Ramapo AO-12 - Inligting
Ramapo AO -12 - Geskiedenis
(AO-12: dp. 16 800 (v.); 1. 477'10 "; b. 60 '; dr. 26'2" (gemiddelde);
s. 11,2 k .; kpl. 90; a. 2 5 "; kl. Patoka)
Ramapo (AO 12), gebou onder eontraet van die US Shipping Board, is op 16 Januarie 1919 neergelê deur die Newport News Shipbuilding & Dry Dock Co., Newport News, Va., Wat op 11 September 1919 gelanseer is, en op 15 November 1919 in opdrag van luitenant Comdr. J. D. Smith, USNRF, in bevel.
Toegewys aan die pendeldienste van die Karibiese Eilande nadat Ramapo in gebruik geneem is, nadat dit petroleumprodukte vervoer het van Port Arthur, Tcx., Tot in Guantanamobaai en die Kanaalsone tot April 1920. in Europese waters. In 1922 na die Stille Oseaan oorgeplaas, het Ramapo olie na skepe en stasies van die Stille Oseaan-vloot vervoer en af ​​en toe gereis na die Kanaalsone en na die ooskus tot middel 1928, toe sy gereeld die Asiatie-vloot begin voorsien het. Vanaf 21 Junie het sy olie van San Pedro na die Filippyne en China vervoer, en gemiddeld vir die volgende 9 jaar per jaar vier heen-en-weer reise. Onderweg het sy opgetree
sekuriteitspligte as 'n opnameskip en data versamel in die sentrale en westelike eilande van die Stille Oseaan vir die Hydrographie Offiee.
Aan die einde van 1937 onderbreek Ramapo haar transpacifie -lopies kortliks om olie na skepe en stasies in die Aleoetiërs af te laai, en dan die lopies na die Ooste te hervat en dit voort te sit tot die lente van 1941 toe sy na die hawaiese pendeldiens verskuif is. By Pearl Harbor toe die Japannese op 7 Desember die tankwa terugstuur! tn San Pedro en het heen en weer na Bora Bora gereis voordat hy met die pendelbane van Alaska hervat het. By haar aankoms by Kodiak op 29 Julie 1942 op haar eerste sueh run sedert 1937, het sy gedurende die Tweede Wêreldoorlog tussen Port Tounsend en verskillende vasteland- en Aleoetiese stasies gery, en haar laaste rit voltooi op 23 September 1945. Op die 27ste stoom sy suid en op die 30ste by San Francisco aangemeld vir inaktivering. Ramapo, wat op 10 Januarie 1946 gestaak is, is op 21 Januarie van die vlootlys verwyder en op 1 Julie na die Maritieme Kommissie oorgeplaas.
Ramapo het een strydster ontvang vir diens in die Tweede Wêreldoorlog.
Foto met vergunning van Jeff Schwarm
Ontmantel op 10 Januarie 1946
Op 21 Januarie 1946 getref
Verkoop om in 1953 vir afval opgebreek te word
Opdragte gelys vir USS Ramapo (AO 12)
1 Cdr. William Cecil Vose, USN 12 Mei 1939 Julie 1940
2 Duncan Curry, Jr., USN Julie 1940 17 Junie 1942
3 Cdr. William Bernard Goggins, USN 17 Junie 1942 21 Augustus 1942
4 T/Lt.Kr. Alfred James Homann, USN 21 Augustus 1942 21 Desember 1943
5 William Howard Fogarty, USNR 21 Desember 1943 28 Desember 1943
6 Harry Ellis Goza, USNR 28 Desember 1943 11 Januarie 1944
7 William Howard Fogarty, USNR 11 Januarie 1944 2 Augustus 1944
8 John Hardin Bale, USNR 2 Augustus 1944 21 November 1945
The Navy 's Gallant Sentries
Toe breek die hele hel skielik los terwyl golwe van Japannese vliegtuie uit 'n wolklose lug inkom om die slagskepe, kruisers en vernietigers aan te val wat rondom Ford -eiland en in die Suidoos -Loch vasgemeer het. Pearl Harbor was spoedig 'n inferno van bomontploffings, vlamme en rokende rook, en 'n onbereide Amerika is in die Tweede Wêreldoorlog gedryf.
'N Entjie van Battleship Row af is ses vaartuie van luitenant -bevelvoerder William C. Specht se Motor Torpedo Boat Squadron (MTB Ron) 1 vasgemeer by die duikbootbasis van Pearl Harbor. Vaandel N. E. Ball, die diensbeampte, kyk leeg na die sirkelende vliegtuie toe hy die rooi opkomende son "vleisballetjie" op hul vlerke gewaar. "Hulle lyk soos Japs!" roep 'n onderoffisier uit. Ball het die nabygeleë gemorsaal binnegedring, waar sommige bemanningslede 'n rustige ontbyt geëet het. "Ons word aangeval!" skree hy. "Man die gewere!"
Die matrose sit 'n paar sekondes in verstomte stilte en jaag toe na hul masjiengewere. Twee van Specht se mans was reeds in aksie. Gunner's Mate Joy van Zyll de Jong en Torpedoman's Mate George B. Huffman, wat op die dek van PT-23, het in hul .50-kaliber masjiengeweertorings geskarrel en weggeskiet. Hulle het treffers behaal op 'n laagvliegende torpedovliegtuig, wat in vlamme neergestort het, en op 'n ander "Kate", wat agter die duikbootbasis afgekom het. Van Zyll de Jong en Huffman was moontlik die eerste Amerikaanse kanonniers wat in die Tweede Wêreldoorlog bloed getrek het.
Oorkant die Southeast Loch is die ander ses PT -bote van MTB Ron 1 aan boord van die USS gelaai Ramapo (AO-12) vir aflewering na die Filippyne. Hul spanne het ook vinnig in aksie gekom en meer as 4000 rondtes ammunisie van 0,50 kaliber na Japanse vliegtuie gegooi. Al die eskader 1-kanonniers het op die aanvallers geskiet en beweer dat die twee torpedovliegtuie dood is en moontlik ander mense beskadig is.
Die oorlog het vroeg aangebreek vir die manne van die Amerikaanse vloot se patrollie-torpedoboot-eskaders, wat onderskeid sou verwerf vir hul gejaag en onversetlikheid, dikwels teen groot kanse, in verskeie teaters-van Subic Bay tot Guadalcanal, van Bougainville tot die Aleutians, van Bizerte na Anzio, en van Cannes na Normandië. PT-bootbeamptes en aangewese mans het 'n Medal of Honor, 22 Navy Crosses, 3 Distinguished Service Crosses, 'n Distinguished Service Medal en talle Silver Stars ingepalm. President John F. Kennedy, wat in 1943 bevele gegee het oor die noodlottiges PT-109 op die Salomonseilande as 'n skraal 25-jarige luitenant gesê: 'PT-bote was 'n verpersoonliking van John Paul Jones se woorde:' Ek wil geen verbinding hê met 'n skip wat nie vinnig vaar nie, want ek is van plan om te gaan op die manier van skade. '. . . PT -bote vervul 'n belangrike behoefte in die Tweede Wêreldoorlog in vlak waters, wat die prestasies van groter skepe in groter seë aanvul. "
Die voorloper van die "wagte" van die Amerikaanse vloot se Tweede Wêreldoorlog was 'n dun torpedoboot onder bevel van die 21-jarige unie-luitenant William B. Cushing, wat die Konfederale ysterkap gesink het Albemarle met 'n spar -torpedo in die Roanoke -rivier naby Plymouth, Noord -Carolina, op 27 Oktober 1864 (sien "Firebrand of the Union Navy", Oktober 2013, pp. 30–38). Maar die vloot het hierdie vaartuie later as irrelevant beskou, en die PT -bote van die Tweede Wêreldoorlog het hul oorsprong te danke aan Britse en Italiaanse ontwerpers.
Die Britse skeepsbouer Alfred Yarrow het in 1905 'n eksperimentele torpedoboot van 15 voet gelanseer wat deur 'n Italiaanse Napier-stoommotor aangedryf is. 'N Ander Britse bouer, John I. Thornycroft, vervaardig toe 'n boot van 40 voet, en hul voorsprong is spoedig in ander lande gevolg. Die Italianers het in 1906 'n motor-torpedoboot ontwikkel, en die Franse het die volgende jaar 'n boot van agt ton van staal gebou.
Die Verenigde State het die veld in 1908 betree toe Lewis Nixon 10 MTB's gebou en verkoop het. Die vloot het voorgestel dat sulke vaartuie vir kusverdediging gebruik word, maar daar is nie opgetree nie. Die diens het tydens die Eerste Wêreldoorlog min belangstelling vir die bote getoon, en Brittanje en Italië was die leier in die ontwikkeling van MTB. Die Italianers het verskeie suksesvolle aanvalle op die Oostenrykse seevaart in die Adriatiese See gedoen, waaronder die sink van die ligte kruiser Wien in Desember 1917 het Thornycroft kusmotorbote van 40 en 55 voet vir die Admiraliteit gebou. Teen November 1918 het die Royal Navy 66 CMB's in gebruik geneem.
Gedurende die 1920's het die Amerikaanse vloot Thornycroft CMB's bekom en geëksperimenteer, terwyl rumrunners ander sulke vaartuie, aangedryf deur Liberty -enjins, langs die ooskus tydens die verbod gebruik het. Uiteindelik, in 1934, het die Britse bouer Hubert Scott-Paine 'n blywende afdruk gemaak op die Amerikaanse PT-bootontwerp deur planne vir 'n MTB van 60 voet te voltooi. Die Admiraliteit het ses gekoop wat in 1936 afgelewer is. Scott-Paine en die Britse Vosper-onderneming het groter bote gebou. Die Vosper 70-footer sou tydens die Tweede Wêreldoorlog die standaard vaartuig word vir die kus-eenhede van die Royal Navy, wat wyd gebruik word om Duitse E-bote af te stoot, skepe te laat sink, kommando's en geallieerde agente oor die Engelse kanaal te voer en lugreddingsoperasies uit te voer . MTB's het ook aksie beleef in die Middellandse See, die Stille Oseaan en Oos -Indië.
Die ontwikkeling van 'n diensbare Amerikaanse motor -torpedoboot het in 1937 'n noodsaaklike hupstoot gekry toe president Franklin D. Roosevelt 'n beskeie $ 15 miljoen vir ontwikkeling bestel het. Die vloot het ontwerpers uitgenooi om planne vir vaartuie van 70 en 54 voet in Julie 1938 in te dien, en kontrakte is aangegaan aan Higgins Industries, Fogal Boatyard (Miami Shipbuilding) en Fisher Boat Works om twee PT-bote elk te bou. Die Philadelphia Boat Yard is ook gemagtig om met twee vaartuie van 81 voet te begin werk.
Intussen het Henry R. Sutphen, uitvoerende vise-president van Electric Boat, met assistent-sekretaris van die vloot Charles Edison beraadslaag oor die aankoop van 'n Britse MTB van 70 voet wat deur Scott-Paine ontwerp is. Nadat admiraal Thomas C. Hart, voorsitter van die algemene raad van die vloot die plan onderskryf het, het Sutphen en Irwin Chase, hoofontwerper by Electric Boat se Elco Naval Division, na Engeland gevaar. Daar het hulle Thornycroft- en Vosper-bote ondersoek, maar was beïndruk met die spoed en wendbaarheid van Scott-Paine se vaartuie. Die Vloot het 'n koopkontrak op 1 Junie 1939 onderteken en die boot-aangewys PT-9-is van die vragskip SS afgelaai President Roosevelt in New York op 5 September, twee dae na die begin van die Tweede Wêreldoorlog.
Op 7 Desember 1939 is Elco deur die vloot gekontrakteer om 11 bote te vervaardig op grond van die Scott-Paine-vaartuig (PT-10 deur -20) sowel as 12 sonar-toegeruste subchaser-weergawes van die vaartuig (PTC-1 deur -12). Maar die vordering was stadig en metodies, en eers in Junie 1940 is die eerste operasionele PT -boot aan die vloot gelewer. Gedurende die daaropvolgende jaar is ontwerpaanpassings aangebring, en die vloot het uiteindelik op twee standaardtipes besluit-'n 35 ton, 78 voet Higgins-boot en 'n Elco-vaartuig van 38 ton, 80 voet.
Elke boot was vervaardig van mahonie, laaghout en baie gom en het geen pantser nie, en het 'n bemanning van 12 tot 17 man en drie 12-silinder, 1,350-pk Packard-enjins. Maksimum spoed was 40 knope. 'N Standaard PT-boot, wat baie wendbaar is, het 'n vaartafstand van ongeveer 500 myl en was gewapen met vier .50-kaliber masjiengewere en vier 21-duim-torpedobuise. Die vaartuig is ontwerp vir tref-en-trap-taktiek in vlak waters-om naby 'n vyandelike skip in te jaag, haar torpedo's los te maak en dan met volle gas terug te trek terwyl hulle zigzag om terug te keer.
Eskader is gevorm, bemannings opgelei, en vaarte onder die oostkus en in die Golf van Panama het afgeskud. Afgesien van 'n klein kern van Navy -stamgaste, was die skippers - almal vrywilligers - helder jong studente wat gekies is vir hul moed, vindingrykheid en uithouvermoë.
Vroeë aksie in die Filippyne
In die somer van 1941 het die in New York gebore luitenant John D. "Buck" Bulkeley, wat as die mees gevierde PT-boot-skipper van die Tweede Wêreldoorlog sou verskyn, die bevel gekry oor die nuwe MTB Ron 3. belowende aksie in " 'n opwindende, geheime plek, 'het die afgestudeerde in 1933 by Annapolis vrywilligers byeengekom met sy ou motorboot-jaagjaers en vertrek na die Filippyne met ses splinternuwe PT-bote wat op die dek van die vlootolier gestamp het. Guadalupe (AO-32). Onderweg het Bulkeley sy bemannings ingelig oor tydelike taktiek.
