Geskryf deur Brian J. Gerber en Melanie Gall
Omgewingsregulasies verbeter gewoonlik gemeenskappe se gereedheid en veerkragtigheid tydens rampe. AP Foto / Gerald Herbert
Swaar reën na die orkaan Florence het kommer uitgespreek oor die vrystelling van giftige materiale. As van steenkoolkragkragsentrales wat by 'n stortingsterrein gestoor word het uitgegooi en die staat Noord-Carolina het gesê dekades webwerwe het vrygelaat varkvleis of loop dit gevaar.
Hierdie soort gebeure beklemtoon nie net die potensiaal vir skade aan mense en die omgewing as gevolg van hierdie soort onbeheerde besoedeling nie, maar ook die verband tussen omgewingsregulasies en die risiko's wat gemeenskappe in die gesig staar wanneer natuurrampe voorkom.
Die besluite wat gemeenskappe maak wanneer 'n verskeidenheid gevare aangewend word, insluitend die hantering van industriële afval, is 'n belangrike faktor in 'n gemeenskap se kwesbaarheid tydens 'n ramp. 'N Dinamiek wat ons op verskeie maniere gesien het in ons werk in rampbeleid en bestuur. Sulke keuses help ook om te verduidelik hoekom rampskade so duur is en die herstel van die ramp so kompleks is.
Besoedeling en rampoorstroming
Swaar reënval van die orkaan Florence het die Neuse-rivier laat vloed en erodeer drie vullisverwyderingskoolstortings naby Goldsboro, Noord-Carolina. By 'n ander steenkool-ash storting naby Wilmington, swaar reën het sy giftige inhoud blootgestel, wat lood, arseen en kwik insluit, was dit in 'n nabygeleë meer wat in die Kaapse Vreesrivier afloop. Duke Energy, operateur van die stortingsterrein en nabygeleë kragsentrale, skat oor 2,000 kubieke meter het in die meer ontsnap maar beweer besmette stormwater het dit nie in die rivier gemaak nie.
Die probleem met die bestuur van steenkoolas-berging is 'n nuttige illustrasie van hoe omgewingsbeskermingskeuses, goed of sleg, die mate van gemeenskapsprobleme tydens 'n ramp beïnvloed.
Floodwaters omring huise en 'n kragstasie in die nasleep van die orkaan Florence in Newport, NC AP Foto / Tom Copeland
Die Noord-Carolina wetgewer het 'n onlangse geskiedenis van eksplisiete ontkenning van klimaatsverandering. 'N Wetsontwerp geslaag in 2012 verbied die gebruik van klimaatwetenskap aangaande die uitwerking van seevlakopkoms en ander kusbestuursvraagstukke. hierdie bevorder minder-as-klank kusontwikkeling en verhoog kwesbaarheid vir kusgevare.
Net so, die staat het 'n geskiedenis van die toelaat van stoor van steenkoolas in gebiede wat drinkwater in gevaar stel vir besoedeling. 'N Plan om hierdie webwerwe te verwyder of op te ruim, het te make met kritiek van omgewingsbewustes dat sulke pogings tot dusver onvoldoende is.
Vermindering van steenkool-ash-reëls
Koolas is die giftige afvalproduk van brandende steenkool vir energieproduksie. Daar is meer as 100 steenkoolas afval plekke in die Suidoos; 37 is geleë in Noord-Carolina. Koolasafval bevat 'n wye verskeidenheid verbindings, waarvan die meeste met swaar metale verband hou. As dit nie vervat en gemonitor word nie, gee toksiese steenkoolas a beduidende gesondheidsrisiko, omdat dit drinkwater, oppervlaktes, besoedeling in vis kan besoedel en ander lewende organismes kan benadeel.
In 2008 a massiewe steenkool-asblik in Tennessee, soortgelyk aan die potensiële situasie in Noord-Carolina, het meer as US $ 1.2 miljard gekos om op te ruim. Dit het daartoe gelei dat die Obama-administrasie nuwe nasionale regulasies oor die stoor van steenkoolas, die aanvaarding van 'n finale reël in 2015.
Foto deur die Waterkeeper Alliance toon die gevolge van oorstromings by die voormalige Weatherspoon-steenkoolkragsentrale wat gesloop is. Waterkeeper Alliance Inc, CC BY-NC-ND
Die Obama-administrasie se pogings op steenkoolas kan verstaan ​​word in die konteks van die Clean Power Plan, 'n breë poging om klimaatsverandering en industriële besoedeling aan te spreek. Die Trump-administrasie het het probeer om daardie regulatoriese benadering te onttrek, insluitende die terugrol van die strengheid van die stoor van steenkoolasverwydering.
