`n Storie (Nie vir kleuters nie) | SkalkSkryf
« Kyk hoe pragtig
Omdat dit mooi is »
`n Storie (Nie vir kleuters nie)
Maart 26, 2010 deur Louwie
Vier blinknuwe 4×4 voertuie en een afgeleefde Toyota Landcruiser hou in `n stofwolk voor `n indrukwekkende plaashek in die bosveld stil. In die voorste Mercedes ML 4×4 druk Herman, die eienaar van die plaas die remote en die swaar hek rol met `n gerammel opsy. Hy en Ellie, sy jong vrou ry deur en word gevolg deur spesiaal geselekteerde vriende en kennisse wat genooi is om die naweek saam te kom jag.
Hunters Retreat, die naam van menige “gentleman’s klub,” strip klub, bordeel en hoëklas hoerhuis, maar vir Herman die stilte weg van die geraas en gejaag van sy baie suksesvolle ingenieursfirma in die stad. Sy Hunters Retreat waar hy kan wegbreek, losbreek en doen wat hy wil saam met uitgesoekte vriende. Die wegbreek en losbreek bedoel eintlik maar vir hom om `n bok of twee te skiet, vleis te braai, te gesels en te drink, veral om te drink en te vergeet.
In die Hummer agter Herman is Dolf die aandelemakelaar, en Carla. Hulle word gevolg deur Markus, `n jong suksesvolle jappie besigheidsman in sy Toyota Prado, getroud en met twee jong kinders. Ma en kinders is by die huis, dit is sy af naweek saam met die manne in die jagveld. In sy wêreld is ware mans jagters, manne wat rof lewe, hulle Whiskey skoon drink en rou lewers eet. Hy word gevolg deur Charles en sy meisie Sunette. Charles is besig met sy meestersgraad in dierkunde. Sy tesis handel oor die bosveld bobbejaan.
Heel agter in die tou is Johan, semi afgetrede argitek in sy afgeleefde, geliefde Landcruiser. Johan is `n stil middeljarige alleenloper wat aangebied het om die naweek kok te speel terwyl die ander manne bokke jag. Twee opgeleide swart kokke wag reeds by die kamp om hom by te staan in sy taak. Eintlik is hy oorbodig, maar Herman glo iemand moet toesig hou oor die onbevoegde swartes.
Toe hulle by die kamp aankom staan die kokke reeds gereed om middag ete aan die baas en sy gaste te bedien.
“Julle moet vinnig eet,” sê Herman aan sy gaste terwyl hy vir homself `n glas Whiskey ingooi. “Ons moet `n draai ry en kyk of ons wild te sien kry. Ons skiet nie vandag nie, ons kyk net.”
“Oom Herman,” vra Sunette giggelend soos `n bakvissie. “Is hier Tiers op die plaas?”
“Ek’s nie jou oom nie,” sê Herman gemaak kwaad. “Noem my Herman. Ja hier is Luiperds. Hulle vang gereeld onder my kalwers. Olifante kom ook soms van die Kruger Park af deur, wees maar versigtig.”
“Toe julle klomp lui donners,” sê hy aan die ander plaaswerkers wat daar rond staan. “Moet nie net daar staan nie. Laai die goed van die karre af, miesies Ellie sal vir julle sê waar wie slaap. En Johannes jou ou lui bliksem,” sê hy aan sy voorman, “jy ry saam met ons. Jy weet mos waar die wild loop, of is veronderstel om te weet as jy nie heeldag lê en slaap as ek nie hier is nie!”
Twintig minute later ry hulle uit die kamp uit met Herman se spesiaal geboude tien sitplek safari voertuig. Heel agter is daar `n soort uitkyk toring ingerig waar Johannes nou staan en soek vir wild soos sy baas hom beveel het.
Johan bestuur terwyl Herman met sy bottel Whiskey langs hom sit en kommentaar lewer oor die wild se spore en mis wat in die pad te sien is.
“Daar voor links staan `n knoppiesdoring boom, ” sê hy.
“Acacia nigrescens,” sê Charles en kry `n giggel en `n soen van Sunette wat tussen hom en Markus sit.
“Jy’s tog so slim,” kwispel sy grootoog.
