Nike-Nike Dames-Nike Air Jordan 3.5 Spizike Te Koop, Nike-Nike Dames-Nike Air Jordan 3.5 Spizike Amsterdam - Gratis Verzending En Van Hoge Kwaliteit
Air Jordan 3,nike roshe run zwart,nike schoenen Goedkoop,interessant
Air Jordan 3,nike roshe run groen,nike air max sale,online goedkope Missional congegrations in the Netherdutch Reformed Church of Africa: theologically substantiated
Herv. teol. stud. vol.67 no.3 Pretoria ene. 2011
Missionale gemeentes in die Nederduitsch Hervormde Kerk van Afrika - Teologies verantwoord
Missional congegrations in the Netherdutch Reformed Church of Africa - Theologically substantiated
Dit is nie te betwyfel nie dat die kerk in baie dele van die wêreld, veral in die Weste, 'n bestaanskrisis beleef (vgl. o.a. Gibbs 1981:15; Callahan 1983:xxi, 1990:4; Watson 1983:15; Hendriks 1992:7-8; Compton 2003:xiii; Getz 1984:15-16; Malphurs 1993:11-16; Stevens & Collins 1993:xi-xxiv; Nel 1994:16-17; Rendle 1998:3-4; Burger 1999:1-3; Mead 2001:21-23; Ward 2002:13-14; Healy 2005:ixxiv; Dickson 2010:17-19).
Teen die agtergrond van die kritieke krimp van historiese hoofstroomkerke wêreldwyd, verwoord Van Gelder (2007:1) iets van hierdie bestaanskrisis, naamlik 'it is no longer possible for congregations in the United States to conduct business as usual'. Hierdie ernstige afname is nie 'n nuwe verskynsel nie. In 1968 maak Firet die uitspraak dat die kerklike lewe nie meer op dieselfde manier kan voortgaan nie. Voortdurende aanpassings en vernuwing sal moet plaasvind (Firet 1968:7).
Die verwysing na 'n 'paradigmaskuif', al word dit tans ietwat oormatig gebruik, bly 'n nuttige beskrywing van hierdie enorme en akute veranderinge wat die Christelike kerke wêreldwyd in die gesig staar soos wat hulle hul weg in die 21ste eeu probeer vind. Onderliggend aan hierdie veranderinge is die massiewe tektoniese plaatverskuiwings, kultureel gesproke, wat deur die teoloog, Robinson (2008:23), 'cultural sea change' genoem word.
Volgens Frambach (2007:17) kom dit nie as 'n verrassing nie. Die kerk het die plek wat dit in die Christendom beklee het, verloor. Breedweg gesien staan die tydperk tussen die middel van die vierde eeu n.C. tot en met die middel van die 20ste eeu as 'the age of Christendom' bekend. Die kerk het die sentrum van die samelewing gevorm. In die Verenigde State van Amerika, soos ook elders, het dit nie meer moontlik geword om tussen die kerk as instituut en die heersende kultuur te onderskei nie (vgl. ook Robinson 2003:15-19). Beide se funksie het dieselfde geword. Tog kan daar nie meer in die enkelvoud van kultuur gepraat word nie. Frambach (2007) sê:
As gevolg van die dinamiese effek van drie groot kragte sekularisasie, kultureel-religieuse pluralisme en digitale inligtingstegnologie - het die kerk desentriseerd geraak. Die gevolg hiervan is soos volg:
Die dominansie van die Christelike religie en die geïnstitusionaliseerde kerk in die Weste is finaal verby. Om 'n weg te vind deur hierdie ontluikende missionale landskap vereis dat baie aspekte van ons verstaan van wat dit beteken om vandag kerk te wees, sal moet verander (Frambach 2007:19; Watson 1983:15; Robinson 2008:17-36; Niemandt 2007:9 e.v.). Dit is 'n uitdaging wat Robinson (2008:37-60) onder die opskrif, 'And Yet ... It Is About You' (kyk ook Niemandt 2007:36 e.v.), hanteer.
Frambach (2007:19-20) verwys na die verskeie implikasies wat dit kan inhou. Eerstens moet ons aanvaar dat teologie op ongewone wyses beoefen moet word en aanleer hoe dit gedoen kan word (Malphurs 1993; Robinson 2008:76-78). Dit sal verg dat 'n verskeidenheid van bronne vir teologiese refleksie erken sal word - en dit sluit in dat daar op kreatiewe wyse na God in die populêre kultuur gesoek sal moet word:
This will involve both a return to and a new emphasis on reenchantment with filmmakers, novelists, poets, philosophers, political theorists and cultural analysts - not necesessarily theologians.
Hendriks (2007:1000) sluit by bogenoemde gedagtes aan en wys dat die paradigmaskuif in lande soos die Verenigde Koninkryk en Nederland voorkom. Wat in hierdie lande gebeur, het ook 'n invloed op Suid-Afrika. Weereens word gewys dat Bosch (1993:349-520) reeds in die vroeë negentigerjare die effek op die kerk se bediening uitgewys het. Op 'n globale vlak, het 'n 'southward shift in the centre of cravity of Christianity' gevolg (Hendriks 2007:1001).
