Operasie Vulcan, 22-28 April 1943 - Inligting - 2022
Operasie Vulcan, 22-28 April 1943
Operasie Vulcan (22-28 April 1943) was die eerste fase van die laaste geallieerde aanval in Tunisië, en het 'n reeks aanvalle rondom die as-brugkop behels wat die verdedigers van die meeste van hul beste verdedigingsposisies teruggestoot het, maar nie heeltemal nie breek deur na die oop grond rondom Bizerte en Tunis (Noord -Afrikaanse veldtog).
Die veldtog van Tunisië begin in November-Desember 1942, toe die leidende elemente van die Britse Eerste Leër en nuut aangekomde Duitse magte bots toe die Britte probeer om na Bizerte en Tunis te jaag. Die Duitsers het hierdie geveg gewen, en die voorste linie in die noorde van Tunisië het gestalte gekry in die berge, 30-40 myl wes van Tunis. In die suide is die geveg oorheers deur die opkomende agtste leër wat uit Libië kom, en die groot gevegsdebuut van die US II Corps, wat uit die weste kom. Uiteindelik breek die Agtste Weermag deur die Mareth Line, en dan 'n tweede as -posisie by Wadi Akarit, noord van Gabes, en die asmagte moes terugtrek uit die suide van Tunisië, in 'n nuwe klein brughoof wat by Enfidaville begin, aan die kus dertig myl suid van Tunis. Die troepe in hierdie enklave was onder die gesag van generaal von Arnim, bevelvoerder van Army Group Africa, en is verdeel in sy oorspronklike bevel, die 5de Panzer Army, en Rommel se ou weermag, nou die 1ste Italiaanse leër onder generaal Messe.
Von Arnim se verdediging was baie dun versprei.
In die noorde was die Division von Manteuffel, 'n nuutgestigte eenheid met ongeveer 5.000 troepe wat in nege eenhede verdeel was. Ongeveer 'n kwart van Manteuffel se mans was Italiaanse Bersagliere of Marines.
In sy suide was die 334ste Infanteriedivisie, wat die voorkant oor die Medjerda -rivier gehou het, die belangrikste kloof in die berge.
Ten suide van hulle was die Hermann Goering -afdeling.
Volgende in die ry was die oorblyfsels van die Afrika Korps, nie meer onder bevel van die 1ste Italiaanse leër nie. Die Afrika Korps het die Superga, 10 Panzer en 21 Panzer Divisions, en die Italiaanse troepe van XXX Corps en die 50ste Spesiale Brigade. Op 21 April het die gepantserde en mobiele elemente uit hierdie bergagtige sektor begin verskuif, te begin met 10 Panzer, wat na die Medjerda -vlakte verhuis het, wes van Tunis. Die Afrika Korps Die posisie vorm 'n opvallende uitkyk na die suidweste.
Die agterste as is deur die 1ste Italiaanse leër gehou. Dit het nog steeds 'n mengsel van Italiaanse en Duitse troepe, met die Spezia, Pistoia, Jong Fasciste en Trieste afdelings, en 15 Panzer Division, die 164th Light Africa Division en die 90th Light Africa. Die Duitse troepe was onder bevel van generaal Bayerlein.
Die Geallieerde aanval is uitgevoer deur 'n multinasionale mag.
Heel links was die Corps Franc d'Afrique, die ekwivalent van 'n enkele Amerikaanse infanterieregiment. Hierdie eenheid werk onder die US II Corps.
Vroeër in die veldtog was die US II Corps op die regterkant van die Eerste Leërfront geplaas. Dit het die doelwit geword van Rommel se laaste halfsuksesvolle offensief in Noord-Afrika, die Slag van Kasserine Pass (19-22 Februarie 1943), waar dit 'n paar verleentheids nederlae gely het voordat hy stand gehou het. In die nasleep van hierdie geveg het generaal Patton bevel gekry oor die afdeling, en hy het die prestasie daarvan gou verbeter. Tydens Operasie Wop (16-23 Maart 1943) het sy II Korps al sy doelwitte bereik en daarna 'n teenaanval deur 10 Panzer Division verslaan. 'N Gesamentlike aanval met 'n deel van die British 9th Corps (9-10 April) het egter nie so goed gegaan nie, met beide kante die ander die skuld vir hul stadige vordering. Toe Eisenhower daarop aandring dat die II Corps in die laaste aanvalle in die noorde van Tunisië gebruik moet word, het Patton dit duidelik gemaak dat hy nie as deel van generaal Anderson se eerste Britse leër wou dien nie. Om 'n botsing te voorkom, is die II Korps na die noordelike flank van die komende operasie verskuif en onder die direkte beheer van Alexander se 18 weermaggroep geplaas. Alhoewel hierdie besluit versoenend was, was sommige Amerikaanse offisiere van mening dat hulle na 'n sekondêre front verskuif word, sodat die Britse agtste leër die eer kon verwerf vir die val van Tunis (uiteindelik het die agtste weermag slegs 'n geringe rol in die laaste offensiewe). Teen die tyd dat Operasie Vulcan begin, is Patton verplaas om die sewende leër te beveel, en het hy hom voorberei op die inval van Sicilië, en hy is by II Korps vervang deur generaal Omar Bradley.
