Amerikaanse film- en televisie -regisseur (1930-2002)
( 1930-02-19 )19 Februarie 1930
Queens , New York , Verenigde State
6 Julie 2002 (2002-07-06)(72 jaar oud)
Los Angeles, Kalifornië , VSA
Joanne Frankenheimer (geskei)
( M. 1954; div. 1962)
2 (met Miller)
John Michael Frankenheimer (19 Februarie 1930 - 6 Julie 2002)  was 'n Amerikaanse film- en televisieregisseur wat bekend was vir sosiale dramas en aksie-/spanningsfilms. Onder sy krediete was Birdman of Alcatraz (1962), The Manchurian Candidate (1962), Seven Days in May (1964), The Train (1964), Seconds (1966), Grand Prix (1966), French Connection II (1975), Black Sunday (1977), Ronin (1998) en Reindeer Games (2000).
Hy het vier Emmy -toekennings gewen - drie agtereenvolgende - in die negentigerjare vir die regie van die televisiefilms Against the Wall , The Burning Season , Andersonville en George Wallace , waarvan die laaste ook 'n Golden Globe -toekenning vir die beste miniserie of televisiefilm ontvang het .
Frankenheimer se 30 speelfilms en meer as 50 toneelstukke vir televisie was opvallend vanweë hul invloed op die hedendaagse denke. Hy het 'n pionier geword van die 'moderne politieke riller', nadat hy sy loopbaan op die hoogtepunt van die Koue Oorlog begin het . 
Hy was tegnies hoogs presteer uit sy dae in lewendige televisie; baie van sy films was bekend daarvoor dat hy 'sielkundige dilemmas' vir sy manlike protagoniste geskep het, tesame met 'n sterk 'gevoel vir die omgewing',  soortgelyk in styl aan films van die regisseur Sidney Lumet , vir wie hy vroeër as assistent -regisseur gewerk het. Hy ontwikkel 'n 'geweldige neiging om politieke situasies te ondersoek' wat sy karakters sou verstrik. 
Die filmkritikus Leonard Maltin skryf dat "in sy tyd [1960's] ... Frankenheimer saam met die topskrywers, vervaardigers en akteurs gewerk het in 'n reeks films wat handel oor kwessies wat net op die oomblik was - dinge wat ons almal in die gesig staar. . " 
Kinderjare en skoolopleiding
'Ek was altyd 'n baie introverte kind, en van sewe jaar af onthou ek dat ek 'n groot ontsnapping in films gevind het ... in alle erns het ek altyd baie belanggestel in films, en dit was nie iets wat later met my gebeur het nie Ek kyk terug en besef dat dit die medium was waarvan ek die meeste gehou het. " - John Frankenheimer, aangehaal in The Cinema of John Frankenheimer (1968) 
Frankenheimer is gebore in Queens , New York , die seun van Helen Mary ( née Sheedy) en Walter Martin Frankenheimer, 'n aandelemakelaar.   Sy vader was van Duitse Joodse afkoms, sy ma was Iers -Katoliek en Frankenheimer het grootgeword in die godsdiens van sy moeder.   As jeug het Frankenheimer, die oudste van drie broers en susters, gesukkel om homself by sy dominante pa te laat geld. 
Toe hy in New York grootgeword het, het hy op 'n vroeë ouderdom gefassineer met bioskoop en onthou dat hy elke naweek ywerig flieks bygewoon het. Frankenheimer berig dat hy in 1938, op die ouderdom van sewe of agt jaar, 'n 25-episode, 7 ½ uur lange marathon van The Lone Ranger, saam met sy tante , bygewoon het . 
In 1947 studeer hy aan La Salle Military Academy in Oakdale, Long Island, New York, en in 1951 behaal hy 'n baccalaureus in Engels aan Williams College in Williamstown, Massachusetts. As kaptein van die tennisspan by Williams, oorweeg Frankenheimer kortliks 'n professionele loopbaan in tennis, maar heroorweeg dit: 
'Ek het dit opgegee toe ek op agtien of negentien regtig begin toneelspeel, want ek het nie tyd gehad om albei te doen nie. ' n jaar lank op universiteit en in die somer . Maar ek was regtig nie 'n baie goeie akteur nie. Ek was redelik skaam en taamlik styf ... " 
Nadat hy die Williams College voltooi het, is Frankenhiemer 'ingeroep in die lugmag' en by die Reserve Officers 'Training Corps (ROTC) ingedeel , wat in die Pentagon -poskamer in Washington, DC gedien het. Hy het vinnig aansoek gedoen en is oorgeplaas, sonder enige formele kwalifikasies [11 ] na 'n filmmag van die Air Force in Burbank, Kalifornië . Daar het luitenant Frankeheimer 'regtig ernstig begin dink oor regie.' 
Frankenheimer onthou sy vroeë vakleerlingskap by die lugmag -fotografie -eenheid as een van byna onbeperkte vryheid. As junior offisier kon die meerderes van Frankeheimer 'nie minder omgee nie' wat hy gedoen het ten opsigte van die gebruik van filmtoerusting. Frankenhiemer berig dat hy vry was om die beligting op te stel, die kamera te bestuur en die redigering uit te voer op projekte wat hy persoonlik bedink het. Sy eerste film was 'n dokumentêr oor 'n asfaltvervaardigingsaanleg in Sherman Oaks, Kalifornië .  Luitenant Frankenheimer onthou maanlig teen $ 40 per week as skrywer, vervaardiger en kameraman wat televisie-inligting vir 'n plaaslike veeteler in Northridge, Kalifornië, maak., waarin vee op die binnestadstelle aangebied is. Die FCC beëindig die programmering na 15 weke. Benewens die basiese elemente van filmmaak, het Frankenheimer wyd begin lees oor filmtegniek, insluitend die geskrifte van die Sowjet -regisseur Sergei Eisenstein .  Frankenheimer is in 1953 uit die weermag ontslaan. 
Frankenheimer en Televisie se "Goue Eeu": 1953-1960
Frankenheimer by Columbia Broadcasting Studios (CBS), 1952.
