Mevrou die president: Eleanor Roosevelt - GESKIEDENIS - Inligting
Mevrou die president: Eleanor Roosevelt
Eleanor Roosevelt, 'n vrou met groot energie en empatie, het haar invloed as presidentsvrou gebruik om vir Amerikaanse werkers, vroue en minderhede te veg.
#9 Eleanor het toesig gehou oor die opstel en verloop van die Universele Verklaring van Menseregte
Na die dood van Franklin D. Roosevelt in 1945, het president Harry S. Truman Eleanor aangestel as 'n afgevaardigde van die Verenigde Nasies (VN). In April 1946 word sy die eerste voorsitter van die voorlopige VN -kommissie vir menseregte. Die kommissie het 'n spesiale Universele Komitee vir die Opstel van Menseregte wat was onder voorsitterskap van Roosevelt. Die Universele Verklaring is deur die Algemene Vergadering in 1948. Alhoewel dit nie wetlik bindend is nie, is die verklaring aanvaar of beïnvloed die meeste nasionale grondwette sedert 1948. Dit het ook gedien as die grondslag vir internasionale wette en verdrae. Dit word beskou as een van die mees prominente prestasies van Eleanor Roosevelt.
In hierdie tydlyn weier Franklin Roosevelt om 'n vierde termyn om gesondheidsredes, maar bestuur sy vrou Eleanor, en verander die Amerikaanse politiek vir ewig.
POD: 20 Junie 1944- President Franklin Roosevelt kry 'n serebrale bloeding te midde van 'n kabinetsvergadering. Uiteindelik sal die pers na Roosevelt se toestand uitlek. Terwyl hy herstel, begin Eleanor in die geheim sy plek inneem, soortgelyk aan Edith Wilson se rol in Woodrow Wilson se tweede termyn.
28 Junie- Roosevelt se dokter, Howard Bruenn, lig hom in dat die president waarskynlik nie nog 'n jaar sal lewe nie, en beveel aan dat hy bedank. Die president maak kenmerkend beswaar teen hierdie advies, maar sy naaste raadgewers oorreed hom om nie herkiesbaar te wees nie. Roosevelt, wat sy beleid wil voortsit, soek 'n kandidaat wat by hom lojaal is. Hy beskou eers sy vise -president, Henry Wallace, maar besef dat hy te liberaal is vir die konserwatiewe vleuel van die party.
2 Julie- Nadat hy geluister het hoe Eleanor 'n verslag lewer oor die stand van die oorlog, slaan FDR vas op die idee dat Eleanor hom moet opvolg. Eleanor is verbaas oor haar man se voorstel en sê dat sy geen begeerte het om president te word nie. FDR maak asof hy 'n grap maak, maar werk in die geheim om sy vrou aan te wys.
10 Julie- FDR hou 'n geheime vergadering met leiers van die Demokratiese Party om die komende Demokratiese Nasionale Konvensie te bespreek. Hy skok die komitee deur te sê dat hulle Eleanor moet aanwys. Die Demokrate weier aanvanklik om selfs te oorweeg om 'n vrou vir die pos van president te bestuur. FDR sou egter nie so maklik opgee nie. Vir ure lank roep hy die demokrate uit en sê: "Ek sal haar [Eleanor] verkies, as dit my laaste optrede op hierdie aarde is." Teensinnig stem die partyleiers saam om Eleanor by die Konvensie te ondersteun.
19 Julie- By die Democratic National Convention in Chicago skok FDR die land deur Eleanor Roosevelt as president aan te wys. Roosevelt erken sy gesondheidsprobleme en onthul dat hy waarskynlik binne die volgende paar maande sal sterf. "Natuurlik doen ons alles om dit te voorkom, maar ons moet nie toelaat dat ons land toegee aan die as vanweë my komende ondergang nie. Voortaan , Benoem ek 'n wonderlike persoon, wat toevallig 'n vrou is, want slegs 'n vrou het die volharding en krag om die laaste slag teen die magte van Hitler te slaan, 'het Roosevelt aangekondig. Die vloer breek uit in mededingende gejuig en gejaag, terwyl sommige van die suidelike afgevaardigdes uitstap op grond van Eleanor se geslag en liberale rassebeskouing.
21 Julie- Met meer as 800 stembriewe word Eleanor Roosevelt gekies as die genomineerde van die Demokraat as president. Om die meer konserwatiewe kiesers te versag, word Harry Truman aangewys as haar vise -president. In 'n haastig voorbereide aanvaardingstoespraak verklaar Eleanor: "Ek het min begeerte om hierdie amp te beklee. Ek is deur al my vriende hier oortuig dat ek die beste manier om my landgenote te dien, u genadige benoeming aanvaar. Ek bid dat as ek verkies word , Mag ek die Amerikaanse volk met genade en nederigheid dien. " Terwyl Eleanor se benoeming met entoesiasme deur sommige begroet word, groet ander, veral koerante, die nuus met bespotting. Die Republikeinse kandidaat Thomas Dewey het die Roosevelts se nepotisme aangeval, wat 'n belangrike tema van sy veldtog sou word. Die New York Herald Tribune het in 'n hoofartikel soortgelyk aan dié van ander koerante gesê: "Vir Roosevelt om aan te neem dat sy vrou, duidelik onder sy beheer, of enige vrou, die reg het op die hoogste amp in die land, is heeltemal belaglik." Selfs sommige demokrate is teen die benoeming van Eleanor.
23 Julie- Op 'n radio-adres aan die Duitsers en die wêreld bespot Hitler die Verenigde State omdat hy dit oorweeg het om 'n vrou as hul leier te hê. "In 'n afwykende poging om die Ariërs verder te onderwerp en te verneder, het die Jode van Amerika hul marionette beveel om een ​​nog swakker en onrein te benoem as Roosevelt. Dit is omdat sy 'n vrou is wat die Jode haar vir 'n vrou benoem het. kan nie 'n leier wees nie, maar sy kan beheer word. " Hitler sou meer as 'n uur lank ronddwaal en afwykende terme gebruik om na Eleanor te verwys. Die Demokrate sou die toespraak aangryp en dit gebruik vir 'n groot propaganda -waarde, en sou die toespraak as bewys bewys dat Hitler wou hê dat die Republikeine sou wen, sodat die Geallieerdes die oorlog sou verloor.
Eleanor en Franklin neem die lug vir die verkiesing. FDR sou onvermoeid veldtog vir sy vrou voer tot en met die verkiesingsdag en verskeie byeenkomste saam met haar bywoon. Dit is nie verbasend nie dat Eleanor 'n groot steun van vroue ontvang, wat in oorweldigende getalle vir haar sou stem. Die Demokrate sou groot kiesersregistrasieveldtogte aanpak om die vroulike stemming te bereik, om die mans te vergoed, waarvan die meerderheid Dewey ondersteun. Om geloof in Eleanor te toon, teken Norman Rockwell 'n beroemde prentjie van Eleanor en Rosie the Riveter, met die slagspreuk "She can do it!"
Terwyl die Republikeine die Roosevelts gekritiseer het omdat hulle op dieselfde manier as 'n monargie gedra het, was hul primêre aanvalle op FDR omdat hulle 'n vrou aangewys het. Interessant genoeg het die Republikeine selde Eleanor as persoon self aangeval, en gewoonlik FDR aangeval omdat hulle aanmatigend genoeg was om sy vrou te kies. Hierdie aanvalle sou uiteindelik 'n terugslag kry, met baie vroue wat oortuig was om met Eleanor te reageer op die chauvinisme van Republikeinse aanvalle. Die Roosevelts sou ook hul steun onder die werkersklas behou en steun in die Suide ondanks dreigemente om 'n Dixiecrat -party te stig. Aangesien die verkiesing in die middel van 'n oorlog was, het die Suidlanders die Roosevelts nie gemaklik gevoel nie. Ryk Republikeine sou egter meedoënloos die Roosevelts bespot.
Sukses in die Tweede Wêreldoorlog in Oktober sou die gewildheid van die Roosevelts aansienlik verhoog, en Hitler se toespraak teen Roosevelt was baie effektief. As gevolg van verskeie toere as presidentsvrou, sou Eleanor 'n verrassende hoeveelheid ondersteuning onder die troepe behou, wat liefdevol na haar verwys het as "tante Eleanor". Namate die gesondheid van FDR agteruitgegaan het, het Eleanor 'n meer openbare rol voortgesit en haar man se vuurgeselsies oorgeneem. Die sterk steun van die demokrate na 12 jaar van hul bewind sou ook die steun van Eleanor versterk. 'N Handjievol liberale republikeine sou partygrense oorsteek om haar te onderskryf, en noem dit 'n historiese geleentheid.
Ondanks sterk, nasionale steun aan die Roosevelts, het sommige Republikeine geglo dat Dewey in 'n groot stuk sou wen, sonder om te begryp dat die Amerikaanse publiek 'n vroulike president sou kies. Op die verkiesingsdag was vroue in rekordgetalle, wat Eleanor in staat gestel het om te wen met 'n kiestelling van 472-59. Die nuusmedia was so geskok dat 'n vrou wat nog nooit 'n amp beklee het nie, tot president verkies kon word, dat hulle skaars die resultate kon rapporteer. Die Republikeine sou haar meedoënloos kritiseer gedurende haar hele administrasie.
Mevrou die president: Eleanor Roosevelt - GESKIEDENIS
Mevrou Franklin D. Roosevelt was meer betrokke by die gedagtes en harte en aspirasies van mense as enige ander presidentsvrou in die geskiedenis. Teen die einde van haar lewe was sy een van die mees gewaardeerde vroue ter wêreld.
Gedurende haar 12 jaar in die Withuis is daar soms vir haar uitgelag en soms bitter gegrief. Maar gedurende haar laaste jare het sy die voorwerp geword van byna universele respek.
Sy word telkens aangewys as die wêreld en die mees bewonderde vrou in internasionale peilings. Toe sy die sale van die Verenigde Nasies binnegaan, het verteenwoordigers uit alle lande opgestaan ​​om haar te eer. Sy het nie net die vrou en weduwee van 'n hoë president geword nie, maar 'n edele persoonlikheid in haarself.
In die Withuis en vir 'n geruime tyd daarna kon geen presidentsvrou mevrou Roosevelt aanraak vir redes wat uitgespreek is nie, menings uitgespreek, afstande gespan, mense gepraat, woorde gedruk, presedente verpletter, eerbewyse verwerf, grade behaal.
Sy was net so inheems aan Amerika as handpalms aan 'n kuslyn van Florida, en as die naasbestendigste vrou het sy haar warmte, opregtheid, ywer en geduld na elke uithoek van die land en die grootste deel van die wêreld gebring.
Haar oënskynlik onophoudelike aktiwiteit en energie ontlok 'n soort verblind bewondering en tallose "Eleanor" grappies, veral in die negentien-dertigs en veertigs. Die bespotting verdwyn aan die einde van die bewondering.
Na haar man en haar dood en 'n loopbaan as minnares van die Withuis wat presedente verbreek het met 'n gereeldheid wat Abigail Adams en Dolley Madison nooit genader het nie, het president Harry S. Truman in 1945 mev. Roosevelt aangestel as 'n afgevaardigde in die Algemene Vergadering.
Die agting waarin mev. Roosevelt in hierdie land gehou is, was geweldig, ondanks die intense kritiek wat sommige waarnemers gehad het, spruit dit uit persone wat polities en ideologies met haar man verskil het. Sy word daarvan beskuldig dat sy rassevooroordele stimuleer, dat sy haar in die politiek bemoei, te veel praat, te veel reis, te informeel is en dat kritici meen dat 'n meesteres van die Withuis alleen gelaat moes word. Sy het selfs in haar man 'n 'kwotasie-kwessie' geword in 'n veldtog vir herverkiesing.
Aan die ander kant word sy deur tallose getalle aangewys as hul persoonlike kampioen in 'n wêreld wat eers depressief was, daarna oorloggeteister en uiteindelik wanaanpas in die naoorlogse jare. Sy was 'n simbool van die nuwe rol wat vroue in die wêreld sou speel. As gevolg van haar werk in die Verenigde Nasies, veral ten behoewe van die klein mense in die wêreld, het hierdie agting spoedig die nasionale hindernisse oorskry om feitlik wêreldwyd te word.
Hoewel sy nie meer presidentsvrou was nie, het haar invloed maar min afgeneem.
'N Tipiese voorbeeld van die soort entoesiasme wat sy in die buiteland kon wek, een van die vele voorbeelde, het plaasgevind tydens die besoek van mev. Roosevelt en aposs aan Luxemburg in 1950. Perle Mesta was toe Amerikaanse minister van die land.