II Korps bevat die 1ste Pantserdivisie en die 1ste, 9de en 34ste Infanteriedivisie. Al vier hierdie afdelings het teen April baie gevegservaring opgedoen.
II Corps is hoofsaaklik deur die Manteuffel -afdeling gekant, hoewel die 1ste afdeling ook teen die regtervleuel van die 334ste afdeling te staan ​​gekom het.
Die Geallieerde sentrum bestaan ​​uit die drie korps van generaal Anderson se eerste leër.
Aan die regterkant van II Corps was die Britse V Corps, grootliks voor die 334ste Divisie.
Daarna kom die Britse IX -korps, wat voor die Hermann Goering -afdeling staan.
Aan hul regterkant was die Franse XIX Korps, voor die oorlewendes van die Afrika Korps.
Uiteindelik, aan die regterkant van die geallieerde lyn, het Montgomery se agtste leër die eerste Italiaanse leër in die gesig gestaar.
Die algemene plan was dat die Eerste Leër Tunis sou inneem, met II Korps wat sy linkerflank beskerm. Die twee magte sou dan noordwaarts draai om Bizerte te neem.
Links besluit generaal Bradley om deur die heuwels aan te val, in 'n poging om die swaarder verdedigde vallei te vermy. Dit betrek sy manne in 'n reeks desperate stryd om heuwelagtige sterkpunte.
Op die Eerste Weermag front sou General Allfrey se V Corps (1ste, 4de en 78ste Afdeling) langs die Medjerda -vallei aanval, op pad na Tunis. General Crocker se IX Corps (1ste en 6de Pantserdivisie en die 46ste Infanteriedivisie) sou oor die Goubellatvlakte aanval, en dan omdraai om by V Corps aan te sluit. Die Franse XIX Korps sou die suidelike roetes na Tunis skoonmaak.
Die eerste houe is deur Montgomery se agtste weermag getref, wat die nag van 19 tot 20 April 'n aanval op die Enfidaville-posisie begin het. Hierdie aanval het 'n beperkte sukses behaal, maar dit het vasgeval te midde van strawwe opposisie, onder leiding van generaal Bayerlein. Op 21 April het Montgomery besluit om die aanval vir vier dae op te skort, aangesien die getalle onrusbarend toeneem. Na die mislukking van 'n tweede offensief later in die maand, stel Montgomery voor dat sy weermag sy pogings om Hammamet, verder noord aan die kus te bereik, moet laat vaar en net beperkte operasies moet uitvoer in 'n poging om die troepe van die as vas te maak sonder om onnodige slagoffers te neem. Alexander het hiermee ingestem en op 30 April beveel Montgomery om die beste eenhede wat hy kon spaar, oor te dra om by die Eerste Weermagaanval aan te sluit. Montgomery het 'n onverwagte vermoë om as 'n spanspeler te werk, en het sy mees ervare afdelings - die 7de Pantserdivisie en die 4de Indiese Afdeling - en die 201ste Garde Brigade vrygestel. Al hierdie eenhede sal 'n belangrike rol speel in die laaste aanval.
Die Duitsers slaan die volgende houe toe die Hermann Goering-afdeling (ondersteun deur 'n deel van die 334ste afdeling) die nag van 20-21 April in die suidooste van Medjez el Bab aanval. Aanvanklik het die Duitsers goeie vordering gemaak, en in sommige gebiede het hulle tot vyf myl gevorder, maar dit het hulle net na die Britse hooflyn gebring, en in die nag van 21-22 April het die Duitsers teruggetrek na hul oorspronklike posisies.
