Tiende slag van die Isonzo, 12 Mei-8 Junie 1917 - Inligting
Tiende slag van die Isonzo, 12 Mei-8 Junie 1917
In die tiende slag van die Isonzo (12 Mei-8 Junie 1917) het gevegte op die Isonzo-front hernu na 'n gaping van ses maande in die winter van 1916-17. Dit was oorspronklik bedoel om deel uit te maak van die Geallieerde lenteaanvalle van 1917, saam met die tweede slag van Arras (9 April-17 Mei) en die tweede slag van die Aisne (16 April-15 Mei), maar in die geval die aanval op die Isonzo is vertraag en het eers begin toe die Britse en Franse aanvalle misluk het.
Die Italianers het 28 afdelings, van die Derde Leër en die Gorizia -bevel, aan die gevegte toegewys, ondersteun deur 1 058 swaar gewere en 1 320 veldwapens. Die Oostenrykse vyfde leër bevat slegs 11 afdelings, ondersteun deur 1400 gewere.
Die Italiaanse bombardement het op 12 Mei begin en twee dae geduur. Op 14 Mei het die Italiaanse infanterie -aanval begin. Die hoofdoel was noord van Gorizia en oos van Plava. Die aanval het 'n mate van vordering gemaak deur die berg Kuk (2004ft) en Vodice Ridge vas te vang en die Italiaanse brughoof rondom Gorizia uit te brei.
'N Oostenrykse teenaanval op 17 Mei het misluk, alhoewel die Italianers reeds artillerie na die suide verhuis het vir 'n hernude offensief op die Carso -plato. 'N Oostenrykse aanval op Vodice, die nag van 19/20 Mei, het ook misluk.
Die Carso -offensief het op 23 Mei begin met 'n 6 -uur lange artillerie -bombardement. Om 16:00 begin die infanterie -aanval, ondersteun deur 130 vliegtuie. Op die eerste dag is vier teikenheuwels gevang en teen teenaanvalle gehou. Teen 26 Mei was die Italianers by die Timavo -rivier, en op 28 Mei was Italiaanse gewere aan die noordpunt van die Golf van Triëst, en was slegs tien kilometer van Trieste self af.
Teen hierdie tyd het die Italiaanse offensief sy momentum begin verloor. Generaal Cadorna het begin beplan vir sy volgende offensief, wat die elfde slag van Isonzo sou word. 'N Laaste Italiaanse offensief op 1 Junie was daarop gemik om die Italiaanse houvas aan die kus te verbreed deur na Kostanjevica te stoot.
Die geveg eindig met 'n Oostenrykse teenaanval, wat op 4 Junie deur generaal Wurm met drie nuwe afdelings geloods is. Hierdie teenaanval het die Italianers van Mount Hermada teruggehou, 'n deurslaggewende stuk grond in die rigting van Trieste.
Aan die einde van die geveg het die Italianers 157,000 slagoffers gely (waaronder 27,000 mans wat gevange geneem is), terwyl die Oostenrykers 75,700 slagoffers gely het (insluitend 23,400 gevangenes). Die elfde geveg sou naby die Oostenrykse leër breek en hulle dwing om Duitse hulp in te roep. Op sy beurt sou die Duitsers naby die Italiaanse leërs breek tydens die slag van Caporetto.
Met nege grootliks onsuksesvolle Isonzo -gevegte wat binne 'n tydperk van agtien maande gevoer is, het die Italiaanse stafhoof Luigi Cadorna - verantwoordelik vir die bekendstelling van al nege - toenemend ongemaklik geraak by die vooruitsig van Duitse ingryping om hul verswakkende Oostenryk -Hongaarse bondgenoot aan die Italiaanse Front te help.
Terwyl dit duidelik was dat die Oostenryk-Hongaarse leër swaarkry in 'n uitputtingsoorlog, kon dieselfde gesê word oor die leër van Cadorna. Die ongevalle wat tot dusver gely is, was geweldig groot en met elke hernieude stryd was dit meestal hoër aan die kant van die Italiaanse aanvallers.
Die Britse premier, David Lloyd George, het lank geglo dat die oorlog nie alleen aan die Westelike Front gewen kan word nie. Lloyd George was tuis aangewys as 'n oosterling, maar was ten gunste daarvan om Britse en Franse hulpbronne van die Westelike Front na die Italianers langs die Soča (Isonzo) af te lei, om die rekwisiete onder die sentrale moondhede uit te slaan.
Lloyd George se eie veldkommandante, insluitend opperbevelhebber Douglas Haig - saam met die Franse - was dit egter nie eens nie en het aangevoer dat hulpbronne nie van die Westelike Front gespaar kon word nie, veral met die komende Aisne -offensief van die Franse opperbevelhebber, Robert Nivelle, wat daarop gemik was om te beëindig die oorlog in die weste binne 48 uur.
