Slag van Groveton, 28 Augustus 1862 - Inligting
'N Voorlopige verlowing die dag voor die Tweede Slag van Bull Run. Op 25 Augustus is Stonewall Jackson op 'n optog om die regtervleuel van generaal John Pope se Unie -leër van Virginia gestuur. Sy missie om Pope se voorraaddepot by Manassas Junction op te vang, 'n stap wat ook Pous se kommunikasie met Washington sou onderdruk. Dit sou Pous dwing om noordwaarts te gaan om Jackson te hanteer, en hopelik gee Robert E. Lee 'n kans om Pous met sy hele leër aan te val.
Laat op 26 Augustus het Jackson se mans hul eerste doel bereik deur Manassas Junction vas te vang en die groot hoeveelheid voorrade wat daar geberg is. Soos verwag, het Pous noordwaarts gehaas om hierdie bedreiging die hoof te bied. Intussen trek Jackson terug in die heuwels in die noordweste van die aansluiting. In die volgende twee dae is pous gedwing om na Jackson se weermag te soek.
Eers toe Jackson seker was dat Lee naby kom, kom hy weer uit die heuwels om 'n deel van McDowell se derde korps naby Groveton aan te val. Jackson het egter die aanval verswak. Slegs drie van sy veertien brigades het in aksie gekom. Aan die federale kant het een volle brigade en twee regimente van 'n ander Jackson se aanvalle vir meer as 'n uur uitgehou. Jackson se eintlike doel was egter om Pous vas te maak sodat Lee tyd kon kry. Hierin het hy geslaag. Die volgende dag het Pous 'n reeks aanvalle op Jackson geloods, met die begin van die tweede Slag van Bull Run.
Slag van Groveton, 28 Augustus 1862 - Geskiedenis
Uitsig vanaf die 2de strydlyn van Wisconsin
Dit is opsommings van die gevegte. Vir eerstehandse nuusberigte, let op die datums en kyk na ons gedeelte van die voorkant vir meer inligting.
28 Augustus, vroeg in die oggend, marsjeer ons na Gainesville, draai na die regterkant van die Bethlehem -kerkweg, en stop en lê wapen tot 17 uur. wanneer ons na die snoek terugkeer en stadig na Centerville marsjeer. Ongeveer 18:00, en twee kilometer van Gainesville af, terwyl ons langs die flank marsjeer, het 'n rebelbattery, op 'n beboste plek links van die pad, 'n vuur op ons kolom geskiet. Die ou Tweede het onmiddellik na die voorkant gekyk, en onder leiding van genl, Gibbon, stap vinnig op die battery en ontmoet gou die vyandelike infanterie wat uit die bos kom. Hier het die ysterbrigade twintig minute lank die aanvang van Stonewall Jackson se hele verdeling van rebelle -infanterie nagegaan en onderhou onder een van die sterkste gekonsentreerde brande van muskiete wat ooit deur enige troepe in hierdie of enige ander oorlog beleef is.
Gainesville (Brawner's Farm) - 28 Augustus 1862
Dit was een van die bloedigste gevegte van die oorlog, en is slegs deur die ysterbrigade geveg en het eers hulp ontvang nadat die swaarste gevegte verby was. Die slagdag van die 28ste Augustus is 'n bloedige dag in die kalender van baie Wisconsin -opstal. Terwyl hy in die rigting van Centerville marsjeer, het 'n battery van die vyand op die brigade oopgemaak, toe die Tweede Regiment beveel is om na links te kyk en skuins na agter te marsjeer en die battery in flank te neem. Die linkervleuel is gevorder om die regiment wat die vyand in die gesig staar, te bring, toe die vuur teruggekeer is, en vir vyftien minute het 'n geweldige skietstorm deur die strydende magte aangehou, 'n brigade van rebelle wat deur die Tweede Wisconsin aangeval is. Die Tweede het sy stand gehou gedurende hierdie tyd, toe die negentiende Indiana aan sy linkerkant kom. Die vyand is versterk, en die sesde en sewende Wisconsin het in lyn gekom, en die hele brigade het sy stryd voortgesit totdat die duisternis 'n einde aan die wedstryd gemaak het. Generaal Gibbon het tevergeefs hulp ontbied, slegs twee regimente het naby die einde van die aksie verskyn. Minstens vier van generaal Jackson se beste brigades het die rebellemag saamgestel, waaronder die beroemde Stonewall Brigade, wat beweer dat dit nooit voorheen genoodsaak was om terug te val nie. Die vreesaanjaende lys van ongevalle bewys die desperate aard van die wedstryd. Kolonel O 'Connor sit op sy perd te midde van die koeëls en sit sy manne bemoedig toe hy gewond is. Hy het sy perd aangehou totdat hy weer gewond is, in die lies, toe hy uit die veld gedra is en gesterf het. Majoor Allen, van die Tweede, is twee keer gewond, maar het nie die veld verlaat nie. Kaptein Randolph, van Kompanie H, is op slag dood. Kolonel Cutler, van die sesde, is ernstig in die bobeen gewond. Kolonel Robinson, van die Sewende, is in die been gewond, luitenant -kolonel Hamilton deur albei dye, en majoor Bill is in die kop gewond, waardeur die Sewende Regiment sy veldoffisiere ontneem en kaptein Callis in bevel gelaat het. Kaptein Brayton, van Kompanjie B, is dood. Die brigade het op die veld gebly en die gewondes verwyder tot ongeveer middernag toe hulle beveel is om terug te keer na Manassas Junction. Wisconsin kan baie trots wees op die helde van Gainesville. Al die regimente het hul pligte bewonderenswaardig uitgevoer en sonder om te veg, en elke man was 'n held.
Militêre Geskiedenis van Wisconsin, Quinter, 1866
Planmonument van die terrein van die mees dodelike en dramatiese slag van die burgeroorlog
Op 28 Augustus 1862, binne veertig myl van Washington, was een van die mees dramatiese en dodelike gevegte van die burgeroorlog, maar een byna onopgeteken en ongemerk deur 'n openbare park of monumentale klip. Steek die Potomac oor en volg die Warrenton Pike verby Annandale en Fairfax, verby Centerville en die Stone House, en net anderkant die skilderagtige gehuggie Groveton op 'n rant aan die regterkant van die pad is die prosaïese grond van 'n geveg so dapper as dodelik soos enige wat die geskiedenis opneem. Op daardie Augustus -dag van die somber somer was genl John Pope se leër van Virginia ooswaarts van Warrenton na Centerville in 'n ydele poging om Stonewall Jackson te pak. Die blou geklede kolomme loop langs die Warrenton Pike, die spoorlyn en alle moontlike paaie wat na Centerville lei waar Jackson veronderstel was om te wees en nie was nie. Die snaakse leier het in die bos oor Bull Run verdwyn en niemand in die hele leër van die Unie het geweet waar hy en sy 25 000 maer volgelinge weggesteek is nie.
Aan die linkerkant en agterkant van die Unie -leër wat deur die Warrenton Pike beweeg, was die King's Division van McDowell's Corps, vier brigades, vyftien regimente, altesaam ongeveer 7000 man. Hierdie afdeling het Buckland Mills vroeg verlaat, maar is vertraag deur Sigel se eindelose waentreine en weer die middag, naby Gainesville, op bevel van Pous. Laat die aand kom die kolomhoof, Hatch se brigade, op die hoogte van Groveton, terwyl Patrick se brigade agter, Gainesville verlaat. Agter Hatch was Gibbon se brigade en agter Gibbon was Doubleday met drie klein regimente, blote bataljons. Die aand was rustig en pragtig. Die manne het in die middel van die middag heerlik gerus en koffie en nou vrolik met pyp- en soldaatpraatjies, met 'n maklike swaai om die paar myl wat hulle van kamp en aandete geskei het, te loop. Toe die sterwende son agter die westelike berge sak, skyn dit op die lang, kronkelende mannetjie en word deur baie vlag en skuins geweer langs die ou Warrentonweg weerkaats. Die bands het gespeel en hoekom nie? Geen vyand was naby nie; hulle het pous se woord daarvoor gehad.
'N Myl wes van Groveton sak die pad in 'n swaal, 'n sytak van Young's Branch. Langs die suidekant van die snoek is digte bosse, maar aan die noordelike kant is die land helder en styg tot lae golwende rante, behalwe een hout wat aan die pad in die swaal grens, 'n bos van ongeveer 500 meter lank en strek tot by die hoogte helling na die noorde. Hierdie hout het van genl Charles King die naam van die Douglas Wood ontvang. Daarbuite is 'n lang rant en ver daarvandaan, verder noord, ander woude wat ooswaarts strek tot by Sudley Ford. In die suidelike grens van hierdie lang hout is 'n ou spoorweggraad, soms 'n wal, soms 'n sloot. 'N Kwartmyl van die snoek naby die noordwestelike hoek van die bos is 'n huis, die Douglas- of Brawner -huis, die enigste landmerk in die hele gebied.
Dit is amper sononder. Hatch se opmars het Groveton verbygesteek en styg die rant waar die Konfederale monument nou staan. Daaragter marsjeer 'n brigade wat nog nie van destyds gehoor is nie, maar wat met die plegtige uur bestem is om onsterflike roem te verower, die Ysterbrigade van die Weste, onder bevel van genl John Gibbon. Dit was die kenmerkende westelike brigade in die oostelike leërs wat bestaan ​​uit die 2de, 6de en 7de Wisconsin en die 19de Indiana, vier regimente wat nooit van Oktober 1861 geskei is totdat hulle buite diens was nie. Die 2d was deur First Bull Run en het gevolglik 'n bietjie gewissel as veterane. Hulle het die ander eerder betuttel, veterane uitgesaai, gesweer deur hul eie offisiere, O'Connor, Fairchild en Tom Allen, maar het min nut vir iemand anders. Die 6de 7de en 19de het nie die 2de se geleenthede gehad nie, maar was seker dat hulle ook kon baklei en solank die tyd aanbreek. Dit was dit wat in 'n groot mate rekenskap gee van die opwindende wapenprestasie wat gevolg het. Die 2d wat so baie gepraat het, kon nie die eerste wees wat terugval nie. Die ander sou nie wyk terwyl die 2d bly nie.
Die brigade het agter die Gibbon Wood verbygesteek, wat dit gedeeltelik van die noorde af weggesteek het, die 6de Wisconsin het pas oos van die bos verskyn en die 19de Indiana was nog wes daarvan. Die brigade van Doubleday was naby, maar Patrick was ver terug na Gainesville. Op hierdie uur van byna slaperige kalmte, toe almal dink aan kamp en rus anderkant Bull Run, bang! Knal! bars uit-'n ystergroot saluut uit 'n diepmond battery op die beboste rante in die noorde. En die vyand het die reikwydte so akkuraat dat skulpe regoor die kolom ontplof, terwyl ander met skrikwekkende gil naby hulle verbyloop om in die bos anderkant die snoek te bars. Vir 'n oomblik het die geledere gestop asof onseker was wat om te doen. Toe klap skerp streng bevele, die agterkant is haastig vorentoe na die beskutting van die hout en val almal agter 'n lae oewer wat aan die heining grens. Wat was dit wat die lieflike pastorale landskap so skielik in onbeskofte oorlog gedompel het? Binne die houtskerm wat die noordelike horison minder as 'n kilometer ver gesluit het, was Stonewall Jackson met sy 25 000 veterane wat na hierdie groot afdeling kyk terwyl 'n tier sy prooi aanskou.