Die eskader bereik Manila op 28 September en vestig hom in sy nuwe huis by die Cavite Navy Yard, agt kilometer suidoos van Manila. Net meer as twee maande later, net soos vir MTB Ron 1 in Pearl Harbor, het oorlog uit die lug gekom vir eskader 3. Bulkeley moes die beste doen wat hy kon met slegs ses bote wat die ander ses vir hom bestem was in Pearl Harbor.
Vroeg die middag van 10 Desember het drie golwe van Japannese duikbomwerpers Cavite toegeslaan, die werf van die vloot vernietig en 'n derde van die stad verbrand. Maar sirenes vir lugaanvalle het Bulkeley gewaarsku, wat sy bote tyd gegee het om vrylik in Manilabaai te gaan. Die vaartuig het geweef en ontwyk toe Japannese duikbomwerpers opduik, en geen bomme het naby gekom nie. Hamer weg met .30-kaliber Lewis-gewere en .50-kaliber masjiengewere, die spanne van PT-31 en PT-35 beweer drie vliegtuie neergeslaan. Later dieselfde middag het MTB Ron 3 gewonde van die Navy Yard na Canacao getrek.
Toe Cavite in puin gelê is, het die eskader na die afgesonderde Sisiman Cove aan die suidpunt van die Bataan -skiereiland verhuis, waar Bulkeley 'n tydelike basis opgerig het. Sy bote het min ruskans gehad en was spoedig gebuk onder 'n tekort aan petrol, enjins, onderdele, torpedo's en kos, maar hulle het nietemin gereeld nagpatrollies van die Bataan -oewer en die see -naderings na Manilabaai gemaak en passasiers en versendings tussen Manila vervoer en Corregidor, en Bataan en Corregidor. In die nag van 17 Desember het drie MTB Ron 3 -bote op 'n reddingsmissie gejaag toe die SS Corregidor, 'n Filippynse skip wat ontruimdes na Australië vervoer het, is deur 'n myn in Manilabaai laat sink. Ongelooflik, die spanne van PT-32, -34, en -35 296 oorlewendes opgetel.
Bulkeley se seunsagtige, maar stoute bemanning het in die Filippynse waters vir vier uitmergelende maande 'n vertragingsaksie bestry en hul nagpatrollies voortgesit en aanvalle geloods - soms sonder resultaat - op Japannese geweerposisies en skeepvaart, insluitend vervoer, vernietigers, 'n ligte kruiser, 'n tenkwa en 'n mynlaag. Bulkeley het sy eskader met vasberadenheid en vindingrykheid laat werk terwyl toestande versleg het. Dit was 'n verlore geveg, toe Amerikaanse en Filippynse troepe terugtrek en die Japannese hul greep op die eilande verskerp het, maar admiraal Francis W. Rockwell, die hoof van die gebied, het aan die bevelvoerder van die Amerikaanse Asiatiese Vloot gerapporteer: 'Hierdie bote bewys hulle waarde hier in bedryf, nadat hulle twee skepe van 3 000 tot 5 000 ton en drie landingsbote laat sink het. "
Eskader 3 was teen vier gehawende bote teen die tyd dat John Bulkeley die uitdagendste taak van sy loopbaan gekry het. Op 10 Maart 1942 gee Rockwell hom bevel om generaal Douglas MacArthur van die gedoemde Corregidor na Mindanao te vervoer, saam met sy vrou, Jean, vierjarige seun, Arthur-majoor Richard K. Sutherland, sy stafhoof en sleutelpersoneel-'n altesaam 16 passasiers. President Roosevelt het MacArthur beveel om na Australië te gaan en 'n geallieerde offensief in die suidwestelike Stille Oseaan te beplan.
Net voor 1900 die aand van 11 Maart by Corregidor se dopgeteisterde North Dock, steek 'n as MacArthur sy goue gevlegde pet af tot 'n knoop offisiere en mans op die pier, klim aan boord van Bulkeley PT-41, en het gesê: 'U kan weggooi as u gereed is, Johnny.' Die boot het gekoppel aan PT-32, -34, en -35 buite die mynveld van Corregidor, en die vaartuig vertrek in 'n enkele lêer op hul lang, gevaarlike reis. Met PT-41 in die voortou het die bote 560 myl suidooswaarts gery deur vyandelike beheerde waters en storms deur die Mindoro-straat, wes van die Panay- en Negros-eilande, en ooswaarts in die Mindanao-see. Hulle ontwyk vyandelike skepe, vliegtuie, kuswagte, riwwe en ander navigasiehindernisse.
Tydens die spanningsvolle reis van 35 uur het die bote met enjinprobleme gesukkel en agter geraak. PT-32 gebreek het, en PT-35 het 'n tyd lank vermis geraak, maar PT-41 en PT-34 sukkel hy om 'n Japannese seiljag. Kort na dagbreek op 13 Maart het Bulkeley by Cagayan aan die noordelike kus van Mindanao geland. Stap af PT-41, Het MacArthur vir die vermoeide, ongeskeerde Bulkeley gesê: 'U het my uit die kake van die dood gehaal, en ek sal dit nie vergeet nie.' Hy het belowe om hom en sy manne vir die Silver Star aan te beveel. Drie dae later het die generaal opgestyg in 'n B-17 bomwerper van die nabygeleë Del Monte pynappel fabriek vliegveld.
MTB Ron 3 het tot in April in die Filippynse waters gewerk, toe Bulkeley en ander skippers na die Verenigde State beveel is om nuwe PT-boot-eskaders te vorm vir diens in die Stille Oseaan. Gedurende die strawwe vroeë maande van 1942, toe die Amerikaanse fortuin op 'n laagtepunt was, het die PT -bemanning se dapper diens die openbare verbeelding aangegryp. Alhoewel baie van hul David-en-Goliath-missies teen Japannese kruisers en invlootvlugtes nutteloos geblyk het, het die PT-matrose 'n broodnodige hupstoot gegee vir die Amerikaanse moraal na die Pearl Harbor-ramp. Bulkeley het oornag 'n nasionale held geword en die bynaam "Seewolf" gekry. Hy verskyn op koerantvoorblaaie en in nuusberigte, word deur drie duisende parades in die New York -gebied toegejuig en ontvang die eremedalje van president Roosevelt in die Oval Office op 4 Augustus 1942.
Oorlogskorrespondent William L. White het 'n boek gaan druk, Hulle was duur, wat die rol van die PT -bote in die verdorwe verdediging van die Filippyne gedramatiseer het. Gepubliseer in 1943, het dit 'n weghol -topverkoper geword. Die John Ford van Hollywood was verlief op Bulkeley en "die wonderlike groep seuns", en uiteindelik het hy 'n opwindende, poëtiese film geregisseer wat gebaseer is op White se boek. Met Robert Montgomery, John Wayne en Donna Reed, Hulle was duur is in 1945 vrygestel.
Bulkeley, wat tot luitenant -bevelvoerder bevorder is, het deelgeneem aan die inval in die Trobriand -eilande in die Salomonsee in Julie 1943. Hy het later aksie in die Engelse Kanaal en die Middellandse See gesien en het een van die oorlog se mees versierde vlootleiers geword. Behalwe die Medal of Honor, ontvang hy die Navy Cross, Distinguished Service Cross, Distinguished Service Medal, Silver Star met eikebome, 'n Purple Heart en die Croix de Guerre.
Intussen is meer PT -eskaders gevorm, en 'n toenemende aantal bootvariante is in gebruik geneem. Die "Mosquito Fleet" in die Stille Oseaan -teater het spoedig sy waarde bewys. Ten tyde van die Pearl Harbor -aanval was daar op 7 Desember 1943 29 operasionele PT -bote; daar was meer as 29 PT -eskaders. Hulle het baie aksie in die Suid -Stille Oseaan gesien. Hulle het die Japannese 'Devil Boats' of 'Green Dragons' genoem, terwyl hulle in die Guadalcanal -veldtog van 1942–43 na die onderste Salomonseilande rondgeloop en twee vyandelike vernietigers laat sink en twee ander beskadig het. Hulle het 'n aantal voorraad- en troepsbote gejag en vernietig daar en by Rendova en Vella Lavella, en gehelp om die 'Tokyo Express' te ontspoor, die vyand se nagaanvullings- en versterkingsmissies.
Die PT's sny die toevoerlyne van die vyandelike vaartuie in die boonste Solomons en buite Nieu -Guinee af, en onder die dekmantel van die duisternis het agente, verkenners en verkenningsgroepe op die kus van Salomo, Nieu -Guinee en Filippyne geland. Hulle het die Amerikaanse landings in New Georgia, die Tesourie-eilande, Bougainville, New Britain en New Ireland ondersteun, en twee eskaders het vyande se strande bestorm om Amerikaanse en Kanadese magte in die sombere Aleoetiese eilande te ondersteun.
Die bote, wat spesialiseer in aanvalle op die buiteland, het tydens die oorlog meer gereeld met die vyand in aanraking gekom as enige ander soort oppervlaktevaartuie.Die PT's het diens gedoen in alle daaropvolgende kusaksies in die Stille Oseaan, insluitend die massiewe Geallieerde inval van Leyte op 20 Oktober 1944, waaraan meer van hulle - vyf eskaders - deelgeneem het as aan enige ander operasie. Toe generaal MacArthur die maand triomfantelik terugkeer om die Filippyne te bevry, ry hy aan wal PT-525.
Behalwe om vyandelike vaartuie te jag, loods te verrig, installasies aan die oewer vas te maak en lugvaartuie te dek, het die bote talle humanitêre dade uitgevoer. Hulle het oorlewendes van sinkings en vlieëniers gered, Amerikaanse en Australiese troepe laat rondry en in September 1945 honderde vlugtelinge en geallieerde gevangenes uit die bevryde Borneo ontruim. Teen die middel van Augustus 1945, aan die vooraand van die Japannese oorgawe, was 30 PT-eskaders in opdrag. Negentien was in die 7de vloot, ses in die Stille Oseaan -vloot, en drie is in die Verenigde State opgeknap.
Die dapper PT -bemanning het nooit daarvan afgedwaal nie, maar sommige van hul aansprake op sukses teen vyandelike vaartuie was oordrewe. Hul vintage 21-duim Mark 8-torpedo's was te stadig, het 'n te klein kop en het onreëlmatig gehardloop. Navalhistorikus Samuel Eliot Morison het die PT later as 'nutteloos' bestempel as 'n torpedoboot, en het sy aanvalle 'futiel' en 'selfmoord' genoem. Maar hy het die vaartuig baie geprys as 'n geweerboot.
Nietemin het die hoof van vlootoperasies, admiraal Ernest J. King, die PT -bote se "bewonderenswaardige diens" geprys om vyandelike versterkings in Nieu -Guinee teister, terwyl admiraal William D. Leahy, 'n voormalige CNO, die slanke, dodelike tuig "uitstekende plaasvervangers vir vernietigers" genoem het. . " Vloot-admiraal Chester W. Nimitz, hoof-bevelvoerder van die Stille Oseaan-vloot, was van mening dat die bote en hul bemanning tydens die oorlog 'n baie goeie prestasie gelewer het '. Van die 39 PT's wat deelgeneem het aan die Slag van Surigao Straat van 24-25 Oktober 1944, het hy gesê:
Die vaardigheid, vasberadenheid en moed wat die personeel van hierdie klein bote toon, verdien die hoogste lof. Hulle kontakverslae, sowel as die afvuur en beligting wat hulle van die vyand geput het, het ons eie hoofliggaam groot waarskuwing gegee, en hoewel die kwessie van die latere hoofverbintenis nooit in twyfel getrek het nie, het die optrede van die PT's waarskynlik die Japannese bevel van die hand gewys. -balans en het bygedra tot die volledigheid van hul daaropvolgende nederlaag.
Tussen die voltooiing van Operation Torch, die Geallieerde inval in Noord -Afrika in November 1942 en die landing in Julie 1943 op Sicilië, was MTB Ron 15 die enigste Amerikaanse vlooteenheid wat in die Middellandse See besig was met vyandelikhede. Die groot eskader se 18 bote (PT-201 deur -218) gepatrolleer met MTB's van Royal Navy, getorpedeer Duitse vragaanstekers en E-bote bestraf en verbrand. Saam met die MTB's ondersteun die PT's Britse en Vrye Franse landings in Sardinië, Korsika en Elba, en was hulle in aksie buite Oran en Bizerte en by die invalle van Sicilië, Palermo, Pantelleria en Anzio.
Hulle het die kuslyne van Italië gepatrolleer, en tydens die duur Britse-Amerikaanse inval in Salerno vroeg in September 1943 het PT-bote rookskerms neergelê om skepe en landingsvaartuie te beskerm, op vyandelike oewerbatterye afgevuur en Duitse vliegtuie neergeslaan. Van November 1943 tot einde April 1944 het gesamentlike Brits-Amerikaanse patrollies ondanks stormweer 14 keer vyandelike konvooie in die Middellandse See aangegaan. Hulle het 15 aanstekers, twee E-bote, 'n sleepboot en 'n olieboot gesink en 'n vernietiger, drie aanstekers, 'n treiler en 'n E-boot beskadig.
Motor Torpedo Boat Squadrons 22 en 29 het in die lente van 1944 by MTB Ron 15 aangesluit. Teen die einde van die oorlog het die Amerikaanse eenhede se bote 354 torpedo's afgevuur en beweer dat hulle 38 skepe van altesaam 23,700 ton gesink het. Vier PT's het verlore gegaan, en vyf beamptes en 19 mans is in aksie dood.
