Geskryf deur Brendan Wintle
'N Kangaroe vind skuiling in 'n klein plantjie omring deur 'n nuwe landgoed. Georgia Garrard, skrywer met dien verstande
Dit lyk miskien nie soos 'n ongerepte uitspansel van Amasone-reënwoud of 'n Afrika-savanne nie, maar die bosveld aan die einde van die straat kan een van die enigste plekke op die planeet wees wat 'n spesifieke spesie van bedreigde diere of plante bevat.
ons nuut gepubliseerde globale studie van die bewaringswaarde van landskappe in 27-lande oor vier vastelande, het bevind dat hierdie klein kolle habitat van kritieke belang is vir die langtermyn-oorlewing van baie seldsame en bedreigde spesies.
In Australië is ons stede die gemiddelde van, drie keer soveel bedreigde spesies per eenheidsarea as landelike omgewings. Dit beteken dat verstedeliking een van die mees vernietigende prosesse vir biodiversiteit is.
Dit is geneig om die kleiner lappies plantegroei te wees wat plek maak vir behuisingsontwikkeling, 'n snelweg-verlenging of kraglyne. Ten spyte van regeringsverpligtinge om die plantbedekking van stedelike gebiede te bevorder en die uitwissing van spesies te stop, gaan die verlies aan plantegroei in Australiese stede voort.
Hierdie verhaal speel dag na dag oor die hele wêreld uit. Dit is natuurlik nie net 'n stedelike verhaal nie. Lande met landelike plantegroei maak voortdurend plek vir 'n nuwe spilpuntbesproeiingstelsel of 'n nuwe myn om plaaslike werk te bied.
Die oorblywende salmgombos word omring deur gewasland naby Bencubbin in die noord-oostelike koringbelt van Wes-Australië. Mike Griffiths, skrywer met dien verstande
Beleidsmakers en wetenskaplikes beskou meestal nie hierdie verliese as 'n noodlottige slag vir die biodiversiteit van 'n streek of land nie. Klein, dikwels geïsoleerde plantegroei word beskou as verhandelbaar, verhandelbaar, met 'n beperkte ekologiese waarde as gevolg van hul klein grootte en 'n relatiewe groot hoeveelheid 'woeste' habitat. Verkeerde.
Navorsing dwing 'n heroorweging
Ons studie die verband tussen die bewaringswaarde van plantegroei-kolle en hul grootte en isolasie in landskappe in Europa, Australië, Noord-Amerika en Afrika ontleed. Die bevindinge gee 'n heroorweging van langdurige beskouings oor die relatiewe belangrikheid van klein, geïsoleerde habitatvlekke vir die bewaring van biodiversiteit. Ons toon aan dat hierdie kolle gereeld unieke ekologiese en omgewingseienskappe het.
Die krities bedreigde Western Ringtail Possum woon hoofsaaklik in klein habitatvlekke in of rondom stedelike gebiede naby Perth en is onder geweldige druk van behuisingsontwikkeling, jakkalse, katte en honde. Yokochi K., Bencini R./Wikimedia Commons, CC BY
Dit is omdat dit die laaste kolle is wat oorgebly het van die uitgebreide skoonmaak van plat, vrugbare grond vir landbou of stedelike groei naby riviere en baaie. Dit bevat dikwels habitatte vir skaars of bedreigde spesies wat uit die res van die landskap verdwyn het. Dit maak hierdie klein, geïsoleerde kolle habitat buite verhouding belangrik vir die oorlewing van baie spesies.
Ons studie vra vir 'n heroorweging van regulasies en beleid oor stedelike beplanning en plantegroei, wat toelaat dat klein plantegroei vernietig word met 'n laer (en dikwels nul) ondersoek. Ons argumenteer dat die omgewing sterf deur 'n duisend besnoeiings. Die bestaan ​​van groot bewaringsreservate vergoed nie vir die klein kolle habitat wat vernietig of afgebreek word nie, omdat hierdie reservate geneig is om verskillende spesies te bevat as wat verlore gaan.
Die gesamentlike impak van die verlies van baie klein kolle is enorm. Dit lewer 'n belangrike bydrae tot ons huidige uitwissingskrisis.
Waarom word klein pleisters as dispenseer beskou?