Een van mevrou Roosevelt & aposs se eerste dade was om die groothertogin in haar paleis aan te roep-'n lang oproep. Om net 'n blik op haar te kry, staan ​​duisende Luxemburgers ure lank buite in 'n onophoudelike reën en roep telkens: & quotMees-ees Roose-velt! Mees-ees Roose-velt! & Quot
Duisende meer verskyn later in die klein land in dorpe wat gay is met baniere en blomme en glimlaggende gesigte. In haar kenmerkende warbling falsetto bedank sy soveel as wat sy kon.
Mev. Roosevelt was 'n entoesiastiese vliegtuigreisiger. Sy het afgegaan na die myne. Sy dwaal deur die hele wêreld met min spoggerigheid. Sy het 'n wonderlike korrespondensie gevoer.
Haar invloed bevraagteken
Die belangriker kroniekskrywers van Roosevelt en Aposs -dae in die Withuis het min gevalle opgemerk waarin vasgestel kan word dat haar beradings van die allergrootste belang was om die vloed van sake te verander. President Roosevelt het ook nie altyd sy vrou vertrou oor staatsaangeleenthede nie. Hy het haar byvoorbeeld nie vertel dat hy na Newfoundland sou gaan om met premier Winston Churchill van Brittanje te praat oor aangeleenthede rakende die oorlog nie. Hy het net vir haar gesê dat hy 'n reis deur die Cape Cod Canal onderneem het. & Quot
Daar was egter baie bekende voorvalle waarin mev. Roosevelt die president kon vestig en aandag kon gee aan sake soos onreg aan ras- of godsdienstige minderhede in die gewapende dienste of elders in die regering.
Met 'n kenmerkende vroulike openhartigheid het mev. Roosevelt altyd daarop aangedring dat sy moet doen wat sy voel reg is. As gevolg hiervan het ongeregtigheid en ongelykheid, of dit nou manifesteer deur verskillende agentskappe soos die Staatsdepartement of die Russe, 'n sterk reaksie ontlok.
Mevrou Roosevelt het goed oor die weg gekom met die staatsdepartement totdat die Palestynse probleem ontstaan ​​het. In Februarie en Maart van 1948 het sy in die openbaar gekant teen die Amerikaanse beleid, wat 'n wapenembargo op die versending van wapens aan Israeliete handhaaf. Sy het ook ten gunste daarvan gekom om Palestina in Joodse en Arabiese state te verdeel.
Roosevelt was steeds kritiek op die Sowjet -taktiek, maar het die Verenigde State voortdurend aangespoor om voort te gaan met die pogings om die koue oorlog deur onderhandeling te beëindig. Sy bepleit ook die staking van kernwapentoetse en vra dat die Verenigde State Rooi China erken.
Sommige van die ernstigste kritiek wat mev Roosevelt uitgespreek is, het gevolg op haar ondersteuning en borgskap van 'n aantal groepe waarin kommuniste en 'mede-reisigers' aktief was. Sy het gereeld daarop gewys dat sy 'n persoon erken en die reg het om 'n kommunis te wees, mits hy hierdie verbintenis nie ontken nie. Later het sy egter daarop gewys dat ervaring haar geleer het dat dit onmoontlik is om met kommunisties gedomineerde groepe saam te werk.
Haar breuk met groepe wat sy eens sterk verdedig het, het gekom toe die oorlog nader kom, en toe sy agterkom dat verskeie van hulle gekant was teen nasionale verdediging, uitleen en die nasionale konsep. In Augustus 1942, nadat die Verenigde State 'n bondgenoot van Rusland geword het in die oorlog, maak sy haar posisie nog duideliker deur die linkervleuel van die Amerikaanse Arbeidersparty formeel te verwerp en deur die regtervleuel in 'n primêre geveg te ondersteun.
In 1949 raak mevrou Roosevelt gewikkel in 'n bitter kontroversie met kardinaal Spellman, Rooms -Katolieke aartsbiskop van New York. Dit volg op 'n paar opmerkings wat sy gemaak het teen die gebruik van federale fondse vir parochiale skole.
In die bespreking van 'n maatreël vir hulp aan onderwys wat voor die kongres was, het mev. Roosevelt in haar rubriek 'My Day' geskryf dat 'ons van die wat in die reg van 'n mens glo om aan elke kerk te behoort wat hy goedvind, en in sy eie God te aanbid kan nie beskuldig word van vooroordeel as ons nie wil sien dat openbare onderwys verband hou met godsdienstige beheer van die skole wat deur belastingbetalers betaal word nie. & quot
Die kardinaal beskuldig mev Roosevelt van onkunde en vooroordeel en noem haar rubrieke en dokumente van diskriminasie onwaardig vir 'n Amerikaanse moeder. & Quot
Die geskil is uiteindelik vriendelik opgelos, maar nie voordat dit deur vooraanstaande lede van die geestelikes gevoer is nie en 'n aangeleentheid geword het in die veldtog van 1949, terwyl politieke figure hulself verenig het vir en teen mev. Roosevelt. Dit het geëindig in Augustus daardie jaar toe kardinaal Spellman mev Roosevelt by haar huis in Hyde Park ingeroep het en albei verklarings uitgereik het waarin hulle verduidelik dat dit 'n 'kwotasie' was.
Haar diens as afgevaardigde by die Verenigde Nasies het in 1947 onder president Truman begin en tydelik geëindig in 1952. In 1961 het president Kennedy haar aangestel as een van vyf lede van die Amerikaanse afvaardiging vir die 15de sitting van die Algemene Vergadering.
In die tussenliggende jare het mev. Roosevelt haar toegewy aan haar gesindikeerde koerantrubriek en die Amerikaanse Vereniging vir die Verenigde Nasies. Toe vooraanstaande Demokrate die Nasionale Sake -komitee stig in 'n poging om die demokratiese beheer van die federale regering te herstel, aanvaar sy die nasionale voorsitterskap.
Mevrou Roosevelt het nooit belangstelling in die Demokratiese party verloor nie. Sy het die nasionale byeenkoms in 1952 en 1956 toegespreek, en albei jare het hulle vir Adlai E. Stevenson gepleit. By die byeenkoms in 1960 in Los Angeles, het sy aangedring op 'n Stevenson-Kennedy-kaartjie en gesekondeer deur mnr. Stevenson en aposs nominasie.
Gedurende haar jare lange verbintenis met die party, was mev. Roosevelt geïdentifiseer met sy liberale vleuel. In 1959, tydens 'n ete ter ere van haar 75ste verjaardag, het sy skerp geskil gevat met oud -president Truman, wat ook die ete toegespreek het. Mnr. Truman het die "liberale" van die kwotashuis gehaas en vir wie hy beskuldig het dat hy die oorsaak van liberalisme seergemaak het en die weg gebring het vir reaksie. Mevrou Roosevelt antwoord en sê: & quot; ek weet dat ons 'n verenigde party nodig het. Maar dit kan nie 'n verenigde party wees wat sy beginsels prysgee nie. & Quot
In dieselfde jaar werk sy saam met die voormalige senator Herbert H. Lehman in 'n poging om die Demokratiese hervormingsbeweging in New York te konsolideer om Carmine G. De Sapio, leier van Tammany Hall, te verdryf.
Die volgende jaar het sy haar weer by die hervormingsgroep aangesluit en vir senator John F. Kennedy gestomp. Haar mees onlangse politieke aktiwiteit was as leier, saam met die heer Lehman, van die hervormingsfaksie tydens die 1961 -burgemeesterswedloop in New York en tydens die voorverkiesings van 1962. Haar kandidaat in 1961, burgemeester Wagner, het herverkiesing met meer as 400 000 stemme gewen.
Theodore Roosevelt en aposs niggie
Anna Eleanor Roosevelt is gebore vir Elliott en Anna Hall Roosevelt in New York op 11 Oktober 1884. Theodore Roosevelt, die 25ste president, was haar oom. Die gesinne van albei haar ouers was sosiaal prominent, die Roosevelts was 'n welgestelde familie van Nederlandse afkoms en die sale van dieselfde familie as Philip Livingston, die ondertekenaar van die Onafhanklikheidsverklaring van Engels.
Mevrou Roosevelt en aposs se pa was bekend as 'n sportman en grootwildjagter, en haar ma was 'n bekende skoonheid van die dag. Toe Eleanor 8 was, sterf haar ma, en die jong meisie het saam met haar ouma aan moederskant, mev Valentine G. Hall, in Tivoli, N. Y., nie ver van Poughkeepsie nie, lewe gekry. Haar pa is anderhalf jaar later oorlede.
Sy is meestal tuis onderrig deur tutors, en sy onthou later in haar outobiografie, "This Is My Story," dat haar regte opvoeding nie begin het nie, totdat sy op 15 -jarige ouderdom na die buiteland gegaan het.
As kind was sy bekommerd omdat haar ma en ander lede van haar gesin ietwat teleurgesteld was oor die jong voorkoms van Eleanor. Toe sy 15 was, besluit die gesin dat dit beter sou wees om haar sosiale kanse aan te vul deur 'n eindreis na die buiteland. In 1900 is sy na Engeland geneem en in Allenswood geplaas, 'n skool onder leiding van 'n juffrou Souvestre, wat haar ouma onthou het as 'n stimulerende en gekweekte dame wat haar in haar eie jeug onderrig het.
Sy het drie jaar in die buiteland gebly en tale, letterkunde en geskiedenis onder Miss Souvestre bestudeer, haar Frans en Italiaans vervolmaak en haar vakansies deurgebring om op die vasteland te reis en die Europese kultuur te absorbeer. Sy was vasbeslote in die Franse stelsel om presiese oordele oor alles te verkry en te herhaal.
Op die ouderdom van 18 is sy vir haar debuut na New York teruggebring. "Dit was eenvoudig aaklig," het sy in 'n openbare gesprek gesê. Dit was natuurlik 'n pragtige partytjie, maar ek was so ongelukkig, want 'n meisie wat uitkom, is so ellendig as sy nie al die jongmense ken nie. Ek was natuurlik so lank in die buiteland dat ek kontak verloor het met al die meisies wat ek in New York geken het. Ek was ellendig deur dit alles. & Quot
Sy is binne twee jaar van haar ellende onthef deur Franklin Delano Roosevelt te ontmoet, wat in 1904 aan Harvard gestudeer het en na New York gekom het om die Columbia Law School by te woon. Hy was ernstig en wou 'n loopbaan volg. Hy vind juffrou Roosevelt 'n goeie geselskap.
Boonop was die twee Roosevelts verre neefs wat hulle eers ontmoet het toe hy 4 jaar oud was, en sy 2 en hulle het maklik saamgekom. Hulle familielede het dit so goedgekeur dat die huwelik natuurlik gevolg het. President Roosevelt het op 17 Maart 1905 van die Withuis na New York gekom om die bruid te trou.
Na die troue, 'n briljante sosiale geleentheid in New York, het mev. Roosevelt 'n hele paar jaar in huislikheid en kraam oorgegaan. Die egpaar en die eerste kind, Anna, is gebore in 1906. Agtien maande later is 'n seun, James, gebore. 'N Tweede seun, genaamd Franklin D. Jr., is drie maande na geboorte oorlede. Nog drie seuns, Elliott, nog 'n Franklin D. Jr. en John Aspinwall, is gedurende die eerste 11 huweliksjare gebore.
Mevrou Roosevelt het in 1911 haar eerste kwessie met politiek en regering gehad nadat Roosevelt tot staatsenator verkies is en die gesin na Albany verhuis het. In 1913 is die Roosevelts na Washington toe die toekomstige president aangestel word as assistent -sekretaris van die vloot in die Wilson -administrasie. In 1920 sien sy meer van die politieke toneel toe haar man 'n kandidaat vir die vise -presidentskap was op die demokratiese kaartjie saam met James M. Cox, wat as president teen Warren G. Harding gekies het.
Die volgende jaar het poliomyelitis haar man getref, en mevrou Roosevelt het hom bygewoon en hom drie jaar lank aangemoedig totdat dit duidelik was dat verdere herstel stadig deur die res van sy lewe sou kom.
Op hierdie stadium het mev. Roosevelt ernstig na vore gekom op soek na 'n loopbaan. Vriende van die gesin en mnr. Roosevelt en aposs dokters het mev. Roosevelt aangespoor om saam met haar man te werk in 'n poging om sy belange weer op te wek. Sommige waarnemers was van mening dat kort daarna haar vasberade instelling van aktiwiteit na aktiwiteit in haar eie lewe en syne 'n doelbewuste maneuver was om hom van sy invalidisme te red en hom te dwing om sy voormalige belangstelling in die buiteland se sake te hervat.