'N Hulp galop vinnig agteruit en met 'n sweep en klap hoewe kom daar ses gewere om die klipperige snoek en kom in die voorkant van die battery. Dit is Gibbon se ou battery B van die 4de Regulars en op die rant hierbo het agtien blaffende gewere 'n geanimeerde teiken verskaf. Die jong soldate wat agter die bank uitsprei en omhein, kyk met gretige oë na die skielike ontplooiing van hierdie verstommende drama. Dit is sy Stuart -verkenning, "sê Gibbon," net een van sy perdebatterye "en roep kolonel O'Connor met die 2d om te volg, reguit in die bos met die Bull Run -veterane op sy hakke, terwyl die 7de en die 19de jaloers opkyk en kla oor hul geluk, min gedroom dat die onmiddellike geleentheid vir heerlikheid en dood op hulle almal wag. Dit was die plan van Gibbon om binne die muskietreeks van hierdie onbeskofte Konfederale gewere te steel, dit met 'n vlug te oorweldig, terwyl mans en perde in verwarring was, om daarop te val en die eerste gevangenskap vir hierdie vurige brigade te behaal. Maar toe hy uit die noordelike grens van die bos kom, wag daar nog 'n verrassing op hom, halfpad oor die grasveld staan ​​'n lang rits grys skermutselinge op hul voete en hul volley, nie syne nie, stort die eerste saluut van die bloedigste geveg wat nog gevoer is in daardie oorlog. "Geselskappe A en B as skermutselinge" was die bevel terwyl die 2d na regs swaai om hierdie verskyning te ontmoet en die kolonel op hul hakke uit te dans en vinnig na sy dood toe te jaag. Fairchild het vertel hoe O'Connor vir hom 'n sein gegee het dat hulle struikel en kop in die gras vorentoe gooi. Nou rang na rang van grys geklede soldate kom uit hul blare en terwyl die son agter die westelike berge skyn, glinster dit op menige rooi bataljonveld en blou St. Andrews kruis as bataljon na bataljon en brigade na brigade van die afdelings van Ewell en Taliaferro het na die aanval vorentoe gekom. Gibbon sien verbaas die gevaar en spring terug om die oorblywende regimente op te haal. Die Swart Hoede, wat aan hul lot oorgelaat is, onthou hoe hulle aan die 6de en die 7de gesê het wat dit beteken om aan die brand te steek en as daar vyftig brigades in plaas van vyf op hulle uitgebars het, was daar manne in die hardkoppige geledere wat nooit 'n duim sou toedraai nie . Die skermutselinge het afgegaan terwyl die weerlig agter hulle spring, die 2de se uitdaging aan Jackson se hele korps.
Die hele korps konfronteer hulle nie, maar vyf van die veertien brigades wat die wonderlike veldtog gemaak het. daar was Taliaferro's, die Stonewall en die Louisiana brigades van Jackson se ou afdeling, die brigades van Lawton en Trimble van Ewell se afdeling twee en twintig regimente met die batterye van Wooding, Poague en Carpenter, behalwe twee gewere van die seunt artilleris, Pelham. Die manne van Taliaferro kom eers na vore, 'n paar van sy of Ewell se regimente het nou meer as 250 man, maar hulle vorder in drie en soms vier rye met die kleure voorop asof elke bataljon 'dubbele kolom in die middel' gevorm het. Nog nooit, behalwe moontlik op Malvern Hill, as hierdie veterane lankal geweier is en nie vir 'n sekonde getwyfel het oor hul mag om die regiment in hul voorkant te verstrooi en te verpletter nie. Maar tot hul verbasing val die Swart Hoede nie eers terug in die skuiling van die vriendelike hout nie, maar hou hulle op hul spore asof die manne in grys gebid kom, en dan begin 'n vuur vinniger en sekerlik dodeliker as wat enige Jackson se manne nog gehad het. teëgekom. En nou kom die ander regimente haastig vorentoe ter ondersteuning van Indiana, 19de aan die linkerkant naby die Douglas House, Wisconsin, 7de, koel in regs na regs, die sesde regs skuins na hul plek op die flank, terwyl die onvergelykbare adjudant Frank Haskell die lyn wys . Nou was almal in die oog op die komende grys gasheer, en met 'n botsing wat die skemerbos wakker maak, het die ysterbrigade wreed op sy vyand oopgegaan, Ewell en Taliaferro wat gedink het om die veld te vee, was genoodsaak om te stop en die vuur oop te maak en dit stop hulle 'n oorwinning verloor. Nou volg 'n geveg wat die 10de Legioen of die Grenadiers van die Ou Garde werd is. Die teenoorgestelde lyne kyk mekaar se oë op dodelike afstand, minder as honderd meter. Aan die agterkant van albei was bosse, maar niemand het gesoek nie. In die sterwende daglig staan ​​hulle onder die sarsies en rooi die donkerte wat geleidelik oor die toneel gaan lê. Die sterre kom uit en steeds staan ​​hulle en skiet in mekaar se gesigte. Hulle kon nie vorder nie. Hulle sou nie terugtrek nie.
Thier was geen maneuver nie, min taktiek. Dit was 'n wedstryd van uithouvermoë en albei het verduur. Ondanks sy groot getalle kon Jackson nie hierdie westerse mans dryf nie, waarvan drie vierdes nog nooit tevore in die geveg gestamp het nie. "Onbepaalde vasberadenheid," sê Jackson, wat deur vorige sukses geleer is om die vyand te sien breek voor die aanval van sy mans. Die battery agter die infanterie was ook nie effektief nie. Want alhoewel dit deur drie gekant was, het dit 'n hewige en akkurate vuur gegiet en ons batterye gedwing om 'n ander posisie te kies, soos Jackson in sy verslag gesê het. Taliaferro het gesê: "Op 'n keer het ek gedink dat die vernietiging van ons batterye seker sou wees." Intussen het King hom vinnig gehelp om hulp te verleen. Nie kom behalwe Doubleday nie. Hy het drie klein regimente gehad, ongeveer tweehonderd man in elk. Maar voordat die bevel hom bereik het, het hy by die eerste brand met sy manne na die houtbedekking gejaag. "Sal ons ingaan?" vra die kolonels van die 56ste Pennsylvania en 76ste New York, gretig vir die geveg. Doubleday het ingestem en die manne van Pennsylvania en New York het deur die bos gestoot om hul kamerade uit Wisconsin en Indiana te help. Die ander regiment, die 95ste New York, is gehou om die battery te ondersteun. Geen ander hulp het gekom nie. Hierdie ses regimente het Jackson se twintig weerstaan: kleiner, dit is waar, maar baie groter in totaal en baie meer ervare. Maar die betaalde prys was duur. Toe die uiterste duisternis die vrugtelose slagting beëindig, toe die sarsies in die nag doodgaan, lê 'n derde van die ysterbrigade dood of gewond op die grond. Kol. O'Connor van die 2d het sy dood teëgekom. Kol. Cutler van die 6de is deur die been geskiet en uit die veld gedra. Kol. Robinson en majoor Hamilton van die 7de is albei geskiet en agtertoe geneem. Maj. Van die 19de Indiana is dodelik gewond en kolonel Meredith deur sy sterwende perd vermorsel. Veertig persent van die 2de en 19de lê dood of gewond op die lyn. Die verlies van die 6de en 7de was die 33 persent, wat na bewering die breekpunt van die beste troepe was. Die van die regimente van Doubleday was ernstig, maar nie so groot soos hierdie nie.
Die ysterbrigade het in sy eerste geveg 133 mense dood en 539 gewond verloor. Daar was ook nege en sewentig vermiste, die meeste wat in hierdie konflik gedood of dodelik gewond is, omdat 'n paar gevangenes geneem is. Die ander twee regimente het genoeg verloor om die totaal op bykans 900 te bring. Aan die ander kant was daar bewyse dat hierdie boerseuns uit die Weste meer stabiel en senuweeagtiger was as dié waarmee die voetkavallerie nog uitgeruil het. vuur. Ewell het hulpeloos voor die spoorwal gelê en bloei met 'n bal deur die knie wat hom die res van sy dae kreupel sou maak. Taliaferro is gewond. Kol. Botts van die 2de Virginia en kolonel Neff van die 33d was dood. Die kolonel van die 27ste en die hoofvakke van die 2d en 4de is gewond, die verliese in die ander twee brigades was ontsettend. Dit was Taliferro se afdeling. Die twee brigades van Ewell se afdeling het 219 gedood en 539 gewond, die totale verlies van die Konfederale was aansienlik groter as die van Gibbon en Doubleday. Dit was 'n wonderlike promosiedag vir diegene wat geleef het om sy kans te beloon.
Toe die skietery uiteindelik doodgaan, het King sy generaals om 'n vuurtjie bymekaargemaak om te besluit wat gedoen moes word. Almal het nou geweet dat dit nie een van Stuart se klopjagte was nie. Besonderhede versamel die gewondes en dra hulle terug deur die bos langs die pad waar die chirurge hul onbeskofte hospitaal gevestig het. Anderkant die hout langs 'n ou verslete heining en by die perskeboord van Douglas, lê dooies en gewondes amper in 'n deurlopende lyn. Deur 'n somber pad deur die bos sleep sommige hul verminkte lyke, terwyl ander onder die bome lê en nie verder kan gaan nie. By die hospitaal, met die lig van 'n paar kerse, het die chirurge koorsig gewerk, want almal het geweet dat die posisie gevaarlik is. Die regimente is teruggetrek en die mans het 'n paar uur met die arms in hul hande gaan slaap. Om middernag het die generaals besluit.Die gewondes, alles wat vervoer kon dra, is in die ambulanse gelaai, die mans is opgewek en slaperig in die ry gestaan. Die bevel was weer vooruit en die afdeling het in die bos suid van die snoek neergedaal. Stilte broei oor die donker rant waar Jackson lê, en die opmars na Manassas was ongehinderd.
Baie het redes waarom Jackson hierdie aanval gedoen het. Volgens die skrywer is die redes heeltemal tevergeefs. Hierdie aangrypende afdeling van genl King was so 'n goeie teiken dat die artillerie nie die versoeking kon weerstaan ​​om daarop te vuur nie. Sodra dit aangevuur is, was dit die manne van King wat eers na die aanval gevorder het. As King, toe aangevuur, in die suidelike woud ingejaag het en op Manassas opgeruk het, sou daar daardie dag geen geveg by Groveton gewees het nie. Die Konfederale artillerie het die uitdaging van die hand gewys en die Ysterbrigade het dit weggeraap. En sommige sê dat King na Manassas moes afgewyk het, dat hier 'n punt was waar diskresie die beste deel van dapperheid was. Die dapperheid van hierdie stryd het die manne van die Ysterbrigade tot die einde van die oorlog geïnspireer. Hierdie voortreflike liggaam was voortaan 'n banier om in die moeilikste geveg van menige te begin, en as een brigade staan, kon 'n ander nie teruggaan nie. In Antietam, in die wildernis en veral by Gettysburg het die ysterbrigade die aanval gelei, en die dood van die teenstander was nog swaarder, net soos die dodetal. Hierdie poging was nie vermors nie, die manne wat by Groveton geval het, het nie tevergeefs gesterf nie. Hierdie heldhaftige geveg was die voorspel tot Second Bull Run. In die geraas en verwarring van daardie geweldige stryd is die geveg van 'n eensame afdeling amper verdrink. Maar u kan die annale van die geveg en van vele ander lees, sonder om 'n rekord van standvastige moed te vind, soos dié van die Iron Brigade van Groveton. Niemand kon ooit van die veldtog skryf nie, sonder om die verloop van sy verhaal te stop om sy eerbetoon aan die onwankelbare regimente te bring.
Tog dui geen monument die grys heuwel aan wat hul koppige dapperheid beleef het nie. Die Gibbon Wood grens steeds aan die verwoestende snoek. 'N Huis met 'n klein raam staan ​​waar die Douglas -huis dan gestaan ​​het en 'n heining loop na die rand van die hout wat Gibbon se strydlyn ongeveer merk. 'N Klein perskeboord om die huis omring soos op daardie aand toe soos Jackson gesê het & quotTaliaferro se bevel beweeg nou in galante styl totdat dit 'n boord aan die regterkant van ons lyn bereik en minder as honderd meter van 'n groot mag van die vyand af was. Die konflik hier was fel en sanguinaries. & Quot Hier stop Taliaferro se dapper beweging en het nooit verder gegaan nie. Toe die skrywer daar was, skud twee seuns skokmielies waar die 19de Indiana hom tot stilstand bring en niks blyk te wees wat 'n heroïese grond aandui nie. Sommige varke het langs die heining gewortel waar die 2de Wisconsin, die mees heroïese regiment in die hele leër van die Unie, gevorm en sy strepe vasgehou het. Baie beweer dat die Ysterbrigade 'n monument in Groveton verdien. Elke regiment, elke geselskap in die toegewyde hand verdien 'n monument om mans te herdenk wat bereid was om hul lewe te gee vir 'n idee. Toe die Grieke van ouds 'n monument opgerig het vir die dooie helde van Thermopylae, het hulle die opskrif daarop aangebring & quotVreemdeling wat verbygaan, gaan vertel die Lacadaemon dat ons haar wette gehoorsaam het en hier lê ons. & Quot hierdie manne was standvastig tot die dood toe van die wette van hul geboorteland. Die moed en toewyding van die ysterbrigade het sy les wat nog steeds van toepassing sal wees as die oorlogstrommel nie meer klop nie en gevegsvlae vir ewig gestamp word.