Toe die tyd nader kom vir Operasie Neptunus, die vlootfase van die Geallieerde inval in Normandië, het beplanners hulself uitgespreek oor die swaar gewapende E-bote wat die Engelse Kanaal byna nagtelik deurloop. Britse MTB's en motorgeweerbote beweer dat hulle sedert die somer van 1940 269 vyandelike vaartuie gesink het of waarskynlik gesink het, maar in die vroeë oggendure van 28 April 1944, ses weke voor D-Day, het nege E-bote ingehaal en verwoesting aangerig in 'n VSA Weermaglandingsoefening by Slapton Sands, Devon, wat 'n dodetal van 749 tot gevolg gehad het. Admiraal Alan G. Kirk, bevelvoerder van die Westelike Naval Task Force van die inval, het PT-bote aangemoedig om die bedreiging van die E-boot teë te werk en om te begelei mynveërs. Generaal Dwight D. Eisenhower, die opperbevelhebber van die Geallieerdes, het gevra vir die dienste van luitenant -bevelvoerder Bulkeley.
MTB Ron 2, met Bulkeley in bevel, het einde April in Engeland aangekom, en sy drie bote is vinnig in gebruik geneem om die agente van Strategic Services -agente in Frankryk te gaan haal. Die 12 bote van eskader 34 het in Mei aangekom, en op die 21ste het Bulkeley die bevel geneem oor die inval in die PT-bootbedrywighede. Laat daardie maand was die luitenant -bevelvoerder 'n gas tydens 'n Londense ete, waar hy koning George VI en die Britse premier Winston Churchill ontmoet en hulle uitnooi om met sy vlagboot te toer, PT-504. Die twee hooggeplaastes neem hom op die aanbod en stap aan boord van die vaartuig terwyl hulle dae voor die inval na Neptunus -skepe by Portland Harbour toer. Tydens die kort besoek het Churchill vir Bulkeley 'n badger gemaak vir inligting oor sy Mindanao -dash. Die premier en koning het later 'n PT-boot-toer deur die hawe geneem, waartydens die monarg die kok van die boot komplimenteer het met sy 'voortreflikste koffie'.
Toe die geallieerde armada oor die Engelse kanaal na Normandië vertrek, loop die PT -bote voorop en ondersoek die mynveërs. 'Ons was 30 uur lank aan die spits van die inval,' onthou Bulkeley. Geallieerde troepe het vroeg op die grys oggend van Dinsdag, 6 Junie, aan wal begin spat. Terwyl MTB Ron 2 se drie PT's as gestuurbote vir vlagskepe gedien het, het MTB Ron 34 die westelikste landingsstrand, Utah, afgeskerm van moontlike aanval deur E-bote wat uit Cherbourg gesorteer het, asook gehelp om oorlewendes uit die vernietiger te red Corry (DD-463), wat 'n myn tref en sak. PT Squadrons 35 en 30 het op 7 en 8 Junie by die picket line aangesluit.
Gedurende die daaropvolgende dae en weke het Bulkeley se bote skietduels met E-bote gewen, drywende myne ontplof, meer oorlewendes van gemynde skepe gered, Duitse vlotvlamme geblus en die hawe van Cherbourg binnegedring om vas te stel of daar nog vyandgewere nog aktief is. Die PT's het patrollies langs die Franse kus voortgesit, die vyand se skeepvaart tussen die Kanaaleilande ontwrig en op 19-22 Junie 'n pak slae gekry tydens die ergste Engelse Kanaalstorm in 40 jaar.
Verskeie van die bote is ook gebruik om hooggeplaaste geallieerde beamptes en amptenare te vervoer vir inspeksietoere van die vyf landingstrande. Naval Reserve Luitenant William M. Snelling, die skipper van PT-71, beweer die rekord vir die dra van die meeste goue vlegsel. Sy passasiers op 12 Junie was Admirals King, Kirk, Harold R. Stark, Don P. Moon en John Wilkes en generaals Eisenhower, George C. Marshall, Henry H. "Hap" Arnold, Omar N. Bradley en Courtney H. Hodges.
Meer as 500 PT -bote is tydens die oorlog in Amerikaanse werwe gebou. Met die uitsondering van 36 wat onder die Lend-Lease-program aan Brittanje en die Sowjetunie geleen is, het almal vir verskillende tye onder Amerikaanse kleure gedien. Ongeveer 350 PT's bedien in die Stille Oseaan -teater, 42 in die Middellandse See en 33 in die Engelse Kanaal.
Die vloot het die PT bedink en gebou as 'n torpedoboot, maar hierdie funksie is nooit ten volle bereik namate die oorlog vorder nie. Die ervaring van die Royal Navy met sy MTB's was soortgelyk. Ondanks hul ander waardevolle funksies, het die 464 PT -bote wat in 1942–45 by die Amerikaanse vloot gedien het, slegs ongeveer 700 torpedo's afgevuur. Die meerderheid PT's het eintlik minder as twee torpedo's afgevuur.
Terwyl haar torpedofunksie tydens die oorlog afneem, word die PT -boot versoek om 'n magdom belangrike rolle in die drie groot teaters te vervul. Haar slanke romp en enjinkrag het aan die Geallieerdes 'n gereed vlak-geweerplatform voorsien-vinnig, seewaardig en hoogs manoeuvreerbaar-om vyandige kusverkeer, walinstallasies en klein vaartuie te teister, eerder as om feitlik selfmoordaanvalle teen kapitaalskepe te probeer doen. Die PT -boot het streng 'n geweerboot geword en het haar as 'n baie veelsydige gevegsvaartuig onderskei.
William B. Breuer, Duiwelbote: Die PT -oorlog teen Japan (Novato, CA: Presidio, 1987).
William B. Breuer, Sea Wolf: The Daring Exploits of Navy Legend John D. Bulkeley (Novato, CA: Presidio 1989).
Robert J. Bulkley Jr., At Close Quarters: PT Boats in die Amerikaanse vloot (Annapolis, besturende direkteur: Naval Institute, 2003).
Norman Friedman, Amerikaanse klein vegters: 'n geïllustreerde ontwerpgeskiedenis (Annapolis, besturende direkteur: Naval Institute Press, 1987).
Samuel Eliot Morison, Die Tweesese-oorlog: 'n kort geskiedenis van die Amerikaanse vloot in die Tweede Wêreldoorlog (Boston: Little, Brown, 1963).
'Vertelling deur luitenant-bevelvoerder John D. Bulkeley', onderhoud deur Charles Collingwood, CBS, 3 Julie 1944, www.ibiblio.org/hyperwar/USN/ships/logs/PT/pt517-Bulkeley.html.
Curtis L. Nelson, Jagters in die vlak: 'n geskiedenis van die PT -boot (Herndon, VA: Brassey's, 1998).
Admiraal Evans was geregtig op die medalje van die burgeroorlog, Sampson -medalje en die Spaanse veldtogmedalje.
Die USS Wasmuth, wat in Augustus 1919 by die Mare Island Navy Yard neergelê is, het in Desember 1921 diens gedoen by die Amerikaanse vlootdiens as die 146ste lid van die Clemson Class of Destroyers. Die Wasmuth en haar bemanning het die lente van 1922 aan diens geneem by die Amerikaanse Stille Oseaan -vloot nadat hulle na die hawe geroep en beveel is om in Junie 1922 te ontmantel en op 26 Julie uit diens te neem. , 1922. 'n Slagoffer van verdragsbeperkings en verdedigingsbegrotings na die Eerste Wêreldoorlog, na slegs ses maande se gereelde diens.
In die reservaat in San Diego vir die volgende agt jaar, het die byna nuwe toestand van Wasmuth gevind dat sy op 11 Maart 1930 gekies is vir herbediening, waarna sy weer by die Amerikaanse Stille Oseaan-vloot aangesluit het. Wasmuth het die volgende dekade as 'n verwoester gewerk en deelgeneem aan 'n intensiewe reeks taktiese oefeninge en maneuvers wat die Amerikaanse vloot in die Stille Oseaan onderneem het.
Die Wasmuth het haar enigste vertrek uit die Stille Oseaan in 1934 gemaak toe sy by Destroyer Flotilla 2 in die Karibiese See aangesluit het vir oefeninge wat daarop gemik was om die Panamakanaal te verdedig.
Met die wêreldwye gebeure in 'n bestendige opmars na die oorlog, soos die einde van die 1930's aangaan, het die Verenigde State 'n bouprogram begin wat daarop gemik is om sy Destroyer Force op te gradeer, met nuwer, swaarder gewapende en verreikende vernietigers. Die Wasmuth en baie van haar susters het verouderd geraak in hul ontwerpte rol as Fleet Destroyers.
Tog het die groot aantal ouer, maar steeds bruikbare Clemson-klasvernietigers (spoeldekers) baie van hulle gesien, waaronder Wasmuth wat gekies is vir die omskakeling na ander soorte vaartuie wat voordeel kan trek uit hul spoed en omvang. By die betreding van die Pearl Harbor Navy Yard in November 1940, ondergaan die Wasmuth 'n groot opknapping en omskakeling in 'n Chandler Class High-Speed ​​Minesweeper, wat onder meer die verwydering van haar torpedobattery en die opgradering en verskuiwing van haar vierpistool-hoofbattery ondergaan het en 'n lugweerbattery van .50-kaliber masjiengewere. In die plek van haar torpedo's, stuur die Wasmuth die liere, paravane en bedrading van haar nuwe mynevee -toerusting. Haar omskakeling wat in April 1941 voltooi is, het die Wasmuth op die see gebring vir opleiding en oefeninge met die rompbenaming DMS-15 om haar nuwe rol in die vloot aan te dui.
Die Wasmuth en haar bemanning het gedurende die res van die jaar tipe opleiding en patrollies gedoen as lid van die Mine Division (MineDiv) 4, terwyl die betrekkinge tussen die Verenigde State en die Keiserryk van Japan 'n toenemend neutrale patrollietaak op die Hawaii -eilande behartig het. versleg. Die Wasmuth en haar bemanning het die oggend van die 7de Desember 1941 in die nes saam met haar MineDiv 4 -sustersskip in die North Loch van Pearl Harbor geanker, die tweede wêreldoorlog betree met die res van die Amerikaanse Stille Oseaan -vloot, terwyl hulle onder groot lugverrassing gekom het aanval. In die algemene rigting het skutters op die Wasmuth meer as 6000 rondtes van .50 Cal-vuur op hul aanvallers gestuur tydens die aanval, en hulle word toegeskryf aan die neerslag van een Aichi D3A-1 "Val " voordat hul skip kon kom aan die gang en maak die hawe skoon. Die Wasmuth en haar susters het 'n paar senuweeagtige dae aktief gepatrolleer in die gebied rondom Oahu vir vyandelike kontakte, om die Hawaiiaanse ketting en tussen Johnston Island en Pearl Harbor, patrollies uitgevoer en konvooie begelei na die lente van 1942.
Na 'n kort tussenstop op die vasteland van die VSA terwyl sy middel 1942 'n konvooi heen en weer na Hawaii begelei het, het die Wasmuth in Augustus 1942 uit Pearl Harbor vir Northern Waters gestaan ​​en in haar nuwe bedryfsgebied van Alaska aangekom waar sy by Task Force 8 aangesluit het. by Kodiak. Die Wasmuth en haar bemanning was weer in die herfs en in die winter van 1942 in die onherbergsame nuwe teater bedoel om patrolleerings, begeleiding en mynevee te verrig, en ondersteun Amerikaanse magte wat oor die verafgeleë Aleoetiese eilande werk. Nadat hy op Kersdag 1942 saam met 'n handelskonvooi in die westelike rigting by die Nederlandse hawe opgestaan ​​het, het die Wasmuth om middernag op 26 Desember die see begelei, op pad na Adak. Minder as 'n dag nadat die konvooi vertrek het, het die Beringsee die krag begin toeneem met toenemende winde en seë toe dit noord van Atka verby is, en die hele konvooi vertraag terwyl dit deur die storm werk. Die hele konvooi is gedwing om die see van sy stuurboog af te haal, en die windgedrewe golwe is omgedraai en die kleinste begeleiers soos die Wasmuth het dit die moeilikste gehad.
Verskeie ure se swaar rolle en blou water wat oor haar dek en die boonste botsing begin neerslaan het, het sy tol geëis op die toebehore van die Wasmuth 's, en met haar hele komplement onder die dekke bestel vir veiligheid, was daar waarskynlik geen kennisgewing dat die swaar see die hekke verskeur nie. van haar agterste gemonteerde diepteladingrakke los. Kort voor middernag op 27 Desember het een van die hekke misluk en twee van die gewapende gereedgemaakte ladings kon van die rek af in die see rol, waar hulle met hul afdraande na die vasgestelde ontploffingsdiepte begin het. Met die konvooi se spoed wat skaars genoeg was om teen die deining te vorder, was die Wasmuth in wese nog steeds bo -op die twee diepteladings toe hulle afgaan, en 'n skokgolf na die oppervlak stuur met die agterkant van die skip van 1,215 ton weggehys die water voordat dit weer neergestort het met genoeg krag om haar hele stert vry van die skip te maak. Omdat haar waterdigte deure beveilig was en die skip in wese in 'n gevegsklare toestand was weens die erge storm, is die Wasmuth waarskynlik ontsnap van vinnige oorstromings en sink van die groot skade wat die skip aangerig het, maar sonder roer en beskadigde propellers en asse was nie meer beheerbaar en aan die genade van die storm nie. Gelukkig vir haar bemanning, draai die skip boog-in die wind en swel, wat skadebeheerpartye aan boord van haar moontlik maak om haar noodpompe op te stel en enige gebiede waar sy water opneem, te beveilig.
Drie uur lank het die bemanning van Wasmuth gestry om hul vaartuig in 'n stormsterkte in die Beringsee te red, maar dit het duidelik geword dat die pompe nie teen die inloopwater hou nie. Alle nie-noodsaaklike bemanning is van die stigter Wasmuth af bestel en is per lyn oorgeplaas na die US Navy Tanker USS Ramapo (AO-12), wat op sigself 'n ongelooflik gevaarlike onderneming was. Ongeveer drie en 'n half uur na die ontploffing van haar diepteladings, was die Wasmuth 's Stern heeltemal onder water en het water deur die dekbeslag en deurgate in haar binnekant toegelaat. Terwyl die skip dreigend in die Gale sou rol of sink, het die kaptein van Wasmuth die bevel verlaat om die skip te laat vaar en was die laaste man wat die skip getref het na die Ramapo. Nadat getoon is dat haar hele bemanning en twee passasiers veilig aan boord van die Ramapo was, het die tenkwa die gebied verlaat en die Wasmuth aan haar lot oorgelaat.