Britse IV Korps
IV Corps se aanval het op 22 April begin toe die 46ste Afdeling wes van die Sebkret el Kourzia aangeval het, 'n moeras wat deur heuwels uitkyk. Die gebied is verdedig deur 'n deel van die Grenadier Regiment Hermann Goering, ondersteun deur 'n Tunis Bataljon (plaaslik gevormde eenheid) en vier artillerie bataljons. Teen die middag van 23 April het die Britte die Duitse verdedigingsverbinding na die noorde van die moeras deeglik verbreek, en die 6de pantserdivisie is in die gat gebring. 'N Deel van die afdeling is gestuur na Pont du Fahs, 'n voorskot wat die potensiaal het om die Afrika Korps en moontlik die Enfidaville -posisie verbreek. Von Arnim het gereageer deur die Afrika Korps om hom terug te trek uit 'n opvallende gesig van die Franse, en 'n nuwe lyn te vorm naby Pont-du-Fahs. Die Afrika Korps moes ook 'n deel van die Hermann Goering -afdelingslyn oorneem, en von Arnim moes sy laaste reserwe, die 10 Panzer -afdeling, verbind om die leemte te vul. 10 Panzer kon die 6de Armored Advance stop, maar na twee dae was 10 Panzer op 25 operasionele tenks. Teen 26 April het dit gestyg tot 55 Duitse en 10 Italiaanse tenks, maar ten koste van die gebruik van hul laaste reserwes.
Britse V Korps
V Corps begin met 'n vooraanval op 21 April, wat daarop gemik was om Longstop Hill terug te neem, wat vier maande tevore teen die Duitsers verloor is. Die heuwel is verdedig deur die versterkte 756ste bergregiment van die 334ste afdeling, en hulle kon die Britse 78ste afdeling vir 'n paar dae in stand hou. Die Britte verower die noordoostelike hoek van die heuwel op 24 April, en die heuwel is teen 26 April beveilig.
Die belangrikste V Corps -aanval is deur die 1ste en 4de Afdeling, suid van die Medjerda -rivier, uitgevoer. Hulle is gekant teen die 754ste Grenadier -regiment en die 501ste Heavy Panzer Bataljon. Die Britte het daarin geslaag om Djebel Bou Aoukaz, 'n entjie langs die riviervallei, te bereik, maar op 26 April word hul opmars deur 'n deel van die Hermann Goering -afdeling gestop. Tog was dit nog steeds 'n kritieke posisie vir die Duitsers, en sodra 10 Panzer die 6de Pantserdivisie gestop het, vorm von Arnim sy oorblywende pantser in 'n enkele mag, Panzer Brigade Irkens, onder bevel van kolonel Irkens, bevelvoerder van die 8ste Panzer Regiment, 15de Panzer Division. Tussen 27-30 April Brigade Irkens het die Britse wapenrusting teruggedraai in gevegte waarin hulle beweer dat hulle 90 geallieerde tenks vernietig het. Hulle herower Djebel Bou Aoukaz en hou die pad van die Tunis toe, ten minste vir die oomblik.
Teen die tyd dat hierdie gevegte geëindig het, was die Duitsers op 69 operasionele tenks (waaronder 4 tiere) in die hele Tunisiese strandkop. Die brandstofposisie was erger - die teenaanvalle het byna al die oorblywende reserwes opgebruik, so daar sou baie min mobiliteit wees in die volgende veldronde.
US II Korps
Die offensief van die II Korps het op 23 April begin, met 'n tweeledige aanranding. Links het die 9de Infanteriedivisie deur die kusberge aangeval. Regs val die 1ste Infanteriedivisie teen die Tine -vallei aan op die linkerkant van die Britse aanval in die Medjerda -rivier. Kort daarna begin die 34ste afdeling met 'n opmars in die middel.
Die 34ste afdeling is gehou deur 'n Duitse valskermsoldaat (Barenthin), wat die sleutel Hill 609 gehou het, in die heuwels noord van die Tine -vallei. Die Duitsers kon hierdie posisie amper tot einde April beklee, maar uiteindelik het Bradley sy wapenrusting tot die aanval toegewy. Hill 525 is die nag van 29/30 April deur die 1/16 infanterie geneem, en Hills 531 en 609 was teen 30 April in Amerikaanse hande. Die top van Hill 525 was egter oop en blootgestel aan Duitse artillerievuur, en gedurende 30 April het dit geval op 'n Duitse teenaanval waarin die bevelvoerder van die 1/16de gevange geneem is. 'N Amerikaanse tenkvernietiger het die Duitsers gekeer om die heuwel te behou toe dit 'n bemanningsgrond geword het. Die Amerikaners kon Hills 531 en 609 vashou, en versterk hul posisie op 1 Mei.
