Written by Ferdie Van Wyk. Posted in NTvl-Stories
Die tradisionele Afrikaanse liedjie â€œ(My) Sarie Maraisâ€ is nie Suid-Afrikaans van oorsprong nie. Die wysie is diÃ© van die liedjie â€œ(Sweet) Ellie Rheeâ€ wat in 1865 deur die Amerikaanse liedjieskrywer, Septimus Winner, gekomponeer is. Volgens die FAK Sangbundel is die liedjie van Skotse oorsprong. Dit is inderdaad te vinde in die â€œScottish Studentâ€™s Song Bookâ€. Elders word beweer dat dit â€˜n aanpassing is van die Ierse Volksliedjie â€œFoggy Dewâ€, alhoewel die verband tussen die twee melodieÃ« moeilik af te lei is. In Amerika het dit as â€˜n sogenaamde â€œNegro Plantation songâ€ ontstaan (mens kan dit van die woorde aflei; kyk hieronder) maar dit het as â€˜n Amerikaanse "folk song" bekend geraak.
I'm waitinâ€™ for to see.
Toe vlug ek na die kant van die Upington se sand vangâ€, later glo verander na: â€œSy was so
Daar onder by die Grootrivier bang dat die Kakies my sou vangâ€
(â€˜n Ou weergawe, gesing deur Chris Blignaut kan gehoor word by: http://www.youtube.com/watch?v=AYe2lqQcues)
Die Afrikaanse woorde van Sarie Marais het die eerste keer in 1927 in druk verkyn in Joan van Niekerk se â€œGroot Afrikaanse-Hollandse Liederbundelâ€ waarin dit bloot as â€˜n Afrikaanse volkswysie beskryf is. Toe die FAK in 1937 hulle eerste Volksangbundel publiseer, is die skrywers van die eerste drie verse as die â€œSusters Bezuidenhoudâ€ aangegee. Hierna het Dirk van Alphen beweer hy was die skrywer. Daarna het Jacobus Petrus Toerien se dogters egter volgehou hulle pa het Sarie Marais geskryf en dat hulle ma, Sarie MarÃ©, die nooi was na wie in die lied verwys word. DiÃ© MarÃ© was net soos Marais uitgespreek en die lied se titel is net verkeerd geskryf. Volgens die FAK het â€œB de Wetâ€ vers vier geskryf (dit moet wees E de Wet) (Verwysing FAK-Volksangbundel, Sewende Uitgawe 1955; Verwerking uit Scottish Students Song Book, 1891; verwerk deur: J van Niekerk (latere uitgawes: deur Dirkie De Villiers).
In Die Burger van 22 Januarie 2001 was daar â€˜n berig: â€œSarie Marais uit ou Transvaal word toe ook mooi Franse mademoiselle.â€ Ene Francois du Plessis van Bellville het vir 'n meestersgraad Franse kommersiÃ«le reg in Frankryk gaan studeer. Daar het hy die tradisionele Afrikaanse liedjie â€œSarie Maraisâ€ Ã la Francais raakgeloop.
Hy het op 'n aand, kort voor sy eindeksamen, saam met 'n Franse Vriend, Michael, in Aix-en-Provence 'n botteltjie CÃ´te de RhÃ´ne sit en geniet. In die loop van die gesprek vra die vriend uit die bloute of hy weet waar â€œTransvaalâ€ is. Toe Francois hom uitvra oor hoe hy van diÃ© streek weet, het die vriend geantwoord dat daar 'n liedjie is wat hy gedurende sy Franse diensplig as voetsoldaat gereeld gesing het. Wat hy nog goed daarvan onthou is die verwysing na Transvaal.
â€œEk vra hom toe om die liedjie te sing en daar kom â€˜My Sarie Maraisâ€™ in haar Franse gedaante te voorskynâ€, vertel Francois. Hy moes sy deel doen en het ons eie weergawe van die liedjie in Afrikaans gesing. Michael het op Francois se versoek die woorde van die Franse weergawe volledig probeer neerskryf. Die Franse weergawe van My Sarie Marais is tot vandag toe 'n groot treffer onder Franse dril pelotonne. Michael kan goed onthou dat die liedjie in sy voetslaan dae die nommer-een-treffer was. Hy het probeer vasstel waar Transvaal was maar die naaste antwoord was â€œÃªrens in Afrikaâ€.