“Harde hout, nie geskik vir meubels nie maar maak `n goeie kool vir braaivleis. Is `n derduiwel om op `n draaibank te bewerk. As Johannes nie te veel gesuip en by ander mans se vrouens geslaap het nie, en sy werk gedoen het soos hy veronderstel is om te doen as die baas nie hier is nie, behoort daar genoeg daarvan by die kamp te wees vir die braaivleis vure vanaand,” sê Herman.
Johannes kyk anderpad en maak of hy niks hoor nie.
“Dis `n groot boom. Word hulle baie oud?” vra Ellie.
“Het nie `n idee nie,” sê Herman. “Vra vir Markus en Charles, dit klink of hulle iets van bome weet.”
Ellie kyk die twee vraend aan maar hulle trek net hulle skouers op.
“Links van die pad is `n Apiesdoring, Acacia …”
“Burkeï,” sê Markus vinnig.
“Acacia caffra,” sê Markus en wys na `n ander boom.
“Die gewone ou Haakdoring,” sê Charles selfvoldaan.
“Kan mens die sade eet oom Herman …. skuus, Herman?” vra Sunette.
“Nee, ek dink nie so nie. Die beeste en bokke eet die blare en peule, jy moet maar hou by wortels en slaaiblare vir daardie seksie lyf van jou,” sê Herman en vat weer `n sluk uit sy Whiskey bottel.
“Daar’s die rooibokke nou,” sê Johannes saggies en wys na `n trop wat in die laagte loop en wei.
” Aepyceros melampus,” fluister Charles net effens te driftig om nie aggressief te wees nie.
“Equus quagga burchellii” sê Markus ewe uitdagend en wys na `n paar sebras wat saam met die rooibokke loop.
“Hulle baklei vir die meisie,” sê Johannes rustig aan Karla wat langs hom sit. “Hier kom `n ding die naweek. Die bulle se koppe het klaar gesak.” Hy lag saggies onderlangs en knik sy kop.
“Giraffa camelopardalis, kameelperde. Ons noem hulle thutlwa,” sê Johannes met `n glimlag vir Karla en wys na twee wat verder af in die laagte aan bome peusel.
“Haai kyk daai kamele,” roep Sunette opgewonde. “Wat is hulle Griekse name hê Charles?”
“Giraffa camelopardalis,” sê Markus blitsig en kyk uitdagend na Charles.
“Is nie Griekse name nie Sun my skat, is Latyns,” sê Charles en sit sy arm om haar skouers. “Bobbejane is Papio ursinus, en die Kaapse bobbejaan is Papio ursinus ursinus” sê hy half vermakerig en kyk Markus reguit in die oë. Die meisie is myne, hou jou pote van haar af, sê sy lyftaal en Sunette voel `n warmte op onnoembare plekke van lekkerkry oor die onverklaarde oorlog wat so stilweg oor haar geveg word.
Terug by die kamp gaan sit die jagters om die knoppiesdoringhout vuur wat hemelhoog brand. Die vlamme weerkaats in hulle Whiskey gevulde kristalglase. Herman lê weg aan sy Whiskey terwyl hy die jag planne vir die volgende oggend uitlê. Carla hou vir Johan geselskap terwyl hy besig is om vleis te braai. Johannes staan ook om die braaivuur en help om die kole vir Johan te bewerk. Eenkant, weg van die gaste af het die plaaswerkers en hulle gesinne hulle eie vuur aangesteek waar hulle sing en dans.
`n Swart seun van omtrent twaalf jaar oud kom verby geloop met `n mankolieke draadkar. Voor op die kar is `n plaat waarop daar met die hand geskryf staan: Made by Jesus.
“Is my laaitie daai,” sê Johannes trots. “Hy’t die kar self gemaak.”
“Johannes, ek sien jy ken die veld, maar lyk my jy hou jou opsetlik so `n bietjie dom?” sê vra Carla aan Johannes. “Ken jy die bome ook so goed soos die wild?”
Johannes glimlag. “Daardie een is `n Snotappel,” sê hy en wys na `n struik. “Azansa garckeana, of soos ons hom noem uxhakhuxhaku. Jy kan die vrug eet, dis baie lekker al lyk dit soos snot,” sê hy en lag vir Carla wat haar gesig op `n plooi trek oor die snot ding.
