Heraclitus: Life Is Flux - Die storie - 2022
Heraclitus van Efese (ongeveer 500 v.G.J.) het beroemd beweer dat "die lewe vloei" en hoewel hy blykbaar gedink het dat hierdie waarneming vir almal duidelik sou wees, het mense voortgegaan om verandering van sy tyd tot vandag toe te weerstaan. Heraklitos was een van die vroeë pre-Sokratiese filosowe, so genoem omdat hulle Sokrates voorafgegaan het, beskou as die Vader van die Westerse Filosofie. Die vroeë Pre-Sokraties het gefokus op die identifisering van die eerste oorsaak van die skepping-daardie element of energie wat die hele skepping aan die gang gesit en onderhou het-en was bekend as 'natuurlike filosowe' omdat hulle belangstelling in natuurlike oorsake was van voorheen gehou bonatuurlike verskynsels soos verduidelik deur die wil van die gode.
Sy oosterse tydgenoot, Siddhartha Gautama (die Boeddha, l. 563 - ongeveer 483 v.G.J.), herken dieselfde noodsaaklike aspek van die lewe: dat niks permanent is nie en dat die waarneembare wêreld voortdurend verander en verstaan ​​dat dit die oorsaak is van menslike lyding: mense dring aan op permanensie in 'n wêreld van verganklikheid. Die Boeddha het mense aangemoedig om die wesenlike aard van die lewe te aanvaar en hulself los te maak van die valse idee dat alles wat hulle voorgehou het permanent kan wees. Heraklitos het dieselfde boodskap gehad, maar met 'n beduidende verskil: 'n mens kan jouself aan alles koppel, solank jy verstaan ​​dat dit vlugtig is.
Die verskil tussen die twee filosowe is dat Heraclitus aktiewe betrokkenheid aangemoedig het terwyl Boeddha verligte belangstelling voorgestel het. Boeddha leer geleidelik 'n weg van geleidelike losmaking van die veranderlikheid van die wêreld, wat lei tot die begrip en erkenning dat 'n mens jou lewe voluit kan leef sonder om te verlang na wat 'n mens kort, uit vrees vir wat jy kan verloor, of om te rou oor die verlede. Heraklitos het mense aangemoedig om verandering as die fundamentele wese van die lewe te omhels en daarin te leef, selfs te vier, met 'n totale bewustheid van wat 'n mens het en wat onvermydelik verlore sou gaan.
Alhoewel hul sentrale fokus verskil, is hul doel dieselfde: om diegene wat deur vrees en onkunde vasstaan ​​aan die dinge wat hulle weet, wakker te maak en om te beweeg na 'n hoër, lewendiger lewensbegrip. Interessant genoeg, maar nie verrassend nie, sou dieselfde fokus in die 20ste eeu nC ontwikkel word deur die ikoniese Switserse psigiater Carl Jung (l. 1875-1961 nC) wat die belangrikheid van die proses van selfaktualisering beklemtoon het-vergelykbaar met die toestand van bewustheid aangemoedig deur Heraclitus en die Boeddha - waardeur mens kinderlike vrese en beperkings kon laat vaar om 'n meer volwasse en vervullende lewe te lei.
Filosofie van Heraclitus
Heraklitos het blykbaar 'n aantal belangrike werke geskryf, maar hiervan bly slegs fragmente bewaar deur latere skrywers. Die vroeë Pre-Sokratiese belangstelling in die identifisering van die eerste oorsaak het begin by Thales of Miletus (l. 585 v.C.) en het voortgegaan deur sy student Anaximander (l. 610-546 v.G.J.) en daarna Anaximenes (l. 546 v.G.J.), almal latere filosowe soos Heraclitus geïnspireer.
Heraklitos het die hele lewe geëis, en die aard van die lewe was verandering en transformasie wat beliggaam en geïllustreer word deur die energie van vuur.
Thales beweer dat die eerste oorsaak water is omdat water verskillende toestande kan aanneem - verhit word dit tot lug (stoom), bevries word dit solied (ys), ensovoorts. Anaximander verwerp dit en beweer dat die eerste oorsaak 'n kosmiese krag moet wees (wat hy die apeiron) ver bo enige van die elemente van die aarde, omdat die essensie daarvan deel moes uitmaak van al die elemente van die skepping. Anaximenes stel lug voor as die fundamentele element omdat dit, net soos Thales se water, verskillende vorme kan aanneem, soos vuur (wanneer dit selde voorkom), water (deur kondensasie) en lewensonderhoud.
Al drie hierdie eise erken verandering as 'n noodsaaklike aspek van die eerste oorsaak. Tog het Heraklitus al drie as onvoldoende verwerp omdat dit blykbaar 'n waarneembare, transformerende kwaliteit het; water, die apeironen lug kan transformasie begin, maar dit nie voltooi nie. Hy het in plaas daarvan beweer dat die eerste oorsaak vuur was - 'n transformerende energie - omdat die hele lewe, en die aard van die lewe, verandering en transformasie is wat beliggaam en geïllustreer word deur die energie van vuur. Vuur het rou vleis in gaar kos omskep, koel lug in warm, hout in as, donker tot lig, en volgens hom was dit duidelik die eerste oorsaak.
Daar word gesê dat Heraklitos uit 'n aristokratiese familie van Efese gebore is, maar hy het sy lewe lank 'n beter gesindheid teenoor ander gehandhaaf. Daar word gesê dat sy filosofie uit hierdie houding ontwikkel het, aangesien hy geglo het dat die meeste mense wat hy teëgekom het, onder hom was en in werklikheid geestelik en intellektueel aan die slaap was. Dit kan egter goed wees dat Heraklitos bloot 'n skerp waarnemer was van die menslike toestand en erken het dat die meeste mense in werklikheid aan die slaap was - soos hy sê - hul eie oordele oorgee aan die algemene opinie en hul drome verraai in die ander se belange. Dit lyk asof Heraklitos sy filosofie so verwoord het dat dit mense wakker maak en dwing om hul eie geestelike luiheid en emosionele lusteloosheid te konfronteer.
Dit is onduidelik, vanweë sy frasering en die enkele fragmente van sy skryfwerk, waaruit sy filosofie bestaan, buite die bewering dat lewe voortdurende verandering is, maar dit lyk asof hy hom beywer vir 'n volledige bewustheid van die bestaan ​​in die vorm van bloot aandag krities bly oor ander mense se definisies of verklarings van waarheid. Hy het gereeld sy mede -filosowe en vroeëre skrywers gekritiseer, twyfel aan die menings van professionele persone op enige gebied en het geglo dat hy die beste verstaan ​​hoe om die pad van sy eie lewe te volg.
Hy is waarskynlik die bekendste vir sy bewering: "U kan nie twee keer in dieselfde rivier trap nie", wat gewoonlik direk vertaal word as "In dieselfde rivier stap en stap ons nie, ons is en is nie" ( Baird, 20). Wat Heraklitus bedoel het, is dat die wêreld voortdurend in verandering is, en terwyl 'n mens van die oewer kan stap in die bedding van 'n rivier waarin jy voorheen geloop het, sal die waters wat oor jou voete vloei, nooit dieselfde waters wees wat selfs gevloei het nie 'n oomblik tevore. Op dieselfde manier is die lewe van oomblik tot oomblik in 'n konstante toestand van verandering, en na sy mening kan 'n mens nooit eers reken op die sekerheid dat jy die een oomblik in dieselfde kamer van jou huis kan instap as die volgende nie. .
Boeddha se filosofie
Volgens die Boeddhistiese tradisie was Siddhartha Gautama 'n Hindoe -prins en kort na sy geboorte het 'n wyse geprofeteer dat hy 'n groot koning of 'n kragtige geestelike figuur sou word. Sy vader, monarg van die koninkryk van Kapilavastu, wou 'n opvolger hê en probeer sy seun dus beskerm teen enige suggestie van menslike lyding wat hom tot die geestelike pad kan neig. Die koning se planne misluk egter sodra Siddhartha bewus geword het van siekte, ouderdom en dood. Hy verloën die troon en omhels die lewe van 'n geestelike asket, wat uiteindelik verligting verkry en die Boeddha word.
Sy verligte toestand het hom in staat gestel om, net soos Heraklitos, te besef dat die lewe vloeiend is en dat die meerderheid van die mensdom dit nie besef nie. Mense ly voortdurend daaronder, verstaan ​​hy, omdat hulle voortdurend aandring op aangename aspekte van die lewe as permanente toestande wanneer die aard van hierdie dinge vlugtig was. Mense wou aan geliefdes, werk, voorwerpe, huise vashou asof hulle vir ewig sou bestaan, as gevolg van die aard van hierdie dinge, dat dit nooit sou kon wees nie. Hy bepleit die aanvaarding van wat hy die Vier Edele Waarhede noem (vasstel dat die lewe ly as gevolg van hunkering) en 'n weg van losmaak - die Agtvoudige Pad - 'n geestelike dissipline wat geleidelike losmaking van die onkunde moontlik maak, wat 'n mens in die illusie van permanensie in die lewe.
Die beduidende ooreenkoms tussen die Boeddha se filosofie en dié van Heraclitus was dat Heraclitus nie so 'n losbandigheid bepleit nie, maar dieselfde doel wou hê. Vir Heraklit kon 'n mens alle veranderlike aspekte van die lewe ten volle omhels en ten volle geniet; net solank 'n mens verstaan ​​dat hulle in werklikheid kortstondig is en nie kan bestaan ​​nie. Op dieselfde manier het Boeddha sy volgelinge geleer dat hulle kan geniet wat hulle wil in die lewe, solank hulle besef dat dit kortstondig en sonder blywende betekenis is.
Die lewe is fluks
In sy beroemde verklaring oor die rivier illustreer Heraclitus bloot die basiese waarheid dat die lewe voortdurend vloei, soos uitgedruk in sy beroemde frase Panta Rhei ("Alles verander" of "die lewe is fluks"). Heraclitus het volgehou dat die aard van die lewe verandering is; verandering is nie 'n aspek van die lewe nie, maar die lewe self en om verandering te weerstaan, is om die lewe te weerstaan. Hy het ook beweer dat daar 'n natuurlike krag is wat verband hou met transformerende vuur, wat alles vinnig in opeenvolging van beweging beweeg het, en dit staan ​​bekend as die logo's.
Die logo's, wat alle dinge toedien, werk natuurlik as 'verandering', maar mense weerstaan ​​hierdie natuurlike vloei en laat hulself ly as gevolg van hul onkunde.
Die logo's (Grieks vir 'woord'), wat alle dinge toedien (maar nie die wêreld geskep het nie en nie sy einde kon bewerkstellig nie), werk natuurlik as 'verandering', maar mense weerstaan ​​hierdie natuurlike vloei en veroorsaak gevolglik hulself en ander om te ly as gevolg van hul onkunde oor die aard van die lewe. Heraklitos het geskryf: "Vir die Logos is alle dinge mooi en goed en regverdig, maar mense het gedink dat sommige dinge onregverdig is, ander as regverdig" (DK 22A32).
In die lig van die bewustheid, het Heraklitus gesê, was alles goed, want alles was natuurlik ('n siening wat die latere ontwikkeling van die stoïsme sou beïnvloed, net soos die konsep van die logo's). Mense is gebore, geleef en gesterf, en na so 'n dood het hul geliefdes getreur en die gebeurtenis 'n tragedie genoem, maar vir Heraklit was dit bloot die voortgang van die lewe en 'n natuurlike deel van die menslike toestand. Die hartseer en twis wat met 'n dood gepaard gegaan het, was na sy mening deel van die natuurlike werking van die logo's omdat hy konflik en twis as transformerende agentskappe gedefinieer het.