Volgens http://4mermarine.com/USMC/CWMarines.html en verskeie ander webblaaie beklee Henry Wasmuth die rang van korporaal (2 chevrons), wat die rang bo privaat is (een chevron).Tydens die Burgeroorlog was daar baie korporaals in die voorste linies.
Die goewerneur van Kalifornië, W. D. Stephens, praat tydens die kiellegging van die USS Wasmuth op 12 Augustus 1919 by Mare Island Naval Yard. Ere -kiellae was juffrou E. V. Avison en mej. G. E. Bean (klinknaels), mej. M. G. Young (houer op), en mej. J. M. Kramer en mej. E. Barton (klinknaelgangers). Al die kiellae was tekenaars by Mare Island Navy Yard.
Foto van goewerneur Kalifornië, W. D. Stephens, by die kiellegging van die USS Wasmuth op Mare Island Navy Yard 12 Augustus 1919.
Balboa -hawe, Panama Canal Zone. Lugfoto geneem op 23 April 1934, met Amerikaanse vlootkruisers en -vernietigers wat saam vasgemeer is. Die huidige skepe sluit in (links na regs links onder): USS Elliot (DD-146) USS Roper (DD-147) USS Hale (DD-133) USS Dorsey (DD-117) USS Lea (DD-118) USS Rathburne ( DD-113) USS Talbot (DD-114) USS Waters (DD-115) USS Dent (DD-116) USS Aaron Ward (DD-132) USS Buchanan (DD-131) USS Crowninshield (DD-134) USS Preble ( DD-345) en USS William B. Preston (DD-344). (links na regs in die middel): USS Yarnall (DD-143) USS Sands (DD-243) USS Lawrence (DD-250) (ongeïdentifiseerde vernietiger) USS Detroit (CL-8), Flagship, Destroyers Battle Force USS Fox (DD -234) USS Greer (DD-145) USS Barney (DD-149) USS Tarbell (DD-142) en USS Chicago (CA-29), Flagship, Cruisers Scouting Force. (links na regs bo): USS Southard (DD-207) USS Chandler (DD-206) USS Farenholt (DD-332) USS Perry (DD-340) USS Wasmuth (DD-338) USS Trever (DD-339 ) USS Melville (AD-2) USS Truxtun (DD-229) USS McCormick (DD-223) USS MacLeish (DD-220) USS Simpson (DD-221) USS Hovey (DD-208) USS Long (DD-209) USS Litchfield (DD-336) USS Tracy (DD-214) USS Dahlgren (DD-187) USS Medusa (AR-1) USS Raleigh (CL-7), Flagship, Destroyers Scouting Force USS Pruitt (DD-347) en USS J. Fred Talbott (DD-156) USS Dallas (DD-199) (vier onbekende vernietigers) en USS Indianapolis (CA-35), Flagship, Cruisers Scouting Force. Amptelike Amerikaanse vlootfoto, nou in die versamelings van die National Archives.
Deur toegang tot satellietbeelde te verkry, met behulp van die lengtegraad en breedtegraad (inligting wat betrekking het op die ligging van USS CORRY DD-334), kan u hierdie satellietbeeld van die USS CORRY (DD-334) met 'n hoë resolusie kry.
USS Wisconsin, Vierde Divisie Vlagskip, Groot Wit Vloot (1901).
Die Great White Fleet was die gewilde bynaam vir die Amerikaanse vlootgevegvloot wat 'n omseiling van die wêreld voltooi het van 16 Desember 1907 tot 22 Februarie 1909 in opdrag van die Amerikaanse president Theodore Roosevelt. Dit het bestaan ​​uit 16 gevegskepe wat in twee eskaders verdeel is, tesame met verskillende begeleiers. Roosevelt wou die groeiende Amerikaanse militêre mag en blou-water-vlootvermoë demonstreer.
Vir meer inligting oor die Groot Wit Vloot, klik op die onderstaande skakel:
Die stoomskip Wisconsin was 'n staalvragskip van 215 voet lank. In die nag van 29 Oktober 1929, van Kenosha, Wisconsin af, het die vrag van Wisconsin met ystergietstukke, motors en vragvervoer tydens 'n noordwind verskuif. Die pompe van die skip kon nie tred hou met die inkomende water nie. Die sleepboot Search, twee kuswagvaartuie en 'n plaaslike vissersboot het gehelp om passasiers aan boord te neem en te neem. Terwyl sy wag vir haar hardloopmaat, die Illinois, om van Milwaukee af te kom om die Wisconsin na die hawe van Kenosha te sleep, val sy skielik onder die golwende golwe. Nege bemanningslede het saam met haar afgegaan, insluitend die kaptein wat uit die water gehaal is, maar later aan die wal gesterf het. Dieselfde dag toe die aandelemark in Oktober 1929 neerstort, sak die stoomboot SS Wisconsin. Black Friday, het hulle dit genoem. Finansiers het hul eie lewe geneem, vernietig deur die ineenstorting op die aandelemark wat die dekade lange depressie begin het.
SS Edmund Fitzgerald (met die bynaam "Mighty Fitz, " "Fitz, " of "Big Fitz ") was 'n Amerikaanse vragskip van die Great Lakes. Dit was bekend vir sy omvang en het beroemd geword nadat dit op 10 November 1975 in 'n Lake Superior -storm gesink het, met die verlies van die hele bemanning. Ten tyde van die bekendstelling daarvan op 8 Junie 1958 was die Fitzgerald die grootste boot op die Groot Mere en is dit steeds die grootste boot wat in die Groot Mere gesink het. Dit was een van die eerste bote wat by of naby die maksimum grootte van St Lawrence Seaway was, wat 222,5 meter lank en 22,9 m breed was. Die Fitzgerald was 'n rekord en#8220 werkpaard ", en het dikwels sy eie rekords gebreek. Die Fitzgerald het 17 jaar lank taconiet van myne naby Duluth, Minnesota, na ysterwerke in Detroit, Toledo en ander hawens vervoer en ses seisoenale rekords opgestel.
Van: Die bevelvoerder.
Aan: die opperbevelhebber, die Amerikaanse Stille Oseaan -vloot.
Onderwerp: Verslag oor die Japannese aanval van 7 Desember 1941.
In ooreenstemming met vlootregulasies en met gestuurde van die opperbevelhebber, U.S. Pacific Fleet, word die volgende verslag ingedien oor die Japannese aanval van 7 Desember 1941 in Pearl Harbor, T.H.
Die oggend van die aanval was die Ramapo vasgemeer in kooi B12, stuurboord na onder, onder die groot hyskraan. Die kattegang is aansienlik opgesny om motor -torpedobote op die dek te laai. Vier van hulle was reeds op die hoofdek gelaai, terwyl nog twee op die beskuldigdebank lê en wag om op die voorspeler gelaai te word.
Die eerste waarskuwing van die aanval aan boord was die geraas van ontploffings. Die beampte van die dek, omstreeks 0755, het 'n Japannese duikbommenwerper baie naby gekom en 'n paar bomme laat val. Hy klink oor die algemeen, en terwyl die gewere beman is, het die vuur met alle A.A. gewere, met ammunisie uit die gereedgemaakte bokse. Die masjiengewere het eers oopgemaak, en die 3 & quot, met 'n vooraf ingestelde brandstofinstelling van 2,5 sekondes, kort daarna. Die stuurboord 3 & quot -geweer is deur 'n groot boog deur die hyskraan op die beskuldigdebank afgeslaan, maar kon af en toe skiet. Die masjiengewere op die motor -torpedobote op die dek het kort na die Ramapo losgebrand.
Toe die horisontale bomwerpers begin kom, word die brandstofinstellings na 10 en 12 sekondes verskuif, en dan weer na 2,5 sekondes vir duikbomwerpers. Die volgorde van aanval, soos op hierdie skip waargeneem, was: duikbomwerpers, wat meer gespan het as bomaanvalle, torpedovliegtuie, duikbomwerpers, horisontale bomwerpers.
Skade aan vyandelike vliegtuie wat deur ons personeel gerapporteer is, het bestaan ​​uit een direkte treffer deur 'n 3 & quot -dop, en een vliegtuig wat deur die kaliber .50 gevlieg is, maar nie gesien het om te val nie, maar hierdie verslae word nie beslis bevestig nie.
Daar is geen verliese gely nie en geen skade is gely nie, alhoewel 'n bom wat ongeveer 200 pond was. en het van ongeveer 500 voet geval, blykbaar by die New Orleans, naby ons hawe boog geland, halfpad tussen die Rigel in die voordeur en die New Orleans in die kooi oorkant ons, wat baie splintergate in die boog van die New Orleans en die toonbank van die Rigel.
Die optrede van beamptes en mans op sowel die Ramapo as die PT's was so deurlopend prysenswaardig dat geen uitstaande diensplig gekies kan word nie.
Individuele verslae van verskeie beamptes en mans sal so gou as moontlik ingedien word deur te tik.
AO12/A16/(655) VSA RAMAPO
17 Desember 1941.
Onderwerp: Japanese Air Raid in Pearl Harbor, TH, 7 Desember 1941.
Bylae: (A) Individuele verklarings van twee offisiere en twee aangewese mans verbonde aan die V.S. Ramapo.
Die aanhangsels word hiermee aangegee as 'n kwessie van algemene belang. Twee amptelike verslae oor die aanval is reeds deur hierdie vaartuig ingedien.
JAPANSE RAID OP PEARL HAVEN 7 DESEMBER 1941.
Verklaring van John A MOSES, QM.1c, U.S.N., U.S.S. Ramapo
By pier M-12 Navy Yard, Pearl Harbor, TH, 7 Desember 1941 om 0756 hoor ek vliegtuigmotors en kyk toe ek 'n donkergrys vliegtuig aan die einde van Ford Island duik. nadat die bom uitgegooi is, is die eerste vliegtuig gevolg deur nog vyf (5) waarvan een 'n bom laat val het wat nie ontplof het nie.
Duikbomwerpers was donkergrys met 'n rooi sirkel onder die vlerk en op die kajuit. Hulle is gebou in opdrag van ons Northrop -ligaanval, behalwe dat dit soos enkelsitplekke gelyk het.
'N Torpedovliegtuig vlieg by die ingang van 'n klein wes in, maak 'n sirkel om tien tien dok op 'n hoogte van ongeveer die hoogte van die Bull-dog-kraan op pier twaalf, loop dan na Kalifornië, val op ongeveer 40 voet hoogte en begin torpedo.
Die torpedo was 21 cm groot en was bedek met 'n laag vet wat dit 'n brons kleur gegee het.
'N Vlug van drie (3) groot bomwerpers wat noordwes was, is later gesien, maar was te ver om te kyk.
Kwartiermeester eerste klas
Verklaring van vaandrig C.G. STROM, D-M, U.S.N.R. Assistent -skutoffisier, U.S.S. Ramapo
Ek het eers opgemerk dat 'n bomaanval omstreeks 0755 aan die gang was. Ek het 'n paar ontploffings gehoor en net betyds op die dek gejaag om te sien hoe 'n Japanse duikbommenwerper baie naby kom en 'n paar bomme laat val. Ek klink onmiddellik algemene kwartale? ons gewere was beman en ons kon omstreeks 0810 losskiet? die opening van die .50 kaliber eers en die 3 & quot het kort daarna oopgemaak. Die masjiengewere op die torpedobote was beman en het kort nadat ons dit gedoen het, losgebrand.
Geweer 3 is in die trein belemmer deur die groot hyskraan op die beskuldigdebank en kon net 'n entjie vorentoe van die balk op 'n teiken klim. Die treinstoppe was ook op albei gewere; dit is afgehaal sodat die gewere regoor die horison kon oefen. Ook tydens die aanval het die afvuurmeganisme op nommer 3 afgegaan en ons het per perkussie afgevuur totdat dit herstel is. Dieselfde gebeur op die #4 -geweer 'n bietjie later op die dag.
Die aanval, soos waargeneem deur hierdie beampte, het begin met 'n golf duikbomwerpers wat meer gespan het as om bom te laat val - dit is gevolg deur 'n golf torpedovliegtuie wat baie laag gekom het en hul torpedo's gelê het wat die slagskepe getref het. Hierdie vliegtuie het reguit op die kanaal gekom en hul torpedo's net agter die Ramapo laat val. Die aanval was so skielik en het so 'n volledige verrassing gekom dat daar nie 'n skoot op die torpedovliegtuie geskiet is wat die slagskepe gekry het nie. Na die aanval op die torpedovliegtuig kom 'n golf duikbomwerpers in. Dit lyk asof hulle uit alle rigtings kom. Teen hierdie tyd was daar egter verskillende batterye beman en 'n baie warm ontvangs ontvang. Die aanval is gevolg deur 'n hoë horisontale bomaanval wat ondoeltreffend was, aangesien hierdie beampte geen treffers opgemerk het nie.
By die afvuur van die 3 & quot begin ons met 'n 2,5 sekondes lont op die duikbomwerpers - later oorskakel na 'n 10 en 12 sekondes lontinstelling toe die horisontale bomwerpers kom. Maar ons het teruggeskakel na 2,5 sekondes toe sporadiese duikbomme weer begin is. Ek glo nie dat ons vliegtuie met ons 3 & quot -gewere gekry het nie, hoewel CLAUS, G.M.3c., Beweer dat 'n paar van ons skote 'n vliegtuig 'n bietjie in die lug laat waai het. Een van ons masjiengeweerders, MCGOVERN, F.1c., Was redelik seker dat ons een met die .50 -kaliber gevleuel het - maar dit kan moeilik wees om te bewys. Die New Orleans aan ons linkerkant gooi baie ammunisie op en kon dit baie maklik gekry het.