Maar verligting van regulasies van energieproduksie, verbruik en afval ondermyn gemeenskappe se pogings om te reageer op rampe en die breër kwessie van versagting van klimaatsverandering en aanpassing.
Byvoorbeeld, die verhoging van die waarskynlikheid van waterbesoedeling deur swak beheermaatreëls oor die verwydering van steenkoolas, is 'n onnodige openbare gesondheidsrisiko wat stadiger reaksiepogings kan verminder en herstel kan duur en moeiliker maak. Kortom, lax-omgewingsregulering maak gemeenskappe minder veerkragtig.
Omgewingsregulering en rampe
Oor die algemeen is stelsels van noodbestuur en noodreaksie ontwerp om soepel genoeg te wees om enige gevaar wat 'n krisis neersit, aan te spreek, of dit natuurlik is, soos orkane, tegnologiese, soos industriële ongelukke of dade van terrorisme. Na die Sept. 11, 2001-aanvalle, het die VSA begin met 'n transformasie van hoe noodgevalle en rampe hanteer word.
Nuwe nasionale riglyne en standaarde vir voorbereiding en voorvalbestuur is aangeneem om effektiwiteit in alle fases van rampbestuur te verseker. Maar beleidspogings wat die beskerming van die omgewing op nasionale, staats- of plaaslike vlakke verswak, maak die bedrywighede van rampbestuur moeiliker.
Oorweeg gevaarbeperking - die gebruik van gereedskap soos boukodes of grondgebruiksbeplanning om die hoeveelheid skade wat tydens 'n ramp mag voorkom te verminder - en hoe dit verband hou met ander fases van rampbestuur. Die sterkte van risikoverminderingstappe, soos veiliger plaaslike grondgebruikspraktyke, het 'n direkte invloed op noodreaksie en langtermynherstelfases.
Byvoorbeeld, as 'n gemeenskap verhoed dat residensiële ontwikkeling in 'n vloedvlakte voorkom, is daar geen oorstroming nodig nie, ontruimings- of reddingsoperasies, die koste van herstel word verminder, ensovoorts. Terselfdertyd het strengere omgewingsregulasies die risiko om die gevaar self te verminder en die moontlikheid van doeltreffender risikobeperking te fasiliteer.
Ons sentrale punt is redelik eenvoudig: Omgewingsbeskermingsaksies in 'n jurisdiksie het regstreekse gevolge vir rampkwesbaarheid. Die besondere geval van Noord-Carolina en die risiko van grootskaalse besoedeling deur steenkoolasvervuiling wat deur die vloed ramp in Florence vrygestel word, kan gesien word in die lig van breër tendense in die Verenigde State en wêreldwyd.
Met seevlakstyging word kusgemeenskappe in die VSA gesig groot risiko's wat verband hou met gevaarlike en meer roetine-oorstromings. Bewyse toon die finansiële koste van rampe is stygende. Buite die VSA soortgelyke negatiewe tendense van verhoogde risiko en meer Ernstige gevolge van nasionale rampe regoor die wêreld is goed gevestig.
Die steenkoolasprobleem in Noord-Carolina kan ook gesien word deur die lens van onbillike blootstelling aan omgewingskwessies. Plek van gevaarlike afval terreine is nie willekeurig nie - blootstelling aan blootstelling is geneig om hoër te wees vir armer of minderheidsbevolkings. Dit in kombinasie met hoër sosiale kwesbaarheidsvlakke - die onvermoë om voor te berei vir, reageer of herstel van 'n ramp - verhoog die risiko's vir hierdie inwoners om langtermyn gesondheids- en sosio-ekonomiese impakte te ly.
Al hierdie tendense - verhoogde kwesbaarheid, onbillike blootstelling, groter koste van rampe - onderstreep alle noodsaaklikheid om omgewingsregulering as 'n belangrike komponent van ramprisikovermindering te beskou.
Brian J. Gerber, medeprofessor van die staatsdiens en gemeenskapsoplossings en mede-direkteur, sentrum vir noodbestuur en tuislandveiligheid, Arizona State University en Melanie Gall, kollege professor en mede-direkteur, sentrum vir noodbestuur en tuisland sekuriteit en kollege professor, Arizona State University
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > Weer > Hoe ontspanne omgewingsregulasies verhoog risiko tydens natuurrampe