Die lewe is konflik
Vir Heraklit is konflik nodig vir die voortbestaan ​​van lewe. Heraclitus kritiseer Homerus (l. 8ste eeu v.G.J.) wat geskryf het: 'sou die twis onder die gode en mense kan vergaan' (Ilias 18.107), want as dit sou gebeur, sou daar geen geleentheid vir verandering en groei wees nie. 'N Mens kan nie groei sonder om na 'n soort doel te streef nie, en twis is nodig in hierdie proses. Heraclitus beskou konflik in werklikheid as 'n noodsaaklike krag om die wêreld te onderhou:
Ons moet erken dat oorlog algemeen is en twis geregtigheid is, en dat alles gebeur volgens twis en noodsaaklikheid. (DK22B80)
Oorlog is die vader van almal en die koning van almal, wat sommige as gode en sommige as mense geopenbaar het, wat 'n paar slawe en 'n paar vrymanne gemaak het. (DK22B53)
Heraklitos verwerp Anaximander se konsep van die apeiron as 'n strafkrag, wat skep en vernietig as gevolg van die negatiewe konnotasie van straf. Vir Heraklitos is die teenstrydigheidskonflik absoluut noodsaaklik vir die voortsetting van die lewe, soos verstaan ​​in die verandering van die seisoene, die nag omskakel in die dag, jongmense wat oud word, en selfs in die lewende wyk van die dood. Alles is voortdurend in beweging, merk Heraklit op, en 'n mens hoef net die feit te erken en te aanvaar om daarin te kan lewe. Die Boeddha het dit net so duidelik herken, en op hul eie manier het beide filosowe 'n deernisvolle manier voorgestaan ​​om in 'n wêreld van konstante verandering te aanvaar en te leef as 'n mens permanent wil.
Heraclitus en Jung
Carl Jung weerspieël die idees van beide filosowe in 'n aantal van sy werke wat die noodsaaklikheid beklemtoon om verandering as 'n transformerende moontlikheid te aanvaar. Jung het besef dat mense bang is vir verandering omdat hulle bang is vir die onbekende en dat dit 'n vrees vir verlies en verlating insluit. In hierdie aspek van sy denke, soos in ander, put hy uit die antieke begrip van denkers soos Heraclitus, die Boeddha en vele ander.
Jung beweer dat mense veral bang is vir verandering omdat hulle die soort konflik wat met groei verband hou, wil vermy. In sy werk Die lewensfases hy skryf:
Elkeen van ons draai graag weg van sy probleme; indien moontlik, moet hulle nie genoem word nie, of, beter nog, hulle bestaan ​​word ontken. Ons wil ons lewens eenvoudig, seker en glad maak, en daarom is probleme taboe. Ons wil sekerhede hê en geen twyfel hê nie - resultate en geen eksperimente - sonder om eers te sien dat sekerhede slegs deur twyfel kan ontstaan ​​en slegs deur eksperimente. (Campbell, 5)
Jung was van mening dat menslike neurose ontstaan ​​het uit die begeerte van die individu om kinderlik te bly, en dat deel daarvan die vermyding van konflik was:
Iets in ons wil 'n kind bly, bewusteloos wees, of hoogstens net die ego, alles vreemd verwerp; of anders onderwerp dit aan ons testament; om niks te doen nie, of laat ons ons eie begeerte na plesier of krag begeer. (Campbell, 9-10)
Nóg Boeddha nóg Heraklitos verwoord hul konsepte natuurlik op dieselfde manier, maar dit lyk asof beide die menslike neiging om aan die verlede vas te hou goed verstaan ​​het en weier om te laat vaar van wat 'n mens weet en waarmee hy gemaklik is. Deur dit te doen, beweer albei, veroorsaak 'n mens net meer lyding deur te weier om iets te laat vaar wat jy nooit belowe het om mee te begin nie.
Boeddha en Heraclitus is natuurlik amper die enigste antieke filosowe wat besef het dat die lewe vlugtig en veranderlik is. Die kortheid van die lewe is in werklikheid sentraal in die konsep van filosofie in elke kultuur regoor die wêreld. Dit is egter interessant om saam met 'n hedendaagse psigiater die standpunte van twee van die grootste denkers van die antieke Ooste en Weste in ag te neem, en die kontinuïteit van die menslike ervaring te erken.
Al drie pleit vir 'n aanvaarding van die lewe soos dit is, terwyl hulle gewaarsku word oor maklike antwoorde of gemaklike ontsnappings wat 'n mens in staat stel om lyding te vermy sonder om die oorsake daarvan te erken. Heraclitus het na hierdie toestand verwys as slaapwandel deur die lewe, Boeddha het dit gedefinieer as onderliggende onkunde, en Jung het dit geïdentifiseer as die begeerte om altyd in 'n kinderlike toestand te bly waarin geen risiko's geneem word nie omdat daar geen verwag word nie. By die keuse om aan die slaap te bly, onkundig of kinderlik, probeer 'n mens die probleme van konflik en lyding oplos, maar, soos Jung sê, hierdie keuse verstik slegs die individu:
Die ernstige probleme in die lewe word nooit heeltemal opgelos nie. As dit ooit so lyk, is dit 'n seker teken dat iets verlore gegaan het. (Campbell, 11)
Wat Jung hier suggereer, is 'n verlies aan transformatiewe moontlikhede deur vas te hou aan die bekende in plaas daarvan om te laat gaan en vorentoe te gaan met die lewensstrome. Solank 'n mens vasstaan ​​aan die verlede se verstaan ​​en persoonlike of kulturele tradisies van hoe dinge moet bly, kan 'n mens nie die soort groei ervaar wat met verandering gepaardgaan nie en wat in werklikheid alle lewende dinge definieer terwyl dit deur die verskillende lewensfases beweeg word. met of sonder hul toestemming. Hierin verklaar hy eenvoudig vir die moderne tyd wat die Boeddha en Heraclitus meer as 2000 jaar gelede herken het - dat die lewe vloeiend is.
Heraclitus van Efese ( / ˌ h ɛr ə ˈ k l aɪ t ə s /  Grieks: Ἡράκλειτος ὁ Ἐφέσιος, deurlig. Hērákleitos ho Ephésios, uitgespreek [hɛː.rá.kleː.tos ho e.pʰé.si.os] "Glorie van Hera" c. 535 - c. 475 vC,  fl. 500 vC)   was 'n antieke Griekse, pre-Sokratiese, Ioniese filosoof en 'n boorling van die stad Efese, wat toe deel was van die Persiese Ryk.
Sy waardering vir woordspel en woordelikse uitdrukkings, sowel as paradoksale elemente in sy filosofie, besorg hom die bynaam "The Obscure" uit die oudheid. Hy skryf 'n enkele werk, Oor die natuurwaarvan slegs fragmente oorleef het, wat die onduidelikheid verbonde aan sy lewe en filosofie vergroot. Heraklitus se kriptiese uitsprake was die onderwerp van talle interpretasies. Hy is gesien as 'n 'materiële monis of 'n prosesfilosoof, 'n wetenskaplike kosmoloog, 'n metafisikus en 'n godsdienstige denker, 'n empirikus, 'n rasionalis, 'n mistikus, 'n konvensionele denker en 'n rewolusionêr 'n ontwikkelaar van logika- een wat die wet van nie- teenstrydigheid met die eerste egte filosoof en 'n anti-intellektuele obskurant. " 
Heraklitos was 'n uitstaande ouerskap, maar hy vermy sy bevoorregte lewe as 'n eensame as filosoof. Weinig anders is bekend oor sy vroeë lewe en opvoeding, en hy beskou homself as self-geleerd en 'n pionier van wysheid. Hy word beskou as 'n misantroop wat aan depressie onderwerp is en het bekend geword as 'die huilende filosoof' in teenstelling met Democritus, wat bekend was as 'die laggende filosoof'.
Heraklitos het geglo die wêreld is in ooreenstemming met Logos (letterlik "woord", "rede" of "rekening") en word uiteindelik uit vuur gemaak. Hy het ook geglo in 'n eenheid van teenoorgesteldes en harmonie in die wêreld. Hy was veral bekend vir sy aandrang op voortdurende verandering-in die filosofie bekend as 'flux' of 'word'-as die kenmerkende kenmerk van die wêreld 'n idee wat hy uitdruk in die gesegde, 'Niemand stap ooit twee keer in dieselfde rivier nie ", of met panta rhei ("alles vloei"). Sy gebruik van vuur was moontlik 'n metafoor vir verandering. Hierdie veranderende aspek van sy filosofie staan ​​in kontras met dié van Parmenides, wat geglo het in 'syn' en in die statiese aard van die heelal. Sowel Heraklit as Parmenides het 'n invloed op Plato gehad, wat die hele Westerse filosofie beïnvloed het.
Heraklitos woon in Efese, 'n belangrike stad aan die Ioniese kus van Klein -Asië, nie ver van Milet nie, die geboorteplek van die filosofie. Ons weet niks meer van sy lewe as wat uit sy eie stellings geleer kan word nie, want alle ou biografieë van hom bestaan ​​uit niks meer as afleidings of denkbeeldige konstruksies gebaseer op sy woorde nie. Alhoewel Plato gedink het dat hy na Parmenides geskryf het, is dit meer waarskynlik dat hy voor Parmenides geskryf het. Hy kritiseer naamlik belangrike denkers en skrywers met wie hy nie saamstem nie, en hy noem nie Parmenides nie.Aan die ander kant eggo Parmenides in sy gedig waarskynlik die woorde van Heraclitus. Heraclitus kritiseer die mitograwe Homerus en Hesiodos, sowel as die filosowe Pythagoras en Xenophanes en die historikus Hecataeus. Al hierdie figure floreer in die 6de eeu vC of vroeër, wat 'n datum vir Heraclitus in die laat 6de eeu voorstel. Alhoewel hy nie uitvoerig oor sy politieke sienings in die bestaande fragmente praat nie, blyk dit dat Heraklitos 'n aristokratiese minagting vir die massas weerspieël en die heerskappy van 'n paar wyse manne bevoordeel, byvoorbeeld wanneer hy aanbeveel dat sy medeburgers hulself ophang omdat hulle het hul mees prominente leier verban (DK22B121 in die Diels-Kranz-versameling van presokratiese bronne).
Heraclitus: Life Is Flux - Geskiedenis
Heraclitus is bekend vir sy obskure en elliptiese skryfstyl. Wat miskien moeilik is om die uitspraak van Heraklitos te hanteer, is dat dit nie in argumente ontleed kan word nie, en in sekere mate in sy skynbaar moedswillige skending van die mees elementêre verstaanbaarheidsbeginsel: die wet van nie-teenstrydigheid. Daar word beweer dat sy uitsprake simbolies is van die aard van die wêreld en die proses waaroor hy skryf. Heraklit het 'n baie poëtiese styl van taalgebruik: retoriese effekte, woordspelings, raaisels, sintaktiese en semantiese onduidelikhede, metafore, is kenmerkend van sy styl. Een siening van so 'n taalgebruik is dat dit doelbewus paradoksaal is omdat sy sentrale tesis van die wêreld paradoksaal is: die naasbestaan ​​van teenoorgesteldes. Sy paradoksale taal weerspieël 'n paradoksale wêreld, 'n wêreld wat ondeurdringbaar is deur gewone ervaring, maar iets vereis wat bo die gebied van ervaring is om dit te verstaan. Waarna u moet kyk, is die verborge of onsigbare harmonie en wat sigbaar is, is 'n idee vir diegene wat die vermoë het om verder te kyk as die bewyse van die sintuie. Hoe ook al die fragmente verstaan ​​moet word, dit is opvallend sowel as raaiselagtig. Beide hierdie eienskappe maak dat Heraclitus se uitsprake nie as reguit of onwaar beskou moet word nie, maar dit vereis nadenke en interpretasie, dit is tekens wat dui op 'n betekenis buite hulself.
