lank die grootste stad in die wêreld en is nog steeds die derde grootste megastad op ons planeet met 21,7 miljoen inwoners. Geleë op die noordelike uithoek van die Chinese vlakte en strategies begrens op drie kante deur bergreekse was die stad reeds sedert die 12e eeu ‘n logiese vesting vir die vroeë emperors. Dis waarskynlik in Beijing waar Marco Polo die resepteregte vir noedels verkry het en dit terug in Italië as spaghetti bekend gestel het. Die uiteindelike paleis van die emperors, die Forbidden City, is oor die eerste twee dekades van die 15e eeu voltooi. Van 1420 af tot in 1912 was die paleis die amptelike woning van die emperor. Die paleis is groot, nee baie groot. Daar is 980 geboue op ‘n area van 72ha. Sit ‘n dag opsy vir ‘n besoek aan die paleis en die aangrensende Tiananmen Square. Dis die grootste plein van sy soort in die wêreld en dis hier waar Mao die totstandkoming van die People’s Republic of China in 1949 aangekondig het. Byna 15 miljoen mense besoek die paleis per jaar, dis omtrent 41,000 per dag. Op ‘n sekere dag in Mei 2017 was ons twee deel van die 41,000.
Godsdienstige seremonies was vir baie eeue reeds deel van die emperors en die Chinese kultuur, maar met die keuse van Beijing as woonplek het die emperors besluit om die Temple of Heaven te bou, ‘n kompleks van geboue omring deur ‘n park van 267ha. Teen daardie tyd was die gebruik van offers en gebede ten hemele deel van Chinese kultuur en seremonie.
Die middelpunt van die kompleks is ‘n ronde struktuur, bo-op ‘n marmer fondament. Wat die drie-verdieping gebou merkwaardig maak is dat dit geheel en al van hout gemaak is, en dat geen spyker gebruik is nie. En versier is met kunswerk in pynlike detail. Uitstaande vakmanskap. Met ‘n gedokumenteerde geskiedenis van 3,000 jaar is Beijing ‘n interessant mengsel van oeroue en hipermoderne argitektuur en uitleg. Tradisionele hutongs, digbewoonde areas met ‘n doolhof van stegies, is die hart van die distrikte met straatkos en nagmarkte. Dis ook waar mens die lekkerste blyplekke kry. Oor millennia het die stad ‘n prominente rol in wêreldpolitiek en ekonomie gespeel en is vandag nog ‘n hutspot vir kultuur en kuns, sport en opvoeding. Meeste groot Chinese maatskappye en staatsinstellings se hoofkwartiere is in Beijing en dis ook hier waar 10% van die 500 topmaatskappye in die wêreld se hoofkantore is. Beijing lughawe is sedert 2010 die tweede besigste en sy metrosisteem die besigste in die wêreld. Altesaam 91 universiteite is in Beijing geleë waarvan twee op die wêreld se top 50-lys is. Nog nie beïndruk nie? Watter ander stad beskik oor sewe UNESCO wêrelderfenisgebiede? En watter ander stad het die vermoë om die Somer Olimpiese Spele (2008) sowel as die Winter Olimpiese Spele (2022) te kan aanbied? Trouens die Olimpiese fasiliteite is in ‘n spiekeries kondisie en word daagliks gebruik, meer as wat baie ander stede kan sê.
Hoewel bouery aan die eerste stukke van die Chinese muur reeds 700 jaar v.C. begin is, is dit oor tyd weer afgebreek en verwoes, herbou en aan mekaar gelas. Qin Shi Huang, die eerste emperor en baasbrein agter die kleisoldate in Xi’an, het glo 400,000 werkers – meeste van hulle was gevangenes – aangesit om die muur te bou. Die werkers wat in die tuig gesterf het, is sommer in die muur begrawe. Die grootste stuk bouwerk het egter tydens die Ming Dinastie van 1368 – 1644 plaasgevind. Die doel van die uiteindelike muur was om die plundery uit Mongolië te stuit, maar die muur is ook gebruik as ‘n beheerpunt toe handel langs die syroete geblom het. Die muur strek rofweg in ‘n oos-wes boog oor ‘n afstand van 6,259km. Voeg hierby 359km loopgrawe en slote en 2,232km van natuurlike hindernisse soos riviere, berge en heuwels en die totale lengte is 8,850km.
