Ettienne se Blog | Gedagtes oor die Christen-wees en vandag se lewe
•Februarie 22, 2016 • 1 Kommentaar
•Oktober 10, 2015 • 1 Kommentaar
•Augustus 12, 2015 • Lewer Kommentaar
Ek weet nie hoeveel van julle op die sosiale media kuier nie, maar die laaste jaar was daar twee groot gebeurtenisse in die nuus. Die eerste is die 4 bloedmane wat begin het op 15 April 2014 en waarvan die laaste op 28 September 2015 sal wees. Pastoor John Hagee het dan ook 'n topverkoper geskryf met die naam van "Four Blood Moons" wat handel oor die betekenis van hierdie verskynsel.
Die tweede is die sabbatsjaar of Shemittah. Volgens die Ou Testament het God aan Moses en die volk van Israel beveel dat hulle, wanneer hulle in die beloofde land kom, hulle vir ses jaar moet saai en oes maar in die sewende jaar moet die land rus. Daar mag nie gesaai word nie en nie geoes word nie. Ex 23:10–11
In Lev 25:20–22 belowe God dat daar in die sesde jaar genoeg sal wees om te oes om vir drie jaar te hou. Die kos wat wel spontaan opkom mag deur die land eienaar en sy diere geëet word.
Dan word daar verder in Lev 25:8-13 beveel dat daar na elke 7 sabatsjare (49) jare ook 'n Jubeljaar (Die 50ste jaar) wees. Daar mag dus in die 49ste en vyftigste jaar geen oes geplant of geoes word nie.
Op die laaste dag van die sabatsjaar, word daar in Deut 15 beveel dat daar 'n kwytskelding van skuld moet wees tussen broers (Dit het nie vir uitlanders gegeld nie) en in die Jubeljaar is alle rond regte herstel, gevangenis vrygelaat en slawe vrygestel.
Dit is dan ook juis omdat Israel nie die sabatsjare gehou het dat God aan Daniël in Dan 8 en 9 verduidelik dat sewentig maal sewe jare oor Israel uitgeroep is. Tot op hede skuld Israel vir God nog sewe jare wat dan sal begin met die sewe jaar groot verdrukking.
Nou is dit interressant dat 2015 juis 'n sabatsjaar is volgens die joodse kalender en nog meer, dit is blyk om die sewende sabatsjaar te wees (En dus ook die begin van die Jubeljaar). Daar word ook beweer dat dit die 70ste Jubeljaar sou wees.
Nou wil ek dadelik sê dat dit nie my intensie is om 'n ekstensiewe uitleg te gee van wanneer daar begin tel is en wat die argumente is rondom die presiese begin en einde van elke jaar ens nie. Vir die van julle wat belang stel, daar is baie verwysings op die internet beskikbaar. Wat wel interessant is, is dat Jerusalem in 1917 deur die Turkse Otoman regering na 400-jaar aan Britanje oorhandig is en dat Israel in 1966 weer beheer oor Jerusalem verkry het (Elke keer op die Jubel Sabatsjaar). Verder was die grootste ekonomiese ineenstortings in Amerika in September van 2001 (net na die aanval op die Twin Towers van 9/11) en weer in 2008 op 28 September tot Wall Street met 777 punte geval het op een dag, elke keer 'n sabatsjaaar.
Nou is ons hier in 2015, ses weke weg van die einde van September. Ek weet nie presies watter dag die einde van die Sabatsjaar is nie, maar die laaste van die vier bloedmane is op 28 September. Daar is groot verwagtig dat iets gaan gebeur. Die komplot kontempleerders praat klaar van meteoriete wat die aarde sal tref, of militêre bewegings wat plaasvind, kettingwinkels wat omskep word in sekuriteites komplekse en voorbereidings om vlugtelinge in Namibië te huisves. Soos die radio program van ouds: "Waar of Wolhaar?" Ek weet nie, maar Jesus sê ons moet oplet na die tekens. As die vyeboom bot moet ons weet die tyd is naby.