Die leer van teenoorgesteldes
Die opposisie tussen elemente word 'n sentrale probleem in die Griekse filosofie na Heraklitos. Terwyl die Milesiërs verwys na die elemente wat van nature teenstrydig was, het Heraklitos die aard van opposisie uitgebrei om nie net die elemente met hul gekorreleerde kragte op te neem nie, maar dit veralgemeen om alles van natuurlike prosesse (die seisoene), die produkte van die mens, in te sluit uitvinding, sowel as abstrakte terme soos skoonheid en geregtigheid. Die gebruik van die teenoorgesteldes van Heraklitos plaas dit nie aan die begin van die skeppingsproses nie (soos die Milesiërs), maar in die middelpunt van die natuur. Teenoorgesteldes en teenoorgestelde prosesse kenmerk die aard van dinge: nie net gebeurtenisse nie, maar ook voorwerpe. Die teenoorgesteldes word nie net die tekens nie, maar ook die agente van allerhande veranderinge. Aristoteles verwerp hierdie konseptualisering van die naasbestaan ​​van teenoorgesteldes, aangesien hy meen dat dit die beginsel van nie-teenstrydigheid skend: dit is onmoontlik dat teenstrydiges tegelykertyd aan dieselfde ding behoort. Maar oortree Heraklitos werklik die beginsel van nie-teenstrydigheid? Wat Heraklitus sê, blyk moontlik glad nie 'n oortreding van die wet te wees nie. Teenoorgesteldes, selfs al is dit teenstrydig, kan mekaar vervang of van die een na die ander verander, of selfs gelyktydig teenwoordig wees (tensy hulle in dieselfde opsig en op dieselfde ding gebaseer is), sonder logiese teenstrydigheid. Ons sien dag en nag, warm en koud, droog en nat, en op morele vlakke is ons ook goed en sleg. Om die bestaan ​​van teenoorgesteldes (in die-wêreld-soos-ons-weet-dit) te ontken, is om die bestaan ​​van die wêreld self te ontken. Waar daar bestaan, bestaan ​​daar teenoorgesteldes. As bewys kan word dat Heraklitos se uitsprake nie die beginsel van teenstrydigheid skend nie, verdwyn die hele lug van paradokse, wat dan uit sy woorde verstaan ​​moet word? Sekerlik die intieme verhouding tussen teenoorgestelde eienskappe of predikate wat die wêreld vorm. Wat staties en stabiel blyk te wees, verberg 'n dinamiese toestand; wat verander, onthul orde en harmonie. Vir Heraklit is dit in hierdie begrip van die wêreld dat kennis lê, buite die ooglopende (voorgestel deur die sintuie) teenstrydigheid van teenoorgesteldes. In die bevestiging van die eenheid van teenoorgesteldes, wys Heraklitos nie op die onmoontlikheid van kennis nie, maar slegs op die moeilikheid daarvan. Heraclitus is geen skeptikus nie, hoewel hy moontlik die voorvader van 'n vorm van skeptisisme was.
Die leer van vloei en die onderliggende eenheid
Die wêreld is die teater van teenoorgesteldes en hierdie teenoorgesteldes is vir Heraclitus altyd in spanning in die samestelling van dinge: hulle probeer in mekaar verander. Om van een vorm (ding) na 'n ander te verander, moet 'n soort verandering plaasvind, iets soortgelyk aan 'n beweging van verandering en as die wêreld voortdurend verander, moet daar 'n deurlopende beweging wees wat die verandering onderlê. Die leer van teenoorgesteldes lei ons na die vloedleer. Daar is 'n geskil oor die vraag of Heraklitus ooit so 'n leerstelling gehad het en of hy dit gedoen het, aangesien Plato ons hoofbron vir hierdie leerstelling is en hierdie uitgangspunt gebruik om die gevolgtrekking te maak dat kennis uit so 'n uitgangspunt onmoontlik is. 'U moet weet dat oorlog universeel is, 'n geregtigheidstryd, en dat alles gebeur deur twis en noodsaaklikheid. Verandering word veroorsaak deur twis, die noodsaaklikheid van twis. Heraklitos gebruik die rivier, word gebruik as 'n metafoor vir 'n wêreld in 'n proses van voortdurende verandering. Alles vloei, "jy kan nie twee keer in dieselfde rivier trap nie", "in dieselfde rivier stap ons en trap nie, ons is en ons is nie; as iets nou is, sal dit nie later wees nie, niks is nie. Alles is vloei, alles word. Maar oorlog is algemeen, dit is universeel, so is daar iets in hierdie wêreld van verandering wat onveranderlik is, iets wat nie verander nie? Dit lyk asof die onveranderlike aard van dinge permanent is, asof die wêreld besig is om te word en te word die eenheid van teenoorgesteldes is. As verandering plaasvind, lyk dit asof die identiteit van die veranderende of bewegende voorwerp behoue ​​bly, in die sin dat dit as dieselfde voorwerp geïdentifiseer kan word, wat mettertyd en deur 'n paar eienskappe voortduur. Alhoewel dinge ten alle tye in sekere opsigte verander, lyk dit nie onmiddellik waar om te sê dat dit op elke oomblik in alle opsigte verander het nie. Om te sê dat dinge in sekere opsigte verander, is waar sowel as triviaal. Dit is onwaar om te sê dat dinge in alle opsigte verander. "Alle dinge is een". Diegene wat dit weet, sê Heraclitus, is wys. Hoe ontwikkel die idee van die wesenlike eenheid van alle dinge en is dit nie in stryd met die stelling dat alles gekenmerk word deur teenoorgesteldes en so in 'n toestand van vloed nie? Daar is twee bewerings wat hier onderskei moet word: 'n sterk identiteitstesis, dat teenoorgesteldes gelyk is en 'n swakker tese dat teenoorgesteldes in 'n sekere sin dieselfde is. Die eenheidstesis is 'n wêreldwye aanspraak op die geheel, die wêreldorde as't ware, waar die identiteit van teenoorgesteldes 'n aanspraak is op voorwerpe en gebeure in die wêreld. Heraklitos het dit ongespesifiseer gelaat op watter manier hulle een is. As Heraklitus nie as 'n materiële monis gelees moet word nie, kom alle dinge slegs uit een element, soos die Milesiërs, hoe anders kan ons 'alles is een' verstaan? Ons kan interpreteer dat alles een is in die sin van 'alle dinge is uiteindelik afgelei van een bron'. Hierdie eenheid van die bron is moontlik nie self een ding nie, maar kan 'n veelheid wees of self 'n eenheid. Of miskien, wat Heraclitus bedoel as hy sê dat alles een is, is dat daar 'n genus of beskrywing is waarvolgens alles opgesom kan word.
Logos en kennis
Agter die universele vloed van dinge is daar onveranderlike verhoudings van gereeldheid en opvolging wat volgens die reg die orde van die wêreld bepaal: 'n orde wat ongeskep is en wat vir almal algemeen is. Dit is hierdie wet, algemeen vir almal, hierdie onderliggende genus wat Heraclitus Logos noem. Dit is die verborge struktuur of formule van alle dinge wat agter die vloed van voorkoms lê. Die eenheid van alle dinge word uitgedruk deur die logo's wat vir ewig bly, of ons dit nou hoor of nie, in 'n sekere sin is dit die spraak van dinge, of van die kosmos. Selfs nadat ons van die logo's gehoor het, kan ons dit nie begryp nie. Logos is 'algemeen', of miskien publiek, maar hoewel dit vir almal algemeen is, is dit geensins maklik om te weet nie. Kennis is kennis van die logo's en hoewel moeilik, is dit nie onmoontlik nie. Die gebrek aan begrip is die versuim om die verband tussen dinge te sien en te verstaan: om te begryp wat algemeen is, die logo's. Alhoewel mans fisies in die wêreld teenwoordig is, is dit nie almal wat daarmee verband hou nie, maar is afwesig, alhoewel teenwoordig, onervare, hoewel hulle ervaar. Begrip vir Heraclitus is 'n soort mindfulness, 'n insig in die aard van dinge, wat opposisies en verandering in die fenomenale wêreld sowel as eenheid wat daaragter is, begryp. Die sintuie is 'n hulpmiddel om sodanige begrip te verkry; hulle dien as 'n teken, maar die logo's is verby hulle. Die eenheid van dinge is nie die eenheid van teenoorgesteldes nie, maar gekoppel aan die tese dat teenoorgesteldes op 'n gereguleerde manier saamgaan: daar is 'n harmonie, selfs al is dit verborge. Dit is die harmonie van teenoorgesteldes, die oorsaak van die wêreld-soos-ons-weet-dit. In Heraklit sien ons ook die gebruik van vuur. Sommige interpretasies, soos Aristoteles doen, beweer dat vir Heraclitus vuur dit is waaruit al die ander elemente ontstaan ​​het, dit die primêre element van die wêreldskepping is. Sommige dui daarop dat vuur 'n vloed simboliseer, dit kan gekoppel word aan die harmonie wat die veranderende wêreld onderstreep. Dit kan ook wees dat aangesien vuur as die beste en mees deurdringende van al die elemente beskou word, dit die mees oorheersende in die siklus van elementêre transformasie kan wees. Wat die werklike betekenis van vuur vir Heraklitus het, moet nog beantwoord word. Daar is ook 'n paar interpretasies wat logo's as die god van Heraklitos beskou, aangesien dit ongeskape is en altyd bestaan. Eenheid van dinge is nie bloot dat dit verander nie. Dit is ook die bewering dat alle verandering beperk is, en agter die oënskynlike opposisie van dinge is daar die beginsel van verandering, die logo's, wat mense moet weet as hulle die wêreld wil verstaan. Die logo's van die wêreld is eenheid en verskil, sonder die voordeel van spesifieke verbindings van voegwoord of afwyking of insluiting.
Samevattend het Heraclitus die Milesiaanse natuurkonsep en natuurlike verandering uitgebrei. Van die krag van teenoorgesteldes wat die wêreld skep tot die krag van teenoorgestelde wat verandering veroorsaak. Van die konsep van verandering as progressie en regressie tot die konsep van verandering as 'n laag oor eenheid. Van slegs een krag (die teenoorgestelde) wat die wêreld skep soos ons dit ken, tot 'n gesamentlike krag van eenheid en teenoorgesteldes om so 'n wêreld te skep. Dit is die verstaan ​​van die teenoorgesteldes wat ons vloed verstaan, uit die begrip van vloed verstaan ​​ons die logo's, en uit die begrip van die logo's verstaan ​​ons die naasbestaan ​​van die logo's en die wêreld van verandering.
Omhels verandering van harte en aanvaar teenstrydigheid. Om hierdie woorde te ken - en dit te verstaan ​​- is twee heeltemal verskillende dinge.
Heraklitos het Parmenides voorafgegaan, wat van 535–475 v.C. geleef het, en net soos Parmenides het nie een van sy geskrifte in sy volledige vorm oorleef nie. Heraclitus se filosofie op die oppervlak staan ​​in direkte kontras met Parmenides deur 'n natuurlike argument te stel (ek sê "op die oppervlak" as die uiteindelike gevolgtrekkings daarvan, Parmenides se "All Is One" en Heraclitus "World-Fire", blykbaar te sê dieselfde, maar die twee neem twee drasties verskillende benaderings om op dieselfde plek te kom).