Gedurende sy jare in militêre diens het Frankenheimer hard gewerk na 'n filmloopbaan in Suid -Kalifornië. As dit nie gebeur nie, keer hy op 23 -jarige ouderdom terug na New York na sy militêre ontslag om werk in die opkomende televisiebedryf te soek. Sy erns het indruk gemaak op die televisiebestuurders van die Columbia Broadcasting System (CBS), en hom in die somer van 1953 werk gekry om as direkteur van fotografie op die Garry Moore Show te dien .  Frankenheimer herinner aan sy vakleerlingskap by CBS:
"As ek stilstaan ​​en terugkyk na [The Garry Moore Show] ... was ek veral geskik vir daardie werk ... wat jy sou doen, was om 'n skoot vir die regisseur voor te berei. Hy sou jou vertel wat hy wil en jy sou dit van die kameraman kry ... U sou ook verantwoordelik wees vir die tydsberekening van die vertoning, maar ek dink - ek weet, ek is gebore met 'n goeie oog vir die kamera, en die werk speel dus regtig in wat ek my eie krag sou noem. " 
"Televisie -skrifte [van die 1950's] wat probleme op maatskaplike vlak ondersoek, word stelselmatig geïgnoreer (dws rassediskriminasie, strukturele armoede en ander sosiale euwels). In plaas daarvan kla kritici, te veel 'goue era' -dramas was weinig meer as simplistiese moraalverhale fokus op die alledaagse probleme en konflikte van swak individue wat gekonfronteer word met persoonlike tekortkominge soos byvoorbeeld alkoholisme, hebsug, impotensie en egskeiding .... [I] t is belangrik om daarop te let dat die 'goue era' saamgeval het met die Koue Oorlog era en McCarthyism en dat verwysings na koue oorlog, soos vermy kommunisme en liefde vir Amerika, gereeld in die middel tot laat vyftigerjare opgeneem is. " - Anna Everett in "Golden Age"Museum vir uitsaaikommunikasie 
Speelhuis 90, Vir wie die klokkies tol (1959). L tot R, Jason Robards, Maria Schell, Frankenheimer
Frankenheimer is opgetel as assistent van die regisseur Sidney Lumet vir CBS se historiese dramatiseringsreeks You Are There , en verder Charles Russell's Danger en Edward R. Murrow 's Person to Person . Eind 1954 vervang Frankenheimer Lumet as direkteur op You Are There and Danger onder 'n kontrak van 5 jaar (met 'n standaard-ateljee-opsie om 'n direkteur met 'n kennisgewing van twee weke te beëindig). Die hoofrol van Frankenheimer was The Plot Against King Solomon (1954), 'n kritieke sukses. 
Gedurende die 1950's het hy meer as 140 episodes van programme soos Playhouse 90 en Climax! onder die vaandel van die CBS -uitvoerende hoof, Hubbell Robinson en vervaardiger Martin Manulis  Dit het uitstekende verwerkings van werke van Shakespeare , Eugene O'Neill , F. Scott Fitzgerald , Ernest Hemingway en Arthur Miller ingesluit . Voorste akteurs en aktrises van verhoog en rolprent het in hierdie lewendige produksies gespeel, waaronder Ingrid Bergman , John Gielgud , Mickey Rooney , Geraldine Page en Jack Lemmon. Frankenhiemer word algemeen beskou as 'n vooraanstaande figuur in die sogenaamde " Golden Age of Television ".  
Filmhistorikus Stephen Bowie bied hierdie beoordeling van Frankenheimer se nalatenskap uit die "Goue Eeu" van televisie:
'Saam met Sidney Lumet, was John Frankenheimer die belangrikste regisseur wat uit die estetika van lewendige televisiedrama, wat kortliks in die VSA floreer , ontstaan ​​het en daardeur beïnvloed is.... die latere roem van Frankenheimer en sy herhaaldelike nostalgie na regstreekse televisie, het hom as die belangrikste eksponent van die vorm aangewys: dit is 'n deurslaggewende wanopvatting. Die estetika van lewendige televisie word gedefinieer deur hul tydelike en ruimtelike beperkings: alles wat gewys kan word, is wat fisies binne 'n uur of 'n halfuur geskep kan word en binne die grense van 'n klein ruimte gefotografeer kan word [beklemtoon] beknopte blouboordjie-instellings ( 'kombuisdrama') omdat dit die maklikste opgevoer was vir regstreekse uitsending ... [alhoewel] perfek geskik vir hierdie wêreld van emosionele intimiteit en fisieke klaustrofobie, reageer Frankenheimer instinktief daarteen. Hy het gesoek na materiële en visuele strategieë wat die grense uitgebrei het van wat in lewendige televisie gedoen kan word ...As die regstreekse TV -regisseur wat die medium in 'n eksplisiete filmrigting geneem het, was Frankenheimer eintlik die minste tipies. "
Die vroegste films van Frankenheimer behandel hedendaagse kwessies soos "jeugmisdaad, misdaad en die sosiale omgewing" en word verteenwoordig deur The Young Stranger (1957), The Young Savages (1961) en All Fall Down (1962). 
Die Young Vreemdeling (1957)
Frankenheimer se eerste aanval op filmvervaardiging het plaasgevind terwyl hy nog onder kontrak by CBS -televisie was. Die hoof van CBS in Kalifornië, William Dozier , word die uitvoerende hoof van RKO -filmstudio's. Frankenheimer is aangestel om 'n filmweergawe van sy televisie Climax! produksie getiteld "Deal a Blow", geskryf deur William Dozier se seun, Robert . Die 1956 -filmweergawe, The Young Stranger, speel James MacArthur as die opstandige tienerseun van 'n kragtige Hollywood -rolprentvervaardiger ( James Daly ). Frankenheimer onthou dat hy sy eerste filmervaring onbevredigend gevind het: 
"Ek het baie agting vir my [televisie] spanne, want ek kies hulle met die hand; op The Young Stranger het ek 'n bemanning gekry, en ek het gedink dat hulle verskriklik was en my baie sleg behandel. Dit het my baie bitter gemaak oor die geheel ervaring ... ek voel baie ingeperk, ingeperk en 'n slegte regisseur ... Daar was soveel dinge wat ek gedink het ek kon gedoen het, maar nie gedoen het nie ... As gevolg van hierdie ervaring was ek keelvol vir films en het ek gegaan terug na die televisie. " 
Frankenheimer voeg by dat televisie aan die einde van die vyftigerjare oorgaan van lewendige produksies na opnames: "... 'n regstreekse televisieregisseur was soos om 'n smid te wees na die koms van die motor ... ek het geweet ek moet uitklim. . "In 1961 het Frankenheimer die televisie laat vaar en na 'n onderbreking van vier jaar teruggekeer na die rolprentvervaardiging, en hy het sy sosiale temas ondersoek wat sy 1957 The Young Stranger in kennis gestel het .  Filmhistorikus Gordon Gow onderskei Frankenheimer se hantering van temas wat individualisme en 'mispassings' aanspreek gedurende die vyftigerjare se obsessie met ontevrede tieners:
"Die probleem van die 16-jarige seuntjie wat 'The Young Stranger' geword het, was veral 'n ware gevoel ... Hierdie film, in 1957, op die hoogtepunt van die probleem-tienermode , klink 'n stil kontras. Deels kan die werklike kwaliteit daarvan te wyte wees aan die feit dat [beide regisseur en skrywer] in die middel-twintigerjare was-baie nader aan die ouderdom van hul sentrale karakter [James MacArthur], ongeveer twintig homself destyds (maar lyk jonger) ... Wat dit veral kenmerkend gemaak het te midde van die algemene sensasionalisme, was die onbenulligheid van die seun se misdryf: 'n klein rukkie in 'n buurtbioskoop ... Die verskil tussen The Young Stranger , wat waarskynlik 'n gelukkige einde bereik het, en die die algemene omvang van films met misdadige probleme was die moderering daarvan ... " 
Die Young Savages (1961)
Frankenheimer se tweede filmpoging is gebaseer op die romanskrywer Evan Hunter se A Matter of Conviction (1959). Bestuurders van Universal Studio het die titel van die loket verander na die vaag, onstuimige The Young Savages, waarteen Frankenheimer beswaar maak.  Die verhaal behels die poging tot politieke uitbuiting van 'n brutale moord waarby Puerto Ricaanse en Italiaanse jeugbendes betrokke was in die Spaanse Harlem in New York .  Distriksprokureur, Dan Cole ( Edward Andrews ), wat die staatsbestuur soek, stuur assistent DA Hank Bell ( Burt Lancaster) om bewyse in te samel om skuldigbevinding te verseker. Bell, wat in die woonbuurt grootgeword het, het ontsnap uit sy verarmde oorsprong om sosiale en ekonomiese sukses te behaal. Hy aanvaar aanvanklik 'n siniese vyandigheid teenoor die jeugdiges wat hy ondersoek, wat sy eie loopbaandoelwitte dien. Die vertelling ondersoek die menslike en regskompleksiteite van die saak en Bell se stryd om sy persoonlike en sosiale vooroordele en verpligtinge te konfronteer.  Die inhegtenisnemende openingsreeks van die film wat 'n moord uitbeeld, wat die sleutel tot die intrige is, onthul Frankenheimer se oorsprong in televisie. Die aksie, "briljant verfilm en geredigeer", vind voorlopig plaas op die krediete, en word vergesel van 'n indrukwekkende klankbaan deur die komponis David Armand , wat vinnig die belangstelling van die gehoor laat opvlam. 
The Young Savages , hoewel dit fokus op jeugmisdaad, is filmies 'n beduidende vooruitgang bo Frankenheimer se eerste filmpoging The Young Stranger (1957) met dieselfde tema .  Filmhistorikus Gerald Pratley skryf dit toe aan Frankenheimer se aandrang om sy voorste tegniese ondersteuning vir die projek met die hand te kies, waaronder die stelontwerper Bert Smidt, die kinematograaf Lionel Lindon en die scenariste JP Miller .  Pratley het opgemerk:
" The Young Savages is baie lewendiger en werkliker as [The Young Stranger] ... die jeugdiges is moontlik sommige van diegene wat ons in die eerste film ontmoet het, maar nou verder op hul misdadige maniere. Die toneelspel is deurgaans gesaghebbend, met lewendige vertolkings deur die Italiaanse en Puerto Ricaanse spelers ... die hele film is fotografies lewendig met 'n sterk, visuele gevoel wat alle toekomstige werk van Frankenheimer sou kenmerk ... " 
Alhoewel Frankenheimer en vooraanstaande man Burt Lancaster 'gekonfronteer en vertroud' is, dramatiseer beide Liberale in hul politieke beskouing die 'armoede, geweld en wanhoop van die stadslewe' met 'n beperking sodat 'die gebeure en karakters konsekwent geloofwaardig lyk. "  Frankenheimer onthou: "Ek het The Young Savages hoofsaaklik geskiet om mense te wys dat ek 'n film kan maak, en hoewel dit nie heeltemal suksesvol was nie, is my punt bewys ... in New York vir 'n Hollywood -onderneming is baie duur. Dit was die dae voor burgemeester Lindsay toe jy elke ander polisieman op die maat moes afbetaal ... " 
Alle neerval (1962)
All Fall Down is beide verfilm en vrygestel terwyl Frankenheimer's Birdman van Alcatraz (1962) in die na-produksie was en sy The Manchurian Candidate (1962) in die voorproduksie was.  
Hierdie mondigwording- film is opgestel deur William Inge , wat ook Splendor in the Grass (1961) geskryf het en handel oor die karakter Berry-Berry ( Warren Beatty ), 'n emosioneel onverantwoordelike hustler, en sy aanbiddende jonger broer Clinton ( Brandon de Wilde ), aan vir wie Berry-Berry verskyn as 'n romantiese Byroneske figuur. Die wreedaardige behandeling van die ouer broer van Echo O'Brien ( Eva Marie Saint ), sy geliefde wat swanger raak, maak die naïewe Clinton van Berry-Berry se volmaaktheid ongeskik. Sy angstige insig stel Clinton in staat om emosionele volwassenheid en onafhanklikheid te bereik.    Filmkritikus David Walsh kommentaar:
" All Fall Down is vaag moralisties en konformisties, en die tonele van die opkoms van die Beatty -karakter het in die uiterste opgebou. All Fall Down word gered deur die uitbeeldings van Eva Marie Saint, stil en genadig, as die ongelukkige Echo, en Angela Lansbury, buitensporig en vreemd, as Berry-Berry se ma, binne wie bloedskendige vure verskyn sal brand Kritici het opgemerk dat Annabell Willart (Landsbury) was die eerste van drie desperaat beheer moeders in films van 1962 Frankenheimer se:. die ander twee wat gespeel word deur Thelma Ritter in Birdman van Alcatraz (1962) en Lansbury weer in The Manchurian Candidate (1961). In al drie films is die vader swak of afwesig. " 
Birdman van Alcatraz (1962)
Birdmanof Alcatraz, publisiteitsfoto. (L tot R) akteur Burt Lancaster en Frankenheimer
'Ek kan nie regtig dink aan 'n toneel in Birdman van Alcatraz waarvan ek gehou het nie. Ek hou van die totale effek van die film, maar ek dink nie daar was 'n toneel wat vir my op enige manier uitstaande was nie. " - John Frankenhiemer in Gerald Pratley se The Cinema of John Frankenheimer (1969) 
Gebaseer op 'n biografie deur Thomas E. Gaddis , is Birdman van Alcatraz (1962) 'n dokumentêre-agtige dramatisering van die lewe van Robert Stroud , wat tot lewenslange gevangenisstraf in afsondering gevonnis is vir die moord op 'n tronkbewaarder.  Terwyl hy sy vonnis uitdien, word Stroud ( Burt Lancaster ) 'n gerespekteerde kenner van vogelsiektes deur die studie van kanaries. Frankenheimer volg die opkoms van Stroud uit sy antisosiale misantropie na 'n menslike volwassenheid, ondanks die wrede omstandighede van sy gevangenskap. 