Gevolglik het Nivelle Ferdinand Foch gestuur om met Cadorna te vergader en hul moontlike opsies te bespreek. In die geval dat die Britte en Franse ooreengekom het om hulp aan die Italianers te jaag slegs in 'n noodgeval-byvoorbeeld, grootskaalse Duitse militêre hulp aan die Oostenryk-Hongare is dus 'n gebeurlikheidsplan ontwikkel om met so 'n gebeurtenis te voldoen.
Die ooreengekome plan is einde Oktober 1917 behoorlik ingeroep - te laat - in die nasleep van die rampspoedige optrede van die Italianers by Caporetto in die twaalfde Slag van die Isonzo.
Met die noodplan het die Franse Cadorna onder druk gebring om 'n groot offensief langs die Soča (Isonzo) te begin om in die algemeen te koördineer met hul eie grootskaalse Aisne-offensief (in April 1917 ontplooi). Cadorna het ingestem en die tiende Isonzo -offensief is op 10 Mei 1917 met 'n voorlopige artillerie -bombardement geloods.
In Oktober 1917 sou die bekendste slag van die Groot Oorlog aan die Italiaanse Front, Caporetto - wat langs die Isonzo geveg is - 'n katastrofe vir Italië tot gevolg hê. Die gesamentlike Duitse en Oostenryk-Hongaarse aanval sou die Isonzo-lyn oopbreek, die Italiaanse Tweede Leër vernietig en 275 000 Italiaanse soldate, byna almal as gevangenes, van die slagveld verwyder. In daardie stryd was daar baie taktiese tekortkominge wat deur Cadorna en sy subordiante gedemonstreer is, en die Sentrale Magte het die nuwe "Hutier" of skok taktiek suksesvol toegepas. Hierdie aangeleenthede sal bespreek word in La Grande Guerra se artikel oor Caporetto - maar as hele bataljons hulself oorgee sonder om hul teenstanders heeltemal te betrek, lyk relatiewe vaardighede in die kunste van generaal as onvoldoende om dinge te verduidelik. 'N Aanduiding van wat by Caporetto moes gebeur het, is 'n eeu vroeër gegee deur [toevallig] 'n vorige veteraan uit die Isonzo -sektor, Napoleon Bonaparte. Soos hierbo aangehaal, het hy morele oorwegings geïdentifiseer as die belangrikste determinant in oorlogvoering.
Teen Oktober 1917 het die morele en sielkundige welstand - die moreel - van die Italiaanse troepe op die Isonzo die bodem bereik. Sekerlik het pasifistiese en nederlaagse propaganda uit Italië, gekombineer met die oproep van die pous om die oorlog te beëindig, daartoe bygedra. Dit moes vir die meestal Katolieke Italiaanse soldaat gelyk het asof almal behalwe hul generaals die oorlog as 'n slegte idee beskou het. Boonop het die brutale behandeling wat hulle van die hoë bevel ontvang het, wat wissel van gereelde teregstellings tot 'n beleid van minimale verlof, die gevoel van onderdrukking bevorder. Soos ook deur die historikus Luigi Villari aangetoon is, was daar 'n probleem van isolasie, hoofsaaklik onder die troepe van die Tweede Leër wat op hoë bergposte toegewys was. Hy het geskryf: "Hierdie posisies was gewoonlik op die growwer berggebiede, oorheers deur 'n onsigbare vyand, waar ... die hoofkwartier onvermydelik ver van die voorste linie was, sonder kontak met die troepe."
Maar, sover ons uit eerstehandse verslae kan uitvind, was dit die meeste konkreet die eindelose en klaarblyklik sinnelose uitputtingsoorlog op die Isonzo wat die sielkundige tol vergroot het. En as die eerste nege gevegte van die Isonzo die moreel afwaarts gedruk het, het die aanvalle van die lente en somer 1917 dit van 'n krans afgedryf. In lewenslange en doodse terme het die oorlewendes van die nege offensiewe wat teen die einde van 1916 gevoer is, ongeveer 70 000 van hul kamerade doodgemaak. In die twee offensiewe van 1917 sou hulle nog 76 000 sterf. Hierdie versnelde tempo van verlies moes die twyfel en spanning van mans wat reeds in 'n eindelose vernietigingsoorlog vasgevang was, vererger het. Die tiende en elfde Isonzo -gevegte van 1917 is dus sleutels om die ineenstorting van die Italiaanse leër wat by Caporetto gevolg het, te verstaan.
