Naby ons huisie in die bos loop 'n lieflike, spoedige stroom, Clove Creek. Alhoewel dit baie vinnig en welvarend is, verg dit 'n groot lente-donderstorm om te verstaan ​​hoe so 'n beskeie stroom die dramatiese en pragtige gebied, wat plaaslik bekend staan ​​as The Gorge, kan uitsny.
Die kloof is reg oorkant ons drie hektaar. Hemlocks sluier die nader, maar koeler lug en die geluid van verbygaande water trek die besoeker na 'n klipperige pad tussen twee mooi esdoorns. Die pad begin kort voor 'n massiewe ontginning van rots en The Gorge self.
Hier is Clove Creek - wat oor eeue heen oor rotse tuimel - uitgekapte rotswande, blou met koring, met varing bedek. Die kragtigste waterval vernou deur twee groot rotse en skep 'n kolkende swembad ongeveer XNUMX meter onder 'n ontsaglike klipfront. Dit is 'n plek van merkwaardige krag en skoonheid. Dag Hammerskjold het in die omtrek gesom en was dikwels te vinde op hierdie groot rotsagtige kakebeen en kyk af na die valle.
Dit was voorheen 'n deurgangsritueel vir plaaslike tienerseuns om van The Rock af te spring in die koue swembad, maar met die abses van die versekeringstariewe, het die eienaar 'n klap gekry. Hy het die polisie ontbied om die kappies af te jaag.
Ek sê al nege jaar vir my man: 'Een van die dae gaan ek self van The Rock af spring.' Geen klein aspirasie vir my nie, as ek my laaste wedstryd van Neat Falls in ag neem.
Neat Falls was 'n agterplaaswedstryd wat my ouer broer, sover ek weet, uitgevind het. Hy sou as The Judge begin en sy Daisy Air Rifle inpak. Hy sal dan elke speler een vir een skiet (of 'kies', soos hy graag wou sê). Die doel van die spel was om die 'netjiese val', dit wil sê die mees realistiese, opwindende of grusame dood, te verhoog. Die wenner het die eer gekry om The Judge te word en almal anders te skiet.
Alhoewel ek dit al baie keer in die ingewande geneem het en my op die ouderdom van sewe jaar wankel in wat volgens my wreedaardige en lewensgetroue sterftes was, moes ek nog steeds die regter wees.
Een warm Saterdag het ek genoeg gehad. Ek het my voorgeneem om die coolste, die dapperste, die heel mooiste val van almal te maak, een wat nooit deur die ouer kinders verwek is nie, nog minder gepoog.
Ons agterplaas het twee gebiede gehad, die boonste deel vir bofbal, Neat Falls en ander speletjies, en die gesonke gedeelte, waar die swaai en die sandkas was. Die muur van agt voet met klippiesement dui aan die einde van die tuin. Elke lente het 'n vragmotor in die straat 'n vars vrag sandkassiesand oor hierdie muur gestort.
Dit is waar dat een of twee van die dappere desperado's van die muur af na die laaste ronde gegaan het, maar op 'n sissige manier: 'n stadige gekreukel en vou, en 'n duimende worstel na onder. Geen drama, geen aandrywing nie.
Toe my beurt die dag kom, waai ek almal teen die muur af. Ek klop hartlik deur ons motorhuis na die stegie en stap na die muur toe, met my rug na The Judge.
'Vuur!' Skree ek. Die koeël skroei in my rug in. Verfrommel ek en draai ek soos 'n lafaard om vorentoe te val? Geen! Met 'n kreet van angs val ek agtertoe, af, af, sewe voet af in die voethoogte heuwel sand. Al die wind het my uitgeslaan. Netjiesste val ooit bereik. Die vrot ding was dat my broer nie met my saamgestem het nie. Hy het The Judgeship aan een van die Archibald-seuns gegee.
Om van hoë plekke af te spring, bly op my lys met hoërisiko-aktiwiteite met lae wins, totdat ek die eerste geskree en plons van 'n triomfantelike adolessent by The Gorge hoor. As hulle dit kan doen, kan ek dit doen, dink ek by myself. Dit was 'n aangename knuffel om my wandelinge aan te gaan, deur die hele seisoen op The Rock uit te stapel met die wete dat ek dit eendag in die ruimte en die maalkolk sou instap. Hierdie aanskoulike prentjie het my byna 'n dekade vermaak.
