Vinke op die Galapagos-eilande het vampiere geword - Voëlgesinne - 2021
Woody Finch / Platyspiza crassirostris op voorraad
Die meeste van ons verbind vampiere met graaf Dracula of vlermuise uit Suid-Amerika. Terselfdertyd dink min mense aan 'n klein en taamlik oulike voël - soos 'n skerpbekvink (Geospiza difficilis).
Daar bestaan ​​wel 'vampiervinke'. Hulle voed op die bloed van baie groter voëls en word uiteengesit in die nuwe BBC-film Perfect Planet met David Attenborough in die hoofrol.
Hierdie voëls bewoon die Galapagos-eilande, 'n vulkaniese eilandgroep wat ongeveer duisend kilometer van die kus van Ecuador geleë is. Die eilande is deels 'n brandpunt vir biodiversiteit weens hul isolasie. Enige diere wat op een of ander manier by hierdie plek kom, moet aanpas by die moeilike omstandighede hier of vrek.
Die skerpbekvink, wat bekend staan ​​as die hoofmuse van Darwin, het so 'n 'tydganger' geword - toe hy die verskillende snawels van die vinke van verskillende eilande sien, kom hy tot die skepping van die teorie van evolusie. Dit is sinvol dat verskillende soorte vinke ontwikkel het om verskillende soorte kos op die Galapagos-eilande te voed, maar waar kom die bloeddrink vandaan?
Vampire vinke op Wolf Island-Galapagos, en sy slagoffers die Masked Boobies. Geseënde Halloween! #bloodthirst #bloodshed pic.twitter.com/TgqqDayDqq
- Jaime A. Chaves (@ chavecito76) 31 Oktober 2020
Voëlspesies Geospiza difficilis word slegs op die eilande Wolf en Darwin gevind - die twee noordelikste punte van die eilandgroep, wat deur meer as 150 kilometer oop oseaan van die hoofeilande geskei word. Vars water is hier uiters skaars, en sommige voedselitems kan gedurende die droë seisoen heeltemal verdwyn.
Ongeveer 500 duisend jaar gelede het die vinke hulle op hierdie eilande gevestig, waar hulle noodgedwonge moes saamleef met groot seevoëls soos die blouvoet (Sula nebouxii) en naskanaya-souse (Sula granti) Op 'n stadium het die vinke parasiete begin eet op die vel en vere van boobies. Albei soorte het in hierdie geval opgedoen: die mielies het parasiete ontslae geraak, en die vinke het bekostigbare kos. So 'n verskynsel in die natuur word mutualisme genoem.
Die soektog en verwydering van parasiete het uiteindelik uiteindelik gelei tot talle velwonde aan die liggame van muggels, waarvan die vinke gebruik gemaak het. Om te oorleef, wanneer hul alreeds skrale dieet van sade en insekte heeltemal uitgeput is, word skerpbek aarden vinkies vampiere: hulle pluk vere op die vleuels van Nazcan-boobies en drink hul bloed. Hulle het geleer om die vel aan die onderkant van jong voëlvere deur te steek om direkte toegang tot bloed te kry, sonder dat hulle meer parasitiese insekte benodig.
Dit lyk asof die natuurlike seleksie die snawel van die vampiervoël aangepas het vir die deurbraak van die vel en bloeddrink, aangesien hierdie voëls veral lang en skerp snawels gehad het in vergelyking met nie-bloedvoedende bevolkings op ander eilande.
Navorsers het die mikrobes wat in die ingewande voorkom, bestudeer Geospiza difficilis, en het 'n heel ander mikrobioom ontdek as enige ander voëlspesie, vermoedelik deur bloed veroorsaak.
Wetenskaplikes wys daarop dat dit baie moeilik was om na die eilande Darwin en Wolf te kom. Hulle moes wag tot die golf van die boot na die rotsagtige kus spring. Hier het hulle groot bevolkings boobies en vinke gevind en hul gedrag waargeneem. Hulle het opgemerk dat vangiste veral kwesbaar is wanneer hulle na kuikens omsien, omdat hulle op die oomblik amper nie die nes verlaat nie.
