"Die oomblik begin ons die menings van ander vrees
en huiwer om die waarheid wat in ons is, te vertel,
en uit motiewe van beleid is stil wanneer ons moet praat,
die goddelike vloede van lig en lewe vloei nie meer in ons siele nie. "
Een van die slagoffers van die lewe van 'n buite-gesentreerde werklikheid is dat ons ons vermoë om ons waarheid eerlik, openlik en vrylik te vertel, maklik kan verloor. Ongelukkig beteken dit nie net dat jy nie jou waarheid aan ander kan vertel nie, dit beteken ook dat jy nie jou waarheid aan jouself kan vertel nie. Hierdie stand van sake is deel van die geleerde reaksie wat ons motiveer om aan ander te gee wat hulle wil of ten minste wat ons dink hulle wil hê, selfs al beteken dit om te offer wat ons wil hê. In die ergste geval beteken dit om onsself laaste te hou.
Sommige van die probleme wat ons almal in hierdie area het, kom van drie moontlike bronne buiten ons opleiding in die buite-gesentreerde realiteit: Eerstens glo ons dat waarheidverhale ons diktatoriese en onverbiddelike sal laat lyk. Ons moet elkeen besef dat daar geen waarheid is met 'n hoofstad T in die menslike toestand nie; daar is net "my" waarheid en "jou" waarheid en "haar" waarheid en "sy" waarheid en "hulle" waarheid.
Selfs as ons aanvaar dat daar so 'n ding soos "Die Waarheid" bestaan, is dit onmoontlik vir enige van ons om vir ander of onsself te bepaal watter elemente van wat ons voel, glo en sê, kan die Waarheid uitmaak en wat verteenwoordig geïndividualiseerde persoonlike waarhede. En daarin lê die oplossing vir hierdie wydverspreide geloof - dit wil sê die begrip dat elkeen van ons in staat is om die waarheid net te vertel soos ons dit sien. Dit was my ervaring dat wanneer ek dit duidelik maak dat ek my waarheid vertel, wat noodwendig uit my gevoelens spreek, ek nie in my posisie as outoritêr of onroerende beskou word nie.
Vertel die waarheid, vertel jou hele waarheid?
Tweedens verwar ons "vertel jou waarheid" met "vertel jou hele waarheid." Ek stel nie voor dat al die waarheid die hele tyd vertel word nie. So 'n benadering sal jou mede-werker onnodig vertel dat haar nuwe haarkapper, waarvan sy so trots is, eintlik vir jou verskriklik lyk of dat jy glo jou skoonpa se smaak in nekke is afgryslik.
'N "vertel jou hele waarheid" vereiste is een waarmee min van ons gemaklik kan lewe en gee mense lisensie onnodig wreed. Wat ek egter voorstel, is dat alles wat jy kies om te sê, seker maak dat dit die waarheid vir jou is. Maar terselfdertyd maak seker dat dit nie misleidend is nie, want jy het 'n belangrike rol weggelaat.
Om duidelik te wees oor wat jy wil hê
Derde, daar is 'n algemene oortuiging dat ons ander werklik bedien deur hul begeertes voor ons eie te stel. Ek het egter geleer om te verstaan, maar meestal deur middel van verhoor en fout, dat ek die ander in enige gegewe situasie die beste bedien deur duidelik te wees oor wat ek wil hê.
Selfs as niemand met my saamstem of bereid is om my te laat hê wat ek wil hê nie, sal my duidelikheid en duidelike kommunikasie oor wat ek wil, ons almal van waardevolle inligting voorsien om 'n kursus van aksie te bepaal wat vir almal sal werk. Te dikwels probeer ons ander te stuur om ons eie verborge agendas te aanvaar sonder om 'n duidelike stelling te maak oor wat ons wil hê.