Qui peut arrÃªter son Ã©lan
Quand j'Ã©tais petit je croyais qu'un dÃ©mon
Net soos daar verskillende opinies is oor wie die skrywer van die woorde en versies van Sarie Marais was, is daar meningsverskille oor wie die Sarie Marais was wat in die liedjie besing word. Twee vroue word voorgehou as diÃ© Sarie Marais: Sarie MarÃ© (1840-1877) en Sarie MarÃ© (1866-1939):
Susara Johanna Adriana MarÃ©, gebore in Uitenhage, Kaap Provinsie op 10 Mei 1840. Sy trou met Louis Jacobus Nel (bekend as â€œVaal Lewiesâ€) in 1857 in Pietermaritzburg en sterf op 27 Desember 1877 in Greytown, Natal op 37-jarige ouderdom na die geboorte van haar 11de kind. Sy is begrawe naby die ou opstal op hulle plaas â€œWelgegundâ€ naby Kranskop en Greytown, KwaZulu-Natal net af van die Mispah pad tussen die R33 en die R74 roetes (Die ko-ordinate is 29Â° 6' 34.29"S 30Â°42' 36.70"O)
Susara Johanna Adriana MarÃ©
(Bron: Readerâ€™s Digest South Africaâ€™s
Sarie MarÃ© in haar trourok met haar man Louis Jacobus Nel in Pietermaritzburg â€˜n paar dae na hul troue. (The Havemann Family History Centre (http://www.havemann.com/za-havemanns.html)
Sarie MarÃ© se graf op Welgegund
Die grafsteen het op â€˜n stadium
Een van Sara se seuns, Ds. Paul Nel, was â€˜n veldprediker (kapelaan) vir die Boeremagte tydens die Anglo-Boere (of Tweede Vryheids-)oorlog (1899-1902). Hy het glo om die kampvuur dikwels stories vertel van sy pragtige moeder. In 1901 was Generaal Louis Botha besig om sy magte saam te trek naby Louwsburg (90 km oos van Utrecht) vir â€˜n hernude inval in Natal.
Die Burgers het hulle eie woorde vir die liedjie gemaak en â€œEllie Rheeâ€ vervang met â€œSarie MarÃ©â€ ter ere van die moeder van hulle geliefde veldprediker, Ds. Paul Nel. Die â€œMarÃ©â€ is later foutiewelik â€œMaraisâ€ geskryf. Na die oorlog het Mev Ella de Wet die musiek opgestel en dit laat publiseer as: "Sarie-Marais - 'n Afrikaanse volkslied". Dit is 1920 deur 'n Kaapse drukker uitgegee. Daar word soms beweer dit sy van die versies geskryf het maar daar is geen bewys dat sy dit ooit gesÃª het nie; sy het dit net verwerk en gehelp om dit te publiseer. DiÃ© storie van Sarie Marais is in die Greytown Museum te sien met haar foto en fotoâ€™s van haar graf.
Die liedjie se woorde ondersteun egter nie die storie heeltemaal nie; Sarie en haar man het in Greytown in Natal gewoon terwyl die liedjie sÃª: "Sy het in die wyk van die Mooirivier gewoon" en verder â€œO bring my tâ€™rug na die ou Transvaal, daar waar my Sarie woon. Die distrik Potchefstroom in Transvaal was destyds algemeen bekend as die "Wyk Mooirivier". Daar is â€˜n rivier, die Mooirivier (sytak van die Vaalrivier) by Potchefstroom.