'N Sleutelveranderlike wat gebruik word in besluite oor toediening van plantegroei, is die grootte van die pleister wat vernietig word. Owerhede wat die bestuur van plantegroei reguleer en aansoeke goedkeur, is meer toegelaat om klein kolle plantegroei te vernietig.
Dit is deels te danke aan 'n groot aantal ekologiese teorieë wat bekend staan ​​as eiland biogeografie teorie en ondergeskikte teorieë uit metapopulasie-ekologie en landskapsekologie. Hierdie teorieë dui daarop dat spesierykheid en die bevolkingsgrootte van individuele spesies afhang van die mate van isolasie van die pleister, die grootte daarvan en die kwaliteit van die habitat wat dit bevat.
Alhoewel dit baie belangrik is dat ons groot, ongeskonde landskappe en woestyn, die probleem met die bewaring van slegs groot en goed gekoppelde kolle van hoë kwaliteit plantegroei is dat nie alle spesies bewaar sal word nie. Dit is omdat sommige spesies slegs in klein, geïsoleerde en gedeeltelik afgebreekte habitatte voorkom, soos dié wat kenmerkend is van stedelike boslande of oorblyfsels in landbougebiede.
'N Oorblywende vleiland is steeds 'n waardevolle habitat vir spesies soos die Stille Oseaanreiger. Wayne Butterworth / Wikimedia Commons, CC BY
Om hierdie rede benadruk ons ​​die belangrikheid van die beskerming en herstel van habitatte in hierdie klein geïsoleerde lappe. En hierdie gebiede is geneig om meer kwesbaar te wees vir indringing deur onkruid of wilde diere. As die impak van indringerspesies nie bestuur word nie, sal dit uiteindelik lei tot die vernietiging van die habitatwaardes en die verlies van die spesies wat die habitatte ondersteun.
Klein en geïsoleerde kolle op die stedelike rand onder geweldige druk van menslike gebruik, troeteldiere, ontsnap saad van Agapanthus en die baie ander indringerspesies wat ons in ons tuine plant. Hierdie plante versprei in die plaaslike bosveld, waar hulle die inheemse plante oortref.
Gemeenskappe kan 'n verskil maak
Behalwe hierdie gevare, is dit ook die geleentheid om stadswaarts te wees. As 'n oorblywende stuk plantegroei aan die einde van die straat van nasionale omgewingsbelang gesien word, is dit 'n wonderlike geleentheid om die energieë van gemeenskapsgroepe te kanaal om hierdie pleisters te bewaar en te herstel.
'N Pleister wat aktief deur die gemeenskap versorg word, sal 'n beter habitat vir spesies bied. Dit is ook minder geneig om die strewes van ontwikkelingsaspekte of infrastruktuurprojekte te verloor. Die bose kringloop van agteruitgang en verwaarlosing van klein vlekke met habitat kan in 'n deugsame siklus omgeskakel word wanneer hul waarde gekommunikeer word en plaaslike gemeenskappe agterbly om dit te bewaar en te bestuur.
Vrywillige gemeenskapsgroepe kan 'n belangrike rol speel in die bewaring en verbetering van klein habitatvlekke. Robin Clarey, vriende van Edithvale Seaford Wetlands, skrywer met dien verstande
Stedelike beplanners en ontwikkelaars kan ook aan boord kom. Eerder as beleid wat die verlies aan plantegroei in stedelike gebiede moontlik maak, moet ons kyk na die herstel van habitatte op plekke wat hulle verloor of verloor het. Dit is die sleutel tot die ontwerp van gesonde, lewendige stede en die beskerming van bedreigde spesies.
Biodiversiteitssensitiewe stedelike ontwerp maak meer van plaaslike plantegroei gebruik deur die natuurlike pleisterruimtes met soortgelyke habitateienskappe in die beboude omgewing aan te vul, terwyl dit die inwoners se gesondheid en welstand voordele inhou. Stedelike ontwikkeling moet gesien word as 'n geleentheid om biodiversiteit deur herstel te verbeter, in plaas van 'n onvermydelike drywer van die verlies van spesies.
Brendan Wintle, professor bewaringsekologie, Universiteit van Melbourne en Sarah Bekessy, professor, RMIT Universiteit
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > Die klein lappie bos bo jou heining kan die sleutel tot die oorlewing van 'n spesie wees