Mte Krn [Mte Nero] met Caporetto [Kobarid] op die voorgrond
Tiende Slag van die Isonzo 12 Mei - 8 Junie 1917
Teen 1917 het Italië ingestem om sy bedrywighede met sy bondgenote te koördineer. Die lente van daardie jaar sou 'n deurslaggewende deurbraak op die Westelike Front wees wat deur die Franse generaal Robert Nivelle gelei sou word. Italië moes dus ook beplan vir 'n beslissende deurbraak in sy enigste haalbare gebied vir offensiewe operasies, die Isonzo. Die gewone prioriteit, die uitbreiding van die Gorizia -gang vir 'n verdere rit na Trieste, is hierdie keer 'n afleidingsgedeelte van 'n breër aanval. Om geheimsinnige redes was Comando Supremo vroeg in 1917 vasbeslote om soveel berge as moontlik te vang. Van noord na suid beweeg hulle in 'n besluitlose oorlog van myne vir die beheer van Mte Krn se piek oos van Caporetto. Die grootste aanslag [klink in sy denke, maar swak in uitvoering] op die Tolmino -brughoof het op 15 Mei begin en misluk. Mte Kuk en Mte Vodice naby Plava is suksesvol gevang, maar Mte Santo oorkant die rivier van Mte Sabatino was nie.
Aangesien die belangrikste gevegte in die noorde tot 'n einde gekom het, is die derde leër beveel om weer op die Carso aan te val. Na 'n paar aanvanklike vordering bereik hulle die rand van Mte Hermada in die laaste dae van Mei, maar word uiteindelik op 6-8 Junie deur stywe Oostenrykse teenaanvalle gestuit. Eenhede van die Catanzaro -brigade het geweier om voort te gaan in 'n laaste nuttelose aanval op Mte Hermada en is daarna in Julie formeel as straf uitgemaak. Nadat 157 000 slagoffers [dood, gewond en gevange geneem] was, was dit tyd vir generaal Cadorna om die bloedverhuring uit te stel.
Brugkop by Tolmino Oostenrykse magte het beide kante van die rivier beset
Elfde Slag van die Isonzo 19 Augustus - 12 September 1917
Comando Supremo was nie in staat om die Oostenrykse 5de leër van die gevaarlike Tolmino-brugkop te verwyder nie, maar het 'n plan ontwikkel om die posisie te omring en die vyand se agterste gebiede te bedreig, en moontlik selfs 'n ander roete na Trius te ontwyk. Die doel was om die Bainsizza -plato suidoos van Tolmino vas te vang. Ongelukkig het die beplanners hierdie ietwat kreatiewe oplossing gekombineer met die ou stand -by plan om Trieste te vang deur net baie, baie hard deur die Carso te slaan. Onder leiding van hierdie tweeledige strategie het Italië se tweede en derde leër op 19 Augustus 1917 die grootste van al die Isonzo-offensiewe begin.
In beide gebiede het die aanvallers aan dieselfde gestremdheid gely. Die Bainsizza en Carso is, soos beskryf in ons Isonzo -agtergrondartikel, 'enorme natuurlike vestings'. Die nuwe teiken vir 1917, die Bainsizza, styg so vinnig en so hoog uit die Isonzo dat 'n frontale aanval byna selfmoord sou wees. Maar vir 'n slag is die taktiek by die situasie aangepas. In 'n ander bewonderenswaardige bietjie kreatiwiteit is besluit dat die plato, met die hulp van veertien brûe wat deur ingenieurs oor die rivier geplaas sou word, vanuit die noorde aangeval sou word op 'n gedeelte waar die terrein nie so uitdagend was vir aanvalstroepe nie. Ondanks groot ongevalle het die manne van die 24ste korps die rivier oorgesteek, gevorder agter 'n effektiewe artillerieversperring, hul teëstanders gedwing om terug te trek en uiteindelik ongeveer die helfte van die plato beset.
In beweging in die Isonzo -sektor
Aan die suidelike rand van die plato is 'n sekondêre aanval van Mte Kuk af opgevoer, wat gelei het tot die verowering van Mte Santo wat in die 10de Slag teëgestaan ​​het. Hierdie vordering rondom die plato het opgehou toe die artillerie-ondersteuning nie verder kon volg nie en die Oostenryk-Hongaarse magte, altyd goed in die verdediging, begin gebruik maak van die vele grotte en wegkruipplekke wat die vreemde geologie van Bainsizza bied. Na die sukses van die 6de Slag van die Isonzo toe Gorizia gevange geneem is, was hierdie poging egter die indrukwekkendste militêre prestasie van die Italiaanse leër op die Isonzo.
Elders was dit dieselfde ou verhaal van frontale aanvalle op goed ontwikkelde verdedigingsposisies. Na 'n laaste, onvoldoende poging om Mte Gabriele, wat jare lank versterk is met galerye en uitgrawings, vas te vang, het die offensief opgehou. Iets was in die lug. Cadorna het gevoel dat die Duitsers op die punt was om in te gryp en hy wou gereed maak.