Daar is wel ook â€˜n Mooirivier (sytak van die Tugelarivier) naby Estcourt en Greytown op die Natalse Middellande sowel as â€˜n dorp bekend as Mooirivier. Op die N3-snelweg vanaf Johannesburg na Durban gaan mens verby die Mooirivier tolhek tussen Ladysmith en Pietermaritzburg. Die ou weergawe van die liedjie sÃª blykbaar ook: â€œSy het gewoon voor die oorlog het begin in de Mooi Rivier County. In die Britse Koloniale Natal was daar â€œCountiesâ€ onder andere Weenen County, Klip River Country en Mooi River County maar Greytown was in die Umvoti County.
In â€˜n brief gedateer 25 September 1945 van Mej. E. J. Neethling van Utrecht, Natal gerig aan 'n mnr. Andries de Klerk, wat vroeÃ«r betrokke was by navorsing oor die Sarie Marais-raaisel sÃª sy dat sy saam met mev. De Wet na die Boerekommando's gegaan het om haar man te besoek. Sy skryf: "Mev. De Wet was nooit in die oorlog naby Utrecht nie. Dit is nie waar dat sy saans voor die klavier gesit het en vir die burgers liedjies gespeel het nie. Utrecht was toe in die hande van die Engelse en elke Boer wat sy gesig daar durf waag het, sou dadelik gevange geneem gewees het."
Die dorp Greytown, waar die plaas â€œWelgegundâ€ en Sara MarÃ© se graf geleÃ« is, bied die storie aan dat Susara Johanna Adriana MarÃ© die Sarie Marais van die liedjie is (kyk by: http://www.greytown.co.za/). Dit word egter nie deur almal aanvaar dat sy werklik diÃ© â€œSarie Maraisâ€ was wat in die liedjie verewig is nie.
Susara Margaretha MarÃ©, gebore in Suikerbosrand, Transvaal op 15 April 1866. Suikerbosrand was destyds in die Wyk Mooirivier. Dit word meer algemeen aanvaar dat die Sarie Marais wat in die Afrikaanse liedjie besing word, hierdie Susara Margaretha MarÃ© was, getroud Toerien. Haar ouers word genoem op bl. 298 van Dr Jan Visagie se â€œVoortrekkerstamouersâ€ (Tweede Uitgawe 2011), naamlik Jacob Phillipus MarÃ© (bekend as â€œJors Voeterâ€ omdat hy so hard kon druk om sy mening deur te kry) en sy tweede eggenoot, Cornelia Susanna Jacoba Erasmus. Die plaas Eendraght is direk noord-wes van Heidelberg en tans in die distrik Heidelberg maar destyds was dit in die distrik Potchefstroom wat algemeen bekend was as "Wyk Mooirivier".
Jacob MarÃ© was â€˜n toonaangewende politikus, kerklike leier, boer, offisier en lid van die ZAR se Uitvoerende Raad. Hy het ook soms as President waargeneem as Paul Kruger weg was. Dit is na hom wat Jacob Marestraat in Pretoria vernoem is (nou hernoem Jeff Masemolastraat). Volgens â€œSuid-Afrikaanse Geslagregistersâ€ (SAG), Volume 5, bl. 473, was hy vier maal getroud; op 18 September 1854 met Helena Johanna Strydom, in 1859 met Cornelia Susanna Jacoba Erasmus, in ongeveer 1875 met Johanna Catharina Louisa Schabort en laastens, in 1897 met Maria Cecelia Albertha Zinn, weduwee Klopper. Volgens SAG was Sarie â€˜n dogter van die derde vrou, Johanna Catharina Louisa Schabort, maar dit is verkeerd want sy en Jacob is eers in 1875 getroud toe Sarie al sowat ses jaar oud was. Sarie was beslis die tweede vrou, Cornelia Erasmus, se dogter.