Heraklitos se tesis stel dat die logo's (skepping van die wêreld / kosmos) voortdurend word en dat die eenheid van teenoorgesteldes 'n noodsaaklike bestaansvoorwaarde is. Hierdie konstante verandering, twis, angs en vloed toon die onderlinge verband tussen teenstrydighede en is dus 'n volledige begrip van die heelal of die manier waarop die wêreld werk. Dit is 'n empiriese uiteensetting van die onderliggende samehang tussen dinge en hoe 'essensie' en materie nooit verlore gaan nie, maar dit bly steeds verander van een vorm na 'n ander - die 'ewige vuur' wat die wêreld is. Geboorte lei tot lewe, dan dood, dan verval - daardie verval manifesteer in nuwe lewe en so meer.
Volgens Heraclitus is die siel verwant aan en bestaan ​​dit uit kosmiese wêreldvuur. As 'n mens jonk of wakker is, is die siel aktief en vurig. Namate dit deur die dag oud word, of moeg word, word dit meer deur vog verteer en daal totdat dit uitdoof (slaap en dood). Net soos dag en nag 'n daaglikse siklus is tussen 'n vurige en kwynende siel, so is die algehele lewensiklus van geboorte tot dood. As u wakker word van die slaap met 'n verjongde vurige siel, sal u siel weer wakker word na die dood in 'n nuwe verjongde manifestasie van die kosmiese wêreldvuur.
'N Deugsame siel, of 'n ware begrip van Heraclitus se wêreldvuurlogo's, is om voortdurende verandering aan te neem en alle dinge te aanvaar wat in stryd met alles voorkom, kan word (stryd, vloed) en is onafwendbaar daarvan. Ware aanvaarding van hierdie filosofie laat afstand van vrees vir onsekerheid, want 'n mens weet dat dit in natuurlike ooreenstemming met die wêreldvuur sal voortduur. Die dood is so natuurlik soos slaap, en net soos 'n mens uit die slaap wakker word, sal die siel by die wêreldvuur aansluit en deel word van alles wat die wêreldvuur daarna sal skep.
In 'n poging om die siel so suiwer en so vurig as moontlik te hou, beveel Heraclitus aan om die siel nie te veel te demp deur deel te neem aan hedonistiese dwaasheid nie. Edele strewes soos etiek, selfkennis, gesonde verstand en matigheid behou 'n mens se vurigheid.
Heraclitus, die Kosmiese Vuur en Universele Flux
Die pre-Sokratiese filosowe is, om reguit te wees, intens fokken opwindend. Hulle is regtig. En ek dink dit is omdat hulle op 'n begryplik beperkte manier probeer om dieselfde vrae te beantwoord wat ons nog steeds beantwoord, byvoorbeeld met die Large Hadron Collider: Wat is die fundamentele aard van die heelal? Waaruit is die wêreld gemaak? Hoe verander hierdie goed? En hoe reageer ons, indien enigsins, op die kosmos?
Met die risiko om soos Carl Sagan (wat 'n waardige model vir navolging is) te klink, is dit wonderlik om te dink dat Thales van Miletus in die sesde eeu v.C. reeds hierdie vrae gestel het, wat werklik die grootste van die 'groot vrae' is.
Thales het onvergeetlik gesê dat alles transformasies van water is, maar sy opvolger Anaximander het intussen gepraat oor 'n eindelose reservoir van eienskappe (helder, donker, warm, koud, ensovoorts) wat op verskillende tye as wêrelde ontstaan ​​en daarin opgeneem word. reservoir. 'N Ander volgeling, Anaximenes, het die primêre fisiese werklikheid as lug beskou (wat beslis in die kongres waar is). Xenophanes het gedink dat die primêre werklikheid die eenheid van 'n enkele God is, wat die Griekse panop van gode as 'n wenslike projeksie beskou. Empedokles, wat Freud vir sy model geneem het, het geglo dat die uiteindelike beginsel van die heelal die voortdurende konflik tussen liefde en twis is. Hierteenoor word Heraklit dikwels geglo dat die primêre element van die heelal vuur is.
Die tradisie gaan terug na Aristoteles en is nie heeltemal regverdig nie. Wat Heraclitus sê, is ingewikkelder en dieper. U kon sy 125 fragmente binne twintig minute lees en dit eers na 'n leeftyd se inspanning verstaan. Nie verniet was hy bekend as "the Dark" en "the Obscure" nie. Ons kan sy beginsel die eenheid van teenoorgesteldes noem, maar dit is 'n voorlopige steek in 'die donker'.
Kom ons neem Heraklit in sewe aanhalings aan:
21. "Jy kan nie twee keer in dieselfde rivier trap nie."
Sy belangrikste stelling. Die tema van onophoudelike verandering is 'n ou tema in die filosofie. Dit is maklik om te verstaan ​​hoekom. Ons kan nie eers die lug van die dag beskryf nie, sonder dat die voorkoms daarvan binne 'n uur kan verander. Die son en die maan sal mekaar vervang, die kleure van dinge sal verander, seisoene sal mekaar vervang en ons sal self aanhou verander. Elke keer as ons probeer om 'n oomblik in interne refleksie te hou, word dit onmiddellik weggespoel in 'n vloed van eksterne waarneming. In die Nou vasgevang, is dit byna onmoontlik om ware uitsprake te maak oor die verlede of toekoms, 'n punt wat Parmenides tot die uiterste geneem het. In hierdie fragment is die tema universele vloed. Die wêreld is in 'n toestand van konstante verandering. Selfs die sterkste berg is vloeibaarheid in stadige beweging. Die meeste weergawes van die fisiese wêreld stem saam met die Grieke dat alles altyd in die proses is om te word of om te gaan.
26. "Dit moet verstaan ​​word dat oorlog die algemene toestand is, dat twis geregtigheid is en dat alle dinge deur die toestand van twis kom."
Ek glo dit vertel hoe dinge verander. Heraclitus beskou verandering as 'n verandering van relatiewe eienskappe: die warm word koud, die klam word droog, die lig word donker. In plaas daarvan dat hierdie verandering deur 'n derde staat bemiddel word (soos in Aristoteles), kom twee in konflik en een wen. Die skommelinge van die heelal jaag na posisie, en die veranderinge van die fisiese wêreld vind buite ons beheer plaas.
29. "Die heelal, wat vir almal dieselfde is, is nie deur enige god of mens gemaak nie, maar dit was nog altyd, is en sal altyd 'n ewig lewende vuur wees, wat homself gereeld aansteek en uitgaan deur gereelde maatreëls. "
Die beeld van die goddelike vuur hou die naaste verband met Heraclitus. Vuur is die proses van verandering, simbolies en letterlik. Dit gee warmte en lig, beweeg vinnig en beïnvloed veranderinge tussen toestande. Die kosmiese vuur word voortdurend geblus en aangesteek. Heraklitiaanse tyd is siklies Nietzsche vermoed dat hy die eerste was wat die konsep van ewige herhaling raak. (Nietzsche: "My voorgangers: Heraclitus, Empedocles, Spinoza, Goethe.") Aristoteles suggereer weer dat Heraclitus letterlik vuur aangeneem het as die dinge van die heelal, en later het skrywers Heraklitiese vuur geneem om simbolies te wees, die waarheid is waarskynlik meer beide/ en as óf/óf.
43. "Siel is die verdamping waaruit al die ander afgelei is, en dit is ook die minste liggaamlike en is onophoudelik in beweging, want die bewegende wêreld kan slegs geken word aan wat in beweging is."
Die siel/psige, volgens Heraclitus, het sy oorsprong in wat klam is. Dan beweeg dit opwaarts deur vuur na damp, of afwaarts na vog. Ons word uit die vloeibare baarmoeder gebore en onsug kom uit vog. Siel, dan, het die unieke kwaliteit van die bestaan ​​en om homself te ken in die bestaan ​​selfkennis is hierdie helder en opwaartse beweging. Glo Heraklitos dat die psige permanente transmundane status kan verkry? Dit is 'n onderwerp van debat, maar ek dink so.
108. "Die pad op en af ​​is een en dieselfde."
Hoe is die siel moontlik om op en af ​​te beweeg? Wel, ons doen dit heeltyd. As u 'n naturalistiese beeld van hierdie beweging van die siel het, sal u agterkom dat water van die aarde na die vuur na damp beweeg, terwyl die omgekeerde gebeur. Een manier om dit te beskryf is terugval, maar 'n ander is deurlopende gelyktydige prosesse. Biologiese lewe sou 'n ander voorbeeld wees waarin groei en dood gelyktydig plaasvind. Wat die siel betref, sê Heraklit dalk dat dit opwaarts beweeg na die transmundane terwyl dit sy fisiese aard afwaarts afskud. Ek weet egter nie of dit te veel lees nie.
Fragment 108 is ook iets kenmerkend Heraklitiaans: die paradoksale stelling. Die term wat vir hierdie soort paradoks gebruik word, is "eenheid van teenoorgesteldes". Heraklitos het geglo dat teenoorgesteldes neig na eenheid, van konflik tot ooreenstemming. Ander filosowe beskou die wêreld as eienskappe wat in opposisie bestaan: dag en nag, lig en donker, ensovoorts. Heraklit sien individuele eienskappe meer as punte aan weerskante van 'n pottebakkerswiel: in wese verenigde aspekte van 'n groter geheel. Dink aan dag en nag, wat werklik verskillende en relatiewe oomblikke in die aarde se rotasie is. Dit werk ook vir op en af, as ons dink aan iets wat in 'n vuur brand, as rook opgaan en as afkom.
64. "Alhoewel hulle 'n intieme verbintenis met die Logos is, hou mans hulle steeds daarteen in."
Die goddelike Logos, wat mense verkeerdelik Zeus noem, dring deur tot alle dinge en gee ons intelligensie, en kom ons liggaam binne wanneer ons elke dag wakker word. Omdat die Griekse term ook 'woord' en 'waarheid' kan beteken, word die Logos dikwels met die Christelike God verbind. Heraclitus beskou die Logos egter as meer universeel en los van menslike aangeleenthede. Xenophanes het weer gedink dat die gode fiksies is, omdat die eienskappe van die universele raaisel nie deur ons uitgehaal kan word nie. Hy skryf eers die woorde oor Amerikaanse geld: uit baie, een.
118. "As ek nie na my luister nie, maar na die Logos, is dit verstandig om te erken dat alle dinge een is."
'N Belangrike Heraklitiese konsep is Enantiodromia– hardloop na sy teenoorgestelde. Op die hoër vlak van Logos kom oënskynlike teenoorgesteldes ooreen en word veelheid eenheid.
1. Ek plaas volgende graag oor Parmenides. Ek weet dat die pre-Sokratiek nie is nie presies net so opwindend soos die hervorming van die gesondheidsorg of die pous. Maar wat kan ek sê? Hierdie goed draai regtig my kruk.
Plato se antwoord op Heraclitus en Parmenides
Hierdie vraag kan die opening van 'n boek oor die geskiedenis van die Westerse filosofie wees.
In die eerste plek 'n verduideliking van waarom Heraclitus en Parmenides die standpunte gehad het wat hulle gehad het. Dit spruit uit die probleem van identiteit en verandering, wat die probleem is dat een ding logies nie mettertyd kan verander nie en een bly (identies).
Alhoewel dit die gesonde verstand weerspreek, is die logika daarvan redelik eenvoudig: dit spruit uit die feit dat kwalitatiewe verandering kwantitatiewe verandering meebring. Dit kan redelik maklik bewys word: wat A en B ook al mag wees, as daar 'n kwalitatiewe verskil tussen hulle is, is daar 'n mate van kwaliteit, Q, sodat A Q is en B nie-Q is (of omgekeerd), so as A en B is een dan is een ding tegelyk Q en nie-Q, wat onmoontlik is, daarom moet A en B twee wees, hulle kan nie een wees nie. In die besonder kan een ding nie deur tyd reis en verander soos dit gaan nie: óf dit bly een, in welke geval dit nie kan verander nie, óf dit verander en verloor sy eenheid, sy identiteit.