Na al die bogenoemde besprekings, is die webwerf vandag soos die skrywer dit gevind het - ongemerk en nie herdenkbaar nie - 'n leë terrein buite die kwas en droë grasse vir diegene wat nie die storie ken nie.
Vir diegene wat hier geveg en gesterf het en baie wat nog hier lê
in ongemerkte grafte. . .
Die eerste skote van Gainesville
La Crosse, Wis, 3 Mei 1913
Generaal Charles King
My liewe generaal:
Aanvaar my dank vir die vriendelikheid wat by afskrif van Washington Star, met 'n verslag van wat ons gewoond was om die slag van Gainesville te noem.
Ek lees dit met groot belangstelling en plesier. Dit stem in wese ooreen met my herinnering. Sulke toevoegings en regstellings wat by my opkom, sal dit in geen belangrike opsig verander nie.
Maar omdat ek u persoonlike belangstelling in die onderwerp ken, dink ek dat ek met eerlikheid 'n paar items aan u kan voorlê wat duidelik in die geheue duidelik is.
Aan die noordekant van die pad styg die grond teen 'n geleidelike helling na 'n plato, miskien 60 tot 75 voet hoër as die pad, en die suidelike rand van die plato loop wesenlik parallel met die pad. Behalwe aan die oostelike punt van die helling en die plato, was die pad versteek deur 'n woud wat 'n aansienlike afstand teen die helling gestrek het, maar steeds kleiner geword het na die ooste en tot 'n punt in die noordlyn van die pad naby die oostelike punt gekom het van die helling. Dit het die oostelike punt van die helling en die plato oopgemaak om van die pad af te sien.
Die pad op hierdie punt (soos ons in Virginia algemeen voorkom) het twee spore. Aan die noordekant loop die gereiste baan op die natuurlike oppervlak van die grond. Aan die suidekant is dit gegradeer en gebou tot 'n hoogte van vier of vyf voet bo die oppervlak, en ek glo dat dit met gruis bedek was.
Daardie aand marsjeer ons oos, soos beskryf. Die berede offisiere, genl Gibbon, personeel en ampc. was op die verhoogde rybaan - aan die suidekant, en die troepe marsjeer op die oppervlakpad aan die noordekant. Die 2de Wisconsin het die brigade gelei, en kompanie B - kapt. Colwell - het die regiment gelei. Ek dink die 2de regiment het die punt van die bos verbygesteek en was in die ruimte waar die uitsig na die noorde oop was, beslis die grootste deel daarvan. Kapt. Colwell en ek (eerste sersant) was voor en ongeveer op hoogte van Gibbon en sy personeel op die & quotpike & quot bo ons.
Die kanonskote kom so skielik en onverwags uit die noorde soos deur die skrywer beskryf. Die eerste een het deur die nek van 'n perd gery wat deur een van die personeel van Gibbon gery is. Die perd val dood en rol so skielik langs die noordekant van die & quotpike & quot, dat ek en Colwell skaars tyd het om uit die pad te kom. 'N Aantal ander skote is afgevuur, maar het oorgegaan en geen skade aangerig nie.
Die opdrag is aan die 2de gegee om aan die noordekant van die pad te gaan lê. Ek is heeltemal seker dat daar tans geen bevel gegee is om ons battery van die agterkant van die brigade af op te haal nie.
Binnekort het die 2de bevel gekry om op te staan ​​en die veld in te gaan, en het dit gedoen, met 'n bataljonfront in die noorde. Dan, aan die linkerkant, dubbel vinnig, nie deur die bos nie, maar parallel met die diagonale rand van die bos. Genl Gibbon het op hierdie tydstip nie saamgegaan nie.
Nadat ons 'n entjie na die weste gegaan het - noordwaarts langs die bos, kom ons vorentoe en ry reguit teen die helling op. 'N Paar skietskote van konfederale skermutselinge het ons ontmoet, en ons twee maatskappye - regs en links - is tegelyk as skermutselinge op 'n dubbel-dubbel vinnig. Die konfederale skermutselinge val terug en ons volg hulle totdat ons oor die rand van die plato kon kyk. Ek was in hierdie skermutseling, en wat ek gesien het toe ek dit nou onthou, was die vyand wat in vier reëls opkom, en blykbaar in die formasie wat deur die skrywer beskryf is. Die skermutselinge val terug en neem hul plekke in die lyn in en die regiment vorder en neem posisie aan die rand van die plato
Dit sou ledig wees om 'n beskrywing van wat onmiddellik gevolg het, te probeer. Die skrywer van die artikel het dit miskien so goed as moontlik gedoen - beslis beter as ek dit kon doen. Ek het 'n uittreksel uit Jackson se verslag (aangehaal, glo ek, deur Mr. Ropes) gesien, waarin hy dit noem as 'n aksie van 'ongeëwenaarde intensiteit'. Ek glo dit. Niks wat ek ooit in die geskiedenis van die burgeroorlog of enige ander oorlog in die geskiedenis van die burgeroorlog gesien, gehoor of daarvan gelees het nie, kan daarmee vergelyk word.
Hoe, op watter manier of op watter tydstip die 19de Indiana aan die linkerkant van die 2de in lyn gekom het, of waar, wanneer en hoe die twee regimente van die brigade van Doubleday ingekom het, weet ek nie. Omdat ek regs van die 2de was, kon ek net sien wat regs van ons plaasgevind het. Regs, en op 'n lyn met ons, soos ek aan die flits van die gewere kon sien, het ons battery B oopgegaan en met 'n wonderlike vinnigheid geskiet nadat ons 'n geruime tyd verloof was. Na nog 'n interval maak die muskiet op dieselfde deel van die lyn oop. Dit, soos ek daarna geweet het, was van die 6de Wisconsin. Toe kom daar weer 'n interval en die 7de Wisconsin aan ons regterkant - 'n wonderlike nuwe volle regiment, wat ons met agt of tien lêers oorvleuel, sodat ons na links moet stap om plek te maak.
My herinnering is dat ons na die staking van die geveg nie weer die bos ingegaan het nie, maar gebly het waar ons geveg het tot ongeveer middernag toe ons op die opmars na Manassas begin het.
Ek sluit hierby 'n rowwe - baie rowwe - lyn van die veld in soos ek dit onthou.
Die gedrag van die konfederate het my nog altyd verbaas. Met hul enorme meerderwaardigheid in getalle - en hulle van die beste en mees gewaagde soldate wat die oorlog opgelewer het - kon hulle beslis oorgehardloop en uit die weg geruk het van die klein regiment in hul voorkant. Met 'n aanklag en storm in die rigting van Stonewall Jackson se pad, kon hulle maklik van ons ontslae geraak het voordat versterkings ons kon bereik. Waarom was dit? Dit lyk vir my asof hulle verbaas en verward was toe hulle regiment in hul gesigte storm. Hulle kon nie sien wat op die heuwel agter ons was nie, en dit sou nie vreemd wees as hulle aanvanklik sou aanneem dat 'n groot mag opgedaag het om hulle aan te val nie, en dat omsigtigheid hulle van die verdediging moes afstaan. Twee omstandighede het gehelp om hierdie resultaat te lewer.
Die aanskouing van hierdie sterk superieure krag in hul voorkant en so naby, het die manne van die 2de geïnspireer met 'n woeste energie wat hulle in staat gestel het om 'n vuur te begin en te onderhou soos nou, lyk my byna onmoontlik. Ek het geweet van mans - en ek twyfel nie daaraan dat daar baie meer was nie - wat hul kassette leeggemaak het en aanhou werk het met patrone wat uit hul dooie en gestremde kamerade geneem is.
Op die oomblik van die eerste brand het 'n gewone "gille" begin, die hele lyn afgehardloop en tot die einde gehou. Ek glo dit is begin deur korporaal Dailey van ons onderneming (daarna sterk gekenmerk deur 'n daad van wonderlike persoonlike waagmoed in Petersburg). Hierdie besliste nuwigheid - aan ons kant - moes 'n effek gehad het op die bepaling van die gedrag van die vyand.
As ek dit verlaat, is ek in die versoeking om u 'n vraag te stel wat dikwels vaag in my gedagtes gedraai het, maar wat ek nooit tyd gehad het om te ondersoek nie. Ek veronderstel dat u dit ondersoek het en dit kan opklaar.
Pous en McDowell was op soek na Jackson. Hoe ek hom moontlik kon gemis het, laat ek toe. Die belangrikste hoop op sukses in hul veldtog was afhanklik daarvan dat hy hom gevang en verpletter het voordat hy 'n aansluiting met Longstreet kon maak. Sy poging om die enigste pad te kry waarmee hy so 'n aansluiting kon maak, was verbyster. Hy is nie net ontdek dat hy gebottel is nie. Wat het Pope en McDowell verhinder om op daardie stadium te konsentreer, daardie nag, 'n krag wat voldoende is om hom by daglig aan te val en hom te verpletter - sy hele mag op te vang of te versprei? As Longstreet naby genoeg was om gevaarlik te wees, kon daar dan nie genoegsame krag afgewentel gewees het om hom te vertraag as hy hom nie verslaan het nie?
Wat oorgebly het van King se afdeling, verenig met Ricketts, sou voldoende gewees het om hom terug te hou totdat Jackson ontslae geraak het.
As u eendag tyd het om my kortliks te vertel wat u hieroor weet en dink, sal ek dit baie waardeer.
Baie opreg joune
1ste. Sers. Co B. 2d Wis
(Gilbert Motier Woodward was 'n lid van die LaCrosse Light Guard, aanvanklik as korporaal toe dit Co B van die Tweede Wisconsin word en word in die openbaar geprys deur brig. Genl. Meredith vir dapper gedrag tydens die verlowing in Gettysburg.
Hy is in 1835 in Washington DC gebore en in 1850 as leerling in die drukkerhandel in Baltimore, Md. studeer regte by die firma Messmore en McKenney. Hy is opgeneem in die kroeg by Black River Falls, maar het nie dadelik sy beroep aangegaan toe die oorlog begin het nie.
Hy word 'n ordelike sersant in Sept. 1861, Tweede Luitenant in Augustus, 1862 Eerste Luitenant, September 1862 en Adjudant van sy regiment in Junie 1863. Hy was waarnemende Aide-de-Camp van die 1ste Brigade, Eerste Divisie, Eerste Army Corps (genl. James S. Wadsworth's Division) tydens die slag van Gettysburg. In hierdie verlowing het hy 'n ernstige skietwond in die regtervoorarm opgedoen. Sy dienste as Aide-de-Camp is voortgesit tydens die Wilderness-veldtog, 5 Mei tot 11 Junie 1864, en sy afdeling was toe deel van die Vyfde Korps. Hy kom op 30 Junie 1864 uit diens by Madison en kom terug na LaCrosse.