Die vrees van die gevolge van die waarheid te vertel
Soms trek ons ​​ook van die waarheid af, want ons weet dit is nie iets wat 'n gesagsfiguur wil hoor nie. En dit is veral die geval in die werkplek. Byvoorbeeld, die meeste van ons is in 'n situasie waar ons baas tot ons gekom het, opgewonde oor 'n beoogde plan van aksie. Ons sien onmiddellik die fout in die logika of ons weet intuïtief dat dit nie die regte benadering is nie, maar ons weet ook dat die baas nie vriendelik is om te vertel dat sy idees nie goed is nie. Ons sê niks omdat dit gevaarlik is om vertel die waarheid.
Meer algemeen in die werkplek is ons bang dat ons ons werk sal verloor as ons iets uit die gewone of iets sê wat ons persoonlike waarheid spreek. Ons vrees dat ons vyande sal maak wat vir ons onmiddellik of in die toekoms probleme sal veroorsaak. Ons vrees dat deur die "verkeerde" vraag te vra of die "verkeerde" kommentaar te lewer, ons sal openbaar hoe min ons weet of ander ons sal oordeel as onkundig of nie aan die aanvaarde norme van die organisasie voldoen nie. Dieselfde vrese van vergelding kom in die spel wanneer ons gekonfronteer word met die erkenning van 'n fout wat ons gemaak het. Dit is weliswaar nie maklik om homself te oorkom nie, maar dit is noodsaaklik om met hulle te onderhandel as ons 'n egte lewe in die werkplek moet lei.
Neem 'n oomblik om te besin oor jou vermoë of onvermoë om jou waarheid te vertel, veral in die werkplek. Let op hoe gereeld jy dinge wat veilig of polities korrek is, sê en sê nie die dinge wat waar is vir jou nie, maar is nie noodwendig so veilig nie. Moenie hieraan iets doen nie; Let op hoe gereeld of selde jy bereid is om jou waarheid in die werksomgewing te vertel.
Dit is belangrik om die koste van die weerhouding van ons waarheid te erken, beide vir onsself as vir die organisasies waarin ons werk. Vir onsself, elke keer as ons nie sê wat ons dink nie, is 'n ander oomblik van egtheid verlore. Erger, ons ontken die waarde van ons eie bydrae en die intellek, kreatiwiteit en intuïsie wat die grondslag vorm. Aangesien ons die innerlike roering gewoonlik verwerp om te sê wat ons in gedagte het, raak ons ​​verbintenis met ons innerlike self in die konteks van die werkplek verder en verder weg, totdat dit soos 'n onbeantwoorde minnaar ophou om ons aandag te vra. Kortom, nog 'n klein stukkie van ons sterf in die proses.
Die organisasie verloor nog meer. Inligting en kennis is een van die belangrikste hulpbronne vir organisasies in hierdie tye van wêreldwye kompetisie. Om die waarheid terug te hou - jou waarheid - belemmer die organisasie van die erkenning en die beste gebruik van jou kennis, jou ervaring en jou intuïsie. Vermenigvuldig hierdie verlies deur die honderde, die duisende of die tienduisende werknemers wat almal op dieselfde manier werk, en die verlies aan die organisasie is onberekenbaar.
In maatskappye waar foute weggesteek word, omdat werknemers vreesbevestiging vrees of waar die spreekwoordelike geld van een werknemer na 'n ander oorgedra word, met almal wat die fout vir 'n fout vermy, word niks geleer nie. In 'n klimaat soos hierdie, halfwaarhede, strategiese weglatings en gedokte inligting dra by tot die groeiende organisatoriese verliese wat 'n negatiewe impak op almal het.
Maak oop kommunikasie Tweede natuur
Die enigste oplossing is om 'n werksomgewing te skep waar oop kommunikasie die tweede natuur word en waar ons foute aanspreek, word nie net geduld nie, maar ook gevier. In so 'n omgewing word beter maniere om dinge te doen ontdek, die atmosfeer word kreatief eerder as defensief, produktiwiteit verhoog en mense vind werklike plesier om te gaan werk.