Politieke aktiwiteit begin
Sy het na 'n paar jaar van stemreg aan politieke gesprekke met ander vroue deelgeneem en het in die beginjare, miskien profeties, daarop gewys dat vroue nie hul geleentheid gebruik om die politiek te verhef nie. neem deel aan die werk van die Women & aposs Trade Union League, en begin in 1924 'n aktiewe rol in die staat en nasionale komitees van die Demokratiese party.
Mevrou Roosevelt het haar aktiwiteit verhoog met lesings, partytjies en toesprake in die belang van populêre politieke verligting, opvoeding en welsyn. In 1926 stig sy saam met Marion Dickerman die Valkill Shop, 'n nie -winsgewende meubelfabriek naby die Roosevelt -huis in Hyde Park, om werk aan gestremde mans te gee by die vervaardiging van vroeë Amerikaanse meubels. 'N Jaar later, saam met juffrou Dickerman en Nancy Cook, koop sy die Todhunter School, 'n privaatskool vir meisies in New York, en mev. Roosevelt word direkteur en onderwyser van klasse in moderne geskiedenis en huidige gebeure.
Sy onttrek haar uit die politiek met die verkiesing van haar man as goewerneur van New York in 1928, maar ondanks hierdie onttrekking vergroot sy haar belange. Sy was besiger as ooit om idees te bekom en te versprei. Sy word 'n direkteur van die Foreign Policy Association en van die City Housing Corporation. Boonop het sy 'n gesindikeerde rubriekskrywer geword, 'n tydskrif geredigeer en wedstryde beoordeel.
Op 4 Maart 1933 is haar man ingehuldig as die 32ste president, en Eleanor Roosevelt het haar 12 jaar as die presidentsvrou begin. In die Withuis het sy 'n weeklikse konferensie met die pers gestig, die eerste in sy soort wat ooit deur 'n presidentsvrou gehou is en slegs deur vroulike joernaliste bygewoon is.
Die Withuis het 'n ietwat ander plek geword onder die invloed van mev. Roosevelt. Behalwe vir die formele geleenthede en amptelike geleenthede, was daar 'n gay informaliteit daaroor, met kleinkinders en 'n vreemde verskeidenheid honde wat in die sale rondloop. Besoekers was gereeld en mevrou Roosevelt het eenkeer laggend opgemerk: "Ons noem dit 'n hotel."
Haar geskrifte verbreed
In 1939 het die land 'n verandering in die koerantgeskrywings van mev. Roosevelt en aposs opgemerk. Tot dan het sy die grootste deel van haar ruimte aan vroue bestee. In 1939 begin haar rubrieke met die bespreking van die Works Progress Administration, die neutraliteit van die Verenigde State en ander aktuele onderwerpe, met die gevolg dat politieke waarnemers opgemerk het dat wat sy te sê het, die president & aposs -verklarings verwag het of aangevul het. Terselfdertyd bevind sy haar meer en meer op die gebied van omstredenheid.
Dieselfde jaar het mev. Roosevelt in haar rubriek haar uittrede uit die Daughters of the American Revolution aangekondig omdat die genootskap die gebruik van Constitution Hall in Washington vir 'n konsert deur Marian Anderson, die Negro contralto, geweier het.
Toe die oorlog aanbreek, sien sy haar vier seuns in diens gaan. Sy was 'n aktiewe ingryper selfs voor Pearl Harbor. In 1941 neem sy haar eerste regeringspos aan, as assistent -direkteur van burgerlike verdediging, met wyle burgemeester Fiorello H. La Guardia van New York as direkteur. Dit was nie 'n gelukkige ervaring nie.
In die vroeë stadiums was die burgerlike verdedigingspoging chaoties en of die verantwoordelikheid by die direkteure lê, is nooit vasgestel nie. Mevrou Roosevelt bedank in Februarie 1942 nadat 'n storm ontstaan ​​het oor haar aanstelling van Mayris Chaney, 'n danser en beskermeling van haar, in 'n pos by die kantoor van burgerlike verdediging.
Vlieg om Engeland te besoek
Mevrou Roosevelt vlieg in Oktober 1942 na Engeland en word die eerste presidentsvrou wat ooit alleen na die buiteland gegaan het en ook die eerste presidentsvrou wat oor die Atlantiese Oseaan vlieg.
Tydens haar Engelse besoek het sy deur oefenkampe van Amerikaanse troepe getoer en is sy begroet met 'n geskreeu van 'Eli, Eleanor'.
Mev. Roosevelt was die skrywer van talle kinders en boeke en plate. Sy publiseer ook "India and the Awakening East", "You Learn by Living" en twee volumes outobiografie, "This I Remember" en "On My Own."
Sy het pas haar 78ste verjaardag geslaag-en pas die hospitaal verlaat-toe haar laaste boek gepubliseer is. Met die titel "Eleonor Roosevelt & aposs Book of Common Sense Etiquette", het dit geglo dat ware goeie maniere bestaan ​​uit opregte welwillendheid en om jouself te wees.
Mevrou Roosevelt het eregrade verwerf van Russell Sage College, die John Marshall College of Law en Oxford University. Sy was 'n erelid van Phi Beta Kappa.
Sy het ook baie toekennings ontvang, waaronder die 1939 -toekenning van die Humanitarians, die Churchman & aposs -toekenning in 1939, die eerste jaarlikse Nation Award in 1940 en die eerste jaarlikse Franklin Delano Roosevelt Brotherhood Award in 1946.
Ander was die toekenning van verdienste van die New York City Federation of Women & aposs Clubs in 1948, die Four Freedoms Award in 1950, die Prince Carl Medal (Swede) in 1950 en die Irving Geist Foundation Award in 1950.
As afgevaardigde van die VN het sy die konsep van menseregteverbond geïnspireer
Mevrou Franklin D. Roosevelt en werk saam met die Verenigde Nasies het haar naam 'n aantal jare na die dood van haar man in 1945 voor die publiek gehou.
President Harry S. Truman, opvolger van president Roosevelt, het mev. Roosevelt 'n afgevaardigde van die Algemene Vergadering genoem toe die organisasie in 1945 tot stand gekom het. Die volgende jaar is mev. Roosevelt verkies tot voorsitter van die Kommissie vir Menseregte van die Verenigde Nasies. Opvoedkundige Wetenskaplike en Kulturele Organisasie.
Mevrou Roosevelt het 'n seldsame kombinasie van taaiheid, praktiese en idealisme na die sale van die Verenigde Nasies gebring. Die feit dat haar hoë doelwitte deur 'realiste' as onmoontlik beskou is, het haar nie daarvan weerhou om daarvoor te veg nie.
In haar eerste verskyning by die Verenigde Nasies tydens die Londense byeenkoms in 1948, was mevrou Roosevelt suksesvol om 'n sekere reservaat wat baie afgevaardigdes gehad het, te oorkom teenoor die teenwoordigheid van vroue in die wêreldliggaam en beraadslaging.
Haar energie en vermoë het haar spoedig die respek en samewerking van wyle senator Arthur Vandenberg, die Republikein van Michigan, en wyle John Foster Dulles, wat albei veterane in diplomasie was, besorg. Beide was ook invloedryke lede van die Amerikaanse verteenwoordiging voor die Verenigde Nasies.
Mevrou Roosevelt het 'n belangrike rol gespeel in die opstel van die Verbond oor Menseregte, wat daarop gemik was om basiese burgerregte van mense regoor die wêreld vas te stel.
Sy het lank en hard geveg vir die aanvaarding van hierdie verbond deur die Verenigde Nasies. Die voorgestelde verbond het probleme ondervind. Semantiek het ingegryp en dit was onmoontlik om 'n begripsgemeenskap op basiese terme te bereik. Frankryk en ander moondhede met koloniale of soortgelyke probleme het die ooreenkoms gekant. Senator John W. Bricker, Republikein in Ohio, het die opposisie van die senaat daarteen georganiseer en dit het nooit volkome aanvaarding gekry nie.
Mev. Roosevelt bedank die voorsitterskap van die Kommissie vir Menseregte in April 1951. Toe die Republikeinse Administrasie van president Dwight D. Eisenhower sy amp beklee, het mev. Roosevelt haar bedanking by die Amerikaanse afvaardiging ingedien. President Eisenhower aanvaar dit in 'n brief waarin hy mevrou Roosevelt bedank vir haar opregte besorgdheid oor die minderbevoorregtes, sowel as haar vaardigheid in die uitvoering van unieke en belangrike pligte. & Quot
Mevrou Roosevelt is opgevolg in die pos van die Verenigde Nasies deur mev. Oswald B. Lord of New York.
President Eleanor Roosevelt
Louis Howe het na haar man se verkiesing in die Withuis aan Eleanor Roosevelt gesê dat sy oor tien jaar president kan word, net soos hy Franklin gehad het. & Quot Ek weet nie hoe ernstig Howe dit bedoel het nie-hy het dalk net gespog, en hy het haar dalk probeer oorreed om 'n openbare rol te speel in teenstelling met dié van vorige First Ladies, deur aan te dui dat dit uiteindelik tot die presidentskap kan lei. Howe was in elk geval dood binne 'n paar jaar, en ek het nog nooit 'n Eleanor Roosevelt -presidentskap as 'n werklike moontlikheid beskou nie. Maar iets wat ek onlangs in Joseph Lash se * Eleanor: The Years Alone * gelees het, laat my dink dat daar 'n werklike, maar skraal kans daarvoor was.
Terwyl die Demokrate in 1948 bymekaargekom het vir hul nasionale byeenkoms in Philadelphia, met hul vooruitsigte om die presidentskap skynbaar somber te behou, het Claire Boothe Luce, wat natuurlik 'n Republikein was, hulle raad gegee. Sy enigste kans was om 'n Truman-Eleanor Roosevelt-kaartjie aan te wys. Dit sou die kiesers van die land onmiddellik inspireer en die FDR -mantel van Wallace wegneem. Mevrou Luce se rubriek was 'n goeie kopie en het opskrifte gekry, maar sommige van Eleanor se vriende het 'n lokval gesien: sy wil net hê dat u op die kaartjie moet wees, sodat die Republikeine FDR en sy beweerde versoening by Jalta 'n probleem kan maak, het hulle haar vertel. Hulle het opgemerk dat mev. Luce polities of andersins geen vriend van mev. Roosevelt was nie.
Die president, wat sy eie benoeming in Philadelphia tydens die eerste stembrief voorspel, het gesê dat mev. Roosevelt vir hom as hardloopmaat aanvaarbaar sou wees. Wat het hulle nog verwag dat hy sou sê, het hy byna *sotto voce bygevoeg. Terselfdertyd het hy geweet dat sy sonder sy aktiewe ondersteuning nooit genomineer sou word nie, en daarom het dit geen kwaad om te sê dat sy 'aanvaarbaar' is nie. 'Hoe dan ook, mev. . Verslaggewers het tereg 'n wedersydse koelte tussen haar en Truman gevoel. Sy het gedink dat hy te veel tweederangse mans aangestel het, waarvan hy gedink het dat Roosevelts en 'professionele liberale' in die algemeen onvoldoende waardering toon vir sy eie liberale pogings (hoewel Eleanor anders as ander Roosevelts nie die & quotdraft Eisenhower & quot-beweging onderskryf het nie).
Eleanor het 'n rukkie geneem om Truman te onderskryf, maar uiteindelik het sy dit gedoen. (Daar was nooit 'n vooruitsig dat sy Wallace sou ondersteun nie: sy het in 'My Day', haar koerantrubriek, geskryf dat 'mnr. Wallace werklik moet kyk na diegene wat sy byeenkoms beheer het, beide in sy eie ouderdomsgroep en onder die jongeres. '' Deur saam te werk met die jeugbeweging in die vroeë dae van die depressie, 'het die voormalige presidentsvrou aan 'n kollega gesê,' het ek geleer om kommunistiese taktiek te verstaan ​​en wat hulle dissipline is. Ek wens meneer Wallace het 'n paar dieselfde ervarings. '& quot https://books.google.com/books?id=a8sbrXAKLB0C&amppg=PA205)
Gestel Truman besluit eintlik dat Eleanor * sy enigste hoop is om te wen. (Dit behels onder meer 'n oorskatting van die Wallace-gevaar en 'n gevoel dat FDR-haters en hardnekkige rassiste in elk geval nooit vir hom sal stem nie, so hy kan net sowel liberaal word) en gee haar sy aktiewe steun eerder as die lou. & quotacceptable & quot comment-en sy is oortuig dat sy inderdaad slegs die Republikeine kan verhinder om Washington heeltemal te oorheers en haar man se werk ongedaan te maak? Daar is beslis 'n argument dat 'n Truman-Eleanor-kaartjie sal verloor, soos Samuel Lubell opmerk, een van die sleutels tot Truman se oorwinning was om etniese Katolieke stemme te kry, in sommige gevalle beter onder hulle as wat FDR in 1944 gedoen het. Eleanor kan 'n paar van hulle verloor die stemme vir die kaartjie, deur dit vir Republikeine makliker te maak om Jalta 'n probleem te maak. Sy sou ook die kaartjie in die Suide seermaak. Maar aan die ander kant kan Eleanor se beroep op Joodse en liberale kiesers wat Wallace andersins versoek word, Truman in staat stel om die staat New York te dra, wat hy nouliks in OTL verloor het.