In 1962 was die produksie en verfilming van Birdman van Alcatraz reeds aan die gang toe United Artists Frankenheimer ingeroep het om die Britse regisseur Charles Crichton te vervang .   As sodanig was daar reeds belangrike produksiebesluite geneem, en Frankenheimer beskou homself as 'n 'gehuurde direkteur' met min direkte beheer oor die produksie.  Vervaardiger Harold Hecht en draaiboekskrywer Guy Trosper het aangedring op 'n volledige aanpassing van die Gaddis -biografie . Die verfilmde ruwe snit wat na vore gekom het, was meer as vier uur lank. Toe die redigering van die werk as onuitvoerbaar uitgesluit is, is die draaiboek herskryf en die film is grotendeels weer geskiet, met 'n laaste snit van 2 ½ uur. Volgens Frankenheimer het hy in die vyftigerjare 'n opsie gehad om 'n televisie -aanpassing van die Stroud -verhaal te maak, maar CBS is deur die Federale Buro vir Gevangenisse gewaarsku, en die projek is laat vaar.  
Magnum Opus : The Manchurian Candidate (1962)
The Manchurian Candidate, publisiteitsfoto. L tot R, akteur Angela Lansbury en Frankenheimer
Frankenheimer se politieke riller uit 1962, The Manchurian Candidate , word algemeen beskou as sy merkwaardigste filmwerk.  Biograaf Gerald Prately merk op dat 'die impak van hierdie film enorm was. Daarmee saam het John Frankenheimer 'n krag geword waarmee rekening gehou moet word in die hedendaagse film; dit het hom gevestig as die mees artistieke, realistiese en lewensbelangrike filmmaker aan die werk in Amerika of elders. " 
Frankenheimer en vervaardiger George Axelrod het Richard Condon se roman uit 1959 gekoop nadat dit al deur baie Hollywood -ateljees geweier is. Nadat Frank Sinatra hom tot die film verbind het, het hulle die steun van United Artists verseker.  Die plot fokus op die veteraan van die Koreaanse oorlog , Raymond Shaw, deel van 'n prominente politieke familie. Shaw word deur die Chinese en Russiese gevangenes gebreinspoel nadat sy weermag -peloton gevange geneem is. Hy keer terug na die burgerlike lewe in die Verenigde State, waar hy 'n onbewuste " slapende " sluipmoordenaar word in 'n internasionale kommunistiese sameswering om die Amerikaanse regering te ondermyn en omver te werp. 
Die rolprent was Laurence Harvey (as sersant Raymond Shaw), Janet Leigh , James Gregory en John McGiver . Angela Lansbury , as die moeder en beheerder van haar "slapende" sluipmoordenaar, het 'n Oscar -benoeming gekry vir 'n "meesleurende" optrede "in" die grootste rol in haar loopbaan. "  Frank Sinatra lewer majoor Bennett Marco, wat Shaw se gedagtesbeheermeganismes omkeer en die sameswering blootstel, miskien sy mees bevredigende filmprestasie.  Frankenheimer verklaar dat hy tegnies sowel as konseptueel 'volledige beheer' oor die produksie het. 
Die tegniese 'vlotheid' wat uitgestal word in The Manchurian Candidate, onthul Frankenheimer se stryd om hierdie Koue Oorlog -verhaal oor te dra . Die filmhistorikus Andrew Sarris het opgemerk dat die regisseur "duidelik sweet oor sy tegniek ... in plaas daarvan om rye te bou, ontplof Frankenheimer dit voortydig en voorkom dat sy films samehangend bymekaar kom."  Die Manchuriaanse kandidaat dra egter steeds oor, hoewel dit dokumentêr-agtige mise-en-scène is , die 'paranoia en delirium van die Koue Oorlog'. 'N Demonstrasie van Frankenheimer se bravurarigting en' visuele vindingrykheid 'verskyn in die opvallende breinspoeling, wat die sinistere verrigtinge vanuit die perspektief van sowel die oortreder as die slagoffer aanbied.   Die kompleksiteit van die reeks en die antecedente daarvan op televisie word beskryf deur die filmkritikus Stephen Bowie:
'Die beroemde breinspoeling waarin Frankenheimer naatloos beweeg tussen 'n objektiewe perspektief (gevange soldate tydens 'n kommunistiese seminaar) en 'n subjektiewe (die soldate wat 'n onskuldige vergadering van die Ladies' Garden Society bywoon). Hierdie tour de force was 'n suiwer distillasie van die televisietegniek van Frankenheimer, wat begin het met 'n selfbewuste pan van 360 grade wat die 'wilde' stelle gebruik het wat TV-kameras in skynbaar onmoontlike posisies laat beweeg het. 
In 1968 erken Frankenheimer dat die metodes wat hy op televisie gebruik het, "dieselfde styl was as wat ek op The Manchurian Candidate gebruik het . Dit was die eerste keer dat ek die versekering en selfvertroue gehad het om terug te keer na die dinge waarmee ek regtig goed was op televisie. "  Samestelend konsentreer Frankenheimer sy akteurs in 'langlens' menage, waarin dramatiese interaksies plaasvind by close-up, mid-shot en long-shot, 'n opset wat hy 'obsessief' herhaal het. Die filmkritikus Stepen Bowie merk op dat "hierdie styl beteken het dat Frankenheimer se vroeë produksie 'n bioskoop van akkuraatheid eerder as spontaniteit geword het." 
'Ek dink meer en meer dat ons samelewing gemanipuleer en beheer word ... die belangrikste aspek is dat hierdie land [in 1962] pas herstel het uit die McCarthy -era en dat daar nooit iets daaroor verfilm is nie. Ek wou 'n prentjie wat wys hoe belaglik die hele doen McCarthy verregse sindroom was en hoe gevaarlik die ver-links -sindroom is ... Die Manchurian Kandidaat het gehandel oor die McCarthy-era, die hele idee van fanatisme, die verregse en die ver-linkses is eintlik dieselfde ding, en die idioot daarvan. Ek wou dit wys en ek dink ons ​​het dit gedoen. "- John Frankenheimer in Gerald Pratley se The Cinema of John Frankenheimer (1969) 
Die Manchuriaanse kandidaat is vrygelaat in die tydperk ná die Rooi Skrik van die vroeë 1960's, toe anti-kommunistiese politieke ideologie nog steeds die oorhand gekry het.  Net een maand nadat vrystelling van die film se die John F. Kennedy -administrasie was in die midde van Kubaanse Missielkrisis en kern bergt met die Sowjet-Unie. 