Bioloë het opgemerk dat vinke soos baie parasiete optree, en voed op die bloed van katjies sonder om onnodige skade te berokken. Op hul beurt probeer vinjette slegs vinke afskrik as daar te veel is.
Die hele wêreld aan die muur: binne-ekokaarte van hout uit die Cut WooD-werkswinkel
Insekte op subantarktiese eilande verloor hul vliegvermoë
ASUS ZenBook Duo 14 in die hande van die kunstenaar. Deur Antonia Lev
Re: Spoel met rooi doppe
Boodskap Fahrenheit »26 Jan 2015, 11:21
Andrey, dankie dat u ons herinner aan hierdie wonderlike voël, wat gelukkig nie ongewoon is vir ons markte nie. Ondanks die gewoonlik samesmeltende getjirp, is daar uitstekende kunstenaars wat op hierdie manier so sing dat dit moontlik is om te onderskei tussen aparte, baie eufoniese komposisies. Van die vele vinkies met rooi doppe wat ek blootgestel het, was daar net een so 'n voël, maar dit het my in die algemeen meer respekvol na die uitsig laat kyk, nie net as versiering nie, maar ook as waardige liedjieskrywers. Na 'n maand van slawerny is die Meester 'n welverdiende vryheid gegee. [attachment = 0] My cr finch.JPG [/ attachment]
Rooikappervink (Serinus pusillus)
Boodskap Andrey Petrov »26 Jan 2015, 06:34
Boodskap Andrey Petrov »26 Jan 2015, 12:02
Boodskap alexey-groen »25 Maart 2018, 15:27
Wrattige of hangende berk Yungi (Betula pendula Youngii)
In teenstelling met die spesie silwerberk, wat tot 20 m hoog word, is die dekoratiewe vorm van B. pendula Youngii 'n dwergboom. Die hoogte daarvan word bepaal deur enting, maar dit oorskry selde 4-6 m. Die plant groei ongeveer 70 cm per jaar.
Yuungi-berk word gekenmerk deur 'n oop krakende kroon wat op 'n afstand soos 'n sambreel lyk. Skelettakke versprei, afwaarts gebuig, dikwels bisar, die lote is dun en hang. Spitse blare, groen in die somer en goudgeel in die herfs, maak die kroon dik en prentjiemooi.
Die plant begin om vrugte te dra teen ongeveer die tiende lewensjaar en gooi teen die einde van elke somer baie klein gevleuelde neute uit. Moenie bang wees dat die berk vinnig sal vermeerder nie, want nie alle sade sal uitspruit nie en die ontkiemde saailinge word maklik uitgetrek. Daarbenewens kan u gelukkig wees en u sal 'n manlike monster verkry wat geen nageslag gee nie.
Die inheemse streek van die miniatuurboom is Europa, dus is dit goed aangepas vir ons klimaat en verdra dit maklik die winter. Berk verkies volle son. Dit is nie veeleisend vir gronde nie, maar dit sal beter groei op ligte vrugbare leem. Slegs jong monsters het water nodig, 'n volwasse boom het gewoonlik genoeg atmosferiese neerslag. Die kroon hoef nie gevorm te word nie, sanitêre snoei in die lente is genoeg.
Yoongi se berk lyk skouspelagtig op eensame aanplantings en teen die agtergrond van naaldbome
Gewone Hornbeam Pendula (Carpinus betulus Рendula)
Gewone horingbalke Pendula behoort tot die berkfamilie en lyk regtig soos 'n huilende berkboom. Hy is dieselfde skraal, buigsaam, sierlik, met dun lote wat amper die grond raak.
C. betulus Рendula is 'n siervorm wat op 'n dwergbol ingeënt is. Die boom groei stadig, het selde 'n hoogte van meer as 3-4 m. Dit het 'n dun, reguit stam met 'n silwergrys bas en 'n afgeronde kroon met spits, rokerige groen blare.
Hornbeam behoort tot rypbestande boomspesies, pretensieloos vir groeitoestande. Dit sal in die skaduwee groei, hou van matig vrugbare gestruktureerde grond, verdra die droogte goed en word amper nie deur plae beskadig nie. Dit het 'n kragtige wortelstelsel wat die grond perfek versterk, wat die plant waardevol maak in gebiede met verligting.
