Geskryf deur Carl Rhodes
In November 2018 het 20,000-werknemers van Google regoor die wêreld uit hul werk gestap. Hulle betoog die maniere waarop hul werkgewer nie die seksuele teistering in die werkplek kon aanpak nie. Minder as 'n jaar later het die meeste leiers van die staptog Google agtergelaat dat die maatskappy van vergelding en intimidasie beskuldig word.
Dit het alles op die voorgrond getree toe Die New York Times het in Oktober 2018 berig dat in plaas daarvan dat Google die werklike probleme hanteer, toe die mans aan die bopunt betrek is met betroubare bewerings oor seksuele wangedrag, word hulle in die miljoene uitbetaal om stil te gaan. Daarby is aanklagte van rassisme, ongelykheid in die loon en mishandeling van kontrakteurs bygevoeg.
'Staan op! Terug baklei!' het die betogers gesing. 'Haai, ho, ho, tegniese teistering moet gaan!' het hulle geëis. Dit was 'n gewaagde en opvallende vorm van werknemeraktivisme wat niks anders as geregtigheid op die werkplek sou vestig nie.
Nie net was dit 'n hoë profiel nie, maar dit werk ten minste in 'n sekere mate. Google se leiers het verskoning gevra, soos u sou verwag. Meer prakties is dat hulle in Februarie 'n beleid van gedwonge arbitrasie beëindig het wat beteken het dat werknemers wat seksueel geteister is, nie die maatskappy kan dagvaar nie.
Wat op Google gebeur het, is 'n duidelike geval van wat mense kan doen om geregtigheid by die werk te beoefen. Eerder as om die feite te ignoreer of om self-toegeeflike privaatklag te doen, het 20,000-mense - 'n vyfde van Google se voltydse werkmag - besluit om iets daaraan te doen.
Dit was 'n eties gemotiveerde politieke strategie vir verandering, en dit bied 'n waardevolle geval van wat mense kan doen om organisasies regverdiger te maak. Daar is ten minste vyf lesse wat ons kan leer.
Thy het eerstens gesê dat optrede nie nutteloos is nie. Die aktiviste by Google het getoon dat die maak van 'n regverdiger organisasie die hand het om aktief teen onreg te veg. Dit is nie 'n gemaklike ding om te doen nie.
Alhoewel baie organisasies 'n kwessie van ortodoksie het, is dit die bestuur sowel as konsensus, maar geregtigheid vereis dat hierdie beheer deur onenigheid bestry word. Dissent, as 'n strategie vir geregtigheid, daag hierdie bestuursbenadering tot verhoudinge tussen werkers en bestuurder uit.
In een opsig is dit slegs diegene wat aan bewind is, die regte veranderinge kan aanbring wat geregtigheid op die werkplek verbeter. In 'n meer belangrike sin is dit deur effektiewe verdeeldheid gedwing om dit te doen. Hierdie pad na hervorming was al lank die weg van die belangrikste eise vir geregtigheid - vir die instelling van die minimum loon, die skepping van die agt uur lange dag, die wetgewing vir gelyke betaling vir vroue, en meer.
Vir baie mense is verdeeldheid 'n ongemaklike ding om te doen. Slegs wanneer die gevoel van morele verontwaardiging 'n punt bereik, sal mense optree. Dit lei tot die tweede les: geregtigheid spruit uit gekoördineerde dade van solidariteit, beide met ander werknemers en met die samelewing in die algemeen.
Histories het die organisasie van arbeid deur vakbonde die instrument vir kollektiewe optrede gebied. 'N Stewige afname in vakbondlidmaatskap in die groot OESO-lande sedert die 1960's en '70's nie goed is vir geregtigheid nie.
Dit beteken nie dat solidariteit dood is nie. Google-werknemers het getoon dat: hoewel die uitloopspoor identifiseerbare leiers gehad het, dit deur werknemers regoor die wêreld ondersteun is. Googlers van Singapoer na San Francisco, van Tokio tot Toronto en verder het aktief deelgeneem aan 'n kollektiewe aksie vir geregtigheid.