(Bron: Schabort Family History 1500 â€“ 2000, Piet Schabort (2001) blâ€™e 133 & 136)
Jacob MarÃ© was â€˜n Voortrekker. Hy en sy vrou het hulle het in die omgewing van die Suikerbosrand gevestig. Die grootste konsentrasie Voortrekkers het hulle in die wyk Mooirivier bevind waar die dorp Potchefstroom aangelÃª is. Sarie MarÃ© is dus die â€œSarie Maraisâ€ wat in â€œdie wyk van die Mooirivierâ€ gewoon het. In hierdie tyd was daar vyf wyke in Transvaal: Mooirivier (Potchefstroom), Magaliesburg (Rustenburg), Marico (Zeerust), Ohrigstad en Zoutpansberg (Pietersburg). Suikerbosrand was in die wyk van Mooirivier geleÃ«, wat gestrek het vanaf Potchefstroom tot by die huidige Wolmaransstad en Makwassie.
Toe Sarie 16 jaar oud was, het sy Jacobus Petrus Toerien, 'n verslaggewer van â€œDi Patriotâ€ van die Paarl, ontmoet. Hy was in Pretoria om 'n onderhoud met haar pa te kom voer. Hy het onder die skuilnaam â€œJepeteâ€ (afgelei van sy voorletters) in "Ons Kleintje" geskryf in sy hoedanigheid as subredakteur van "Di Patriot". Hy was ook â€˜n digter van die Eerste Afrikaanse Taalbeweging maar daar het ook Nederlandse en Engelse gedigte uit sy pen gevloei. Hy en Sarie is op 19 Desember 1884 in Pretoria getroud en het 16 kinders gehad van wie 8 jonk oorlede is. Hy stig later, in 1890 in Middelburg, die koerant De Republikein wat sterk pro-Afrikaans en pro-republiek was.
Hierdie Jacobus Toerien, Sarie se man (toe moontlik nog haar minnaar) het â€œSarie Maraisâ€ (eintlik â€œSarie MarÃ©â€) se woorde na die Eerste Anglo-Boere (of Vryheids-) oorlog (1880-1881) of tydens of na die Tweede Anglo-Boere (of Vryheids-) oorlog (1899-1902) geskryf. Die liedjie het nie aanvanklik al die versies gehad wat ons vandag ken nie en die woorde was ook nie dieselfde as diÃ© van vandag nie. Die woorde is verander en daar is later versies bygeskryf maar hy het na bewering die eerste twee versies geskryf.
Die reÃ«l: â€œEk was so bang dat die Kakies my sal vang en vÃªr oor die see wegstuurâ€ wys duidelik op die Tweede Vryheidoorlog. Tydens die Eerste Vryheidsoorlog was die Engelse soldate bekend as â€œRooibaadjiesâ€ en â€œTommiesâ€.
Hy het die melodie van Sweet Ellie Rhee waarskynlik by die gouddelwers op die Randse Goudvelde gehoor. Met die liedjie het hy sy vrou, Sarie MarÃ©, se naam verewig. Die naam â€œSarie MarÃ©â€ het later weens 'n drukfout â€œSarie Maraisâ€ geword.
(Bron: Schabort Family History 1500 â€“ 2000, Piet Schabort (2001) blâ€™e 136 & 137)
Die volgende is â€˜n aanhaling uit â€œDie Bondgenootâ€ - November 1975 onder die opskrif: "Ons
Afrikaanse Volksliedereskatâ€ deur Jan Strydom:
â€œ..........Net soos die popgroepe van vandag, was daar sedert die begin van die vorige eeu "minstrel"-groepe wat oral baie gewild was en vol sale getrek het. Een so 'n groep was die Christy Minstrels, wat Suid-Afrika in 1862 besoek het. Een van die liedjies op hulle program was Ellie Rhee, geskryf deur Septimus Winner op die melodie van "The Foggy Dew." Hierdie Ellie Rhee het baie gou bekend geword, nie net in die Kaapprovinsie nie maar ook in Natal en die Boere-republieke.â€
Sekere Amerikaanse Burger-oorlog liedjies was blykbaar graag aangepas vir die Anglo Boere-oorlog, bv. â€œJust Before the Battle, Motherâ€ wat â€œWanneer kom ons troudag Gertjieâ€ geword het en â€œMarching Through Georgiaâ€ wat die wyse van â€œOns Burgers is Getrouâ€ is.