In elk geval, die Harry Truman-Eleanor Roosevelt-kaartjie wen. Twee jaar later het 'n Puerto Ricaanse nasionalistiese gewapende man meer geluk as in OTL, en die VSA kry sy eerste vrou (en derde Roosevelt) in die Withuis.
Onthou mevrou Roosevelt
My man, David Gurewitsch, was die persoonlike dokter van mev. Eleanor Roosevelt vanaf die Withuis jare tot haar dood in 1962. Op 'n vlug na Switserland in 1947, toe mev. Roosevelt as voorsitter van die Amerikaanse kommissie op pad was na Genève Menseregte en dr. Gurewitsch was as pasiënt na 'n tuberkulose -sanitarium in Davos, die professionele verhouding tussen dokter en pasiënt het verander in 'n unieke vriendskap. Mis- en enjinprobleme het dae lank vertraag in Newfoundland en Shannon. Dit het hulle afgesonderde tyd gegee om oor mekaar te leer en was die begin van uitruilings van vertroue, advies en wedersydse vertroue waarop elkeen gegroei het. Mevrou Roosevelt het later na haar vriendskap met David verwys as 'meer betekenisvol as wat ek ooit gehad het'. Haar byna daaglikse briewe aan hom gedurende sy jaar in Switserland het 'n buitengewone korrespondensie begin. Hulle het baie gemeen. Maak nie saak hoe goed hulle die voorgeskrewe lewensroetes bereik het nie, elkeen het om verskillende redes buite die hoofstroom gevoel. Albei was in wese eensaam, hoogs intuïtief, briljant en gemotiveer deur staatsdiens, en albei het wye belange.
David het sy vakansietyd gebruik om saam met mev. Roosevelt na die buiteland te reis. Saam met mev. Roosevelt se sekretaris, Maureen Corr, bestudeer hulle sosiale, mediese en politieke toestande in verre lande. Af en toe het mev. Roosevelt se kleinkinders en David se dogter, Crania, saamgegaan. Na ons huwelik het ons drie gereeld saam gereis.
Ek het mev. Roosevelt vir die eerste keer op 11 Oktober 1956 ontmoet. David, aan wie ek onlangs voorgestel is, het haar na 'n voorskou van die kuns gebring wat ek gehelp het om te reël. Hulle het uit die teater gekom. Dit was mev. Roosevelt se verjaardag. Hulle lyk baie onderskei, mevrou Roosevelt in 'n lang aandrok bedek met 'n geborduurde Japannese jas, en David, lank, grasieus, baie aantreklik, 'n klein geel roos op sy lapel.
'N Jaar nadat ek en David getroud is, het ons drie 'n klein huisie in East-vier-en-sewentigste straat in New York gekoop en gedeel en aparte woonstelle gehou. Dit het buitengewoon goed uitgewerk. Mevrou Roosevelt se kinders het gemaklik gevoel dat haar dokter naby was indien nodig. Privaatheid is gerespekteer. Mevrou Roosevelt het baie sorg gegee dat ek nie die gevoel kry dat ek 'n nuweling in 'n gevestigde verhouding is nie. Ek en David het ons gewone gastekamer in haar kothuis in Hyde Park gehad.
Die geheelbeeld van hierdie buitengewone vrou kan slegs na vore kom as daar 'n akkurate kennis is van die verhouding tussen Eleanor Roosevelt en David Gurewitsch, die tydperk wat begin het toe sy drie en sestig was en hy vyf en veertig-die laaste vyftien jaar van haar lewe.
Dit is nie ongewoon dat 'n sterk ouer vrou aangetrokke is tot 'n jonger, aantreklike man nie. Dit laat haar vroulik, lewendig voel. Sy kan hierdie man liefhê omdat hy vertrou kan word om binne die perke van 'n geïdealiseerde liefde te bly. Dit was idealisties aan beide kante, alhoewel David nie romantiese fantasie ingesluit het nie. (Mev. Roosevelt het 'n foto van haarself as 'n jong vrou ingeskryf "To David, From a Girl He Never Knew.") Sy kon haar gevoelens vryelik uitdruk omdat sy geweet het dat die omgewing veilig is. Sy het in 'n brief gesê dat hoewel sy nooit die verskil in hul ouderdomme vergeet het nie, sy graag wil hê dat David haar by haar voornaam moet noem. Hy kon nie, en het altyd gepraat en na haar verwys as "mev. Roosevelt. "
Wyle juffrou Esther Everett Lape, een van mevrou Roosevelt se dierbaarste en mees gerespekteerde vriende, het David in 1971 geskryf: '... U was haar duurder, soos sy nie selde gesê het nie, as iemand anders ter wêreld. Ja, sy was nie net lief vir jou nie, sy was verlief op jou. Jy was lief vir haar en was nie verlief op haar nie. Maar dit is die verhaal van 'n ware liefde wat u en haar niks anders as eer verleen nie.Ja, sy was 'n eensame 'onvervulde' vrou. Maar nie onvervuld in die neerhalende sin wat die gebruik van die woord gewoonlik meebring nie. Ek is onder die indruk van hoe gereeld haar geloof in u werk verskyn, wat 'n basiese onderbou vorm in haar liefde vir u. Die waarheid hiervan is vir my baie belangrik. … "
Mevrou Roosevelt het David heeltemal aanvaar, en haar aanvaarding, sodra dit gegee is, is nooit teruggetrek nie. Wat hy haar 'rotsagtige sterkte' genoem het, beteken baie vir iemand wie se vroeë jare wortelloos was. Haar advies oor sy private en professionele kommer was vir hom van onskatbare waarde. Van haar kant het sy sy toewyding nodig gehad. Sy vertrou hom. Sy het implisiete vertroue in sy mediese sorg vir haarself en lede van haar gesin gehad. In hierdie platoniese, skuldvrye liefde het elkeen op verskillende vlakke die behoeftes van die ander beantwoord.
Eers nadat my man in 1974 gesterf het, het ek die tyd geneem om die honderde briewe wat mev. Roosevelt aan hom geskryf het, te lees. My eie verlies het my gehelp om agterna die volheid van mevrou Roosevelt se liefdesvermoë en die soort liefde wat sy vir David gehad het, te verstaan. Soos my man in 1962 geskryf het, "... kan verhale oor haar ... insig gee in 'n baie ingewikkelde en sterk persoonlikheid waarvan ek voel dat die gestalte nog nie voldoende gemeet is nie. Ek glo dat die geskiedenis haar grootheid hoër sal oordeel as haar tydgenote. Hoe meer van haar bekend is, hoe akkurater sal dit wees. "
Ek hoop dat die alledaagse verhale wat volg, ietwat bydra tot die geheelbeeld van mev. Roosevelt. Hulle het min te doen met die beroemde figuur wat in die openbaar funksioneer.
(Die volgende vrae en antwoorde kom uit gesprekke tussen mev. Gurewitsch en die redakteur van hierdie tydskrif en uit ander onderhoude wat Emily Williams van die Franklin D. Roosevelt -biblioteek in Hyde Park, New York, gevoer het.)
Hoe het mev. Roosevelt gereageer toe sy verneem dat u en dr. Gurewitsch van plan was om te trou?
David het vir my gesê dat hy sy wens om met my te trou bespreek het met mev. Roosevelt, en sy het hom aangemoedig. Volgens Maureen, wat saam met mev. Roosevelt was toe sy David se telegram ontvang het waarin sy vertel het dat die datum vasgestel is, het sy bleek geword. Mevrou Roosevelt het geantwoord deur aan te bied om ons troue te gee, en ons het dit aanvaar. Sy het aan David gesê dat sy teen die tyd van ons troudatum in Kalifornië sou wees, maar dat ons ons nie hoef te bekommer as sy nie betyds na New York kon terugkeer nie. Alles sou gereël word. Ons sou 'n godsdienstige diens in mev. Roosevelt se Tweestigste straatwoonstel hou, gevolg deur 'n klein middagete.
Natuurlik was sy daar. Sy ontmoet ons by die deur. Sy was baie bleek. Sy staan ​​met 'n klein leerdoos in haar hand en sê vir my: 'Dit is 'n halssnoer vir jou. Dit is nie waardevol nie, maar dit is iets wat my altyd naby was. "
Die troue kon vir haar nie maklik gewees het nie. Ek glo sy het gedink sy sou hom verloor. Sy hoef nie bekommerd te wees nie. Ek was lief vir haar, en hy het hul vertroue gerespekteer. Die verhouding het verander, maar het anders gebly.
Hoe gereeld het u mev Roosevelt gesien toe u almal saam in die huis in Oos-sewentigste straat gewoon het?
Byna daagliks toe sy in die stad was. Sy het elke oggend om agtuur vir David gebel toe sy tuis was en dikwels saans met haar terugkeer. Ons het saam geëet voordat ons na die teater, opera of konserte gegaan het, gewoonlik onder in mevrou Roosevelt se woonstel. David kom omstreeks 20:00 van sy kantoor af huis toe, en daarom sou ons vinnig moes eet en hardloop. Mevrou Roosevelt het baie kursusse bedien. In daardie dae het die gordyn om 08:40 opgegaan en ons het skaars betyds aangekom. Ons was te uitasem om regtig die eerste deel van enigiets te geniet.
Op so 'n aand toe ek onder was voordat David daar aankom, het ek vir mev Roosevelt gevra: 'Dink u dat ons soms nie na 'n ander plek sal jaag nie? Kon ons nie net aandete eet en soms tuis bly nie? " Sy het opgestaan ​​om vir my 'n Dubonnet te gee, en baie naby my gekom, het sy gesê: 'Bedoel u, skat, dink u dat u nie verveeld sal wees nie?' Eers daarna het dit by my opgekom dat baie van mevrou Roosevelt se teater- en konsertuitnodigings te wyte was aan die feit dat sy bang was dat sy ons sou verveel. Omdat ek so verbaas was oor haar vraag, het ek probeer om dit lig te maak en faseties gesê: "Kom ons probeer dit en kyk." Tot my verdere ontsteltenis neem sy my ernstig op.
Die wonderlike aande begin toe vir my. Etes was rustig en gevul met interessante praatjies. Daar was namens ander mediese konsultasies met David. Na die ete haal mevrou Roosevelt haar klein punt of breiwerk uit. Sy sou byvoorbeeld onthou hoe sy bevrore, toegedraai in 'n kombers in die bom van 'n vliegtuig na Guadalcanal gesit en haar kolom "My Day" met een vinger afgetik het. Sy het vertel hoe ongemaklik sy altyd gevoel het toe sy by 'n militêre basis aangekom het. Nuus het uitgekom dat daar 'n vrou aankom. Om veiligheidsredes kon nie gesê word dat dit die president se vrou was nie. Mevrou Roosevelt was seker dat hulle 'n Hollywood -skoonheid verwag. Sy het gesê sy voel so 'n teleurstelling. Meer as twintig jaar later, toe ek en sy in New York stap, kom daar taxibestuurders langs en skree: 'Hallo, mevrou Roosevelt. Onthou jy my? Ek was in die hospitaal wat u tydens die oorlog in die Filippyne besoek het. " En sy waai en glimlag: "O, ja, ja. Hoe-hoe-doen? " Sy sou dan vir my sê: 'Hoe kon ek hom onthou? Op daardie reis het ek negentienduisend mans besoek, almal wit geklee. 'Maar hulle onthou haar.
Hoe kon sy soveel vermag?
Toewyding, vasberadenheid en werklik fenomenale organisasie. Haar besittings was so uitstekend georganiseer dat sy Hyde Park uit New York kon bel en sê: 'Ek wil 'n paar van my wit leerhandskoene laat aflaai, wat tweede in die derde laai aan die linkerkant in my slaapkamerkas is.'
