Wat lees Lili en Adeline Radloff, outeurs van Een stad, drie rooikoppe, sewe dae? | LAPA Uitgewers Wat die huidige dis nog minder smaaklik maak, is dat Engelse Suid-Afrika sedert 1994 poog om die armoedige letterkundetjie wat oor die afgelope dekade of twee saamgeflans is uit Nadine Gordimer, Alan Paton, en natuurlik die alomteenwoordige Herman Charles Bosman, aan te bied as die universele Suid-Afrikaanse letterkunde , of meer apropos, South African literature , met Afrikaans wat geheel en al uitgesluit word. n Ander strategie is natuurlik om te beweer, en ek meen dit is van toepassing op prof Chapman, dat hierdie armoedige letterkundetjie wat meesal nie uitstyg bo stereotipes en gemeenplase nie, asook n soort venynig-lokale realisme, die Afrikaanse letterkunde omvat of bevat . Terwyl Niemeyer self steeds beklemtoon het dat argitektuur nie net funksioneel moet wees nie, maar met sy kreatiwiteit ook die verbeelding van mense moet kan uitdaag, beweer kritici dat sy geboue nie aan mense se behoeftes voldoen nie, dikwels steriel en amper sielloos gebly het en eerder deur kommunistiese ideale gekenmerk is. Niemeyer het egter steeds ontken dat argitektuur in staat sou kon wees om maatskaplike hervorming te bevorder en die ontwerp van 'n gebou met die skepping van 'n kunswerk vergelyk.