Geskryf deur Raquel Peel
Aangesien sommige van ons na die werkplek terugkeer, of van plan is om dit in die toekoms te doen, staan ​​ons voor die uitdagings van 'n veranderde omgewing van reëls en beperkings op sosiale vlak. Dit kan wees dat u werkplek perke sal stel vir hoeveel mense tegelykertyd in die eetkamer toegelaat mag word, of dat die skoonmakers net met wie u in die gange praat.
Vir sommige mense is teruggaan werk toe die geleentheid om weer onafhanklikheid te kry, veral as hulle sukkel om tuis te werk en daarna uitsien.
Maar vir ander kan dit angswekkend wees om aan nog 'n skielike roetineverskuiwing te dink, van 'n beheerde omgewing waar hulle veilig voel na 'n plek waar reëls en regulasies dramaties verander.
Dit is inderdaad moontlik dat ons skeidingsangs van ons huis kan ondervind.
Voel jy geheg aan jou huis?
Mense is nie net emosioneel geheg aan mense en troeteldiere nie - ons is ook verbonde aan plekke, veral veilige. Plaas beslaglegging is omskryf as die band wat ons skep met spesifieke plekke soos ons huis, 'n park of 'n stad. Hierdie bande word gevorm met sinvolle plekke wat ons 'n gevoel van veilige hawe, terselfdertyd as ons die geleentheid bied om te groei en ons belange te verken.
Dit is egter nie staties nie, aangesien ons gehegtheid aan verskillende plekke kan skep namate ons gewoontes of gevoelens verander. Kollege studente is 'n byvoorbeeld van hoe identiteit aan 'n plek gekoppel kan word. navorsers gevind het dat die verhuising van die huis na die kollege 'n invloed sal hê op hoe studente hulself sien en verstaan ​​deur aan verskillende aktiwiteite deel te neem, meer verantwoordelikheid te aanvaar en onafhanklik te word.
Net soos 'n nuwe universiteitstudent dalk voel dat die kampus vinnig 'n gekoesterde deel van hul identiteit word, kan mense wat opgesluit is, hul huis ook as tekenend beskou om veilig te bly tydens die pandemie.
Mense skep nie net aanhangsels by mense nie, maar ook plekke. Shutter
Hoe kan ons skeidingsangs van ons huise ervaar?
As omskryf in die Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders, is een van die kriteria vir 'n kliniese diagnose van skeidingsangs "herhalende oormatige nood wanneer u skeiding van die huis verwag of ervaar of die belangrikste aanhangsels is".
A diagnose van skeidingsangs kan ook verduidelik:
ongewone nood of verhoogde vrees om van 'n geliefde geskei te word
oormatige bekommernis, hierdie skeiding kan skade berokken
fisiese simptome soos maagpyn, naarheid, hoofpyn en seer keel as u aan skeiding dink of wanneer die skeiding op hande is. Dit word meestal by kinders aangetref, maar dit kan ook wees gevind in volwassenes.
In die aanloop tot my eerste dag terug by die werk het ek 'n gevoel van vrees en onsekerheid ervaar. Hierdie gevoelens het eers nie sin gemaak nie. Maar dit het duidelik geword toe ek besef dat ek bekommerd is om weg van die huis af te werk - 'n plek wat gedurende die koronavirus-krisis my veilige hawe was. Ek het meer geheg geraak aan my tuiskantoor, roetine en pelsassistente.
Alhoewel dit kommerwekkend is, is dit onwaarskynlik dat ek aan die kriteria voldoen vir 'n kliniese geval van skeidingsangs, van 'herhalende oormatige nood'. Desondanks kan die vrees vir skeiding wat ek gevoel het, verstaan ​​word as John Bowlby ('n baanbreker van gehegtheidsteorie) oorspronklik bedoel: 'n nie-kliniese konsep om die verskynsels van vrees vir skeiding van hegte aanhangsels soos plekke, mense en troeteldiere te verklaar.
Selfs as u bang is vir skeiding, maar nie aan die kliniese kriteria voldoen nie, kan u steeds strategieë ontwikkel om die onderbrekings van die daaglikse funksies die hoof te bied.
Baie van ons het baie tyd tuis deurgebring tydens die pandemie, en dit kan dus angswekkend wees om weer die werkplek te betree. Shutter
Hoe bestuurders en werknemers potensiële skeidingsangs kan verminder
COVID-19 het ons werkplekke baie verander. Dus, ondersteuning versterk in die werkplek moet oorweeg word. Bestuurders moet buigsaam en begripvol wees om personeel te help om weer aan die werk te gaan. Bestuurders kon:
voer 'n individuele gesprek met elke werknemer om uit te vind wat hulle nodig het, veral as daar tekens is wat hulle sukkel
oorweeg hoe die oorgang hulle sal beïnvloed in terme van pendeltye, koste en ure weg van die huis en familie
werkreëlings te hersien om voorsiening te maak vir 'n gebalanseerde roetine, insluitend buigsaamheid om op sekere dae van die huis af te werk, of buigsame begin- en eindtye waar moontlik
verseker dat werknemers 'n veilige werkplek het en berei hulle voor op die oorgang. Dit kan opvoedkundige video's en artikels insluit
voortgaan om werknemers se pogings te erken en selfversorging aan te moedig.
Werknemers moet intussen:
verstaan ​​wat u veilig en gemaklik tuis laat voel en probeer om dit na die werksomgewing te vertaal. Dit kan 'n meer buigsame klerekas beteken wat professioneel en tog gemaklik is, of 'n nuwe geur vir die kantoor wat u herinner aan dieselfde een wat u tuis het.
dink aan alternatiewe maniere om met kollegas te kommunikeer wat nie altyd geformaliseerde vergaderings behels nie. Indien moontlik, moet u elke week 'n 'vergaderingvrye dag' beplan en oorweeg of iets via 'n telefoonoproep of e-pos gesorteer kan word, eerder as om persoonlik te kontak.
dink aan innoverende praktyke wat tydens die sluiting toegepas is, en probeer om dit voort te sit. Dit kan byvoorbeeld lekker wees om aan te hou om maaltye oor zoom te deel. In my werkplek het ons temas soos 'mal hoede' of Kersfees in Julie
organiseer indien moontlik 'n "neem u troeteldier werkdag toe". Dit kan help om u en hulle geestelik gesond te hou.