Dat Frankenheimer en draaiboekskrywer Axelrod in die produksie volhard het, is 'n maatstaf van hul politieke liberalisme in 'n historiese tydperk toe dit volgens biograaf Gerald Pratley 'duidelik gevaarlik was om oor politiek te praat in die uitgesproke, satiriese trant wat hierdie prentjie gekenmerk het. "  Filmkritikus David Walsh voeg by dat 'die vlak van oortuiging en dringendheid' wat The Manchurian Candidate inlig , 'die relatiewe vertroue en optimisme wat Amerikaanse liberale in die vroeë 1960's gevoel het' weerspieël.  Frankenheimer se "skrikwekkende gelykenis" van die Amerikaanse politieke milieu is voldoende ontvang om die summiere verwerping deur verspreiders te vermy. 
Die Manchuriaanse kandidaat is vanweë die onderwerp en die nabyheid aan die moord op Kennedy onlosmaaklik verbind met die gebeurtenis.  Frankenheimer het soveel erken toe hy in 1968 The Manchurian Candidate beskryf as ''n gruwelike profetiese film. Dit is skrikwekkend wat in ons land gebeur het sedert die film gemaak is. " 
Nadat hy The Manchurian Candidate voltooi het , onthou Frankenheimer dat hy vasbeslote was om voort te gaan met die film: "Ek wou die projek begin, ek wou volle beheer hê, ek wou nooit weer teruggaan om as regisseur aangestel te word nie."  Hy is 'n kontrak aangebied om 'n biopie oor die Franse sangeres Edith Piaf te regie , met Natalie Wood in die hoofrol. Hy het die aanbod nadruklik van die hand gewys toe hy verneem dat Piaf se liedjies eerder in Engels as in die oorspronklike Frans gesing sou word. 
In 1963 word Frankenheimer en draaiboekskrywer George Axelrod aan die vervaardiger Edward Lewis voorgestel , oorweeg 'n TV -produksie oor die American Civil Liberties Union . Toe die projek te duur vir televisie beskou word, is Frankenheimer genader deur 'n medewerker van Lewis, akteur en vervaardiger Kirk Douglas , om die roman Seven Days in May deur Fletcher Knebel en Charles W. Bailey II aan te skaf en aan te pas . 
Sewe dae in Mei (1964)
'Televisieskerms, wat gedurende sewe dae in Mei gesien word , is een van die mees herkenbare handelsmerke van Frankenheimer ... Frankenheimer het die eerste filmmaker geword wat die rol van televisie in die moderne samelewing erken as 'n inbraak op privaatheid en 'n instrument waarmee magtiges ander manipuleer. "—Filmkritikus Stephen Bowie in John Frankenheimer Senses of Cinema (2006) 
Seven Days in May (1964), gebaseer op Fletcher Knebel en Charles W. Bailey II se topverkoperroman en 'n draaiboek van Rod Serling , dramatiseer 'n poging tot militêre staatsgreep in die Verenigde State, wat in 1974 afspeel. [ 77] Die daders word gelei deur generaal James M. Scott ( Burt Lancaster ), voorsitter van die Joint Staff Chiefs (JCS), 'n gewelddadige anti-kommunistiese outoritêre. As die Amerikaanse president Jordan Lyman ( Frederic March ) 'n verdrag oor 'n kernontwapening met die Sowjetunie onderhandel - 'n daad wat Scott as onredelik beskou - mobiliseer Scott sy militêre kabaal. Bedryf op 'n afgeleë basis in Wes -Texas, berei hulle voor om die kommunikasie -netwerke van die land te bevel en beheer oor die kongres te neem. As Scott se assistent van JCS, kolonel Martin "Jiggs" Casey ( Kirk Douglas ) die beplande staatsgreep ontdek, is hy ontsteld en oortuig hy president Lyman van die erns van die bedreiging. Lymn mobiliseer sy eie regeringslojaliste, en 'n botsing oor grondwetlike beginsels tussen Lyman en Scott speel af in die Oval Office, met die president wat die generaal as 'n verraaier van die Amerikaanse grondwet veroordeel. As Scott in die openbaar blootgestel word, verlaat sy militêre ondersteuners hom en die sameswering stort in duie.  Frankenheimer wys op die aktuele kontinuïteit van sy politieke rillers: 
'Sewe dae in Mei was vir my net so belangrik soos The Manchurian Candidate . Ek het gevoel dat die stem van die weermag te sterk was ... die algemene MacArthur- sindroom was baie bewys ... Sewe dae in Mei was die geleentheid om te illustreer watter geweldige krag die militêr-industriële kompleks is ... ons het nie die Pentagon om samewerking gevra nie, want ons het geweet dat ons dit nie sou kry nie. " 
Die karakter van generaal Scott word deur filmhistorici geïdentifiseer as 'n samestelling van twee leidende militêre en politieke figure: Curtis LeMay en Edwin Walker .  Die film lê groot klem op die heiligheid van die Amerikaanse grondwetlike norme as 'n skans teen die aantasting van antidemokratiese elemente in die Verenigde State.  Biograaf Gerald Pratley skryf:
'' N Aspek om te bewonder is Frankenheimer se gebruik van toesprake deur president Lyman. Sommige kritici beskou dit as 'eerbiedige, liberale reëls', en word teen Maart met 'n volledige naturalisme gelewer, soms waar dit logies gevra word, en met groot eerlikheid en oortuiging. Hulle herhaal bekende [grondwetlike] beginsels ... Frankenheimer hanteer dit skerp, maar nooit op 'n propoganistiese manier nie ... ' 
Die filmkritikus Joanne Laurier voeg by dat 'draaiboekskrywer Rod Serling en Frankenheimer se hooftema die noodsaaklikheid is dat die weermag ondergeskik is aan die verkose burgerlike heerskappy'. As visuele beklemtoning 'rol die openingskrediete van Seven Days in Mei oor 'n beeld van die oorspronklike konsep van die Grondwet van die Verenigde State uit 1787 . 
Sewe dae in Mei is wyd geprys vir die hoë gehalte van die optredes deur die rolverdeling.  Biograaf Charles Higham skryf dat "die film met buitengewone vaardigheid gespeel word, wat bewys dat Frankenheimer se intensiteit suksesvol aan sy akteurs gekommunikeer het." 