Sy voorbereidings sou heeltemal onvoldoende wees, maar dit is 'n verhaal wat elders vertel moet word. Met die einde van die Elfde Slag van die Isonzo word een van die treuriger hoofstukke in die menslike annale afgesluit. Daar was ander verskriklike slagvelde in die Groot Oorlog Verdun, die Somme, Ieper, Gallipoli waar verskeie gevegte gevoer is, maar slegs op die Isonzo was dieselfde nutteloosheid in ELFE tye.
Bronne en dank: 'n Aantal werke is vir hierdie artikel geraadpleeg, waaronder:
The British Official History, Military Operations: Italy, 1915-19, Edmonds & Davies The War on the Italian Front, Luigi Villari 'n Illustrated Companion to the First World War, Anthony Bruce Purnell's History of the First World War, Vol. 2, Num. 16, Barrie Pitt, red. en Vol. 4, Num. 12, Peter Young, red. Isonzo: La Dove Morirono, Schaumann & Schubert La Guerra Italo-Austrica: 1915-1918 Amadeo Tosdi Mark of the Beast, Alfredo Bonadeo.
Foto's is vriendelik verskaf deur Ray Mentzer, Mike Iavorone en Alessandro Risso.
Besoek ons ​​vir meer funksies op La Grande Guerra
Die destydse 60 kilometer lange Soča-rivier het heeltemal binne Oostenryk-Hongarye geloop, parallel met die grens met Italië, van die Vršič- en Predilpas in die Juliese Alpe tot by die Adriatiese See, en het net 'n paar kilometer noord van Gorizia drasties uitgebrei. 'n smal gang tussen Noord-Italië en Sentraal-Europa, wat deur die Vipava-vallei en die relatief lae noordoostelike rand van die Kras-plato loop na die binneste Carniola en Ljubljana. Die gang staan ​​ook bekend as die "Ljubljana -poort".
Teen die herfs van 1915 is 'n kilometer deur die Italiaanse troepe gewen, en teen Oktober 1917 het 'n paar Oostenrykse berge en 'n paar vierkante myl land verskeie kere van eienaar verander. Italiaanse troepe het eers na die wapenstilstand die hawe van Trieste, die Italiaanse generaal Luigi Cadorna se eerste doelwit, bereik. 
Negende Slag van die Isonzo
Die Negende Slag van die Isonzo was 'n Italiaanse offensief teen Oostenryk-Hongarye in die loop van die Eerste Wêreldoorlog, insluitend 'n drietal gevegte wat na die suksesvolle beslaglegging van die Italianers op Gorizia in Augustus 1916 geloods is om hul brugkop links van die stad te verleng, het dit uiteindelik misluk. Italiaanse stafhoof Luigi Cadorna.
Die geveg het begin met 'n aanval op Vrtojba en die noordelike en sentrale gebiede van die Karst -plato. Ώ ] Met die negende geveg wat van 1–4 November 1916 geveg is, was die gesamentlike ongevalle -totaal van die drie gekoppelde gevegte voldoende swaar om te verseker dat elke aanval van korte duur was (elk minder as 'n week). Die Italianers het 75 000 slagoffers gely en die Oostenryk-Hongare 63 000.
Soos altyd langs die Soča (Isonzo), het die Oostenryk-Hongaarse leër se bevel oor die bergagtige terrein 'n formidabele natuurlike versperring gelewer vir die pogings van die Italianers om 'n deurbraak te bewerkstellig. Cadorna was van plan om so 'n deurbraak te verseker in die nasleep van die verowering van Gorizia tydens die Sesde Slag van die Isonzo, maar in plaas daarvan het die uitputtingsoorlog vorder.
Nie een van die twee partye kon veral die ongevalle wat dit gely het, bekostig nie, maar veral die Oostenryk-Hongare was besig om hul verdedigingslinies al hoe meer te rek. Toe hulle dit besef, het hulle 'n beroep op hul Duitse bondgenoot gedoen om militêre hulp in die sektor te verleen. Toe die Duitsers uiteindelik toegestem het (die moontlike ineenstorting van die Oostenryk-Hongaarse posisie besef) en betyds 'n gesamentlike mag opbou vir die twaalfde Slag van Isonzo, was die resultate dramaties.
Met die negende stryd wat op 4 November 1916 misluk het en die Italianers ongetwyfeld verswak het deur voortdurende offensiewe operasies gedurende die jaar - in 1916 was daar vyf Isonzo -operasies bo -op vier wat die jaar tevore onderneem is - 'n lang pouse is geneem vir die winter.
Operasies hernu weer met die Tiende Slag van die Isonzo op 12 Mei 1917.
