2 Korintiërs 5:6-17 – Geseën om tot 'n seën te wees » Somerstrand Gemeente
2 Korintiërs 5:6-17 – Geseën om tot 'n seën te wees
Koor: Twee dele uit Stabat Mater (Pergolesi)
Welkom aan DIE OOS-KAAPSE KINDERKOOR olv Lionel van Zyl, met koorvoorsitter, Henriëtte Visser, en Albert Troskie as amptelike begeleier. Die koor vertrek DV in September na Europa op 'n konserttoer.
Hulle vra asb. dat ons applous terug hou tot aan die einde na die dankoffers.
Toetrede Koor: Our Father who art in Heaven (Fanshaw)
Koor: Psalm 150 (Kodaly)
Gemeente: Lied 159 v. 1 en 3 (Staan)
Gemeente: Lied 205 v. 1 en 3 (Staan)
2 Korintiërs 5:6-17
11Ons weet wat dit beteken om die Here te dien. Daarom probeer ons die mense oortuig. God ken ons bedoelings, en ek vertrou dat julle ook van ons bedoelings oortuig is. 12Ons prys onsself nie opnuut by julle aan nie. Ons gee julle juis eerder aanleiding om trots te wees op ons, sodat julle 'n antwoord kan hê vir dié wat trots is op die uiterlike en nie op die innerlike nie. 13As ons in geestesvervoering was, was ons dit vir God; en as ons by ons verstand is, is ons dit vir julle.
In die 2007-film, The Bucket List, onderneem twee terminaal-siek mans 'n reis om die dinge te doen wat hulle nog altyd wou doen. Dis nou voor hulle die spreekwoordelike emmer skop. Die rolle word gespeel deur Jack Nicholson en Morgan Freeman.
Voor die film vrygestel is, het Parade-tydskrif 'n onderhoud met Jack Nicholson gevoer. Oor sy persoonlike lewe sê hy: "Ek het altyd so vry gelewe. Die mantra vir my generasie was; 'Wees jouself, wees jou eie man!' Ek het altyd gesê mense kan hulle eie reëls hê, wat hulle ook al wil. Ek sal ook my reëls hê. Ek sal verantwoordelikheid daarvoor aanvaar. Ek sal vir my keuses betaal en die skuld daarvoor dra. Ek het my eie kop gevolg. Dit was my lewensfilosofie tot diep in my vyftigs. Maar soos ek ouer geword het, moes ek aanpassings maak."
Die feite van die lewe het uiteindelik die aandag getrek van selfs 'n geharde vrydenker soos Nicholson. Later in die onderhoud sê hy: "Ons wil almal graag vir altyd lewe, nie waar nie? Ons vrees die onbekende. Almal bevind hulle egter op een of ander stadium teen 'n muur vasgedruk. Ons weet nie wat aan die anderkant van daardie muur is nie. Dit is waarom ons die dood vrees."
Baie mense se brawe en selfversekerde lewenstyl is maar net voorgee. Baie vrydenkers en diegene wat self besluit hoe wil hulle wil lewe, is soos die dapper muis. Hulle is vir niks bang nie. Regtig? Dalk is hulle nie in kontak met die diepste feite van die lewe nie. Aan alles kom daar 'n einde. Mens kan kies soos jy wil, op 'n dag kom jy teen die groot muur te staan waarvan jy nie weet wat aan die anderkant daarvan is nie. Dan is jou opsies uitgeput. Die lewe is verby. Jy mag die meester van jou eie lot gewees het. Maar ook dit is nou verby. Punt.
Moed om te lewe
Ons leef onder die swaard van verganklikheid. Tyd kalwe selfs ons beste en ons hoogtepunte weg. Wat gee mens die moed om tog reg te lewe? Om nederig te dien, in die geheim op te offer, die beste vir ander te soek in plaas van om alles vir jouself in so 'n kort tyd moontlik in te palm?