“Daardie een is die haakdoring, Acacia caffra,”
“Ek onthou Herman het vandag daarvan gepraat,” sê Carla
“Ja hy het,” sê Johannes. “Maar die beeste en bokke eet nie sommer sy blare nie, dis biekjie giftig. Ons mense maak tee van die bas en drink dit om die bloed skoon te maak, en ons gee die blare vir die kinders om te kou as hulle maagpyn het.”
“Sien,” sê Johan met `n glimlag. “As jy `n ding se naam ken en jy dink jy weet dan iets van die ding af, is jy bloot `n opgeblase dwaas vol eiewaan, miskien `n geleerde dwaas, maar steeds `n dwaas.”
“En waar leer jy al die groot name Johannes,” vra Johan.
‘Ek het die morena wat die looppaadjies kom maak het gehelp. Ons het naamplaatjies aan die bome gesit vir die stappers om te kan sien, en ok die internet, ek surf so biekie op die net. Iemand het eendag `n laptop hier gevergeet,” sê hy en trek sy skouers op. “Nou leer ek solat ek vir die mense van die universiteit wat hier kom loop kan vertel van die goete.”
Om die kampvuur lag die jagters uitgelate. Herman is besig om onkapabel dronk te word. Hy sing vir sy gaste een of ander rap liedjie met baie P en F woorde terwyl hy sy onderlyf in nabootsing van wilde seks heen en weer beweeg. Ellie sit verleë en staar na die vuur.
Markus staan ongemerk op en gaan na sy kamer toe. Terwyl Herman steeds sing en kru grappe vertel, verdwyn Ellie die nag in. Sy loop met `n ompad en glip ongesiens by Markus se donker kamer in.
Herman slinger dronk na Johan waar hy die vleis braai.
“Waar is my goeie vriend Markus?” vra hy terwyl hy heen en weer wieg op sy onvaste voete. “Ek wil nog ernstig met hom gesels,” sê hy en vat nog `n sluk Whiskey uit die bottel.
Op daardie oomblik is Ellie besig om haar klere stadig tergend voor Markus uit te trek.
“Kyk nou net na daardie klomp barbare,” sê Herman en wys met die bottel in sy hand na die werkers wat om die vuur dans. “Kyk hoe hang hulle tiete uit. Die goed het geen fokken skaamte nie, niks.”
In sy donker kamer streel Markus sag oor Ellie se kaal borste.
“Nou vra ek jou, hoe moet ons beskaafde mense saam met hulle leef, hierdie primitiewe goed wat geen morele waardes het nie? Sê jy dit nou vir my,” sê Herman met `n sleeptong.
In die donker kamer kreun Ellie sag van genoegdoening as Markus haar stadig binnedring.
“Hulle steek enige ding wat beweeg,” sê Herman sonder drif. “Maak nie saak of dit `n ander man se vrou of sy dogter of `n bok of hoender is nie. `n Wellustige spul vol onkeerbare drifte.”
In die donker kamer het Markus op sy rug gedraai sodat Ellie nou bo op hom sit en ritmies op en af beweeg.
“Hulle gaan nog almal vrek van Aids, sê ek jou, die hele onsedelike donderse lot van hulle,” sê Herman en slinger in die rigting van sy kamer terwyl Ellie en Markus hulle liefdes krete onderdruk as hulle saam orgasme bereik.
In die kombuis druk Herman sy een hand onder die wit gestyfde rok van `n baie jong kok in en betas haar terwyl hy nog Whiskey uit sy bottel drink. Toe sy hom wegstoot strompel hy na sy kamer waar hy in `n beskonke beswyming op die bed gaan lê.
Toe Carla en Dolf by Herman se kamer verby loop op pad na hulle slaapkamer, staan sy deur oop en in die verbygaan sien hulle dat Johannes besig is om sy baas se skoene en kouse vir hom uit te trek om hom in die bed te sit.
“Dumela Johannes, le kae?” vra Dolf en kyk by die deur in.
“Ke teng morena,” antwoord Johannes terug.
“Ke itsometsi,” sê Dolf en beduie na Herman wat op die bed lê. “Ek sien jou weer more, robala sentle.”
“Borako morena,” groet Johannes terug.
“Wat was dit? vra Carla met `n frons.