Teen die agtergrond van die oortuiging dat so 'n teologiese denkskuif noodsaaklik is, fokus Buitendag (2008:123) op die ononderhandelbare Reformatoriese stelreël, naamlik dat die kerk nie mag stagneer nie want dit het nie gearriveer nie en kan nooit die laaste woord spreek nie. Die kerk moet voortdurend na die bronne, eintlik die Bron, terugkeer en daar moet telkens opnuut in gehoorsaamheid aan die evangelie geleef word. Dit is 'n taak wat nooit afgehandel is nie. Die kerk kan nooit volstaan met wat reeds gehoor of bereik is nie. Buitendag (2008:124) wys daarop dat Moltmann in sy 2006-outobiografie (in 2008 in Engels vertaal), Weiter Raum: Einer Lebensgeshichte, nie net vertel hoe hy en onder andere Hans Kúng in teologiese denke gegroei het nie (Moltmann  2008:358-361), maar ook hoe en onder watter omstandighede hy weereens tot die besef gekom het dat hy uit oortuiging juis 'n Hervormde teoloog - en byvoorbeeld nie 'n Lutherse een nie - is. Vergelyk in hierdie verband die opmerking van Bakker (1970:27) wanneer hy die verskil tussen 'hervormd' en 'gereformeerd' bespreek: 'Het bleek verantwoord als essentieel onderscheid voorop te stellen het open kerktype der hervormden en het geslote karakter van de Gereformeerde Kerk' (vgl. ook Van Aarde 2006:116 se uitdrukking: 'konsertiewe fundamentalisme of sektariese separatisme - so tipies van die Gereformeerde mentaliteit'). Tog het hy altyd sy 'waardering vir onafhanklike katolisisme' betuig (Moltmann  2008:251). Ook vir Küng ( 1978:33-35) bestaan die kerk nie anders as in konkrete historiese gestalte nie. Dit wat kerke van alle tye en plekke in gemeen het, is juis die gebrokenheid om in die konteks van die hier-en-nou te lewe. Juis hierdie realiteit vereis voortdurende hervorming (Buitendag 2008:124).
Dit is dus duidelik dat ons nuwe en in 'n groot mate vreemde wêreld, nuwe navorsingsmetodologieë vra. Uiteraard raak dit ook gemeentes, asook die manier waarop gemeentes teologie beoefen. Volgens Hendriks (2007:1001) wen 'grounded theory and participatory action research' in die Praktiese Teologie veld en staan dit teenoor die ou deduktiewe styl met dié se 'well-established theories'.
Tog behoort ons Kirk (2000:25) se vermaning ernstig op te neem en nie die begrip missio Dei as te vanselfsprekend of selfs as bloot 'n formele nuwe modewoord te reken nie. Wat ons moet doen, is om die vooronderstellings van hierdie begrip deeglik in ag te neem. Ons moet besef dat om te sê dat 'God 'n missio' is, 'n siening veronderstel dat ons hier te doen het met 'n persoonlike God met spesifike eienskappe (Kirk 2000:25). Sending is 'n aktiwiteit en dit veronderstel 'n persoonlike subjek. Dit beteken ook die vooronderstelling dat ons tussen 'ware en valse spreke oor God' onderskei.
'n Verdere vraag rakende die verstaan van die missio Dei, is waarom God hoegenaamd in die wêreld werk? Wetenskaplike werke bevestig nie alleen die trinitariese aard van God nie, maar ook dat die missio Dei voortspruit uit die onbegrensde en onvergelyklike liefde van God vir God se skepping en spesifiek vir mense wat God na God se beeld gemaak het. Dit is dus net logies dat indien die skepping 'n daad van liefde was, dan moet liefde 'n realiteit in God self wees voordat materie en wese geskep is. Liefde is 'n hoogs persoonlike werklikheid; iets wat slegs moontlik is in wedersydse verhoudings. Vanuit die perspektief van so 'n relasionele begrip van God, is interpersoonlike liefde in God self aktief: 'God in Trinity is a community of divine persons ... The unity/community which is God, established and maintained by love (agape), constitute the plan for humanity' (Kirk 2000:28).
Missio Dei vloei met ander woorde vanuit die wese van God self. Dit is soos Kirk (2000:28) sê 'impossible to be more basic than that'. God se plan met die wêreld val saam met wie God is: liefde, gemeenskap, gelykheid, barmhartigheid, deernis en geregtigheid. Liefde is ongetwyfeld die opperste eienskap van God, maar liefde vind vervulling in en deur die ander eienskappe van God (Kirk 2000:28). God se geregtigheid is God se barmhartigheid. God se vergewensgesindheid is in terme van God se geregtigheid onbegrens en vir almal. Dit is juis hierdie gelykheid wat ruimte bied vir onderskeid, 'and his love is both tender and stern' (Kirk 2000:28). Hier is nie sprake van narsissisme nie. God se liefde is die passie wat die beste wil vir die ander en wat gewillig is om alles op te offer sodat juis dit bereik mag word. Jesus se woorde oor die liefde vir 'n mens se vyand (Matt 5:44) behoort teen hierdie agtergrond verstaan te word. Dit beteken: om aan diegene wat jou haat goed te doen; om dié wat jou vervolg te seën; om vir dié wat aan jou kwaad doen te bid (Luk 6:28); om kos te gee aan hulle wat honger is en om nie te vergeld nie (Rom 12:19-20). Liefde is dus nie iets wat teoreties verstaan kan word nie. Liefde word prakties in aksie gesien. Liefde spruit voort uit God se optrede in en deur die lewe van Jesus (kyk o.m. 1 Joh 4:10).