Die oggend toe sy in die vier-en-sewentigste straat huis ingetrek het, het ek na haar woonstel gegaan om mev Roosevelt, Maureen, die bewegende mans en 'n akteursvriend, Charles Purcell, te vind. Mevrou Roosevelt het Charles dikwels vreemde werke gegee om hom te help om ekstra geld tussen verhoogrolle te verdien. Hy is gevra om die biblioteek te reël — om boeke te indekseer terwyl dit uitgepak word. Nog nooit het ek iemand in 'n nuwe woonstel sien intrek en boeke laat katalogiseer soos dit op die rakke gesit is nie. Matte is gelê, meubels onmiddellik in orde. Sy het vooraf alle besonderhede bedink. Mevrou Roosevelt was die voorsitter van alles met 'n elegante fluweel Sally Victor -hoed. Sy het selfs gereël dat middagete vir haar personeel deur die Park Sheraton Hotel gestuur word.
Op 'n somersondagaand kom 'n paar partykomiteelede in die staat New York, na Hyde Park en hoop om die nag te bly. Ek dink mevrou Roosevelt kon sewentien in haar huisie slaap, maar hierdie keer het sy gevind dat sy net twee onbesette beddens in een kamer het. Vier komiteelede het teen middagete opgedaag. Ons het almal innerlik gewankel. Mevrou Roosevelt het die probleem sonder 'n sekonde se huiwering opgelos: 'Wie van julle twee bly die nag?' sy het gevra. Sy het ook 'n manier om gaste saam te bring. Sy sou sê: 'So-en-so, jy gaan dieselfde rigting as so-en-so. Sou u goed genoeg wees om haar by die deur uit te sien? " Tyd is nie vermors nie en niemand is beledig nie.
Tog het sy daarin geslaag om genadig te wees teenoor almal wat sy ontmoet het.
Buitengewone genadig. Haar definisie van hoflikheid was sensitiwiteit vir ander. Die moeite waarmee sy vir haar gaste gaan, het verder gegaan as wat goeie gasvroue doen. Sy het die blomme self gesny en gereël vir haar gaste se kamers in Hyde Park. Sy het sekere boeke en vrugte of lekkergoed in hul kamers geplaas volgens hul smaak. U vertrek na 'n somernaweek met blomme in die kattebak van u motor toegedraai in gedempte papier om dit vars te hou, groente uit die tuin, potte gaar rabarber.
Ek onthou 'n stampvol onthaal van die Amerikaanse ambassade in Moskou tydens ons besoek in 1958 aan die USSR. My man het gretig in Russies met die genooide Sowjet -dokters en wetenskaplikes gepraat. Mevrou Roosevelt was omring deur Amerikaners en ander was verbaas en verheug om haar te sien. As ek toevallig 'n oomblik alleen staan, of as ek nie heeltemal gemaklik aan haar verskyn nie, was sy onmiddellik langs my. Toe sy sien ek is interessant verloof, verdwyn sy. Alles subtiel. Almal omgee. Tipies van haar. Dit is 'n baie moederlike ding om so te gee.
Dit lyk vreemd dat sy so 'n moederlike houding aangeneem het. Haar eie ma het so min aandag aan haar gegee.
Ek het eenkeer met 'n sielkundige van haar gepraat. Hy het gesê dat as 'n persoon in wese moederloos was, die enigste ding wat sy in haar lewe begeer, die wonderlikste vir haar, is om 'n ma te hê. En as sy 'n kans kry, kan sy een van twee maniere loop. Sy word óf 'n bitter en verwerpende persoon, óf sy kan self die gee, liefdevolle "moeder" word na wie sy verlang het.
Een van die dinge wat deurkom, is dat sy met al haar vriendelikheid en omgee ook baie sterk was.
Sy moes leer om sterk te wees. Sy wou dit. En sy het 'n buitengewone reeks innerlike hulpbronne. Sy was heeltemal realisties. Mense wat net so sensitief en teer is as wat sy was, gee óf op en word gesloop, óf hulle besluit om te oorleef. Sy het oorleef. Sy het vir my gesê dat 'ons in die lewe hindernisse kry om sterk te word', en ek het gesê: 'Wel, nie almal word sterk nie. Sommige mense val neer. " 'U mag nie val nie,' het sy beslis gesê. "Hou aan."
Mevrou Roosevelt het nogal vroeg besluit om nie toe te laat dat kritiek haar te veel pla nie. Trouens, sy het altyd gesê dat as u 'n fout gemaak het, en diegene wat u liefgehad het, u optrede verstaan, die res nie saak maak nie. Dit moes moeilik gewees het om skinder en gerugte oor haar gesin, haar kinders, te neem. Sy het wel sterker geword op hindernisse. Sy voel hartstogtelik, was soms diep seergemaak en woedend, veral as een van haar kinders beseer is. Maar sy het geleer hoe om situasies te hanteer, hoe om selfbeheersing te gebruik. Sy het menslike gedrag verstaan ​​wat sy in u vel kon plaas.
Doel en werk was fundamenteel vir haar krag. Die bladsye van haar verlowingsboeke is ontsaglik vol aktiwiteite. Nadat sy snags huis toe gekom het of gaste weg was, of aan die einde van 'n lang dag op die pad, het sy om elf en dertig weer 'n ronde werk begin en by haar lessenaar gebly tot twee, drie, selfs vieruur in die oggend. Sy het nooit 'n slaappil nodig gehad nie. Sy het gaan slaap toe sy nie meer haar oë kon oophou toe die werk gedoen is nie. Sy was elke oggend seweuur op.
Het sy ooit vakansie gehou?
Net twee keer waarvan ek weet. Ons het na Washington se inhuldiging direk vanaf Washington na Tucson gegaan vir 'n ruskans. Ons het in die Tucson Inn gebly. Dit was baie rustig daar. Ons het kroket gespeel. Mevrou Roosevelt het altyd gewen. Sy het gespeel om te wen, maar was jammer om ons te klop. Die hotel was vol, maar tot ons verbasing was ons net drie in die groot televisiekamer wat Kennedy se eerste perskonferensie gekyk het. Ek onthou mevrou Roosevelt was baie geïnteresseerd daarin en het gedink dat die president dit goed hanteer het.
Vroeër, in 1959, is ek en David en mev Roosevelt na 'n vakansie van nege dae na die Dorado Beach Hotel in Puerto Rico. Op die laaste oomblik kom mevrou Roosevelt amper nie saam nie. Maureen, gewoonlik die siel van diskresie, het my een oggend gebel en huiwerig gesê: 'As u vanaand eet, Edna, is mevrou Roosevelt bereid om u te vertel dat sy besluit het om nie te gaan nie. Sy het die vakansie nodig, maar sy is bang dat sy jou en David sal binnedring. " Terwyl ek en mevrou Roosevelt 'n Dubonnet gehad het en gewag het dat David huis toe kom, het ek vir haar gesê: 'Mev. Roosevelt, ek is so bly dat u saam met ons na Puerto Rico gaan. " Sy kyk na my. Ek het voortgegaan: 'U weet dat David 'n moeilike persoon is om weg te neem. Hy moet altyd iets doen of ondersoek, en as jy daar is, sal jy my help om hom geïnteresseerd te hou. " Sy het nooit 'n woord gesê nie, en met die gedagte dat sy nuttig kan wees, het sy gegaan. Terwyl ons daar was, het sy vir my gesê dit was die "eerste keer dat ek nog nooit iets gedoen het nie, nooit verantwoordelik was om treine te ontmoet, maaltye te beplan, te ry, mense te sien nie - my eerste regte vakansie. 'Sy was destyds vyf en sewentig.
Tydens ons verblyf het sy die derde boek van Arthur Schlesinger oor die New Deal gelees, sy het nog nooit tyd gehad om dit te lees nie. Sy lees dit en lag en lag. Af en toe spring sy op uit haar sitplek en stamp op die gras, want ek was bang vir al die akkedisse. Ons sou lees, maar haar oë het altyd gekyk dat geen akkedisse naby my kom nie. En sy sou sê: "Gaan weg, jou stoute akkedis. Weet u nie dat hierdie vrou nie van u hou nie? " En sy het die boek bly lees. Toe het sy vir my gesê: 'Ek vind dit baie interessant, want ek onthou dat as ek besorg was oor Coughlinites en Huey Long en ander wat die land bedreig, Franklin dit sou lag. Hy sou sê: 'Moenie te veel belang daaraan heg nie.' As ek hierdie boek gelees het, sou ek hom nie uit my bekommernis laat lag het nie. "
'N Ander keer kyk ons ​​hoe David 'n stroom probeer oorsteek, terwyl hy homself op 'n spoor balanseer. Sy het vir my gesê: "Kyk na David. Onthou, Edna, die mooiste mans ter wêreld is diegene wat altyd iets van die seuntjie in hulle hou. Franklin was so. "
Het sy gereeld van FDR gepraat?
Nee. Nie vir my nie. Amper nooit. Soms kom sy naam skuins voor. John Kennedy besoek mev Roosevelt in Hyde Park in Augustus 1960. Daarna ry ek saam met hom in mevrou Roosevelt se motor na die FDR -graf, waar hy 'n toespraak sou hou. Terwyl ons ry, haal hy 'n kam uit sy sak en vinnig sy hare. Mevrou Roosevelt was nie by ons nie, en later het ek dit aan haar beskryf, en sy besorgdheid oor sy hare was nogal vreemd. Mev. Roosevelt het verduidelik dat Kennedy as presidentskandidaat nie 'n deurmekaar, seunsagtige voorkoms wou hê nie. Sy voeg dan saggies by: 'Ek het altyd Franklin se kam vir hom gedra.' Maar sy het baie aan David vertel oor FDR.
Dit is interessant. Die standaard weergawe was nog altyd, eers nadat haar man polio gekry het en sy geleer het hoe sy oë en ore kan wees, dat sy 'n regte loopbaan gehad het.
Die siekte van haar man was ongetwyfeld 'n aansporing vir haar om te leer om meer te help. Maar sy het vroeg in die lewe begin om haar eie belange te hê, en sy kom uit 'n gesin met 'n tradisie van diens. Haar trots op haar man se prestasies en haar bydraes is bekend. Sy het baie van hom geleer, insluitend hoe om die krag goed te benut. Maar haar werklike loopbaan het ontstaan ​​uit haar diepgaande behoefte.
Waarom het sy dan so baie gedoen?
Mev. Roosevelt was absoluut daartoe verbind om die menslike toestand te verbeter. Sy was ook bewus van die feit dat sy bevoorreg gebore is en het geglo dat diens haar plig was. Maar dit was die graad van haar werk en die passie en wysheid wat sy daaraan gebring het, wat haar onderskei het. Mevrou Roosevelt het gewerk omdat sy moes. Dit het haar vervul. Sy het die eensaamheid die hoof gebied deur haar aan ander te wy. Sy was afhanklik van kontak met mense.
As haar dokter het my man haar gereeld aangespoor om haar skedule te beperk. Na hierdie sessies met hom, sou sy 'n rukkie 'goed' wees, maar dit het nooit geduur nie. By 'n keer dat hy veral daarop aangedring het dat sy haar werk moes verminder, en sy geïrriteerd geraak het met sy argumente, het hy uiteindelik gesê: 'Ek is bekommerd oor soveel mense in 'n dag. Wil u my bekommernisse nog meer toevoeg? " Daardie opmerking het 'n groot indruk op haar gemaak en haar bedaar - vir 'n tydjie.
Daar was 'n groot taak om te doen toe Chroesjtsjof na Hyde Park kom. Ek onthou die geheime diens wou 'n paar bome op die perseel laat afkap as 'n veiligheidsmaatreël. Mevrou Roosevelt was verontwaardig en het vir hulle gesê dat hulle daarin geslaag het om haar man tussen die bome te bewaak, en dat hulle dieselfde vir Chroesjtsjof kon doen. Onder die genooide gaste was mnr. Henry Morgenthau, Jr., president van die tesourie, president Roosevelt. Die jong staatstroepe het nog nooit van hom gehoor nie, en in die streng sekuriteit is hy verkeerdelik uit die FDR -biblioteek gehou tydens die toer. Maar selfs in al die rumoer van haar kinders, kleinkinders, vriende, verslaggewers, FBI -manne, mense van die Staatsdepartement, die Chroesjtsjofs en hul gevolg, het mev Roosevelt opgemerk dat mnr Morgenthau nie daar was nie. Die woord kom van haar terug: 'Vind meneer Morgenthau.' En hy is gevind en na binne begelei. Die aand na die ete in mev Roosevelt se huisie nadat die VIP's en menigtes weg was, het mnr Morgenthau uit sy stoel in die studeerkamer van mev Roosevelt begin opstaan ​​en uitgeroep: "Eleanor, niemand het geweet wie ek vandag is nie." Sy antwoord beslis: 'Henry, gaan sit! Dink jy dat iemand my sou onthou as ek ses maande lank ophou werk? "
Soms het mense op 'n openbare plek na mev. Roosevelt gekom en die mees aangrypende dinge gesê. Hulle sou praat van hul dankbaarheid vir iets, of vertel hoe hul lewens deur haar pogings aangeraak en verander is. Sy glimlag eenvoudig en sê: 'Baie dankie' terwyl sy verder gaan. Ek het eers gedink dat haar antwoorde vreemd oppervlakkig was. Ek het gedink dit was omdat sy, gedeeltelik doof, nie kon hoor wat gesê word nie. Maar ek glo dit nie nou nie. Ek glo dat suksesse uit die verlede haar nie meer interesseer nie. Dit was die nuwe uitdaging wat tel.