Die dele van die muur naby Beijing is die beroemdste en word ook die meeste besoek. Bedaling is ‘n gewilde besoekpunt, maar ons het Mutianyu verkies omdat dit effens stiller is. Ook omdat mens maklik die steiler deel van Jinshanling kan bereik. Hier is die muur tussen 5 en 8m hoog en tussen 6 en 5m wyd. Net soos die skaal van baie ander dinge in China, is die omvang van die muur verstommend. Die jongste dele van hierdie indrukwekkende struktuur staan reeds vir meer as 370 jaar. Nee wat, ons kan maar die kwaliteit van Chinese konstruksie vertrou. En mens wonder of Donald al ‘n paar somme oor sy beplande muur gemaak het. Terloops, die muur is nie sigbaar op satellietbeelde soos wat beweer word nie. Om die muur byvoorbeeld vanaf die maan te kan sien, sal beteken dat jy ook ‘n haar op 2km moet kan raaksien!
‘n Marathon vind jaarliks op die muur plaas. Hierdie epiese gebeurtenis is ‘n bietjie meer veeleisend as ‘n gewone marathon omdat dit meer as 5,000 trappies en verskeie steil op- en afdraendes insluit. Tydens ons besoek het ons twee Argentyne, ‘n ma-en-seun-kombinasie, raakgeloop wat aan die marathon deelgeneem het. Die ma was eerste in haar ouderdomsgroep. Ons kon ‘n bietjie gesels voordat ons uitgesak het en hulle maar laat gaan het om die muurbesoek af te draf.
Besoedeling oor Beijing is berug, danksy die BBC en kie. Ons besoek is begin met ‘n nag van reën en die volgende paar dae was die lug oor Beijing silwerskoon. Maar hieroor was daar nie ‘n berig nie. Ook het die BBC nie berig dat dronk en oorgewig mense ‘n seldsame verskynsel in Beijing is nie. Ook nie dat graffiti of enige iets eksplisiets nie voorkom nie. Of dat die metro stiptelik is nie. Of dat stedelike tereur ongekend is in China nie. Of dat WeChat absoluut wonderlik is nie. Author oudoringPosted on Mei 29, 2017Mei 29, 2017Categories Afrikaans, China, TravelTags Beijing, Forbidden City, Great Wall, Mao, Temple of Heaven, WeChat2 Kommentare op Beijing	Die Berge Fantasties Zhangjiajie is nou nie juis ‘n naam wat so lekkersê soos Aranos nie. Aranos is spikkelklein en Zhangjiajie ook (volgens Chinese maatstawwe). Alhoewel laasgenoemde meer as ‘n miljoen inwoners huisves en Aranos minder as tienduisend is daar tog ‘n vreemde verwantskap tussen die twee. Afspraak in die Kalahari met Prof Christo Pienaar in die hoofrol is ‘n Carfo-fliek uit my kinderjare en geskiet in die rooi Kalahari waar Aranos ook neersitplek gekry het. Op sy beurt was die berge naby Zhangjiajie die inspirasie vir die fliek Avatar.
Author oudoringPosted on Mei 25, 2017Junie 2, 2017Categories Afrikaans, China, Dorp, namibië, Stap, TravelTags Aranos, Avatar, Kabelkar, Kalahari, Karst, Stap4 Kommentare op Die Berge Fantasties Xi’an Losweg vertaal beteken Xi’an iets soos westelike vesting. Dis die hoofstad van die Shaanxi Provinsie, maar op ‘n kaart van China lê Xi’an glad nie wes nie. Om die waarheid te sê, daar is baie meer land tussen Xi’an en die westelike grens van China as tussen Xi’an en die oostelike kus van dié reusagtige land. Die naam het meer te doen met antieke China, wat heelwat kleiner was, toe Xi’an ‘n belangrike nodus op die syroete was. Van hier af het die syroete weswaarts gestrek tot aan die Middelandse See en ooswaarts verdeel in twee roetes, een noordwaarts na Beijing en een suidwaarts tot by Hangzhou. Xi’an was dus die laaste bekende punt (in die weste) vir ou China. Argeoloë het bewyse gekry van bewoonde nedersettings in die omgewing van Xi’an met ‘n ouderdom van meer as 6,500 jaar. Uit die gedokumenteerde geskiedenis blyk dit dat Xi’an 32 eeue gelede reeds die hoofstad van China, in die tyd van die Zhou Dinastie, was. Kortom, dis ‘n bitter ou stad. Tydens die Qin Dinastie het die Eerste Emperor (Heerser? Koning?) van China, Qin Shi Huang, ook Xi’an as hoofstad verkies. Dit was so 220 jaar voor Christus. Dit was hy wat die kleisoldate, die sogenaamde Terracotta