Vaand, D-M, USNR.
VERKLARING VAN FRANCIS T. BEAN, A.M.1C., U.S. NAVY, AANGAANDE JAPANSE AANVAL OP PEARL HARBOR, 7 DESEMBER 1941.
0756 Ongeveer vier vyandelike bomwerpers het die Naval Air Station aangeval, blykbaar uit die suide, hul bomme op die suidkant van Ford Island laat val. Een hanger is getref en aan die brand gesteek en 'n paar PBY's naby die oprit is vernietig. Hierdie vliegtuie is die eerste keer as Japannees geïdentifiseer as gevolg van die kentekens op hul romp. Terwyl hulle wegry, sal die kentekens op hul bo- en onderkant van hul vlerke gesien word.
0758 Ramapo het na General Quarters gegaan. Skepe in die hawe het geleidelik met A.A. batterye en A.A. masjiengewere.
0800 Eenmotorige, enkelvlerkige torpedovliegtuie met een torpedo elk begin 'n aanval op die slagskepe op Ford Island, kom langs die kanaal vanaf die duikbootbasis en vlieg agter die Ramapo. Ons het so gou as moontlik losgebrand, ongeveer 0806 met masjiengewere en ongeveer 0810 met die 3 & quot. Ons ammunisie was gereed in gereedgemaakte bokse en die skutbeampte het die bevel aan die masjiengewere gegee om sonder verdere bevele op enige vyandelike vliegtuig te skiet. Vyf vyandelike vliegtuie is in hierdie aanval vernietig.
0807 Noodseil op Signal Tower gehys. Arizona getref deur torpedo.
0809 Arizona getref deur die tweede torpedo. Ongeveer twee minute later kom daar 'n vlammetjie uit vuurwapens in #2 -rewolwer, gevolg deur ontploffing van voorwaartse tydskrifte. Die voormas leun vorentoe, en die hele voorste deel van die skip omhul in vlam en rook en bly heftig brand.
0814 Die Oklahoma het twee treffers deur torpedo's opgedoen. Sy het begin vestig en later omgedraai.
0820 Wes -Virginia getref deur een of twee torpedo's te midde van skepe, wat veroorsaak het dat sy stadig begin gaan lê het. Hierdie treffers het ook daartoe gelei dat sy tussenskepe gebrand het.
0820 Kalifornië getref deur 'n torpedo, begin met die notering stadig na die hawe tot ongeveer 13? lys bereik is.
0830 Duikbomaanvalle deur eenmotorige vliegtuie wat oor die algemeen op die vlootlugstasie, slagskepe en drydocks gerig is. Oglala is blykbaar in hierdie aanval getref, aangesien sy kort daarna verskyn het.
0910 Nevada het aan die gang gekom en uit die kanaal gestaan ​​en voortdurend geskiet, maar is deur torpedovliegtuie aangeval toe hy van die drydock af was, en is terselfdertyd deur 'n swaar duikbomaanval blootgestel. Sy is later gestrand.
0940 Duikbomwerpers het Navy Yard en Hickam Field aangeval. Vyf bomme van horisontale bomwerpers op groot hoogte (met twee motors) het die water naby Rigel getref, die vernietigers na die hawe van haar, die New Orleans en Ramapo, met skrapnel of bomfragmente. Hierdie aanval het die Downes en Cassin wat in die droë dok voor die Pennsylvania was, vernietig, want 'n wolk van vlam en rook is in die algemene rigting van die droë dok gesien. Later is 'n tweede wolk regs van die eerste een waargeneem. Daar is later vasgestel dat dit die Shaw en die drywende droogdok was. Die MTB's op die dek van die Ramapo het tydens hierdie aanval losgebrand en die PT 30 het een vliegtuig getref wat die slagskepe aangeval het.
1020 CL ​​aan die gang vanaf 'n kooi noord van Ford Island.
1115 Raleigh was beskadig omdat sy 'n lys van ongeveer 15 gehad het.
1125 Vyandvliegtuie het na stuurboord oorgegaan.
1132 CL aan die gang vanaf Navy Yard.
1135 Vyandvliegtuie vlieg na die hawe.
1140 Detroit het uitgestaan.
Die torpedovliegtuie het hul torpedo's vanaf 'n hoogte van ongeveer 20 voet gelanseer, want ons het van die seinbrug af op hulle neergesien en op 'n afstand van ongeveer 500 of 600 meter van die slagskepe af.
Ons vuur het blykbaar nie die horisontale bomwerpers op groot hoogte beïnvloed nie, want niemand het die formasie gebreek nie. Hulle vlieg in 'n vyfvliegtuig V -formasie, en slegs vyf bomme is op 'n slag uit een formasie laat val.
Verslag van aksie tussen die Japannese en die Amerikaanse vloot op Pearl Harbor, TH, op 7 Desember 1941.
Verklaring van luitenant (jg) C.E. EARL, USN, Gunnery Officer, U.S.S. Ramapo
Aanval deur eenhede van die Imperial Japanese Naval Air Forces het omstreeks 0755 op Sondag 7 Desember 1941 begin by Amerikaanse vlootmagte wat by Pearl Harbor geanker of vasgemeer was, T.H.
Die aanval is geheel en al gedoen deur Japannese vliegtuie van die volgende tipes: (1) Duikbomwerper, (2) torpedovliegtuie, (3) horisontale swaar (viermotorige) bomwerpers en moontlike vegters.
Die betrokke Amerikaanse magte (binne die waarneming van die skrywer) bestaan ​​uit feitlik alle soorte skepe, insluitend slagskepe, ligte en swaar kruisers, vernietigers, stoorskepe, herstelskepe, olie- en vloothulpe, en bevat ook die nuwe & quotP & quot -boot.
Daar kan ook gesien word dat bomme op die Naval Air Station op Ford Island neergegooi is, hoewel die grootte, ligging en skade wat dit aangerig het, nie van hierdie vaartuig bepaal is nie.
Die aanval het begin met 'n absolute verrassingsduikbomaanval op die lugstasie, wat die eerste aanduiding was dat buitelandse vliegtuie in die omgewing was. Dit is gevolg (volgens die beste inligting wat later beskikbaar was) deur 'n torpedo -aanval deur vliegtuie oor 'n feitlik duidelike stuk water, en was uitsluitlik gemik op die vasgemeer slagskepe aan die oorkant van die hawe. Nie die eerste aanval op die lugstasie of die torpedo -aanval is deur my waargeneem nie.
Na my aankoms by die strydstasie was addisionele aanvalle deur duik- en horisontale bomwerpers die enigste wat waargeneem is. Die enigste een wat naby hierdie vaartuig gekom het, was 'n duikaanval deur ongeveer ses vliegtuie. Een Vorming van sewe swaar bomwerpers is op ongeveer 5.000 voet waargeneem. Die vuur van alle skepe op hierdie formasie was intens, en hoewel niemand sien val nie, het die formasie effens gebreek en dan hervorm. Vanweë die hoogte het geen Ramapo -gewere op hierdie formasie afgevuur nie.
Skade aan vyandelike vliegtuie
Kort na my aankoms op die stasie (vyf minute nadat die aanval begin het) het ek 'n Japannese vliegtuig in 'n steil gly na die weste met 'n stert in volle vlam gewaar. Die enigste ander vliegtuig met moontlike skade was een met aanhoudende rook uit die stert, nie swaar nie, maar van so 'n aard dat dit kon glo dat dit uiteindelik neergestort het. Nadat die verdediging georganiseer is, is 'n enorme hoeveelheid ammunisie bestee. Op 'n keer is bykans 'n volle 90 grade kwadrant tot 'n hoogte van 45 grade gepak met uitbarstings van HE, benewens tientalle aaneenlopende strome van 1.1 en .50 kaliber spoorsnyer. Ten spyte van hierdie groot spervuur, het vyandelike vliegtuie blykbaar nie deurgekom nie, maar my vernaamste reaksie op hierdie fase was die verrassing dat ons vuurwapenverdediging so swak was in ag genome die hoë prestasies wat volgens die jaarlikse praktyke gemaak is.
Skade aan eie eenhede
Toe ek op die stasie aankom, bestaan ​​die skade wat opgemerk is uit verskeie rookkolomme in die rigting van die lugstasie en die geweldige uitwerking op die vasgemeer slagskepe. Dit lyk asof alles brand, en my eerste herinnering aan die Oklahoma was dat sy al omgeslaan het. Die hoeveelheid olie wat op die oppervlak van die water verbrand het, het die skepe wat nog nie ernstig beskadig is nie, in gevaar gestel en groot kolomme rook het uit verskeie skepe gestroom. Minstens twee swaar ontploffings wat vermoedelik tydskrifte is, is in die slagskipgroep waargeneem, hoewel daar destyds nie kennis geneem is van die betrokke skepe nie. Dit het egter 'n vlammetjie opgelewer wat maklik tot by die topmaste van die skepe gestrek het, en daarna met groot intensiteit en volume verbrand het.
Middag het groot hoeveelhede brandende olie naby die Maryland genader, maar daar is opgemerk dat mans op daardie skip hulle teruggeslaan het. Die heersende oostewind het die vlam op die skip neergedryf. Dat die gebruik van brandslange suksesvol was om die oppervlakvuur terug te keer, het die enigste effens (van 'n afstand) verskroeide agterstewe van die Maryland getoon.
Die enigste noukeurige skade wat veroorsaak is deur die oorsaak wat ook direk waargeneem is, was van een van 'n groep duikbomwerpers wat binne 'n afstand van 500 voet duik voordat hy sy eensame bom uittrek en los. Die grootte van hierdie bom blyk ongeveer 200 pond te wees. Die optrede van die vlieënier is fyn dopgehou, hoofsaaklik omdat hy die enigste in die groep was wat naby hierdie vaartuig gekom het en daarom van die grootste belang was. Die duik is die eerste keer op ongeveer 1500 voet waargeneem, teen 'n intense hoek teenoor die horisontaal van ongeveer 60 grade. Hy kom koel deur 'n intense 1.0 -spervuur, aangevul met ten minste 'n dosyn .50 kaliber masjiengewere wat letterlik 'n deurlopende vuur op hom gooi. Op ongeveer 700 voet is hy waargeneem om sy duik effens aan te pas deur aileron, laat los op 500 voet, net nadat hy met die uittrek begin het. Die bom, silwerskoon van kleur, kyk ek tot by die treffer in die middel van die Rigel voorlangs en die boog van die New Orleans in die teenoorgestelde kooi van die Ramapo. In die gedruis van die spervuur ​​was die geluid daarvan 'n saai & quotwhoom & quot. Die vlieënier het onmiddellik daarna na links gery en verdwyn, blykbaar ongedeerd.
Die skade aan die Rigel was later 'n paar dekades gate in haar hawe -toonbank, tot ongeveer 12 ''. Dit was 18 putjies in die boog van die New Orleans (volgens die sweislas wat later gemaak is). Geen skade is deur die Ramapo aangerig nie, behalwe 'n fragmentgat in die gedeeltelike boog van die vasgemaakte motorlansering, gesplinter tot ongeveer 6 "x 2". Die New Orleans was die skynbare teiken van die vliegtuig.
Bewyse van die nabyheid van die aksie aan hierdie vaartuig is later ontdek in 'n .30 kaliber masjiengeweerkoeël, wat vernikkeld was, wat gegrawe is uit die teak van die na 5 & quot -geweerplatform, verskeie fragmente, waarskynlik uit fragmentasie van won HE, was opgetel op dek in verskillende groottes.
Staat van paraatheid aan boord
Die feit van volledige verrassing en die tyd van die dag, en die dag self Sondag, het grootliks bygedra tot die oombliklike verwarring wat ontstaan ​​het toe die alarm afgegaan het. Gereedte ammunisiebakke was reeds polisgevul, maar dit was gesluit. Die tyd wat dit geneem het om die sleutels uit die bewaring van die beampte te kry en die bokse oop te sluit, het 'n onvermydelike vertraging veroorsaak sonder die skuld van die personeel. Daar word geglo dat vertraging weens traagheid van die personeel onbeduidend was. Al die bemanning het hul stasies geken van die oefening tydens gereeld oefenings en probleme. Ammunisiehysers is onmiddellik beman en vervangings is bestel. Daar was 'n bietjie vertraging in die verkryging van telefoonkommunikasie van die hoofbrandbeheer na die 3 & quot AA, maar aangesien die gewone 3 & quot AA brandweerbeampte op die stasie was, was dit nie ernstig nie. Die kort gaping is deur die boodskapper oorbrug. Masjiengewere in die hoofbrandbeheerstasie was beman en het binne tien minute nadat die aksie begin is, begin skiet, ten spyte van die bogenoemde vertragings. Daar word ook opgemerk dat die Ramapo een van die heel eerste skepe was om te vuur.
Die ligging van die skip op koepel 12 onder die groot stilstaande kraan was 'n duidelike nadeel, aangesien dit een 3 & quot -geweer heeltemal geblokkeer het totdat die veiligheidsstoppies in die trein verwyder is, sodat die geweer oor die skip kon skiet en albei masjiengewere ernstig belemmer het in die betrokke boë en hoogtes. Vier PT -bote aan boord het onder hul eie offisiere losgebrand, sonder bevele van die skip, uit hul eie .50 kaliber torings, 'n baie prysenswaardige aksie, en daar word geglo dat dit óf neergeskiet het óf wesenlik bygedra het tot die afskiet van een vyand vliegtuig.
Onaktiewe ketels is aangesteek en die skip is gereed om aan die gang te kom as en wanneer dit beveel word. Stoom is later op alle gevulde vragolietenks geplaas en op bevel van die kaptein is die 5 & quot -gereed ammunisie hieronder getref om die ontploffingsgevaar van bomme teen dek te verminder.