“Ek het maar net gesê dankie dat hy na die oukêrel kyk, en gesê hy moet lekker slaap.”
“Dink jy hy drink omdat sy vrou rondslaap?” vra Carla.
“Of slaap sy rond omdat hy drink?” antwoord Dolf.
Vroeg die volgende oggend is die jagters veld toe. Herman het hand om die lyf met Ellie by die vuur staan en wag vir sy gaste. Hy was opgewek en het finale instruksies aan die jagters gegee voor hy hulle in die veld gaan aflaai het.
Teen twaalf uur het die jagters te voet by die ruskamp opgedaag. Markus en Charles was in `n verwoede woordewisseling betrokke.
“Ek sê jou dit was my fokken Rooibok wat jy geskiet het!” het Charles vir Markus geskreeu.
“Maar jy het die donderse ding mis geskiet en toe het ek hom geskiet voor hy kon wegkom!” het Markus terug geskreeu. “Op sestig meter kan jy nie eers `n lewens groot bok raakskiet nie. Wat se jagter is jy dan?” vra Markus snedig.
“My geweer is vir twee honderd meter ingestel sodat ek Koedoes kan skiet, en toe ons `n Koedoe kry toe steel jy weer my bliksemse bok,” skreeu Charles buite beheer.
“Maar jy kon die ding nie eers sien nie! Ek en Johannes en Sunette het vir jou gewys waar die fokken bok staan maar jy kon hom nie sien nie, toe skiet ek hom. Wat wou jy hê moes ek doen, jou aan jou hand lei tot teen die bok sodat jy kon voel waar dit is!”
“Is so Charles,” sê Sunette. “Ons het jou gewys waar die koei staan.”
“Koeie het nie horings nie,” snou Charles haar toe. “Dis omdat jy sulke obsene geel klere dra dat die bokke weghardloop. Niemand by sy volle verstand gaan jagveld toe met sulke vulgêre geel en pienk uitrustings wat niks vir die verbeelding oorlaat nie. Kyk hoe lyk jy!” sê hy disgusted en wys na haar baie kort rompie en halternek toppie waaronder sy duidelik geen bra dra nie. Dat dieselfde uitrusting vroeg oggend sy wellus konstant in die rooi vasgepen het, is nou vergete.
“Dis algemene praktyk dat jagters geel klere dra sodat hulle mekaar nie per ongeluk doodskiet nie. In Amerika is dit wet, jy mag nie daarsonder gaan jag nie,” skerm Markus. Hy weet nie of dit so is nie maar, jakkals wat hy is gryp hy dadelik die geleentheid aan wat hom dalk later in die meisiekind se panties kan laat beland.
“Ag so nè,” sê Charles smalend. “Jy moet nie dink ek het nie gesien hoe jy haar die hele oggend met jou oë kaal uittrek nie jou ou vark! En `n getroude vark daarby. Vat haar dan en, en doen met die teef net wat jy wil. Ek is klaar met julle!” bulder hy woedend en storm weg. Vyf minute later het hy al sy goed agter op sy bakkie gegooi en in `n stof wolk van die plaas af gejaag.
Sunette het haar skouers opgetrek, haar sak met klere gaan haal en in Markus se kamer gaan gooi. Sy het al haar klere dood luiters uitgetrek en gaan stort en toe op die bed gaan lê en Markus gevra om haar bloed rooi gebrande lyf met olie te smeer. Sy het nie teëgestribbel toe hy sy klere ook uitgetrek het nadat hy elke deeltjie van haar lyf met olie gesmeer het nie. Sy het saggies gegiggel toe hy bo op haar gaan lê, haar bene om sy lyf gevou en hom in haar ingetrek.
Johannes en die ander werkers het die dooie bokke gaan haal en begin bewerk. Na middagete het al die gaste gereed gemaak om huis toe te gaan.
“Slag nou die goed ordentlik Johannes, julle weet hoe. Pak die vleis in die yskas, en hang die biltong om droog te word,” het Herman kortaf beveel. “En moet nie weer die donnerse biltong steel soos altyd nie. Los die goed uit. Julle het genoeg vleis om te vreet. En Johannes,” voeg hy by, “los die drank en die ander mans se vroumense uit, jy het nou genoeg snotkop kinders wat die hele kontrei vol loop. Jy gaan vrek van Aids as jy so aanhou.”