Ek het een keer in 'n baie verligte maatskappy gewerk waar die benadering tot foute voorbeeld gehad het. Nie net was dit verfrissend en pret om daar te werk nie, maar die omgewing het die organisasie die beste moontlike kans gegee om soveel moontlik van foute te herstel. Ons korporatiewe prosedure vir die hantering van foute was hierdie: As jy gevind het dat jy 'n beduidende fout gemaak het, sal jy na jou bestuurder gaan en aankondig, "Ek het geskroef, en hier gaan ek dit regmaak." Dan, sonder om enige verskonings te maak - wat amper altyd irrelevant is - sal jy verduidelik wat gebeur het en gaan voort om jou plan te omskep om die saak reg te stel. Wat altyd gevolg het, was 'n dialoog, soms met ander wat geroep is om te help, wat op die korrektiewe aksie fokus, sonder om die persoon wat die probleem veroorsaak het, te berispe. Die resultaat was altyd in die beste belang van die individu en die organisasie. Soos ek gesê het, was dit 'n baie verligte maatskappy.
Die waarheid in interpersoonlike verhoudings vertel
Dit is net so krities om jou waarheid te vertel in interpersoonlike verhoudings in die werksomgewing, alhoewel hulle 'n unieke risiko inhou as gevolg van die betrokke emosies. Ek het beslis my deel van ervarings gehad waar ek my waarheid nie vertel het nie omdat ek bang was vir vergelding. En ek weet ook dat elke keer as ek my waarheid nie vertel het nie, het ek nog 'n stuk van my egtheid weggegee. Interessant genoeg, dit is nie die tye wat ek versuim het om outentieke te wees nie en my waarheid te praat wat in my gedagtes bly; Dis die tye wat ek die risiko geneem het en my waarheid verklaar het, maak nie saak hoe verskriklik dit destyds gelyk het nie. Soms moet ons net groot genoeg wees om te erken aan 'n ander mens hoe klein ons kan wees en dapper vertel die waarheid oor hoe ons dinge sien en voel oor hulle.
Vroeg vroeg in my loopbaan in hoë tegnologie, het ek gewerk vir 'n sagtewaremaatskappy wat op harde tye geval het. Die beleggers het 'n Harvard MBA-tipe ingebring om die reorganisasie en downsizing te bestuur, wat volgens enige standaarde dramaties was. Die maatskappy het die helfte van sy werknemers binne twee maande na die aankoms van Mitchell en die helfte van die oorblywende werknemers binne twee maande daarna afgehandel. Dit was 'n moeilike en skrikwekkende tyd vir almal wat betrokke was. Dinge lyk veral sleg vir my, aangesien dit vir my van die begin af duidelik was dat Mitchell beoog het dat ek ook gelê word. Om redes weet ek nog steeds nie heeltemal nie, dit het nooit gebeur nie.
'N Jaar het geslaag. Mitchell was nie meer 'n buitekonsultant nie, maar het deel geword van die uitvoerende bestuurspan, waarvan ek 'n lid was. Ek was gedwing om skouer op sy skouer te werk, selfs met hom saam met hom, terwyl hy hom vir sy ernstige, maar mislukte poging gedwing het om my te laat werk. Daarvoor en baie ander redes wat ek opgehoop het, het hy vir my alles sleg verteenwoordig wat met die maatskappy gebeur het.
Mitchell en ek het eendag net in Boston aangekom om te leer dat ons besigheidsvergadering gekanselleer is voordat ons vlug selfs San Francisco verlaat het. Ons is vir ongeveer ses en dertig uur in Boston gegrond. Mitchell, wat van Boston was, het voorgestel dat hy my tydens ons vrye dag saam wys. Dit is 'n bewys van my vlak van onwilligheid om die waarheid te ervaar - my waarheid - wat ek ingestem het. In retrospek dink ek ek was nog in oorlewingsmodus oor my werk en het dit nodig gevind om Mitchell gelukkig te hou.
Toe het dit gebeur. Ek het die beter deel van twee uur of so lekker saam met Mitchell saamgegee, terwyl hy my die bezienswaardigheden in die sentrum van Boston gewys het. Ek was nie meer bereid om hierdie charade in te vul nie, ongeag die koste. Ek het besluit om Mitchell toe en daar te vertel wat ek dink en voel.
"Mitchell," het ek gesê, stop en draai om na hom te kyk, "daar is 'n paar dinge wat ek nodig het om jou te vertel voordat ons enigiets anders doen."
