Hierdie eenmanvertoning vertel die ontroerende verhaal van Moses, ’n dertienjarige Joodse seun wat op die Reu Bleue in die Joodse buurt in Montmartre, Parys, woon. Moses se wêreld is betreklik klein en hy erg verwaarloos. Sy moeder het hom as baba verlaat en hy woon by sy vader, ’n liefdelose advokaat wat hom, in Moses se woorde, meer soos ’n slaaf as ’n seun hanteer. Moses vind aanklank by die oplettende en wyse “Arabiese” kruidenier, Monsieur Ibrahim, by wie hy daagliks die blikkieskos koop (en by tye selfs steel), wat hy vir sy vader moet kook. Dit is dan ook Monsieur Ibrahim wat hom oor Moses, of Momo soos hy vaderlik na hom verwys, ontferm wanneer hy liefde by die dames van die Reu de Paradis probeer koop.
By Monsieur Ibrahim leer Momo egter nie net lewenswyshede nie, maar ook basiese oorlewingstegnieke. Hy leer dat ’n glimlag jou dikwels verder bring as ’n nors gesig. Hy besef dat Monsieur eintlik uitgeslape is al lyk hy half aan die slaap. Hy leer ook dat hy sy daaglikse kruidenierswaretoelaag kan rek deur sy pa se spyskaart ’n bietjie aan te pas – lewerpatee en ’n sekere soort hondekos proe verbasend baie dieselfde!
Toe Momo se vader hom versaak en later sterf, ontsien Monsieur Ibrahim geen moeite om die seun aan te neem nie. Momo ken nou vir die eerste keer in sy lewe ’n liefdevolle vader. In ’n treffende oomblik merk hy op dat party woorde, soos “Pappa”, ’n heel ander betekenis kan aanneem en ander emosies ontketen wanneer dit in ’n nuwe konteks gebruik word ‒ waar hy voorheen koud gelaat is deur die woord, voel hy nou die warmte en liefde van Monsieur Ibrahim.
Ná hulle ’n motor aangeskaf en vir rylesse is, gaan dié twee op reis deur Suid-Europa na Turkye opsoek na die kusdorp waar Monsieur Ibrahim gebore is. Aangesien Momo bestuur, beleef hy die landskap deur die waarnemings van Monsieur. Hy “hoor” dus Europa en sien dit nie ‒ ’n verfrissende perspektief. Dit is hierdie reis, Monsieur se vaderlike liefde en die tollende danse van die Derwiste wat die genesing bring wat Momo broodnodig het.
Alhoewel die vertaalde Monsieur Ibrahim en die blomme van die Koran dalk as Bildungsroman of jeugliteratuur geklassifiseer word, is die verwerking vir die verhoog beslis veel meer as ’n jeugverhaal oor tienerkwessies. Die gewigtige temas van ’n soeke na liefde, aanvaarding, geluk en ’n plek om te behoort, is universeel en spreek myns insiens veral tot volwasse gehore. Die swaar oomblikke word dikwels afgewissel met ’n komiese opmerking deur Momo of ’n kwinkslag van Monsieur Ibrahim. Die gehoor kan nie anders as om meegevoer te word deur die kinderlike, onskuldige en soms moedswillige vertellings van Momo nie en treur ook saam met hom wanneer hy weer ’n geliefde verloor.