Die gevegte rondom Hill 609 het tot 'n einde gekom as gevolg van die suksesvolle opmars van die 9de Infanteriedivisie. Die opmars daarvan het die Duitsers teruggedruk in die heuwels wes van Bizerte. In hierdie gebied is die slagveld in twee verdeel deur twee groot mere. Net suid van Bizerte was die Bizerte-meer, met die stad Ferryville aan die suidwestelike oewer. In die weste was die Garaet Achkel -meer, geskei van die Bizerte -meer. Manteuffel het die 962ste regiment noord van die meer en die 160ste suid van die meer gehad. Die 9de Infanterievooruitgang het die 962ste teruggedruk, wat die 160ste moontlik blootgestel het aan 'n aanval van agter deur Amerikaners wat om die meer gevorder het. Om dit te vermy, beveel Manteuffel sy manne om terug te trek in 'n voorbereide verdedigingslinie aan weerskante van Garaet Achkel. Die stad Mateur, suid van die mere, is op 2 Mei verlaat en op 3 Mei deur CCB/ 1st Armoured Division ingeneem. Dit was duidelik dat die Duitse posisie goed teen-tenkgewere voorsien is, so CCB het by Mateur gestop.
Teen 6 Mei het die Corps meer as die helfte van sy weg na Bizerta gevorder. In die noorde loop die lyn tussen die Garaet Achkel -meer en die kus. Regs loop die lyn naby die suidelike oewer van die meer, draai dan suidwaarts en loop oos van die pad- en spooraansluiting by Mateur. Die grens met die Britse V -korps was in die heuwels aan die noordelike kant van die Medjerda -vallei.
Hoewel Operation Vulcan nie soveel vordering gemaak het as wat gehoop is nie, het dit 'n belangrike rol gespeel in die verswakking van die posisie van die as. Teen 1 Mei was von Arnim gedwing om 'n groot gebied in die suidwestelike hoek van die voorkant te laat vaar en die Geallieerdes het die grootste deel van die lyn gevorder (die belangrikste uitsondering op daardie stadium was die benaderings na Mateur en rondom Enfidaville in in die volgende paar dae het die Amerikaners uiteindelik op Hill 609 deurgebreek, en teen die tyd dat die Eerste Weermag met sy volgende offensief, Operation Strike, begin het, was die Duitsers en Italianers in 'n baie slegter posisie as op 22 April. Aslyn het gebars. Tunis en Bizerte het op 7 Mei geval, en die laaste asmagte het op 13 Mei 1943 oorgegee.
Wat het met die lyke gebeur na groot gevegte in die geskiedenis
Aangesien ons weet dat selfs Neanderthalers hul dooies sou begrawe (selfs voorwerpe met die liggame ingesluit) en dat verskillende menslike jagter-versamelaarsgroepe ook mense begrawe of veras op spesifieke plekke wat as 'n pelgrimstog vir hierdie nomades gedien het. geen verrassing dat soldate sedert die aanbreek van bekende oorlogvoering die vraag nagedink het oor wat om te doen met die lyke van hul gevalle kamerade en vyande nie. So, wat het verskillende groepe eintlik deur die geskiedenis gedoen?
Iets om op te let voordat ons verder gaan, is dat daar 'n besliste leemte in die geheue van die geskiedenis is met betrekking tot hierdie spesifieke aangeleentheid, en historici het slegs yl berigte oor wat met die dooies van baie groepe gebeur het na gevegte. U dink miskien dat die oplossing van hierdie probleem bloot 'n kwessie is van die vind van bekende gevegsterreine en 'n bietjie grawe om 'n bietjie meer insig te bekom, maar dit blyk dat dit selfs berug is, aangesien ons binnekort daaraan sal dink.
Die voorbehoud uit die weg geruim, op die meer definitiewe front, het opgemerk dat die ou Grieke 'n poging aangewend het om die gewone begrafnisgebruike van die dooies na 'n geveg te respekteer en die liggame van die gevalle te versamel, was nie ongewoon nie. Byvoorbeeld, na die Slag van Chaeronea in 338 v.C. tussen Filips II van Masedonië en die Atheners, begrawe beide kante hul dooies in ooreenstemming met die godsdienstige gebruike van die tydperk, wat skynbaar gedoen is uit respek vir die dapperheid wat die dooies in die geveg getoon het. en om die gode te paai.
Met die uitsondering van die Spartane, het die meeste antieke Griekse samelewings ook pogings aangewend om hul dooies te begrawe naby die stad waar hulle afkomstig was as die tyd dit toelaat, alhoewel dit ter wille van die praktiese gebruik soms massagrafte of dies meer gebruik is. In hierdie geval is daar soms senotafs naby hul tuisstad opgerig ter ere van die gevalle.