'OK. Wat is dit?'
En so het ek hom alles vertel. Tot vandag toe is ek nog nie seker wat dit was wat my gevra het om dit te doen nie, maar my sin is dat my outentieke self net genoeg gehad het om iets te wees en iemand wat ek nie was nie, selfs in die naam van selfbehoud . Soos ek hom alles vertel wat ek aan hom gedink het - ek het geglo dat hy my probeer afgedank het toe hy die eerste keer aangekom het en dat ek gevoel het dat sy benadering tot die hantering van die maatskappy se probleme baie mense baie hartseer veroorsaak het - Mitchell net Kalm staan ​​daar en luister na my met wat ek net as eerlike belangstelling in sy gesig kan beskryf. Hy was nie aanstoot neem nie. Hy het nie ontsteld geraak nie. Hy het nie verdedig nie en het nie aangeval nie. Hy het net geluister.
Toe ek klaar was, het hy my vertel dat hy, as hy na sy aankoms by die maatskappy kyk, oor ons interaksie gekyk het, kon hy seker sien hoe ek so gevoel het. En ja, hy wou van my ontslae raak toe hy die eerste keer aangekom het. Maar wat ek nie geweet het nie - en hy het my verantwoordelikheid geneem om dit nie te ken nie - was dat hy my nie meer as deel van die maatskappy se probleme gesien het nie, maar eerder vir baie maande as een van die mense wat my gesien het hou die sleutels vir die oplossing van die probleme. Hy het toe sy hersiene siening regverdig deur sommige van die dinge wat hy die afgelope twaalf maande aan my gesien het, onderstreep.
Ek was flabbergasted met die resultate om my waarheid op Mitchell op die mees wrede en kompromisvolle manier te vertel. Mitchell het geluister. Ek het baie keer sedertdien ontdek dat mense sal luister as jy jou waarheid vertel. Mense wil jou waarheid hoor, selfs al is daardie waarheid "Ek haat jou." Ons mense blyk 'n ingebore begrip te hê dat ons nie deur 'n ruimte soos "Ek haat julle" kan beweeg na wat ookal die volgende is nie - dikwels is dit net die teenoorgestelde van haat - tensy daar erkenning is van waar ons werklik is , dit wil sê, ons waarheid. Sonder om ons waarheid te praat, is ons gedoem om vas te bly waar ons is.
Die einde van die storie met Mitchell is dat, byna negentien jaar na die gesprek in Boston, ons nog in mekaar se lewens is, en ons het verskeie kere emosioneel en professioneel ondersteun. Dit sal nie altyd die resultaat wees vir almal in elke situasie nie, maar om die waarheid te vertel, lê die grondslag om sulke uitkomste te bereik.
Luister met 'n oop hart
Ek stel nie voor dat jy Maandag vir werk opdaag nie en al die mense met wie jy probleme het, eerlik vertel wat hulle van hulle dink. Jy moet dalk wag totdat jou eie spesiale soort weerlig jou tref. Wees egter bewus daarvan dat jou weerlig so eenvoudig kan wees soos die stem wat jou kop sê: "Jy kan dit nie sê nie!" wanneer iets suggereer dat jy moet sê. Hoekom nie? Onthou net dat wanneer jy uit jou waarheid kom - en niks anders as jou waarheid nie - mense dikwels met 'n ope hart sal luister.
Die volgende keer dink jy aan iets om te sê dat jy weet, is waar vir jou en jou gedagtes bied iets soos, "Jy kan dit nie sê nie!" ignoreer jou gedagtes en sê dit in elk geval. Maak seker dat jy jou waarheid vertel en wees seker dat jy 'n verklaring van jou gevoelens insluit. Wees bewus van en meet die reaksie van jou mede-werker of mede-werkers.
My vriend, Kathy Kirkpatrick, het een keer met my 'n vyf-stap-proses gedeel vir die hantering van besondere interpersoonlike kwessies. Sy noem dit die "Vyf Stappe tot Selfstudiewe Kommunikasie", en ek het dit met groot sukses as 'n alternatiewe metode gebruik om iemand met wie ek 'n probleem het, nader. Assertiewe Kommunikasie laat jou toe om jou waarheid op 'n nie-bedreigende en respekvolle manier te vertel.