In teenstelling met berk, wat nie van sny hou nie, verdra die huilbaal die snoei goed, dus is die kroon maklik om te vorm. Die boom blom nie en dra nie vrugte nie.
In die tuin word horingbalke gebruik in monsteraanplantings en as deel van die samestelling, veral in kombinasie met naaldbome. Sy kroon bly selfs in die winter dekoratief.
Die koepelvormige kroon van hierdie sierlike boom sal die aandag trek van fynproewers
Japanse skarlakenrooi slinger (Cercidiphyllum japonicum Рendulum)
Soos die twee vorige plante, is die Japanse skarlakenrooi slinger 'n dekoratiewe vorm wat verkry word deur op 'n kort stingel te ent. Dit is na die Verenigde State gebring, en van daar het die kultuur in Europa versprei.
C. japonicum Рendulum is 'n boom tot 6 m hoog met 'n dun stam en 'n skilderagtige waterkroon. Die hoofversiering van skarlakenrooi is groot hartvormige blare wat in die herfs 'n goudkleurige kleur kry. En op hierdie tydstip begin die blare die soet aroma van karamel en brood uitstraal, waarvoor die boom gemmerbrood in Europa genoem is.
Ween skarlaken is lief vir goed beligte plekke, maar jong plante is geneig tot sonbrand, daarom is dit raadsaam om dit in die lente te skadu. Die grond verkies vrugbare, effens suur, klam, goed gedreineerde. Verdra swak oorstromings deur grondwater sleg. Gedurende droë periodes moet die plant 2-3 keer per week natgemaak word.
Die dekoratiewe vorm is minder rypbestand in vergelyking met die spesieboom, daarom is dit raadsaam om die romp en die entplek vir die winter te bedek.
Die Japannese skarlaken het 'n eienaardigheid - hoe suurder die grond, hoe ryker word die bloedrooi kleur van die blare in die herfs
Bosbeuk Purpurea Pendula (Fagus sylvatica Purpurea Рendula)
Die botaniese naam vir die dekoratiewe vorm van beuk is Fagus sylvatica Purpurea Рendula. Dit is 'n kort boom (3-5 m) met lang hangende takke wat amper vertikaal afwaarts groei, en pragtige pers blare met 'n blink glans.
Persblaar huilbeuk is geneig tot bewerking, dus moet sylote gereeld verwyder word om 'n sentrale stam te vorm. Die boom groei stadig - 10-15 cm per jaar.
Kies 'n goed beligte en geventileerde area vir plant. Die plant hou van vogtige en vrugbare kleigrond. Dit reageer negatief op oormatige verdigting van die grond, dus is dit beter om gras of deklaag rondom die stam te dek.
In landskapontwerp word dit gebruik as eksemplaar of as aksent in samestellings van verskeie bome en struike.
Sulke blare sal selfs teen die agtergrond van blomplante nie verlore gaan nie.
Gewone ashangsel (Fraxinus excelsior Рendula)
Gewone as is 'n boom wat algemeen voorkom in die Europese deel van Rusland, wat tot 30 m lank in die natuur groei en tot 300 jaar leef. Vir tuiniers is die geween van belang - F. excelsior Рendula. Sy is nie minder taai nie, maar nie so hoog nie - ongeveer 8 m.
Die boom het 'n pragtige koepelvormige kroon met lang lote wat amper tot op die grond hang. Hulle is goed om te sny en groei vinnig weer. In die herfs is die takke, benewens geel blare, versier met leeuvisvrugte. Die kroon van 'n volwasse boom kan 'n deursnee van 8-10 m bereik, dus hierdie verteenwoordiger van huilflora is meer geskik vir ruim tuine en parke.
Die mees geskikte blootstelling vir as is volle son. Dit is baie kieskeurig oor die grond en sal goed groei op vogtige vrugbare leem en chernozems. Gedurende droë periodes moet die plant natgemaak word. As slaap sonder probleme, maar selfs as die lote vries, herstel dit vinnig.
In dekoratiewe tuinmaak word huilas in stegies gebruik; in die skaduwee van sy skilderagtige kroon word ontspanningsareas met bankies gerangskik.