Volgens die SA biblioteek se katalogus-inskrywing AP.1998-227 was Sarie bekend as â€œTant Mossieâ€ maar dit is dalk â€˜n verwarring met J C (Joan) Abrahams, die vrou wat haar later jare beywer het om Sarie se graf te soek. Sy was â€œTant Mossieâ€ genoem. (kyk â€œSARIE MARAIS SE GRAF ONTDEKâ€ hieronder).
Daar is, â€˜n gedenksteen vir Jepete by sy graf in Middelburg, Mpumalanga se Ou Westelike begraafplaas opgerig in 1995:
Presies wanneer Sarie Marais die Marines se regiment mars geword het is nie seker nie. In 'n artikel in die Daily Telegraph word hulde gebring aan luitenant-kolonel sir Vivian Dunn wat toe kort gelede oorlede was. Die berig sÃª: â€œHis arrangement of the Boer song Sarie Marais is the regimental march of the Royal Marines Commandos.â€ Maar Dunn is eers in 1931 aangestel as â€œdirector of musicâ€ van die Portsmouth afdeling van die orkes. Miskien was sy weergawe van Sarie Marais net 'n nuwe verwerking van die liedjie. Dunn se orkes was aan boord van die slagskip, H. M. S. Vanguard, wat Koning George VI en sy gesin in 1947 vir â€˜n besoek na Suid-Afrika gebring het. Tydens diÃ© besoek het Dunn glo verskeie melodieÃ« wat die koninklikes hier gehoor het op hulle versoek vir die orkes verwerk.
Dit is ook die amptelike lied van die Girl Guides in Sri Lanka (Ceylon) wat dit aan die begin van die vorige eeu by die Boerekrygsgevangenes daar gehoor het en glo ook die skoollied van die Kobe kollege in Japan (alhoewel diÃ© college in 1873 deur twee Amerikaanse sendelinge gestig is en diÃ© wyse waarskynlik eerder diÃ© van Ellie Rhee is).
Die rolprent â€œSarie Maraisâ€ saam met die rolprent â€œMoedertjieâ€ was die eerste twee Suid-Afrikaanse films met klank. Die â€œpremierâ€ daarvan was by â€˜n gala vertoning in die Capitol Teater in Pretoria in 1931. Die rolprent het gehandel oor Boere-gevangenis in â€˜n Britse krygsgevangene-kamp. Een van die gevangenis, gespeel deur Billy Mathews, verhef sy stem en sing "My Sarie Marais". Afrikaner nasionalisme het sterk na vore getree in daardie jare en die film het Britse kulturele en ekonomies imperialisme negatief voorgestel.
Dan is daar natuurlik die gewilde vroue-tydskrif â€œSarieâ€. Die naam kom ook van die volksliedjie Sarie Marais. Die naam was aanvanklik (1949) â€œSarie Maraisâ€ maar almal het gou net van â€œSarieâ€ gepraat en die naam is so verander alhoewel die mashoof Sarie Marais gebly het tot einde Januarie 1976.
In Die Byvoegsel tot Die Burger van 13 Januarie 1962 skryf Tobie BrÃ¼mmer 'n artikel "Was sy Sarie Marais?". Daarin sÃª hy drie susters van Bellville, Jeanette, Garty en Dana Toerien sÃª daar is geen twyfel dat hul vader, J P Toerien, die liedjie se woorde geskryf het nie. BrÃ¼mmer het in die Nasionale Afrikaanse Letterkundige Museum (NALN) ' n dossier, saamgestel deur â€˜n Mnr. J P Toerien van Bergvliet, â€˜n neef van die Toerien-susters, opgespoor wat â€˜n groot versameling briewe en dokumente oor die onderwerp bevat het.