Alle gewere, dit wil sê twee 5 & quot/51 kaliber, twee 3 & quot/50 kaliber en twee .50 kaliber masjiengewere was voorheen volledig gereed vir afvuur, insluitend afvuurslotte, vooraf ingestelde sekuriteite op 3 & quot, ens.
Verdediging (1) per skip, (2) deur ander magte.
Die verdediging deur die skip is hierbo gedek volgens die metode. 'N Totaal van ongeveer 800 rondtes .50 kaliber masjiengeweer ammunisie en 25 rondes van 3 & quot/50 kaliber is gedurende die dag afgevuur. Gedurende die genoemde [?] Op die aand van 7 Desember, is 'n vyandelike vliegtuig beslis deur 'n direkte treffer van amper 3 meter neergeskiet. Daar is gesien hoe hierdie vliegtuig neerstort en brand. Binne die perke van die skip se bewapening was die verdediging volledig, goed beheer en 'n minimum ammunisie bestee vir die resultate wat verkry is.
Verdediging deur ander magte, soos waargeneem, was baie ontmoedigend. Direkte effekte is slegs waargeneem in die een geval van die brandende vliegtuig wat voorheen genoem is. Die opvallendste kommentaar was die voortgesette afwesigheid van ons eie vliegtuie in die lug vir 'n geruime tyd nadat die aksie begin het. Daar is egter algemeen toegegee dat die lugstasie skade opgedoen het en gevolglik nie die vliegtuie kon oprig nie; daar was geen noemenswaardige nadelige uitwerking op die moraal nie.
Die moraal van die begin tot die einde was van die hoogste orde in die waarneming van hierdie waarnemer. Die belangrikste emosies was:
(1) woede op die vyandelike magte, nie oor hul sprekende houe nie, maar oor die onderduimse metodes om hul doel te bereik.
(2) hartseer oor die verlies van soveel materiaal en personeel in die vorm van die slagskepe en hul bemanning.
(3) Teleurstelling dat ons eie vliegtuie stadig in die lug was om die verdediging te help.
(4) Verbaas dat so 'n aanval op Pearl Harbor moontlik was.
(5) Vrees was veral opvallend en prysenswaardig, en daar is geen enkele mislukking of afwyking opgemerk nie. Daar was selfs geen ducking van die duikbomwerpers nie, en die gedagte van alle hande was slegs een, om elke vliegtuig so vinnig as moontlik te kry.
(6) Senuweeagtigheid was onteenseglik aanwesig, maar veral as gevolg van die intense opgewondenheid, was dit nie merkbaar nie, omdat dit in elke individuele mens gehou was.
(7) Opleiding het die waarde daarvan getoon in die manier waarop elke man sy werk ten volle uitgevoer het, en die onselfsugtigheid waarmee enige beskikbare man gespring het om sy skootmaat te help om die onverwagte te doen. Vir die sleutelmanne by elke geweer was min of geen rigting nodig nie, want soms was dit onmoontlik om volledige beheer oor die doelwit aan te dui, maar wenke en opleiers het hul eie teikens gekies, afgevuur wanneer moontlik en gestop toe die teiken buite bereik was.
Omdat die beheer nie gedeeltelik plaaslik was nie, waarvoor elke geweer herhaaldelik opgelei is, het die mans dit aangeneem as dit onmoontlik was om anders te doen, en was hulle meer as trots op hul vermoë om self op te tree sonder die leiding van die offisier. In hierdie situasie was die eerste fout wat opgemerk is, om te vuur wanneer dit buite bereik was. Dit is tydens die eerste stilte daarop gewys en geen verdere probleme is ondervind nie.
(8) Nuuskierigheid en bespiegeling oor watter ander verdedigingsgebiede in ander dele van die wêreld aangeval is. 'N Sekere angs vir vriende en familie op ander skepe was duidelik toe stilte in die aksie gedagtes oor enigiets behalwe die taak moontlik maak.
1. Ongevalle op die Ramapo
Geen personeellede is ondervind nie, en slegs die materiële ongevalle wat voorheen genoem is, het voorgekom.
Griffyclan007 's Blog
RMS Titanic was 'n passasierskip wat op 15 April 1912 in die Noord -Atlantiese Oseaan gesink het nadat sy met 'n ysberg gebots het tydens haar eerste reis van Southampton na New York. Die sinking van Titanic het die dood van 1,517 mense in een van die dodelikste rampe in die geskiedenis in die geskiedenis veroorsaak. Sy was die grootste skip wat op die oomblik van haar eerste reis op dreef was. Een van die drie seevaartuie van die Olimpiese klas wat deur die White Star Line bedryf word, en is tussen 1909-11 deur die werf Harland en Wolff in Belfast gebou. Sy het meer as 2 200 mense en 1 8211 1616 passasiers en ongeveer 900 bemanningslede vervoer. Die skip is ontwerp om die laaste woord in gemak en luukse te wees. As gevolg van verouderde maritieme veiligheidsregulasies, het sy slegs genoeg reddingsbote vir 1 178 mense gedra en 'n derde van haar totale passasiers- en bemanningsvermoë.
RMS Titanic – Wikipedia Word gebruik onder 'billike gebruik ' vir 'n historiese opsomming in hierdie artikel.
Titanic 's Bow
Toe Titanic in die vroeë oggendure van 15 April 1912 sak, het die agter- en boogafdelings geskei. Die twee stukke het ongeveer 2 000 voet van mekaar op die seebodem tot stilstand gekom, 2,3 kilometer onder die oppervlak van die Noord -Atlantiese Oseaan.
Met die 100ste herdenking van die insinking van Titanic en#8217, kom 'n span bestaande uit wetenskaplikes, ingenieurs en beeldingskundiges bymekaar om die ontdekbare skip te ontdek en twee en 'n half kilometer onder die oseaan te sak. oppervlak. Die ' Titanic Incident ' -gebeurtenis het plaasgevind op 15 April 1912. Op 15 April om 20:00 ET gaan die History Channel 'n spesiale "Titanic op 100: Mystery Solved " uitsaai. Dit bevat die missie, die vaslegging van 'n hoë-tegnologie kaartmaakproses, die onthulling van ongelooflike stukke wrakstukke wat nog nooit tevore gesien is nie, en die bevindinge van die ekspedisie sal aangebied word.
Wrak werfkaart vanaf 2010 -ekspedisie
'N Samewerking tussen verskillende vennote, die ekspedisie van 2010 na die Titanic-wrakwerf, het die eerste omvattende kaart van die puinveld van 15 vierkante myl opgelewer. AUV's (outonome onderwatervoertuie) en 'n ROV (afstandsbediende voertuig) is saam gebruik om die nuutste 2-D, 3-D en sonar tegnologie te benut.
In 1985 is die RMS Titanic -wrak aan die kus van Newfoundland ontdek. Selfs na 'n kwarteeu was byna die helfte van die wrak egter nog nie ondersoek nie. Tydens die ontploffing van 2010 het kundiges wat toegerus is met sonartegnologie en hoëresolusiekameras, die puinveld in sy geheel gekarteer. Hulle het 15 vierkante myl van die seebodem gevang met groot en klein artefakte. Die vorige opnames het 60 persent van die gebied ondersoek, maar dit het belangrike stukke van die versonke skip en beperkte gevolgtrekkings oor Titanic ''s weggelaat aan teorieë, vermoedens en landgebaseerde studies uitgelaat.
Die sogenaamde dekhuisafval, 'n puinhoop wat op 'n beduidende afstand van die res van die wrak geleë was, was veral van belang vir die ontleders tydens die ekspedisie van 2010. Met die basis van die derde tregter van Titanic en die omliggende dekke, het hierdie stuk en sy ligging ten opsigte van ander elemente kundiges gehelp om te rekonstrueer hoe die skip uitmekaar was.
Die deelnemers aan die Discovery -ekspedisie het 'n kaart gemaak wat nie net meer volledig was nie, maar ook meer presies was as vorige pogings. Alhoewel daar tientalle ekspedisies na Titanic was, het geen vorige ondersoek 'n uitgebreide kaart van die terrein van die wrak van Titanic geskep nie. Hulle het slegs 'n gedeelte van die wrak bedek, aangesien hulle net so lank kon bly. Belangrike inligting het verlore gegaan toe kundiges van vorige ekspedisies hierdie uiteenlopende snye op die oppervlak saamgesmelt het. Dit bevat die presiese ligging van artefakte en fragmente.
Hierdie saamgestelde beeld, vrygestel deur RMS Titanic Inc., en gemaak van sonar en meer as 100,000 foto's wat in 2010 geneem is van die onbemande, onderwater robotte, toon 'n klein gedeelte van 'n uitgebreide kaart van die 3-by-5-myl puinveld rondom die agterkant van die Titanic op die bodem van die Noord -Atlantiese Oseaan. Foto: AP / RMS Titanic Inc.
Stukkies Titanic 's Double Bottom
Na 'n enkele stuk omhulsel van die romp, word vermoed dat die dubbele bodem van Titanic uitmekaar was nadat die skip in die helfte gebreek het. Dit het andersins relatief ongeskonde gebly die afgelope eeu.
Titanic se Stern en omliggende puin
'N Wolk puin lê langs die agterkant van Titanic en bevat oorblyfsels van die kombuis en boonste dekke, drie bagasiehyskrane, ketels en silinders, onder talle ander stukke. Hierdie sone word beskou as die grond nul van die sink, wat vermoedelik direk bokant die gebied plaasgevind het.
Die "Bigger Piece "
Die ontleder wat in 1998 gered is, word in Titanic: The Artifact Exhibition in Las Vegas van 15 ton, en '8220Big Piece ", 'n ontleder om hierdie rede genoem.
Omslag van Titanic se nommer-een vragluik
Die omslag van Titanic se nommer een vragluik, wat aan die verste rand van die puinveld anderkant die boog geleë is, het vermoedelik van die skip af geblaas toe water uit die boog bars toe dit in die seebodem toeslaan.
Die oorblyfsels van een van die Titanic -tragte is positief geïdentifiseer, begrawe in die sand, met slegs die swart band om die bokant wat oorleef het. 'N Hele stel fluitjies word nog daaraan geheg.
LET WEL: die foto's wat in hierdie artikel gebruik word, word gebruik onder "billike gebruik ", en is 'n belangrike uitdrukking van Free Speech. Hierdie blog is 'n nie-winsgewende blog en 'n stokperdjie.
Patoka (AO-9) Klas: Foto's
Die Newport News Shipbuilding en Dry Dock Co. het die planne van hierdie skip, wat die firma in Julie 1918 afgelewer het, gebruik om die agt tenkwaens van die Patoka -klas te bou.
H. M. Flagler, nooit in die vloot nie, het sonder die naamsverandering deur die Tweede Wêreldoorlog gedien en is in 1949 geskrap.
Bron: Amerikaanse nasionale argief, kassie RG-32-M 13.
Langs die Naval Coal Depot by Pearl Harbor omstreeks laat 1920.
Tydens haar eerste twee jaar diens in die vloot was hierdie skip te huur by die skeepsraad. Die opskrif agter op hierdie poskaart beskryf haar aktiwiteite gedurende 1920.
Foto nr NH 105114
Bron: U.S. Naval History and Heritage Command.
Met die lugskip het USS Shenandoah (ZR-1) omstreeks 1924 aan haar mast vasgemeer.
Hierdie aansig toon die kort vasmeer wat aanvanklik op hierdie skip geïnstalleer is. Beide haar maste is om veiligheidsredes afgekap en sy dra 'n 5 "/51 geweer op haar boog.
Foto nr NH 57994
Met die lugskip USS Los Angeles (ZR-3) omstreeks 1931 aan Panama vasgemeer.
Die vasmeermas van Patoka is opgehef om hierdie groter lugskip te akkommodeer deur 'n vertikale gedeelte naby die basis daarvan te plaas.Sy het ook 'n spesiale lang roosterboom op die stomp van haar hoofmas gekry.
Foto nr NH 73285
Word gewys nadat sy in 1932 'n 5 "/51 -geweer op haar agterstewe ontvang het.
Foto nr NH 67794
Op 28 Januarie 1933 in die hawe van San Diego.
Sapelo het twee 5 "/51 gewere gedra soos hier tussen 4 Maart 1932 en 31 Augustus 1933 getoon.
Foto nr NH 65154
Naby die Boston Navy Yard op 5 September 1942.
Sy dra die aanvanklike bewapening tydens die oorlog in die klas 2-5 "/51 en 2-3"/50. Haar 3 "gewere is aan die agterkant van die brug -eiland.
Foto nr. 19-N-33182
Bron: Amerikaanse nasionale argief, RG-19-LCM.
Op 17 April 1943 in San Francisco Bay.
Hierdie aansig toon die baie lae vryboord van hierdie tipe tenkwa ten volle gelaai. Ramapo het 'n tweede paar 3 "/50 gewere ontvang, die een paar voor die brug en die ander voor die na -opbou.
Foto nr. 19-N-44232
Naby die Norfolk Navy Yard op 1 Augustus 1943.
Haar vatbare vasmeer is in 1940 verwyder, maar sy behou die spesiale roosterbalk op haar hoofmas.
Foto nr. 19-N-52057
Omstreeks 1944 gefotografeer met nuwe 5 "/38 gewere voor en agter.
Sy was een van die vier skepe van die klas wat hierdie dubbeldoelwapen ontvang het.
Maksimum hoogte: 869 voet - totale hoogteverhoging ongeveer 671 voet.
Trailhead -parkering: Upper Parking Lot – 265 Skyline Drive, Oakland, NJ 07436
Oorsig van die park:
'N Ruim gebied van 4,269 hektaar, Ramapo Mountain State Forest, met 'n hoogte van ongeveer 200 tot 1,100 voet, is 'n toevlugsoord vir wild. Voëlkykers word aangetrokke tot die bos vanweë sy damme, strome, moerasse en 'n redelik groot meer wat die perfekte habitat bied vir voël- en ander wildlewe. Die Ramapo Mountain State Forest, wat wilde lande in die munisipaliteite Oakland (Bergen County), Pompton Lakes, Ringwood en Wanaque insluit, grens aan Ringwood State Park en die Ramapo Valley County Reservation, 'n deel van die Bergen County Park System.