Soos opgemerk, is die Spartane 'n uitsondering wat dikwels gevalle soldate begrawe het op die slagveld wat hulle doodgemaak het. Ook ietwat uniek was dat, in plaas van om die dode van waardevolle besittings te stroop, volgens die Spartaanse tradisie, elke gevalle Spartaan begrawe is met hul wapens en wapens en dat hul laaste rusplek gekenmerk is deur 'n eenvoudige grafsteen met hul naam en 'n opskrif wat lees (vertaal) "In die oorlog ".
Dit was 'n besondere eer onder die Spartane. As iemand buite die geveg sou sterf, sou geen so 'n grafsteen gegee word nie en sou die persoon bloot in 'n ongemerkte graf begrawe word. Die enigste uitsondering daarop was dat as 'n vrou sterf tydens 'n kindergeboorte, ook 'n grafsteen aan haar behoort.
Wat die Romeine betref, het die meeste soldate elke maand 'n klein toelae betaal om vir begrafniskoste te betaal as hulle in die stryd sou val. Soos u hiervan sou verwag, het die Romeine 'n doelbewuste poging aangewend om die lyke van diegene wat gesterf het, te herstel en, indien die tyd dit toelaat, dit individueel begrawe of veras. As dit nie moontlik was nie, sou die lyke van soldate wat in die geveg gedood is, versamel word en 'n massiewe verassing of begrafnis gegee word. As die lyke nie teruggevind kon word nie, sou 'n senotaaf opgerig word om as 'n monument vir die individu te dien.
Dieselfde kan nie gesê word van latere oorloë waar daar blykbaar amper 'n minagtende minagting vir die gevalle was nie, en plundering van dooies en sterwendes was alledaags. Byvoorbeeld, die Bayeux -tapisserie wat die Slag van Hastings in 1066 uitbeeld, wys hoe soldate die lyke van die dooies ophoop en hulle waardevolle besittings ontneem. Dit was van mening dat die liggame hierna vinnig veras of begrawe is in massagrafte in die omgewing.
Hier moet egter op gelet word dat met die opkoms van die Christendom massaverassing, ten minste vir 'n tyd, in sommige streke die weg van die dodo gegaan het ten gunste van massagrafte.
Dit gesê, ondanks die ontelbare gevegte wat in die hele Middeleeuse Europa plaasgevind het, het argeoloë 'n buitengewoon moeilike tyd gehad om die liggame te vind. Soos een referaat gepubliseer in die Journal of Conflict Argeology, treffend getiteld " Waar is die dood van middeleeuse gevegte? ", merk op:
As ons na baie beter gedokumenteerde tye kyk, was plundering van die dooies ook buitengewoon algemeen tydens die uiters dodelike Napoleontiese oorloë, met soldate sowel as die plaaslike bevolking wat hulle na gevegte kon vind. Beskou byvoorbeeld hierdie verslag van 'n Britse generaal na die Slag van Heilsberg in 1807:
En ja, soos daar opgemerk is, is die ernstig gewonde nie ontsien van die verontwaardiging om van hul wêreldse besittings beroof te word terwyl hulle sterf nie. En die ergste van alles is dat dit nie net deur hulle vyande gedoen is nie, maar ook deur kamerade. Trouens, daar is eerstehands verslae van gewonde soldate wat hul beserings oorleef het, en beskryf die skok dat hulle heeltemal naak wakker word.
Illustrasie van die Slag van Heilsberg.
Hier is 'n greep uit so 'n aanhaling van 'n Franse soldaat genaamd Jean Baptiste de Marbot:
Nadat die dooies van hulle besittings ontneem is, word hulle soms in massagrafte begrawe (soms met liggame van beide kante wat sonder seremonie ingegooi is). Oor die algemeen is dit gedoen deurdat die soldate dit self gedoen het, of dat lede van die plaaslike bevolking in baie gevalle die grusame taak gekry het. Daar is egter berigte oor gevegte waar duisende liggame eenvoudig aan die elemente oorgelaat is. Generaal Philippe de Ségur verklaar byvoorbeeld in 1812:
Hier moet ook op gelet word dat die lyke self ook waardevol was, behalwe die besittings wat die lyke aan hulle gehad het voordat hulle gestroop is. Byvoorbeeld, menslike aasdiere sou deurkom en die dooies van hul tande beroof, wat dan gebruik sou word om kunsgebitte te maak.
