GRENSVERHALE - The SAFREA Chronicle
In die bosoorlog is medics spottenderwys 'Tampaxtiffies' genoem.
Deur 'n Tampaxtiffie
Nooit sou ek kon dink dat, "Kom ons kry nuwe gordyne vir ons slaapkamer," gaan hierdie draai maak nie. Die gordyne word toe, "Die ou beddegoed pas nou glad nie hier nie". "Kom ons verf sommer die kaste uit terwyl ons besig is." "Wat van ander teëls?" Nou staan ek midde-in die chaos wat nuwe gordyne in ons kamer veroorsaak het. Ek soek tussen alles wat op die bed uitgepak is na my bike se spaarsleutels. Ek vroetel 'n kartonboksie van my vrou raak wat van die bed af gly. Die inhoud val oop op die vloer. 'n Koevert met ou briewe. 'n Foto gly halfpad tussen die briewe uit.
Die chopper se lig soek-soek na ons in die digte bosnag. My hart klop in my keel. Ek het 'n vermoede van die onheil in die chopper wat op ons wag. Laatnag casavacs is altyd meer grusaam, sinistêr en ontwrigtend. Die skerp lig vind ons. Die chopperlemme kap doe-doe-doe deur die stofgelaaide lug. Die boshoed oor my neus en mond kan nie die stof uit my asem hou nie.
"Het jy hom?" vra die vlugsersant en begin die draagbaar uitstoot sonder om vir my antwoord te wag. Ek is effens van balans af en die dekselse ding is swaar, maar ek strompel weer my ewewig terug. Ek moet 'n paar tree agteruitloop met die draagbaarhandvatsels gesighoogte, die gewig deur my elmboë teen my lyf gestut, totdat Dries die ander kant by die vlugsersant kan oorneem.
"Stadig, daar's nie haas nie. Hulle is almal 'gone' – 'n personeelmyn. Gaan bêre hulle mooi, kêrels!," skreeu die vlugingenieur oor die choppergeraas.
Ek probeer die taai roesbruin vlek op my arm met die boshoed afvee. Dit voel asof die kol doodsheid 'n gat in my vel gaan brand. "Mensbloed is giftig", het die dokter in bevel van ons veldhospitaal in ons ingedril.
Die loadie het duidelik nie die vlugingenieur se geduld nie: "Julle moet roer susters. Ons kan nie heel fokken aand op júlle nes sit nie. Daa's baie kak om op te ruim in Sektor een zero", gil hy. Ek is hol, daar's niks in my nie, my kop is leeg dis net my ingewande wat in my wange sit wat keer dat ek nie op die verdomde PF vloek nie.
Ek trek die broek af oor die stywe bene. Ek ruik die pis. Die hemp moet ek los knip. Die materiaal is hard waar die bloed gestol het en die skêr knip moeilik daardeur. Sy skouer is byna weggeskiet. Hy was seker die derde troep van die ontploffing af. Die skade is aan die ander twee se onder- en middellywe. Hy het die skrapnel met sy bolyf ontmoet. Ek sukkel om die mou tussen die rou vleis van sy borskas en skouer los te kry. Skielik is ek deur die naat. Sy arm val … van die tafel af. Dit land op my stewels. Die vingers lê bo-oor my regterstewel. Klou my vas. Ek ruk die masker van my gesig af. Kyk magteloos hoe my kots oor die vloer spat teen my broekspyp op. My lyf bly ruk. Ek vee my mond met my mou af, tel die arm op. Ek kots weer tussen my stewels. Ek bly gehurk sit tot my lyf bedaar.