Warriors, laat maak het. Hy was ook bekend vir allerhande verkeerde redes – hy was agterdogtig, bygelowig en magsbehep. En vreeslik lief vir homself. Hy wou nie alleen in die hiernamaals wees nie, en het die leër van kleisoldate laat maak om hom te beskerm. En die makers van die kleibeelde is almal op sy bevel vermoor. ‘n Besoek aan Xi’an sonder om te gaan kyk na die kleisoldate is soos om Namibië te besoek sonder om vleis te eet. Die plek waar die kleisoldate is, is ‘n hele entjie buite die stad en mens moet ‘n spesiale bussie daarheen neem. Die vonds is terloops ontdek toe ‘n boer ‘n put gegrawe het op sy plasie in 1974. Dis eenvoudig lonend om ‘n gids tydens die besoek te gebruik – so spaar mens baie verdwalery en kry die noodsaaklike inligting. En die plek is ontsaglik groot. Ons het byvoorbeeld nie geweet dat opgrawings en restourasie nogsteeds gedoen word nie. Elke artefak word stukkie vir stukkie aanmekaar gelas en dan uitgestal soos wat die opgrawings aangaan. Liu Bang, die emperor uit die Han Dinastie, het Xi’an se belangrikheid as antieke hoofstad verstewig deur die grootste paleis op aarde hier te bou. Rondom die paleisgronde van omtrent 36,000ha het hy die oorspronklike stadsmure laat bou in 194 v.C. Hierdie mure, en ook gedeeltes van die paleis en die stad, is later verwoes. Eers tydens die Ming Dinastie, in 1370, is die stadsmure herbou. Hierdie mure staan vandag nog en blok die oustad netjies af. Ons het fietse gehuur en bo-op die mure reg rondom die oustad gery, ‘n afstand van omtrent 12km. Dis ‘n wonderlike manier om die stad so uit die hoogte te verken. Duckelina het dit net so geniet.
O ja, en dis nogal gerieflik om iewers in die oustad te bly – die oustad is lekker kompak en vrek interessant. Xi’an het ook ‘n groot getal Islamitiese Chinese. Die Moslemmark in ‘n deel van die oustad is ‘n absolute moet vir enige besoeker. Dis waar mens kos kry. Wees paraat vir die honger massas. Die goeie nuus is dat die ouens ook lief is vir skaapvleis. En sosaties braai. Die karkas word sommer op die perseel ontbeen, so dis ‘n eerlike, goeie gehalte aanbod.
Sedert die 1990s het Xi’an ‘n belangrike fokuspunt van ekonomiese ontwikkeling in China geword. Vandag woon 8,7 miljoen mense in die stad en 13,5 miljoen inwoners in die metropool. Ten spyte van sy grootte, is die stad aantreklik. Xi’an is ‘n merkwaardige mengsel van oud en nuut – aan die een kant is daar prominente erkenning van kultuur, kuns en geskiedenis en aan die ander kant energieke ontwikkeling en vernuwing. Baie moeite word gedoen met die stad as blyplek van mense – openbare ruimtes is aantreklik, stapstrate, fietspaaie en voetgangervloei is goed beplan en parke en tuine word ordentlik versorg. Elke aand word ‘n gratis waterkonsert aangebied – ‘n vertoning van spuitfonteine op die maat van klassieke musiek. Sommer net vir die inwoners (en besoekers) om te geniet.
Author oudoringPosted on Mei 19, 2017Mei 19, 2017Categories Afrikaans, China, TravelTags Emperor, terracotta warriors, Vleis, Xi'anLeave a comment on Xi’an Op berge en dale In Chinese terme is Guilin piepklein. Minder as een miljoen mense in die stad en minder as 5 miljoen in die metropool. Daar is nie eers ‘n metrosisteem nie, net ‘n dodelik effektiewe bussisteem. En derduisende poegies en allerhande mutasies daarvan. Die binnekant van die stad is sonder voertuie, gevolglik draai bedrywighede rondom voetgangers – instapwinkels, straatkos, smouse en stalletjies, musiek en vertonings, parke en tuine, mense wat kaartspeel, dans of oefen. Die klimaat is humied-subtropies en die plantegroei is geil. Osmantus-bome, wat in Oktober blom, het die stad sy naam gegee. Di tuine is oordadig. Nog vere in die hoed van die aantreklike, goedbeplande stad is die uitleg rondom die Li Rivier en sy vier mere, die pagodas en die Ming Paleis. Maar die eintlike faam van die stad lê in sy omringende omgewing.