Jack Nicholson se sug na 'n vol lewe, baie ervarings, en die vryheid om te doen wat jou hart begeer, het 'n plek in die lewe. Blootstelling, vreugde en ervaring, 'n eie "bucket list" is nie noodwendig sleg nie. Maar dit is nie 'n goeie of allesomvattende bron van moed om die lewe aan te pak nie. Op 'n dag besef jy jy speel ook die rol van die dapper muis. Jy is net tot op 'n punt in beheer van jou lewe.
Egte moed kom van buite af. Vir Paulus kom dit van God af. God is immer in hierdie lewe aan die werk. God is in my lewe aan die werk. God is besig om my innerlik te vernuwe. God is besig om my te lei na die vaste gebou, die onomstootlike heerlike bestemming wat God vir my weggelê het. Dit is die egte bron van moed vir die lewe. Dit spoor Paulus aan. Dit vuur sy lewe en sy bediening aan. En só moet dit ook vir ons wees.
En Paulus spel vir ons hier 3 bronne van moed uit wat ons kan aandryf in die lewe, dinge waarvoor ons kan lewe.
Een: 'n Vaste gebou by God
Die "vaste gebou by God" is 'n belangrike sleutel om Paulus se lewe, diensbaarheid en selfprysgawe te verstaan, soos Kobus Prinsloo verlede week ook aangeraak het. Paulus weet – wat ook al gebeur – God berei vir hom 'n oorgang voor van die tydelike, sugtende, gebroke lewe na die heerlike, ewige bestemming in God se teenwoordigheid.
Hoe weet ons dit? "As waarborg hiervan het Hy ons sy Gees gegee." God het reeds die deposito op die vaste gebou betaal. Die waarborg is gegee. Die Heilige Gees is binne in ons die getuie van die vaste gebou wat die sekerheid op grond van die Skrifte in ons lewens werk.
Mens kan verganklikheid vrees omdat dit jou lewe hier op losse skroewe plaas. Verganklikheid kan jou laat gryp na die maksimum genot en die maksimum ongebondenheid (soos Jack Nicholson) in hierdie lewe.
Paulus sê: God self plaas ons lewe hier op losse skroewe. Want God werk in ons en werk met ons na die punt waar ons tydelike tentwoning oordek sal word met die vaste, ewige gebou. Dit is die gebou van ons nuwe mens-wees op God se nuwe aarde onder God se nuwe hemel. God plaas hierdie lewe op losse skroewe. Dáárom kan ons roekeloos doen wat God vra. Ons kan ons lewe gee in diens van ander. Ons kan ons lewe in gevaar stel vir ander. Ons kan slae ter wille van die evangelie, en ter wille van ander verduur.
Daar is talle voorbeelde van hierdie roekelose gehoorsaamheid aan God. Mense kies om hul lewe te verloor eerder as om Christus te verloën. Reddingswerkers kruip in tonnels of beskadigde geboue in om ander te red. Mense trotseer plae, peste, malaria, tuberkulose, noem maar op, om ander by te staan.
Ons uitsig op die vaste gebou maak ons vry. Dit gee ons moed om te lewe.
Twee: Gedring deur die liefde van Christus
Die onbesorgdheid van ons uitsig op die vaste gebou moet verdiep word. Dit word verdiep deur die liefde wat ons dring om hierdie lewe maksimaal te benut.
Mens kan sê: "Aangesien ek die lewe by God het, met al die waarborge, sal ek nou agteroor sit en my lewe rustig geniet." Mens kan dan die sonde vermy, en in 'n paar opsigte voorbeeldig wees.
Dis nie Paulus se prentjie nie. Sy lewe getuig van die teenoorgestelde. Hy het by mense betrokke geraak. Hy het uit sy pad gegaan om van die evangelie te getuig. Sy onbesorgdheid oor wat mense aan hom kan doen, het hom vry gemaak om ander met die evangelie te dien. Daarvoor is hy dikwels geslaan en verwerp.
Hy het gesnap dat ons geseën word om vir ander tot 'n seën te wees.