Die Vyf Stappe tot Assertiewe Kommunikasie
1. Wanneer jy ... Begin met die beskrywing van die spesifieke aktiwiteit waaroor jy ontstel en fokus alles wat jy sê oor die aksies van die persoon wat jy aanspreek. Byvoorbeeld, jy kan sê, "As jy by my kantoor kom en my onderbreek wanneer ek op die telefoon is ..."
2. Ek voel ... Beskryf dan wat jy voel onder sulke omstandighede. Byvoorbeeld, jy mag dalk sê: "Ek voel kwaad ..." Hier noem jy die gevoel dat die aanstootlike voorval of aktiwiteit in jou opduik. Versigtig! Dit is nie 'n gevoel wanneer jy iets sê nie, "Ek voel dat jy my nie respekteer nie." Dit is 'n oordeel, en daar is geen ruimte vir oordele in suksesvolle selfstandige kommunikasie nie. Onthou ook dat mense nie ontsteld raak as jy uit jou ware gevoelens kom nie.
3. Wat ek graag wil hê ... Na die beskrywing van die situasie wat jou ontstel en die gevoelens wat dit veroorsaak, meld wat jy daaraan wil doen. Sê: "Wat ek graag wil hê ons moet in die toekoms doen is ..." en beskryf in die algemeen die verhouding of situasie waarmee jy die aanstootlike voorval of aktiwiteit wil vervang. Weereens, dit is belangrik om te verhoed dat u oordele inbring. Die beste plan is om in breë trekke te praat; beskryf die situasie op 'n manier wat volgens jou die beste vir jou sal werk.
4. Wat ek wil hê jy moet doen ... bied nou 'n kursus van aksie vir die ander persoon wat die probleem wat jy pas gedefinieer het, sal verlig. Sê: "So, wat ek graag wil hê jy moet doen, is om seker te maak of ek op die telefoon is voordat jy my kantoor binnegaan." Beskryf so spesifiek as moontlik watter nuwe gedrag jy wil hê die ander persoon moet uitstal wanneer soortgelyke situasies in die toekoms inkom.
5. Wat dink jy? Laastens, en bowenal, sê: "Ek wil graag weet wat jy hieroor dink." Dit gee die ander persoon die kans om te reageer en die kans dat julle albei saamwerk om 'n wen-wen-oplossing te onderhandel.
Ek het al dikwels die Vyf Stappe tot Assertiewe Kommunikasie gebruik, dikwels in sulke situasies wat baie gelaai is met emosie (myne) en waar ek iets van 'n script benodig om my te help om deur die proses te gaan. Hierdie vyf eenvoudige stappe het my nooit misluk nie. Probeer dit self. Maak 'n lys van ten minste vyf mense met wie jy probleme ondervind om jou waarheid te vertel. Rangskik hulle in moeilikheidsgraad - moeilikste boonste na minste moeilik aan die onderkant. Skryf 'n assertiewe kommunikasie-skrif uit om die moeilikste persoon te hanteer. Oefen dit en voer dit dan uit, bly gedurende die hele sessie aanwesig. Hou aan om jou lys af te werk.
Dit is belangrik om te besef dat jy nie vir die ander persoon jou waarheid vertel nie. Jy vertel jou waarheid vir jou. Dit kan nie sê dat dit nie die ander mense sal beïnvloed nie, selfs al gee hulle jou geen aanduidings dat jou waarheidsgetuiging hulle geraak het nie.
Ek het mense vertel ek is verkeerd. Ek het mense gereageer deur vir my te sê: "O, jy kan nie so moontlik voel nie!" en dan gaan verduidelik waarom dit so is. Ek het mense gesluit omdat ek te naby aan iets geklap het wat hulle in hulself verberg het, en hulle het daarna na my toe gery. By meer as een geleentheid het ek selfs mense gekry omdat ek die waarheid vertel het soos ek dit gesien het. Ek het mense ontken dat dit wat ek aan hulle gesê het, 'n element van waarheid daarin gehad het, net om hulle jare later te openbaar dat wat ek gesê het hulle gedwing het om 'n moeilike waarheid in hul eie lewens te ondervind.