Oor die 23 eeue tussen sy gedokumenteerde ontstaan en die hede het vele besoekers aan Guilin die omringende karstlandskap as die mees skouspelagtige in China bestempel. Skouspelagtig, lieflik, verbluffend, pragtig, asemrowend – kies maar die beskrywende woord. Ons het nie die regte woord gekry om die buitengewone mooi berge en dale van die streek te kan beskryf nie
Trouens, in Guilin het ek besef dat ek ‘n volslae kiekomaan is – iemand wat fanaties kiekies neem en dan ure lank hulpeloos sukkel om die bestes uit te kies.
Kort na ons aankoms begin ons die stad verken. Dis bedompig en ons stap in ons sweet. Die skadus van die parke is ‘n logiese uitweg. So dwaal ons tot by ‘n baken met die naam Old Man Hill. Trappies wat oorgaan in gepakte klippe op ‘n stygende voetpaadjie. Steiler en steiler. Hoogtevrees of te not, vandag gaan ons boontoe. Verkeerde klere. Maar ons kom heelwat ander stappers teë met verkeerder klere. En een met ‘n kat. Totdat ons bo staan en die uitsig aangaap, verwonderd oor die berge en dale van die karstlandskap rondom ons. En ek begin vermoed dat ek ‘n kiekomaan is.
Water formeer die oppervlak en samestelling van kalksteen en oor die jare kan hierdie wisselwerking lei tot ‘n landskap van grotte, sinkgate, ondergrondse mere en riviere. En vorm ‘n karstlandskap. Dink Otavi Berge of Kango-grotte. Soms is daar oppervlakwater, soms heeltemal afwesig. Krap jy rond op die internet, is daar opvallend min inligting oor karstlandskappe van China.
Die karstlandskap by Guilin is uitgebreid. Ons het tot by Yangshuo, omtrent 60km verder gereis. Die landskap is op die mooiste direk langs die Li en sy sytak, die Yulong Rivier. In Yangshuo, en eintlik orals oppad, is daar fietse te huur teen 20 – 60 yuan per dag. Die fietspaaie is foutloos met min opdraendes, belyn met aftrekplekkies en stalletjies van plaaslike produkte, kos en water, en baie ander Chinese aanbiedings waarvan ons niks verstaan nie. Nie-chinese besoekers maak waarskynlik minder as 1% uit. Ons het ‘n volle dag opsy gesit vir Yangshuo en die fietsry. Een oorslaap in Yangshuo sou eintlik nog beter wees.
Ons blyplek in Guilin was reg langsaan die Ming Paleis. Die nag na Yangshuo reën dit swaar, dit donder en weerlig. Narkose. Al is my vermoedens oor kiekomania sterker, slaap ons rustig.
Terug in die tuine van Guilin ontmoet ons vir Sundy Wen, ‘n Chinese toergids wat vlot Engels praat. Hy het die dag vry, en bied aan om ons gasheer te wees. So neem hy ons na Xingping, ‘n antieke boeredorpie langs die Li Rivier. In ‘n bussie wat plaaslike mense heen-en-weer ry. Daar is hoenders en eende op straat, honde wat lui rondlê, en boervrouens wat lukwarte, mangos, waatlemoen en grondboontjies te koop aanbied.
Ons klim op ‘n bamboesvlot aangedryf met ‘n Yanmar enjintjie. En ek besef dat ek ‘n volslae kiekomaan is. En dat Sundy Wen ‘n nuwe vriend is. Vanaf Guilin vertrek ons na Xi’an per vliegtuig. Voor ons vlug stap ons bietjie rond en ontmoet Barry (sy Engelse naam), wat ons nooi na ‘n teewinkel. Barry is ‘n onderwyser en gee Engels en Kaligrafie. Sy familie boer naby Guilin en die tee in die winkel kom van hul plaas. Hy verduidelik dat die boere ook rys, rissies, mangos en allerhande soorte groente en kruie verbou. Teedrink op die Chinese manier is ‘n seremonie en selfs ‘n geharde koffiedrinker soos ek kan nie help om dit te geniet nie. So leer ons bamboes- en lietjietee drink.
Ons vertrek uit Guilin en in my verbeelding hoor ek my onwillige belydenis: “Hallo, ek is Pierré en ek is ‘n kiekomaan. Ek het hulp nodig.”