Hier is dus my vraag-
As die wegraping in die volgende paar weke sou plaasvind. Is jy reg? Sal jy die basuin, die geroep van die aartsengel hoor en sal jy in die wolke weggevoer word saam met die wat in Jesus gesterf het en uit die grafte opstaan? Wat van jou ma, jou pa, jou kind, jou vriend? Ken hy/sy Die Here en ken Jesus hom/haar? Dalk is dit nog nie die tyd nie. Hopelik is God se geduld nog nie op nie en smeek Jesus vir Sy Vader om nog 'n bietjie te talm sodat die oes ingebring mag word. Dalk kry Israel weer toegang tot die tempelberg in Jerusalem, dalk kry hulle toestemming om Salomo se tempel weer te begin bou? Net Die Here weet wat presies in stoor is vir ons, maar een ding is verseker. Daar sal 'n dag kom dat Jesus soos 'n dief in die nag sal kom om die wie se name in die boek van die lewe geskryf is te kom haal, in 'n oogwink. Dan is daar nie meer tyd vir argumente en filosofiese praatjies nie. Dan is dit te laat. Dan kan jy nie meer wonder of Groot Doop of Baba doop nou eintlik reg is nie.
Net Die Vader ken die dag en die uur dat Hy die engel opdrag sal geen om daardie basuin te blaas, maar dit voel vir my die tyd is min en as jy in jou hart onseker is of jy dit sal mee maak, is dit vandag jou kans om dit reg te stel.
•Augustus 10, 2015 • Lewer Kommentaar
•September 6, 2014 • 1 Kommentaar
Ek wonder party keer watter Bybel mense lees of dalk juis nie lees nie. As iemend iets sê soos:"Nee, dis nou 'n bietjie te weird" of "ek kan nie dink dat God dit of dat sal doen nie". Hulle is reg dat die Here nooit teen Sy woord sal spreek nie, maar Hy kan sekerlik doen net soos Hy wil? Hy is immers God! Ongelukkig is hierdie manier van dink net wat Satan wil hê.
Jakobus, Jesus se half-broer, skryf in hoofstuk 5:17 "Elía was 'n mens net soos ons, en hy het ernstig gebid dat dit nie moes reën nie, en dit het op die aarde drie jaar en ses maande lank nie gereën nie;" Dit het eintlik groot implikasies vir ons manier van dink. Dit beteken ek kan ook doen wat hy gedoen het en, belangrik, ek kan verwag dat ek dieselfde resultate sal hê!
Dit strek ook verder as dit. As jy die bybel lees, lees jy geskiedenis of lees jy realiteit? Dit is een ding om bybel stories te ken, maar 'n heel ander ding om 'n verwagting te hê dat sulke dinge ook met jou kan gebeur. Dit is tog wat Jesus belowe het en wat vir ons beskikbaar is deur dat Heilige Gees by ons teenwoordig is.
God wil hê dat ons in Sy realiteit sal leef en nie in die vals realiteit van dit om ons nie. Die eerste stap is dus om die woord van God met ander oë te begin lees. Amper soos wanneer ek 'n brosjure lees van 'n nuwe vakansie bestemming. Ek sien al die wonderlike fasiliteite en aktiwiteite wat vir my beskikbaar is om te gebruik en te geniet. So is die verhale in die bybel ook 'n lys van fasiliteite en aktiwiteite as ek in God se Koninkryk begin ontdek. Jesus is my toegangkaartjie, Hy is die poort om deur te gaan. Al wat ek moet doen is om dit te begin gebruik.