Hy was 'n toonaangewende advokaat in LaCrosse en een van die bekendste burgers. Hy was 'n kongreslid in 1882, burgemeester in 1874 en distriksprokureur in 1865, 1867, 1869, 1871 en 1876. Hy was aktief in die demokratiese politiek en het die nasionale byeenkomste bygewoon as 'n afgevaardigde verskeie kere. )
'N Ander Gainesville -brief uit die Tweede Wisconsin is van Anson Linscott, wat as 'n 15 -jarige musikant saam met Company G of the 2d uitgegaan het en regiment -trommelmajor geword het; hierdie brief is na die geveg na sy ouers in Portage gestuur:
Kamp naby Munson Hill, Va., 3 September 1862
Liewe Vader en Moeder: Ek het gedink ek sou vir u 'n paar reëls skryf oor die aaklige gevegte wat ons gehad het. Ons was die afgelope twee weke onder swaar kanon- en muskietvuur en in gevegte. Ons regiment is omtrent weg, dood en gewond. Daar is slegs ongeveer tien mans oor in ons geselskap. Die laaste geveg wat ons geveg het, was op die ou Bull Run-slagveld, waar ons meer as 'n jaar gelede verloof was. Ek sal u 'n lys gee van die vermoorde, Archa is deur die nek geskiet*. Ek was agter in die regiment, met die ambulanse, wat die gewondes versorg en sien hoe hy val, maar ons kon hom nie red nie, hy sterf binne 'n paar minute. Arme broer, dit is moeilik, maar dit is waar. Snyder, Billy Dean, Staley, Kent, Owen Davis, Plumbstead en 'n paar ander is dood, en baie van ons geselskap word gewond. Die regiment het ongeveer tweehonderd -en -vyftig man oor. Ek neem aan dat hulle ons op 'n plek sal plaas om 'n rukkie te bly en as hulle dit doen, sal ek 'n beter kans kry om vir u te skryf. Ek het nou 'n swak kans om te skryf. Ons marsjeer en baklei die hele tyd. Ek het veilig uitgekom, maar ek het baie noue ontkomings gekry. Al ons musikante moes met die ambulanse saamgaan tot in die stryd. Ek sê vir jou, die bomme en koeëls het kilometers ver gefluit. Verskeie doppe tref naby my. Elke keer as ek hulle hoor kom, val ek plat op die gras. Dit was aaklig. Ons regiment staan ​​op en veg soos tiere. Sommige New Yorkse troepe gooi hul arms neer en hardloop soos skape. Arme Archa is deur die lugpyp geskiet en het net 'n paar minute gelewe. Dit was moeilik, pa, maar dit kan nie gehelp word nie. Archa het vir my gesorg toe ek siek was. Daar is baie mans dood in hierdie gevegte. Ek sal oor 'n paar dae weer vir u skryf en u meer besonderhede gee.
Drum Major Second Regiment Wisconsin Vrywilligers - wat daar nog van hulle oor is.
*(herstel en leef nog)
Dit was een van die bloedigste gevegte van die oorlog, 'n duidelike infanteriekompetisie, 'n regverdige opstandige stryd van aangesig tot aangesig, albei kante voldoende sterk om mekaar nie te behaal nie. Op bevel van genl King het ons teruggetrek na Manassas Junction, hul dooies onbegrawe gelaat, en die gewondes en hospitaalpersoneel val in die hande van die vyand. Die Tweede Regiment van Wisconsin het 'n verlies van vyf en tagtig gedood, tweehonderd sewe en twintig gewond en vermis gely. Honderd twee en sestig is gewond en vierhonderd nege en veertig verloof.
Onder die gesneuweldes was kol .. Edgar O 'Connor en kapt Randolph van H Co Kol. O 'Connor se verlies het op die Tweede gekom met diepe droefheid, want sy seuns het geleer om hom lief te hê. Die regiment is nie gouer in aksie gebring nie, maar het hom agter in sy kleure geplaas. Daar sit hy koel en versamel op sy perd, die verpersoonliking van die Napoleontiese idee van 'n soldaat. Hy het sy perd tot 'n tweede keer gewond gehou, uit die veld gedra en kort daarna gesterf. Majoor Allen is gewond, maar gaan nie van diens nie, maar staan ​​by genl Fairchild, wat die kommando aangeneem het. Die Sewende Regiment wat swaar gely het, is voorlopig gekonsolideer met die geheel onder bevel van kolonel Fairchild.
Tweede Bull Run - 29 en 30 Augustus 1862
Op die 29ste was die brigade teenwoordig op die slagveld van Bull Run, wat as ondersteuning vir 'n battery betrokke was. Die Tweede en Sewende Regimente is tydelik gekonsolideer, die Tweede in vier en die Sewende in ses kompagnies, onder bevel van luitenant -kolonel Fairchild. Die brigade het aan die geveg van 30 Augustus deelgeneem, en op die terugtog van die leër, is deur generaal Kearney opdrag gegee om as agterhoede op te tree, wat die hele leër by hulle verbygaan, en die ysterbrigade dek die terugtog , die tweede was die laaste wat die Steenbrug oorgesteek het. Met sy uittrede saam met die res van die weermag het die brigade op 2 September by die Upton 's Hill, naby Washington, kamp opgeslaan.
Ons val toe terug oor 'n vallei en op 'n heuwel agter ons verby, terwyl ons dit doen, 'n groot hoop rugsakke en ander toerusting, wat in 'n stuk hout lê waar hulle waarskynlik agtergebly het toe hul eienaars in aksie was. Toe die troepe terugtrek, sien ek generaal Hooker op 'n ingang net agter ons vorige posisie, en kyk na die geveg. Ek het na hom gery om 'n verduideliking te gee oor my huiwering om die bevel wat hy my gestuur het, te gehoorsaam, maar hy onderbreek my en sê: "Dit is goed," en voeg 'n komplimentêre opmerking oor die manier waarop ons ons posisie beklee het, wat onmiddellik het my trots opgewonde gemaak en my tot hom aangetrek. Toe verlaat ek hom en klim teenoor die helling, en kom generaal McDowell teë. Hy het my met 'n buitengewone hartlikheid ontmoet en met 'n handdruk gesê dat hy bly was om my te sien, soos generaal Porter vir hom gesê het dat ek vermoor is. Ek het met entoesiasme gepraat oor die situasie waarin my brigade, net daar verby, hom gedra het, en sy antwoord sal ek nie gou vergeet nie."As jy sulke troepe het," het hy gesê, "sal jy as agterwag optree en die laaste wees, behalwe ek, om Bull Run te verbygaan!" daar was iets soos 'n terugtog of dat ons 'n agterhoede moes hê.
My brigade is nou op die rant langs die snoek geplaas, waar dit die heuwel naby die Robinson -huis geklim het, terwyl die stukke Battery & quotB & quot onbeperk was, voorberei vir aksie. Die son was nou net besig om te verdwyn en die atmosfeer so dik van rook dat die oog nie so ver kon kom nie. Ons kon niks van die vyand se bewegings sien nie, maar die geluid van 'n kanon was steeds regs en links van ons.
Terwyl ek in posisie wag, hoor ek iemand in 'n kort, vinnige toon: 'Wie se opdrag is dit?' Ek het na hom gekom en vir hom gesê ek word aangesê om as agterhoede op te tree. Hy was 'n soldaatlike figuur terwyl hy regop soos 'n pyl op sy huis sit, sy leë mou vasgemaak aan sy bors.
Hy het na my toe gedraai en gesê: "U moet wag op my bevel, meneer. Waar is u bevel, generaal? & Quot "Aan die regterkant, hoor u nie my gewere nie? U moet ook op Reno wag, & quot "Waar is hy?" Aan die linkerkant hoor jy sy gewere? Hy hou die stryd aan en ek doen alles wat ek kan om te help. & Quot Toe breek hy in 'n kort bittere toon: "Ek veronderstel dat u die toestand van sake hier waardeer, meneer?" Ek verstaan ​​nie die opmerking nie en kyk net vraend na hom. Hy herhaal: & quot Ek veronderstel dat u die toestand van sake waardeer het? Dit is nog 'n Bull Run, meneer, dit is nog 'n Bull Run! & Quot
"O," het ek gesê, "ek hoop nie heeltemal soos dit was nie, generaal." Miskien nie. Reno hou die stryd aan. hy word nie gestempel nie. Ek word nie gestempel nie, jy word nie gestempel nie. Dit is omtrent alles, meneer, my God, dit is omtrent alles! & Quot
Dit is onmoontlik om die uiterste bitterheid en heftigheid waarmee hy hierdie woorde uitgespreek het, te beskryf terwyl hy wegry na sy bevel. twee dae daarna, 1 September, is generaal Kearny in Chantilly vermoor. Ek het een van die laaste briewe gesien wat hy ooit geskryf het, dateer uit die 31ste, waarin hy sinspeel op die Slag van Bull Run:- & quot Die leër hardloop soos skape, almal behalwe 'n generaal Reno en 'n generaal Gibbon, & quot en in 'n brief gedateer die volgende dag (sedert gepubliseer) sê hy: & quot Op die 30ste het nege tiendes van die troepe skandelik gevlug. Ek het die hele regterkant gehou tot 22:00, soos Reno links gedoen het, en Gibbon die hoofpad. & Quot
Gedurende die 29ste het ons by Manassas Junction naby die spoorlyn gelê. Die middag het ons die Sudley opgetrek tot by die kruising van die Warrentown -snoek en stelling geneem in die agterkant en ondersteunende afstand van genl Siegel se troepe wat die hele dag verloof was.
gebore Sondag 12 Februarie 1809 - oorlede Saterdag 15 April 1865
"Van Brawner se plaas af marsjeer die" Black Hats "na Manassas. As reserwes het hulle min aan die Tweede Slag van Bull Run deelgeneem. Maar toe generaal pous, verslaan en wanhoop, na Washington terugtrek, marsjeer die & quotBlack Hats & quot; weer in Pennsylvania Avenue en verby die Withuis. Terwyl die kolomhoof die straat vorentoe skoongemaak het, het die Gibbons Brigade gerus en aan die rand van die Withuis se grasperk gewag. Lincoln kom uit met 'n emmer water in die een hand en 'n doppie in die ander hand. Hy beweeg tussen die manne en gee water aan die vermoeide en dors. Sommige soldate uit Wisconsin het uit die gewone bak gedrink en die president bedank vir sy vriendelikheid. & Quot
from Wisconsin en die burgeroorlog
Vandag in die geskiedenis: gebore op 28 Augustus
Johann Wolfgang von Goethe, Duitse digter, dramaturg en romanskrywer, veral bekend daarvoor Faust.
Elizabeth Ann Seton, stigter van die Sisters of St Joseph en die eerste heilige in die Verenigde State.
Leo Tolstoj, Russiese romanskrywer (Oorlog en vrede, Anna Karenina).
Belle Benchley, die eerste vroulike dieretuindirekteur ter wêreld, wat die Zoological Gardens van San Diego bestuur het.
Liam O'Flaherty, Ierse romanskrywer en kortverhaalskrywer.
Bruno Bettelheim, Oostenrykse sielkundige, opvoeder van outistiese en emosioneel versteurde kinders.
Roger Tory Peterson, skrywer van die innoverende voëlboek 'N Veldgids vir voëls.
Donald O'Connor, entertainer (Sing in die reën, Enigiets gaan).
Catherine "Cassie" Mackin, die eerste vrou van die joernalis wat gereeld 'n aand -nuusuitsending alleen anker (NBC se Sunday Night News) NBC se eerste vrouevloerverslaggewer by 'n nasionale politieke byeenkoms.
Lou Pinelia, American League Rookie of the Year (1969), die 14de wenner van die beste bestuurder van alle tye.
Daniel Seraphine, tromspeler by die orkes Chicago.
Wayne Osmond, sanger, liedjieskrywer, TV -akteur (Die reise van Jaimie McPheeters).
Rita Dove, digter tweede Afro-Amerikaanse digter wat die Pulitzer-prys vir poësie ontvang het (1987), eerste Afro-Amerikaanse digter-laureaat-konsultant in poësie aan die Library of Congress (1993-95) Poet Laureate of Virginia (2004-06).
Shania Twain (Eilleen Regina Edwards), die vyfmalige Grammy-bekroonde sangeres ("You're Still the One"), die enigste vroulike kunstenaar wat drie agtereenvolgende Diamond-albums (10 miljoen eenhede verkoop) het.
Todd Eldredge, wêreldskaapkampioen vir mans (1996).
Leann Rimes, Grammy-bekroonde sangeres ("Blue"), aktrise, (Noordeligte).
Gilad Shalit, korporaal van die Israeliese weermag wat deur Hamas ontvoer is en vyf jaar lank aangehou is voordat hy vir 1027 Palestynse gevangenes verruil is.
Die eerste Rhode Island -kavallerieregiment is tussen Desember 1861 en Maart 1862 in Pawtucket georganiseer 1ste New England Kavalerie. Laat in daardie maand is die regiment na Washington DC gestuur en aanvanklik by Hatch se kavalerie -brigade in Nathaniel Banks 'V Corps in die Departement van Shenandoah aangestel. Gedurende die oorlog sou die regiment deel uitmaak van baie herorganisasies van die kavallerie, hoewel die grootste deel van die diens by die Army of the Potomac was.