Die Napoleontiese oorloë, en veral die Slag van Waterloo, was so 'n seën vir die Britse tandheelkundige industrie op hierdie manier dat kunsgebitte in die Verenigde Koninkryk meer as 'n dekade nadat dit geëindig het, in die Verenigde Koninkryk bekend gestaan ​​het. Tande van soldate was baie gesog vanweë die feit dat hulle hoofsaaklik afkomstig was van relatief jong mans wat nog redelik goeie tande gehad het, in teenstelling met baie ander wat uit die meer verwarde dooies gekom het.
In een verslag het een Astley Cooper net so 'n tandjagter ontmoet en opgemerk:
Nog erger, die bene van die dooies van sommige van hierdie gevegte is later versamel en verpulver in kunsmis wat vir 'n beskeie prys in Europa verkoop is. Om 'n artikel uit die Die waarnemer geskryf in 1822:
Die oorskot van soldate is ook soms versamel vir gebruik in aandenkings van groot veldslae. Byvoorbeeld, die digter Eaton Stannard Barrett het geskryf: 'Ek ken 'n eerlike heer wat 'n regte Waterloo -duim, spyker en al wat hy in 'n bottel jenewer bewaar het, huis toe gebring het.
Beweeg oor die dam en effens meer onlangs in die geskiedenis, is aansienlik meer respek getoon vir die dooies tydens die Amerikaanse burgeroorlog, waar spanne soldate die taak gehad het om die dooies van beide kante in eenvoudige massagrafte te begrawe, met die grootste sorg dat die meeste soldate het behoorlik begrawe.
Ten slotte, vir die bespreking van WW1 en WW2, was individuele eenhede grootliks verantwoordelik vir die wegdoening van hul eie dooies, en beide as en geallieerde magte het hul eie reëls oor hoe dit hanteer moet word. Byvoorbeeld, tydens die Tweede Wêreldoorlog het kolonel Walther Sonntag van die Wehrmacht 's Casualty Office 'n uitgebreide gids vir militêre grafoffisiere uitgereik waarin uiteengesit word hoe massagrafte gebou moet word.
Die riglyne het onder meer aangedui dat massagrafte so na as moontlik aan spoorlyne gemaak moet word en paaie bevat met die bedoeling dat dit uiteindelik in oorlogsbegraafplase verander sal word. Namate die oorlog aan die gang was, is hierdie riglyne grotendeels geïgnoreer om prakties te wees, wat, soos Der Spiegel dit stel, tot 'n oorvloed van ernstige steles gelei het.
Wat die Geallieerdes betref, tydens die Tweede Wêreldoorlog begrawe die dooies grootliks aan individuele soldate, maar sommige eenhede wat aan die taak toegewy is, bestaan ​​wel, byvoorbeeld die United States Quartermaster Graves Registration Service. Die Quartermaster Graves -registrasiediens is daarop gemik om elke gevalle Amerikaanse soldaat te vind en te begrawe, en word beskou as 'n paar van die onbesonge helde van die oorlog weens die algemene gebrek aan erkenning wat hulle sedert die einde daarvan ontvang het.
Graves Registrasie -eenhede was buitengewoon toegewyd aan hul taak en het hul pligte met 'n plegtige pligsbesef en vasbeslotenheid aangepak en baie moeite gedoen om liggame te identifiseer en die toepaslike begrafnisregte uit te voer, afhangende van die godsdienstige affiliasie van die soldaat. GRS-eenhede begrawe, indien nodig, burgerlike, bondgenote en slagoffers wat hulle teëkom, en sorg dat hulle in goed gemerkte grafte begrawe word, waarvan die plekke aan die betrokke owerhede oorgedra sal word.
Hierdie artikel het oorspronklik verskyn op Today I Found Out. Volg @TodayIFoundOut op Twitter.
