Seepglad: oor AI robotics, die internet, IoT en smart messaging | LitNet
Carinus Lemmer deel sy gedagtes met LitNet.
Ek ry nou die dag per fiets terug van die Kaap van Storms af, juis ná ’n lekker storm of twee – die liggewig-weergawe – trotseer moes word, en dink aan skryf en lees. Dit wil sê literacy, ook op ’n stadium bekend as read, write, arithmetic. Ek reken dit gaan verdwyn.
Dit gaan mos moet verdwyn? Wat nou met AI, robotics, internet, IoT, smart messaging, so meer, en soos per my vorige artikel, waar selfs tuinplante nou al kan antwoord gee as die stem in die bos ewe skielik beginne praat oor wat die plantjies nodig het insake hul voeding, water en skadu. Stel jou voor, soos wat ek binnekort met een van my volgende artikels gaan maak: Ek praat met my slimfoon, dit neem alles op band op en versend dit na ’n enjin wat dit op sy beurt in papegaaitaal in ’n aanlyn-dokument invoer, waarna ek dit vir julle, daar by LitNet, stuur – sonder dat ek ’n woord hoef te tik. Dit gebeur reeds. Dan is dit mos net môre, oormôre, dan is LitNet-lees mos oorbodig, want al wat julle hoef te doen is om my klankbydrae net so op julle werf te laai? Dan luister mense, en basta, niemand lees meer nie. Dus, niemand skryf nie. Of lees nie. Think about it.
Ewenwel, ons gaan eers hierdie bostaande openingsparagrawe vir nog ’n paar maande ignoreer, tot ek my kop in rat gekry het en self kan verstaan wat ek wil bedoel.
Laas keer het ek geskryf oor Victor, die tuine, yskaste, seks en nog iets anders, maar ek kan nie onthou nie. Aha – hier kom die kunsmatige geheue nou na die vore – ek vra vir googleloer, okay Google, sommer so met die stem, wat Carinus Lemmer op LitNet kwytgeraak het, en siedaar, ou swaer, die inligting kom lê hier vlak by my, en ek kan sonder veel van ’n kop op my skouers onthou wat ek vergeet het.
Intussen, oor ek nou kon kry wat ek laas nie geskryf het nie – Victor-hulle het masjiene wat hele woude oor ’n tydperk van 20 jaar kan versorg en bestuur: die bos uitkap, die plankies saag, die trokke laat aflewer, sonder dat ’n enkele mens betrokke is. Oor 20 jaar? Hulle rol dit nou ammekeaar uit na tuine en tuiniere, sodat laasgenoemde al hoe minder werk het, verantwoordelikheid het, meer tyd het, en dus meer in sy tuin kan rondloop en dit geniet, as om gedurigdeur soos my Oom Jan Bok destyds in Kuilsrivier se sandvlaktes kromrug te staat en tuinman speel. So, van hier af, waantoe vorentoe as die tuinier nou kamma die eerste keer sy tuin waarlik mag geniet, eerder as om in die sweet des aanstoots sy boon te verdien.
Waantoe dan as die plase en plaasboer ook nie meer hoef te werk nie en as elke werknemer (ek het nou die dag naby Patens op ’n plaas die woord “werknemer” gebruik – die reaksie was hartseer) nie meer werk het nie? Wat dan? Wel, ek het idees vol vrees, maar ek gaan dit nie nou al deel nie. Ek sal wel nog 'n paar vrae kan vra, soos: Waar gaan my hulp vandaan kom? Ag, ek bedoel, wat gaan die mense maak as daar nie meer lees en skryf is nie en as daar nie meer werk is nie? Wel, presies wat hulle nou doen. Daar is nie lees en skryf nie en daar is nie werk nie. Altemit nie hier nie. Op ons bodem. So ons moet die tech van die toekoms vinniger laat nader kom, aangesien ons nie uit die huidige gat kan klim deur te dink daar gaan ooit werk wees vir die massas nie, of lees en skryf nie. Nie eens arithmetic nie.
Ter sela, soos laas keer – probeer gou dié: dump hierdie hele artikel in Google Translate, kyk wat gebeur met die vertaling na enige taal van jou keuse.
Hierdie is die stukkie se vertaling na Engels: Like last time. “Try it soon – dump this entire article into Google Translate, see what happens to the translation in any language of your choice.”
En in Nederlands: Zoals de vorige keer. Dit is de vertaling van het stuk in het Engels: “Probeer het snel – dump dit hele artikel in Google Vertalen, kijk wat er met de vertaling gebeurt in een taal naar keuze.”
Seepglad: die toekoms van seks, die internet en tuinelektronika