“Is reg morena,” sê Johannes. “Tsamya sentle, en mies Ellie, jy moet ok mooi loop,” sê hy met so `n skewe glimlag en stap weg.
“Dink jy hy weet van Ellie en Markus se dinge laasnag?” vra Dolf vir Carla toe hulle wegry van Hunters Retreat af.
“Johannes sien alles wat op daardie plaas aangaan,” sê sy. “Ek dink hy weet ook van Ellie en Johan, al was hy in die jagveld saam met julle.”
“Wat van Ellie en Johan,” vra Dolf verbaas.
“Toe julle weg is het hulle `n kombers gevat en af gestap dam toe, glo om voëls te gaan kyk,” lag sy. “En ek was stupid genoeg om dit te glo, toe stap ek later agterna en kry hulle daar langs die uitkyk skerm aan die woel. Moet sê, vir `n ou pensionaris het hy nog baie woema! Het gelyk of hy die Kama Sutra uit sy kop ken, en hy is bedeeld jong!” grinnik sy plesierig.
“Wil jy my sê jy het hulle skaamteloos staan en dophou?” vra Dolf verbaas.
“Daar was niks op TV nie,” sê sy ongeërg.
Dolf gooi amper die kar om soos hy lag. “Aaah, ek sien,” sê hy. “Daar is vanaand ook niks op TV nie, sal ons `n kombers langs die swembad gooi en gaan voëls kyk?” vra hy laggend.
“Ek dink nie jou vrou sal daarvan hou nie,” sê sy en streel oor sy binnebeen. “Jy weet sy is baie jaloers.”
“Moet jou nie bekommer nie, sy is saam met haar lover iewers heen die naweek,” skerts hy. “Ons kan die hele nag lank voëls kyk.”
Maar hulle het toe nie gaan voëls kyk nie, Dolf se vrou se kar het voor die deur gestaan toe hulle daar aankom.
“Hoe was jou bosberaad saam met jou personeel?” vra sy hom toe hy instap.
“Aag so-so. `n Skermutseling of twee tussen die ouens soos gewoonlik. Verder heel rustig,” sê hy afgetrokke.
“En jou konferensie, het dit goed gegaan?” vra hy.
“Ja, dit was goed, net uitputtend,” sê sy sonder om na hom te kyk.
“Was jou sekretaresse Carla saam met julle? vra sy.
“Nee, sy en haar man het ander reëlings gehad,” antwoord Dolf rustig terwyl hy met sy rug na haar toe vir homself Cognac skink. Hy weet sy hou hom stip dop.
“Ek is moeg, ek gaan slaap,” sê sy en gee hom `n halfhartige soen op die wang.
Toe sy halfpad met die trappe op na haar kamer toe is vra Dolf; “Maria, het jy al ooit in jou lewe jouself bevredig?”
Sy steek vas en gluur hom woedend aan. “Wat bedoel jy?” vra sy bitsig.
“Masturbeer, selfbevredig, speel met jouself, jy weet?”
“Jy is pervers, jy is `n siek mens,” snou sy hom toe en storm weg kamer toe.
Hy het nie kans gesien vir die eensame enkelbed in sy eie kamer nie en het hom gemaklik gemaak op die rusbank voor die TV, waar hy aan die slaap geraak het.
Daardie nag droom hy eers van allerhande soorte vreemde voëls, en toe van `n naakte Johannes op `n branderplank in die see, met `n horde gehawende snotneus kinders en `n kameelperd met een groot boggel op sy rug wat op die strand na hom staan en kyk.
Dolf skrik vervaard wakker. ‘Shit,’ dink hy, ‘Dit kan nie wees nie. Is dit een of ander Freudiaanse boodskap diep uit my onderbewuste?’ Om die kameelperd met die boggel op sy rug se nek het `n bordjie gehang met die naam Giraffa dromedarius daarop.