Die grootste deel van die diens van die regiment in 1862 was in die noorde van Virginia, waar dit as verkenners gedien het om vyandelike bewegings te bepaal, asook om voedsel te soek en voetsoldate te ondersoek. Die troepe het aksie gesien waarteen Stonewall Jackson se kavallerie in die Valley -veldtog betwis is. Hulle het geveg in die Tweede Bull Run -veldtog, sowel as baie ander veldslae, insluitend diens in die kavallerie -aksies rondom die Slag van Fredericksburg.
In 1863 het hulle aan die Chancellorsville -veldtog deelgeneem en 'n belangrike rol gespeel in die openingsgeveg van die Gettysburg -veldtog by Brandy Station. Kort daarna, geïsoleerd en alleen diep in die Konfederale gebied op 'n verkenningsmissie, verloor hulle byna 240 van hul 280 oorblywende mans tydens die skermutseling van 17 Junie in Middleburg. Die regiment is toegerus met nuwe rekrute en het verkenning en buitepos langs die boonste Potomacrivier uitgevoer tot September, toe hulle weer by die Army of the Potomac aangesluit het, wat deelgeneem het aan die Bristoe -veldtog en Mine Run -veldtog.
Die volgende jaar dien die eerste Rhode Island in die verdediging van Washington DC voordat hy uiteindelik onder die bevel van Philip H. Sheridan na die Shenandoah -vallei terugkeer. As gevolg van swaar gevegsverliese, is die regiment op 1 Januarie 1865 gekonsolideer tot 'n bataljon van vier kompagnies. Hulle het die grootste deel van die res van die oorlog in die vallei gedien voordat dit op 3 Augustus 1865 by Baltimore, Maryland, bymekaargemaak is.
Tydens die oorlog verloor die regiment 1 offisier en 16 aangewese mans wat dood en dodelik gewond is, en 2 offisiere en 77 manne wat aan siekte gely het.  Nog honderde is gewond of gevange geneem. Altesaam 2 124 verskillende mans het op verskillende tye in die regiment gedien, hoewel die veldsterkte normaalweg minder as 500 effektiewe was.
Spesiale dank aan Wm Lloyd Harris vir bydraes tot hierdie pos.
Albert Douglass, van Berrien County, GA, het by die 26ste Georgia Regiment gedien na die verlating van die Berrien Minute Men.
Op 28 Augustus 1862 in die eerste verlowing van die Tweede Slag van Manassas (Bull Run), het die 26ste Georgiese Regiment swaar ongevalle op Brawner 's Farm gely. G.F. Agee, 'n soldaat van die 26ste Georgië, het gesê: 'Ons het vuur gehou tot 'n honderd meter van die vyand af. Ons sak agter 'n klein spoorheining en gooi 'n swaar volley daarin. Nadat ons sewe of agt rondtes afgevuur het, het ons die rebelle geskree en aangekla. "
Albert Douglass en die 26ste Georgia Regiment
Albert B. Douglass, seun van Seaborn Douglass, kom saam met sy pa en broers en susters van Hamilton County, FL na Lowndes County, GA iewers voor 1838. Omstreeks 1851 trou Albert Douglass, toe 'n jong man van 19, met Abigail Shaw, 'n dogter van Martin Shaw, sr. In die sensus van 1860 is Albert en Abigail in Berrien County, Georgia, opgesom. Albert was 28 jaar oud, Abigail was 35. Hulle dogter Francenia Douglass is as ouderdom 6 genoem. Ook in die Douglass-huishouding was die sewejarige seuntjie William W. Turner.
Die Douglass -gesin het 'n tradisie van militêre diens gehad. Die pa en broers van Albert het in die Indiese Oorloë 1836-1858 gedien. Albert en sy vier broers het almal tydens die Burgeroorlog aangesluit. Albert Douglass het aangesluit by die Berrien Minute Men, Kompanjie D (later Co. K), 29ste Georgia Regiment. Hy het gou sonder verlof afwesig geword en is gelys as 'n Konfederale deserteerder van die 29ste Regiment terwyl hulle in Savannah, GA, gestasioneer was. In werklikheid het hy by die 26ste Georgia Regiment aangesluit en saam met hulle na Virginia gegaan in die somer van 1862. Ook dien hy by die 26ste Georgia Regiment: David Stone, vader van Arrilla Stone Cook van Berrien County, GA James Brown, vader van Creasy Brown Wood of Rays Mill, GA John Jefferson Beagles het tot Mei 1862 by die eenheid gedien Andrew Jackson Liles, adjudant van die regiment, was 'n handelaar en posmeester van Milltown, GA, en sy burgerregte is herstel deur 'n kongresdaad in 1868 en later beoefen hy die regte in Valdosta, GA Benjamin P. Jones, wat later 'n bank by Rays Mill geopen het, dien saam met die 26ste totdat die regiment na Virginia vertrek, waarna hy 'n plaasvervanger huur om sy plek in te neem. (Dit is toelaatbaar om 'n plaasvervanger vir militêre pligte aan te stel onder die konfederale militêre praktyk Soldate in Savannah, GA, adverteer vir plaasvervangers in die koerante.)
Konfederale militêre rekords toon dat Albert Douglass in die Chimborazo -hospitaal, Richmond, Virginia, opgeneem is vir dysenterie, 29 Junie 1862 en terug is na diens op 10 Julie 1862. Op 14 Augustus is hy in die Lovingston -hospitaal, Winchester, VA opgeneem met 'n klag van koors en stuiptrekkings. Hy keer op 27 Augustus 1862 terug na diens.
Die volgende dag het die 26ste Georgia -regiment ontsaglike slagoffers opgedoen by die opening van die Slag van Tweede Manassas (die Tweede Slag van Bull Run deur die Unie -leër genoem), toe die Konfederale magte onder bevel van Stonewall Jackson die Brigadegeneraal van die Unie, John Gibbon &# ontmoet het 8217's Black Hat Brigade laatmiddag en aand van 28 Augustus 1862 naby Groveton, VA. Vroeër dieselfde middag ongeveer tien myl na die weste, het die Berrien Light Infanterie, Kompanjie I, 50ste Georgia Regiment federale magte betrek, hulle uit Thoroughfare Gap deur die Bull Run -berge verdryf en die posisie in 'n gaping beklee.
Volgens 'n historiese merker wat by Groveton geplaas is, het die Konfederale generaal Robert E. Lee Jackson gestuur om die leër van generaal -majoor John Pope en die leër van die Rappahannock weg te lok. Terselfdertyd het Lincoln gehoop dat 'n paar van Lee ' se troepe na die noorde van Virginia sou trek om Pous te konfronteer, Lee se posisie buite Richmond sou verswak en die Army of the Potomac sou help. "
Op 28 Augustus het Jackson se mag hom noordoos van hier naby Groveton bo -op 'n beboste rant op en buite John Brawner se plaas verberg om die res van Lee 's se leër af te wag. Vroeg die aand, toe brigadier -generaal Rufus King se afdeling van die pous se leër op pad was op soek na Jackson, val hy aan, en stop die federale beweging met groot ongevalle aan beide kante.
Die 26ste Georgia -regiment het die bloedige someraand 74 persent gesneuwel in die Slag van Brawner 's Farm. Hierdie verlowing het die Tweede Slag van Manassas begin.
John Brawner se plaas was geleë op die Warrenton Turnpike, op die huidige Amerikaanse snelweg 29 in Manassas National Battlefield Park.
Brawner Farm, naby Groveton, VA
Teen die oggend van 28 Augustus het Jackson sy 25 000 man langs Stony Ridge, agter die wal van 'n spoorweg van die onvoltooide Manassas Gap Railroad noord van die klein dorpie Groveton, naby die ou First Bull Run -slagveld, ontplooi. Van daar af kon Jackson die aktiwiteite van die Unie langs die Warrenton Turnpike, 'n strategiese oos-wes-deurpad, monitor terwyl hy op Longstreet se aankoms wag. As gevolg van die verberging van Jackson se verdedigingsposisie, het Pous die spore van die rebelle se bewegings heeltemal verloor na die vernietiging van Manassas Junction op 27 Augustus. Stonewall Jackson se 25 000 soldate was in werklikheid vermis wat die Army of Virginia betref.
Op die aand van 28 Augustus het Gibbon se brigade van 1 800 Westerlinge traag na die ooste opgeruk na die dorpie Centerville, waar die meerderheid van die pous se leër was. Die 2de Wisconsin (die enigste regiment in die brigade wat voorheen gevegte by First Bull Run gesien het), die 6de en 7de Wisconsin en die 19de Indiana was baie naby aan die kans om hul slag in die geveg te wys. – van Civil War Trust 's Battle of Brawners Farm
Die eerste vuurwisseling het omstreeks 17:45 begin. Die geveg het twee uur lank woedend gewoed toe generaal Stonewall Jackson die 26ste en 28ste regiment van Georgië beveel om op die lyn van die Unie te vorder.
In 'n brief aan die redakteur van die Savannah Republikein, 'n soldaat van die 26ste Georgia Regiment het die suidelike perspektief oor die geveg gerapporteer:
Die ses en twintigste Georgia in die Slag van die 28ste Augustus
Redakteur Savannah Republikein: – Terwyl die geleentheid hom voordoen, kan ek my nie daarvan weerhou om 'n paar reëls ter herdenking van die dapperheid van die 26ste Georgia -regiment op die bloedige en goed omstrede veld van Manassas op Donderdag, 28 Augustus 1862, te skryf nie .
Weer is Georgië geïllustreer deur hierdie dapperheid van haar seuns, en weer is dit haar lot om haarself in die roukleed te beklee, ter nagedagtenis aan die dapper dooies. Toe ons verby die grafte van die beklaagde Bartow en die lede van die Oglethorpe Light Infantry, in Savannah, gemarsjeer het, het ons min gedink dat so baie van ons deur wie se are die warm bloed so vrylik vloei, voor dagbreek sou wees lê net soos hulle in die koue omhelsing van die dood.
Net voor donker, op die aand van die 28ste, is die brigade van generaal AR Lawton, waartoe die 26ste behoort, in 'n stryd in 'n rok bos naby die slagveld opgestel, en in die donker is beveel om generaal Trimbull & te ondersteun. #8217s brigade. Die 26ste betree die veld onder bevel van Lieut. Kol. E.S. Griffin, majoor James S. Blain en adjudant A. J. Liles. Ons het vier of vyfhonderd meter lank deur 'n oop veld gestap, waardeur die balle duisende gevlieg het, sonder om 'n enkele skoot af te skiet. Mans val voortdurend uit die geledere, maar ons dapper Georgiërs wankel nie terwyl 'n man val nie, sy plek word onmiddellik deur 'n ander gevul, en die regiment beweeg geleidelik na die voorkant. Nie een woord is uitgespreek nie, behalwe die nodige bevele wat die offisiere gegee het. Toe ons die vyand nader, stap generaal Jackson agter die brigade aan en dring ons aan deur die geheue van ons edele staat tot 'n gewaagde slag, en die dag sal ons s'n wees en dapper manne aan wie hy praat, gehoorsaam sy bevele. Volley na volley is met 'n vreeslike effek in die geledere van die vyand gegooi, maar hulle het hul stand gehou en ons geledere het steeds dunner en dunner geword. Tydens die hewige brand het Lieut. Kol. Griffin, van die 26ste, is gewond en die bevel word by majoor J.S. Blain afgedwing. Nadat hy verskeie rondtes afgevuur het, het genl Lawton bevel gegee dat die brigade bajonette moes regmaak en die vyand moes aankla. Op bevel grens elke man oor 'n heining wat hulle van die vyand skei, en met die ware Georgia skree hulle. Toe was dit dat die 26ste so geweldig gely het. Mans val met tientalle uit die geledere, maar hulle wankel nie. Die kleur sersant het dodelik gewond geraak, maar die kleure het skaars die grond geraak voordat dit deur Lieut grootgemaak is. Rogers van die kleurmaatskappy, en wuif weer vooruit.- Toe het 'n goed gerigte vlug van die brigade, op 'n afstand van 30 meter, die vyand in verwarring oor die heuwels na die bos gestuur. Aangesien die nag baie donker was, is geen strewe probeer nie; ons het ons doel bereik en was tevrede om die slagveld te hou.