In die lig van bogenoemde opmerkings is die begrip koninkryk van God onlosmaaklik deel van die verstaan van God se handeling in en deur Jesus se sending. God se besig wees (sending) met die wêreld is gerig op alles wat geskape is. Die kerk neem deel aan hierdie sending deur 'living into and announcing the redemptive reign of God in Christ (the kingdom of God)' (Van Gelder 2007:21).
Hoewel die betekenis van die begrip koninkryk van God redelik eenvoudig blyk te wees, is dit taal wat vreemd vir die moderne oor klink. As begrip kom koningskap neer op iets manlik, hiërargies, dominerend en dwingend. Daarom behoort die betekenis van hierdie begrip binne die konteks van God se besig wees met die wêreld verduidelik te word -nie om dit vir die moderne oor as sodanig aanvaarbaar te maak nie, maar om seker te maak dat die begrip nie misverstaan word nie. Gegewe die feit dat begrippe soos koninkryk van God algemeen in die Nuwe Testament voorkom, word ons gesprekke oor God vandag steeds met sulke uitdrukkings ingeklee. Daarom is 'n teologies verantwoorde verstaan van die begrip koninkryk van God noodsaaklik (vgl. Kirk 2000:29).
Volgens Kirk (2000:29) is 1 Korintiërs 15:24 in hierdie verband rigtinggewend: 'handing over the kingdom to the Father, after he has destroyed every ruler and authority and power.' Op grond van hierdie Pauliniese teks wys Kirk (2000:29) daarop dat God se koninkryk die domein is waar mense vry gemaak is van enige band wat hulle in slawerny kan bind. Die bande van slawerny word as vyande voorgestel. Die finale vrymaking is die bevryding van die band van die dood as die beslissende vyand (1 Kor 15:26). Op ander plekke in sy briewe beskryf Paulus hierdie vyandelike kragte as 'sonde' (Rom 7:14), as die 'wet' (Rom 7:10), as verganklikheid (Rom 8:19-21), as die teenwoordige bose tyd (Gal 1:4), as nietige en nikswerd beginsels (Gal 4:9) en as geestelike bose magte (Ef 6:12).
Hierteenoor is die koninkryk van God die domein waar mense nie meer onderwerp is aan sulke destruktiewe kragte nie (Kirk 2000:29). Dit verwys na die sfeer van lewe waar God se Gees heersend teenwoordig is; waar geregtigheid, vrede en vreugde volledig en voortdurend ervaar word (Rom 14:17). Die koninkryk van God verwys na die messiaanse feesmaal waar almal ewe veel van die volheid van God se gawes geniet; as die domein waar God alles en in almal is (1 Kor 15:28). Volgens Kirk (2000:30) moet ons hierdie Bybelse getuienis met beide die lewe in die sekulêre wêreld en in die kerk in verband bring.
Orals waar kwessies soos geregtigheid, liefde, wysheid en waarheid ter sprake is, moet ons Jesus Christus as Here van die geskiedenis en God as die hoogste bron van reg en deernis erken. Hierdie binding aan die wêreld én aan die kerk is belangrik, naamlik 'it is important to understand the kingdom in terms of a double liberation from slavery into the "glorious freedom of the children of God" (Rom 8:21)' (Kirk 2000:30).
In die vroeë jare sestig was daar 'n kort periode waarin die verstaan van die missio Dei soos dit gestalte vind in die koninkryk van God in verband gebring is met die ekklesiologie in die algemeen en met lokale gemeentes in die besonder. Volgens Van Gelder (2007:21-24) het hierdie vroeëre geskiedenis die huidige missionale periode geantisipeer. In die kring van die Rooms-Katolieke Kerk het Vaticanum II 'n belangrike rol vervul. Die konsiliêre dokument Ad gentes wat hieruit voortgevloei het, het die wese van die kerk as missionêr begin beskryf. Ongelukkig het 'n struikelblok in die laat sestigerjare ontstaan. Aan die een kant is die raakpunt tussen missiologie en ekklesiologie toenemend beklemtoon, maar die fokus het na teologiese refleksie op die eweneens toenemende verskynsel van sekularisasie verskuif. Laasgenoemde verskynsel was die geboorte van die gedagte dat die redding van die wêreld daarvan afhang dat die samelewing van die kerk as sodanig bevry sal wees.
Die effek van hierdie sterk kritiese houding jeens die kerk was dat die voorheen geïdentifiseerde raakpunt tussen ekklesiologie en missio Dei nie meer dieselfde aandag as vroeër gekry het nie. Ook het die insig in die bevrydende aspekte van God se koninkryk in terme van die missio Dei die vroeëre dinamiek verloor. Hoe belangrik ekumene ook al is en hoe vanselfsprekend deelname daaraan ook al is, neem dit nie weg dat God se werk in die ekumeniese beweging in die sestigerjare 'largely in social and political terms' verstaan is nie (vgl. Van Gelder 2007:21-24). Dit het in 1968 'n hoogtepunt bereik in die Upsala-vergadering van die Wêreld raad van Kerke (WRK) en is voortgesit in 1972 tot 1973 in Bangkok (World Council of Churches n.d.). Een van die uitkomste van die 1910-byeenkoms in Edinburgh was die stigting van die International Missionary Council (IMC). In 1961 het dit met die Wêreldraad van Kerke saamgesmelt om die Commission on World Mission and Evangelism (CWME) te vorm. Op grond van hierdie samesmelting is byeenkomste van die CWME in die interimperiode tussen die vergaderings van die WRK gereël. Tydens die Bangkokbyeenkoms is vir die eerste keer kritiese stemme van die kant van Latyns-Amerikaanse Rooms-Katolieke teoloë teen die invloed van die bevrydingsteologie gehoor. Volgens Van Gelder (2007:21-24) is hierdie invloed as 'n diskontinuïteit met die aanvanklike stigtingsoogmerke ervaar.