‘Sunette? Nee hel, sy is nie my tipe nie. Te terterig,’ dink hy en raak weer aan die slaap. Toe droom hy weer van die kaal Johannes op sy surfboard en die snotneus kinders en die kameelperd op die strand. Die keer het die kameelperd geen boggel op sy rug nie. Net toe hy dink die droom is veilig, sien hy die bordjie om die dier se nek en dit lees Camelus camelopardalis, en toe merk hy dat die kameelperd die kop van `n kameel het. Dolf skrik natgesweet wakker. “Shit, shit, shit,” sê hy hardop en gaan sit op die rand van die bed. ‘Sy is blond, sy is dom maar sy het die lyf van `n godin,’ dink hy omgekrap.
Teen agtuur die oggend het hy sy selfoon al tien keer uit sy sak gehaal en weer terug gesit. Teen half nege bel hy.
“Hallo Sunette, dis Dolf hier, hoe gaan dit?” sê hy. “Ek moet volgende naweek Durban toe vir besigheid, is jy lus om saam te gaan? Ons vlieg sommer met my eie Gulfstream straler,” rammel hy alles in een asemteug af. Sunette giggel opgewonde aan die anderkant.
“Ek vat net my tandeborsel en swemklere?” vra sy gemaak onskuldig.
‘Wat de hel doen ek,’ dink hy. ‘Sy is so jonk sy kon my dogter gewees het.’
Dolf gooi vir hom `n glas Cognac in en probeer vergeefs om die galsterigheid wat in sy mond en in sy gemoed kom sit het te verdryf. Mens moet net nie te veel dink nie, besluit hy. Eintlik moet mens gladnie dink nie.
Sy oog vang die draadkar met die “Made by Jesus” nommerplaat wat Carla op die ingewing van die oomblik by die swart seun vir hom gekoop het. Vir die eerste maal sien hy die fynskrif onder aan die plaat: “only child of maruti Johannes Ratlamala.”
Posted in Louwie | Tagged robala sentle, storietyd | 10 Kommentaar
op Maart 26, 2010 at 7:27 nm Joh
Jy beskryf dit so goed, mens sou amper kon dink dit sal lekker wees om so te lewe.
op Maart 29, 2010 at 8:42 vm Skoor
Sjoe! Die enigste verskil tussen die troppe is soms die karre wat hulle ry.
Baie goed geskryf. Ek is vanoggend sommer bleddie bly ek woon nie naby die Bosveld nie 😆
op Maart 29, 2010 at 8:06 nm Louwie
Joh ja, Andrew dink dis die enigste manier van bestaan wat die moeite werd is 😀
Skoor, dankie. Dis gaan ook maar hier in die betonbosveld nie beter nie, inteendeel.
op Maart 29, 2010 at 8:54 nm Andrew
Watse goed? 🙂 Nee man Louwie, seks is net een van vele maniere om dopamien te produseer. Of verwys jy na die jag? Ek het al gejag maar wil dit nie weer doen nie … ontstel my net. Dws bokke jag onstel my, nie rokke jag nie.
op Maart 30, 2010 at 8:59 nm Louwie
Het self ook een maal `n bok en `n vlakvark geskiet Andrew, maar myself belowe om dit nooit ooit weer te doen nie. Dit was nie `n aangename ondervinding nie.
Daar is wel ander varke wat ek sal skiet sonder enige gewetenswroeging 😆
Ja, daar is baie ander maniere om dopamien te produseer, soos byvoorbeeld in `n diens by die Pinkster kerke (en sommige NG kerke) waar hulle hande klap en dans en sing dat die biesies bewe. Miskien is dié manier om `n dopamien fix te kry effens meer hoopvol as seks, al is dit dalk `n valse hoop?
op November 11, 2010 at 3:10 nm hx
Die storie is wonderlik!!!!! Baie goed geskryf!
op Oktober 22, 2014 at 7:08 vm vvuureoc
Dan spog hulle oor alles wat hulle vir bewaring doen ;;;;; dis nou sedes en wild!!
op Oktober 24, 2014 at 9:31 nm Louwie
Haha Okkie. Hulle bewaar nie sedes of wild nie? Of bewaar hulle wilde sedes!!
op April 19, 2015 at 3:58 nm hennie
Ek I mal oor di storie.dit gee sin van humor.moenie skaam ini lewe wees nie.deel mekaar,ek en my vrou het heel dikwels al dit op so iets lat uitloop en so bou di liefde alhoe beter.
op April 20, 2015 at 7:51 nm Louwie
Wys jou net Hennie, die lewe is vreemder as fiksie!