In sommige gevalle het my gewilligheid om die waarheid te vertel, 'n keerpunt geword, nie net in my eie lewe nie, maar ook in die lewens van ander. Die belangrikste ding om te onthou in elke situasie is dat jy nie jou waarheid vir die ander persoon vertel nie; jy vertel dit vir jou!
Neem die risiko om jou waarheid te praat en wees eg
Ek het een keer 'n jong man reguit van die nagraadse skool gevoer vir 'n posisie by 'n hoëtegnologie-maatskappy wat bekend was vir sy no-nonsense houding, laat ure en oorverlatende kultuur. Tydens die onderhoud het hy 'n reeks vrae gevra. Ek sou nooit die moed gehad het om te vra toe ek sy ouderdom was nie: "Ek verstaan ​​dat werknemers drie weke vakansie gedurende hul eerste jaar ontvang. Moet ons daardie drie weke regtig kry, of is dit net op papier? " Later wou hy weet of hy suksesvol kon wees as hy net veertig of vyftig uur per week gewerk het in die lig van die maatskappy se reputasie om werknemers wat gemiddeld sestig tot tagtig uur elke week gewerk het.
Ek was aanvanklik 'n bietjie verbaas, maar toe het ek besef dat sy toewyding aan 'n gebalanseerde lewenstyl iets was wat ek in al die werknemers van die maatskappy wou aanmoedig. Gevolglik was ek beïndruk met sy kersfees en deur die teenwoordigheid van sy outentieke self tydens die onderhoudsproses, soos blyk uit sy bereidwilligheid om daardie vrae te stel. Hy het die werk gekry en het baie goed gedoen.
Oorweeg dit vir 'n oomblik wat moontlik sou gewees het as hy nie die onderhoudvoerder sou aanstoot neem nie - deur die waarheid te vertel en vrae te vra oor wat hy kan verwag dat sy lewe sou lyk asof hy in diens was van my maatskappy . Hy kon dalk die werk gekry het - inderdaad sou konvensionele wysheid dikteer dat hy meer werk sou kon kry - en ons kon albei baie onaangename verrassings aangaan.
Wees dus heeltemal bewus tydens u onderhoude, vertel u waarheid en stel u outentieke self in sy volle glorie voor. Heel eenvoudig, as jou potensiële werkgewer nie jou outentieke self aanneem nie, wil jy nie daardie werk hê nie. Die regte werk vir jou outentieke self sal homself aan jou voorlê as jy diegene wat nie sy teenwoordigheid ondersteun nie, slaag.
Ek kan jou nie vertel van die aantal mense wat in die moeilikheid in die werkplek raak nie, want hulle is nie bereid om die waarheid te vertel soos hulle dit sien nie. Hulle sal liewer nie iemand se gevoelens seermaak nie. Hulle wil eerder nie in kontak wees met wat regtig aan die gang is nie. Hulle sal eerder enigiets anders as hulle waarheid sê. Maar wat altyd werk, is om jou waarheid te vertel!
Deur die praktiese, maklik te volg tegnieke en oefeninge in hierdie boek, sal u maniere ontdek om die beste uit u werkslewe te put en dit te herken as 'n integrale deel van u persoonlike en geestelike reis.
Vir meer as vyf en twintig jaar het Ric Giardina in korporatiewe Amerika gewerk as beide 'n prokureur en 'n besigheids uitvoerende beampte. Hy het vir twee van sy agt jaar by Intel Corporation as direkteur van besigheidsverhoudinge gedien. As die stigter en president van Gees Werk, 'n bestuursadvies- en opleidingsfirma naby Silicon Valley, bied Ric innoverende werkswinkels aan wat fokus op hoe werknemers meer van hul persoonlike waardes in hul werkomgewings kan inkorporeer. Ric is die skrywer van 'n poësieboek Gare van goud.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > Vrees en bekommernis > Wat is die koste om jou waarheid te weerhou?