Frankenheimer, 'n voormalige lugmagbeampte wat kortliks in die Pentagon gewerk het,  verwag vyandigheid van die militêre instelling tot die veronderstelling van Sewe dae in Mei .  Interne memo's het inderdaad die rondte in die Federale Buro vir Ondersoek (FBI) versprei wat alarm gemaak het dat sewe dae in Mei moontlik die reputasie van die buro kan benadeel.  Filmkritici Joanne Laurier en David Walsh berig dat 'die weermag en die FBI 'n baie besliste kennis geneem het van Seven Days in Mei, wat hul intense sensitiwiteit vir sulke kritiek onthul het. 'N Memo wat in Ronald Reagan ontbloot isse FBI lêer onthul dat die buro is bekommerd oor die film sal gebruik word as kommunistiese propaganda en was dus 'skadelik vir ons gewapende magte en nasie. "  President Kennedy persoonlik uitgedruk goedkeuring vir die film aanpassing, en sy perssekretaris Pierre Salinger toegelaat Frankenhiemer om die sien Oval Office ten einde die binnekant skets.  
Sewe dae in Mei , wat in die somer van 1963 verfilm is, sou in Desember daardie jaar vrygelaat word, maar is vertraag weens die moord op president John F. Kennedy in November. Die vrystelling van die regisseur Stanley Kubrick se satire Dr Strangelove (1964) is eweneens uitgestel.  Frankenheimer herken die 'profetiese' aspekte van sy The Manchurian Candidate (1962), 'n film wat sameswerende politieke moorde ondersoek.  Die historiese konteks waarin Sewe dae in Mei verskyn het, verbind dit onvermydelik met die sluipmoord op Kennedy in 1962.  Filmkritikus David Walsh maak die verband eksplisiet: "Teen die tydSewe dae in Mei het rolprentteaters bereik, Kennedy is vermoor in 'n operasie wat algemeen geglo is deur diegene met CIA of militêre verbindings. 
Sewe dae in Mei is goed ontvang deur kritici en fliekgangers. 
The Train (1964) het drie dae lank in Frankryk geskiet toe ster Lancaster Arthur Penn , die oorspronklike regisseur, laat ontslaan het  en Frankenheimer ingeroep het om die film te red. Soos hy in die Champlin -boek vertel, gebruik Frankenheimer die wanhoop van die produksie tot sy voordeel in onderhandelinge. Hy het suksesvol geëis dat sy naam deel moet word van die titel, John Frankenheimer's The Train ; dat die ongekrediteerde Franse stand-by-regisseur, wat deur Franse belastingwette vereis word, nooit op die filmstel mag wees nie; dat hy 'n totale finale snit op die film kry; en dat hy 'n Ferrari ontvang.
Weer opgesaal met 'n onwerkbaar lang draaiboek, gooi Frankenheimer dit weg en neem die lokasies en akteurs wat uit die vorige film vertrek het en begin verfilm, met skrywers wat in Parys werk as die produksie in Normandië. Die swak gekose liggings het eindelose weervertragings veroorsaak. Die film bevat veelvuldige werklike treinwrakke. Die geallieerde bombardement van 'n spoorwerf is met werklike dinamiet bewerkstellig, aangesien die Franse spoorwegowerheid die spoormeter moes vergroot. Dit kan waargeneem word deur die skokgolwe wat deur die grond beweeg tydens die aksievolgorde. Vervaardigers het na die opnames besef dat die verhaal nog 'n aksietoneel nodig het, en het 'n paar van die rolverdeling weer bymekaargemaak vir 'n Spitfire -aanvalstoneel wat in die eerste derde van die film ingevoeg is. Die draaiboek is genomineer vir 'n Oscar.
Seconds (1966) vertel van 'n ouer man ( John Randolph ) watdeur 'n eksperimentele operasieaan die liggaam van 'n jong man ( Rock Hudson ) gegee is. Dit is swak ontvang toe dit vrygestel is, maar het later een van die mees gerespekteerde en gewilde films van die regisseur geword. Die film is 'n ekspressionistiese, gedeeltelike gruwel, deeltriller, deelswetenskaplike fiksiefilm oor die obsessie met ewige jeug en misplaaste geloof in die vermoë van die mediese wetenskap om dit te bereik.
Die direkteur van fotografie vir Seconds was James Wong Howe , wat onthou word vir baanbrekende nuwe tegnieke in swart-en-wit kinematografie. Hy is genomineer vir 'n Oscar vir sy werk aan die film. Seconds was die laaste film van Frankenheimer en Howe in swart-en-wit.
Frankenheimer op die stel van die Grand Prix
Frankenheimer het Seconds gevolg met sy skouspelagtigste produksie, die Grand Prix van 1966 . Die film is op die plek tydens die Grand Prix -wedrenne in Europa gemaak met 65 mm Cinerama -kameras en die rolprente was James Garner en Eva Marie Saint. Die maak was 'n wedloop self, aangesien John Sturges en Steve McQueen beplan het om 'n soortgelyke film met die titel Day of the Champion te maak . 
As gevolg van hul kontrak met die Duitse Nürburgring , moes Frankenheimer 27 rolle wat daarheen geskiet is, na Sturges teruggee. Frankenheimer was in elk geval op skedule voor, en die McQueen/Sturges -projek is afgelas, terwyl die Duitse renbaan slegs kortliks in die Grand Prix genoem is . Met die bekendstelling van metodes om hoëspoed-motorrenne te fotografeer wat nog nooit vantevore gesien is nie, kameras op die motors op volle spoed gemonteer en die sterre in die werklike motors geplaas word, in plaas van teen die agterste projeksies, was die film 'n internasionale sukses en het drie gewen Oscars, vir redigering, klank en byklanke.
Frankenheimer se volgende film, 1967 se all-star anti-oorlog komedie The Extraordinary Seaman , het David Niven , Faye Dunaway , Alan Alda en Mickey Rooney vertolk . Die film was 'n mislukking by die loket en krities. Frankenheimer noem dit in die Champlin -boek "die enigste film wat ek gemaak het, wat ek sou sê 'n totale ramp was." 
Die volgende jaar was The Fixer , oor 'n Jood in Tsar -Rusland en gebaseer op die roman van Bernard Malamud . Die film is in die kommunistiese Hongarye geskiet. Dit speel Alan Bates en was nie 'n groot sukses nie, maar Bates is genomineer vir 'n Oscar. 