'n Praktiese voorbeeld is iemand wat kanker het. Kankerselle is selle wat onbeheersd begin groei. Hulle rebelleer dus teen die skeppingsorde wat Jesus vir hulle gestel het en ons weet wie die vader van rebellie is. Hulle is dus, net soos Israel onder Agab en Isébel buite God se voorsiennende wil. Ek kan dus bid dat daar droogte en hongersnood vir hulle binne my liggaam sal wees. Ek kan dit daagliks spreek in die Naam van Jesus.
Ek het peroonlik al gesien hoedat kankers met die helfte krimp in die tyd dat die pasiënt gewag het vir 'n operasie datum en dit sonder enige behandeling. Dit is wat gebeur as ek in God se realiteit begin leef, die waarhede van die Bybel begin spreek, leef en verwag in my lewe.
My uitdaging is om die boksies waarin ek God geplaas het af te breek en my gedagtes oop te maak vir wat Hy wil doen. Dat ek nie meer tevrede sal wees met die beperking van wêreld wat ek om my sien nie maar sal begin om in God se realiteit te leef. In God se realeit is ek nie 'n slagoffer wat in desperaatheid bid tot 'n vêraf God nie, maar een waar ek as Kind van God en broer van Koning Jesus die "berg" aanspreek en vir hom sêom hom in die see te werp.
Mag Die Heilige Gees jou oë open om die skatte en waarhede in God se Woord raak te lees en jou die geloof gee om dit onwrikbaar te begin spreek in jou lewe. Amen.
•Junie 9, 2014 • Lewer Kommentaar
•Mei 22, 2013 • 7 Kommentaar
•Augustus 27, 2012 • Lewer Kommentaar
Ek sê altyd vir mense: "Al sê ek, ek glo in treine nie; as ek op die treinspoor te gaan lê en die trein kom, gaan hy my nog steeds doodry". My ongeloof sal my nie red van die werklikheid van die tein nie. Net so kan iemand maar in sy hart sê daar is nie 'n God nie, maar as God opdaag, gaan sy grootste ongeloof hom nie kwytskeld van God se almag nie.
So het ek 'n vriendin wat in ons omgee groep is en 'n naby pad met Die Here stap. Haar man is 'n ongelowige en ek en hy het al hete gesprekke gehad oor God se bestaan.
Dit is baie swaar as 'n gelowige man of vrou so alleen Die Here moet dien by die huis. Veral as jy nie van jou gelukkigste emosies met jou lewensmaat kan deel nie. So twee weke gelede by ons omgeegroep kom haar diepe hartseer oor die verlorenheid van haar man weer uit. Ons bid toe almal daadwerklik saam vir sy redding.
Toe sy tuis kom, vra hy haar of ons vir hom gebid het. "Ja", sê sy. Hy vra toe ook wat ons gebid het en sy gee hom so 'n bietjie terugvoer. Hy sê toe dat iets baie vreemd met hom gebeur het in die tyd dat ons gebid het. Hy wou nie sê wat dit was nie, maar sê toe; "Ek sal dalk een Woensdag wil saam gaan en gaan kyk wat julle daar doen"
Ek gebruik baie keer die voorbeeld van swaartekrag – niemand kan swaartekrag sien nie en ons weet eintlik nie presies hoe dit werk nie. Ons het wel teorië oor hoe dit werk, maar 'n teorie is eintlik maar nie 'n poging om te beskryf wat ons waarneem en te voorspel wat ons in die toekoms onder soortgelyke omstandighede kan verwag. Ons glo egter nie in swaartekrag omdat ons die teorie verstaan nie, maar omdat ons die effek daarvan sien. Ons het eers geglo en toe die teorië ontwikkel.
Net so glo ek nie in God omdat ek Hom verstaan nie en net soos met swaartekrag is daar baie teorië oor God, meeste waarvan erg tekort skiet, maar ek glo in God omdat ek Sy effek op my en ander se lewens kan sien.
Ek kan nie wag om te sien wat gebeur as 'n bonatuurlike Groot God, 'n heel gewone klein ongelowige mannetjie ontmoet nie!
