Lesersbrief: Pampoen-psalms wat jou aangrypWendy Smith van Potchefstroom skryf: Foto ter illustrasie Vandag so tussen beurtkrag, milleniërs, ekonomiese gesprekke en wanorde, lees ons koerant. Ons hou aan koerant lees. Miskien hopend vir ŉ lekseltjie goeie nuus of dalk om te sien of iemand al iets drasties kon verander. Nou wonder ek, kan ŉ mens nie die stories gaan haal wat nog gister se dinge kan oordra sodat vandag ŉ bietjie hoop kan word. Ek het ŉ hele koffer met al hierdie stories. Net sommer nou, hier waar ek sit, dink ek aan die pampoen-psalms wat ek onthou uit my ouers se tuin. Die hele aanloop het begin met ŉ enkele vraag aan my ma: “Watse blomme sit aan daardie boom?” Waarop sy onaangeraak antwoord: “Wat bedoel jy ‘watse blomme’, dit is ŉ ingevoerde boom”. Ek het my wenkbrou ongemerk gelig en besef sy het kunsblomme aan die boom gaan hang sodat sy immergroen blomme kan hê. My ouers het nie een van hierdie tydskrif-tuine met feng shui-eienskappe gehad nie. Daar is nêrens plankbankies met waterfonteintjies en engelbeeldjies wat blommetjies vashou nie. Nêrens enige geordende blombeddings nie. Hulle kon enige stokkie indruk waar hulle wil, en ek bedoel enige plek, en dit groei. Geen tuinbeplanning of -uitleg nie. Hier en daar lê grondhopies wat eksperimente is en ander plekke word die natuur met plastieksakkies trotseer. Êrens in die hoek van die tuin leef ŉ pampoenrankplant wat lyk of dit jou aan die voet kan gryp. My pa lig een van die blare op en daar lê ŉ pampoen wat lyk soos ŉ kruising tussen ŉ waatlemoen en ŉ kalbas. My ma lig ook ŉ blaar. “Ek het myne op ŉ blaar gesit sodat dit nie sweet nie”, verduidelik sy. Lyk of die pampoene ŉ koninklike lewe so op die blaar het. “Waar kry julle die pampoen?” vra ek. “Dit is die buurvrou s’n. Het van haar tuin af oorgegroei en nou deel ons dit.” En ek wonder, terwyl ek die tweetjies bekyk, weet hulle wat elke deel van hulle menswees beteken. Weet enigiemand nog vandag wat hulle vir mekaar beteken. Weet julle dat pampoene (letterlik en figuurlik) kan besluite neem om oor te loop anderkant toe en te groei tot hulle welkom is. Êrens in ons tuine, ons kantore, ons kombuise, leef daar pampoen-psalms wat vooruit kan dans op dae wat die nuus dalk entoesiasme laat verdamp. Eendag byt jy ŉ stukkie pampoen raak en jy onthou jou ma se glimlag terwyl sy haar hande aan haar voorskoot afvee. Eendag ruik jy vars beet wat kook en jy onthou hoe jou pa dit bakhand vir jou aangee asof hyself die tuinkabouter was wat dit gaan pluk het. Mense, iewers, êrens is daar nog stories van elke dag wat die nuus net so ŉ bietjie beter maak, want ons is immers mens-letters wat nog daagliks geskryf word.