Frankenheimer het 'n goeie vriend geword van senator Robert F. Kennedy tydens die opstel van The Manchurian Candidate in 1962. In 1968 het Kennedy Frankenheimer gevra om 'n paar advertensies te maak vir gebruik in die presidensiële veldtog, waarop hy hoop om die Demokratiese kandidaat te word. Die aand toe hy in Junie 1968 vermoor is, was dit Frankenheimer wat Kennedy van die lughawe in Los Angeles na die Ambassador Hotel gery het vir sy aanvaardingstoespraak.  
The Gypsy Moths was 'n romantiese drama oor 'n groepie stormstormskermspringers en die impak daarvan op 'n klein dorpie in die midweste. Die viering van Americana speel 'n hoofrol in die gewone Lancaster van Frankenheimer en herenig hom met Fromor to Eternity, 'n mede-ster Deborah Kerr , en dit het ook Gene Hackman verskyn . Die film kon nie 'n gehoor vind nie, maar Frankenheimer beweer dat dit een van sy gunstelinge was. 
Frankenheimer het dit gevolg met I Walk the Line in 1970. Die film, met Gregory Peck en Tuesday Weld in die hoofrol , oor 'n balju in Tennessee wat verlief raak op 'n moonshiner se dogter, is opgestel deur Johnny Cash . Frankenheimer se volgende projek het hom na Afghanistan geneem. The Horseman fokus op die verhouding tussen 'n pa en seun, gespeel deur Jack Palance en Omar Sharif . Sharif se karakter, 'n kundige ruiter, het die Afghaanse nasionale sport buzkashi gespeel .
Impossible Object , ook bekend as Story of a Love Story , het verspreidingsprobleme gehad en is nie wyd vrygestel nie. Daarna kom 'n vier uur lange film van O'Neill's The Iceman Cometh in 1973, met Lee Marvin in die hoofrol, en die beslis onwrikbare 99 en 44/100% Dead , 'n misdaad swart komedie met Richard Harris in die hoofrol.
Met sy vlot Frans en kennis van die Franse kultuur , is Frankenheimer gevra om French Connection II , heeltemal in Marseille, te lei . Met die feit dat Hackman sy rol as Popeye Doyle in New York herhaal het, was die film 'n sukses en het Frankenheimer sy volgende werk gekry. Black Sunday , gebaseer op die enigste nie- Hannibal Lecter- roman van die skrywer Thomas Harris , behels dat 'n Israeliese Mossad- agent ( Robert Shaw ) 'n pro-Palestynse terroris ( Marthe Keller ) jaag en 'n PTSD- toegelate Viëtnamse veearts ( Bruce Dern) ), wat 'n skouspelagtige massamoord beplan met betrekking tot die Goodyear Blimp wat oor die Super Bowl vlieg . Dit is op die plek by die werklike Super Bowl X in Januarie 1976 in Miami geskiet , met die gebruik van 'n regte Goodyear Blimp.  Die film getoets baie hoog, en Paramount en Frankenheimer het 'n hoë verwagtinge vir dit, maar dit was nie 'n treffer (met Paramount blameer die mislukking van die spesiale effekte werk in die klimaks, en Universal Studios vrystelling van die soortgelyke tema riller Twee- Notule -waarskuwing slegs ses maande voor die tyd).
In 1977 het Carter DeHaven Frankenheimer aangestel om William Sackheim en Michael Kozoll se draaiboek vir First Blood te regisseer . Nadat hy Michael Douglas , Powers Boothe en Nick Nolte oorweeg het vir die rol van John Rambo Frankenheimer, speel die rol van Brad Davis . Hy het ook George C. Scott as kolonel Trautman vertolk . Die produksie word egter laat vaar nadat Orion Pictures sy verspreider Filmways verkry het , en die draaiboek van Sackheim en Kozoll sal deur Sylvester Stallone herskryf word as die basis vir Ted Kotcheff se film uit 1982. 
Frankenheimer word in die biografie van Champlin aangehaal en gesê dat sy alkoholprobleem daartoe gelei het dat hy werk onder sy eie standaarde gedoen het oor Prophecy (1979), 'n ekologiese monsterfilm oor 'n mutante grizzlybeer wat 'n woud in Maine terroriseer.
In 1981 reis Frankenheimer na Japan om die kultus-aksiefilm The Challenge te veg met Scott Glenn en die Japannese akteur Toshiro Mifune . Hy het aan Champlin gesê dat sy drink so erg geword het tydens die skietery in Japan dat hy eintlik op die stel gedrink het, wat hy nog nooit tevore gedoen het nie, en as gevolg hiervan het hy na die rehabilitasie na Amerika teruggekeer. Die film is in 1982 vrygestel, saam met sy HBO -televisie -verwerking van die bekroonde toneelstuk The Rainmaker .
In 1985 regisseer Frankenheimer 'n verwerking van die Robert Ludlum -topverkoper The Holcroft Covenant , met Michael Caine in die hoofrol . Dit is die volgende jaar gevolg met nog 'n verwerking, 52 Pick-Up , uit die roman deur Elmore Leonard . Dead Bang (1989) het Don Johnson gevolg toe hy 'n groep wit supremasiste binnegedring het . In 1990 keer hy terug na die politieke rillergenre van die Koue Oorlog met The Fourth War met Roy Scheider (saam met wie Frankenheimer voorheen aan 52 Pick-Up gewerk het)) as 'n los kanon Army -kolonel wat in 'n gevaarlike persoonlike oorlog met 'n Sowjet -offisier getrek is. Dit was nie 'n kommersiële sukses nie.
John Frankenheimer op die stel van Andersonville in 1994
Die meeste van sy films uit die 1980's was krities en finansieel minder suksesvol, maar Frankenheimer kon in die 1990's 'n terugkeer maak deur terug te keer na sy wortels in televisie. Hy het in 1994 twee films vir HBO geregisseer : Against the Wall en The Burning Season wat hom verskeie toekennings en hernude erkenning verower het. Die regisseur het ook twee films vir Turner Network Television , Andersonville (1996) en George Wallace (1997), wat baie geprys is, gehelp .
Frankenheimer se film The Island of Doctor Moreau uit 1996 , wat hy oorgeneem het nadat die oorspronklike regisseur Richard Stanley afgedank is , was die oorsaak van tallose verhale oor produksie -ellende en persoonlikheidsbotsings en het skerp resensies ontvang. Daar word gesê dat Frankenheimer Val Kilmer , die jong medester van die film , nie kon uithou nie en wie se ontwrigting na bewering gelei het tot die verwydering van Stanley 'n half week in produksie.   Toe Kilmer se laaste toneel voltooi is, het Frankenheimer na bewering gesê: "Haal nou die bastard van my stel af." Die veteraan -direkteur het ook gesê dat "Will Rogers Val Valmer nooit ontmoet het nie". In 'n onderhoud het Frankenheimer geweier om die rolprent te bespreek, en het slegs gesê dat hy 'n ellendige tyd gehad het om dit te maak.