•Desember 7, 2011 • 3 Kommentaar
Alles sal ten goede meewerk.
•November 15, 2011 • 5 Kommentaar
Ai, ek kry maar net nie tyd om by die blog besigheid uit te kom nie, maar elke nou en dan gebeur daar iets wat kommentaar verdien; Vir die wat al 'n bietjie my blog gelees het, weet dalk dat dit begin het met "Die Doop" en ons stryd met vriende en die kerk oor die waarheid van God se woord. Die prys wat betaal is vir waarheid was groot en sommige dae dan voel 'n mens nog hartseer oor dinge wat verlore is, soos 'n kinderbedienning van meer as 120 kinders waarvan daar nou amper niks oor is nie.
Daar is mense wat ook saam met ons besluit het om God se Woord ernstig op te neem en 'n keuse vir Hom gemaak het. Sommige het gegroei in hulle kennis van Die Woord en die ywer vir Die Here. Sommige se inisiële passie het vroeër of later verflou en, alhoewel hulle nie kan teruggaan na waar hulle was nie, smag hulle na die verhouding wat hulle met Jesus ontdek het toe hulle eers besluit het om Hom onverdeeld te begin volg. Daar is van die mense wat, ten spyte van die kennis oor die doop, besluit het om dit net te ignoreer.
Vannaand, by die Bybelskool was die lesing oor die doop. Die spreker het die waarheid rustig en eenvoudig uit die woord gebring, gepraat oor die betekenis daarvan en hoe dit in die Nuwe Testament toegepas is. Veral dat mense in alle gevalle dadelik gedoop is nadat hulle tot bekering gekom het, dat dit die logiese en onmiddelike volgende stap was. Ook dat dit 'n opdrag is en nie 'n vriendelike voorstel of aanbeveling nie. Laastens dat dit 'n toets van gehoorsaamheid is want per slot van sake is geloof sonder dade dood.
Toe ek daar kom, sit van ons goeie vriende daar, twee getroude pare. Beide van die vrouens is reeds gedoop, om die waarheid te sê was een van hulle die groot rede waarom ons voor die inkwisisie gedaag was omdat ek en my vrou haar gedoop het en haar man ons gaan verkla het. Die wonderlike ding is egter dat haar man saam met haar daar gesit het. Hy het die laaste paar maande weer saam met haar en die res van die gesin eredienste begin bywoon by ons (nuwe) kerk en in die laaste week vir die eerste keer sedert 2009 weer begin ondersoek instel na die doop en nou ook die lesing daaroor bygewoon. Die ander paartjie het ook as gesin 'n nuwe geestelike tuiste gevind en sy is reeds gedoop, maar haar man het tot nou toe nog nooit regtig die behoefte gehad om homself te laat doop nie.
Ek kan nie help om hier in my binneste te glimlag oor die situasie nie, dat al die hoofkarakters van die groot konsternasie in die NG gemeente nou saam, by 'n nuwe kerk sit en luister na die onderwerp wat gelei het tot al die moeilikheid. Aan die einde was daar 'n baie positiewe atmosfeer en ek sal glad nie verbaas wees as daar nie binnekort nog een of twee dopelinge is nie.
Ek verwonder my aan God se trou en die werk wat Hy ten midde van die vyand se aanvalle doen om vriende en gesinne te herbou en mense nader te trek aan Hom en mekaar, hoe Hy vergifnis en liefde in die hart kan opwek. Ek kyk na ons vriend wat nou in ons nuwe kerk sit en luister na die doopleer en ek besef dat ek geen bitterheid of verwyt in my hart het oor die verlede nie. My hartsbegeerte vir hom is dat hy ook die passie en vreugde van Jesus kan smaak en in volheid saam met sy gesin Die Here kan dien.
Mag God verheerlik word in dit alles.
In 'n seker sin sal hierdie hoofstuk sekerlik afgesluit wees as hy gedoop sou word… Hou die spasie dop.