Geskryf deur Michael Zandi
Ses maande na die COVID-19-pandemie leer ons nog steeds wat die siekte kan doen. Daar is nou gedetailleerde verslae van breinsiekte wat voorkom by mense met 'n relatiewe ligte longsiekte, by diegene wat kritiek siek is en ook in diegene wat herstel.
Een van die belangrikste dinge wat ons sien, is dat die erns van longsiekte nie altyd ooreenstem met die erns van neurologiese siektes nie. Om slegs geringe longsiekte te hê beskerm nie teen potensieel ernstige komplikasies nie.
Wat die brein en senuwees betref, lyk dit asof die virus vier hoofstelle effekte het:
'N Verwarde toestand (bekend as delirium of enkefalopatie), soms met psigose en versteuring van die geheue.
Inflammasie van die brein (bekend as enkefalitis). Dit sluit 'n vorm in wat inflammatoriese letsels toon - akute verspreide enkefalomiëlitis (ADEM) - tesame met die gevolge van lae suurstof in die brein.
Bloedklonte, wat lei tot beroerte (insluitend in jonger pasiënte).
Potensiële skade aan die senuwees in die liggaam wat pyn en gevoelloosheid veroorsaak (byvoorbeeld in die vorm van post-aansteeklike Guillain-Barré-sindroom, waarin die immuunstelsel van u liggaam u senuwees aanval).
Tot op datum is die patrone van hierdie effekte lyk soortgelyk regoor die wêreld. Sommige van hierdie siektes is dodelik, en vir diegene wat oorleef, sal baie gevolge op die langtermyn inhou.
Dit laat 'n belangrike vraag ontstaan: sal COVID-19 verband hou met 'n groot epidemie van breinsiekte, op dieselfde manier as wat die influensapandemie van 1918 (weliswaar ietwat onseker) aan die epidemie van enkefalitis lethargica (slaapsiekte) gekoppel is die 1930's? Op hierdie stadium is dit moeilik om te sê - maar hier is wat ons weet van die gevolge van die virus op die brein tot dusver.
Wat gebeur binne mense se koppe?
Eerstens ervaar sommige mense met COVID-19 verwarde gedagtes en desoriëntasie. Gelukkig is dit in baie gevalle van korte duur. Maar ons nog steeds weet nie wat die langtermyn gevolge is nie van delirium veroorsaak deur COVID-19 en of daar langtermyn geheueprobleme of selfs demensie by sommige mense kan ontstaan. Delirium is meestal by bejaardes bestudeer, en in hierdie groep hou dit verband met versnelde kognitiewe agteruitgang verder as wat verwag word as pasiënte al met demensie ly.
Die virus het ook die potensiaal om besmet die brein direk. Die meeste fisiese effekte wat ons by oorlewendes gesien het, lyk egter soos sekondêre gevolge van die virus wat in die brein teenwoordig is, eerder as die gevolge van direkte infeksie. Byvoorbeeld, ons immuunstelsel kan die virus toepaslik beveg, maar dit kan ons eie selle aanval - insluitend ons breinselle en senuwees. Dit kan wees deur die optrede van immuunselle en teenliggaampies via 'n inflammatoriese meganisme bekend as 'n sitokienstorm, of deur meganismes wat ons nog nie verstaan ​​nie.
Daar is ook COVID-19-pasiënte wat iskemiese beroertes het, waar 'n bloedklont die vloei van bloed en suurstof na die brein blokkeer. Sommige van hierdie pasiënte het beroepsrisikofaktore (byvoorbeeld hoë bloeddruk, diabetes of vetsug), hoewel hul beroertes veral ernstig was. Dit blyk dat dit is omdat die bloed vinnig verdik het in COVID-19, en daar was al by hierdie pasiënte veelvuldige bloedklonte in die are wat bloed na die brein voer, selfs by pasiënte wat reeds bloedverdunner ontvang. In ander is daar breinbloeding as gevolg van verswakte bloedvate, miskien ontsteek deur die gevolge van die virus.