Dit was vir my 'n hartseer gesig toe ek na die geveg na die regiment kyk toe ek na die geveg gevorm word.
Die 26ste Georgië betree die veld met agtien onderoffisiere en honderd drie en sewentig onderoffisiere en private en verloor twaalf onderoffisiere en honderd vyf en twintig onderoffisiere en private.
Ek stuur vir jou 'n lys van die vermoorde en gewonde van die 26ste Georgia -regiment, wat ek hoop dat jy sal publiseer, met die versoek dat die Macon Telegraph en Augusta Constitutionalist dit sal kopieer.
U gehoorsame dienaar,
Een van die 26ste.
Brief van 'n soldaat van die 26ste Georgia Regiment wat die Slag van Brawner 's Farm beskryf, 28 Augustus 1862.
Die Noordelike troepe het 'n ander perspektief op die geveg gehad, soos beskryf op die webwerf van die Civil War Trust op die Battle of Brawners Farm:
Jackson het persoonlik beveel dat Lawton se Georgia -brigade om 19:45 vorentoe moet gaan, maar weereens reageer slegs twee regimente. Jackson het die Georgiërs in die rigting van hul eiesoortige onderneming gelei. In die vervaagde sonlig vorder die 26ste en 28ste Georgië skuins in die rigting van die 2de Wisconsin. Hulle aanval was van korte duur.
Toe hulle vorder, het die 7de Wisconsin en die 76ste New York na links gery en 'n dodelike vlug in die flank van die rebelle gegooi. Kolonel William W. Robinson van die 7de Wisconsin skryf: 'Die evolusie is met soveel presisie uitgevoer as wat hulle ooit die beweging op 'n boor uitgevoer het. Dit het ons binne 30 meter van die vyand gebring. '
Een man in die 7de het gesê: 'Ons vuur het die rebelle perfek vernietig.' Terwyl die Suidlanders vuur van hul flank af ontvang het, het die 2de Wisconsin dodelike sarsies in die Georgiërs se voorkant ingegooi. 'Geen rebel uit die kolom wat aan die dood ontkom het, sal die volley ooit vergeet nie. Dit het soos 'n geweer gelyk, 'het 'n New Yorker gesê.
Die 26ste Georgië het 74 persent gesneuwel in sy onberispelike aanval (134 van 181 mans). Een beampte in Wisconsin het opgemerk: 'Ons seuns het hul gras soos gras gesny, maar hulle het toegemaak en voortdurend aangekom. Ons vuur was so verskriklik en seker dat nadat hulle die kleure voor ons twee keer neergeskiet het, hulle in verwarring gebreek het en ons in besit van die veld gelaat het. Hulle het hul kleure op die veld gelaat. '– van Civil War Trust 's Battle of Brawners Farm
Na die uitwissing van die 26ste Georgia Regiment, het die geveg teen sononder gewoed. Die gevegte het na 20:00 verdwyn en om 11:00 het die federale troepe na Manassas Junction teruggetrek.
Die Savannah Republikein het later 'n lys van die slagoffers van die 26ste Georgia Regiment opgestel.
Savannah Republikein, 22 September 1862
Lys van die vermoorde en gewondes van die 26ste GA. REG 'T IN die geveg van MANASSAS, 28 AUGUSTUS 1862.
VELD EN PERSONEEL
Gedood: Geen. Gewond: Lieut. Kol. E.S. Griffioen, nek en skouer Adjudant A.J. Liles, nek en skouer Serg 't Major E.H. Crawley, arm en heup.
CO. A BRUNSWICK RIFLES, LT. N. DIXON, OPDRAGEND
Gedood: Geen. Gewond: Lt. N. Dixon, skouer Ordelike sersant Urbanus Dart, voorarmsergie 't John J. Spears, buik Corp 'l John Pacety, in regterbors Privates Patrick Burney, hand Jas. Barrett, arm Jas. G. W. Harris, dye George Holmes, albei bene Jos McLemore, hand Daniel Cronan, arm en skouer Jno. Niblo, maag Thos. Cumming, hak Felix F. McMermott, hand.
CO. B McINTOSH GUARDS, LIEUT. E. BLOUNT, COM 'DG.
Gedood: Geen. Gewond: Sersant Wm. Flauk, regterbors Serg 't Wm. B. White, arm Private Jas. Danvergue, skouer. Ontbreek: Privates Geo. Rowe, Jas. Townson.
CO. C PISCOLA -VRYWILLIGERS, LT. J. H. HUNTER, COM 'DG.
Gedood: Kleur sersant Thos. J. Durham, ordelike sersant W. S. Hines Privates John Alderman, Virgil A S Edwards, John P. Hunter, Mathew Smith, Eli C. Mitchell, Robert A Jackson. Gewond: Lieut. J. H. Hunter, buik Privates John Southern, buik Jas. H. Southern, beide dye en heup John M. Burch, knie Zach McLeod, hand Clayton Haring, dy S. Brannan, kop en oog.
CO. D SEABOARD GUARDS, LT. E. L. PEARCE OF THE WIRE GRASS MINUTE MEN, COM 'DG.
Gedood: Privates W. L. Davis, A. J. McClellan, C. B. Gray. Gewond: korporaal J. T. Cooper, hand Privates Wesley Rowland, knie Lewis Perdon, dy A.J. Herrin, hoof. Vermiste privaat David Kean.
CO. E. DRAAD GRASMINUTE MANNE, CAPT. JOHN LEE, COM 'DG.
Gedood: Lt. Jas. Riggins Privates J. B. Riggins, T. S. Trowell, Jos. E. Trowell. Gewond: kapt. John Lee, hand -luitenant E. L. Pearce, arm gebreek Serg 't J. A. Hogan, hoof Corp 'l. Wm. A. Thompson, been Privates Joseph E. Harper, knie Wm. J. Morris, arm, knie en liggaam E. A. Elliott, skouer, bors, been en hand R. J. Joiner, arm A. McSwain, skouer Mitchell Sweat, voet W. J. Murray, heupe en bene.
CO. F WARE GUARDS, CAPT. T. C. LOTT, COM 'DG.
Gedood: kapt. T. C. Lott, Corp 'l Jefferson Goettee, private Lewis Williams. Gewond: Lt. JT Patterson, kop, arm en bors Serg 't R. Sweet, knie Privates Daniel Patterson, been Henry Guess, Knie Moses Coleman, dy A. Goettee, linkerbors en sy John Sellers, heup RB Phillips, onbekende wond .
CO. G. OKEFENOKEE RIFLES, CAPT. JOHN ARNETT, COM 'DG.
Gedood: Corp 'l A. J. Milton, Wm. Waters. Privaat Jesse Robinson. Gewond: kapt. J. Arnett, sy- en arm Sergt. McD. M. Boothe, arm. Privates E. Johnson, bobeen H. Robinson, hand Wm. Smith, bobeen Benj. Kakkerlak, skouer en bors Clemons H. Carter, buik David Stone maag D. Dougherty, hoof Willis McPhearson, gesig Eaton Taylor, arm Peter Spikes, gewond en in die hande van die vyand.
CO. H BARTOW LIGTE INFANTRIE, LIEUT. H. H. SMITH, COM 'DG.
Gedood: Privates Jennings Johnson, Langdon Turnbull, Lafayette Dees, Willet Yarborough, Madison Walker, Irwin Moore. Gewond: Lieut. H. H. Smith, arm. Privates John H. Dasher, heup en buik Richard Moore, been gebreek Wm. C. Wilkinson, deur die skouer en arm gebreek S. Cunningham, hand Lawrence Lawson, been Toby Hewett, hak James Allen, liggaam George Carter, arm Jesse More, kop Jesse Adams, oor Martin Knight, skouer Gus. Strickland, hand W. Hunt, arm.
CO. EK VERKLAAR ONVINCIBLES, LIEUT. D. N. NELSON, COM 'DG.
Gedood: Sergt. Benj. Radford, Corp 'l John Hammock, Privates Micajah Paulk, Thomas Saunders. Gewond: Privates Wm. Lam, arm en bobeen R. McConnell, knie Benj. Vincent, hand Patrick Nolan, been Wm. Crawford, heup Noell Hills, onderste deel van die buik J. P. Rickerson, dy en arm H. A. Pruett, been H. H. Manning, skouer.
CO. K FORREST RANGERS, LIEUT. VINCENT A. HODGES, COM 'DG.
Gedood: Lieut. V. A. Hodges, Sergt. Mark C. Chauncey. Privates Joel Spikes, John Griffins, John Summerlin, Thomas M. Bennett.
Gewond: Sergt. L. T. Morgan, linkerbors Corp 'l Wm. Smith, linkerbors. Privates Benj. Smith, in die been Wm. B. Booth, dik J. B. Mills, nek C. H. Hall, bobeen Wm. S. Ginn, regterbors Thompson Harris, kop J. N. McQuaig, arm en buik Wm. Agu, hand Jesse G. Booth, hand D. H. Smith, heup John Sweat, voet.
26ste slagoffers van die Georgiese regiment in die Slag van Brawner 's Farm
The Battle of Brawner 's Farm was die openingsvergadering van die Tweede Slag van Manassas, 29-30 Augustus.
Tydens die geveg, op 29 Augustus 1862, was beide die 26ste GA en die 50ste GA regimente in posisies in Groveton, VA. 'N Aantal mans wat by die 50ste diens doen, kom uit die Ray City -omgewing, waaronder Green Bullard, Fisher J. Gaskins, Lemuel Elam Gaskins, Joseph Gaskins, John Jasper Cook en John Martin Griner.
Die 26ste GA -regiment was die daaropvolgende maand by die Lawton 's Brigade by die Slag van Antietam, waar hulle weer op 17 September 1862 swaar ly.
Op 19 Oktober 1862 is Albert Douglass opgeneem in die 1ste afdeling, General Hospital Camp Winder en op 23 Desember 1862 na die Hod -hospitaal oorgeplaas. Terwyl hy in Desember 1862 in die hospitaal was, het die 26ste Georgia Regiment aan die Slag van Fredericksburg deelgeneem.
Siek of nie, Douglass was gelukkig om uit die koue te wees. James S. Blain, kaptein van die geselskap van Douglass ' in die 26ste Georgia Regiment, skryf op 4 Desember 1862 in 'n brief aan die redakteur van die Savannah Republikein:
Geagte Meneer:- Ons word gereeld verras deur briewe van die huis af te ontvang wat ons gelukwens met die goed voorbereiding vir 'n winterveldtog in Virginia. Dit is waarskynlik waar met die meeste van die Georgia -troepe in Virginia, maar met verwysing na Lawton 's Brigade, is dit baie ver van die waarheid af. Hierdie fout is waarskynlik deur die briewe bekend gemaak deur briewe van lede van ander brigades …
Lawton 's Brigade bestaan ​​uit die 13de, 26ste, 31ste, 38ste, 60ste en 61ste Georgia Regiment, en ek durf beweer dat 'n meer dapper stel mans nooit onder een bevel gestalte gekry het nie. .. By die laaste verslag van ons brigade het ons sewehonderd vyf (705) mans sonder skoene gehad, en daar is nommers sonder 'n enkele kombers om hulle teen die koue te beskerm. Dit is geen fiksie nie, maar 'n eenvoudige verklaring van die waarheid. Georgiërs! dink hieraan, dink aan so 'n aantal van hierdie manne wat gehelp het om die naam van Georgië roemryk te maak, twintig en twintig myl per dag, sonder om hul voete te beskerm teen kontak met sneeu, ryp en rotse, en sonder 'n kombers om hulle te beskerm teen die koue ontploffing in die nag, en dit ook sonder 'n gemor oor hul harde lot …
Capt. Co. A, 26ste Georgia Reg 't
In Mei 1863 was die 26ste Georgia Regiment tydens die Slag van Chancellorsville.
Albert Douglass is op 4 Junie 1863 in die ontvang- en Wayside -hospitaal (Algemene Hospitaal nr. 9) opgeneem en die volgende dag is hy ontslaan uit die weermag van die Konfederale State.
