In 1966 het T.T. Cloete Faune,'n bloemlesing oor die dier in die Afrikaanse poësie, saamgestel en in die inleiding skryf hy soos volg: "Die dier is hier wyd opgevat, sodat dit voël, soogdier, vis, insek en so meer insluit." Hy vervolg: "Wel, hierdie nie-menslike maar nogtans biologiese tema is 'n stuk werklikheid soos enige ander, bv. die plante- of geologiese wêreld, en al lesende deur die Afrikaanse poësie met die oog op die dier soos dit daarin voorkom[.]" (Cloete 1966: geen bladsynommer). Cloete se oorsig strek van die vroeë Afrikaanse volksliedjies tot en met die werk van Sheila Cussons. Sedert sy debuut as digter in 1980 het Cloete verskeie gedigte oor die interaksie tussen mens en natuur geskryf en die titel van sy bundel Met die aarde praat (1992) is veelseggend in dié verband.
Vervlegtings tussen mens en dier is egter nie net 'n biologiese feit nie - binne die postkoloniale ekokritiek is daar die uitdaging om die plek van niemenslike diere in die voorheen gekoloniseerde wêreld te bestudeer en om na te gaan hoe die diere betrokke is by die komplekse proses van skering en inslag in die verwewing (en soms die lostorring) van self en ander.
In aansluiting hierby lewer Van Heerden en Visagie (2013) 'n insiggewende herlesing van 'n ouer teks (Van Wyk Louw se Raka) aan die hand van onder meer dierestudies en die ekokritiek. Teen die agtergrond van modernisme en moderniteit ondersoek hulle die klassieke epos en maak die volgende tersaaklike opmerking oor die representasie van die dier in die teks: