Die Wet op Lening en Huur en Tweede Wêreldoorlog
Tweede Wêreldoorlog: Die Wet op Lening-Huur
Met die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog in September 1939 het die Verenigde State 'n neutrale houding aanvaar. Namate Nazi-Duitsland 'n lang reeks oorwinnings in Europa gewen het, het die administrasie van president Franklin Roosevelt begin met maniere om Groot-Brittanje te help terwyl hy vry van die konflik bly. Aanvanklik beperk deur die Neutraliteitswette wat wapenverkope beperk tot "kontant en dra" aankope deur oorlogvoerders, het Roosevelt groot hoeveelhede Amerikaanse wapens en ammunisie "surplus" verklaar en hul middel in die middel van 1940 na Brittanje gemagtig.
Hy het ook onderhandel met premier Winston Churchill aangegaan om huurkontrakte vir vlootbase en vliegvelde in Britse besittings oor die Karibiese See en die Atlantiese kus van Kanada te verseker. Hierdie gesprekke het uiteindelik die Destroyers for Bases vervaardig in September 1940. Hierdie ooreenkoms het 50 surplus Amerikaanse vernietigers oorgedra na die Royal Navy en Royal Canadian Navy in ruil vir huurvrye, 99-jaar huurkontrakte op verskeie militêre installasies. Alhoewel hulle daarin geslaag het om die Duitsers tydens die Slag van Brittanje te verwerp , het die Britte deur die vyand op verskeie fronte hard druk gedruk.
Die Wet op Uitleenhuur van 1941:
Op soek na die nasie te beweeg na 'n meer aktiewe rol in die konflik wou Roosevelt Brittanje voorsien van alle moontlike hulpmiddels wat nie in die oorlog is nie. As sodanig is Britse oorlogskepe toegelaat om herstelwerk in Amerikaanse hawens te doen en opleidingsfasiliteite vir Britse soldate is in die VSA opgerig.
Om Brittanje se tekort aan oorlogsmateriaal te verlig, het Roosevelt gestoot vir die skepping van die Lening-Lease Program. Amptelik getiteld ' n wet Verdere Bevordering van die Verdediging van die Verenigde State , die Lend-Lease Wet is op 11 Maart 1941 in die wet onderteken.
Hierdie wet het die president bemagtig om te verkoop, oor te dra, te ruil, te huur, te leen of andersins te beskik aan enige sodanige regering [wie se verdediging die president noodsaaklik ag om die verdediging van die Verenigde State van Amerika te verdedig]. In effek het Roosevelt toegelaat om die oordrag van militêre materiaal na Brittanje toe te laat met die verstand dat hulle uiteindelik betaal of terugbesorg sou word indien hulle nie vernietig is nie.
Om die program te administreer, het Roosevelt die Kantoor van Lend-Lease Administrasie geskep onder leiding van die voormalige staalbedryf Edward R. Stettinius.
In die verkoop van die program aan 'n skeptiese en steeds ietwat isolasie-Amerikaanse publiek, het Roosevelt dit vergelyk om 'n slang uit te leen aan 'n buurman wie se huis aan die brand was. "Wat doen ek in so 'n krisis?" die president het die pers gevra. "Ek sê nie ..." Buurman, my tuinslang val my $ 15, jy moet my $ 15 betaal. "- Ek wil nie $ 15 hê nie - ek wil my tuinslang terug hê nadat die vuur verby is." In April het hy die program uitgebrei deur leningshulp aan China te bied vir hul oorlog teen die Japannese. Met die vinnige voordeel van die program het die Britte meer as $ 1 miljard in Oktober 1941 ontvang.
Effekte van Lening-huurkontrak:
Lend-Lease het voortgegaan nadat die Amerikaanse toetrede tot die oorlog na aanleiding van die aanval op Pearl Harbor in Desember 1941 plaasgevind het. Soos die Amerikaanse weermag vir die oorlog gemobiliseer het, is Lend-Lease-materiaal in die vorm van voertuie, vliegtuie, wapens, ens. Na ander geallieerde nasies wat aktief veg teen die asbevoegdhede . Met die alliansie van die VSA en die Sowjetunie in 1942 is die program uitgebrei om deel te neem aan groot hoeveelhede voorrade wat deur die Arktiese konvooie, Persiese Korridor en die Alaska-Siberia-lugroete gaan.
Namate die oorlog vorder het, het die meeste van die geallieerde nasies in staat om genoeg voorste wapens vir hul troepe te vervaardig, maar dit het daartoe gelei dat die produksie van ander benodigde items drasties verminder is. Materiaal van Lend-Lease het hierdie leemte gevul in die vorm van munitie, kos, vervoervliegtuie, vragmotors en rollende voorraad. In die besonder het die Rooi Leër voordeel getrek uit die program en teen die einde van die oorlog was ongeveer twee-derdes van sy vragmotors Dodges en Studebakers, wat in Amerika gebou is. Ook het die Sowjetunie ongeveer 2000 lokomotiewe ontvang om sy kragte aan die voorkant te lewer.
Terwyl Lend-Lease gewoonlik goedere aan die Geallieerdes verskaf het, bestaan ​​daar ook 'n omgekeerde lenings-skema waar goedere en dienste aan die VSA gegee is. Soos Amerikaanse troepe in Europa aangekom het, het Brittanje materiële hulp verleen, soos die gebruik van Supermarine Spitfire- vegters.
Daarbenewens het Statebond-lande dikwels voedsel, basisse en ander logistieke ondersteuning verskaf. Ander Lei-Lease-items het patrolliebote en De Havilland Mosquito- vliegtuie ingesluit. In die loop van die oorlog het die VSA ongeveer $ 7,8 miljard in Reverse Lend-Lease-hulp ontvang, met $ 6,8 van Brittanje en die Statebond-nasies.
Die einde van die leen-huurkontrak:
'N Kritiese program om die oorlog te wen, het Lend-Lease tot 'n skielike einde gekom met sy gevolgtrekking. Aangesien Brittanje baie van die Lend-Lease-toerusting benodig vir die na-oorlogse gebruik, was die Anglo-Amerikaanse Lening geteken, waardeur die Britte ooreengekom het om die items vir ongeveer tien sent op die dollar te koop. Die totale waarde van die lening was ongeveer £ 1.075 miljoen. Die finale betaling op die lening is in 2006 gemaak. Altesaam Lend-Lease het $ 50,1 miljard aan die Geallieerdes gedurende die konflik verskaf, met $ 31,4 miljard na Brittanje, $ 11,3 miljard aan die Sowjet-Unie, $ 3,2 miljard aan Frankryk en $ 1,6 miljard na China.