Waar infeksie met die koronavirus geassosieer word met inflammasie of skade aan die senuwee-eindes self, kan individue brand en gevoelloosheid ontwikkel, en ook swakheid en verlamming. Dikwels is dit moeilik om te weet of dit die gevolge van 'n kritieke siekte op die senuwees self is, of as daar brein- en ruggraatbetrokkenheid is.
Slegs 'n geselekteerde groep COVID-19-pasiënte het dit tot dusver in 'n MRI-skandeerder gemaak. NIH Image Gallery / Flickr
Al hierdie effekte op die brein en senuweestelsel kan die langtermyn skade aanrig en kan by individue opbou. Maar ons moet meer weet oor wat in mense se senuweestelsels aangaan voordat ons die langtermyngevolge akkuraat kan voorspel.
Een manier om meer uit te vind is om deur middel van breinbeeldtegnieke, soos MRI, in die koppe van pasiënte te kyk. Tot dusver het breinbeelding 'n patroon van voorheen ongesiene bevindings aan die lig gebring, maar dit is nog baie vroeg om dit in hierdie pandemie te gebruik.
In 'n studie, patrone wat gevind is, bevat tekens van ontsteking en 'n stort van klein bloedingvlekke, dikwels in die diepste dele van die brein. Sommige van hierdie bevindings is soortgelyk aan dié wat in verskillende of in hoogtesiekte. Hulle kan die diep gebrek aan suurstof by sommige pasiënte met COVID-19 aan die brein oorgedra word, maar dit is ons ook eers begin verstaan die volle omvang van die brein se betrokkenheid by die siekte. Breinbeelding en nadoodse studies vir diegene wat deur COVID-19 dood is, is tot dusver beperk.
Parallelle met die verlede
Die pandemie van 1918 kan wees 50-100 miljoen mense vermoor - een uit elke 50 van diegene wat besmet is, en drie tot ses keer die getal wat in die eerste wêreldoorlog dood is. Tog het dit verdwyn uit ons kollektiewe geheue. Daar word nie gereeld genoem dat hierdie pandemie gekoppel is aan 'n uitbraak van breinsiekte nie - die "slaapsiekte" enkefalitis lethargica.
Enkefalitis en slaapsiekte is gekoppel aan vorige influensa-uitbrake tussen die 1580's en 1890's. Maar die 20ste-eeuse epidemie van enkefalitis lethargica het in 1915, voor die griep-pandemie, begin en het tot in die dertiger jare voortgeduur, dus 'n direkte skakel tussen die twee is moeilik om te bewys.
In diegene wat gesterf het, het postmortems 'n ontstekingspatroon in die breinstoel (bekend as die breinstam). Sommige pasiënte wat skade aan die breinareas gehad het wat in beweging was, was in hul liggame opgesluit, kon hulle nie dekades lank beweeg nie (post-encefalitiese Parkinsonisme) en is slegs 'wakker gemaak' deur behandeling met L-Dopa ('n chemikalie wat natuurlik voorkom in die liggaam) deur Oliver Sacks in die 1960's. Dit is nog te vroeg om te bepaal of ons 'n soortgelyke uitbraak sal sien wat verband hou met die COVID-19-pandemie, hoewel vroeë berigte oor enkefalitis by COVID-19 kenmerke soortgelyk aan dié in enkefalitis lethargica.
Die nasleep van hierdie wêreldgebeurtenis het baie lesse vir ons nou in die tyd van COVID-19. Een daarvan is natuurlik dat ons wydverspreide breinskade kan sien na aanleiding van hierdie virale pandemie.
Maar belangrik, dit is ook 'n herinnering om na te dink oor die politieke en maatskaplike impak van pandemies, en die noodsaaklikheid om weerlose mense wat later siek is, te help. COVID-19 het reeds verskille in toegang tot gesondheidsorg blootgestel. Samelewings sal steeds beoordeel word oor die beskerming en behandeling van diegene wat die gevaar loop en die gesondheidsgevolge van hierdie virus onderhou. Dit sal mense met neurologiese siektes wat voortspruit uit COVID-19, insluit.