Meeste geskiedskrywers gee 28 November 1905 as stigtingsdatum aan aangesien dit die dag is waarop Griffith vir die eerste keer sy 'Sinn Féin Belied' aangebied het. In sy geskrifte het Griffith verklaar dat die Unie van Groot-Brittanje en Ierland van 1800 onwettig was en dat die Anglo-Ierse dubbelmonargie wat onder Grattan se Parlement bestaan het en die sogenaamde Grondwet van 1782 steeds gegeld het. Ander gee die stigtingsdatum van Sinn Féin as Mei 1906, toe Griffith 'n koerant genaamd Sinn Féin vrygestel het, of as April 1907, toe 'n organisasie met die naam die Sinn Féin Bond (Engelse: Sinn Féin League) gestig is (Griffith was daarteen gekant) of tot September 1907 toe Griffith die Bond ingelyf het by 'n nuwe Sinn Féin organisasie, waarmee Sinn Féin van 'n idee tot 'n werklike party struktuur ontwikkel het.
Hoewel Sinn Féin 'n hoe vlak van bekendheid onder kiesers bereik het, het dit weinig werklike ondersteuning gehad. In Augustus 1909 het dit slegs 581 opbetaalde lede in die hele Ierland gehad. 211 was in Dublin, terwyl Sligo slegs twee lede gehad het, 'n student en 'n winkelier. Teen 1915 was dit so insolvent dat die party nie die huur op die party hoofkwartier in Harcourtstraat in Dublin kon bekostig nie. Die party is gedeeltelik gered deur die wanindruk waaronder die Britse administrasie, wat Ierland uit Dublin-kasteel bestuur het, verkeer het dat dit verantwoordelik was vir die 1916 Opstand, 'n onsuksesvolle poging om 'n Ierse Republiek te vestig, die mislukte samesprekinge in laat 1916 tussen Unioniste en Nasionaliste, onder voorsitterskap van David Lloyd George, om oor selfbestuur ooreen te kom, en die Diensplig Krisis van 1917.
Leiers van die Opstand wat dit oorleef het onder Éamon de Valera het die party oorgeneem. De Valera het Griffith as president vervang. Dit het byna gelei tot 'n breuk tussen die monargiste en republikeinse vleuels by die 1917 Ard Fheis, kongres, totdat daar in 'n kompromis mosie voorgestel is dat 'n onafhanklike republiek gevestig sou word waarna die inwoners sou kon besluit of hulle 'n monargie of republiek wou hê, onderworpe aan die voorwaarde dat hulle monargie sou kies, geen lid van die Britse Koninklike Familie as monarg sou dien nie.
Sinn Féin is versterk deur die woede oor die teregstelling van die Opstand leiers. Die simpatie van die publiek het egter steeds nie daarin geslaag om Sinn Féin 'n besliste voordeel by die stembus te gee nie. Die party het 'n vel stryd gevoer met die Ierse Parlementêre Party onder John Redmond, later John Dillon, met beide parte wat verskillende tussen verkiesings gewen het. Eers na die Diensplig Krisis van 1918, toe die Britte gedreig het om diensplig in Ierland af te dwing om die Britse Eerste Wêreldoorlogmagte te versterk, het steun beslissend na Sinn Féin geswaai. Pogings is aangewend om ooreen te kom op 'n vriendskaplike vorm van selfbestuur, en om 'n ooreenkoms te bereik met die Ierse Unioniste Party (IUP) en die Ierse Parlementêre Party, in die 'Convention' wat deur voormalige IUP leier Walter Long in 1917 gereël is. Die pogings is ondergrawe deur sy kabinet kollega David Lloyd George en is nie deur Sinn Féin bygewoon nie.
Daar is verskeie redes vir die skeuring. Partisie was egter nie een van die redes nie - die IRL het nie in die Noorde geskeur nie en pro- en anti-verdrag republikeine het leierskap by pro-verdrag Michael Collins gesoek. Die hoof rede vir die skeuring word gewoonlik aangegee as die Eed van Getrouheid (Engels: Oath of Allegiance) aan die Ierse Vrystaat wat lede van die nuwe Dáil sou moes onderneem. Dit het eksplisiet gehuldig dat die Ierse Vrystaat deel sou vorm van die Britse Volkebondwat vir baie republikeine onaanvaarbaar was. Die pro-verdrag magte het aangevoer dat die verdrag hulle die "vryheid om vryheid te behaal" sou gee. Ironies genoeg sou die optrede van Eamon DeValera in die 1930's en die aanneming van die republikeinse grondwet die pro-verdrag argument wat in die opsig reg bewys. In die verkiesing van Maart 1922 het De Valera en die anti-verdrag Sinn Féin 35% van die populêre stem op hulle verenig. Die anti-verdrag element van die IRL het 'n uitvoerende gesag gevorm wat nie ondergeskik aan die nuwe parlement was nie.
Na 'n aantal onsuksesvolle pogings tot gewapende opstand, insluitend 'n naïewe skema in die 1940's tussen sommige IRL lede en die Nazis om wapens aan te skaf[verwysing benodig], het die party in die 1960's na links beweeg en 'n 'stagist' benadering aangeneem soortgelyk aan die ortodokse Kommunistiese analise. Die party het onder die invloed van 'n generasie intellektuele wat geassosieer is met die Kommuniste Party van Groot-Brittanje se Connolly Association en het gestreef vir 'n besliste breuk met die biegpolitiek van die verlede. Die nuwe generasie leiers wou Ulster se Protestante werkers in 'n anti-imperialistiese populêre front inskakel.
↑ Sinn Féin (uitgespreek/ʃɪn feɪn/ in Engels en Afrikaans, /ʃiːɲ fʲeːnʲ/ in Iers-Gaelies) is ook die 'n naam wat deur 'n reeks Ierse politieke beweging in die 20ste eeu gebruik is wat elkeen beweer dat hulle die enigste afstammeling is van die oorspronklike party wat deur Arthur Griffith in 1905 gestig is. Die naam beteken "onsself" of "ons onsself". Sommige populêre bronne beweer die naam beteken "onsself alleen" of "alleen te same"