Heraklitos het die standpunt ingeneem dat slegs verandering werklik is, dat daar geen identiteit is nie. 'Jy kan nie twee keer in dieselfde rivier trap nie ' het hy gesê omdat die rivier, wat verander het, 'n nuwe rivier is, en jy, wat verander het, 'n nuwe jy is. Niks is permanent nie, behalwe die feit dat verandering is en#8217 is nog een van sy uitsprake. Verandering is werklik, identiteit is illusie. En Parmenides het die teenoorgestelde standpunt ingeneem: 'Alle verandering is illusie, slegs die Een [identiteit] is. '
Plato het probeer om hierdie probleem op te los deur te sê dat daar twee wêrelde is. Daar is die ' werklike ' wêreld van die vorms, wat perfek en onveranderlik is, en die verstandige wêreld wat ons almal om ons sien, wat 'n onvolmaakte kopie is van die wêreld van vorms, en in soverre die afskrif onvolmaak is. dit illusories. Onder hierdie illusies is die voorkoms van verandering ingesluit, sowel as bekende illusies, soos die sigbare ruimte wat met afstand krimp, in al drie dimensies.
As ons nou na die moderne tyd spoor, het ons nog steeds twee wêrelde: die verstandige wêreld wat ons rondom ons waarneem, wat die empiriese wêreld genoem word en die voorwerp van die studie van empiriese wetenskap is, en die wêreld van teoretiese wetenskap, wat fisici beskryf as die wêreld van onderliggende oorsake van empiriese verskynsels en wat onmerkbaar of nie-empiries is (dit is wat ' teoretiese ' en 'onderliggende ' beteken). (Om oorsake te beskryf, is om die gevolge daarvan te verduidelik, so teoretiese wetenskap verduidelik wat empiriese wetenskap beskryf.) Die empiriese wêreld is 'n onvolmaakte kopie van die teoretiese wêreld, en in soverre dit onvolmaak is, is dit ook illusories. Dus krimp sigbare ruimte met afstand en alle sekondêre eienskappe (dws gewaarwordinge) is illusies, maar die sindata wat wetenskaplike wette oplewer, is dit nie. Een ooreenkoms tussen teoretiese wetenskap en antieke Griekse filosofie is veral opmerklik: Einstein se ruimtetyd is verbasend soortgelyk aan Parmenides ' Een: as tyd 'n dimensie binne ruimte-tyd is, is daar geen tydsverloop nie en ons het 'n gevoel van so 'n gedeelte illusies is.
Die oorspronklike probleem is natuurlik nog nie opgelos nie. Om veral te beweer dat iets 'n illusie is, vereis dat die feit van die illusie verduidelik word, en die illusie van tydsverloop is tot dusver onverklaarbaar. Daaruit is egter 'n les te leer. Dit is die probleem van hoeveel waarheid daar in gesonde verstand is. Engelse taalfilosofie het nog altyd gesonde verstand verkies bo logiese argumente. John Locke het sy filosofie byvoorbeeld baie logies uitgewerk, maar het altyd teruggetrek as hy te ver van gesonde verstand gekom het, en A. J. Ayer het herhaaldelik gesê dat enige argument wat te ver van gesonde verstand gegaan het, verkeerd moet wees. En 'n mens kan nie help om simpatie te hê nie: gesonde verstand is die kumulatiewe praktiese ervaring van eeue se lewe in 'n vyandige wêreld, en daarom is dit net terughoudend. Aan die ander kant, as Ayer reg het, dan is Einstein se relativiteitsteorieë, die kwantummeganika. en alle moderne wiskunde moet verkeerd wees.
Deur Lindsay Baker, 9 Oktober 2020 Hoe ons verandering moet hanteer, is die essensie van ons bestaan ​​en die sleutel tot geluk, veral in ons huidige tye van onsekerheid. In die eerste van 'n nuwe reeks, The Art of Living, ondersoek Lindsay Baker die filosofie van verandering.
'Die lewe is fluks', het die filosoof Heraclitus gesê. Die Griekse filosoof het in 500 vC daarop gewys dat alles voortdurend verander en iets anders word as wat dit voorheen was. Soos 'n rivier, vloei die lewe steeds verder, en terwyl ons van die oewer af in die rivier kan stap, sal die waters wat oor ons voete vloei, nooit dieselfde waters wees wat net 'n oomblik tevore gevloei het nie. Heraklitos het tot die gevolgtrekking gekom dat, aangesien die aard van die lewe verandering is, om hierdie natuurlike vloei te weerstaan, die essensie van ons bestaan ​​was. 'Daar is niks permanent behalwe verandering nie,' het hy gesê.
Of, soos die romanskrywer Elena Ferrante onlangs gesê het: "Ons hoef nie bang te wees vir verandering nie; wat anders moet ons nie skrik nie." As ons kan leer om hierdie konstante vloed te hanteer, kan ons die lewe self hanteer-wat etlike millennia vanaf Heraclitus, in ons tans onseker en vinnig veranderende tye, besonder resonant voel. Sedert die mensdom bestaan ​​het, het baie groot kunstenaars, skrywers en filosowe worstel met die idee van verandering en ons impuls om dit te weerstaan. 'Iets in ons wil 'n kind bly ... om alles vreemd te verwerp', skryf die sielkundige en skrywer van die 20ste eeu Carl Jung in The Stages of Life, wat Heraclitus weerspieël. Vir hierdie denkers sal 'n weiering om verandering as 'n noodsaaklike en normale deel van die lewe te aanvaar, lei tot probleme, pyn en teleurstelling. As ons aanvaar dat alles voortdurend verander en vlugtig is, sê hulle, verloop dinge gladder.
Die filosoof Heraclitus (regs, by die lessenaar) verskyn in Raphael se meesterstuk The School of Athens (Krediet: Alamy)
Beteken die 'life is flux' -teorie dat ons op 'n fatalistiese manier moet bedank vir al die uitdagings, veranderinge en krisisse wat die lewe na ons toe bring? Nie noodwendig nie, sê John Sellars, skrywer van die nuwe boek Lessons in Stoicism en filosofiedosent aan Royal Holloway, Universiteit van Londen. Volgens Sellars gaan die teorie van Heraklitos minder oor bedanking en meer oor "aanvaarding".
Verandering is 'n gunsteling onderwerp van die stoïsme, 'n skool van Hellenistiese filosofie (gedeeltelik geïnspireer deur Heraclitus) wat ingelig word deur 'n stelsel van logika en sy siening van die natuurlike wêreld. Om 'stoïs' te wees in die gewilde verbeelding, is om swaarkry te verduur sonder om te kla, 'te grinnik en te verdra'. Maar die filosofie is meer genuanseerd as dit. In sy boek weef Sellars die gedagtes van drie Stoïsyne - Seneca, Epictetus en Marcus Aurelius - saam en wys hoe hul idees ons vandag kan help.
Alles verander, die vraag is: verander ons daarmee? - John Sellars
'Stoïsyne glo dat niks stabiel is nie, en ons moet dit regkry. Die natuurlike wêreld bestaan ​​uit 'n reeks prosesse wat verander, maar as ons gelukkig met die natuur wil leef, moet ons in harmonie daarmee lewe. " En in werklikheid, sê hy, gaan stoïsisme nie soseer daaroor om verandering te weerstaan ​​nie, maar om dit te hanteer. Alles verander, die vraag is: verander ons daarmee? " sê Sellars. 'Stoïsyne sê dat ons geen keuse het nie; ons kan dit nie beveg nie.'
Hierdie idee word weerspieël in kuns en letterkunde. Die Britse skrywer Virginia Woolf, wat beroemd geskryf het in 'n interieur-monoloog-styl wat self die veranderlikheid van denke vasgelê het, het geskryf: "'n Self wat aanhou verander, is 'n self wat bly lewe." In een van haar mees onkonvensionele werke, die prosagedig The Waves (1931), volg Woolf die bewussyn van ses vriende, vanaf hul kinderjare. Die karakters betree nuwe lewensfases wat gevul is met nuwigheid en gebrek aan sekerheid. 'N Vloeiende narratiewe stem verskuif subtiel tussen hul verskillende standpunte, aangesien hulle almal op een of ander manier sukkel om hulself te definieer. Woolf bied hulle almal aan as 'n voortdurende proses van verandering en metamorfose deur die hele verhaal, soos ons almal in die lewe is.
Verandering was een van Woolf se obsessies. In haar vroeëre, speelse roman Orlando (1928) vertel sy die verhaal van 'n edelman in die Elizabethaanse tyd, wat halfpad deur die roman wakker word en agterkom dat hy 'n vrou geword het. 'Verandering was onophoudelik', skryf Woolf in die roman, 'en verandering sal miskien nooit ophou nie. Hoë denkrigtings, gewoontes wat so duursaam soos klip gelyk het, het soos 'n skaduwee met 'n ander verstand neergedaal en 'n naakte lug en vars sterre daarin laat blink. "
Orlando, die film uit 1992 wat gebaseer is op die roman van Woolf, is die verhaal van 'n edelman wat 'n vrou word (Krediet: Alamy)
Woolf - hoewel sy uiteindelik nie haar demone kon oorwin nie - was 'n ywerige dagboekhouer en het haar diepste gedagtes neergeskryf om haar gevoelens deur te werk. Sy deel hierdie gewoonte met baie belangrike skrywers en denkers, onder wie Susan Sontag, Joan Didion, Oscar Wilde - en Stoic Marcus Aurelius. Trouens, die beoefening van Stoïsyne beveel vandag nog steeds aan om 'n joernaal te hou om hulself te staal vir wat ook al die dag wat voorlê, en later op die dag, om hul optrede te hersien. Die idee is om jouself op te lei om so voorbereid as moontlik te wees, gegewe die veranderlikheid van die lewe.
Miskien is dit hoekom Stoics 'n reputasie verwerf het vir 'n no-nonsense 'stywe bolip'. 'Daar is 'n sekere basis in die werklikheid, ja,' gee John Sellars toe. 'Dit gaan deels oor versterking en opleiding, aangesien dit nie so moeilik voel om te leer hoe om teenspoed te hanteer nie. Maar dit gaan nie oor beheer of onderdrukking nie - die idee dat stoïsisme net gaan oor vasberadenheid, mis iets belangrik. "
Die enigste blywende waarheid
Is koel rasionaliteit dan die sleutel om oor verandering te onderhandel? 'Die doel is om 'n goeie, gelukkige lewe te lei', sê Sellars, 'en om op die regte plek te kom om ware vreugde te ervaar, nie 'n plat emosie nie.' Die Stoïsyne beveel aan om dinge nou te waardeer, maar om ook te verstaan ​​dat dit nie vir ewig is nie. "Moenie bang wees vir onsekerheid nie." In hierdie sin, sê Sellars, het die stoïsisme breë parallelle met Boeddhisme. "Dinge verander, leef op die huidige oomblik, het geen sterk gehegtheid aan eksterne dinge nie." Dit klink miskien effens koud, maar dit is nie so nie, sê Sellars. 'Omdat Stoïsme, net soos Boeddhisme, ook aanraai om medelye te hê met alle lewende wesens, om natuurlike verwantskappe te hê en nie ongevoelig of emosieloos te wees nie.