Dit is teen hierdie agtergrond dat die 'evangelicals' 'n nuwe liggaam tot stand gebring het. Reeds in 1966, met die konferensie te Wheaton College (en daarna in Berlyn in 1974), het 'evangelicals' hulle sterk ten gunste van wêreldsending uitgespreek. In 1974, met die 'Lausanne Verbond' (kyk Stott 2008:305 e.v.), wat tydens die CWME-vergadering opgestel is, is die kontoere van wat onder wêreldsending verstaan behoort te word uiteengesit (Van Gelder 2007:22). Ingebed in die herlewing van 'n evangeliese klem op sending, is die 19de eeuse verstaan van die prioriteit van evangelisasie. Op hierdie stadium is dit hoofsaaklik binne die raamwerk van die teologie en die metodologie van die kerkgroei- ('church growth') beweging verstaan (Van Gelder 2007:22). Gedurende hierdie tydperk het missiologie as dissipline verskillende klemverkuiwings beleef (kyk Van Gelder 2007:23; vgl. Bosch 1993:389-394). Vir die doeleindes van hierdie artikel is die effek hiervan vir gemeentes belangrik.
Met 'n beter begrip van sending as missio Dei het kerke en gemeentes wêreldwyd hulleself as 'n sentrum vir sending ('missional-location') begin sien. Die groeiende besef dat die Christendom in terme van die Europese nasionale kerke agteruitgaan, het die fokus van missiologie na kwessies soos die vraag oor hoe kerke en hul gemeentes kan herlewe, verplaas (vgl. Van Gelder 2007:24).
Die suksesse in voorstedelike kerke in die VSA, tesame met die mislukkings in groot metropolitaanse stede, het deurdringende vrae opgeroep, veral die vraag oor wat die kern van die identiteit van 'n gemeente vorm asook wat die rede vir die onwilligheid en onvermoë van 'n gemeente is om by God se sending betrokke te raak. Toenemend is besef dat dit wat vroeër as sendingvelde gesien is, nou eerder beide sturende en ontvangende lokaliteite is. Ook is ingesien dat die plaaslike gemeente van 'n spesifieke kerk 'n aktiewe rol hierin speel. Tog maak Van Gelder (2007) die opmerking:
The discipline of missiology struggled, however, to bring its recources to bear to adequately address these strategic changes. This failure appears to be largely related to its earlier heritage of being closely aligned with the modern missions movement.
Intussen het verskeie betekenisvolle verwikkelings gedurende die laaste paar dekades van die 20ste eeu plaasgevind. Aan die een kant is dit binne die groter globale kerkfamilie waarneembaar dat 'n groot ooreenkoms in denke oor die basiese verstaan van sending in terme van sowel die begrip missio Dei as die begrip koninkryk van God, bestaan. Aan die anderkant het daar veral in die VSA 'n afstand tussen die so genoemde 'ecumenicals' en die so genoemde 'evangelicals' ontwikkel. Hierdie gaping het al hoe groter geword ten spyte van die ooreenkoms in denke oor die verstaan van wat sending behoort te wees. Uiteindelik het dit daartoe gelei dat baie teologiese opleidingsinstellings al hoe meer aandag aan gemeentelike navorsing begin gee het, terwyl opleidingsinstellings opgehou het om teologies te reflekteer oor 'n missiologie wat op buitelandse sending fokus. Van Gelder (2007) stel dit soos volg:
Hierdie fokus op die rol van die plaaslike gemeente het tot die ontstaan van die Kerkgroeibeweging aanleiding gegee (kyk Shenk 1983). In die teologiese kringe van die 'evangelical' gemeentes, is gemeentebou en kerkgroei steeds vandag 'n belangrike deel van die missiologiese agenda. Wat die ekumeniese gemeentes betref, het die afname in lidmatetal in die hoofstroomkerke die missiologiese debat sterk begin beïnvloed. In hierdie konteks het daar gedurende die laaste dekade 'n nuwe soort teologiese diskoers begin vorm aanneem wat die verbeelding van baie gemeentes oor die breë kerklike spektrum aangegryp het. Dit is naamlik die diskoers rondom die missionale kerk. In hierdie diskoers is daar 'n duidelike verband gelê tussen ekklesiologie en missiologie en is die term 'missional church' gebore (Van Gelder 2007:27). Dit het grootliks gevolg op die werk wat Lesslie Newbigin gedoen het toe hy gevra het: 'Can the West be coverted?' (kyk o.a. Goheen 2002:360-375).