Die Italianers het 38 afdelings ontplooi - teenoor 14 Oostenryk -Hongaarse afdelings - het weer van taktiek verander. In die vorige drie Isonzo -gevegte het Cadorna kort, skerp inisiatiewe gekonsentreer teen nou gedefinieerde teikens, wat oor die algemeen daarop gemik was om hul enigste brughoof oos van Gorizia uit te brei. Hierdie keer keer die Italianers terug na die Kras-plato, suidoos van Gorizia, en het 'n infanterie-oprit langs 'n front van 40 km begin om 'n deurbraak na Trieste te bereik. Die tweede doel van die offensief was om die berg Škabrijel te verower en sodoende die weg na die Vipava -vallei oop te maak.
Aanvanklik het sukses waarskynlik gelyk. Teen die einde van Mei het die Italiaanse weermag tot binne 15 km van Trieste gevorder, amper by die kusdorp Duino, alhoewel hulpaanvalle elders misluk het. Nietemin het 'n groot Oostenryk-Hongaarse teenoffensief wat op 3 Junie van stapel gestuur is, feitlik alle verlore terrein herwin en teen die tyd dat die geveg op 8 Junie deur Cadorna gestaak is, was daar min gebied opgedoen.
Sommige gevegte het ook plaasgevind in die noordelike dele van die front in die Juliese Alpe, waar die Oostenryk-Hongare hul posisies langs die Vršič-bergrug versterk het.
Die ongevalle was steeds hoog: 157 000 Italiaanse verliese is gely, met nog 75 000 Oostenryk-Hongaarse slagoffers. Terwyl die moraal in die Italiaanse leër gedompel het, beplan Cadorna nog 'n deurbraakpoging, terwyl hy die grootste aantal afdelings en artillerie langs die rivier Soča (Isonzo) versamel het. Gevolglik is die Elfde Slag van die Isonzo ongeveer twee maande later op 19 Augustus 1917 begin.
Eerste Wêreldoorlog gevegte
Amerikaanse mariniers in Belleau Wood (1918)
Uitbeelding van die Slag van Doberdò, wat in Augustus 1916 tussen die Italiaanse en die Oostenryk-Hongaarse leërs geveg is
Die twee groot internasionale konflikte wat gedurende die twintigste eeu plaasgevind het.
Tiende slag van die Isonzo, 12 Mei -8 Junie 1917 - Geskiedenis
PRESIDENT WILSON VRA KONGRES OM DIE OORLOG IN DUITSLAND TE VERKLAR
Geskiedenis van die Eerste Wêreldoorlog 1917
Tydlyn van die Eerste Wêreldoorlog - Jaar 1917
16 Januarie 1917
Die Zimmerman -nota.
Deur die Duitse ambassade in Washington DC, Duitse minister van buitelandse sake Arthur Zimmermann stuur 'n geheime telegram na die Mexikaanse regering, met die voorneme om Mexiko te help met die herwinning van 'verlore gebiede' uit die VSA, met verwysing na Texas, New Mexico en Arizona.
Die telegram is teen 1 Maart 1917 onderskep en openbaar gemaak.
Die Verenigde State verbreek diplomatieke betrekkinge met Duitsland.
Duitsland hervat onbeperkte duikbootoorlog.
Die Tweede Slag van Kut (Al-Kut) begin. Dit eindig môre, 23 Februarie 1917.
Die Tweede Slag van Kut (Al-Kut) eindig. Dit het gister, 22 Februarie 1917, begin.
Onluste breek uit in Petrograd (St Petersburg), Rusland. Die eerste deel van die Russiese rewolusie van 1917 begin.
China verbreek diplomatieke betrekkinge met Duitsland.
Tsaar Nikolaas II van Rusland gedwing word om te abdikeer.
Die nuwe Franse minister van oorlog is Paul Painlev . Hy slaag Hubert Lyautey .
Die Eerste Slag van Gaza word geveg en eindig met 'n Turkse oorwinning.
Amerikaanse president Woodrow Wilson praat met die kongres, sien foto bo -aan die bladsy (Library of Congress.) Hy dring daarop aan om oorlog teen Duitsland te verklaar en is van mening dat & quotDie wêreld moet veilig gemaak word vir demokrasie. & quot
Die VSA betree die Eerste Wêreldoorlog toe die Kongres oorlog teen Duitsland verklaar.
Kuba en Panama verklaar oorlog teen Duitsland.
Oostenryk verbreek diplomatieke betrekkinge met die Verenigde State.
Brasilië verbreek diplomatieke betrekkinge met Duitsland.
Bolivia verbreek diplomatieke betrekkinge met Duitsland.
Die Tweede Slag van Gaza word geveg en eindig met 'n Turkse oorwinning.