Danksy die takke wat oorkant mekaar geleë is, vorm as 'n simmetriese huilkroon
Bergas Pendula (Sorbus aucuparia Рendula)
Huilende bergas (S. aucuparia Рendula) is 'n klein boom waarvan die hoogte afhang van die stam en wissel van 2 tot 6 m. Dit het 'n taamlike oorspronklike kroon - hangende lote, maar nie buigbaar nie, maar taamlik gekrom. Hierdie takargitektuur verhoog die dekoratiewe waarde van die boom in die winter.
En oor die algemeen is Pendula se bergas die hele jaar mooi: in die lente kom wit blomme wat in groot skilde versamel is, na vore, in die somer - groot gekerfde blare, in die herfs - oranje trosse bessies.
Die plant hou van die son, maar verdra 'n bietjie skaduwee. Die grond verkies vrugbaar, los, matig klam. Dit is belangrik, want bergas verdra nie droogte en versuip nie. Hy hou ook nie van alkaliese grond nie, waaruit dit selfs kan vrek. Maar dit verdra die koue goed en vries selde, selfs in ernstige winderige winters.
Huilende lijsterbes is 'n uitstekende graslintwurm
Grofmeel (Ulmus glabra Camperdownii)
Die rowwe Camperdownie-iep uit die elmfamilie is een van die mooiste bome met 'n afgeronde sambreelkroon. Heel dikwels oorskry die deursnee die hoogte van die stam, wat die boom soos 'n sampioen of 'n omgekeerde bak laat lyk. As die lote nie verkort word nie, vorm dit 'n digte afdak, soos 'n hut.
Die blare van die huilende elm is groot, donkergroen, grof om aan te raak. Lote is lank, groei eers horisontaal en hang dan. Om 'n dikker en breër kroon te kry, moet die takke van tyd tot tyd afgewerk word. Die boom blom met klein pers bloeiwyses voordat die blare blom, op die plek waar leeuvissies gevorm word.
Een van die voordele van Camperdowney is die hoë rekbaarheid. Die boom kan in enige klimaat groei, aangesien dit koue en hitte, droogte en hoë humiditeit, son en halfskadu ewe goed verdra. Behalwe dat hy nie van die moeras hou nie, verkies hy droë plekke.
Elm verkies gestruktureerde, vrugbare, goed bevochtigde grond. Gedurende die aktiewe groeiseisoen is minerale bemesting nodig gedurende die droë periode - tydens natmaak.
Die Camperdowney-olm is uitstekende lintwurms. En as u dit op die speelterrein sit en dit in 'n dik tent laat draai, is daar geen beperking op die kinders se plesier nie.
Danksy die ongewone sambreelkroon is die Camperdowney-elm mooi en herkenbaar op enige tyd van die jaar.
As u 'n huilende boom wil hê wat mooi in die lente blom, is die ruige Pendula Rubra-pruim 'n uitstekende keuse. Die plant behoort tot die elmfamilie en is 'n standaardboom van 2-4 m hoog met 'n hangende kroon tot 5 m in deursnee.
P. subhirtella Pendula Rubra is baie gewild in Japan, en as u 'n hoek in Japannese styl in u tuin het, sal die boom daar handig te pas kom. In April - Mei is die plant bedek met 'n oorvloed ligte pienk kleur, wat selfs skitterend lyk danksy die waterval takke.
'N Miniatuur huilboom hou van sonnige plekke en voedsame leemagtige en sanderige leemgrond. In droë streke moet die plant natmaak, hoewel dit 'n negatiewe houding teenoor versuiping het. Pruim Pendula Rubra word as winterhard beskou, maar plant die blomknoppies op afgesonderde plekke wat beskerm word teen die wind, sodat die blomknoppe nie vries nie.
Pruim Pendula Rubra is een van die skouspelagtigste blombome vir die lentelandschap
Ander bome, waaronder naaldbome, het huilende krone, maar ons sal 'n ander keer hieroor praat. Ons sal bly wees as ons keuse u sal help om u versameling tuinplante met nuwe aanwinste aan te vul en u tuin nog mooier te maak.