Toe het ons begin soek na 'n groter huis. My dae deur The Gorge was getel. Ek het ander, ligter risiko's geneem - 'n kaalvoetwandeling in 'n nabygeleë moeras, 'n naakte maanlig in die buurman se dam. Die somer was einde se kant toe.
Ek het een warm aand op my stoep gelees, my man buite die stad, toe my vriendin Jane met 'n gas in haar motor aangery het.
'Ontmoet Rainbow Weaver,' het sy gesê toe sy uitklim. 'Sy is in die stad om werksessies te gee en ek het gedink dat sy The Gorge graag wou sien.'
Oorvloedig en stralend soos 'n volmaan, staan ​​Rainbow Weaver uit die motor. Jane het genoem dat 'n inheemse Amerikaanse vrou na die stad sou kom, maar ek het nooit van haar verwag om so jonk te wees nie. Sy was nie lank in die dertigs nie, as sy glad nie daar sou wees nie.
Sy het 'n stewige handdruk gehad en gereed gelag. Toe ons gesels, voel ek haar natuurlike eerbied, maar daar is nie 'n somber been in haar liggaam nie.
"Sal ons na The Gorge stap voordat dit donker word?" vra Jane.
'Seker!' Ek sê, altyd bly om dit te wys. 'Weet jy, ek gaan een van die dae van The Rock af spring.'
'Lekker nag', sê Rainbow Weaver en kyk met 'n wrang glimlag na my.
'Wel, wie weet, miskien vanaand!' Ek tjip senuweeagtig.
Hierdie wandeling, altyd so strelend, kry 'n onbekende voorsprong. Ek sal dit miskien moet doen.
Binnekort kom ons by The Rock aan. My oog kyk na klein films van my voet wat vang op pad af, skeurwonde, meneer Crabby wat die polisie bel, 'n ernstige gebroke—
"Pragtige plek," sê Rainbow Weaver. Sy drink die krag van die hemlocks in, die klip, die waterval, verlig deur patrone van sononder. Haar blik rus op my. In haar oë ontmoet ek my eie begeerte om hierdie ding te doen.
'Wel, ek sal dalk vanaand spring.'
'As u dit vanaand doen, sal u getuies hê.'
Iets wat ek nog nooit oorweeg het nie. Die Spring is dadelik aantrekliker.
'Moet nooit 'n beter tyd wees nie,' sê ek met 'n kloppende hart. Ek trek my katoenrok uit, laat op my tenk en onderklere. Biesige bloed. Metaalsmaak van vrees. Ek sal moed bymekaarskraap met 'n dankliedjie aan The Rock. Ek komponeer dit ter plaatse. 'Dankie vir die gawe van moed, broer Rock, broer Rock. Dankie vir die geskenk van die lewe, Moeder Aarde, Moeder Aarde. "
Rainbow en Jane kuier saam met my op die kore. Ek marsjeer nou ritmies, naby die rand, omgord my lendene, sorgvuldig om elke natuurgees en my eie liggaam en my getuies te bedank en te seën -
'Jy hou maar aan versies op, is dit nie?' sê Rainbow.
Ek hou stil om myself te verdedig, maar ek weet dadelik dat sy "REG!" Skree ek. Met 'n pompende sprong en 'n dier wat skree, sak ek van die rots af, af, af, diep in die ysige water, af en af, raak nooit aan die onderkant nie, trek dan op en op, bars deur die oppervlak, opgewonde, spat, kink soos 'n vreugdedronk kind.
Rainbow Weaver was 'n wyse onderwyser. Van die kort oomblikke in haar geselskap het ek baie dinge geleer oor hoe ek die risiko moet nader: om myself sonder oordeel waar te neem, om 'n sin vir humor en 'n ligte aanraking te hou, om getuies uit te nooi as ek wil. Die belangrikste is dat daar 'n tyd is om op te hou om 'n risiko te benader en dit te neem, om my te laat begeer.
Terwyl ek heerlik in die swembad rondgeslinger het, het ek gevind dat ek Neat Falls tog nie verloor het nie.
Video / aanbieding met Irene O'Garden: Die neem van risiko's genees trauma
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Geluk en Sukses > Prestasie > Hoekom Sommige Mense Kan Online Aan Die Net And Others Can not