Suspension/Steering/Brakes - Steering Components
Pace Performance - Steering Components
Axle Spindle Gauge
Axle Spindle Retrofit Kit
Axle Spindle Saver
Power Steering Reservoir Spacer
Steering Column Pigtail Kit Cost Of Veneers Foster City, CA
We Have Dentists Near You for Cost Of Veneers in Foster City, CA
find dentist in Foster City California
porcelain veneers cost in Englewood CO
implant teeth in Atlantic Highlands 07716
Alexandria total dental care Mites oor verslanking en die inname van kalorieë - Dokter Francois Retief se Blog
By admin | 7 Desember 2008
← Die brein: Die bevelshoofkwartier Die metaboliese sindroom en tipe 2 diabetes → Eastern Astrology - Astrodienst Guest user u1354850438
23-May-2017, 16:28 UT/GMT Vol 44 Issue 1 2011 - current
The subject of this note is whether or not a co-accused person in criminal proceedings has a right to be discharged at the end of the state’s case, where there is insufficient evidence on which a reasonable court might convict him or her; but there is a reasonable possibility that the other coaccused persons may incriminate him or her and hence supplement the state’s case. This subject was recently argued before the Constitutional Court in Mhlongo v S; Nkosi v S 2015 (2) SACR 323 (CC); however, apparently because a decision in this regard was not deemed necessary, the Constitutional Court did not make a conclusive decision on the subject and left the door open (par 41). I suggest that this constitutes an unfortunate missed opportunity that our country’s apex court could have used to ensure the alignment of this aspect of our law with our country’s commitment to human rights. This note is structured as follows: Part 2 describes the background of the Makuna murder trial from which Mhlongo v S; Nkosi v S arose; Part 3 describes the various appeals against the convictions in the Makuna murder trial and the relevant aspects of the Constitutional Court’s judgement in Mhlongo v S; Nkosi v S; Part 4 critically analyses the current legal position regarding the subject of this note with illustrative reference to the conduct of the Makuna murder trial; Part 5 concludes this note with a critical assessment of the post-Mhlongo v S; Nkosi v S legal landscape.
On 6 July 2017, Pre-Trial Chamber II of the International Criminal Court delivered judgment concerning the Republic of South Africa’s noncompliance with the court’s request in terms of article 87(7) of the Rome Statute to arrest and surrender Sudanese president Omar Hassan Ahmad Al-Bashir (The Prosecutor v Omar Hassan Ahmad Al-Bashir ICC-02/05-01/ 09-302) (hereinafter Al-Bashir). The aforesaid article 87 deals with requests for cooperation by the International Criminal Court to member states. Article 87(7) specifically stipulates that where a state party fails to comply with the court’s request, the court may make a finding to that effect and refer the matter either to the Assembly of States Parties or, where the matter was initially referred to the court by the United Nations Security Council, to that body.
The prescriptive reforms espoused by Regulation 23A of the National Credit Amendment Act 19 of 2014 (hereafter ‘Regulation 23A’) arguably should be commended as a proactive step in the quest for equity in the lender-borrower relationship in South Africa. It comes on the heels of the amendment of 82 of the National Credit Act 34 of 2005 (hereafter ‘the NCA’) which historically gave the credit provider the power to design an evaluative mechanism to determine affordability. While lending and borrowing are not recent phenomena (Finlay Consumer Credit Fundamentals (2009) 33; Morgan ‘History and economics of suretyship’ 1927 Cornell L. Rev. 153) it is the economic consequences of that relationship that have caught the attention of both financial participants and the regulators. More specifically a familiar feature among regulators has been an intensified effort aimed at reforming procedures that address consumer over-indebtedness (Niemi-Kiesiläinen ‘Consumer bankruptcy in comparison: Do we cure a market failure or a social problem? 1999 Osgoode Hall L.J. 473; Tabb ‘Lessons from the globalization of consumer bankruptcy’ (2005) 30 Law & Soc. Inquiry 763). Such strategies are premised on an understanding that overindebtedness is a social malaise and that there is need to protect consumers from the economic distress that comes with indebtedness (Turunen and Hiilamo ‘Health effects of indebtedness: a systematic review’ 2014 BMC Public Health 489; Averett and Smith ‘Financial hardship and obesity’ 2014 Economics and Human Biology 201). Equally critical is the realisation that indebtedness has an impact on the level of economic activity and as consequence, on the stability of the financial system (Niemi-Kiesiläinen ‘Consumer bankruptcy in comparison: Do we cure a market failure or a social problem?’ 1999 Osgood Hall L.J. 473; Tabb ‘Lessons from the globalization of consumer bankruptcy’ 2005 Law & Soc. Inquiry 763).
Clinical legal education : interviewing skills
Vaardigheidsopleiding, wat onderhoudsvoering insluit, is aanvullend tot ’n kliniek se oogmerk van sosiale geregtigheid, aangesien dit studente bemagtig om uitspraak uit te stel, om vanoor ’n verskeidenheid te kommunikeer en oplossings te soek. Onderhoudsvoeringvaardighede is ’n basis van kliniese regsopleiding, ’n leermetode in ’n lewende-kliënt kliniek. Aangesien studente oor die algemeen sonder kliniese toesig onderhoude voer, is hul opleiding in die verband noodsaaklik. In die bespreking van onderhoudsvoeringopleiding, val die klem op die voorbereiding van studente, wat die taking van vooropgestelde idees en aannames insluit, asook beradingsvaardighede. ’n Verskeidenheid van ondervragingstegnieke word bespreek en daar word aangedui dat onderrigliteratuur die veronderstelling ondersteun dat die manier waarop vrae gestapel word belangriker mag wees vir die bevordering van begrip as die kognitiewe vlak van die vraag. Periodieke opsommings help die studente om ’n beter begrip van die sake te vorm. ’n Bondeling van optredes wat binne konteks geïnterpreteer moet word, is nie-verbale aanduidings, gedrag wat obstuksies tussen die studente en hul kliënte mag vorm, spieëlgedrag en prosedie. Regsanalise en strategieë met potensiële oplossings waarvoor studente verantwoordelikheid moet aanvaar, aangesien hulle handelinge andere mag beïnvloed, word bespreek. Die doelstellings van kliniese regsopleiding, soos van toepassing op onderhoudsvoering, word aangedui
The nursing profession in South Africa – are nurses adequately informed about the law and their legal responsibilities when administering health care?
Die verpleegprofessie in Suid-Afrika – Is verpleegkundiges op hoogte van die reg en hul regsverantwoordelikhede in die gesondheidsorg?
Hierdie artikel focus daarop om te bepaal hoe ingelig verpleegsters is oor die reg en die norme en standaarde wat die verpleegprofessie in Suid- Afrika reguleer. Die doel van die artikel is tweeledig: Eerstens, poog dit om vas te stel wat die internasionale norme en standaarde is wat in ander jurisdiksies toegepas word. Om hierdie rede is ’n wye spekrum van eerste wêreld, derede wêreld en outluikende ekonomiese jurisdiksies, waaronder die Verenigde State, Nieu-Seeland, Australië, Spanje, Thailand, Singapoer, Indië, Mexiko en Nigerië, geskies om vas te stel wat die internasionale standaarde is wat deur verpleegkundiges in die uitvoer van gesondheidsorg toegepas word en of dit vergelykbaar is met die poeisie in Suid-Afika. Wat voortspruit uit ’n oorsig van die internasionale, praktykregulasies, is dat daar ’n noemenswaardige ooreenkoms is met betrekking tot die uitdagings wat bestaan. Baie studies toon die gebrek aan kennis van die reg en verantwoordlikhede as ’n algemene rede vir die bron van wanpraktyk problem onder verpleegsters. Tweedens, ontleed die artikel ook die bestaande wetgewing in Suid-Afika krities om vas te stel of dit by die implementering daarvan voldoende is om vepleegkundiges die nodige kennis te gee on hulle in staat te stel on hul rol te verstaan wanneer gesondheidsorg aan pasiënte toegedien word. Alhoewel die bevindinge getoon het dat die meerderheid verpleegkundiges in Suid-Afrika kennis dra van die toepaslike wetgewing en hul regsverantwoordelikhede, is daar ook ’n beduidende aantal verpleegkundiges wat geen begrip van die reg het nie en ook nie die omvang van hul diens en die verantwoordlikhede wat daarmee verband hou ten volle verstaan nie. Waar skuiwergate geïdentifiseer is, word strategieë voorgestel om die gehalte gesondheid deur verpleegkundiges aan pasiënte wat aan hulle sorg toevertrou is te verbeter.
Hierdie artikel benadruk die praktiese uitdagings verbandhoudend met aftreefondse se weiering om dele van hul lede se pensioenbelang aan nielid eggenote uit te betaal na gelang van hoe egskeidingsbevele opgestel is. Daar word gedemonstreer dat nie-lid eggenote belas word met aansoek doen vir ’n wysigingsbevel om te voldoen aan sodanige fondse se onredelike eise om ‘korrekte’ egskeidingsbevele. Hierdie artikel voer ’n argument dat, sodra die pensioenbelang ’n bate geag word in ooreenstemming met artikel 7(7) van die Egskeidingswet, Wet 70 van 1979, daar dan geen regverdiging is vir die fondse om te weier om die nielid se deel van die lid se pensioenbelang, soos ter datum van egskeiding, te betaal nie. Daar word verder geargumenteer dat die regsbelang wat die nie-lid eggenoot in die lid se pensioenbelang, verkry in terme van die partye se huweliksgoederebedeling, die betaling van sodanige belang in elk geval regverdig, omdat daar nie voldoen is aan die bepalings van die artikel 7(8) van die Egskeidingswet nie.