Narratiewe subgenres, alles wat jy daaroor moet weet | Huidige literatuur
John Ortiz | | genres, Novela, stories
Ons verstaan ​​onder narratiewe subgenres, in sy mees basiese konsep, vir elkeen van die groepe waaruit die narratiewe tekste bestaan. Laasgenoemde is geskep om 'n verhaal (met 'n ware basis of nie) met 'n speelse doel (om te vermaak) te vertel. In die vertelling word die karakters - gewoonlik buite die outeur - in 'n spesifieke ruimte en tyd afgebaken.
In die narratiewe subgenres kan ons twee soorte vind: literêr en nie-literêr. Onder die literêre narratiewe tekste is die verhaal, die roman, die verhaal, die mikroverhaal, die legende, die fabel en die mite. Dit is gelaai met die sogenaamde poëtiese funksie, wat niks anders as 'n bron is wat dit moontlik maak om krag te gee aan die boodskap wat uitgereik word nie. Wat nie-literêre narratiewe tekste betref, is dit persoonlik. Ons kan onder meer briewe, koerante, e-posse vind.
1 Die storie
1.1 Volks- of volksverhale
1.2 Literêre verhale
1.3 Anti-Kersfees verhaal
2 Die storie
2.1 Die mikroverhaal
3 Die roman
3.1 Hoof roman sub-genres
3.1.1 Fantastiese roman:
3.1.2 Filosofiese roman:
3.1.4 Sielkundige roman:
3.1.5 Realistiese roman:
3.1.6 Pienk roman:
3.2 Sommige soorte romans spesifiek vir 'n tyd, outeur of godsdiens
3.2.1 Die nívola:
3.2.2 Moorse roman:
3.2.3 Polifoniese roman:
3.3 Ander soorte roman
7 Nie-literêre narratiewe tekste
7.1 Joernalistieke tekste
7.2 Persoonlike tekste
Dit is 'n kort vertelling van fiktiewe gebeure waarin 'n klein aantal karakters deelneem aan 'n maklik verstaanbare plot.. Daarom het die ontwikkeling van die verhaal 'n eenvoudige en georganiseerde struktuur. Daar is twee soorte verhale:
Volks- of volksverhale
Deur anonieme outeur, oorgedra deur mondelinge oorlewering (hoofsaaklik) van geslag tot geslag. Afhangend van die onderwerp, kan volksverhale op hul beurt weer wees:
Strokiesprente of staaltjies
Bekende skrywer en in skriftelike vorm gepubliseer. Onder die eksponente van hierdie subgenre val sommige titels van groot Latyns-Amerikaanse outeurs op. Hulle kan genoem word: "Die spoor van u bloed in die sneeu", deur Gabriel García Márquez; "El Aleph", deur Jorge Luis Borges; "A la deriva", deur Horacio Quiroga; "Axolotl", deur Julio Cortázar.
Frase deur Jorge Luis Borges.
Die anti-Kersverhaal verander die tradisionele waardes van Kersfees vir 'n verhaal vol ironies, swart humor en groteske gebeure. Gewoonlik gebruik die verteller 'n monoloog om die gebeure te beskryf. Hierdie narratiewe kenmerke is duidelik in Les Foufs, deur die Kanadese skrywer Yvan Bienvenue.
Dit is 'n kort vertelling met 'n diskursiewe struktuur (met een of meer toesprake), sonder die formele ordening van 'n verhaal. Gewoonlik, die verhale is die produk van 'n kort inspirasie of 'n uiteindelike motief, waar die feite akkuraat beskryf word. Hier is 'n paar van die bekendste Spaanse Amerikaanse verhale:
"Iemand sal droom", deur Jorge Luis Borges.
"Amor 77", deur Julio Cortázar.
"Duelo", deur Alfonso Reyes.
"Ets", deur Rubén Darío.
"Die drama van die ontnugterde", deur Gabriel García Márquez.
Ook bekend as mikroverhaal, Dit is 'n teks geskryf in 'n baie kort prosa waarvan die argument fiktief is, gebou met 'n presiese en konkrete taal. Net so word ellips dikwels in die mikroverhaal gebruik as 'n gunsteling bron om die leser te verras.
Dit is 'n uitgebreide vertelling van gebeure van 'n denkbeeldige aard, wat byna altyd dialoog en 'n resolusie insluit. In romans word oor die algemeen minstens sestigduisend woorde in prosa geskryf. Tussen die paragrawe kan daar gedigte wees as die verhaal dit regverdig. Net so is die diepte van die karakters groter in vergelyking met die van 'n verhaal of 'n verhaal.