Die publiek beeld haar uit as ewig soet. Kan sy kwaad word?
Ja. Baie. Op een van ons buitelandse reise het ons na Pole gereis as deel van 'n afvaardiging van die World Federation of United Nations Associations. Terwyl ons in Krakow besoek het, het ons 'n ou kasteel binnegekom met 'n lang, traag trap. My man het 'n lid van die amptelike partytjie eenkant toe geneem en stilweg voorgestel dat ons almal die trappe stadig moet klim. Mevrou Roosevelt was onmiddellik agterdogtig toe ons met die stadige styging begin en die amptenaar vra: 'Waarom gaan ons so stadig?' Die arme man antwoord: 'Omdat u dokter gesê het ons moet.' Daarmee, in woede, skud sy almal af en hardloop die trappe op en laat die res van ons agter. Dit het haar baie energie gekos om dit te doen. Sy bly die hele oggend kwaad.
'N Ander keer is mev. Roosevelt genooi na die huis van 'n dame vir wie sy nie veral omgegee het nie. Sy was 'n baie pretensieuse persoon, en mevrou Roosevelt was met die woord geïrriteerd. Ek weet nie hoekom sy gegaan het nie. Miskien het die dame bygedra tot een of ander oorsaak waarin mev. Roosevelt belanggestel het. Dit was 'n groot etenstafel, en daar was baie, baie bediendes, en daar kom 'n parade van heerlike kursusse. Elke keer as mevrou Roosevelt bedien is, het sy baie beslis gesê: "Nee, dankie." En elke keer was die gasvrou 'n bietjie meer opgewonde: 'Wel, sal u nie 'n voorsmakie probeer nie?' "Geen." Sy sou niks daarvan hê nie.Sou mevrou Roosevelt 'n toebroodjie wou hê? "Geen." 'N bietjie sop? Mevrou Roosevelt raak al meer geïrriteerd. En toe sy dit doen, moes u haar met rus laat. Uiteindelik het sy toegegee en drie groen ertjies op 'n groot bord geneem.
Mev. Roosevelt was baie kwaad vir die leier van Tammany, Carmine De Sapio, en het hom nooit vergewe omdat hy haar seun Franklin Jr. se bod op 'n staatsadvokaat -generaal doelbewus gesaboteer het nie. By 'n oujaarsaandete in Hyde Park, jare later, nadat De Sapio verslaan is deur die New York Reform Democrats van wie mev. Roosevelt 'n leier was, het sy met onbedekte bevrediging aan Franklin gesê: 'Ek het gehoor dat meneer De Sapio kruis met my. "
Joseph Lash verwys verskeie kere in sy biografie na haar seldsame aanvalle van depressie. Het jy hulle opgemerk?
Ek kan nie die frekwensie daarvan beoordeel nie, alhoewel ek weet dat sy dit gehad het. Omdat sy niemand om haar wou ontstel nie, en weens haar wilskrag, kon mev. Roosevelt haar gedrag beheer. Maar toe persoonlike druk toeneem en sy was by mense met wie sy voel dat sy haarself kan wees, kan haar gevoelens redelik laag sak. Sy was geneig om haarself te blameer, veral as daar probleme in die gesin was, en het gesê dat haar lewe vir niemand meer nuttig was nie. Maureen, wat so nou saam met haar gewerk het, herken hierdie moeilike tydperke. So ook David, en mevrou Roosevelt het haar gevoelens aan hom vertrou. Ek weet dat David, voor ons getroud was, saans saam met mevrou Roosevelt se hond sou loop. Hy het vir my gesê dat sy soms tydens hierdie wandelinge amper selfmoord was. Hy het geglo dat haar openheid by hom by daardie geleenthede deels te wyte was aan haar begeerte om uit haar depressie gepraat te word. Hy kon dit doen. Hulle het mekaar verstaan, en David reageer sielkundig op haar.
Ons was een keer saam in ons motor toe sy laag voel. Sy het pas uitgevind dat Maureen Corr se swaer in die hospitaal is en Maureen hom elke aand na werk gaan sien het. Mev. Roosevelt het uitgebars: 'Het Maureen my nie van sy siekte vertel nie omdat sy gedink het ek is te oud om slegte nuus te hoor?' Daar was 'n lang stilte. Stadig antwoord David: 'Sy sou jou nie gesê het nie,' het hy gesê, 'selfs al was jy veertig.' Toe haar kalmte terugkeer, het ek by myself gedink: 'Dit moes die regte nommer gewees het!'
Waarom het sy haarself omring met mense?
Kontak met mense het haar krag gegee. Daar was ook 'n vrees om alleen te wees. Ek dink nie dit het gebeur toe haar man dood is of toe haar kinders grootgeword het nie, soos dit dikwels gebeur. Ek dink die eensaamheid in die geval van mev. Roosevelt kom van kleins af en was deel van haar persoonlikheid, haar make-up, en sy was baie afhanklik van diegene vir wie sy lief was om die leemte in haar eensaamheid te vul. Ek dink ook haar werkgewoontes het gehelp. Sy het eenkeer vir my man geskryf: "Ek is nie besig genoeg nie" - sy het pas in Parys aangekom en vir die Verenigde Nasies gewerk - "en ek slaap nie lekker nie." Sy het ook 'n lus vir lewe en was gelukkig in haar groot byeenkomste van familie en vriende. 'N Kersfees by die ontbyt in Hyde Park is 'n wenskaartkoevertjie vir haar ingebring, sonder van of adres. Dit het eenvoudig gelees: "Mev. Eleanor. " Maar die kaart het haar bereik. Ons het almal gelag. Ek het vir haar gesê dat ons nou bewyse het dat sy beroemd is.
Ek kan nie onthou dat sy 'n nagrus gehad het nie. Sy het seker gemaak dat daar iets is om te doen, iemand om te sien, en as sy agterkom dat iets gekanselleer word, bel sy ons en ons kom bymekaar vir ete. Selfs toe ons gereis het, was sy afhanklik van die pos van die huis af. U sou gedink het sy sou gelukkig gewees het om 'n paar dae lank vry te wees van al die honderde briewe.
Byvoorbeeld, 'n vreemdeling het eenkeer vir haar geskryf om 'n klein hoeveelheid geld te vra. Dit was die einde van die dag, en Maureen was baie moeg. Sy vra: 'Kan ons nie hierdie brief vir môreoggend los nie?' Mevrou Roosevelt het gesê: "Ja, natuurlik." Maureen is weg. Mevrou Roosevelt het na middernag na die posbus gegaan hier op die vier-en-sewentig en Madison om die nodige tjek te pos, want as iemand geld nodig het, het hy dit nou nodig.
Gedurende haar laaste jare was sy 'n baie goeie vriend van Adlai Stevenson.
Dit is ietwat oordrewe, dink ek. Sy het hom baie gehou en bewonder. Sy het hom drie keer vir die presidensie ondersteun. Sy het hard vir hom gewerk, maar sy was nie geduldig met hom toe sy gedink het dat hy nie selfgeldend was nie.
Een aand het ek en David saam met hom en mevrou Roosevelt geëet. En Stevenson het vir mev Roosevelt gesê: 'Ek is bedoel om in so 'n stad in die staat New York te praat.' Hy noem hierdie klein dorpie en sê half spotterend: 'Het u ooit van so 'n plek gehoor? Ek is seker net jy het van so 'n plek gehoor, mev. Roosevelt. " Terwyl sy bedien het mevrou Roosevelt gesê: 'O, ja, ek het van die stad gehoor. Daar was vroeër 'n busroete, 'en toe gee sy die busroete. 'U kan soms in so 'n stad verander as u nie die oggendbus neem nie. Nou het hulle 'n lughawe naby gebou, so daar is vlugte wat gaan. "Ensovoorts. Natuurlik sou sy die stad geweet het dat sy 'n ou kampvegter was. En natuurlik sou sy geweet het hoe om daar te kom; sy onthou alles. Sy het my een keer vertel dat sy as lid van die New York State [Democratic] Women's Committee sou gaan om 'n komiteeman op te spoor wat haar ontwyk het. Hy het nie die telefoon geantwoord nie. So ry sy in haar karretjie na sy plaashuis en lui die klok. Die vrou kom uit, sien mevrou Roosevelt en sê: 'Net 'n oomblik.' Toe sê sy: "My man is nie in nie." Mevrou Roosevelt het beleefd gevra: 'Gee u om as ek wag?' en gaan sit op 'n rocker op die stoep. 'Sonder om te wag vir 'n antwoord', het sy vir my gesê, 'het ek my breiwerk uitgehaal. Ek het twee ure gebrei voordat hy uit die huis gekom het. "
Om terug te keer na mnr Stevenson - mev. Roosevelt het my een middag gebel en gesê: 'Adlai het net gebel. Hy wil my vanaand sien. Hy vertrek op reis na Latyns -Amerika en sê dat hy my wil raadpleeg oor toestande daar. Maar ek weet dat hy regtig kom in die hoop dat ek hom sal oorreed om vir president te wees. (Dit was voor die veldtog van 1960.) Ek sal hom nie oorreed nie. Ek glo dat almal wat aangemoedig moet word, nie moet hardloop nie. Kan u en David om agtuur afkom? By u hier sal die onderwerp van die presidensie nie ter sprake kom nie. " Ek het vir haar gesê ek dink nie ons kan nie, want David het te honger teruggekeer uit sy kantoor om te wag vir aandete. Mevrou Roosevelt het gesê: 'Ek sal vir hom 'n bordjie toebroodjies hê, dit sal nie lank neem nie, en u kan daarna reguit gaan.' Mnr. Stevenson het teen daardie tyd aansienlik gewig gekry. Elke keer as ek die bordjie toebroodjies verbystap, neem hy een, en David weier een. Dit het voortgegaan. Die besoek het gou geëindig. Mevrou Roosevelt het die deur oopgemaak om vir Stevenson uit te wys. Ek en David staan ​​agter haar in die deur. Daar, dronk op die vloer, was ons huisskilder. Nadat ons hom aangestel het, het ons verneem dat hy 'n alkoholis was, maar ons het hom steeds aangehou. David leun vooroor om hom te versorg. Meneer Stevenson draai sy groot blou oë na my en sê: "Wat is dit!" Mevrou Roosevelt neem hom effektief aan die elmboog, albei stap hulle oor die huisskilder. Sy begelei meneer Stevenson na die hysbak. My laaste indruk van daardie besoek was die verbaasde uitdrukking op die gesig van Adlai Stevenson toe die outomatiese hysbakdeur stadig toegaan.
Het sy 'n sin vir humor?
Sy geniet humor en lag graag. Maar sy het nooit 'n grap gemaak nie - ten minste sover ek weet. Sy gee nie om vir haar 'n grap nie. Sy was 'n goeie sport. Ek onthou hoe ek laatmiddag by die huis gekom het en agtergekom het dat 'n motor net voor mevrou Roosevelt voor ons huis neergesit het. Sy skud hand met twee onbekende mans en sê: 'Baie dankie.' Toe ons saam die huis binnekom, het sy vir my gesê: 'Ek is jammer dat ek u nie kon voorstel nie, skat. Ek het nie hul name geken nie. Ons was op die LaGuardia -lughawe. Die here het gesien hoe ek 'n taxi soek en gevra om my te bestuur. Hulle het daarop aangedring dat ek hulle nie uit die weg sou ruim nie. 'Met 'n baie ernstige gesig het ek gesê:' Bedoel u dat u deur twee vreemde mans op die lughawe laat haal word? ' Sy kyk vir 'n oomblik na my, sonder om te weet hoe om te reageer. 'Wel,' vervolg ek, 'as u dit gereeld gaan doen, mevrou Roosevelt, moet asseblief nie ons adres vir hulle gee nie. Laat hulle jou by 'n ander huis op straat sit. Onthou, ons moet ons reputasie behou! " Na 'n oomblik lag sy hartlik.