Daarvolgens het â€˜n Verslaggewer van Die Volksblad (Die Burger se susterkoerant in Bloemfontein) in 1937 Mev. Sarie Toerien (gebore MarÃ©) besoek. Sy het erken dat sy die Sarie is van wie gesing word en dat haar man, J P Toerien, beter bekend as Jepete in die dae van die Eerste Taalbeweging, die skrywer van die woorde is. Hul twee susters en â€˜n broer het dit ook bevestig.
Mev. Toerien was baie godsdienstig en sy het die verslaggewer versoek om nie 'n bohaai daaroor op te skop nie want â€œselfverheerlikingâ€ was in stryd met haar nederige geaardheid. Sy het hom gevra om die berig eers aan haar voor te lÃª voor hy dit publiseer. Toe hy egter twee dae later daarmee opdaag wou sy nie hÃª dat dit gepubliseer word nie.
Oor die jare het Die Volksblad verskeie kere oor diÃ© liedjie en oor Sarie geskryf maar sy wou nie tot 'n persoonlike onderhoud instem nie.
Op 5 Maart 1942 het 'n brief in Die Volksblad verskyn waarin die stelling gemaak is dat die skrywer van die woorde van Sarie Marais van â€œpapbroeklandâ€ kom (oor die deel in die lirieke: â€œEk was so bang dat die Kakies my sou vang......â€ en â€œToe vlug ek na die kant van die Upington se sand ....â€).
'n Kleinneef en naamgenoot van Mnr. J P Toerien, wat in Bloemfontein gewerk en met sy dogters kontak gehad het, het op die brief gereageer nadat die ontstelde niggies hom gevra het om dit te doen. Hulle het bevestig dat dit hulle pa is wat die liedjie se woorde geskryf het. Hulle het gevoel die briefskrywer het hom beswadder. Op 11 Maart 1942 het diÃ© Mnr. Toerien se brief toe in Die Volksblad verskyn. Daarin het hy gesÃª wyle Mnr. J P Toerien, wat van die Paarl gekom het, die skrywer van Sarie Marais is en hy was geen papbroek van wie gesÃª kan word dat hy van â€œpapbroeklandâ€ gekom het nie. Hy het ook daarop gewys dat die woorde aanvanklik was: â€œSy was so bang dat die Kakies my sou vangâ€.
Daar word geglo dat Jepete eintlik veel groter aansien as Suid-Afrikaanse skrywer en digter behoort te geniet maar, afgesien van die verlies van baie van sy werk toe sy drukpers afgebrand het, het Sarie MarÃ© glo kort voor haar dood in 1939 die kinders versoek om 'n trommel met ou dokumente van Jepete daarin te vernietig.
In die NALN dossier is daar vier ander gediggies wat betrekking het op lede van die skrywer Jepete se skoonfamilie, Martha MarÃ©, Nettie MarÃ©, Lilly MarÃ© en Sannie MarÃ©. Vir 'n man soos Jepete is dit onwaarskynlik dat hy nie ook 'n gediggie oor sy vrou sou geskryf het nie. So 'n gedig kon egter nog nooit opgespoor word nie, behalwe dat die Toerien-susters sÃª daar was een en dat Ella dit gesien het.
Volgens navorsing van â€™n broerskind van Jepete, ook J P Toerien, het Sarie gebelg gevoel omdat die liedjie "deur elke Jan Rap en sy maat" op danspartye gesing is en sy wou geen publisiteit hÃª nie.
(http://praag.co.za/?p=6661) en â€œEen Historissh-etymologische en Verklarende Wandeling doorheen de Studentencodexâ€)
Die opsporing van Sarie MarÃ© se graf is die resultaat van 'n soektog deur mej. Joan Abrahams van Bloemfontein, beter bekend as Tant Mossie. In Spean Bridge, Skotland, het sy 'n hoteleienaar by die kommando-monument daar naby ontmoet waar hy 'n huismuseum bedryf het. Sy het daar ontdek dat Sarie Marais die amptelike regiment mars van die Royal Marines Commandos is. DiÃ© verbintenis met die bekende liedjie spruit uit die Tweede Vryheidsoorlog. Die Britse Brigadier-Generaal Simon Fraser (14de Lord Lovat) was tydens die Anglo-Boere Oorlog in Suid-Afrika betrokke asook in die Eerste WÃªreldoorlog. Beide hy en sy seun, Lord â€œShimiâ€ Lovat, wat weer in die Tweede WÃªreldoorlog betrokke was, het die guerrilla gevegstyl van die Boerekommandoâ€™s oorgeneem en die Britse Commandos op die been gebring.
