1. Wel, in die eerste plek was die Benjaminiete uiters bedrewe vegters. ‘n Mens het dit al met Ehud gesien, en hier sê die skrywer dat van hulle knap soldate was. Die hotkloue: “kon keer op keer ’n haar raakgooi met ’n klip uit ’n slingervel”! Israel het die eerste twee keer ook geen afwisseling in hulle strategie gehad nie, maar doodgewoon gedink hulle sal met getalle die oorhand kan kry.
2. Maar, in die tweede plek dink ek dit lê eintlik in die feit dat ‘n mens met die eerste twee “bevele” van die Here nie sien dat die Here vir hulle oorwinning belowe nie. Hy sê net wie moet optrek. Vóór Hy nog meer detail kon gee, soos Hy soveel keer gedoen het, bv met Josua en Gideon, trek hulle op in die verwagting dat getalle genoeg is om oor Benjamin te loop.
Dit is daarom eers wanneer die held Pinehas – wat vroeër die toorn van die Here afgeweer het met die onsedelikheid en afgodediens in Sittim (Num 25) – op die toneel verskyn, hulle so ver kom om brandoffers en maaltydoffers te bring, waarskynlik by die tabernakel, want die ark van die Here is ook daar wat die situasie verander en die Here belowe dat hulle die oorwinning sal behaal: “Trek op! Môre gee Ek hulle in julle mag.”
Soos dit die keer met Ai die geval was, oorwin hulle met ‘n hinderlaag en slaag in hulle missie. Terloops, die feit dat Pinehas genoem word, beteken ook dat dié verhale vroeg in die Rigterstyd plaasvind.