Dit is belangrik om daarop te let dat die byvoeglike naamwoord, missionaal, die ganse diskoers waarin vroeër verwys is na kerk en sending, binne 'n totaal nuwe raamwerk plaas. Die uitdrukking 'kerk en sending' kan 'n digotomie veronderstel wat moeilik ontsnap kan word behalwe deur voorrang te verleen aan die een bo die ander. Die begrip missionale kerk veronderstel egter 'n heeltemal ander ekklesiologie. Dit stel die kerk voor as missionêr in wese. Volgens hierdie begrip word elke konteks as 'n missionale konteks gesien en elke gemeente as 'n missionale gemeente wat verantwoordelik is om self deel te neem aan God se sending in die konteks van die bepaalde gemeente (Van Gelder 2007:27).
In 'n missionale teologie word daar in terme van Paulus se woorde in Filippense 1:9-10 klem gelê op onderskeiding. Dit is 'n diskoers waarin dialogiese hermeneutiek sentraal staan. Volgens Hendriks (2007:1003) is die volgende aspekte van hierdie diskoers belangrik:
Dit vra in die eerste plek na God: wie is hierdie relasioneel georiënteerde drie-enige God wat God self aan die wêreld deur die Woord openbaar?
Die tweede vraag handel oor identiteit: God wat die mens geskep het, het die mens as rentmeesters en bewaarders op aarde geplaas. Aangesien God, God self as skepper en missionale God openbaar, behoort die kerk en Christene alle mense as objekte van God-se-sending te sien. God se karakter en sending vorm die basis van die ekklesiologie asook van die antropologie (vgl. Hendriks 2007:1004).
God het die wêreld lief en het as Vader sy Seun gegee om die wêreld te red (Joh 3:16). Omdat God op hierdie wêreld fokus behoort teologiestudente en kerklidmate te leer om aktief besig te wees met die verstaan van hierdie wêreld asook met diens aan hierdie wêreld.
Om God werklik te verstaan (Hendriks 2007:1004) moet die geloofsgemeenskap sy eie verhaal ken om sodoende sy identiteit te verstaan. Die Hervormers het dit sola Scriptura genoem om daarmee te impliseer dat die Woord normatief moet staan oor en teenoor alle ideologieë.
Die kerk se sending is dié van die koninkryk van God wat in die Woord beskryf word as 'n situasie waar vrede en geregtigheid bo alles sal heers.
Missionale teologie impliseer dus 'n onderskeidingsproses wat plaasvind wanneer ons gehoorsaam deelneem aan 'n transformasie-aksie en -diens op verskillende vlakke: persoonlik, ekklesiologies, op sosiale gebied, ten opsigte van die ekologie, asook op die gebied van die wetenskap ('n doenende, bevrydende, transformatiewe teologie wat uitloop op strategievorming, implementering en 'n evaluasie van vooruitgang; 'n teologiese handeling (vgl. Hendriks 2007:1004, 2004:19-34; 211-234).
Vooraanstaande teoloë (kyk o.a. Van Aarde 2006:103-122; Bosch 2008:73-92; Bruegggemann 2008:219-234) wys daarop dat die kern van die opdrag van sending aan die kerk in ons huidige tydsgewrig nie daarin lê dat die sendelinge 'moet gaan' - 'na verre lande' - nie, soos byvoorbeeld die Londense Sendinggenootskap in die vroeë 19de eeu van oortuig was nie. Van Aarde (2006:114) wys daarop dat die woord 'gaan' (poreuthentes) in Matteus 28:19 nie in die grammatiese vorm van 'n opdrag voorkom nie, maar in dié van 'n deelwoord. In die Grieks is die deelwoord dikwels 'n hulpwerkwoord, soos ons in Afrikaans sou sê 'ek gaan eet'. Dit behoort grammaties nie as 'n opdrag verstaan te word nie, naamlik 'GAAN eet' nie (vgl. ook Bosch 2008:88). Die klem lê op die imperatiewe vorm van die hoofwerkwoord: 'maak dissipels (mathētuesate)'; 'maak die kerk een groot skool van Jesus-volgelinge' (vgl. Brueggemann 2008:229 e.v.).
Almal is deel van die teikengroep: panta ta ethnē ['alle nasies']. Hierdie nasies het niks te doen met wat ons in antropologiese sin 'volke' in 'n etniese sin noem nie. Wanneer Matteus die term ethnoi gebruik, bedoel hy na alle waarskynlikheid 'almal': 'Israel en hulle buite Israel word deel van die kerk' (Van Aarde 2006:114-115). Daar is geen grense nie. Almal behoort in die kerk ingedoop te word. Met die doophandeling word gelowiges geassosieer met die lot van Jesus (kyk ook Rom 6:3). Daarom bestaan die 'maak van dissipels' daaruit dat jy mense wat inkom vra om die evangelie van Jesus - wat as kern die geregtigheid van God het, dit wil sê liefde vir hulle wat binne én vir hulle wat buite is - jou evangelie te maak; die internalisering van die evangelie deur mense voor te gaan in die 'leer' om te doen wat Jesus geleer en gedoen het (Matt 28:20). Die konteks waarbinne dit plaasvind, is die konteks waar Jesus, hier en nou en vir altyd, teenwoordig is. Die kern van die opstandingsgeloof is die belydenis: Jesus is Immanuel elke dag van ons lewe tot aan die einde van die tyd.