Toe hulle vorder, het die 7de Wisconsin en die 76ste New York na links gery en 'n dodelike vlug in die flank van die rebelle gegooi. Kolonel William W.Robinson van die 7de Wisconsin skryf: 'Die evolusie is uitgevoer met soveel presisie as wat hulle ooit die beweging op 'n boor uitgevoer het. Dit het ons binne 30 meter van die vyand gebring. '
In Augustus 1862 was daar 'n werklike vrees vir die veiligheid van Washington DC. Die sukses van Lee teen McClellan in Virginia het Lincoln genoop om McClellan te beveel om sy manne (die Army of the Potomac) terug te trek na 'n gebied waar die hoofstad beter beskerm kon word. Ironies genoeg was hierdie uitkoms presies soos McClellan gevrees het - al wat hy nodig gehad het, was om net een keer swaar te verloor en die hoofstad sou bedreig word. Trouens, Lee se leër was nie so sterk soos McClellan eintlik gedink het nie.
1 Augustus: Die Konfederale regering het die algemene bevel nommer 54 uitgereik. Dit was in reaksie op die bevel van generaal pous dat iemand wat die Konfederale magte in gebiede onder sy bevel help, tereggestel sou word. Algemene bevel nommer 54 verklaar dat generaal pous en sy ondergeskikte beamptes nie as krygsgevangenes behandel sal word as hulle gevange geneem word nie en dat hulle in hegtenis geneem sal word. Dit het ook gesê dat as iemand tereggestel word omdat hy die Konfederate gehelp het, die gevangenes wat deur die lot gekies is, as weerwraak tereggestel sou word.
2 Augustus: Die Noorde verwerp 'n voorskot van Groot -Brittanje om as bemiddelaar in die oorlog op te tree. Buitelandse minister Seward het gesê dat 'n burgeroorlog vir buitestaanders geen kommer hoef te maak nie.
3 Augustus: McClellan, wat voorheen opdrag gegee is om meer aggressief te wees in sy veldtog teen Richmond, is beveel om terug te trek na Alexandria, wat baie nader aan Washington DC was. Dit is gedoen om die verdediging van die hoofstad te versterk. McClellan beweer dat sy magte van groter waarde sou gewees het wat Richmond bedreig het.
4 Augustus: As gevolg van die mislukking van sy vorige versoek om vrywilligers, het Lincoln 'n beroep op 300 000 mans gedoen om nege maande lank te dien. Ondanks die feit dat mannekrag 'n probleem was, het die president geweier om twee Afro-Amerikaanse regimente wat in Indiana opgerig is, te aanvaar.
5 Augustus: Kaptein Alexander A Todd, swaer van die president, maar veg vir die Konfederate, is dood tydens 'n aanval tydens 'n aanval op Baton Rouge.
9 Augustus: In 'n botsing op Cedar Mountain het die Noorde byna 1 500 man verloor terwyl die Suide net meer as 1 200 verloor het. Die meerderheid van die slagoffers is gewond, maar die mediese fasiliteite om na hierdie mans om te sien was erg en basies in die uiterste.
11 Augustus: Generaal U Grant kondig aan dat enige vlugtende slawe wat in 'n gebied onder sy bevel kom, in diens van die weermag sal wees.
16 Augustus: McClellan het onder bevele begin om die Army of the Potomac te skakel om met General Pope's Army of Virginia in verbinding te tree. Hulle gesamentlike teiken was Richmond.
17 Augustus: 'n Opstand deur die Santee Sioux begin in Minnesota. Baie in die noorde het geglo dat die Konfederate dit georkestreer het. Die Sioux het hul aanvalle op blanke setlaars gekonsentreer. Meer as 800 mense is dood voordat die opstand deur die federale troepe neergelê is.
20 Augustus: Generaal Lee vorder sy leër van Noord -Virginia na die oewer van die rivier die Rappahannock. Op die oorkantste oewer was Pope's Army of Virginia. Lee het sonder sukses probeer om die rivier oor te steek terwyl Pous angstig op die aankoms van McClellan se mans gewag het.
22 Augustus: Lincoln verdedig sy standpunt oor slawerny. Deur die 'New York Tribune' gekritiseer omdat hy nie genoeg gedoen het oor slawerny nie, het Lincoln gesê dat sy primêre doel was om die Unie te red. 'As ek die Unie kon red sonder om 'n slaaf te bevry, sou ek dit gedoen het, en as ek dit kon doen deur al die slawe te bevry, sou ek dit gedoen het.' By Rappahannock het 'n Konfederale kavallerietaanval onder leiding van Jeb Stuart, in die hoofkwartier van die pous geklim en 'n paar bevelvoerders en die versendingboek van Pous gevang. Dit bevat belangrike inligting, soos die aantal mans onder sy bevel, waar hulle langs die Rappahannock gestasioneer was en wanneer versterkings sou kom. Vir Lee was dit kritieke inligting. Die aanval het voortgebou op Stuart se groeiende reputasie as 'n uitstaande as onkonvensionele kavallerie -offisier.
23 Augustus: Swaar reën het oornag verhoed dat Leeus die manne van Pous aanval, soos hy beplan het. Gewapen met Pous se versendingsboek, het Lee egter beplan om die grootste deel van sy manne om Pous se weermag te marsjeer om hulle af te sny. Om Pous se manne se aandag af te lei, sou 'n groot mag van die Konfederale troepe by die oewer van die Rappahannockrivier bly en Pous se manne met vuur betrek. Lee se hele plan was om die mag van Pous te isoleer en Pous dan in die geveg te verslaan as hy hom nie oorgee nie.
25 Augustus: 'Stonewall' Jackson het sy manne van die Rappahannock begin skuif om agter Pous te kom. Die verkenningstroepe van die Unie het egter na elke beweging gekyk en Pous was volledig ingelig oor wat aangaan in terme van Jackson se bewegings. Pous het egter voor een groot probleem te staan ​​gekom. Die intelligensieverslae wat hy ontvang het, was verkeerd. Jackson het twee keer soveel mans onder sy bevel gehad, insluitend al Lee se kavallerie. Pous was vol vertroue dat sy manne Jackson se mag sou weerhou, maar hy het sy aanname gegrond op die feit dat Jackson slegs 33 infanteriregimente onder sy bevel gehad het. Trouens, hy het 66 gehad.
26 Augustus: Jackson neem Manassas Junction - die grootste Unionist -winkeldepot in die omgewing. Dit het pous ernstig gebrek gelaat en hy het besluit om sy leër van die Rappahannockrivier na Manassas Junction weg te skuif om die stad en sy voorrade te herower.
27 Augustus: Beide leërs was aan die gang. Lee wou Jackson ontmoet terwyl Pous Manassas Junction wou herower.
28 Augustus: Jackson het die moontlikheid gehad om deur pous se mans afgesny te word. Om Pous in 'n valse gevoel van sekuriteit te lok, het Jackson 'n terugtrekking gemaak na die Shenandoah -vallei. Daarna val hy pous se manne aan by Groveton, naby die Bull Run -slagveld. Die geveg het voortgeduur totdat die nagdonker dit gestop het.
29 Augustus: Die gevegte het voortgegaan en geen van die twee het 'n duidelike voordeel bo die ander behaal nie. Weereens het net die donker nag die geveg gestop.
30 Augustus: Die gevegte by Bull Run duur 'n derde dag voort. Jackson se manne het ammunisie begin opraak. Jackson het hierop gereageer deur 'n alles-of-niks-teenaanval te beveel. Die aanval sou die stryd om Jackson wen of verloor. Dit het gewerk en Pous moes sy magte terugtrek en beveel om terug te trek na Washington DC. Die Suide het ongeveer 8500 mense wat tydens die Tweede Slag van Bull Run doodgemaak en gewond is, verloor, terwyl die Noorde 12 000 mans verloor, gewond of gevange geneem is.
31 Augustus: 'n Swaar reënbui belemmer die Konfederate se agtervolging van pous se manne.
Die Tweede Slag van Bull Run is tussen 28 en 30 Augustus in 1862 geveg, en dit was die tweede keer dat die Unie- en Konfederale magte by Bull Run, naby Manassas in Prince William County, Virginia, vergader het. Die eerste geveg het in Julie van die vorige jaar plaasgevind en het 'n nederlaag vir die Federale weermag tot gevolg gehad.
Die tweede geveg het die federale troepe in die Army of Virginia, onder bevel van generaal -majoor John Pope, teen die Konfederale Weermag van Noord -Virginia, onder leiding van generaal Robert E. Lee, getref.
Die president, Abraham Lincoln, het generaal -majoor Pous in beheer gestel van die Army of Virginia, 'n nuutgestigte mag. Lincoln was bekommerd oor die mislukking van die Army of the Potomac -skiereilandveldtog onder generaal -majoor George B. McClellan, en wou 'n bevelvoerder hê wat 'n meer aggressiewe benadering gehad het.
Pous se instruksies was om Washington en die Shenandoah -vallei te verdedig teen die moontlikheid van 'n konfederale aanval. Hy sou ook sy troepe na Gordonsville skuif in 'n poging om die Konfederale aandag van die leër van McClellan, wat destyds in die Virginia -skiereiland geleë was, weg te neem.
Na 'n aantal suksesvolle optredes teen McClellan se troepe, was generaal Lee vol vertroue om 'n deel van sy leër uit defensiewe pligte rondom die Konfederale hoofstad in Richmond te neem. Hy stuur Stonewall Jackson na Gordonsville om Pous se vooruitgang te stop, en stuur later 'n bykomende 12 000 man onder bevel van generaal -majoor A. Hill om Jackson te ondersteun.
Pous se leërs en McClellan se leërs was wyd geskei, en Lee het besluit om die pous se leër te vernietig en dan McClellan aan te pak, wat volgens Lee die swakste van die twee was.
Generaal-generaal van die Unie-leër, Henry W. Halleck, het op 3 Augustus opdragte aan McClellan gestuur en hom opdrag gegee om met die pous se manne saam te werk oor die naderings na Gordonsville. Die militêre loopbaan van McClellan is vol episodes van huiwering, en weer het hy vertraag en eers op 14 Augustus, elf dae nadat hy sy bevele ontvang het, begin beweeg.
Tussen 22 en 25 Augustus het die pous en die leërs van Leeus 'n aantal klein ontmoetings langs die Rappahannockrivier onderneem. Gedurende hierdie tydperk het die manne van McClellan begin aankom en die pous se magte versterk.
In die besef dat hy in die minderheid was, besluit Lee om die toevoerlyne van Pous te probeer afsny deur die spoorweg Oranje en Alexandria te neem. Hy het die helfte van sy magte gestuur op 'n flankerende maneuver, en op 26 Augustus het Stonewall Jackson die spoorweg by Briscoe -stasie oorgeneem, gevolg deur Manassas Junction en die groot federale voorraaddepot daar. Daarna verhuis hy na 'n verdedigende posisie by Stony Ridge.
Pous is gedwing om terug te trek uit die Rappahannock, en die leër van Lee ' het verdedigende posisies ingeneem rondom Bull Run.
Die geveg begin op 28 Augustus. Die Konfederate het posisies opgerig om te keer dat die leër van die Unie langs die Warrenton Turnpike beweeg. Eenhede van die leër van die Unie het na die draaipunt beweeg in 'n poging om kragte te konsolideer met Pous, wie se hoofmag nou in Centerville geleë was, en dit is aangeval deur die Jackson 's -eenhede.
Intussen het die Konfederale magte onder bevel van generaal -majoor James Longstreet die federale magte verslaan tydens die Slag van Thoroughfare Gap. Hierdie oorwinning het mans van Longstreet en#8217s in staat gestel om saam met Jackson 's te gaan.
Op 29 Augustus het Pous 'n offensief van stapel gestuur teen die soldate van Jackson 's, wat nou in verdedigingsposisies was langs 'n onvolledige spoorweggraad. Pous was van mening dat sommige van sy magte in staat was om te verhoed dat Jackson terugtrek na die Bull Run -berge. Jackson was vol vertroue dat sy verdedigingsposisie stewig was en dat hy kon uithou totdat Longstreet se troepe opgedaag het.Die Konfederate het die federale offensief suksesvol afgehou, en later op die dag het Longstreeet -mans uit Thoroughfare Gap aangekom.
