Die 'ecotone' is 'n kragtige metafoor vir die verstaan van Praktiese Teologie as 'n postfundamentele onderneming. Die kwesbare publieke ruimte wat deur die interdissiplinêre dialoog geskep word is die praktiese teoloog se 'ecotone'. In hierdie tussen-in gebied is daar 'n verskeidenheid van narratiewe wat 'n rol speel en wat deur die vaardige praktiese teoloog in respek gebring kan word.
My betoog in hierdie artikel is dat teologie eintlik net op 'n (outo)biografiese basis beskryf en gevorm kan word. In die lig daarvan dat dit in die artikel gaan oor die lewensverhaal van 'n kerkman, sou dit ook sin maak om te reflekteer op die vraag wat die betekenis en effek van so 'n benadering op die kerk sou kon hê? Anders gestel: Is hierdie besinning net 'n teoreties-akademiese spel, of kan dit 'n betekenisvolle bydrae tot kerklike vernuwing lewer?