Die tweede teologiese lyn wat Bosch (2008:89) beskryf, is dié van 'n onseker bestaan. Matteus se gemeenskap het op die voorposte gelewe. Hulle het probleme beleef om hulle identiteit te definieer in 'n konteks waarbinne hulle op 'n grenslyn geleef het: aan die een kant vyandige Jode en aan die ander kant die toe nog vreemde heidene. Hulle het 'n krisis ten opsigte van identiteit beleef.
Hoewel al die mag aan Jesus Christus gegee is, is die opgestane Jesus steeds die Jesus van Nasaret wat as 'n swerwer deur Galilea gaan en sy dissipels roep om Hom na die kruis te volg. Christus se kerk moet dieselfde pad loop. Die alternatiewe pad is dié wat die Bose suggereer (Matt 4:8-9) (Bosch 2008:90).3
Die volgende teologiese lyn wat Bosch (2008:90) beskryf, is dat sending kontekstueel ('incarnational') is. Johannes se weergawe van die Groot Opdrag is dat Jesus vir sy dissipels sê 'soos die Vader My gestuur het, stuur Ek julle' (Joh 20:21). Met ander woorde, die sending van die dissipels word begrond in die sending van Jesus deur die Vader. Sending is missio Dei. Daarom vind die doop - die simboliese handeling wat dui op die daad van inlywing in die kerk asook op die vergifnis van sonde - plaas in die Naam van die Vader, en van die Seun en van die Heilige Gees (Matt 28:19) (vgl. Guder 2008). Guder (2008:183) onderskei 'n vyftal digotomieë waarmee 'n missionale teoloog rekening behoort te hou:
tussen die Christelike geloof en kultuur (vlg. Van Wyk 1999:270-285 waarin hy onder meer die digotomie tussen Christelike geloof en kultuur bespreek)
die verdeeldheid van die kerk as 'n digotomie op sigself
die praktyk van evangelisasie en sending waar die middele van die uitkoms geskei word, soos byvoorbeeld, waar die doel die redding van 'n mens se siel is en om dan wat ook al nodig is te ontwikkel om by die doel uit te kom
die onderskeid tussen 'doing evangelism' en 'doing juctice'
tussen 'incarnational missiology' en die versoeningsdood van Jesus Christus.
Vir Bosch (2008:90) is ons kontekstualisering van Jesus se sending omvattend van aard. Wie ook al Christus nastreef, behoort die kenmerke te vertoon van grenslose medelye, gemeenskap, en aanbidding. Hierdie mense is betrokke by diens, prediking, en getuienis - in kort by dissipelmaking. Die ware dissipel is egter die een wat in die koninkryk in gedissipelleer is (Matt 13:52) en wat in wese dieselfde is as om self ook 'n volgeling van Jesus te wees (Matt 27:57): Guder (2008) stel dit soos volg:
Volgens Robinson (2008:72) is evangelisasie nie in die eerste plek gerig op 'others or outsiders of the "unchurched"' nie. Die mense wat sending se teikengehoor is, is 'us, the existing congregations, the church, the insiders'. Bosch (2008:90) wys in hierdie verband daarop dat dikaiosynē [geregtigheid] en basileia [koninkryk] in die Matteus-evangelie baie nou aanmekaar verbonde is. Dit beteken dat die weg na die basileia slegs via dikaiosynē loop. Wanneer Jesus die opdrag 'leer hulle om alles te onderhou wat Ek julle beveel het' (Matt 28:19) deelmaak van 'dissipel maak', lê die strewe na dikaiosynē in die sentrum van hierdie opdrag. Op grond hiervan sê Bosch (2008):
Vir Brueggemann (2008:227-228) is beide die religieuse en polities-ekonomiese kwessies tegelyk spiritueel én polities-ekonomies, nooit óf die een óf die ander nie. Hierdie oortuiging van Brueggemann dui daarop dat 'n term soos 'social gospel' (gebore in die tyd toe die ekumeniese bewegings sterker by politieke strydkwessies betrokke was), nie in die huidige God-is-sending fokus as struikelblok moet dien nie. Volgens Nel (1994) is die spanning wat geskep word tussen woord- en daadgetuienis dikwels kunsmatig en word dit soos volg geformuleer:
In die apartheidsera was dit selfs gerieflik om enige daadwerklike betrokkenheid by die nood van veral anderskleuriges as 'n sosiale evangelie af te maak. Die gesonde teologiese spanning wat daar wel bestaan, gaan nie oor 'n keuse tussen die twee nie. Dit is eerder 'n kreatiewe spanning wat die beste uit die bediening haal en die gemeente na twee kante toe afbaken en bewaar: teen 'n goedkoop daadlose gepraat oor die liefde van God aan die een kant en 'n ewe goedkoop evangelielose hulpverlening aan die ander kant.
In die kenteorie word 'radikale denke' omskryf as denke wat die vermoë het om tot die wortel (Latyn: radix) of kern van 'n saak deur te dring. Die radikaal-kritiese denke volstaan nie met maklike en voor die hand liggende antwoorde nie, maar wil deurdring tot wesenlike problematiek.