Die 1,417 hektaar groot natuurgebied van die Ramapo-meer in die park, bied 'n skouspelagtige uitsig vanaf talle rotsparties en randjies, en beloon diegene wat die uitdaging aanvaar van die kronkelende staproetes en rotsagtige terrein wat die grootste deel van die terrein uitmaak. 'N Berg-meer van 120 hektaar bied 'n uitstekende plek vir visvang en voëlkyk. Daar is geen swem in die Ramapo -meer toegelaat nie. Die gebied is elke dag oop van 08:00 tot 20:00.
In 1910 het aandelemakelaar William Porter die kolossale herehuis "Foxcroft" op die top van Fox Hill gebou, gekies vir die indrukwekkende uitsigte wat dit bied. In 1911, terwyl hy na 'n naweek by Foxcroft na New York terugreis, is Porter dood in 'n motorongeluk. Hy is oorleef deur sy vrou, Ruth Halliwell Porter, wat tydens die ongeluk teruggekeer het van 'n Europese vakansie aan boord van die Lusitania.
In 1913 trou Ruth met Warren Van Slyke en herdoop hulle deeltydse toevlugsoord tot die Van Slyke-kasteel. Toe Warren in 1925 sterf, verhuis Ruth permanent na die kasteel en bly daar tot haar dood in 1940. Op 1 Maart 1949 word die kasteel gekoop deur Celeste en Robin MacFadden, wat daarna op 2 Julie 1951 aan Suzanne S. Christie verkoop is. Tussen 1951 en 1962 sou Suzanne S. Christie Suzanne S. O'Sullivan word, dan Suzanne Noyes Brussel. Hoe vreemd dit ook al mag lyk, het Suzanne (wat die enigste eienaar was) die herehuis tussen mans verlaat en dit aan die genade van die elemente oorgelaat. In 1959 is die manjifieke struktuur in 'n brand van onbepaalde oorsprong tot ruïnes gereduseer.
Op 18 Augustus 1978 verkoop Suzanne Brussel die ruïnes aan Bruce Ademski van die Ademski en Van Saun Home Improvement Company. Ademski onderverdeel toe die pakkie van 15,9 hektaar in drie lotte van 5 hektaar. Op 22 Februarie 1980 het die staat New Jersey 'n "Declaration of Take" ingedien wat Ademski meegedeel het dat sy lotte binnekort deur die NJDEP in beslag sal neem teen 'n ononderhandelbare prys. Kort na die ontvangs van hierdie dokument het die lotte van Ademski deel geword van die Ramapo Mountain State Forest.
In die vroeë deel van die 20ste eeu het Clifford MacEvoy ongeveer 2600 hektaar gekoop van wat Ramapo Mountain State Forest sou word. In 1976 word die gebied staatsgronde met behulp van Green Acres en federale fondse. Die meerderheid van die oppervlakte van Park is deur die kurator van die Clifford MacEvoy -landgoed aan die staat New Jersey oorgedra om ingesluit te word as deel van die bestaande Ramapo State Forest.
Oorsig van roetes:
Die staatsbos het in 1978 'n netwerk van staproetes gebou met die hulp van die New Jersey Youth Conservation Corps, waarvan sommige vandag nog gebruik word. Die bos is ongelukkig in twee gesny deur die omstrede verlenging van Roete 287 in die vroeë 1990's deur die NJ Departement van Vervoer. 'N Voetbrug is oor die snelweg langs die Cannonball Trail gebou om hierdie probleem te versag.
Ramapo Mountain State Forest bevat 14 amptelike roetes, wat meer as 28 myl is. Die roetes wissel van minder as 1 myl tot 10 myl, en baie roetes loop verder as Ramapo Mountain State Forest na aangrensende graafskappe en staatslande. Baie multi-gebruik roetes is geskik vir stap, bergfietsry, perdry en langlauf. Volg alle aangewese gebruike van die roetes wat by roete en kruisings geplaas word.
Neem asseblief kennis:Vanaf 20 Julie 2020 word verskeie paadverbeterings, wat daarop gemik is om die paadjies makliker te maak, aan die gang in die Ramapo Mountain State Forest. Die verbeterings sal insluit die veranderende vlamkleure en die skep van nuwe roetes.
Die veranderinge aan die roetestelsel in die Ramapo Mountain State Forest is veroorsaak deur 'n toename in besoeke, wat gepaard gegaan het met 'n toename in verlore stappers, wat gelei het tot 'n aanhoudende behoefte aan plaaslike soek- en reddingsdienste.
Die verbeterde roete-opsies by hierdie baie gewilde daguitstappie-bestemming sal bestaan ​​uit die wit-gevlamde Castle Loop, die pers-gevlamde Tamarack-lus, die blou-gloed Ramapo Lake Loop en die groen-gloed Todd Loop.
Sien: Padverbeterings in Ramapo Mountain State Forest vir meer inligting en opgedateerde roetekaart.
Oorsig van staptogte:
Daar is twee parkeerareas op Skyline Drive. Hierdie staptog begin vanaf die boonste parkeerterrein, tussen Rye Cliff en Tamarack Roads. Hierdie staptog is met die kloksgewys gedoen en begin direk oorkant die pad nadat u Skyline Drive oorgesteek het.
Kruis na die oostekant van Skyline Drive, waar 'n drie-wit blits op 'n telefoonpaal oorkant die parkeerarea die begin van die Todd-roete aandui. Volg hierdie roete met wit vlamme terwyl dit op 'n rotsagtige voetpad afdraand en dan uit 'n vlak kloof klim. In 'n half kilometer draai die roete regs op 'n bospad. Volg die wit vlamme terwyl hulle links afdraai na 'n ander bospad, verby die spoorweg na die Yellow Trail aan die linkerkant, en draai dan regs die bos in. Die Todd -roete klim op na 'n grasveld, met 'n panoramiese uitsig oor Oakland (aan die linkerkant), met Crystal Lake op die voorgrond.
Vanuit die oogpunt draai die roete skerp regs, maak 'n kort, steil afdraande en volg langs die kant van 'n heuwel. Nadat ons afgeklim en 'n ou verharde pad gekruis het, draai die roete links na 'n bospad. Volg die wit vlamme terwyl die roete verby verskeie kruispaaie loop, dan links draai, die pad verlaat en klim om Skyline Drive, anderhalf kilometer van die begin van die staptog, oor te steek.
Aan die ander kant van Skyline-rylaan steek die Todd-roete 'n hout-voetbrug oor en klim 'n draai, en daal dan deur 'n berg-lourierbos. Na 'n gelyke stuk eindig die Todd-roete by 'n aansluiting met die blou-gloed MacEvoy-roete. Draai regs, steek 'n stroom oor en volg die blou vlamme langs 'n breë bospad na die Ramapo -meer. Binnekort kom die geelvlakte Hoeferlin Memorial Trail van regs af. Gaan voort, volg nou blou en geel vlamme.
stroomoorgang – MacEvoy Trail
Binnekort loop die roete links en daal 'n kort entjie af na die dam van die Ramapo -meer (net links). Hier draai die geelvlakte Hoeferlin Memorial Trail links, oor die dam, maar u moet voortgaan na North Shore Drive, volg die blou vlamme van die MacEvoy Trail. Die MacEvoy-roete volg 'n grondpad langs die noordoostelike oewer van die meer, verby 'n privaat huis aan die regterkant en steek dan 'n stroompie oor 'n klipboogbrug, met 'n aantreklike waterval na regs.
draai regs op MacEvoy Trail
Net 'n entjie verder kom u by 'n rotskant aan die linkerkant wat uitkyk oor die meer. Dit is 'n goeie plek om 'n blaaskans te neem. Eens bekend as Rotten Pond, en later as Lake LeGrande, is Ramapo Lake die middelpunt van die Ramapo Mountain State Forest. Dit was voorheen omring deur privaat eiendom, maar die grootste deel van die grond rondom die meer is in die 1970's deur die staat verkry.
verlate klipgebou – Ramapo Lake
Net daarvandaan bereik die roete die noordelike punt van die Ramapo -meer. Hier is 'n drievoudige wit vlam die begin van die Castle Point-roete. Hou regs by die vurk in die pad, volg nou die wit en blou vlamme en gaan tussen twee betonpilare deur. 'N Entjie vooruit vertrek die blou-vlam MacEvoy-roete na links, maar u moet voortgaan op die pad en nou net die wit vlamme van die Castle Point-roete volg. Net daarbuite, terwyl die pad skerp na regs buig, draai u links, verlaat die pad en volg die roete met wit vlamme terwyl dit bestendig en taamlik steil klim.
Hou regs by die vurk in die pad
As u die top van die klim nader, hou u links op 'n rotsrand wat 'n skouspelagtige uitsig bied. Direk onder jou is die Ramapo -meer, met die Wanaque -reservoir regs (wes). Op 'n helder dag kan u die skyline van New York op die horison aan die linkerkant sien. U wil hier stilstaan ​​om van die steil klim af te rus en die uitsig te geniet.
NYC -uitsig vanaf Castle Point Trail
As u gereed is om voort te gaan, volg die wit roete opdraand. Nadat u op 'n trappie oor 'n klipmuur geklim het, bereik u die ruïnes van 'n herehuis. Dit staan ​​bekend as Foxcroft en is omstreeks 1910 gebou deur 'n aandelemakelaar William Porter. Sy weduwee het dit tot haar dood in 1940 bewoon, en dit het in die laat 1950's in puin gelê. Wees versigtig as u die oorblyfsels van hierdie eens elegante klipstruktuur wil verken.
Die roete gaan na die noorde, verby die oorblyfsels van 'n betonswembad. Net daarvandaan hou die roete links en bereik dit gou 'n onbelemmerde uitsig oor die Wanaque-reservoir en die Wyanokieberge.
uitsig wes – Castle Point Trail
Gaan voort op die wit roete wat na 'n kliptoring klim. In teenstelling met wat u met die eerste oogopslag sou dink, was dit nie 'n uitkyktoring nie, maar 'n put wat water aan die herehuis verskaf (let op die geroeste pype langs die toring). Net daarbuite is daar 'n ander uitsig vanaf 'n oop rotslys aan die linkerkant van die roete oor die Wanaque -reservoir in die weste. Die roete begin nou daal.
reënbakker – Castle Point Trail
Kyk noukeurig hoe die Castle Point -roete kortliks links op 'n bospad draai, en draai dan onmiddellik regs voordat u die roete van 'n gaspypleiding bereik. Dit draai weer regs op 'n bospad, draai links op 'n voetpad voordat u 'n breë grondpad bereik, draai dan regs en volg die gaspypleiding vir 350 voet. Nadat u regs gedraai en die pypleiding verlaat het, kruis die roete 'n stroompie en klim, eers geleidelik, dan taamlik steil deur die laurier, na 'n rots met 'n breë uitsig. Vanaf die rand kan u die kliptoring sien wat u ongeveer 'n half kilometer terug verbygesteek het.
'N Entjie verder bereik die Castle Point -roete 'n verharde pad, met Skyline Drive net links. Hier eindig die Castle Point-roete en draai u regs om langs die Cannonball Trail (wit- "C" -rooi vlamme) voort te gaan. Die roete volg die pad 200 voet en draai dan links op 'n voetpad deur die bos. Binnekort bereik u 'n aansluiting waar die rooi/wit-gevlamde Skyline Connector Trail aan die linkerkant begin. Draai links en volg hierdie rooi/wit roete langs 'n voetpad ongeveer parallel met Skyline Drive tot by die parkeerarea waar die staptog begin het.
eindpunt van Castle Point Trail
eindpunt van Skyline Connector Trail
Die hoogtepunt van hierdie staptog is die ruïnes van die Van Slyke -kasteel, maar die roetes is ook aangenaam. Effens uitdagend, maar deur die gemiddelde stapper gedoen. Op 'n koue winderige dag was die roetes meestal verlate, behalwe die gebied rondom die meer en by die kasteelruïnes. Die eerste uitsig op die Todd -roete en die laaste uitsig op die Castle Point -roete is nie so indrukwekkend nie, maar die ander uitsigte is baie mooi. Daar is verskeie stroomkruisings op hierdie staptog wat pret is en in tye van hoogwater 'n bietjie uitdagend kan wees. In die algemeen 'n baie goeie staptog wat ek aanbeveel.
Alhoewel die paadjies goed gemerk is, is daar 'n aansienlike hoeveelheid vlamme wat op rotsblokke geverf is in gebiede sonder bome. Dit kan 'n probleem veroorsaak as daar sneeubedekking is.
Van Slyke -kasteelruïnes, Ramapo -meer, skilderagtige uitsigte, skilderagtige landskap, goed gevulde roetes.
Dit is 'n versameling foto's en planne wat strek oor een-en-dertig jaar se Amerikaanse militêre geskiedenis op see. Dit bevat een-en-twintig foto's van Japannese bombardemente en die nasleep van Pearl Harbor.
Die rangskikking van die versameling is chronologies. Hierdie versameling is aangewys as Toetredingsnommer 71 van die Manuskripteversameling, Afdeling Spesiale Versamelings, William Madison Randall Library, Universiteit van Noord-Carolina in Wilmington, Wilmington, Noord-Carolina 28403-3297.
Die versameling is deur Lytle Foster Hall aan die William Madison Randall -biblioteek geskenk.
Daar is geen toegangsbeperkings vir hierdie versameling nie.
