In die begin (Brons) - INK - INK In die begin (Brons) - INK
Titel: In die begin (Brons)
Datum gepubliseer: 31 Julie 2019 Aantal woorde: 600 127 Kere gelees ♥5
Maar hy kón nie anders nie en die nommer gebel. ‘n Geoutomatiseerde stem het ‘n adres gelees, en Adam het by ‘n stokou, gebou in Sunnyside op geëindig. Adam het geaarsel voor die verwaarloosde deur en sy hand het onwillekeurig berusting gesoek in sy sak waar sy knipmes was. ‘n Ou omie met ‘n dik bril en ongekamde hare die deur oopruk. As daar al ooit ‘n prentjie van ‘n stereotipe “stapelgek wetenskaplike” was, was dit dié oom.
Enkele minute later staan Adam in die “tyd-kajuit”. Hy het totaal weerloos gevoel, want die omie – genaamd Professor Elyon – het gesê hy moet al sy klere uittrek en nakend die reis aanpak, want “…ek kan nie toelaat dat enige iets van ons tyd per ongeluk agterbly nie. Dit kan ‘n paradoks veroorsaak…”. Sonder sy mes ook nog. Als is baie verdag, maar die belofte van R50,000 het Adam se inhibisies bietjie vrye teuels gegee.
Die opdrag was eenvoudig: “Ek stuur jou 4000 jaar terug in tyd, jy klim uit en begrawe die tydkapsule net waar jy is, klim jy terug, druk die rooi knop in die tyd-kajuit en jy’s terug hier. Ek gee jou R50,000 en jy gaan huis toe en vergeet van my. En ek het bewyse dat my tyd masjien werk.”
Die kajuit se deur gaan toe en sonder verdere oponthoud begin die tyd-kajuit saggies dreun. Die dreuning word harder en harder totdat dit voel of Adam se oordromme gaan ontplof. Dan voel dit vir Adam asof iets sy siel uit sy liggaam probeer trek. Dan is alles doodstil.
Die kajuit se deur gaan oop en Adam val uit. Dit voel of ‘n trok oor hom gery het. Asof hy dae laas iets geëet of gedrink het. Adam word bewus van die son wat op sy gesig skyn en maak sy oë oop. Hy lê iewers in die bosveld. Welige bome en die pragtigste blomme oorheers die landskap. Voëls kwetter en fluit opgewonde in die bome. Adam word bewus van ‘n bruin vrou wat vir hom staan en kyk. Sy’s so kaal soos more heeldag, wat hom herinner dat hy self nie ‘n draad klere aanhet nie. Hy bloos bloedrooi en probeer toemaak sover sy hande kan bedek. Sy stap tot by hom en kniel langs hom; sy het geen skaamte nie. Sy hou ‘n kalbas na hom toe en sê iets in ‘n vreemde kliektaal. Hy vat die kalbas en begin dorstig drink, toe hy sien dis water daarin. Toe sy dors uiteindelik geles is beur hy orent en strompel die klein tyd-kajuit binne. Hy swets toe hy tot die besef kom dat alles verniet was. Professor Elyon, het soos ‘n tipiese verstrooide professor die instruksies om die tydkapsule te begrawe vir hom gegee, maar nooit die tydkapsule self nie. Adam ruk die tyd-kajuit se deur toe en druk koorsagtig die rooi knop.
Hy druk dit weer ‘n paar keer. Steeds niks.
Adam strompel spierwit van die skok uit die tyd-kajuit.
Die bruin vrou staan nog steeds en bekyk vraend vir Adam voordat sy weer iets in die kliektaal aframmel.
Adam kyk vir haar en skud sy kop woordeloos. Dan sit hy sy hand op sy bors, en sê sy naam hardop.
“Adam. Ek is Adam.”
Die vrou kyk vir ‘n oomblik vraend na hom, voordat sy tot die besef kom, en met haar hand teen haar bors antwoord. “E-vah.”