Turkye verbreek diplomatieke betrekkinge met die Verenigde State.
Guatemala verbreek diplomatieke betrekkinge met Duitsland.
Die Tiende Slag van die Isonzo begin. Dit eindig op 8 Junie 1917.
Honduras verbreek diplomatieke betrekkinge met Duitsland.
Nicaragua verbreek diplomatieke betrekkinge met Duitsland.
8 Junie 1917
Santo Domingo verbreek diplomatieke betrekkinge met Duitsland.
Die Tiende Slag van die Isonzo eindig. Die geveg het op 12 Mei 1917 begin.
17 Junie 1917
Haïti verbreek diplomatieke betrekkinge met Duitsland.
1 - 11 Julie 1917
Rusland se militêre offensief aan die Oostenrykse front. Dit word ook die Kerensky -offensief genoem.
Hierdie kaart illustreer die Kerensky -offensief.
Kaart 1917-8 WWI: Oosfront
2 Julie 1917
Griekeland, nou onder leiding van die regering van Koning Alexander , bevestig sy vroeëre oorlogsverklarings teen Duitsland en Bulgarye, wat uitgereik is 28 November 1916 . Dit verbreek ook diplomatieke betrekkinge met Turkye en Oostenryk.
22 Julie 1917
Siam verklaar oorlog aan Oostenryk en Duitsland.
31 Julie 1917
Die Derde Slag van Ieper , ook genoem die Slag van Passchendaele , begin. Slagplek: België. Hierdie geveg sal tot 6 November 1917 duur.
Liberië verklaar oorlog teen Duitsland.
China verklaar oorlog aan Oostenryk en Duitsland.
Jy sou dink die ouens by die Isonzo sou 'n rukkie stadig vat, maar vandag het hulle begin met die Elfde Slag van die Isonzo . Hierdie geveg sal tot 12 September 1917 duur.
Die Elfde Slag van die Isonzo eindig. Hierdie geveg het op 19 Augustus 1917 begin.
Costa Rica verbreek diplomatieke betrekkinge met Duitsland.
Peru verbreek diplomatieke betrekkinge met Duitsland.
Uruguay verbreek diplomatieke betrekkinge met Duitsland.
Die Franse voer uit Mata Hari vir spioenasie vir die Duitsers.
Die Twaalfde Slag van die Isonzo , ook genoem Slag van Caporetto , begin. Hierdie geveg sal tot 19 November 1917 duur.
Brasilië verklaar oorlog teen Duitsland.
Die Derde Slag van Gaza begin. Dit eindig op 7 November 1917 met 'n geallieerde oorwinning.
Die Derde Slag van Ieper , ook genoem die Slag van Passchendaele , eindig. Hierdie geveg het op 31 Julie 1917 begin.
Die Derde Slag van Gaza eindig. Dit het op 31 Oktober 1917 begin.
Die nuwe Franse minister van oorlog is Georges Clemenceau . Hy slaag Paul Painlev .
Die Twaalfde Slag van die Isonzo , ook genoem Slag van Caporetto , eindig. Hierdie geveg het op 24 Oktober 1917 begin.
Die Slag van Cambrai begin. Dit duur tot 7 Desember 1917. Slagplek: Noord -Frankryk. Groot tenkgeveg. 90 000 slagoffers.
Die Verdrag van Focsani bring vrede tussen die sentrale magte en Roemenië.
Die Verenigde State verklaar oorlog teen Oostenryk-Hongarye.
Ecuador verbreek diplomatieke betrekkinge met Duitsland.
Die Slag van Cambrai eindig. Hierdie geveg het op 20 November 1917 begin.
10 Desember 1917
Panama verklaar oorlog teen Oostenryk-Hongarye.
Kuba verklaar oorlog teen Oostenryk-Hongarye.
Battles - Die Italiaanse front
Hierdie afdeling bevat besonderhede van die belangrikste aksies wat tydens die Eerste Wêreldoorlog aan die Italiaanse Front uitgevoer is, en bevat een van die suksesvolste gevegte van die oorlog, die Oostenryk-Hongaarse/Duitse sukses by Caporetto.
Die oënskynlik gevegte van die Isonzo en die Oostenryk-Hongaarse aanval op Asiago is ook ingesluit.
Bykomende inskrywings sal periodiek bygevoeg word.
Klik hier om 'n kaart van Europa voor die oorlog te sien.