NÃ¡ haar terugkeer na Suid-Afrika het mej. Abrahams na Sarie se graf begin soek. Nadat sy naslaanwerk in die Nasionale Afrikaanse Letterkundige Museum (NALM) se Navorsingsentrum en elders gedoen het, het sy tot haar ontnugtering 'n ongemerkte graf met 'n paar molshope daarop in Bloemfontein opgespoor. Haar bevinding berus grootliks op die navorsing van mnr. J. K. Strijdom van Potchefstroom wat bevind het dat diÃ© Sarie na wie die liedjie genoem is, heel waarskynlik bogenoemde mev. Susara Margaretha (Sarie) Toerien, gebore MarÃ© (nie Marais nie) is.
'n Doringboom is glo ook by die graf geplant om mense te herinner dat Sarie by so 'n boom aan die Mooirivier gewoon het. Wat se doringboom geplant is, is nie bekend nie. Die boom wat in die liedjie na verwys word kan natuurlik â€˜n â€œGroendoringboomâ€ (Balanites Maugamii; Engels Torchwood) wees. â€˜n Groendoringboom is nie enige â€œgroen doringboomâ€ nie. Die Groendoringboom kom veral in die heel noordelike dele van Kwazulu-Natal en die vÃªr-oostelike dele van Limpopo en Mpumalanga voor wat moontlik die Sarie MarÃ© (1840-1877)-teorie ondersteun maar verskeie soorte doringbome (Acacia spesies) kom natuurlik oral in die Bosveld en Doringveld-wÃªreld van â€œWyk Mooirivierâ€ (in die huidige Noord-Wes Provinsie) voor en dit mag so â€˜n doringbooom wees waarna in die liedjie verwys was.
Die verwysing na: â€œDaar onder in die mieliesâ€ gee ook nie werklik â€˜n leidraad nie. Beide die Noord-Westelike Provinsie (en ook Heidelberg-omgewing in Gauteng) en die Natalse Middellande is bekend as goeie mieliewÃªreld.
â€œMag ik mij voorstellen: Jan Ghyselen, lid kernredactie van De Roets, dÃ© historische weekkalender in Vlaanderen (BelgiÃ«) en laureaat van de prestigieuze Visser Neerlandia Cultuurprijs.
Voor de uitgave van 2013 staat Susara Margaretha MarÃ© (1869(sic) - 1939) [de vrouw van het liedje Sarie Marais, in Vlaanderen Sarie Marijs genaamd] op onze toplijst. Dit lied is bij ons in Vlaanderen goed gekend. Vlaanderen en Zuid-Afrika delen een taal met dezelfde stam en heel wat Vlamingen hebben zich vroeger (en nu nog) gesetteld in uw land.
Dus is er wel sprake van een band. Dat is ook een reden om mevrouw MarÃ© in onze kalender op te nemen. Dus ben ik naar informatie beginnen zoeken op internet. Daarbij vond ik de webstek "Die Genealogiese Genootskap van Suid-Afrika". Zo kom ik dan ook aan uw epost-adres.
Kan u ons een tekst/teksten bezorgen over het leven van die vrouw? GÃ©Ã©n klassieke biografie maar een tekst met enkele â€˜pittige' anekdotes die de vrouw of haar leven typeren. Of misschien kan u mij doorverwijzen naar bepaalde bronnen?
6. FAK-Sangbundel, Vierde Uitgawe 1979 Tafelberg â€“ 1979
16. Schabort Family History 1500 â€“ 2000, Piet Schabort (2001)
Created on 19 Augustus 2015 .
Woensdag, 16 Oktober 2019 23:35