In die spekulatiewe roman Gelykenis van die saaier is die verband tussen lewe, verandering en natuur 'n sentrale tema (Krediet: Seven Stories Press)
In haar spekulatiewe, wetenskaplike roman Parable of the Sower (1993), bied Octavia E Butler 'n protagonis, Lauren, aan wat 'n godsdiens stig wat sy Earthseed noem, en wat visioene van verandering as die lewenskrag van die kosmos het. Lauren skryf haar visioene op as epigrammatiese stellings: 'Alles wat u aanraak, verander. Alles wat u verander, verander u. Die enigste blywende waarheid is Verandering. God is verandering. " Sy maak ook dieselfde verband tussen lewe, verandering en natuur as wat Heraclitus in sy 'life is flux' -teorie gedoen het. Butler skryf: "Saad tot boom, boom tot bos Reën tot rivier, rivier na see Grubs na bye, bye om te swerm. Uit een, baie uit baie, een Vir ewig verenig, groei, ontbind - vir ewig veranderend. Die heelal is God se selfportret. "
Alles wat u aanraak, verander. Alles wat u verander, verander u. Die enigste blywende waarheid is Change - Octavia E Butler
En die visie van Lauren vir die wêreld is waar goed die kwaad oorwin en waar vriendelikheid wreedheid oorwin. Soos die Amerikaanse skrywer en akademikus Rebecca Raphael opmerk in 'n opstel oor Butler se werk: 'Lauren sluit by hierdie Heraclitus-agtige idees aan met etiese bevele om goed by te woon en bewustelik die verandering waarin 'n mens betrokke is, te vorm. Daar is niks bonatuurliks ​​aan Earthseed's Change nie: nie 'n voorsienigheid of 'n ander wêreldse eskatologie nie; dit is 'n oproep tot verantwoordelikheid vir die veranderende patrone van 'n mens se wêreld. "
Lauren se godsdiens, Earthseed, bevat aspekte van beide stoïsisme en boeddhisme. Soos Raphael dit stel: "Die komponentidees van aardse is nie nuut nie. Dit bevat elemente van die Boeddhistiese metafisika, die Judaïese wêreldvorming deur etiese optrede en die Stoïsynse fokus op wat, hoe klein dit ook al is, op die oomblik. Dit het geen minagting vir 'n sosiale of godsdienstige buitegroep nie, maar bevorder eerder vriendelikheid in 'n gewelddadige wêreld om mense voor te berei op die lewe op ander planete. "
Dus, hoe sou die Stoïsyne ons in ons huidige krisis raai om verandering aan te pak - nie net nou nie, maar ook in die toekoms, wat dit ook al mag inhou? 'Ons moet 'n onderskeid maak tussen dinge wat onder ons beheer is, en dinge wat nie onder ons beheer is nie,' sê Sellars. 'U kan uself en sosiale afstand afsonder en die dinge doen as 'n daad van kalm rasionele versigtigheid, nie gemotiveer deur paniek, vrees of angs nie.'
Die beweging van die Moderne Stoïsme hou jaarliks ​​'n Stoïese Week waarin die betrokkenes uitgedaag word om op die proses te fokus, nie op die uitkoms nie, en om die realiteit in die oë te kyk dat teëspoed deel uitmaak van die normale lewenswandel wat ons uit teëspoed kan leer, en leer deur mislukking. Teëspoed, met ander woorde, is 'n leerervaring.
'N Middeleeuse profeet het 'n wyse man 'n boodskap gevra om hom veilig te hou. Sy antwoord? "Dit sal ook verbygaan". Dit was 'n frase wat die akteur Tom Hanks die afgelope maande in verband met die Coronavirus -pandemie gebruik het, en dit is die naam van 'n boek wat pas deur psigoterapeut Julia Samuels verskyn het. In This Too Shall Pass: Stories of Change, Crisis and Hopeful Beginnings vertel Samuels (anoniem) 'n paar van haar kliënte se verhale. 'Elke persoon wat deur my deur gestap het, het 'n problematiese verhouding met verandering gehad,' vertel sy aan BBC Culture. 'Verandering is die een sekerheid van die lewe, en pyn is die middel van verandering, dit dwing jou om wakker te word en die wêreld anders te sien, en die ongemak daarvan dwing jou om die werklikheid daarvan te sien. Dit is deur pyn wat ons persoonlik en ook universeel leer. "
Om op die huidige oomblik in ons veranderende wêreld te lewe, is een van die Boeddhisme se beginsels (Krediet: Alamy)
Samuels sê dat baie van ons, toe die huidige pandemie die eerste keer getref het, "gevoelloos, geskok en angstig was. Dit was soos die eng Jaws -musiek wat kom, jy kan dit blokkeer, maar uiteindelik moet jy aandag gee, jy moet verander en verander. " Sy het die frase 'This too shall pass' gekies vir die titel van haar boek, want 'jy moet met verandering en krisisse saamgaan om aan die ander kant te kom. U glo miskien nie dat dit ooit sal eindig nie. In die winter glo jy dalk nie dat die somer kom nie, maar dit is waar. "
Deur verandering te aanvaar, maak jy dit ook beter, sê sy. "Dit is die paradoks dat hoe meer jy jouself toelaat om te aanvaar dat verandering onvermydelik is, hoe groter is die kans dat jy doelbewus verander en aanpas." Verandering kan 'n motor van vooruitgang wees.
Samuels is bedoel vir die aanvaarding van die vloei van lewe en natuur, en om die grootste verandering wat ons ooit beleef het, ons eie sterflikheid, die hoof te bied. 'Ek dink waarna ons nie kyk nie, groei in ons, daarom is dit goed om met mekaar te gesels oor die einde van die lewe.Die dinge waaroor u nie praat nie, kan u agtervolg en alles ingewikkelder maak. Die lewe is kosbaar, maar dit is goed om te aanvaar dat dit beperk is. "
Verandering is die basis van alle geskiedenis, die bewys van krag - Jenny Holzer
Dit is meer as 'n halwe eeu sedert Sam Cooke se kragtige en optimistiese volkslied A Change is Gonna Come. Tog is dit 'n liedjie wat so tydig soos altyd bly. En dit is amper 40 jaar sedert die Amerikaanse konseptuele kunstenaar Jenny Holzer se ikoniese litografie Inflammatory Essays, met sy opwindende boodskap: "Verandering is die basis van alle geskiedenis, die bewys van krag". Die uitlokkende kunswerke wat in die vroeë tagtigerjare geskep is, is vol dogmatiese, pittige truïsme van die Amerikaanse kunstenaar. Dit is onlangs nog in die Tate Modern in Londen uitgestal, en voel vandag nog steeds baie relevant. 'Omkeer is wenslik omdat vars, onbesmette groepe die geleentheid aangryp', is 'n ander frase uit die kunswerk, tesame met 'Die dekadente en kragtige kampioen -kontinuïteit' 'Stadige verandering kan daartoe lei dat mans verander voordat hulle dit agterkom en weerstaan' en 'Die ergste is 'n voorbode van die beste ".
Die huidige krisis - en die stryd om rasse en sosiale gelykheid - laat Holzer se woorde des te meer klink. En met baie gemeenskappe wat solidariteit en ondersteuning toon, blyk dit dat kwaliteite soos moed, veerkragtigheid, deernis, empatie - en 'n gevoel van regverdigheid en geregtigheid - nog steeds gevind kan word. Hoe sal ons terugkyk op hierdie tyd van onrus, verandering en omwenteling? Sal ons uit hierdie situasie kom met 'n dieper begrip en 'n beter perspektief op die mens, ons prioriteite en ons waardes? Met ons 'krag' bewys?
Heraklit, verandering en vloei
Deur Dr Tim Rayner
Voormalige professor in filosofie, Universiteit van Sydney
Die antieke filosoof Heraclitus van Efese (530-470 vC) is een van die belangrikste denkers in die geskiedenis. Heraclitus se siening oor verandering en vloei staan ​​in skrille weerspreking met die prentjie van die statiese heelal wat deur sy voorganger Parmenides (5de eeu v.G.J.) voorgelê is en ingegee is in die werk van ongekende filosowe van Marcus Aurelius (121 AD - 180 AD) tot Friedrich Nietzsche (1844-1900 nC).
Heraclitus se filosofie is 'n goeie beginpunt vir almal wat met verandering in die lewe te doen het. Heraclitus het gesê dat die lewe soos 'n rivier is. Die pieke en trogies, kuile ​​en wervels is almal deel van die rit. Doen soos Heraclitus - gaan saam met die stroom. Geniet die rit, so wild as wat dit mag wees.
Heraklitos is gebore uit 'n welgestelde gesin, maar hy het afstand gedoen van sy fortuin en in die berge gaan woon. Daar het Heraklit baie geleentheid gehad om na te dink oor die natuurlike wêreld. Hy het opgemerk dat die natuur voortdurend fluks is. 'Koue dinge word warm, die warm afkoel, die nat droog, die uitgedroogde word bevogtig', merk Heraclitus op. Alles verander voortdurend, verander en word iets anders as wat dit voorheen was.
Heraclitus het tot die gevolgtrekking gekom dat die natuur verandering is. Soos 'n rivier, vloei die natuur steeds verder. Selfs die aard van die vloei verander.
Heraclitus se lewensvisie is duidelik in sy epigram oor die stroom van stroom:
'Ons stap albei en stap nie in dieselfde riviere nie. Ons is en is nie '(B49a).
Een interpretasie van hierdie gedeelte is dat Heraclitus sê dat ons nie twee keer in dieselfde rivier kan trap nie. Dit is omdat die rivier voortdurend verander. As ek langs die oewer van die Donau loop, is die water voor my oë nie van tyd tot oomblik dieselfde water nie. As die rivier hierdie water is (wat 'n debatpunt is - die rivier kan sy oewers wees, die litteken wat dit in die landskap sny, maar laat ons dit eenkant laat), volg dit dat die Donau nie van tyd tot oomblik dieselfde rivier is nie. Ons stap in die Donau, ons stap weer daaruit. As ons 'n tweede keer daarin stap, stap ons in verskillende water en dus 'n ander rivier.
Boonop stap ons in en uit die rivier as verskillende wesens.
Die meeste interpretasies van Heraclitus se rivierfragment fokus op die idee van die rivier in 'n toestand van vloed. Maar Heraklit sê meer as dit in hierdie fragment: 'Ons is en is nie'.
Die rivier verander en jy ook.
Ons is bekend met die beginsel van biologiese opwekking en korrupsie. Heraklitos het twee duisend jaar voor die geboorte van die moderne biologiese wetenskappe oor hierdie beginsel gesukkel en het die uiteindelike les vir die menslike toestand getrek. As materiële wesens leef ons in 'n flukswêreld. Boonop het ons is vloed. As fisiese liggame groei en sterf ons die hele tyd, gebruik ons ​​lig en hulpbronne om ons struktuur te herhaal, terwyl ons voortdurend materie afskud.
Verandering en dood is alomteenwoordige kenmerke van die natuurlike wêreld. Miskien is dit wat Heraklitus bedoel het toe hy op sy onnavolgbare manier gesê het:
'Gode is sterflik, mense onsterflik, leef hulle dood, sterf hulle lewe'.
Of miskien nie. Met Heraclitus kan ons nie seker wees nie. Wat ons van Heraclitus weet, kom van sy kommentators (niks oorleef van sy oorspronklike werk nie), en daarom kan Heraklitese epigramme in twyfel twyfelagtig lyk, te danke aan ander skrywers. Alles verander, en die geskiedenis het sedert Heraclitus se tyd 'n dosyn keer verander, maar ek glo dat ons nog steeds waarde kan put uit Heraclitus, veral in 'n tyd soos vandag, wat so duidelik 'n beroep op diepgaande institusionele en infrastruktuurverandering doen (ek praat met mense wat op soek is na diepgaande veranderinge in ons omgewings- en energiestelsels, ons politieke, verteenwoordigende en regulatoriese stelsels in ons ekonomiese stelsel - markkapitalisme - wat intrinsiek verskuldig is aan die soort samelewing wat ons regtig nie wil wees nie, 'n industriële samelewing) .