Vroegoggend van 30 Augustus het die laaste gedeelte van die Longstreet -eenhede aangekom en in donkerte posisioneer in Groveton. Toe die son opkom, besef hierdie eenhede dat hulle heeltemal geïsoleer is en heeltemal te naby aan die uniemagte was. Hulle bevelvoerder, Richard H. Anderson, het onmiddellik bevel gegee om terug te trek.
Pous se fout
Pous was oortuig dat die hele Konfederale weermag nou terugtrek en was van plan om dit te volg. Ondanks die intelligensie dat die Konfederate steeds in posisie was, het Pous sy soldate vorentoe gestuur om aanvalle op die Konfederate te hernu. Hy ignoreer die advies van verskeie van sy personeel om versigtig te werk te gaan.
Pous beveel generaal -majoor Fitz John Porter 's om langs die draai te val. Terselfdertyd sou ander eenhede langs die regterkant van die Unie vorentoe beweeg. Pous het hierdie troepebewegings voortdurend beveel en geglo dat hy Konfederale magte sou terugtrek.
Die Konfederate, eerder as om terug te trek, het swaar artillerie na 'n hoë grond met 'n uitsig oor Brawner Farm verskuif in afwagting van 'n aanval van die Unie. Tweedens was mans van Porter nie in die beste posisie om die bevele van Pous te volg nie, en daar was 'n aansienlike vertraging voordat hulle gereed was om die opdrag uit te voer. Die federale troepe is deur 'n hewige konfederale artillerie -bombardement afgeweer en die aanval misluk.
Longstreet het toe 'n teenaanval geloods, met 25 000 mans in die aanval. Die doel was om Henry House Hill te neem, aangesien hierdie ligging deurslaggewend geblyk het in die eerste slag van Bull Run. Deur die loop van die dag het hewige gevegte plaasgevind toe die grond gewen en verloor is.
Pous het ook die strategiese belangrikheid van Henry House Hill erken en 'n onttrekking begin om sy verdedigers daar te versterk. Hierdie troepe kom onder intense druk van die konfederale troepe, wat daarin geslaag het om verskeie eenhede artillerie en infanterie te verslaan.
Toe die duisternis toesak, kon Pous hom terugtrek na Henry House Hill en 'n stewige verdedigingslinie vestig. Die aksie was so intens dat die konfederale magte nie genoeg ammunisie gehad het nie en uitgeput was uit die aksie. Dit het Pous die geleentheid gebied om onder dekmantel van 'n ordelike terugtrekking na Centerville te begin.
Net soos in die eerste slag by Bull Run, was die Unie -leër gedwing om terug te trek. Hierdie keer was die terugtog egter ordelik en gedissiplineerd, en die weermag het nie die verwoestende vernedering en verliese gely wat dit tydens die terugtog in Julie van die vorige jaar gely het nie.
Na die Slag
Die Tweede Slag van Bull Run het aan albei kante tot groot ongevalle gelei. Die leër van die Unie het in totaal ongeveer 10 000 man verloor, terwyl die konfederate ongeveer 8 300 verloor het. Op 12 September is pous van sy bevel onthef.
Die Slag van 2de Manassas
(Die tweede slag van Bull Run)
28-30 Augustus 1862
Om Pous se leër in die stryd te lok, beveel Jackson 'n aanval op 'n federale kolom wat op 28 Augustus oor sy front op die Warrenton Turnpike loop. Die gevegte op Brawner Farm het etlike ure geduur en 'n dooiepunt tot gevolg gehad. Pous het oortuig geword dat hy Jackson vasgekeer het en die grootste deel van sy leër teen hom gekonsentreer. Op 29 Augustus het Pous 'n reeks aanvalle geloods teen Jackson se posisie langs 'n onvoltooide spoorweggraad. Die aanvalle is afgeweer met groot ongevalle aan beide kante. Middag kom Longstreet op die veld van Thoroughfare Gap af en neem posisie aan die regterkant van Jackson. Op 30 Augustus hernu Pous sy aanvalle, oënskynlik onbewus daarvan dat Longstreet op die veld was. Toe die massale Konfederale artillerie 'n Unie -aanval deur Fitz John Porter se bevel verwoes het, het Longstreet se vleuel van 28 000 man teenaanval gevind in die grootste, gelyktydige massa -aanval van die oorlog. Die linkerflank van die Unie is verpletter en die weermag is teruggery na Bull Run. Slegs 'n doeltreffende optrede van die Unie -agterhoede het 'n herhaling van die First Manassas -ramp verhoed. Pous se terugtog na Centerville was nietemin skerp. Die volgende dag het Lee sy weermag agtervolg. Dit was die beslissende stryd van die Noord -Virginia -veldtog.
2de Slag van Bull of Run
Op 28 Augustus 1862 ontmoet Unie- en Konfederale magte 'n tweede keer by Bull Run (ook bekend as Manassas Junction) in 'n bloedige driedaagse geveg.
Kort nadat die oorlog begin het, het ongeduldige Noordelikes president Lincoln gedwing om die Konfederale hoofstad in Richmond, Virginia, aan te val.
VSA #4523 foto's van die 1ste Slag van Bull Run.
Op 16 Julie 1861 het brigadier -generaal Irvin McDowell 35 000 onopgeleide soldate van die Unie versamel en na Richmond opgeruk. Die mans reis twee dae deur snikhete hitte voordat hulle by Centerville, Virginia, aankom, waar hulle rus en hergroepeer.
In die nabygeleë Manassas -aansluiting het 'n ewe onervare Konfederale leër van 34 000 man gewag wat die noodsaaklike toevoerlyn na Richmond beskerm het. Op 21 Julie 1861 ontmoet die twee leërs naby Bull Run River in die eerste groot veldslag van die Burgeroorlog. Kongresgesinne het vergader om piekniek daar naby te hou.
VS #1049 was gebaseer op twee afsonderlike foto's van Lee.
'N Konfederale brigade onder bevel van Thomas "Stonewall" Jackson het stand gehou tydens die Slag van Bull Run. Die leër van die Unie het swaar ongevalle opgedoen en moes terugtrek.
Teen die volgende somer het die generaal -majoor van die Unie, George B. McClellan, misluk in sy skiereilandveldtog by die Seven Days Battles. President Lincoln het toe John Pope, wat suksesvol was in die Western Theatre, gekies om die bevel oor die nuwe leër van Virginia te neem.
Amerikaanse #2975's was gedeeltelik gebaseer op 'n foto van Jackson uit 1862.
Pous het die taak om Washington en die Shenandoah -vallei te beskerm, asook om die konfederale magte weg te trek van McClellan, wat na Gordonsville beweeg. Robert E. Lee het McClellan egter nie as 'n bedreiging vir Richmond beskou nie, en het sy beste man, Stonewall Jackson, beweeg om Pous te blokkeer en die Virginia Central Railroad te beskerm.
Gedurende Augustus het magte in Virginia gebots. Sterk reën laat in die maand het gemaak dat Lee nie mans oor die Rappahannockrivier kon stuur nie. En intussen het die Unie -magte versterkings ontvang. Aangesien die uniemagte nou meer as sy eie sou wees, het Lee 'n nuwe plan ontwikkel. Hy sou Jackson en J.E.B. Stuart om die kommunikasielyn van Pous by die Orange and Alexandria Railroad te sny en hom in 'n terugtog te dwing, wat hom makliker sou maak om te verslaan.
Jackson vertrek op 25 Augustus, loop om die regterflank van die pous en val op 27 Augustus 1862 die spoorweg- en Union -voorraaddepot by Manassas Junction, Virginia, aan. uitsig op die Warrenton Turnpike.
Artikelnr 20038 - Gedenkblad ter ere van J.E.B. Stuart.
Die volgende dag, 28 Augustus, marsjeer die troepe van die Unie oos langs die pad om die pous se weermag van Virginia in Centerville te ontmoet. Omstreeks 18:30 het die Konfederate op die kolom Unie -soldate begin skiet. Heftige gevegte het voortgegaan met beide kante "binne en 'n afstand van 8230 meter van mekaar af, wat so vinnig as wat mans kon laai en skiet," volgens majoor Dawes in die 6de Wisconsin van die Unie. Duisternis het die gewere stilgemaak en die duur koste van die geveg is besef - een uit elke drie mans is geskiet.
Konfederale versterkings onder generaal James Longstreet het oornag begin aankom. Alhoewel Pous van Longstreet se aankoms meegedeel is, het hy geglo dat die vyand terugtrek en die volgende dag aangeval. Weereens het die geveg geëindig toe die son ondergaan, en voordat die uitslag van die geveg bepaal is.
VSA #788 foto's Lee, Jackson en Strafford Hall (Lee se geboorteplek).
Op 31 Augustus val die Unie -weermag weer die groter Konfederale Weermag aan. Die noordelike troepe is teruggestoot na Henry House Hill. 'N Paar afdelings het die sterk verdedigingslinie lank genoeg gehou sodat Pous sy leër in 'n ordelike terugtog na Centerville kon lei.
Alhoewel dit op dieselfde grond as die konflik van 1861 geveg is, was die Tweede Slag van Bull Run baie groter in omvang en ongevalle. Elke kant het meer as 8 000 mans in die driedaagse geveg gesterf. Pous is uit bevel van die Army of Virginia verwyder. Alhoewel die stryd 'n oorwinning vir Lee was, het hy nie sy doel bereik om Pous se leër te vernietig nie. Ten spyte hiervan het die Konfederale oorwinning hul leër in staat gestel om nader aan die hoofstad van die Unie te beweeg.
Hierdie kaart bestaan ​​uit vier afsonderlike panele. Die eerste illustreer die slagveld op Cedar Mountain op 9 Augustus 1862, waar die 3de Wisconsin -infanterie geveg het. Die ander drie panele illustreer die slagveld by Manassas tydens die Tweede Slag van Bull Run. Kyk na die oorspronklike brondokument: WHI 90876
Plek: Manassas, Virginia (Google Map)
Ander name (s): Manassas II, Manassas Plains, Groveton, Gainesville, Brawner's Farm
Veldtog: Noord -Virginia -veldtog (Augustus 1862)
Die Tweede Slag van Bull Run het die leër van die Unie teruggedryf na Washington, DC en gedurende die somer en herfs van 1862 die Noorde geopen vir Konfederale invalle.
Op 28 Augustus 1862 val 62 000 uniemagte 20 000 konfederate tussen Gainesville en Manassas, Virginia, aan. Alhoewel dit in die minderheid was, kon die konfederate troepe hul aanvallers weerhou totdat 28 000 versterkings opgedaag het. Op 29 Augustus het hul gesamentlike magte die grootste massa -aanval van die oorlog uitgevoer, die troepe van die Unie verpletter en hulle teruggestoot na Washington, DC Teen die einde van die derde dag is meer as 18 000 soldate dood of gewond.
Die 2de, 3de, 5de, 6de, 7de Wisconsin Infanterieregimente het aan die Tweede Slag van Bull Run deelgeneem. Op Brawner's Farm op 28 Augustus is 298 van die ongeveer 500 soldate in die 2de Wisconsin -infanterie dood of gewond. Op 29-30 Augustus is die regimente aan die agterkant toegewys om die terugtrekkende Unie-leër te beskerm terwyl hy terugkeer na Washington. In die loop van die drie dae is altesaam 588 mans uit Wisconsin dood of gewond.
Toe die Wisconsin -regimente in Washington aankom, het hulle aan die rand van die Withuis se grasperk gerus. Volgens historikus Frank Klement, "het president Lincoln uitgekom met 'n emmer water in die een hand en 'n doppie in die ander. Hy het tussen die mans beweeg en water gegee aan die vermoeide en dors. Sommige soldate uit Wisconsin drink uit die gewone doppie en bedank die president vir sy vriendelikheid. "
Lees meer oor die deelname van Wisconsin
[Bron: Report on the Nation's Civil War Battlefields (Washington, 1993) Estabrook, C. Records and Sketches of Military Organisations (Madison, 1914) Love, W. Wisconsin in the War of the Rebellion (Madison, 1866).]