Agter ons moed om te lewe sit die liefde van Christus wat ons dring:
Die liefde van Christus dring ons, omdat ons tot die insig gekom het dat een vir almal gesterwe het, en dit beteken dat almal gesterwe het. En Hy het vir almal gesterwe, sodat dié wat lewe, nie meer vir hulleself moet lewe nie, maar vir Hom wat vir hulle gesterf het en uit die dood opgewek is. (5:14-15)
Hierdie liefde dring ons om ons vryheid tot diens van ander te gebruik. Ons is geroep om niks aan mekaar verskuldig te wees nie, behalwe om mekaar lief te hê.
Liefde is 'n manifestasie van God se lewe en werk in ons lewens. Die liefde van God word deur die Gees van God in ons lewens uitgestort. (Rom. 5:5)
Drie: Élke mens!
Om te leef vanuit die kennis van die vaste gebou in Christus, gedring deur die liefde van Christus, laat mens die hele lewe op 'n nuwe manier sien. Jy sien ook jou medemens deur 'n nuwe bril: "Ons beoordeel dus van nou af niemand meer volgens menslike maatstaf nie." Ons beoordeel ander nie meer in terme van hulle swakhede en mislukkings nie, maar deur Christus se oë. Selfs het Paulus Jesus vroeër met menslike waardes beoordeel, maar vandat hy Hom as Here ontmoet het, het hy 'n nuwe besef van Jesus se identiteit ontvang. Dit help hom ander nuut sien.
Pieter van Niekerk skryf aangrypend wat hierdie nuwe beoordeling beteken vir ons verhouding met jongmense. Ons het immers pas Jeugdag gevier:
Ons kyk met Christus se oë na ander, en veral na ons jeug (kinders en jongmense). Ons steek nie vas by die destruktiewe dinge wat sommige jongmense aanvang nie, maar sien hulle potensiaal, die nuwe moontlikhede in hulle raak. As "herskeptes" in Christus waardeer ons die jeug.
Ons heg waarde aan kinders en jongmense deur hulle te respekteer, eerlik met hulle te wees, en met waardigheid en integriteit te behandel. Ons groet hulle vriendelik en stel in hulle doen en late belang. Hulle is ten volle deel van die gemeenskap.
So ontstaan as 't ware 'n kweekhuis van wedersydse respek, gebondenheid en kreatiwiteit. Indien ons kinders misken, ongeduldig en ongeskik teenoor hulle optree, hulle uitskel en uitsluit, bevorder ons 'n onbetrokke, onsensitiewe, destruktiewe en apatiese samelewing.
Maslow, die bekende sielkundige wat veral vir sy hiërargie van menslike behoeftes bekend is, skryf: "Dit kos nege waarderende opmerkings om op te maak vir elke afbrekende opmerking wat ons teenoor ons kinders maak." Kinders word gesien en gehoor, soos jongmense wat deur die gemeenskap gerespekteer en geprys word.
God het mens geword sodat die mens Godwaardig is. Dit dwing ons om alle mense te waardeer, veral diegene wat so anders en soveel jonger as ons is. So maak ons Christus se hart baie bly.
"Die karakter van 'n nasie word gemeet aan die manier hoe hy sy kinders behandel" (Nelson Mandela).
Die moed om te lewe word gebore uit die passie om vir ander te lewe.
Ons moet onsself voortdurend afvra: Waarvoor en waartoe lewe ek? 'n Lewe waarin hierdie diep vrae nooit gevra word nie, is nie die moeite werd om te lewe nie.
Ons is geseën om tot 'n seën te wees – dit wat hierdie skildery van Alida Bothma ook sê.
Finansiële sekuriteit, gesondheid, 'n netjiese huis en betroubare motor is goeie doelwitte in die lewe. Maar dit kan nooit die diepste en finale motiewe van 'n mense se lewe wees nie.
Die reg om jouself te geniet, jou eie mens te wees, die vryheid om jouself te verwesenlik, dit is goeie motiewe. Maar sodra dit die finale en diepste dryfvere van jou lewe word, is jy brandarm. Dan is jy uitgelewer aan jouself en jou ou, sondige mens.