Heraclitus ' Fragmente
Hier is 'n pdf van die fragmente, en hier en hier is die HOPWAG -episodes op Heraclitus. Kenny se gedeelte oor Heraclitus in hoofstuk 1 is ook nuttig.
Eerstens was dit 'n moeiliker lees as wat ek verwag het. Dit was interessant, maar die fragmente is wel, fragmentêr - losgemaak en bied nooit regtig 'n volledige gedagte nie. Maar soos Plotinus opmerk (71) (en soos MM McCabe weerklink op HOPWAG), gee dit ons 'n kans om vir uself navraag te doen en 'n veel meer spekulatiewe interpretasie te probeer doen, die onderwerpe self te ondersoek en verstandige teorieë te probeer bou, eerder as om Heraclitus te ondersoek geskrifte en probeer om 'n teorie saam te stel wat ooreenstem met sy woorde. Ek gee 'n kort opsomming van die punte wat ek uit die eerste afdelings die interessantste gevind het, en gee 'n meer gedetailleerde verduideliking en interpretasie van die metafisiese fragmente. Hopelik kan sommige van u my interpretasie van die metafisiese gedeelte regstel en uitbrei oor die ander. (Ek is vandag by 'n gradeplegtigheid, maar ek sal later vanaand, of ten minste môreoggend, op alles reageer.)
Hierdie afdeling veroordeel meestal die onnoselheid van ander mans, onverstaanbaar en smaakloos. Hy maak twee ander interessante punte: hy sê dat 'die beste' mans nie liggaamlike bevrediging kies nie, maar 'voortdurende roem uit sterflinge' (58)-'n vreemde opvatting van die goeie lewe vir 'n filosoof en hy kritiseer Pythagoras omdat hy sy wysheid "bedrieglik" uit die boeke van ander boeke, eerder as outentiek - vermoedelik uit sy eie ondersoek (miskien wat Heraklitus bedoel as hy spog dat hy "in [homself] navraag gedoen het" (69)).
Heraklitus se primêre stof, materiële beginsel, of boog, is vuur (59). Dit kan gepas wees, aangesien sy metafisika 'n stryd, konflik en verandering is, maar dit lyk vreemd dat hy hoegenaamd 'n enkele primêre stof gekies het, gegewe sy metafisika (ek sal later hierop terugkeer). In hierdie afdeling word ook sy teorie van vergelding uiteengesit, waardeur teenoorgesteldes (iets soos teenoorgestelde natuurkragte) 'n soort ewewig bewerkstellig (dit wat uitbrei, kom saam, wat verhit word, afkoel, ens.) (60).
Heraclitus dink dat slaap "die afwesigheid van die siel toon" (63). Dit maak 'n sekere sin: slaap lyk soos 'n afwesigheid van bewussyn, ten minste van buite. Maar daaruit lei Heraclitus af dat die ervaring van die dood (wat blykbaar net die afwesigheid van 'n siel is) dieselfde is as die ervaring van slaap. Dit beteken vermoedelik dat daar 'n siel is wat bestaan ​​nadat die liggaam sterf, maar dit is 'n vreemde bestaan. Hierdie idee kan verband hou met die latere fragment: "mans [is] onsterflik, leef hulle dood en sterf hulle lewe" (70).
Die enigste ding wat ek uit hierdie afdeling kon opspoor, is 'n soort natuurwetsteorie: die regte manier van lewe word gegee deur die logo's ('rekening', in Barnes se vertaling) van die heelal.
Heraklitus verdedig wonderwerke en beweer (dink ek) dat ons materialistiese interpretasies 'n 'gebrek aan vertroue' in die goddelike verraai (66). Hy dink daar is net een god, of alle gode is dieselfde, maar ek weet nie hoekom nie. Hy is ook skepties oor godsdienstige seremonies, en behandel dit asof jy bygelowe behandel.
Hy wantrou baie nie oor mensekennis nie en beweer dat dit skaars en moeilik is om te kry. Daar is ook 'n interessante afwagting op die (Aristoteliaanse?) Paradoks dat ons wat ons nie kan weet nie kan leer ken nie, want as ons dit nie weet nie, weet ons nie waar ons dit moet soek nie:
As u nie die onverwagte verwag nie, sal u dit nie ontdek nie, want dit is moeilik om op te spoor en moeilik om te benader. (68)
As ons hierdie praatjie oor verwagting oor kennis (dit is immers in die afdeling oor kennis) neem, lyk dit soortgelyk aan die latere paradoks. Maar miskien lees ek 'n bietjie te veel in hierdie fragment.
Vir my is dit verreweg die interessantste tema waarop Heraklitos geskryf het. Ek sal hier 'n paar van die belangrikste fragmente weergee en probeer om dit in 'n samehangende teorie in te trek.
Eerstens, die 'teorie van vloed'. Waarskynlik lyk die algemeenste aanhaling van Heraclitus soos Plutarchus:
Die rede kan niks begryp wat in rus is of waarvoor dit werklik waar is nie volgens Heraclitus is dit nie moontlik om twee keer in dieselfde rivier te stap nie, en dit kan ook nie twee keer aan die stoflike stof raak nie,
aangesien enige stof wat ons kan aanraak konstant verander (70) [beklemtoon myne]. Ek dink dit is reg om die vloedteorie aan die idee van stof te koppel, maar die aanhaling van Plutarch ontbreek 'n belangrike nuanse wat die HOPWAG -professore opmerk. Twee beter kwotasies word gegee:
In dieselfde riviere vloei verskillende waters (70),
Ons trap en stap nie in dieselfde riviere nie, ons is en is nie. (70)
Hy sê dus nie net dat ons nie in dieselfde rivier kan trap nie - die rivier is, die tweede keer, dieselfde rivier in 'n sekere sin. Maar hy kan nie net bedoel dat die pad dieselfde bly terwyl die water verander nie (soos Kenny voorstel) - die pad verander ook. As hierdie soort interpretasies opsy gesit word, aangesien die werklike materiaal van die rivier voortdurend verander, moet Heraclitus iets baie meer betekenisvol beteken: die rivier is anders as sy materiële kwaliteite, maar dit is steeds dieselfde. Daar moet 'n ander kenmerk wees wat die volharding van die rivier verklaar.
Die tweede aanhaling spesifiseer die idee, maar maak dit miskien meer verwarrend: dit is die werklike wese van die rivier - of van ons - dit is en is nie dieselfde nie. Ek hoop dit was nie 'n te omstrede interpretasie nie. Dit is vreemd - miskien onbegryplik - maar ek dink nog 'n aanhaling en 'n kort sprong van interpretasie sal dinge baie duideliker maak.
Dinge wat hierdie beweging [soos die rivier] van nature het, word bewaar en bly saam. (70)
Heraclitus praat van 'n drankie wat gemeng word soos 'n asyn- en olieslaai, wat uitmekaar val as dit nie geskud word nie. Maar dit is 'n bietjie alledaags, sy punt moet belangriker wees as dat nie-homogene mengsels uitmekaar kan kom. En as hierdie punt verband hou met die vorige oor verandering en wees, dan sê hy nie net dat 'n mengsel gemeng bly omdat dit beweeg word nie, maar dit bly dieselfde ding omdat dit verander is. (Dit is my sprong van interpretasie - dat hierdie fragment 'n metafoor is vir die vroeëre. Maar ek dink dit is verdedigbaar, veral omdat dit andersins nogal 'n banale verklaring is.) Wat dit vir die rivier (of enigiets anders) is a rivier moet voortdurend verskillende riviere word (en terselfdertyd (70) wees: "verander dit rus" (71). Heraklitus gebruik dus 'n ander idee van wees as waaraan ons gewoond is: verandering of verwerking bestaan, nie die materiaal waarop die proses werk nie. Die materiaal moet in 'n ander sin bestaan, anders sou die rivier glad nie anders wees nie, maar Heraclitus moet dink dat die proses meer betekenisvol is en die moeite werd is om dit so te beklemtoon.
En ons kan sien waarom dit kan wees. Dit is morsig om in materiële terme te verduidelik: die rivier is nooit dieselfde nie, en sy oewers of sy pad of wat-het-jy. As die rivier is enige van die materiële eienskappe daarvan, moet ons 'n mate van verandering in die materiaal toelaat, en die bepaling van hoeveel verandering nodig is om dit anders te maak, lyk net willekeurig. Dit is nog erger as ons moet bepaal hoe vinnig iets kan verander, aangesien baie dinge - soos 'n boom - behou niks nie van hul materiële bestanddele deur hul groei. Dit is 'n briljante oplossing vir die probleem, maar ek is seker dat dit sy eie probleme het. (Ek weet nie of Heraklit dit in gedagte gehad het toe hy geskryf het nie, maar dit was nietemin 'n interessante argument vir die siening.)
Die ander belangrike idee in hierdie afdeling is die 'eenheid van teenoorgesteldes': die teorie dat teenoorgestelde eienskappe gelyktydig in dieselfde voorwerpe saam kan bestaan. Dit vind my aanvanklik minder diep. Baie van die teenoorgesteldes (mooi en lelik, heel en nie heel nie, koud en warm, nat en droog) blykbaar deur relativiteit hanteer te word: iets is warm relatief tot een standaard, koud relatief tot 'n ander mooi vir 'n mens, lelik vir 'n mens god (71). Kenny sê dat sommige van Heraclitus se voorbeelde nie deur relativiteit opgelos word nie, maar dit brei nie uit of gee voorbeelde nie.
Miskien, nadat Heraclitus geplant was in verandering, het hy 'n teorie van verandering nodig gehad en ontleen aan Anaximenes se idee van verandering as twis of as 'vergelding' van teenoorgesteldes. Van daar af het hy moontlik die teorie opgedateer nie net om verandering te verduidelik nie, maar ook om te verduidelik volhardingAangesien hy erken het (en dit lyk asof hy die eerste was om te erken), moet volharding net soveel verduidelik moet word as verandering. Die 'harmonie' van die heelal bestaan ​​dus nie net in sy verskillende stadiums nie, maar ook in die vereniging daarvan, en as opposisie verandering verduidelik, moet dit ook verantwoordelik wees vir eenheid deur verandering.
Nie die eenheid van teenoorgesteldes of die vloedteorie pas goed by Heraclitus se idee hierbo dat vuur die vuur is nie boog, of materiële beginsel van die heelal. As verandering, nie substansie nie, die wortel van die wese is, hoe kan ons 'n stof as die wortel van wese voorstel? En as die heelal deur die botsing van teenoorgesteldes beheer word, waarom dan net een stof die beginsel van die heelal maak - moet dit nie twee teenoorgesteldes wees nie? Miskien was hy nie van plan om die tradisionele siening te aanvaar dat een materiaal die een is nie boog van die heelal, maar het nie die konseptuele hulpbronne gehad om homself volledig te verduidelik nie. Robert Paul Wolff sê dikwels dat die groot filosowe om hierdie rede 'meer gesien het as wat hulle kon sê' en dat ons interpretasies dit moet weerspieël, dws ons kan ' neem hierdie filosowe nie altyd by hul woorde nie. (Soos u waarskynlik aan my interpretatiewe spronge kan sien, is ek baie insiggewend teenoor hierdie siening.) Of miskien reik ek te ver in my interpretasie, en die teorie van vloed en die eenheid van teenoorgesteldes was meer alledaagse idees wat nie ' t strydig met die ander pre-Sokratiese idees wat Heraklit neem. Dit word in elk geval meer en meer spekulatief, so ek sluit hier vir eers.