Verwerk deur Lana Donaldson Taylor
Spesiale versamelings bibliotekaris
William Madison Randall -biblioteek
USS DOBBIN (AD-3) en vernietigers in die hawe van San Diego, 1932
USS WHITNEY (AD-4) en vernietigers in die hawe van San Diego, 1932
Kuswag se snyerplanne. Boucher Playthings Mfg. Corp. New York, 7 Februarie 1935
USS UTAH (AG-16) ex BB-31. San Pedro, Kalifornië, April 1935
Boogaansig van USS WEST VIRGINIA (BB48), 23 Augustus 1935
Luglyn van die USS UTAH (BB-31), 10 Desember 1936
Skuin lugfoto van die USS WEST VIRGINIA (BB-48) op see, 6 April 1937
Skuin lugfoto van die USS WEST VIRGINIA (BB-48) op see, 9 Februarie 1939
Planne van ATLANTA, USCG Patrol Boat. Marine Model Co Inc geteken deur R.L.Bittner, Hull No. 1094, Maart, 1940
USS CASTOR (AKS-1), 1941
USS SOLACE (AH-5), 1941
USS ARGONNE (AG-31), 1941
USS RAMAPO (AO-12), 1941
USS PELIAS (AS-14), 1941
Amptelike foto, Amerikaanse vloot, USS MEDUSA (AR-1), 1941
U.S. Navy Yard, Pearl Harbor, T.H. Naval Air Station in die middel, kyk noord, 7 Januarie 1941
Submarine Base, Navy Yard, Pearl Harbor, op die suide, 13 Oktober 1941
Submarine Base en Sub.Depot, Navy Yard, Pearl Harbor, 13 Oktober 1941
Naval Operations Base, Pearl Harbor, Hawaii, 30 Oktober 1941
USS UTAH draai om na haar hawekant, vyftien minute nadat sy deur 'n vyandelike vliegtuig getorpedeer is, 7 Desember 1941
Japannese propagandaprente. OKLAHOMA, 7 Desember 1941
Japanse foto geneem. L-R, NEVADA, VESTAL (AR-4), ARIZONA, WEST VIRGINIA, TENNESSEE, OKLAHOMA, MARYLAND, NEOSHO, CALIFORNIA, 7 Desember 1941
USS PHOENIX (CL-46), 7 Desember 1941
USS CASSIN (DD-372) USS DOWNES (DD-375), 7 Desember 1941
Bagger by Pearl Harbor tydens Japannese aanval, 7 Desember 1941
USS CASSIN lê in Drydock nr. 1 Pearl Harbor, 7 Desember 1941
NEVADA het probeer om Pearl Harbor tydens die aanval, 7 Desember 1941, te stuur
SHAW brand in drywende droogdak NEVADA kom van regs, 7 Desember 1941
CURTISS (AV-4), MEDUSA (AR-1), geneem kort na Pearl Harbor, 7 Desember 1941
Wrak van USS CASSIN en USS DOWNES in Drydock No.1 USS PENNSLYVANIA in die agtergrond, 7 Desember 1941
NAS Pearl Harbor, TH, 8 Desember 1941
NAS Pearl Harbor, 8 Desember 1941
NAS Pearl Harbor, T.H., Slagskade, 8 Desember 1941
USS VESTAL (AR-4), 1942
USS TACOMA, Frigate, Plans, 1943-1944
USS BUCKLEY, Destroyer Escort, Planne, 1947-1945
USS SUNNADIN (ATO-28), gekoppel aan USS BARNES (CVE-20) in Hilo, Hawaii, 25 Augustus 1943
Close-up van die bokant van SUNNADIN (ATO-28), Hilo, Hawaii, 25 Augustus 1943
Dryf drydock dryf deur Culebra Cut, Panamakanaal, 25 Junie 1945
Die drywende dok, 124 cm breed, is deur die 110 breed Panamakanaal gedryf nadat dit op 25 Junie 1945 op sy sy gedraai was
Amerikaanse kuswag snyer. Omskakeling in vredestyd. Kuswagplan nr. 105 CRO 103-31. Boekie met algemene planne, 28 Mei 1946
USCGC ANDROSCOGGIN (WPG-68). Oseaanweerstasie vaartuig, Mei, 1950
USS DRAAGSTRAAT (W-382) Snyer. Lugfoto Seattle, Washington, 14 Maart 1951
SS FORT MERCER reddings tenkwa
SS PENDELTON Rescue Tanker
Amptelike foto van die Amerikaanse kuswag
Handleiding The Submarine and Change 1, Mei 1955
USCGC WINONA (WPG-65), Port Angeles, Washington, 12 Junie 1955
Coast Guard Icebreaker NORTHWIND (W-282), Seattle, Washington, 2 Julie 1955
Coast Guard Base, Buena Island, San Francisco Bay, 16 Julie 1955
Boston, 31 Desember 1955
USCGC BERING STRAIT (W-282), Honolulu, Hawaii, 16 Januarie 1956
USCGC STORIS (WAG-38)
USCGC BRAMBLE (WAGL- 392)
UTILITY PATROL BOOT CG 30390. San Francisco Bay, 30 Junie 1958
USCGC ANDROSCOGGIN (WPG-68). Miami, Florida, 13 Augustus 1958
USCGC ACUSHNET, Salvage Vessel, (WAT-167), San Francisco Naval Yard Booklet of General Plans, 12 Desember 1959
USCGC EASTWIND (W-278), Antarctic Operation Deep Freeze, 5 April 1960
NOORDWIND (WAGB-282), Boekie met algemene planne. Kuswag nr 97 CRO103-1, 11 Januarie 1962
Boekie Subonderneming in die atoommaart, 8 Julie 1963
Diverse skeepsplanne, geen, geen identifikasie
USCGC ARBUTUS (WAGL-203), 3de Coast Guard District, New York
USCGC CAMPBELL (WPG-32), 3de Coast Guard District, New York
USCGC CAMPBELL (WBG-32), Planne
USCGC CAYUGA (W-384), Planne
USCGC EAGLE, 3de Coast Guard District, New York
USCGC HAWTHORN (W-215), 3de Coast Guard District, New York
USCGC HICKORY (WAGL-219), 3de Coast Guard District, New York
USCGC MACKINAC (WAVP-371), New York, N.Y.
CGC MINNETONKA (WPG-67)
USCGC NORTHWIND (W-282)
USCGC OWASCO (WPG-39), 3de Coast Guard Dist.
USCGC ROCKAWAY (WAVP-377), New York, NY.
USCGC SAUK (WYT-99), 3de Kuswagdistrik
USCGC TAMAROA (WAT-166), 3de Kuswag-distrik
USGC Mackinaw (W-83), 9de distrik, Cleveland
USCG ICEBREAKER (W-279), 9de distrik, Cleveland
USCG ICEBREAKER WESTWIND (W281), 3de Coast Guard District, New York
USCG YSBREKER WESTWIND (281)
USCG LIGHTSHIP 613 (AMBROSE), 3de Kuswag -distrik
USCG MOTOR LIFEBOAT 36369, 3de Coast Guard District
USCG FOTO, 3-mast seilvaartuig onder volle seil
USCG UTILITY BOAT 30399, 3 RD Coast Guard District
CG 364?, Washington, DC
USCG 30420, 1 ST Coast Guard District
USCG 36418, 1ste Coast Guard District, Boston, Mass.
CG 38479, 3de Kuswagdistrik
CG 40437, 3de Kuswagdistrik
CG 40520, 9de distrik, Cleveland
USCG 40532, 1ste Coast Guard District, Boston, Mass.
CG 82304, 8ste Kuswagdistrik
CG 82307, 3de Kuswagdistrik
CG 95304, 9de distrik, Cleveland
W42 (GERADO?), BAFB, Ala.
W111, 3rd Coast Guard District
W126, 3de Kuswagdistrik
W370, 9de distrik, Cleveland
W385, 9de Kuswag -distrik
W406, 9de distrik, Cleveland
KOPIEREG: Behou deur die outeurs van items in hierdie koerante, of hul afstammelinge, soos bepaal deur die Amerikaanse kopieregwetgewing.
Ramapough Mountain Indiane - Geskiedenis
'N Aantal plaaslike historici, genealoë en argeoloë het oor die Ramapough -mense geskryf. Rekeninge het verander met betrekking tot navorsing wat meer argeologiese, historiese, taalkundige en ander bewyse aan die lig gebring het, sowel as vanweë sosiale houdings. Soos met ander veelrassige mense wat erkenning soek as inheemse Amerikaanse stamme, het die Ramapough -bergindiane meningsverskille ondervind oor die belangrikheid van afkoms, in teenstelling met identiteit omdat hulle as 'n aparte kultuur erken word.
Die Ramapo was 'n Munsee-sprekende band van die Lenape, 'n Algonquiaanse taalsprekende volk wat 'n groot gebied beset het in die kusgebiede van die Mid-Atlantiese state en langs die Delaware-riviervallei. Bande is gewoonlik vernoem na hul geografiese gebied, en vroeë Europese koloniste het gedink dat dit verskillende mense is, maar almal was Lenape. Ramapo-dorpe is aan die einde van die sewentiende eeu aangeteken in die weste van Connecticut, naby die huidige Bethel en Ridgefield. In 1911 is 'n ongeskonde kano onder die water naby Bethel gevind en geïdentifiseer as moontlik Ramapo, wat nou in die Connecticut State Museum of Natural History aan die Universiteit van Connecticut gehou word. In 1923 bevestig Foster H. Seville, 'n etnoloog, twee uitgrawe kano's wat in Witteck Lake, naby Butler, New Jersey, gevind is, van Ramapo -oorsprong en moontlik 1000 jaar oud. Hulle is uitgestal in die American Museum of Natural History en in Hackensack, New Jersey.
In die vroeë 1700's is die Ramapo in die huidige westelike Connecticut gelei deur 'n sachem of hoofman met die naam Katonah. Onder druk van Engelse koloniste verkoop hulle hul grond in die Ridgefield -gebied, 'n gebied wat op 20 000 hektaar groot is, en trek weg. Die Ramapo het wes gemigreer, en sommige het hulle uiteindelik in die berge in die noordooste van New Jersey en in die suidweste van New York gevestig.
Die koloniale Nederlanders het verwys na die Indiese volke van Lenape wat hulle teëgekom het in hierdie mid-Atlantiese gebied, langs die onderste Hudson- en noordelike New Jersey-gebiede, as die Hackensack, Tappan, Nyack en Minsi, dit was die Hollandse name uit die Lenape-woorde vir die bands, wat die name wat verband hou met geografiese plekke ingeneem het. Die argeoloog Herbert C. Kraft sê dat sommige van die Ramapough teen die middel tot laat sewentiende eeu na die berge teruggetrek het, en teoretiseer dat hulle by die oorblyfsels van die Esopus en moontlik Wappinger -groepe aangesluit het ná oorloë met die Nederlanders. Die Nederlanders het grond toegeken van die Tappan -patent in die Hackensack -vallei, dit het die grens tussen New York en New Jersey oorgesteek.
Wynant Van Gelder, die eerste Europese grondeienaar in Sloatsburg in Rockland County, New York, het opgemerk dat hy in 1738 grond van die Ramapough gekoop het. Ramapough -bergindiërs woon steeds in die graafskap, veral in Hillburn, New York
Toe koloniste die gebiede langs Ramapo Creek binnegaan om ystermyne en werke in die agtiende eeu te ontwikkel, het hulle opgemerk dat die mense van Ramapough die heuwels beset het. Die stigter van die ystermyne het Duitse en Engelse werkers ingebring, waarvan sommige afstammelinge in die omgewing gevestig het.
Die historikus David Cohen het bevind dat vroeë intrekkers in die Hackensack -vallei "gratis swart grondeienaars in New York City en mulatte met 'n paar Nederlandse afkoms insluit, wat onder die eerste pioniers was wat hulle in die Hackensack River Valley van New Jersey gevestig het." Onder hulle was Augustine Van Donck, wat grond in die Tappan -patent in 1687 gekoop het. Terwyl die grens tussen New York en New Jersey die gebied van die patent in 1798 verdeel het, het Cohen teoretiseer dat sommige van hierdie vroeë vrye mense van kleur weswaarts na die berge. (Die van Van Dunk is algemeen onder die Ramapough, net soos DeGroat, DeFreese en Mann.) Cohen het gedink dat sommige vryswartes moontlik met die oorblywende mense van Lenape in die omgewing getrou het, maar dat die inwoners van die berge nie hoofsaaklik van die Indiese kultuur ontwikkel het nie. maar as veelrassige mense van die Europees-Amerikaanse kultuur, met landelike tradisies. Die oorsprong van hierdie vanne kan ook afkomstig wees van vroeër kontaktye met die kolonialiste. Uit bygeloof het baie Indiërs gekies om die name wat die kolonialiste gegee het, te gebruik in plaas van hul regte name.
Argeoloog en historikus Edward J. Lenik stem nie saam met Cohen se bevindings deur te sê: "Hoewel die oorsprong van die Ramapough kontroversieel is, is die meeste historici en antropoliste dit eens dat hulle (Ramapough) die afstammelinge is van die plaaslike Munsee -sprekende Lenape (Delaware) Indiërs wat na die berge gevlug het laat sewentiende eeu om Nederlandse en Engelse setlaars te ontvlug. Dit is 'n bekende feit dat die verplasing van Indiese stamme gevolg het op Europese invalle in die streek wat gelei het tot die gedwonge beweging en hervestiging van Indiese mense. "
& ldquo My goeie vriende, dit is die tweede keer in ons geskiedenis dat daar met eer teruggekom het uit Duitsland na vrede in Downingstraat. Ek glo dit is vrede vir ons tyd. Ons bedank u uit die diepte van ons harte. En nou raai ek u aan om huis toe te gaan en rustig in u beddens te slaap. & rdquo
& mdashNeville Chamberlain (1869 �)
& ldquo Ek glo dit geskiedenis het vorm, orde en betekenis dat uitsonderlike mans, net soos ekonomiese kragte, verandering meebring en dat passé -abstraksies soos skoonheid, adel en grootsheid 'n veranderende, maar voortdurende geldigheid het. & rdquo