Sommige state en stede word baie min vir die belastingbetaler dollars wat hulle uitreik aan maatskappye. Atstock Productions / Shutterstock.com
Amerikaanse state en stede gee tientalle miljarde uit in belastingbetalers dollar elke jaar aan maatskappye as ekonomiese aansporings.
Hierdie besighede is veronderstel om die geld te gebruik, tipies versprei deur ekonomiese ontwikkelingsprogramme, om nuwe fasiliteite oop te maak, werk te skep en belastinginkomste te genereer.
Maar al te dikwels is dit nie wat gebeur nie, soos Ek het geleer nadat hy navorsing gedoen het oor die gebruik van belastingaansporings om ekonomiese ontwikkeling in stede en state regoor die land aan te spoor, veral in Texas.
Onlangse skandale waarby ekonomiese ontwikkelingsprogramme betrokke is New Jersey, Baltimore en elders illustreer net wat verkeerd is met hierdie programme - en hoekom glo ek dit is tyd om hierdie afval vir belastingbetalers dollar eens en vir altyd te beëindig.
Ekonomiese ontwikkeling 101
Baie lande, provinsies en stede het ekonomiese ontwikkelingsagentskappe getaak met die fasilitering van belegging in hul gemeenskappe.
Hierdie agentskappe onderneem 'n verskeidenheid waardevolle aktiwiteite, van die versameling van data na die opleiding van klein ondernemings eienaars. Tog is een van hul mees hoëprofielaktiwiteite die gebruik van belasting en ander aansporings om maatskappye te verlei om in hul gemeenskappe te belê, plaaslike bane te genereer en die belastingbasis uit te brei.
Skattings van hoeveel daar aan sulke aansporings bestee word wissel van VS $ 45 miljard om Van $ 80 miljard n jaar.
Maar wat kry belastingbetalers vir al hierdie geld? Soos dit blyk, nie veel nie.
1. 'N vermorsing van geld
Eerstens, in die meeste gevalle sal beleggings wat uit hierdie aansporings voortspruit, in elk geval gebeur het.
Dit was die geval in Baltimore wat 'n federale program behels wat bedoel is om ontwikkeling in noodgemeenskappe aan te moedig, wat dit genoem het "geleentheidsones. " ProPublica het in Junie berig dat Maryland per ongeluk 'n gebied van Baltimore aangewys het wat nie arm was nie en reeds onder herontwikkeling 'n geleentheidsone was. Ten spyte van die fout, het die staat die aanwysing gehou, sodat eiendomsbeleggers moontlik miljoene dollars in belastingpouses kon eis. Daardie beleggers sluit in Kevin Plank, die miljardêr-uitvoerende hoof van Under Armor, wat volgens ProPublica oor 40% van die sone besit.
Hierdie voorbeeld is nie uniek nie. Verlede jaar het Tim Bartik, 'n ekonoom by die Upjohn Instituut vir Indiensnemingsnavorsing, hersien 30 studies oor die gebruik van ekonomiese ontwikkeling aansporings. Hy het bevind dat 75% tot 98% van maatskappye beplan om die gewenste belegging in elk geval te maak.
In my eie werk in Texas, Ek gevind het dat meer as 85% van die maatskappye belastingbetalings aangebied het, het reeds beplan om die beloofde nuwe fasiliteite oop te maak. 'N Paar het selfs gebreek voordat hulle aansoek gedoen het vir die aansporings.
En in New Jersey, ondersoekbeamptes wat misbruik in die staat se ekonomiese ontwikkelingsprogram ontbloot het, het bevind dat 'n prokureur wat 'n kragtige Demokratiese amptenaar verteenwoordig opgestelde wetgewing om maatskappye te bevoordeel wat aan hom en sy medewerkers gekoppel is, tot honderde miljoene dollars. hulle Junie verslag beskryf hoe die New Jersey Economic Development Agency nie die basiese omsigtigheid van 'n enkele Google-soektog uitgevoer het nie, wat sou bewys het dat sommige van die maatskappye reeds 'n skuif na New Jersey aangekondig het voordat hulle aansporings aangebied word.