Operasie Vulcan, 22-28 April 1943 - Geskiedenis
279. Persoonlik en geheim, voormalige vlootpersoon van president Roosevelt.
1. Ek het gisteraand lank met Anthony gesels en ek bedank u vir al u vriendelike gerusstellende boodskappe. 2. Ek is verheug om te hoor dat Harry amper onmiddellik hierheen kan kom. As u generaal Marshall met hom kon laat saamgaan, sou dit enorme voordele inhou, en ons kon dan besluit om na die Torch -gebied te gaan om moontlikhede met al ons mense daar te bespreek. Die gevegte wat hierdie week in Tunisië aan die gang is, behoort die posisie baie duidelik te maak. 3. Uit wat Anthony my vertel het oor u idees vir Husky en die uitbuiting daarvan as dit suksesvol is, lyk dit asof ons in dieselfde rigting dink. Ek stuur u daarom 'n afskrif van die notule wat ek op die tweede oomblik aan die personeelhoofkomitee gestuur het en waarop hulle nou besig is. Hou dit asseblief vir jouself, Harry en generaal Marshall, want ek het nog nie gehoor wat ons stafhoofde daaroor te sê het nie. Dit is slegs bedoel as 'n kanaal vir denke en beplanning. Die notule waarna in paragraaf 3 verwys word, volg: [Bladsy 13] 1. Veronderstel eerstens dat Vulcan einde April, of in die ergste geval, teen 15 Mei klaar is en geen groot groep Duitse of Italiaanse troepe ontsnap nie: tweedens, dat Husky op 10 Julie plaasvind: derdens dat daar nie meer as vyf Italiaanse afdelings is nie, wat nie meer as 50.000 vegters bymekaarmaak nie, en nie meer as twee Duitse afdelings nie, wat 20.000 vegters, totaal 70.000 vegters, in Husky -land bymekaarmaak, en verder dat ons sewe of agt Britse en Amerikaanse afdelings aan die wal plaas, teen 'n bestrydingssterkte van 15,000 elk, altesaam 105,000, en versterk deur nog 30,000 Britte, altesaam 135,000: en ten vierde dat ons die intense gevegte wat die landing behels, wen: - hoe na raming sal die onderwerping van die weermag van die vyand in Husky -land duur? 2. In so 'n operasie hang alles af van die aanvanklike geveg, byvoorbeeld 'n week, waarna redelikerwys verwag kan word dat die grootste deel van die vyand se magte vernietig, gevange geneem of in die berge sou verdryf word. Die afstande is nie groot nie en die hulpbronne van die land is klein, en sodra ons die hawens en die vliegvelde het, behoort ons eintlik die meesters van die Husky -land te wees, en kan ons versprei deur lugmag en seekrag wat deur lugkrag gedek word, alle pogings van die vyand om dit te herwin. 3. Tot dusver is die verowering van Husky -land as 'n doel op sigself beskou: maar niemand kon tevrede wees met so 'n beskeie en selfs klein doelwit vir ons leërs in die veldtog van 1943. Husky -land is slegs 'n opstap, en ons moet nou begin ondersoek hoe ons hierdie plaaslike sukses kan benut. Wat is hieraan gedoen? Elke redelike alternatief moet ondersoek word. Noudat Anakim teruggesak het weens die tekort aan skeepvaart, kry mediterrane bedrywighede meer bekendheid. Watter ander bedrywighede is oop as ons einde Julie as die datum waarop ons in Husky -land gevestig is, beskou? Ons keuse moet natuurlik afhang van wat die vyand doen. As groot Duitse magte in Italië en die Italiaanse moraal neergebring word en die wil om te veg daardeur verbeter word, is die skaal wat nodig is om Rome en Napels te neem, buite ons mag. In daardie geval moet ons gereed wees met ons planne in die oostelike Middellandse See, en dit in Turkye moeilik maak om saam met ons te kom. Ons moet gereed wees vir 'n aanval op die Dodekanesos en om Turkye te ondersteun as sy probleme ondervind. 4. As die Duitsers egter nie kom nie en die Italianers verkrummel, is daar geen beperking op die hoeveelheid Italiaanse gebied wat ons mag oorskry nie. Italië kan uit die oorlog gedwing word. Ons kan Sardinië besit sonder om te veg. Korsika kan bevry word. Al ons beskikbare magte, insluitend afdelings in Afrika wat nie by Husky betrokke is nie, sal noordwaarts na Italië verplaas moet word totdat hulle in aanraking kom met die Duitsers op die Brenner of langs die Franse Riviera. Hoe ver is hierdie moontlikhede bestudeer? 5. Selfs as Italië in die oorlog bly met 'n sekere mate van Duitse hulp, behoort ons, op die oomblik dat ons meesters in die Husky -land is, 'n voet aan die voet en hak van Italië te probeer kry. Die besit van Taranto sowel as die Isthmus wat die tone beheer, sal ons groot voordele inhou. Die Italiaanse vloot sou moes besluit aan watter kant van Italië hy sou skuil. Ons kan nie sê wat die posisie of toestand van die Husky -operasie sal wees nie. As dit nie by die Adriatiese See teruggetrek het voordat ons meesters in die Husky -land is nie, met ons lugmag daar gevestig, sal dit dit nie kan doen nie en sal dit tevrede moet wees met Spezia en Genua. Dit moet in elk geval as 'n baie belangrike doel beskou word om 'n voet aan die kus van Dalmatië te kry, sodat ons die opstandelinge van Albanië en Joegoslavië kan ondersteun deur wapens, voorrade en moontlik kommando's. Ek glo dat Mihailovic, ten spyte van sy huidige, natuurlik lelike houding, sy hele gewig teen die Italianers sal werp sodra ons hom effektief kan help. Daar is klaarblyklik groot moontlikhede in hierdie teater. 6. Die doel van hierdie referaat is om die dringendste ondersoek van hierdie probleme met die grootste dringendheid aan te vra en om by die stafhoofde hul siening in te win oor wat gedoen kan word en wat die beste is om te doen. Ek hoop dat hierdie werk met die grootste spoed vorentoe gedruk kan word, want die blote vang van Husky -land sal 'n totaal onvoldoende resultaat wees vir die veldtog van 1943.
