Jare lank het Riekert hierdie geheim met hom saamgedra. En dit het sy menswees stukkie vir stukkie verteer, totdat daar amper niks van oor was nie. Sou hy ooit die verwerping oorleef?
Toe ons op die lughawe land, raak ek skoon laf van senuweeagtigheid. Ek pluk my selfoon uit en stuur vir haar ’n SMS: “As jy seker is jy wil my nog ontmoet, waai woes as jy my sien.” Dis ’n grootse oomblik, een wat ek nooit weer sal beleef nie, een wat min mense óóit beleef.
“Jy is spesiaal vir ons uitgesoek,” het my ma-hulle my van jongs af vertel. Dit was nooit vir my nodig om aan hulle liefde vir my te twyfel nie.
Ek het my lewe lank met ’n gevoel van verwerping geworstel. Ek is useless, het ek gedink wanneer hierdie minderwaardigheid my gees wou oorweldig.
Dit was haar laaste studiejaar. En toe, onverwags en onbeplan, bevind sy haar in ’n dilemma. Maar sy was ’n sterk vrou. Sy sou nie sommer opgee nie, nie sommer alles oorboord gooi nie. Nee, sy het gevra om haar eksamen tóé al af te lê, ses maande voor die einde van die jaar.
Sy het ondersteuning nodig gehad. Troos en onderskraging. Maar sy moes daarsonder klaarkom. “Ná jou geboorte is jy dadelik weggevat,” het sy vertel. “En ek het jou nie weer gesien nie.”
Aanvanklik het ek geen begeerte gehad om my biologiese ma te ontmoet nie. Ek hét ’n ma, ek hét ouers. Maar my dierbare ma het nie saamgestem nie.
“Jy behoort jou biologiese ma te gaan opsoek,” het sy raad gegee. “Hierdie vrou verdien om te weet wat van jou geword het.” My ma was ook oortuig daarvan dat dit vir mý goed sou wees, maar ek was nie oortuig nie. My lewe het aangegaan. Ek het getrou en kinders gekry, en vyf jaar lank in die Oekraïne gebly voor ek ’n beroep na ’n gemeente in Vredendal aanvaar het.
Tussendeur doen ek berading. Soms wens ek ek het ’n sleutel waarmee ek harte van mense wat deur lyding gaan, kan ontsluit sodat daar bevryding kan wees. Dis tóé dat sy eendag in my gedagtes kom – hierdie vrou wat ek nie ken nie, my biologiese ma wat dalk nog iewers op aarde leef. Dit is die een mens vir wie se hart ek wél ’n sleutel het, besef ek met ’n skok. Vir háár kan ek bevryding bring, maar ek weerhou dit van haar omdat dit vir myself makliker is so.
Op ’n wonderbaarlike wyse spoor ek haar met die hulp van ’n maatskaplike werker in ’n rekordtyd op. Die gedagte daaraan slaan my asem weg. “Kontak haar,” vra ek die maatskaplike werker, “en vertel vir haar hoe goed dit met my gaan.”
“Ek het jou biologiese ma gebel,” sy, “vir haar verduidelik die oproep gaan oor die baba wat sy laat aanneem het. Daar was dadelik ’n doodse stilte. En die eerste woorde wat sy sê, was: ‘Ek soek hom nog elke dag van my lewe.’”
Dis asof ’n perd my skop toe ek dit hoor. Dis hierdie woorde van my biologiese ma wat die kors om my hart finaal laat verkrummel, die besef dat sy my nie bloot weggegee en van my vergeet het nie.
My biologiese pa! Ek het nooit veel aan hóm gedink nie. Maar hy is daar! Hy leef en hy bly in Velddrif, net hier anderkant.
Toe dit die dag gebeur, huil hy openlik, hierdie man wat ’n kolonel in die weermag was, wat met ’n Honoris Crux vereer is vir sy dapperheid. Ek verkyk my aan die ooreenkomste tussen ons, die drie kroontjies op die kop, die duime wat op ’n vreemde manier kan uithaak. Vir die eerste keer in my lewe ontvou ’n genetiese kennis voor my.
Dis ook wat nou gebeur. “O!” sê hy toe ek teen my sin vertel waarmee ek my besig hou. “Ek was ook al in ’n kerk.” Ja, dink ek, hier kom dit nou, nou gaan ons kerkstories gesels. Maar daar wag ’n verrassing vir my. “O, regtig? Waar?” wil ek weet.
Dis toe ons datums vergelyk dat dit ons tref: Ons paaie hét al gekruis. Ek was “die ou wat voor in die kerk ’n kitaar geslaan het”. En hy was daar – die aand met die diens toe daar van ons afskeid geneem is voordat ons weg is Oekraïne toe. Hy het gesien en gehoor hoe ons geseën is. Sonder om te weet dat dit sy seun was wat voor hom staan.
Hy vertel my van sy dogters, dat hy nie kleinkinders het nie. “Jy hét,” verseker ek hom. “Drie pragtige kleinkinders.”