2. Beleggings betaal selde af
Selfs wanneer 'n aansporing nuwe beleggings trek, is dit betaal selde af. En hulle kan selfs skade aan die fiskale gesondheid van stede en state deur hulpbronne weg te trek van ander meer produktiewe aktiwiteite.
In "Incentives to Pander, 'N boek wat ek mede-outeur van die Duke-politieke wetenskaplike Edmund Malesky gemaak het, het ons die akademiese literatuur in die VSA en elders oor die gebruik van aansporings hersien en gevind dat hulle duur en ondoeltreffend is om werk en ekonomiese groei te genereer.
Wisconsin inwoners kan dit die moeilike manier leer nadat hul regering elektroniese vervaardiger Foxconn oor $ 4 miljard in aansporings aangebied het in ruil vir 'n belofte om te bou 'n hoë-tegnologie fasiliteit wat veronderstel is om 13,000 werksgeleenthede te skep. Maar sedert die 2017 aankondiging, die maatskappy versuim het om werksdoelwitte te bereik en selfs afgegradeer die tipe fasiliteit dit beplan om te bou.
3. 'N Versuim om toesig te hou
'N Derde probleem is dat regeringsagentskappe versuim om effektiewe toesig te verskaf om te verseker dat die maatskappy beloftes oor belegging en indiensneming soos Foxconn's gehandhaaf word.
A wetgewende oudit gevind wat die agentskap van Wisconsin verantwoordelik is volg problematiese toesighoudingspraktyke en versuim het om te verifieer dat maatskappye die aantal werksgeleenthede of ander doelwitte wat hulle beweer het, geskep het.
Wisconsin is nie alleen nie. Baie lande en munisipaliteite bied beperkte toesig oor die ekonomiese aansporings wat hulle bied en maak dikwels staat op maatskappye se ' self-gerapporteerde data om te bepaal of hulle teikens bereik het. In Texas, doktorale kandidaat Calvin Thrall en ek gevind dat die staat selfs maatskappye toegelaat het om hul werkskeppingsdoelwitte te heroorweeg, soms die dag voordat hulle die nakoming van 'n aansporingsooreenkoms moes rapporteer.
En alhoewel hierdie transaksies dikwels gepaard gaan met spetterige PR-veldtogte wat beklemtoon hoeveel werkgeleenthede geskep gaan word, sluit die aansporingskontrakte dikwels nie eens werklike werkskeppingsvereistes. En slegs 56% van die ondervraagde stede het aangedui dat hulle 'n prestasie-ooreenkoms benodig voordat hulle aansporings bied.
New Jersey ondersoekers gevind soortgelyk oorsig probleme en ander tekortkominge in sy ekonomiese ontwikkelingsprogram.
Ten slotte, a gebrek aan deursigtigheid rondom hierdie programme maak Dit is moeilik vir ander om te bepaal of belastingbetalers het wat hulle belowe is.
Beëindiging van aansporings
So, jy wonder waarskynlik, as hierdie aansporings nie werk nie, hoekom gebruik staatsamptenare dit en bevorder hulle dit?
Die boek wat ek geskryf het met Malesky en a verwante vraestel het gewys hoe hierdie aansporings 'n manier bied vir politici om krediet vir besigheidsinvestering te neem - in die hoop dat dit hulle in hul volgende verkiesing 'n hysbak sal gee. Al wat hulle moet doen, is die kiesers daarvan oortuig hierdie programme werk en dat die groot beloftes gemaak word wanneer amptenare lintjies in goed bekendgemaakte seremonies sny, sal uiteindelik uitmekaar val.
Kragtige spesiale belangegroepe is ook te blameer, aangesien hulle 'n groot rol speel vorming van aansporingsprogramme en lobby Kragtig vir wetgewers om hulle te skep en hulle lewendig te hou.
Eerder as om hierdie programme te hervorm of te herbrand, glo ek dat die state van sommige van die aanbevelings moet kom hul eie evaluerings van hierdie programme en skakel hulle uit. Belastingbetalers sal beter af wees sonder hulle.
Nathan Jensen, professor van die regering, Universiteit van Texas in Austin
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > klimaat > Oplossings > Waarom lande en stede moet stop met die uitreiking van miljarde in ekonomiese aansporings aan maatskappye