In September 1962 word mev. Roosevelt in die hospitaal opgeneem vir die siekte waaraan sy twee maande later oorlede is. Begin Oktober het sy die dokters versoek om haar huis toe te laat, en middel Oktober het hulle dit gedoen. Wat onthou jy van die laaste dae?
Mevrou Roosevelt het die aand nog baie laat uit haar hospitaalkamer gebel voordat sy huis toe sou gaan. Sy wou nie per ambulans huis toe kom nie, het sy gesê, maar in haar eie motor. Hy het gesê dit is onmoontlik en het haar oorreed om 'n ambulet te aanvaar. Dit sou gemakliker wees as die motor en steeds diskreet. Sy het uiteindelik ingestem. David het haar vergesel. Dit was 'n sonnige herfsdag, so mooi dat mev Roosevelt gevra het om twee keer deur Central Park te ry.
Sy was nie 'n uur tuis toe Maureen bel nie en sê: 'Mev. Roosevelt nooi u en David vir aandete vanaand. "Omdat ek geweet het hoe siek sy was, kon ek my ore amper nie glo nie. David het hiermee ingestem, met die verstandhouding dat die ete nie meer as tien minute sou duur nie; alle geregte moes op een slag bedien word. Mevrou Roosevelt het in 'n hospitaalbed in haar groot slaapkamer gelê. Sy was baie swak, maar so bly om tuis te wees. 'N Tafel vir twee is langs die bed gedek. Haar eerste woorde aan my was: "Watter nuus het u van Crania?" (my stiefdogter wat destyds in die buiteland was). Mevrou Roosevelt was sosiaal. Haar kok help mevrou Roosevelt teer met die ete. Ons het almal vir 'n paar minute gemaak asof niks verander het nie. Na 'n baie kort tydjie het David vir my 'n bordjie gegee en ek het nag gesê. Hy het gebly. Terwyl ek wag vir die hysbak, terwyl die deur van die woonstel nog oopgaan, hoor ek mevrou Roosevelt vir David sê: 'Sê vir Edna dit is my eerste aand. Ek sal my môre beter gedra. "
Mevrou Roosevelt sterf 'n maand nadat sy huis toe gekom het. Die aand was haar kinders op die onderste verdieping besig om begrafnisreëlings te tref. Dit was donker toe die lykswa aankom. David sou die laaste keer saam met haar ry. Ek het die lyksdeur hoor klap toe dit stadig van die huis af wegtrek. Ek kyk uit die venster bo. Die lang swart motor stop by die hoek vir 'n rooi lig. Ek onthou hoe ek gedink het hoe vreemd dit was dat verkeersligte steeds funksioneer.
Anna Eleanor Roosevelt is gebore in New York op 11 Oktober 1884. Haar pa was Elliott Roosevelt, president Theodore Roosevelt se jonger broer en haar ma was Anna Hall, 'n lid van die vooraanstaande Livingston -familie. Beide haar ouers is dood toe sy 'n kind was, haar ma in 1892 en haar pa in 1894. Na haar ma se dood het Eleanor by haar ouma, mev Valentine G. Hall, in Tivoli, New York, gaan woon. Sy is opgelei deur privaat tutors tot op die ouderdom van 15, toe sy na Allenswood, 'n skool vir meisies in Engeland, gestuur is. Die skoolhoof, Mademoiselle Marie Souvestre, het veral belang gestel in die jong Eleanor en het 'n groot invloed op haar opvoeding en denke gehad. Op die ouderdom van 18 keer Eleanor terug na New York met 'n vars gevoel van vertroue in haarself en haar vermoëns. Sy het betrokke geraak by maatskaplike dienswerk, het by die Junior League aangesluit en by die Rivington Street Settlement House skoolgehou.
Op 17 Maart 1905 trou sy met haar vyfde neef, Franklin Delano Roosevelt, en tussen 1906 en 1916 word hulle die ouers van ses kinders: Anna Eleanor (1906-75), James (1907-91), Franklin Delano, Jr. (1909), Elliott (1910-90), Franklin, Jr. (1914-88) en John (1916-81). Gedurende hierdie tydperk het haar openbare aktiwiteite plek gemaak vir gesinsprobleme en haar man se politieke loopbaan. Met Amerikaanse toetrede tot die Eerste Wêreldoorlog het sy egter aktief geword in die Amerikaanse Rooi Kruis en in vrywillige werk in vloothospitale. In 1921 het Franklin Roosevelt polio gehad, wat mev. Roosevelt deels meer aktief in die politiek kon maak om hom te help om sy belange te behou, maar ook om haar eie persoonlikheid en doelwitte te bevestig. Sy het deelgeneem aan die League of Women Voters, by die Women's Trade Union League aangesluit en gewerk vir die Women's Division van die New York State Democratic Committee. Sy het gehelp om Val-Kill Industries, 'n meubelfabriek sonder winsbejag in Hyde Park, New York, te stig, en het onderwys gegee aan die Todhunter School, 'n privaat meisieskool in New York.
By die verhuising na die Withuis in 1933 het Eleanor Roosevelt die land meegedeel dat hulle nie moet verwag dat hul nuwe presidentsvrou 'n simbool van elegansie moet wees nie, maar eerder 'gewone, gewone mevrou Roosevelt'. Ten spyte van hierdie vrywaring, was sy 'n buitengewone First Lady.
In 1933 word mev. Roosevelt die eerste presidentsvrou wat haar eie perskonferensie gehou het. In 'n poging om gelyke tyd te spandeer aan vroue-wat tradisioneel van presidensiële perskonferensies belet is-het sy slegs vroulike verslaggewers toegelaat om dit by te woon. In 1939 het die Daughters of the American Revolution (DAR) geweier dat Marion Anderson, 'n Afro -Amerikaanse sanger, in hul ouditorium kon optree. Uit protes bedank mev Roosevelt haar lidmaatskap van die DAR.
Gedurende die presidentskap van Franklin D. Roosevelt het Eleanor wyd deur die land gereis, hulpverleningsprojekte besoek, werk- en lewensomstandighede ondersoek, en daarna haar waarnemings aan die president gerapporteer. Sy is 'die president se oë, ore en bene' genoem en het haar man objektiewe inligting verskaf. Toe die Japannese Pearl Harbor aanval en die Verenigde State die Tweede Wêreldoorlog betree, het mev. Roosevelt seker gemaak dat die president nie die doelwitte wat hy in die New Deal gestel het, laat vaar nie. Sy het ook haar eie politieke en sosiale invloed uitgeoefen
Sy het 'n voorstander geword van die regte en behoeftes van armes, minderhede en minderbevoorregtes. Die publiek is aangetrokke deur die prestasies en avonture van die First Lady wat sy in haar daaglikse gesindikeerde rubriek "My Day" vertel het. Sy het die rubriek in 1935 begin skryf en tot haar dood in 1962 voortgegaan.
Tydens die oorlog het sy van 1941 tot 1942 as assistent -direkteur van burgerlike verdediging gedien, en sy het Engeland en die Suidelike Stille Oseaan besoek om goeie wil onder die Geallieerdes te bevorder en die moreel van Amerikaanse soldate in die buiteland te versterk.
Na die Withuis
Na die dood van president Roosevelt op 12 April 1945 gaan mevrou Roosevelt voort in haar openbare lewe. President Truman het haar in die Algemene Vergadering van die Verenigde Nasies aangestel. Sy dien as voorsitter van die Menseregtekommissie en werk onverpoos om die Universele Verklaring van Menseregte op te stel wat op 10 Desember 1948 deur die Algemene Vergadering aanvaar is.
In 1953 bedank mev. Roosevelt pligsgetrou die afvaardiging van die Verenigde State by die Verenigde Nasies, sodat die inkomende Republikeinse president Dwight Eisenhower die pos kan vul met 'n aanstelling van sy eie keuse. Sy het daarna haar dienste aan die American Association for the VN aangebied en was 'n Amerikaanse verteenwoordiger by die World Federation of the UN Associations. Sy word later die voorsitter van die Verenigingsraad. Sy is in 1961 heraangestel in die Amerikaanse delegasie na die Verenigde State deur president Kennedy. Later het hy haar aangestel in die National Advisory Committee of the Peace Corps en die voorsitter van die President's Commission on the Status of Women. Mev. Roosevelt het 'n erkende leier geword in die bevordering van humanitêre pogings.
Sy was baie gewild as spreker en dosent. Soos haar man met radio gedoen het, het sy ook effektief gebruik gemaak van die opkomende tegnologie van televisie. Sy was 'n produktiewe skrywer met baie artikels en boeke tot haar eer, insluitend 'n outobiografie in veelvlakke.
In haar latere jare het mev. Roosevelt in Val-Kill in Hyde Park, New York, gewoon. Sy het ook 'n woonstel in New York onderhou. Sy sterf op 7 November 1962 en word saam met haar man begrawe in die Rose Garden van hul landgoed in Hyde Park, nou 'n nasionale historiese plek.
Biografie met vergunning van die Franklin D. Roosevelt Presidensiële Biblioteek en Museum.
First Lady besoek Whitetop
Vir bespreking van die geskiedenis en genealogie van die New River Valley van Noord -Carolina en Virginia, word u welkom om by die New River History and Genealogy Discussion Group aan te sluit.
Welkom en ons hoop dat u by die besprekings aansluit.
New River Notes en mdash voltooi
Na ongeveer twee jaar se werk het ons 'n groot opgradering na New River Notes voltooi. Op 21 Januarie 2014 het ons die laaste van die opgedateerde lêers en hersienings van die laaste bladsy ingeskakel.
In Januarie 2013 het ons die nuwe werfuitleg bekendgestel, maar omdat daar baie bladsye oor was om te doen, was daar 'n groot rooi onder konstruksie op die voorblad. 'N Jaar later is ons klaar met al die bladsye wat op die oorspronklike webwerf was. Konstruksie is voltooi. Ons het 'n wonderlike webwerf vol materiaal om u te help met u navorsing en u moontlik te vermaak.
6 Januarie 2013
New River Notes, 'n toonaangewende genealogiese bron vir die New River Valley van Noord -Carolina en Virginia, het vandag sy nuwe voorkomswebwerf bekendgestel.
New River Notes is oorspronklik in 1998 van stapel gestuur deur Jeffrey C. Weaver, wat nuwe navorsers in New River Valley voorsien, en die tradisie word vandag voortgesit deur die Grayson County, Virginia Heritage Foundation, Inc.
Welkom en ons hoop dat u ons nuwe voorkoms sal geniet.
Deur Mack Sturgill
Eleanor Roosevelt, vrou van die onlangs verkose Demokratiese president, het op 12 Augustus 1933 na Suidwes -Virginia gekom om die Whitetop Folk Festival by te woon en die bergagtige gedeelte van Washington County te besoek waar haar pa, Elliott Roosevelt, 'n rukkie gewoon het by die einde van die vorige eeu, en om sy vriende te ontmoet en te hoor hoe hulle aan hom herinner.
Die Whitetop Folk Festival, wat saam gestig is deur mev John P. Buchanan van Marion en John Blakemore van Abingdon in 1931, lok byna 'n dekade baie gesogte besoekers, maar die bekendste, mees gepubliseerde, mees gefotografeerde besoeker was, sonder twyfel, Eleanor Roosevelt, wat die fees 60 jaar gelede hierdie Augustus bygewoon het.
Vanaf Junie het plaaslike en streekkoerante artikels gepubliseer oor mevrou Roosevelt se voorlopige besoek aan die omgewing. 'N Verslag verskyn vroeg in Augustus wat haar bywoning van die Whitetop Folk Festival bevestig en kondig aan dat sy vergesel sal word deur haar man, Franklin Delano Roosevelt, die onlangs verkose president van die Verenigde State.Die verslag was onwaar, aangesien die president die naweek die toewyding van die Shenandoah National Park in Oos -Virginia sou bywoon.
Mev. Roosevelt was oorspronklik van plan om van die Withuis na Whitetop te ry, maar sy en haar assistent, mev. Malvina Thompson Scheider, en 'n vriendin, juffrou Nancy Cook, het in 'n spesiale motor op die trein Norfolk Western No 41 na Southwest Virginia gereis . Saam met 'n groep vroue persverteenwoordigers, het die First Lady Vrydagaand die Union Station in Washington verlaat en die volgende dag om 05:40 by Roanoke aangekom. Op daardie vroeë uur het 'n paar mense by die depot vergader in die hoop om die presidentsvrou te sien. Hulle het nie.