Ek het baie verbygegaan wat belangrik kan wees, en wat ek gesê het, is allesbehalwe seker, maar ek hoop dat dit ten minste 'n beginpunt vir bespreking is.
(Terloops, as u belangstel om die pre-Sokraties verder te ondersoek, is die boek van Barnes—Vroeë Griekse filosofie, Penguin — is fantasties. Barnes lê die fragmente van Thales tot Diogenes voor sonder te veel bespiegeling, maar begin die boek met 'n breë interpretasie van elke filosoof, en gee u 'n duidelike plan om dit in te verstaan, maar gee u die hulpbronne om 'die leer weg te skop' as u bereik die bokant en vind u eie begrip.)
Ek het al genoem dat ek belangstel in Hegel, en ek lees ook Hegel se lesings oor die geskiedenis van die filosofie, benewens die Anthony Kenny -boek. Dit maak 'n goeie inleiding tot Hegel se eie stelsel en Hegel bring ook 'n paar interessante insigte in hierdie vroeë filosowe, so as iemand nuuskierig is, het ek 'n paar belangrike aanhalings uit sy skryfwerk oor Heraklitus gekies en dit ook gekontekstualiseer met 'n paar van sy skryfwerk oor die Eleatics , hoofsaaklik Parmenides en Zeno, en ek het probeer om dit te kontekstualiseer in terme van Hegel se filosofie.
(As iemand anders belangstel, is die volledige teks hier beskikbaar, die gedeelte oor Heraclitus begin op bladsy 278, of u kan begin met die Eleatics op bladsy 239)
Vir Hegel stel filosowe nie teorieë voor wat deur toekomstige filosowe weerlê en uitgeskakel word nie, maar almal spreek verskillende denkwyses uit, en elke filosoof wat die filosowe voor hulle korrek assimileer en daaruit voortbou, spreek 'n meer ontwikkelde denkwyse uit. Sy stelsel begin met sy 'logika', om nie te verwar met formele logika nie, waar hy filosofie probeer begin met die eenvoudigste vooronderstellinglose gedagte. Ek sal nie in detail gaan hoe dit hier werk nie, behalwe om te sê dat hy die eenvoudigste gedagte, Pure Being, met Parmenides en die Eleatics verbind. Suiwer wesens is uiteindelik die algemeenste gedagte wat 'n mens kan dink, en eindig niks as suiwer neiging sonder om vas te stel niks anders as niks nie, en beskryf dit dan as twee teenoorgestelde oomblikke van 'n meer komplekse gedagte, wording, wat hy assosieer met die filosofie van Heraklit.
Hegel beskryf dus die Eleatics:
hulle het almal as onwaar verwerp en tot suiwer denke gekom. Dit is 'n wonderlike vooruitgang, en gedagtes word dus vir die eerste keer vir homself vry in die Eleatic -skool. Syn, die Een van die Eleatiese skool, is slegs hierdie onderdompeling in die afgrond van die abstrakte identiteit van die begrip.
Hegel se beskrywing van Parmenides
Parmenides sê, watter vorm die ontkenning ook al mag aanneem, dit bestaan ​​glad nie. Om die niks as die ware te beskou, is "die manier van dwaling waarin die onkundige en dubbelhartige sterflinge dwaal. Onrustigheid van die gees swaai die foutiewe sin. Diegene wat glo dat wees en nie-wees dieselfde is, en dan weer nie dieselfde nie, is soos dowes en blindes wat verbaas is, soos hordes wat deurmekaar gedryf word. " Die fout is om hulle te verwar en aan elkeen dieselfde waarde toe te ken, of om hulle te onderskei asof die nie-wese oor die algemeen beperk is. 'Hoe dit ook al gaan, dit lei terug na die punt waar dit begin het.' Dit is 'n voortdurend self-teenstrydige en verbrokkelde beweging. Vir menslike idees word dit nou beskou as die werklikheid en nou die teenoorgestelde, en dan weer 'n mengsel van beide.
Ek het die fenomenologie van die gees nie in diepte bestudeer nie, maar ek glo dat een interpretasie daarvan die rede is waarom ons nie ons kennis op empirisme kan berus om ons te oortuig waarom ons sy latere logika op die gebied van suiwer denke moet begin nie. As ons probeer om ervaring uit te druk, moet ons dit in konsepte van die mees basiese 'hier' en 'nou' na die meer ontwikkelde 'hierdie boom' omskryf en vind dat hierdie konsepte nie meer ons onmiddellike ervaring bevat nie, dus vir Hegel moet ons begin op soek na waarheid deur ons konsepte te ondersoek, maar die konsepte as konsepte te verstaan, en nie konsepte om kennis van die wêreld in te meng nie, soos hy dink die ioniese filosowe doen. Parmenides is dus vir hom die eerste filosoof wat filosofie op die regte grondslag gelê het, begin met denke. Hy beskryf Parmenides dus oor denke:
Volgens Parmenides, (...) 'is die denke en die gedagte vanweë dieselfde. Want nie sonder dit wat is, waarin dit homself tot uiting bring nie, sal jy nadenke vind, siende dat dit niks is en niks buiten het is wat is. " Dit is die belangrikste punt. Denke produseer homself, en wat geproduseer word, is 'n gedagte. Denke is dus identies met Syn, want daar is niks behalwe Syn, hierdie groot bevestiging nie. Plotinus, in die aanhaling van (V. Ennead. I. 8), sê hierdie laaste fragment: "Parmenides het hierdie standpunt aangeneem, aangesien hy die sin nie in sensuele dinge geplaas het nie, wat synde met denke identifiseer, maar hy het dit as onveranderlik gehandhaaf." Die sofiste het hieruit tot die gevolgtrekking gekom: 'Alles is waarheid, daar is geen fout nie, want fout is die nie-bestaande, dit wat nie gedink moet word nie.' Aangesien hierin 'n vooruitgang in die gebied van die ideaal waarneembaar is, het Parmenides met die regte filosofie begin. 'N Man stel homself nou vry van alle idees en opinies, ontken die waarheid en sê noodsaaklikheid alleen. Om te wees, is die waarheid. Hierdie begin is beslis nog vaag en onbepaald, en ons kan nie veel sê oor wat dit behels nie, maar om hierdie posisie in te neem, is beslis om die regte filosofie te ontwikkel, wat tot dusver nog nie bestaan ​​het nie.
Hegel beskou Zeno nie as die bevordering van die filosofie van Parmenides nie, maar pas Parmenides -filosofie toe op die werklikheid. So het ek sy bespreking baie insiggewend gevind vir 'n beter begrip van die implikasies daarvan dat Hegel sy stelsel met suiwer wese begin. Hy sê van Zeno:
In Plato's Parmenides (pp. 127, 128, Steph., Pp. 6, 7, Bekk.) Word hierdie dialektiek baie goed beskryf, want Plato laat Socrates daarvan sê: "Zeno in sy geskrifte beweer in wese dieselfde as Parmenides, dat alles een is, maar hy sou ons dit mislei om te glo dat hy iets nuuts vertel. Parmenides toon dus in sy gedigte aan dat All is One Zeno, inteendeel, toon dat die vele nie kan wees nie. " Zeno antwoord: 'Hy het dus werklik geskryf teen diegene wat probeer om die standpunt van Parmenides belaglik te maak, want hulle probeer aantoon watter absurditeite en selfweersprekings uit sy stellings afgelei kan word. toon dat daar meer absurditeite hieruit spruit as uit die verklarings van Parmenides. " Dit is die spesiale doel van die objektiewe dialektiek, waarin ons nie meer vir ons eenvoudig dink nie, maar die stryd met nuwe krag in die vyand se kamp sien beveg.
Aristoteles (fis. VI. 9) verduidelik hierdie dialektiek verder Zeno se behandeling van beweging was bowenal objektief dialekties. Maar die gegewens wat ons in die Parmenides van Plato aantref, is nie syne nie. Vir Zeno se bewussyn sien ons 'n eenvoudige, onbeweeglike gedagte verdwyn, maar word 'n denkende beweging deurdat hy sensuele beweging bestry, hy gee dit toe. Die rede waarom dialektiek die eerste keer op beweging geval het, is dat die dialektiek self hierdie beweging is, of beweging self die dialektiek van alles wat is. Die ding, as selfbewegend, het sy dialektiek op sigself, en beweging is die wording van 'n ander, selfverwydering. As Aristoteles sê dat Zeno beweging ontken het omdat dit 'n innerlike teenstrydigheid bevat, moet dit nie verstaan ​​word dat beweging glad nie bestaan ​​het nie. Die punt is nie dat daar beweging is nie en dat hierdie verskynsel bestaan, die feit dat daar beweging is, is net so verstandig seker as dat daar olifante is, dit was nie in hierdie sin wat Zeno bedoel het om beweging te ontken nie. Die betrokke punt handel oor die waarheid daarvan. Beweging word egter as onwaar beskou, omdat die opvatting daarvan 'n weerspreking behels deurdat hy bedoel het dat geen ware wese daarvan kan voorspel word nie. Zen se uitsprake moet vanuit hierdie oogpunt bekyk word, nie as gerig op die werklikheid van beweging nie, soos wat aanvanklik sou verskyn, maar om aan te dui hoe beweging noodwendig bepaal moet word en die koers moet wys.
Dit is sy eerste vorm van argument: "Beweging het geen waarheid nie, want wat in beweging is, moet eers die middel van die ruimte bereik voordat dit aan die einde kom." Aristoteles spreek dit so kort uit, omdat hy die onderwerp vroeër behandel en uitgewerk het. Dit moet beskou word as 'n algemene aanduiding dat die kontinuïteit van die ruimte vooraf veronderstel is. Wat self beweeg, moet 'n sekere einde bereik, hierdie manier is 'n geheel Om die geheel te kan deurkruis, moet dit wat in beweging is eers oor die helfte gaan, en nou word die einde van hierdie helfte beskou as die einde, maar hierdie helfte van die ruimte is weer 'n geheel, dit wat ook 'n helfte het, en die helfte van hierdie helfte moes eers bereik gewees het, ensovoorts tot in die oneindigheid. Zeno kom hier tot die oneindige deelbaarheid van ruimte omdat ruimte en tyd absoluut deurlopend is, daar is geen punt waarop die verdeling kan stop nie. Elke dimensie (en elke tyd en ruimte het altyd 'n dimensie) is weer deelbaar in twee helftes, wat gemeet moet word en hoe klein ons ook al is, dieselfde toestande verskyn weer. Beweging sou 'n daad wees om deur hierdie oneindige oomblikke te gaan, en sal dus nooit eindig nie, sodat dit wat aan die gang is, nie sy einde kan bereik nie. Dit is bekend hoe Diogenes van Sinope, die sinikus, eenvoudig hierdie argumente teen beweging weerlê het sonder om te praat, hy het opgestaan ​​en rondgeloop en dit deur optrede weerspreek. Maar wanneer redes betwis word, is die enigste geldige weerlegging een wat ontleen is aan redes waarom mense nie net hulself moet bevredig deur sensuele versekering nie, maar ook om te verstaan. Om besware te weerlê, is om te bewys dat hulle nie bestaan ​​nie, soos wanneer hulle laat wegval en dus nie meer aangevoer kan word nie, maar dit is nodig om aan beweging te dink soos Zeno daaraan gedink het, en om hierdie bewegingsteorie nog verder te voer .