Die derde les is dat die strewe na billikheid by die werk verder gaan as om geregtigheid vir jouself te soek. Alhoewel dit nie moontlik is om te weet hoeveel van die Google-betogers seksuele teistering opgedoen het by die werk nie, is dit veilig om te aanvaar dat die meerderheid van diegene wat uitgestap het, dit gedoen het omdat hulle hul medewerkers as bondgenote ondersteun het.
Die strewe na billikheid op die werkplek is nie net 'n saak vir individue wat mishandel, mishandel of hanteer is nie. Geregtigheid is nie net geregtigheid vir my nie. Dit vorm die hart van 'n gemeenskap. Wat daardie gemeenskap gesamentlik bereid is om as billik en onbillik te aanvaar, omskryf die morele karakter daarvan.
Die vierde les is dat ons 'n moeilike paradoks moet oorkom om geregtigheid in organisasies na te streef. Om vir geregtigheid op die werkplek te veg, moet mense eintlik genoeg omgee vir hul organisasies en hul medewerkers om te volhard om iets daaraan te doen.
Maar onreg kom te dikwels voor in 'n korporatiewe wêreld met honde-eet-honde, waar mense voel dat hulle met mekaar moet meeding in 'n nul-som-wedstryd om vooruit te kom. In sulke omgewings, as mense ongeregtigheid in die gesig staar of ervaar, kan hulle bloot alle vorme van sorg en identifikasie met die organisasie onttrek. As dit gebeur, neem selfbehoud die oorweging van iemand anders oor.
Wanneer ongeregtigheid tot sinisme en selfsug lei, word die gemeenskaplike mag wat tot positiewe verandering kan lei, verminder. Wat nodig is, is dat mense genoeg omgee vir hul kollegas en hul organisasies om te sien en te praat vir die kollektiewe beswil, al kan die onreg self mense aanlok om net die teenoorgestelde te doen.
Tdie vyfde en laaste les is dat die regspraak baie gevaarlik kan wees en nie ligtelik opgeneem moet word nie. In Google se geval het sewe mense die staptog georganiseer. Minder as 'n jaar later werk net drie van hulle nog steeds vir Google.
Die organiseerders van die staptog het beweer dat hulle regstreekse vergelding deur hul bestuurders en die departement van menslike hulpbronne ondervind het. Daar is ook gedreig oor dreigemente en werksverandering. Ander werknemers het gesê dat hulle bang is vir vergelding as hulle probleme op die werkplek rapporteer.
Intussen het Google aktief probeer om die verpolitisering van sy arbeidsmag te voorkom, met die vrylating van 'n beleid wat lui: 'Dit sal nie die gemeenskap help om 'n woedende debat oor die politiek of die jongste nuusverhaal te ontwrig nie'.
Hulle kan nie meer verkeerd wees nie. As 'n sterk gemeenskap 'n billike gemeenskap is, is 'n bereidwilligheid om betrokke te raak in die politiek noodsaaklik. Die Google-werknemer-aktiviste is ongetwyfeld hiervan bewus.
Google het nie besef dat die politieke optrede van sy werknemers juis oor gemeenskapsbou handel nie. Die koöperatiewe beroep op 'n billike werkplek weerspieël 'n basiese menslike begeerte om op 'n wedersyds ondersteunende manier vir ander te sorg. Bestuurskontrole-strategieë wat verdeeldheid belemmer, werk teen die ontwikkeling van gemeenskaplike belange en gedeelde waardes.
Kortom, as wat ons wil 'n billike werkplek is, is dit waarskynlik nie die hand van 'n welwillende bestuurselite nie. In plaas daarvan, en dikwels teen alle kanse, moet mense as bondgenote saamwerk in solidariteit en opstaan ​​vir wat reg en billik is.
Carl Rhodes is professor in organisasiestudies en adjunk-dekaan van die Business School aan die University of Technology Sydney in Australië. Sy nuutste boeke is Ontstellende sake-etiek (2019) en CEO CEO Society: The Corporate Takeover of Everyday Life (2018, saam geskryf met Peter Bloom).
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > demokrasie > Aktivisme > Hoe werkers progressiewe verandering kan dwing