Verdwene Jeug - Minette Brink
Toe ek daardie bladsy omblaai, is dit soos tyd wat vries. In daardie gevriesde oomblik slaat jou brein, jou lyf, jou hele wese brieke aan dat die rook trek. Maar helaas. Tyd kan nie teruggedraai word nie.
Nee, nee, nee, brul dit in jou siel soos 'n ou kasset wat trek. Maar jy kan nie jou verstarde oë wegskeur van die skokkende tonele op die blad nie.
Boude, borste, bobene, pruilmonde, gepluisde hare, mini-rompe soos boordjies, uitpeulbloese sonder skroom, gedrapeer oor rusbanke, uitgestrek op snoekertafels, bedruip oor gordynreëlings, geknoop om vensterknippe. Oumas.
Nie iemand wat lyk soos 'n paaldanser in 'n ontkleeklub nie. Dink net hoe verskrik daai arme, arme kleinkindertjies saans moet wees om deur so iets in die bed gesit te word. “Pasop Ouma, daai silikoon gaan ontplof as Ouma my so hard druk. Nee, nee, moenie my soen nie, daai rooi verf gaan NOOIT van my wang afkom nie! WHAA! EINA! Ouma se wrede nael het my oog uitgehaal!”