'N Skare het by East Radford byeengekom om mevrou Roosevelt, wat blykbaar nie hul verwelkoming ontvang het nie, op te vrolik. Groot skare het bymekaargekom by Pulaski, en die presidentsvrou het haar ontbyt verlaat om 'n skare te begroet in Wytheville, die tuiste van 'n vrou van 'n ander demokratiese president, waar sy 'n groot ruiker dahlias en 'n korset van die heer en die heer Homer K. Bowen ontvang het, wat sy dadelik op haar donkerblou rok vasgemaak het. 'So bly om u te sien', het sy vir die toejuigende publiek gesê. By Rural Retreat, die hoogste punt op haar treinreis, het sy gewaai na die inwoners wat op die perron opgetree het om haar te groet.
'Waarom het u nie die president gebring nie?' vra 'n man toe die trein in Marion stilhou. Mevrou Roosevelt, wat op 'n platform tussen twee motors staan ​​en laggend antwoord: "O, hy is besig om oor 'n bewaringskamp te kyk. U sien, ek het 'n spesiale rede om hiernatoe te kom. My pa het in Abingdon gewoon." Toe sy haarself onderbreek, sien sy 'n rondloperhond naby die trein en sê: "Neem, neem iemand, hierdie hondjie sodat hy nie omgery word nie. Ek is altyd bekommerd oor honde."
Iemand in die skare het gevra: "Hoe lank is jy al op Whitetop?"
'Nooit,' antwoord sy. "Op 'n dag hoop ek om 'n kans te kry om deur hierdie land te ry. Dit is so mooi."
Alhoewel dit nie tydens hierdie besoek genoem is nie, het 'Young Nell' Roosevelt 'n geruime tyd in die omgewing deurgebring toe haar pa, Elliot Roosevelt, daar gewoon het. Volgens betroubare bronne herken sy Emory Widner, wat haar geken het toe hulle kinders in Washington County was.
Die trein het om 10:00 in Abingdon aangekom. Honderde, indien nie duisende nie, van moedige inboorlinge en talle besoekers begroet die spesiale eregas van Suidwes -Virginia. Burgemeester R. B. Hagy het haar verwelkom as die dogter van "daardie geliefde medeburger en prins van goeie wil, Elliott Roosevelt."
Mevrou Roosevelt is van Abingdon na Whitetop Mountain deur die balju K.S. Boardwine. Mevrou Bessie Watson, 'n ou vriend van haar pa, en John Blakemore, bestuurder van die fees, vergesel haar in 'n oop omskepbare motor. Die geboue in Abingdon was versier met vlae en bunting, en 'n band het die optog langs Mainstraat gelei, waar skares langs die sypaadjies geloop het in die hoop om 'n blik op die presidentsvrou te kry.
Polisiemotors het die motorwa oor die smal grondpad deur Holstonvallei, Damaskus en Konnarock gelei. Op hierdie nostalgiese reis was mevrou Roosevelt opgewonde oor die bergagtige natuurskoon langs die slegste moontlike paaie in die omgewing, wat sy gekies het omdat haar pa gereeld op dieselfde roetes van Abingdon na Whitetop ry.
Die motor waarin die presidentsvrou op die tweede hoogste berg in Virginia gereis het, het twee keer so warm geword dat dit stilstaan ​​en langs die roete natgemaak moes word.
'Ons stap, dit is nog net vyf myl meer,' bied mev. Roosevelt aan, maar sy mag nie te voet verder gaan nie. By haar aankoms op die berg het haar motor nie op die plek van die musiekfees stilgehou nie, maar reguit na die top van die piek, waar sy geniet van die skouspelagtige panoramiese uitsig oor die verre berge en valleie wat onder die myl hoë berg versprei is . Daar was 'n paar geboue waar haar pa jare tevore gewerk het. En sy klim vinnig die rotsagtige pad af na 'n fontein waar haar pa 40 jaar tevore sy dors geles het.
Mevrou Roosevelt is hartlik verwelkom toe sy by die Whitetop Folk Festival kom, wat vir die derde jaar gehou word op die grond waarop haar pa gejag het. Meer as 10 000 mense het daar vergader om haar te groet, om die natuurskoon en die vermaak te geniet.
Die berg was lewendig met die geluid van rustieke musiek wat Saterdag 60 jaar gelede in Augustus plaasgevind het. Terwyl sy gebraaide hoender, Virginia-ham en geklitste koekies in 'n kajuit wat vir haar gereserveer is, geëet het, was sy vermaaklik deur die geluide van "The Flop-Eared Mule", gespeel by die deur deur die Blevins Brothers, Frank en Ed, en Jack Reedy .
Muriel Douglas Dockery van Appalachia, 'n sproetgesig sesjarige "beerkat" op die mandolien, het 'n spesiale uitnodiging ontvang om vir die presidentsvrou te sing. Hy is Vrydag gekies as finalis in die balladesangkompetisie met sy weergawe van "Barbara Allen" wat hy waarskynlik tydens die middagete vir die president se vrou gesing het. Hierdie musikante het ook 'Happy Days Are Here Again' gespeel, wat mevrou Roosevelt verheug het, wat begin het met die ritme en die talle aanwesige fotograwe verheug het.
Mevrou Roosevelt se genadige manier en spontane glimlag het die bergmusikante en die plaaslike mense gerusgestel, terwyl sy met haar gepraat het tydens haar ure by "The Folk Festival Above the Clouds". Natuurlik het sy nie die kompliment gehoor van 'n anonieme bewonderaar wat gesê het: "Sy is die mooiste lelike vrou wat ek nog ooit gesien het nie."
Maar sy het wel 'n onaangekondigde vrou gehoor wat daarin geslaag het om deur die skare by haar te kom sê: 'Mevrou Roosevelt, ek is net 'n arm vrou wat hier in die berge woon, maar ek wil die eer hê om die hand te skud die vrou van die beste president wat die Verenigde State ooit gehad het. "
Sy het met bergmense, volksmusikante, vooraanstaande geleerdes, skrywers, folkloriste en professionele musikante gepraat, sowel as vrywilligers van blanke sowel as negers van die burgerlike bewaringskorps uit plaaslike kampe.
In die pas opgerigte paviljoen, waar deelnemers uit Virginia, Noord -Carolina en Tennessee om pryse stry vir balladesang, instrumentale musiek, gesang en volksdans, het mev. Roosevelt kortliks gepraat:
'Aan die mense wat hier woon, wil ek 'n spesiale dankwoord sê,' het sy gesê. 'Hulle het my die gevoel gegee dat hulle my pa, van wie ek aanbid, met liefde onthou.' Sy vind die berge heerlik in die son wat deur die vroeë oggendmis op die berg gebreek het. Hartlik prys sy die beweging om die kennis wat van geslag tot geslag afstam onder bergmense, soos die Whitetop Folk Festival, te bewaar. 'Die studie van die volksliedere en die vroeë verhale van 'n land is altyd interessant, omdat dit gereeld die agtergrond openbaar waarop die gebruike van 'n land gebou is,' het sy gesê.
'Ons vind gereeld verduidelikings vir die neigings in gebruike en literatuur van vandag in 'n ou gebruik, ballade of legende van baie jare gelede,' het sy gesê. "Een ding veral met betrekking tot die berge -liedjies is dat hulle teruggaan na ons Engelse voorouers. Engelse folklore -versamelaars wat hier besoek het, het verse gevind vir hul ballades wat verlore was in Engeland Histories sowel as esteties, hierdie volksliedere, verhale en danse Dit is goed om 'n studie van volksliteratuur en gebruike aan te moedig, 'het sy gesê.
Na afloop van die laaste kompetisies wat die oggend gehou is, het mev. Roosevelt genadiglik die pryse toegeken aan kunstenaars wat tydens die tweedaagse kompetisie linte gewen het.
Voor middagete gesels mev. Roosevelt met Jim en Jean Trigg, twee van die "18 Trigg -kinders", vir wie haar pa lief was. Sy ontmoet die 78-jarige John Smith, 'n swart bediende, wat op mnr. Roosevelt gewag het toe hy in twee kamers by John Campbell se huis in Abingdon gewoon het. Die getroue voormalige bediende het aan mev. Roosevelt 'n delikate porselein -koppie en -piering gegee wat aan haar vader behoort het.
Bergmense het mev. Roosevelt handgeweefde matte, 'n kandelaarstrooi, 'n beesvelmat en mandjies met wilde blomme aangebied. Sy ontvang twee pastelle deur mev W.W. Hurt of Marion, wat die Laurel -plaashuis geskilder het wat Elliot Roosevelt gereeld besoek het, en die St Paul's Episcopal Chapel in Damaskus, wat hy gehelp het om te bou, deur $ 300, 'n Marokko gebonde Bybel, te skenk, geskryf "In liefdevolle herinnering aan my vrou, Anne Hall Roosevelt, "en 'n orrel opgedra aan sy dogter" Little Nell. " Al hierdie geskenke het ongelukkig verdwyn toe 'n brand die kapel verwoes het jare voor 'Little Nell' deur Damaskus gegaan het.
Slegs die talentvolste ballades, volksdans en die mees kundige instrumentaliste het deelgeneem aan die spesiale middagprogram wat deur Annabel Morris Buchanan gereël is vir haar gas, mev. Eleanor Roosevelt, waaronder die plaaslike kunstenaars Horton Barker van Chilhowie, blinde balladeerder, "The Farmer's Curst Wife" en Jack Reedy van Marion, wat "Cluck Old Hen" op die banjo uitgevoer het.
Toe die geluid van die viool, banjo en dulcimer ophou, vertoef mevrou Roosevelt die middag 'n rukkie om met die musikante op die platform in die paviljoen te gesels wat C.B. Kearfott vir die fees ontwerp het. Daarna stap sy deur die skare toejuigende bewonderaars van die motor wat haar terug na Abingdon sou neem. 'Eendag wil ek deur hierdie pragtige land ry,' het sy gesê. "en ek wil graag te perd ry oor die paadjies wat my pa afgelê het. Die dag was heerlik en ek het dit alles so geniet!"
Haar motor, versier met blomme en geskenke, kronkel in die grondpad af.
Na 'n besige dag op Whitetop Mountain, verlaat mevrou Roosevelt Abingdon om 19:27.
Alhoewel sy beloof het om terug te keer na die Whitetop Folk Festival en Southwest Virginia, het sy dit nooit gedoen nie. Sy het egter in 1934 die Whitetop -musikante Sailor Dad Hunt, Bill Wohlford en Horton Barker genooi om in die Withuis op te tree, en sy het Annabel Morris Buchanan dieselfde middagete vermaak.
Harriet Harris het die vertoning gesteel as Bebe Glazer op Fraiser
Een van Harriet Harris se mees ikoniese rolle was 'n Bebe Glazer, die opdringerige en verbindende agent van dr. Frasier Crane (Kelsey Grammer), wat alles sal doen om 'n ooreenkoms vir haar kliënte te sluit.
Toe Harris verskyn as Bebe in 'Frasier', het die aktrise die vaardighede wat sy tydens 'n lang loopbaan as verhoogaktrise opgedoen het, aangepak en met nadruk gevoel vir die lewendige ateljee -gehoor en dikwels 'n duidelike hoogtepunt in elke toneel waarin sy was. Alhoewel Bebe 'n uitstekende toevoeging was, was sy 'Frasier' wat versigtig ontplooi is, en verskyn in slegs 11 van Frasier se 264 episodes, via IMDb.
Die episodes waarin Bebe verskyn het, word egter gereeld as gunstelinge deur kykers gekoppel. Een fan op Reddit het gedink dat Bebe sterk genoeg is om 'n ander vertoning te ondersteun, en sê: "Elke toneel met Bebe daarin is suiwer goud. Sy sou ook my keuse wees vir 'n spin-off karakter. Ek wens dit kon gebeur het. "
'N Paar van die beste episodes wat Harris met Bebe gespeel het, sluit in' Where There's Smoke, There Fired ', waarin die hoëspanningsagent probeer ophou rook, en' Agents in America Part 3 ', waarin Frasier en Bebe 'n kort tydjie sien. romantiese ontmoeting. 'N Ander hoogtepunt wat Bebe dikwels genoem het, was in' Roz's Turn ', waar 'n ontstelde Frasier Bebe afdank, en sy neem terug deur elke truuk wat sy kan bedink om sy besigheid te behou - of eindig by Roz (Peri Gilpin).