Maar ek kalmeer toe ons oor die berge en dale van Guilin opstyg en ek luister na Katherine Jenkins se (Quello Che Faró) Sara Per Te. Mooi. Ek dink alle ander kiekomane verstaan.
Author oudoringPosted on Mei 14, 2017Mei 15, 2017Categories Afrikaans, China, TravelTags Fietsry, Guilin, Karst, Ming, Tee4 Kommentare op Op berge en dale Kompartement 10 op T381	Die afstand tussen Shanghai en Guilin is rofweg 1,500km. Tussen die twee plekke is daar verskeie oornagtreine, met verskillende vertrek- en aankomstye, op verskillende roetes. Daar is ook sneltreine en vlugte.
Ons keuse was die oornagtrein wat 17h00 uit Shanghai vertrek en om 12h00 die volgende dag in Guilin aankom. Hoewel die trein 160km per uur haal, is daar 16 haltes op die pad. Dis behalwe die stoppe om ander treine te laat verbygaan. Mens het ‘n hele paar opsies op ‘n oornagtrein – harde slaapbanke in ‘n oop kompartement, vier beddens in ‘n kompartement met ‘n toesluitdeur, sagte stoele en harde stoele. Hoe meer die ongerief, hoe goedkoper die kaartjie. Ons lot het geval op ‘n kompartement met vier beddens en ‘n toesluitdeur. Die kaartjies vir ons twee kos ‘n rapsie meer as 1,000 yuan, dis omtrent R2,000. Nie te sleg vir so ‘n lang afstand met slaapplek as ‘n toegif nie. Die trokke het sentrale lugreëling want geen venster kan oopmaak nie. Wat beteken dat jy in jou eie sweet gaan verdrink agter ‘n toedeur op ‘n warm moensoennag. Daar is ook luidsprekers waarop die Chinese weergawe van Afrikaans is Groot speel. Genadiglik kan mens die klank afdraai. Aan die end van elke trok is daar ‘n toilet en ons trok het ook ‘n badkamertjie gehad. Warm water is konstant beskikbaar.
Hoe slaap ‘n mens op so ‘n rit? Eerstens, daar is geen ritmiese kat-te-ke-tik, kat-te-ke-tik nie. Eerder ‘n soort suisgeluid met onvoorspelbare tone, afgewissel met verrassende stamperigheid. Om die byklanke gewoond te raak is soos om die resonant van ‘n hamermeul te probeer kry. Tweedens is die rukkerigheid voor en na stoppe nogal steurend tydens jou nagrus. Maar mens slaap lekkerder as op ‘n langafstandvlug in ekonomiese klas. Moet mens per trein reis in China? Beslis. China het die bedrywigste spoorwegsisteem in die wêreld. Spoorlyne vorm die are op die kaart van China en mens kan byna enige plek bereik per trein. Treine is skoon en gerieflik, bekostigbaar, betyds en mens sien ook baie. Die sneltreine is netjies, voorbeeldig stil en vreeslik vinnig. Amper soos ‘n hoofseun wat ook vleuel speel vir die eerstespan. Snelhede van meer as 300km per uur is sommer niks. Treinstasies is so groot soos rugbystadions met besoekersgetalle aansienlik meer as by ‘n Bulls-wedstryd deesdae. Op en rondom sulke stasies is daar gewoonlik ‘n menigte winkeltjies, eetplekkies en smousstalletjies. Maar mens moet mooikyk – daar is dikwels meer as een groot stasie in elke groot stad. Nan beteken suid en bei noord. Dan is daar ook dong wat oos en xi wat wes beteken. Behalwe die formidabele treinsisteem van China is daar die ewe indrukwekkende bussisteem in elke stad. Die groter stede het ook nog ‘n metrosisteem. Metros is gerieflik, maar voorspelbaar onopwindend. Busritte daarenteen, is avontuurlik. Ons ontdek elke keer iets per bus. ‘n Kaartjie op enige rit per bus of metro kos selde meer as 4 yuan (R8), maar in die meeste gevalle net 2 yuan. Wat kan mens nog vir ‘n skamele R4 koop wat soveel plesier soos reis gee? Daar is ook altyd ‘n kans om iemand te ontmoet op ‘n trein, metro of bus. So het Duckelina selfs maatjies gekry tydens ons treinrit.
Author oudoringPosted on Mei 12, 2017Mei 12, 2017Categories Afrikaans, China, TravelTags trein; bus; metro2 Kommentare op Kompartement 10 op T381	Navigasie van bydraes
Nie vir kinders	Powered by WordPress.com. Post to