Hoof roman sub-genres
In hulle is die protagoniste onwerklike wesens en die aksie ontvou in 'n denkbeeldige wêreld of heelal. In hierdie sin hou sagas soos Die Here van die ringe de JRR Tolkien y 'N Lied van vuur en ys George RR Martin's is twee van die bekendste titels van die fantasieroman van alle tye. Dit weerspieël die enorme opkoms van hierdie subgenre in die hedendaagse tyd.
Dit word gekenmerk deur die argumentasie van 'n proefskrif wat deur die outeur geopper is (Dit kan verband hou met 'n bepaalde situasie, die ontleding van die gedrag van 'n karakter of oor 'n gebeurtenis). Dieselfde skrywer ontbloot die antitese en sluit af met 'n sintese wat afgelei is van die konfrontasie van idees. Twee van die bekendste boeke in hierdie subgenre is So Sprak Zarathustra (1883) deur Friedrich Nietzsche en Naarheid (1938), deur Jean-Paul Sartre.
Soos die naam aandui, In hierdie tipe roman is die hoofkarakter gewoonlik 'n polisieman of speurder wat op die oplossing van 'n misdaad fokus. In hierdie verband is die CWA (Criminal Writers Association) van mening dat die top 3 van hierdie subgenre bestaan ​​uit: Die dogter van die tyd (1951), deur Josephine Tey; Die groot droom (1939) deur Raymond Chandler; Y Die spioen wat uit die koue na vore gekom het (1963), deur John le Carré.
Kafka op die oewer.
U kan die boek hier koop: Kafka aan die oewer
Dit word gekenmerk deur 'n vertelling wat fokus op die gedagtes of die innerlike wêreld van een of meer van die karakters. Een van die mees onlangse en prominente titels binne hierdie subgenre is Kafka aan die oewer (2002), deur Haruki Murakami.
Ondanks die aanbieding van karakters wat deur die outeur uitgevind is, Dit is 'n soort roman waarvan die gebeure besonderhede bevat wat moontlik is of wat in die werklike lewe kan gebeur.
Dit is dié wie se hooftema liefde is. Een van die bekendste roosromans aller tye - en ook suksesvol aangepas vir die grootskerm - is Trots en vooroordeel (1813), deur Jane Austen.
Sommige soorte romans spesifiek vir 'n tyd, outeur of godsdiens
Dit is 'n soort roman wat deur die Spaanse skrywer uitgevind is Miguel die Unamuno, wat uitgebreide vertellings uitgewerk het waar die aksie deur die mees onwaarskynlike monoloë van die protagoniste loop. Selfs in die landdros Niebla (1914) weerspieël die Baskiese skrywer die gedagtes van 'n hond.
Hierdie subgenre van die roman het in die XNUMXde eeu ontstaan word gekenmerk deur die narratiewe prosa van die idealistiese tema en die Moslem-protagoniste. Hulle bied voorbeelde van vreedsame naasbestaan ​​tussen More en Christene.
Die term is deur die Russiese filosoof en literêre kritikus Mikhail Bakhtin geskep in sy resensie getiteld Probleme van Dostojevski se poësie (1936). Hierdie boek laat die behoefte ontstaan ​​aan 'n nuwe soort roman waarin 'n dialektiese konfrontasie plaasvind tussen verskillende wêreldbeskouings of ideale vergestalt deur verskillende karakters.
Ander soorte roman
Dit is 'n tipe vertelling - meestal altyd van 'n mondelinge tipe - waarin bonatuurlike gebeure word behandel asof dit werklik plaasgevind het. Daarom is die doel van die legendes (om te probeer) om 'n rasionele verklaring vir 'n onbegrip of irrasionele gebeurtenis te vind.
Dit is 'n verhaal waarin een of meer heroïese figure uit gevorderde kulture (Grieks, Romeins, Egiptiese, Maya ...) vertolk word. Naamlik, die lede van die verhaal is gode, halfgode of godhede met epiese vertellings wat mondelings oorgedra word. Byvoorbeeld: die mite van die geboorte van Afrodite (Griekse mitologie) of die verhaal van die Aluxes (Maya-mitologie).
Dit is 'n vertelling in die prosa (dit kan ook in vers) met diere in die hoofrol vertolk wat 'n soort tipiese menslike gedrag bevat. Waar die hoofdoel is om 'n morele of finale leer agter te laat. Om hierdie rede word fabels dikwels gebruik as deel van kinderverhale. Byvoorbeeld: die fabel van die haas en die skilpad.
Nie-literêre narratiewe tekste
Onteenseglik moet 'n joernalistieke teks die besonderhede van 'n werklike gebeurtenis noukeurig weerspieël. Daarom, die taal moet duidelik en bondig wees, met die doel om die leser beter te verstaan. Net so, tensy dit 'n opiniestuk is, is objektiwiteit 'n baie belangrike aspek.
Dit is subjektiewe vertellings, met 'n hoë emosionele komponent vir die verteller van die verhaal. Dit word gekenmerk deur betroubare gebeure.