Van Venesiese kanale wat helder loop, na kudde bokke wat rondom Llandudno, Wallis ronddwaal, was daar eise van die natuur se comeback sedert die begin van die sluiting.
Maar onlangs het personeel by die Meltham Wildlife Reserve in Holmfirth, West Yorkshire, berig die aankoms van 'n rooi vlieër dit is gevind dat dit ondergewig was en nie in staat was om homself te voed nie.
Rooi vlieërs soek opportunisties na kos, op dieselfde manier wat hul historiese familielede van die vullishope van Brittanje se verlede. Maar die onlangse aankoms van die vlieër by Meltham dui miskien op die huidige situasie van beperkte reis - wat daartoe bygedra het verminderde padtoestand - mag nie pas by hierdie voorheen vervolgde roofvoëls nie.
Dit laat vrae ontstaan ​​oor die manier waarop lockdown is die natuurlewe beïnvloed - vir beter en slegter.
Bruin met 'n oranje gevurkte stert, rooi vlieërs se lot het die afgelope dekades merkwaardig verskuif. Hulle is so onlangs as in die tagtigerjare tot Wallis beperk, nadat hulle as plae gejag en uitgeroei is, asook plaagdoders besoedeling en inteling gehad het. Maar met herintroduksieprogramme wat in die negentigerjare begin is, het hul getalle toegeneem.
Vlieërs uit Europese neste is regoor Engeland en Skotland vrygelaat. Ondersteun deur voedingsinisiatiewe en nesmoniteringskemas, het hul getalle gegroei van ongeveer 20 in die vroeë 1960's tot ongeveer 1,600 XNUMX regoor die Verenigde Koninkryk.
Die oënskynlike “terugkeer” van wilde diere na “menslike ruimtes”, miskien as gevolg van die gebrek aan menslike teenwoordigheid of bestuur, het baie mense se aandag getrek.
Huisbraak Britte rapporteer (of merk op) meer van die natuur in hul eie tuine, of tuning in om na verskillende webkamera's te kyk. Voël kyk verskyn nou hoog op sosiale media, met mense wat gretig is om hul bure in die natuur op hul daaglikse staptogte te besigtig.
Vir ander gee tekens van ekologiese verjonging geloof aan idees van COVID-19 as 'die wraak van die natuur". Die arrogante kortsigtigheid van die mensdom en die pogings om die nie-menslike wêreld uit te buit, te verteer en te reorganiseer, in ooreenstemming met ons eie ekonomiese belange, het toestande opgelewer waar 'n virus in China vinnig 'n wêreldwye pandemie kan word. Soos een bioloog in die VS opmerk:Ons het dit aan onsself gedoen".
Maar die geval van die uitgeteerde vlieër sit ongemaklik in verhouding tot sulke vertellings. Hier het ons onttrekking aan die wêreld nie geleenthede geskep vir 'n triomfantelike herkoning van die roof nie, eerder 'n materiële situasie van skaarsheid.
Die natuur en die virus
Die taal van terugkeer en wraak praat van “die natuur” as iets wat buite die menslike lewens en ruimtes bestaan. Dit is ondanks 'n magdom akademiese navorsing en skryfwerk, veral in geografie, wat die feit ondersoek het dat diere in ons omgewing teenwoordig was en nog altyd was. Mackaques is vestiging van nuwe stedelike gebiede in Indiese stede. Skaars soorte hoverfly woon in stedelike parke en begraafplase in Londen. En valkvalke bewoon die menslike argitektuur met en teen ontwerp.
So 'n idee dat die natuur bestaan ​​as 'n domein 'daar buite', anders as die samelewing 'hier binne', is lankal 'n kenmerk van die manier waarop mense, ten minste in die weste, oor die wêreld praat. Dit is die geval of dit uitgespreek is met die viering van ver wildernisse, Of die verskillende persepsies spesies soos in of uit plek in sekere omgewings.
Maar die honger vlieër dui op 'n ander werklikheid, waar mense, roofvoëls en roofdiere saam rommel. Sulke “verstrengeling” stel belangrike vrae op oor ons verhouding met en verpligting teenoor ander. Dit is veral relevant aangesien ons in 'n era leef menslike omgewingskrisis.
Die vlieër se situasie bied 'n pad verder as hierdie idee van die natuur as afsonderlik van onsself. Want dit is 'n spesie waarvan die getalle in die Verenigde Koninkryk eers verminder is en later deur menslike optrede omgekeer is.
Soos 'n klomp diere suksesvol aangepas om saam met mense te woon, is die rooi vlieër 'n opportunis wat die meeste van ons aktiwiteite benut. As hierdie geleenthede onttrek word, word dit pynlik duidelik dat so 'n voël kan floreer omdat ons nie teenwoordig is nie. Dit is duidelik dat die voordeel van onttrekking deur die mens oneweredig versprei is oor nie-menslike spesies.
In Turkyedie regering het byvoorbeeld hulpbronne gemobiliseer om duisende verdwaalde diere in stede te voed wat honger is as gevolg van kwarantyn. Maar die verstrengelde lot van mense en diere strek verder as stede, tot plekke waar bewaringspogings poog om die herstel van meer diverse en lewendiger ekologieë te bevorder.
Die regering van Turkye het die plaaslike owerhede versoek om verdwaalde katte en honde te voed om besorgde diereliefhebbers van die strate af te hou tydens die koronaviruskrisis. Lepneva Irina / Shutterstock
Die afwesigheid van menslike aktiwiteite uit talle natuurreservate hou die moontlikheid in dat lewensbelangrike habitatte voorkom sal deur indringerspesies oorval word (wat ons self bekendgestel het), asook die beperkte kapasiteit om skadelike praktyke te bestuur, soos vloei en onwettige skietery.
Net so is die afwesigheid van mense om onwettige jag van bedreigde diere te bestuur in Kenia kan rampspoedig wees. Terwyl baie wildreservate geraak word deur verminderde toerisme, wat op sy beurt weer 'n impak sal hê bewaringswerk.
In die lig van hierdie gebeure is dit verstaanbaar dat daar stories oor die 'terugkeer' van die natuur was onderhewig aan parodie aanlyn. Die werklikheid is dat menseverhoudinge met ander wesens baie meer ingewikkeld en belaai is. In 'n sekere mate herinner die rooi vlieër by Meltham ons hieraan, en dat ons - diere en mense - almal hiermee saam is.
Ben Garlick, dosent in menslike aardrykskunde, York St John Universiteit
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > Waarom lockdown nie goeie nuus vir alle wilde diere is nie