Herlewing van kernenergie bly ontwykende Klimaatimpaknuus
Kernenergie herlewing bly ontwykend
'N Nalatenskap van leuens en bedekking laat kernenergie 'n ernstige geloofwaardigheidsgaping en is geen teken van die lang beloofde herlewing nie.
LONDEN, 25 Desember, 2016 - Daar was drie goed gedokumenteerde groot kernongelukke in die afgelope 60 jaar, elk gepaard met amptelike leuens en bedekkings. Daar was ander minder bekende ernstige ongelukke wat so doeltreffend opgeskerp is dat daar slegs dekades later slegs die sketste besonderhede beskikbaar is.
Die nalatenskap van hierdie rampe is deur baie kiesers 'n wantroue in die bedryf. In sommige vooraanstaande nywerheidslande het dit daartoe gelei dat regerings gedwing is om kernkrag heeltemal te laat vaar, terwyl ander so sterk teenkanting het dat nuwe stasies gebou word dat hulle die idee laat vaar het, alhoewel hulle steeds die oue aan die gang hou, ten minste vir nou.
Hierdie geruite geskiedenis van die industrie is belangrik. Dit het 'n wêreldwye skeuring veroorsaak. Alhoewel baie wetenskaplikes en politici bekommerd is oor klimaatsverandering, glo dat kernkrag van kardinale belang is as regerings hul verbintenisse na gevaarlike aardverwarming moet bekamp, ​​doen net soveel nie.
Die opposisie is gebaseer op die oortuiging dat die bedryf alle integriteit en geloofwaardigheid verloor het en dat hernubare energie 'n goedkoper, veiliger en beter voorsprong is. Hierdie siening word versterk deur die onvermoë van die bedryf om afval te hanteer. Hernubare materiale kan maklik herwin word, maar kernafval bly duisende jare gevaarlik, en laat toekomstige geslagte daarvoor betaal.
Maar dit is die drie groot rampe wat die kern vorm van hierdie heftige debat. Dit het oor 'n span van 60 jaar gebeur, en almal het verskillende oorsake gehad. Maar almal het 'n bekende patroon gevolg.
Die eerste was om Cale in die noordweste van Engeland in 1957, toe 'n plutoniumproduserende reaktor aan die brand gesteek het. Die tweede was Tsjernobil op die grens van Oekraïne en Belo-Rusland in 1986: die top het een van die reaktore afgewaai en daar was 'n ernstige brand. Die derde was om Fukushima in Japan in 2011, toe 'n aardbewing en 'n tsunami in drie reaktore ineenstortings veroorsaak het.
In die amptelike reaksie het al drie ongelukke opvallend ooreenkomste gehad. In albei gevalle het die betrokke regerings die kernreguleerders en planteienaars probeer om die omvang van die ramp te verberg vir die publiek wat die grootste gevaar gehad het. In beide gevalle het dit gelei tot onnodige blootstelling van die bevolking aan skadelike bestraling.
Tweedens, die moontlike langtermyn-gevolge vir die gesondheid op die betrokkenes is baie betwis. In albei gevalle het dit die vorm, van destyds en sedertdien, die vorm aangeneem van die regerings en die industrie wat die gesondheidsrisiko's bespaar.
Daar is nog twyfel oor die vraag of die Windscale-brand 'n leukemie-groep in kinders in die omgewing veroorsaak het. Nadat Fukushima beweer het, het regerings en die industrie beweer, het baie min of geen sterftes ontstaan. Verwag dat die argument nog dekades sal voortduur.
Derdens was die onderlaag van die geweldige koste en ondeurgrondelike aard van die poging om die gemors op te ruim. Mense wat ontruim word, word byvoorbeeld vertel dat die verhuising slegs tydelik sou duur, dit kan dekades duur, moontlik geslagte.
Die amptelike raming vir "vergoeding" vir die Fukushima-ongeluk het van £ 5.4 triljoen (£ 40bn) tot ¥ 8 triljoen (£ 70bn) gestyg, 'n feit wat eers einde November 2016 uitgegly het, byna vyf jaar na die ongeluk.
In albei gevalle, selfs ná die Windscale-ongeluk 60 jaar gelede, is die skoonmaak van die werklike kernstapel wat aan die brand geslaan het, al verskeie kere begin en dan as te moeilik laat vaar. Daar word nie verwag dat dit dekades lank voltooi sal wees nie.
Daar is geen hoop om Tsjernobil of Fukushima hierdie eeu op te ruim nie. 'N Nuwe betonskulp oor Tsjernobil om die bestaande verkrummelstruktuur te vervang, moet teen 2017 teen 2.1 in plek wees, maar dit is slegs ontwerp as 'n tydelike struktuur om 100 jaar te hou.
Regerings het hard probeer om dit wat gebeur het, te bedek. Op windskerm, het die Britse regering toegegee dat hulle doelbewus die erns van die ongelukke bedek het om sy kernwapenprogram op koers te hou.
In Tsjernobyl se geval was dit die hemelhoë stralingslesings van so ver as Skandinawië en Duitsland wat daartoe gelei het dat die Sowjete erken het wat gebeur het. Dertig jaar later word die werklike gesondheidsgevolge van die ongeluk erg betwis.
Duisende kinders het hul tiroïede verwyder en daar was baie geboortedefekte en kankers. Belo-Rusland wat die ergste deur die ramp getref is, wil die langtermyn-gevolge bespaar om moontlike buitelandse beleggers in die land nie bang te maak nie.
Die kernbedryf het in die verlede hard probeer om dit alles te probeer doen. In reaksie op openbare kommer is daar 'n hele reeks 'veiliger' ontwerpe vir kernkragstasies. Gevolglik moedig sommige lande soos Finland en Brittanje die bou van 'n nuwe generasie Franse, Japanse, Chinese en Amerikaanse ontwerpe aan.
Dit wil voorkom asof ons, as die klimaat van oorverhitting gered word, dit sal moet doen sonder die hulp van nuwe kernkrag
Hierdie keer is dit egter nie net veiligheid wat ter sprake is nie. Vir die afgelope 35 jaar is daar nie 'n enkele kernkragstasie in die weste tot tyd of op die begroting gebou nie. Dit ondermyn die bewering dat kernkrag met ander brandstof teen prys sal kan meeding. Daar is herhaaldelik aangetoon dat kernkrag sonder regeringssubsidie ​​nie kan oorleef nie.
Die jongste bewys hiervoor is die twee nuwe kragstasies wat in Finland en Frankryk gebou word. Albei is bykans 10 jaar agter die skedule en het meer as verdubbel in koste.
Die oorspronklike bewering dat die prys van die elektrisiteit wat die stasies sou lewer, mededingend sou wees, kan nie waar wees nie. Groothandelpryse moet reeds meer as verdubbel het voordat 'n enkele watt krag geproduseer word.
Ondanks hierdie prestasie hoop die kernindustrie om aan te hou groei en beweer dat dit verwag word om dit te doen - en baie regerings gaan voort om geld in navorsing en ontwikkeling in te gooi. Hulle doen dit in die hoop dat kernkrag eendag 'n veilige en ekonomies uitvoerbare metode vir die vervaardiging van elektrisiteit sal bied.
Tot dusver is daar egter geen teken van die lang voorspelde kernherlewing nie. Die koste van 'n veilige ontwerp neem steeds toe namate die bedryf en regerings probeer om die nalatenskap van die misleiding van die publiek die afgelope 60 jaar uit te leef. Dit wil voorkom asof ons, as die klimaat van oorverhitting gered word, dit sal moet doen sonder die hulp van nuwe kernkrag. - Climate News Network