De facto is 'n Latynse uitdrukking wat "feitlik", "in praktyk" of "volgens gebruik" beteken wat nie uitdruklik in die wet voorgeskryf word nie. Dit word algemeen gebruik in teenstelling tot de jure (wat beteken "volgens wet") wanneer daar verwys word na sake aangaande die wet, regering of tegnieke (soos onder andere standaarde), wat aangetref word uit alledaagse ervaring soos geskep of ontwikkel sonder of in stryd met 'n regulasie. Wanneer dit betrekking het op 'n wetlike onderwerp verwys de jure na wat die wet sê, terwyl de facto verwys na aksies wat gebeur in algemene praktyk.
Die term de facto mag ook gebruik word wanneer daar geen relevante wet of standaard bestaan nie, maar die algemene praktyk goed gevestig is, selfs al is dit nie heeltemal universeel nie.
'n De facto regering is een wat homself onderhou deur 'n suksesvolle magsvertoon teen die wil van die regmatige wettige regering, selfs al is dit net tydelik en dan sodoende die instellinge van die regmatige wettige regering dwarsboom deur sy eie instellinge daar te stel in die plek daarvan..
2 Nasionale taal
4 Ander gebruike
'n de facto standaard is 'n tegniese of ander standaard wat so oorheersend is dat almal dit oënskynlik navolg asof dit 'n goedgekeurde standaard is. Die de jure standaard verskillend wees: een voorbeeld is die oortreding van die spoedbeperking op snelweë. Alhoewel die de jure standaard is om by die snelheidsperk of laer snelheid te ry, is die de facto standaard in baie plekke om teen by die snelheidsperk of effe vinniger te ry.
'n Ander voorbeeld: daar is geen wet wat die byvoeging van 'n 27ste letter soos Þ tot die 26 letter Latynse alfabet verhoed nie. Die byvoeging word verhoed deur die praktiese probleme wat daarmee verbind word en daarom bestaan daar vandag 'n de facto beperking op die verandering van die alfabet; dit is onprakties om 'n letter by te voeg aangesien niemand dit sal erken nie.
Die aanvaarding van die de facto nasionale tale is 'n manier om onbevooroordeeld te bly. In die Verenigde State het die federale regering nie 'n amptelike nasionale taal verklaar nie. Engels word aanvaar as die de facto nasionale taal. Om die situasie draaglik te maak het die federale regering die verskillende deelstate die reg gegee om amptelike tale te verklaar. Hierdie reg is al uitgeoefen met Nieu-Meksiko wat beide Engels en Spaans as amptelike tale erken. Louisiana gebruik Frans en Engels as amptelike tale en Hawaii gebruik die Hawaiïs en Engels as amptelike tale.
Op soortgelyke wys was Russies nie die wetlike amptelike taal van die voormalige Sowjet-unie nie, maar wel die de facto taal. 'n Soortgelyke toestand heers in die Verenigde Koninkryk waar Engels die dominante taal is. Swede is 'n ander geval van 'n land met geen de jure taal. Engels word toenemend deur sy algemene gebruik en groei as lingua franca as die de facto internasionale taal beskou.