Dit is ook bemoedigend dat die NHKA, ten minste wat die teologie (teorie) betref, dit so verstaan dat 'n kerk wat die apostolaat verwaarloos, die eer van God aantas en daarom die eretitel 'kerk' verbeur (NHKA 2010:229). Waar die gemeente haar identiteit verstaan en getrou aan haar roeping is, dit wil sê al hoe meer word wat dit in Christus reeds is en bedoel is om te wees, is 'n proses van kultuurverandering in die gemeente noodsaaklik. Die doel van hierdie proses is om die gemeente in staat te stel om sekere paradigmaverskuiwings te maak ten einde 'n gesonde en doelgerigte gemeente in diens van die missio Dei te wees. Die Raad vir Apostolaat van die NHKA het tot die gevolgtrekking gekom dat evangelisasie net sinvol kan wees wanneer gemeentes 'n gesonde en doelgerigte bedieningspraktyk ontwikkel en in staat sal wees om hulle gestuurdheid uit te leef (NHKA 2007:59).
Dit is voorts bemoedigend dat die NHKA minstens besef dat die voortgang van die apostolaat (missio Dei) in die verlede op vele gebiede belemmer is, byvoorbeeld dat die kerk oor die algemeen baie na binne gerig is (NHKA 2007:62) en dat die beleid van skeiding tussen evangelisasie en sending nie meer van pas is nie (NHKA 2007:63). Dit is ook bemoedigend om in die studiewerk en leiding van die Raad vir Apostolaat te verneem dat daar reuse treë gegee is en steeds gegee word in terme van die NHKA se deelname aan die missio Dei.
'n Lang en moeisame pad lê egter nog vir die NHKA voor. Talle kwessies waar gemarginaliseerdes ter sprake kom en waarin die missio Dei juis onteenseglik beliggaam moet wees, soos die debat oor gays (kyk Cilliers 2011 in hierdie verband), die rassisme-kwessie (Smith 2010) en ekumeniese betrokkenheid loop telkemale oënskynlik uit op verdere marginalisasie, die verwydering tussen ampsdraers en lidmate, verdagmakery en vyandskap. Ek hoop dat die teologiese riglyne soos hierbo bespreek, die NHKA van hulp kan wees in haar soeke na 'n missionale identiteit en veral in die kontekstualisering van die missio Dei binne die kring van die NHKA. Die gedefinieerde subjek - dit wil sê hoe die gemeente beskryf word volgens die doel wat God daarmee het, die gemeente soos die Bybel dit 'definieer' - daaroor is daar in die NHKA dikwels 'n groot mate van eenstemmigheid. Maar wat die werklikheid betref, weet ons maar alte goed, lyk dit ongelukkig dikwels heel anders. Daar word na hierdie gemeente as die empiriese subjek verwys. Daarmee word bedoel: die werklike gemeente soos dit op 'n bepaalde plek en tyd bestaan en funksioneer. Hierdie gemeente is te veel kere in 'n mindere of meerdere mate anders, lyk anders en funksioneer anders as wat God bedoel het. Tussen die gedefinieerde subjek en empiriese subjek kan daar dus op 'n bepaalde tyd en plek 'n groot kloof wees, soos wat dit inderdaad in baie gevalle in die NHKA die geval is. Hierdie kloof tussen die empiriese en gedefinieerde subjek moet eenvoudig oorbrug word. Nel (1994) verwys soos volg daarna:
Bakker, J., 1970, Oecemene Praktijk en problem, Boom en Zoon, Meppel. [ Links ]
Bosch, D.J., 1993, Transforming Mission: Paradigm Shifts in Theology of Mission, Orbis Books, Maryknoll, NY. [ Links ]
Bosch, D.J., 2008, 'The Structure of mission: An exposition of Matthew 28:16-20', in P.W. Chilcote & C. Warner (eds.), The study of evangelism: Exploring a missional practice of the church, pp. 73-92, William B. Eerdmans, Grand Rapids, MI. [ Links ]
Breuggemann, W., 2008, 'Evangelism and Discipleship: The God Who Calls, the God who Sends', in P.W. Chilcote & C. Warner (eds.), The study of evangelism: Exploring a missional practice of the church, pp. 219-234, William B. Eerdmans, Grand Rapids, MI. [ Links ]
Buitendag, J., 2008, 'Ecclesia reformata semper reformanda - die ongemaklike Eis', HTS Teologiese Studies/HTS Theological Studies 64(1), 123-138. [ Links ]
Burger, C., 1999, Gemeentes in die Kragveld van die Gees: Oor die unieke identiteit, taak en bediening van die kerk van Christus, BUVTON, Stellenbosch. [ Links ]
Callahan, K.L., 1983, Twelve keys to an ejfective church, HarperSanFrancisco, New York, NY. [ Links ]
Chilcote, P.W. & Warner, C., The study of evangelism: Exploring a missional practice of the church, William B. Eerdmans, Grand Rapids, MI. [ Links ]
Cilliers, P., 2011, Soeker, Protea Boekhuis, Pretoria. [ Links ]
Compton, S.C., 2003, Rekindling the mainline: New life through new churches, Alban Institute, Hendron, VA. [ Links ]
Deyoung, C.P., 2007, Living faith: How faith inspires social justice, Fortress Press, Minneapolis, MN. [ Links ]
Dickson, J., 2010, The best kept secret of Christian mission: Promoting the gospel with more than our lips, Zondervan, Grand Rapids, MI. [ Links ]
Firet, J., 1968, Praktische theologie als theologiesche futurology, Kampen, Kok. [ Links ]
Frambach, C.P., 2007, Emerging ministry: Being church today, Augsburg Fortress, Minneapolis, MN. [ Links ]
Getz, G.A., 1984, Sharpening the focus of the church, Victor Books, Wheaton, IL. [ Links ] Gibbs, E., 1981, I believe in church growth, Hodder&Stoughton, London.