Gevegte van die Isonzo Oopgemaak Junie 1915-Oktober 1915
Eerste Slag van die Isonzo Oopgemaak op 23 Junie 1915
Tweede Slag van die Isonzo Oopgemaak op 18 Julie 1915
Derde Slag van die Isonzo Oopgemaak op 18 Oktober 1915
Vierde Slag van die Isonzo Oopgemaak op 10 November 1915
Vyfde Slag van die Isonzo Oopgemaak op 9 Maart 1916
Slag van Asiago Oopgemaak op 15 Mei 1916
Trentino offensief Oopgemaak op 15 Mei 1916
Sesde Slag van die Isonzo Oopgemaak op 6 Augustus 1916
Slag van Gorizia Oopgemaak op 6 Augustus 1916
Sewende Slag van die Isonzo 14 September 1916 geopen
Agtste Slag van die Isonzo Oopgemaak op 10 Oktober 1916
Negende Slag van die Isonzo Oopgemaak op 1 November 1916
Tiende Slag van die Isonzo Oopgemaak op 12 Mei 1917
Elfde Slag van die Isonzo Oopgemaak op 19 Augustus 1917
Twaalfde Slag van die Isonzo Oopgemaak op 24 Oktober 1917
Slag van Caporetto Oopgemaak op 24 Oktober 1917
Slag van die Piave -rivier Oopgemaak op 15 Junie 1918
Slag van Vittorio Veneto Oopgemaak op 23 Oktober 1918
'N' Grand Slam 'was 'n Britse slang vir 'n dreigende aanval of geveg.
Die Italiaanse offensief duur die grootste vordering voort tussen Loga en Bodrez, in die Plava -gebied, op die hange van Monte Santo en op die hoogtes oos van Gorizia 3,375 gevangenes. Oostenrykse ligte kruisers en vernietigers sink 14 Britse swerwers in die Adriatiese See, hulle word deur H.M. skepe Dartmouth en Bristol en Franse en Italiaanse vernietigers Italiaanse vlieëniers verminder op kruiser tot 'n sinkende toestand buite Cattaro. Effense Duitse sukses wes van Bullecourt. Hardnekkige gevegte rondom Roeux, groot Duitse verliese. Vyand kry voet aan die Franse front oos van Fort Malmaison. Veranderinge in die Franse hoër bevel Generaal Pétain volg generaal Nivelle op, wat die bevel neem oor 'n leërgroep Generaal Foch volg generaal Pétain op as stafhoof. Generaals Brusiloff en Gurko vra lede van die komitee van werksmanne en afgevaardigdes van soldate en#8217 afgevaardigdes af te stem om by die voorlopige Russiese regering aan te sluit en 'n afsonderlike vrede onmoontlik te verklaar.
Italië in die Eerste Wêreldoorlog
Die Eerste Wêreldoorlog het die ryke van Rusland, die Ottomane en die Oostenryk-Hongare verpletter, wat al eeue lank in die een of ander vorm bestaan ​​het. Dit is omdat dit die brose alliansies verbreek het wat hierdie ryke lewendig gehou het. In hierdie episode ondersoek ons ​​die suidelike fronte van die Eerste Wêreldoorlog in 1916-1917. Vanaf Italië, sedert Italië se toetrede tot die oorlog, het Italië en Oostenryk verskeie gevegte langs hul grens in die Alpe gevoer. Nie een van die twee partye kon vorder nie tot Mei 1916, toe Oostenryk die 'strafekspedisie' geloods het, wat die Italiaanse weermag teruggestoot het. In die winter van 1915-16 vlug die Serwiese weermag, met baie burgerlikes, uit Serwië in die berge van Albanië na die kus. 200 000 is langs die pad dood. Middel Januarie 1916 het die Geallieerdes duisende van die Albanese kus na die Griekse eiland Korfu geneem. Ook in Januarie val Oostenryk-Hongarye Montenegro binne. Binne 2 weke het die regering oorgegee, hoewel die weermag teruggetrek het na Albanië. Die Oostenrykers het hulle daar gevolg en Albanië beset. In die Ottomaanse Ryk was dit nie beter nie. Dit was te wyte aan verdeeldheid tussen die Turkssprekende bevolkings en die Arabies-sprekende bevolkings. Dieselfde sentrifugale magte wat die Oostenryk-Hongaarse ryk uitmekaar getrek het, het die Ottomaanse Ryk beïnvloed.