Hierdie boek van Rowland White vertel die ongelooflike verhaal van die eerste Black Buck -sending - die eerste van vyf Vulcan -bomaanvalle wat tydens die Falklandoorlog in 1982 op Port Stanley uitgevoer is.
Die agtergrond waarin die geskiedenis van die Vulcan-bomwerper en die V-mag verduidelik word, sowel as die toestand van hierdie vloot van hierdie baie geliefde, maar verouderde vliegtuie, het teen 1982 geval.
Die Vulcan was nog altyd 'n gewilde vliegtuig in Brittanje, en dit is maklik om te aanvaar dat hierdie gewildheid outomaties in operasionele vermoëns vertaal word. As u hierdie boek lees, sal u besef dat die operasionele vermoë hoofsaaklik te wyte was aan die geweldige vaardigheid van RAF -ingenieurs en vliegtuigbemanning.
Die ding wat ek die meeste van die boek hou, is dat dit die ingenieursuitdagings waarmee die RAF gekonfronteer is, in oënskynlike besonderhede ondersoek en oorkom het. Byvoorbeeld: Wat doen u as die ingevulde brandstofstelsel meer as 'n dekade gelede verwyder is en u dit moet herstel? Hoe kan u 'n moderne ECM -peul aan 'n vliegtuig koppel wat nie daarvoor geskik is nie en waarvoor daar nie tyd is om 'n nuwe passtuk te ontwerp nie?
Kortom, ek is absoluut mal oor hierdie boek. Ek is vol vertroue dat enigiemand met 'n mate van belangstelling in militêre lugvaart dit ook sal doen.
Deel u kommentaar op hierdie bladsy:
Openbaarmaking: Die volgende boek (e) se besonderhede en beskrywings verskaf deur Amazon.com. Ons onderneming kan 'n betaling ontvang as u produkte by hulle koop nadat u 'n skakel vanaf hierdie webwerf gevolg het.
Vrygestel: 16 November 2017
Sagteband (576 bladsye)
Laagste nuwe prys: $ 19,95 *
In voorraad. *
* (Vanaf 13:26 Pacific 23 Junie 2021 Meer inligting)
Vervaardiger: Silvertail Books
Merk: Silvertail Books
Aantal bladsye: 576
Skrywer: Rowland White
Publikasiedatum: 16 November 2017
Vrystellingsdatum: 16 November 2017
Grootte: 8.0 duim by 5.25 duim by 1.28 duim
Gewig: 1,43 pond
Laagste nuwe prys: $ 28,88 *
Corgi Hersiene uitgawe-uitgawe (2007-04-02)
Laagste nuwe prys: $ 21,63 *
Vervaardiger: Corgi Hersiene uitgawe-uitgawe (2007-04-02)
Laagste nuwe prys: $ 30,18 *
Word gewoonlik binne 6 tot 10 dae gestuur. *
Gewig: 0,7875 pond
Opmerking: hierdie webwerf is nie verbonde aan of onderskryf deur enige militêre of regeringsorganisasie nie.
BESTE INHOUD WAT OP HIERDIE WEBWERK VERSKYN, KOM VAN AMAZON SERVICES LLC. HIERDIE INHOUD WORD 'SOOS IS' VERSKAF EN IS ONDERWAAR TE ENIGE TYD VERANDER OF VERWYDER.
VEILIGE INHOUD WAT OP HIERDIE WEBWEEL VERSKYN, KOM UIT AMAZON EU S. r.l. HIERDIE INHOUD WORD 'SOOS IS' VERSKAF EN IS ONDERWAAR TE ENIGE TYD VERANDER OF VERWYDER.
Kyk die video: Panzergrenadier Photoalbum 194344 Unboxing 1 - Stalingrad - 6th Army - Bicycle Infantry - Paulus (Januarie 2022).