Die eindelike afbakening van filosofie van wetenskap is moontlik gemaak deur die idee dat die kern van filosofie ’n "teorie van kennis" is, ’n teorie wat afsonderlik van die wetenskap is omdat dit die "grondslag" daarvan is . . . Sonder dié idee van ’n "teorie van kennis" is dit moeilik om te dink wat "filosofie" sou gewees het in die tydperk van moderne wetenskap.
“Selfkennis” verwys gewoonlik na ’n persoon se kennis van sy eie sensasies, gedagtes, dit wat hy glo, ens. ’n Paar kwessies oor selfkennis was al die onderwerp van uitgebreide debatte in filosofie, onder meer of selfkennis van ander soorte kennis verskil, of ons bevoorregte selfkennis het in vergelyking met kennis van ander se gedagtes, en die aard van ons kennis oor onsself.
Daar word algemeen aanvaar dat kennis waardevoller as opregte geloof is. ’n Formulering van die waardeprobleem in epistemologie is eerste geopper in Plato se Sokratiese dialoog Meno. Sokrates wys aan Meno uit dat ’n man wat die pad na Larissa ken, ander daarheen sal kan lei. Net so kan ’n man wat opreg glo hy weet hoe om daar uit te kom, die pad aanwys, al was hy nog nooit in Larissa of het hy geen kennis van die stad nie. Sokrates sê dit lyk of beide kennis en ’n opregte mening aksie kan lei. Meno wonder dan waarom kennis hoër as opregte geloof geag word en hoekom kennis en opregte geloof verskil. Sokrates antwoord kennis is waardevoller as opregte geloof omdat dit vas of geregverdig is. Regverdiging, of die uitwerk van die rede vir opregte geloof, bekragtig opregte geloof.
Die probleem is om te identifiseer wat (indien enigiets) kennis waardevoller as opregte geloof maak, of wat kennis waardevoller maak as ’n blote minimale versameling van sy komponente, soos regverdiging, veiligheid, sensitiwiteit, statistiese waarskynlikheid en anti-Gettier-voorwaardes. Die waardeprobleem het weer in die 21ste eeu sy kop uitgesteek in die filosofiese geskrifte oor epistemologie ná die opkoms van deugde-epistemologie in die 1980's, deels vanweë die duidelike verband met die begrip waarde in etiek.
Die ontwikkeling van die wetenskaplike metode het ’n aansienlike bydrae gelewer tot hoe kennis verkry word van die fisiese wêreld en sy verskynsels. Om as wetenskaplik beskou te word, moet ’n ondersoekmetode gebaseer wees op die versameling van waarneembare en meetbare bewyse, onderworpe aan spesifieke beginsels van rede en proefneming.
Een dissipline van epistemologie fokus op gedeeltelike kennis. Dit is in die meeste gevalle nie moontlik om ’n inligtingsgebied ten volle te verstaan nie; ons kennis is altyd onvolledig of gedeeltelik. Die meeste werklike probleme moet opgelos word deur gebruik te maak van ’n gedeeltelike begrip van die probleemkonteks en -data, anders as ’n som op skool waar alle data aan leerlinge gegee word asook ’n volledige stel formules om die som te maak.