Op 28 Julie 1914 verklaar Oostenryk-Hongarye oorlog teen Serwië, wat die begin van die Eerste Wêreldoorlog. Europa wend hom tot 'n uitgestrekte slagveld, verdeel in verskeie fronte, sedert twee opponerende "blokke" die oorlog betree het: die Sentrale magte (Duitsland, Oostenryk-Hongarye, Bulgarye en Turkye) aan die een kant en die Drie entente (Frankryk, Groot -Brittanje en Rusland) aan die ander kant. Gedurende die eerste jaar van die oorlog, ondanks sy vennootskap in die trilaterale alliansie met Oostenryk-Hongarye en Duitsland, het Italië neutraal gebly. Met die ondertekening van die Verdrag van Londen, tussen Italië en die Triple Entente, Italië verlaat die alliansie en oorlog teen Oostenryk-Hongarye verklaar 23 Mei 1915. So is die suid-westelike front oopgemaak, dit was seshonderd kilometer lank en loop van die pas van Stelvio aan die Switserland-Italiaans-Oostenrykse grensverskuiwing, oor Tirol, die Carniese Alpe, en deur die Soča-gebied tot by die Adriatiese See. Die negentig kilometer lange gedeelte van die voorkant wat langs die rivier Soča geloop het van die berg Rombon tot by die Adriatiese See, is die naam Isonzo Front. Gedurende die nege en twintig maande van oorlogvoering, van Mei 1915 tot Oktober 1917, twaalf offensiewe is in hierdie gebied geveg. Elf van hulle is deur die Italianers gelanseer, die laaste, die twaalfde, deur die soldate van Oostenryk-Hongarye en Duitsland.
Die eerste Isonzo -geveg (23 Junie - 7 Julie 1915)
Die Tweede Isonzo -geveg (18 Julie - 3 Augustus 1915)
Die Derde Isonzo Slag (18 Oktober - 4 November 1915)
Die vierde Isonzo -geveg (10 November - 2 Desember 1915)
Die vyfde Isonzo -stryd (11-16 Maart 1916)
Die sesde Isonzo -geveg (4–16 Augustus 1916)
Die sewende Isonzo -geveg (13–17 September 1916)
Die agtste Isonzo -stryd (9-12 Oktober 1916)
Die negende Isonzo -geveg (31 Oktober - 4 November 1916)
Die tiende Isonzo -geveg (12 Mei - 5 Junie 1917)
Die Elfde Isonzo Slag (17 Augustus - 12 September 1917)
Die twaalfde Isonzo -geveg (24 Oktober - 9 November 1917)
Na die aanvanklike verskuiwing het die voorste linie in die Bo -Soča -streek gestabiliseer en na 'n statiese oorlogvoering. Gevegte het hoofsaaklik in die bergwêreld plaasgevind. Burgers uit die nedersettings in die onmiddellike omgewing van die voorkant is ontruim en gedwing om skuiling te soek, die nedersettings is deur soldate beset. Die voorste linie tussen die Italiaanse en die Oostenryk-Hongaarse leërs loop van die top van die berg Rombon tot by die Bovec-kom, langs die vallei van die Slatenik tot by die Krn-reeks, oor die berg Mrzli vrh, vanwaar dit afstam na die Tolmin-kom . Die heuwels Mengore, Bučenica en Cvetje vorm die blokkade aan die regteroewer van die Soča. Op so 'n manier verdedig Oostenryk-Hongarye die belangrike spoor- en padverbindings met die binneland van die monargie. Hierdie gebied van tot 2,5 kilometer breed het die geskiedenis as die Tolmin-brughoof ingeskryf. Die frontlyn het voortgegaan oor die Banjška planota -plato, verby Gorizia en oor die Kras -gebied tot by die Triëstebaai. Die meerderheid van die Isonzo -gevegte is gevoer langs die onderste gedeelte van die Soča, waar die wêreld nie so bergagtig is as langs die boonste gedeelte nie. Die verwagtinge van die Italiaanse leër was dat dit makliker sou wees om die vyand se verdediging hier te breek as in die bergagtige wêreld.
Die laaste hoofstuk van die gevegte langs die Soča het tydens die 12de Isonzo Slag wat op 24 Oktober 1917 begin het, reg langs die boonste loop van die rivier. In die letterkunde staan ​​die geveg ook bekend as die Wonder van Kobarid. Dit het begin met 'n kort, maar kragtige rugsteunaanval van die artillerie deur die gesamentlike Oostenryk-Hongaars-Duitse leër, en daarna het die infanterie langs die hele frontlyn aangeval. Twee gelyktydige belangrike vordering is gemaak, een van Bovec in die vallei na Žaga, en die ander van Tolmin na Kobarid. Die deurbraak deur die Isonzo -front is gevolg deur die opmars na die Friuli -laagland en verder na die rivier Piave, waar die front op 9 November 1917 gestabiliseer het. Na nog 'n jaar van gevegte teen die Italiaanse leër en die ineenstorting van die Oostenryk-Hongaarse monargie, die Die Eerste Wêreldoorlog is op 11 November 1918 beëindig met die kapitulasie van Duitsland.
Die oorlogvoering langs die Soča, wat in Oktober 1917 geëindig het, het talle spore getrap. Sy gedenktekens, grotte, loopgrawe, vestings en begraafplase behoort tot die kulturele en historiese erfenis. It reminds us of the suffering, sacrifices and deaths of thousands of lads and men of numerous nations, and stands as a warning.