KLANKTeorieë oor die voorkoms en funksie van klank in die literatuur wissel tussen twee pole: i) die isolering van die afsonderlike klank en ŉ onderskeiding tussen vorme van ekspressie van die klank as klank; ii) ŉ beskouing van die klank as ŉ integrerende onderdeel van die semantiese en/of die geheelstruktuur van ŉ literêre teks. By die ritmiese, formele en semantiese funksies van klankherhalingspatrone word uitgegaan van die tweede aanname, nl. dat die klank ŉ integrerende onderdeel is van die semantiese en/of die geheelstruktuur van die gedig. Dit is dan veral by die akoestiese funksie van die klank dat die eerste aanname onderskryf word en dat die sg. onafhanklike ekspressiewe waarde van klanke dus in beginsel erken word.
Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa (ek voel sy swaard soos ŉ graat in my gorrel)
...ek sien iets skeefskantel ek hoor ŉ aardbewing in ŉ wal kraak ek hoor hoe val ŉ kruik ŉ kan ŉ wiel álmalapokalipties agter my aan in ŉ put skreeuend tevergeefs tevergeefs