Goheen, M.W., 2002, 'Liberating the gospel from its modern cage: An interpretation of Lesslie Newbigin's gospel and modern culture project', Missionalia 30(3), 360-375. [ Links ]
Guder, D.L., 2008, 'Incarnation and the church's evangelistic mission', in P.W. Chilcote & C. Warner (eds.), The study of evangelism: Exploring a missional practice of the Church, pp. 171-184, William B. Eerdmans, Grand Rapids, MI. [ Links ]
Healy, A.E., 2005, The postindustrial promise: Vital religious community in the 21st century, Alban Institute, Hendron, VA. [ Links ]
Hendriks, H.J., 1992, Strategiese beplanning in die gemeente: Die beginsels en praktyk van gemeentevernuwing, Hugenote Uitgewers, Wellington [ Links ]
Hendriks, H.J., 2004, Studying congregations in Africa, Lux-Verbi.BM, Wellington. [ Links ]
Hendriks, H.J., 2007, 'Missional theology and social development', HTS Teologiese Studies/HTS Theological Studies 63(3), 999-1016. [ Links ]
Hirsch, A. & Darryn A., 2009, The forgotten ways handbook and a practical guide for developing missional churches, Brazos Press, Grand Rapids, MI. [ Links ]
Kúng, H.,  1978, The church, Search Press, London. [ Links ]
Malphurs, A., 1993, Pouring new wine into old wineskins: How to change a church without destroying it, Baker Books, Grand Rapids, MI. [ Links ]
McClung, F., 2008, You see bones I see an army, Struik Christian Books, Cape Town. [ Links ]
Mead, L.B., 2001, The once and future church collection: The once and future church, transforming congregations for the future, five challenges for the once and future church, Alban Institute, Hendron, VA. [ Links ]
Moltmann, J.,  2008, A Broad place: An Autobiography, tranl. M. Kohl, Fortress, Minneapolis, MN. [ Links ]
NHKA, 2007, 'Riglyne vir die apostolaat in die NHKA', in Agenda vir die 68ste Algemene Kerkvergadering van die Nederduitsch Hervormde Kerk van Afrika, pp. 60-65, NHKA, Pretoria. [ Links ]
NHKA, 2010, 'Verslag van die Raad vir Apostolaat', in Agenda vir die 69ste Algemene Kerkvergadering van die Nederduitsch Hervormde Kerk van Afrika, pp. 228-237, NHKA, Pretoria. [ Links ]
Niemandt, N., 2007, Nuwe drome vir nuwe werlikhede: Geloofsgemeenskappe in pas met 'n postmoderne wêreld, Lux Verbi.BM, Wellington. [ Links ]
Peters, A., 2000, Tot Uw dienst: Een diaconaal bijdrage aan gemeenteopbouw, Boekencentrum, Zoetermeer. [ Links ]
Rendle, G.R., 1998, Leading change in the congregation: Spiritual and organizational tools for leaders, Alban Institute, Hendron, VA. [ Links ]
Shenk, W. R., 1983, Exploring Church Growth, Eerdmans, Grand Rapids, MI. [ Links ]
Smith, N., 2010, Die dood van die god van my vaders, Griffel Media, Pretoria. [ Links ]
Stevens, P.S. & Collins, P., 1993, The equipping pastor: A systems approach to congregational leadership, Alban institute, Hendron, VA. [ Links ]
Stott, J., 2008, 'The significance of Lausanne', in P.W. Chilcote & C. Warner (eds.), The study of evangelism: Exploring a missional practice of the church, pp. 305-312, William B. Eerdmans, Grand Rapids, MI. [ Links ]
Van Aarde, A.G., 2006, 'Hoe om in te kom en binne te bly - die "groot sendingopdrag" aan die kerk vandag volgens Matteus 28:16-20', HTS Teologiese Studies/HTS Theological Studies 62(1), 103-122. [ Links ]
Van Aarde, A.G., 2008, 'What is "theology" in "public theology" and what is "public" about "public theology"?', HTS Teologiese Studies/ HTS Theological Studies 64(3), 1213-1234. [ Links ]
Van Wyk, I.W.C., 1999, 'Wat glo ons van die kerk?', in D.J.C. van Wyk sr (red.), 20ste eeu Hervormde Teologie, pp. 270-285, Pretoria, Sentik Uitgewers. [ Links ]
Van Wyk, I.W.C., 2005, 'The political responsibility of the church: on the necessity and boundaries of the theory of the two kingdoms', HTS Teologiese Studies/HTS Theological Studies 61(3), 647-682. [ Links ]
Watson, D., 1983, Discipleship, Hodder and Stoughton, London. [ Links ]
1.Goeie voorbeelde van 'n missionale metodologie is in die werke van Hirsch en Darryn (2009) en McClung (2008) te vinde.
2.Kirk (2000:28) verwys soos volg na hierdie 'perichoretic understanding of God': 'The recent surge of trinitarian theology, loosely encapsuled under the social rubric of a social doctrine of the Trinity, has not been lost on the missional congregation.