Sy volgende film, Ronin van 1998 , met Robert De Niro in die hoofrol , was egter 'n terugkeer na die vorm, met Frankenheimer se nou handelsmerk, uitgebreide motorritte wat verweef is in 'n labirintiese spioenasieplot. Met 'n internasionale rolverdeling, waaronder Jean Reno en Jonathan Pryce , was dit 'n kritieke en suksesvolle kassie. Toe die negentigerjare tot 'n einde gekom het, het hy selfs 'n seldsame toneelspeelrol gehad, wat as 'n Amerikaanse generaal in The General's Daughter (1999) verskyn het. Hy het vroeër 'n televisie -regisseur in sy rolprent Black Sunday, wat in 1977 verskyn het, 'n ongekrediteerde rolprent gehad .
Verlede jare en dood
Frankenheimer se laaste teaterfilm, 2000's Reindeer Games , met Ben Affleck in die hoofrol , was onderpresteer. Maar toe kom sy laaste film, Path to War for HBO in 2002, wat hom terugbring na sy sterkpunte-politieke boelies, Amerika uit die 1960's en drama op karakter, en is genomineer vir talle toekennings. As 'n terugblik op die Viëtnam -oorlog , speel dit Michael Gambon as president Lyndon Johnson saam met Alec Baldwin en Donald Sutherland . Een van verlede projekte Frankenheimer se was die 2001 BMW aksie kort film Hinderlaagbemarking vir die promosie-reeksThe Hire , met Clive Owen in die hoofrol.
Frankenheimer sou die regie van Exorcist: The Beginning regisseer , maar voordat die opnames begin, is aangekondig dat hy hom onttrek, met verwysing na gesondheidsorg. Paul Schrader het hom vervang. Ongeveer 'n maand later sterf hy skielik in Los Angeles, Kalifornië , aan 'n beroerte weens komplikasies na 'n rugoperasie op 72 -jarige ouderdom.
Die bewegende beeldversameling van John Frankenheimer word in die Academy Film Archive gehou. 
1957 Die jong vreemdeling
1961 Die Young Savages
1962 Almal val af Genomineer- Palme d'Or
Voëlman van Alcatraz Benoem- DGA-toekenning vir uitstaande regie- speelfilm
Die Manchuriaanse kandidaat Ook
genomineer as produsent- Golden Globe-toekenning vir beste regisseur
genomineer- DGA-toekenning vir uitstaande regie- speelfilm
1964 Sewe dae in Mei Benoem- Golden Globe-toekenning vir beste regisseur
Die trein Arthur Penn vervang
1966 Sekondes Genomineer- Palme d'Or
Grand Prix Benoem- DGA-toekenning vir uitstaande regie- speelfilm
1968 Die Fixer
1969 Die buitengewone seeman
Die Gypsy Moths
1970 Ek loop die lyn
1971 Die Ruiters
1973 Die ysman kom
1977 Swart Sondag
1982 Die uitdaging
1985 Die Holcroft -verbond
1986 52 Afhaal
1989 Dooie knal
1990 Die vierde oorlog
1991 Jaar van die geweer Benoem- Deauville-kritiekprys vir beste rolprent
1996 Die eiland Dr Moreau Richard Stanley vervang
2001 Hinderlaag Kort film
1954 Jy is daar Episode: "Die komplot teen koning Salomo"
1954-55 Gevaar 6 episodes
1955-56 Klimaks! 26 episodes
1956 Die negende dag Televisie film
1956-60 Speelhuis 90 27 episodes
1958 Studio One in Hollywood Aflevering: "The Last Summer"
1959 DuPont -vertoning van die maand Aflevering: "The Browning Vision"
Begin tyd Episode: "Die draai van die skroef"
Die sneeu van Kilimanjaro Televisie film
Die vyfde kolom
1982 Die reënmaker Televisie film
Genomineer- CableACE-toekenning vir beste regie in 'n film of miniserie
1992 Verhale uit die kript Aflevering: "Maniac at Large"
1994 Teen die muur Televisie film
Primetime Emmy-toekenning vir uitstaande regie vir 'n beperkte reeks of
genomineerde film- CableACE-toekenning vir beste regie in 'n film of miniserie
genomineer- DGA-toekenning vir uitstaande regie- Miniserie of TV-film
Die brandende seisoen Televisie film
MovieACEACE-toekenning vir beste regie in 'n film of miniserie
genomineer- Primetime Emmy-toekenning vir uitstaande televisiefliek
genomineer- CableACE-toekenning vir beste film of miniserie
1996 Andersonville Televisie film
genomineerde film- Primetime Emmy-toekenning vir uitstaande televisiefliek
1997 George Wallace Televisie film
Primetime Emmy-toekenning vir uitstaande regie vir 'n beperkte reeks of film
CableACE-toekenning vir beste miniseries
CableACE-toekenning vir beste regie in 'n film of miniserie
2002 Pad na die oorlog Televisie film
Benoem- Primetime Emmy-toekenning vir uitstaande regie vir 'n beperkte reeks of film
1964 Trein benoem vir beste film - enige bron
1962 Manchuriaanse kandidaat genomineer vir die beste film - beide bronne en britte
1966 Sekondes benoem vir mededingende film
1962 All Fall Down genomineer vir mededingende film
New York Film Critics Circle -toekenning
1968 Fixer genomineer vir beste regie
1968 Fixer genomineer vir beste film
1962 Birdman van Alcatraz genomineer vir mededingende film
1962 Birdman van Alcatraz wen vir die San Giorgio -prys
Frankenheimer is ook lid van die Television Hall of Fame , en is in 2002 opgeneem. 
^ Barson, Michael. "John Frankenheimer - Amerikaanse regisseur" . Encyclopædia Britannica . Ontsluit 11 Desember 2017 .
^ a b c Yoram Allon, Yoram; Cullen, Hannah Patterson. Hedendaagse Noord-Amerikaanse filmregisseurs , Wallflower Press (2000), pp. 181-83
^ a b "Hollywood -regisseur John Frankenheimer sterf op 72" . abc.net.au . Besoek op 7 Mei 2017 .
^ a b Pratley, 1968 bl. 16
^ Moritz, Charles (1964). Huidige biografie jaarboek . HW Wilson Company. bl. 135.
^ a b Thurber, Jon; King, Susan (7 Julie 2002). "John Frankenheimer, 72; direkteur was meester van die politieke riller" . Los Angeles Times .
^ Walsh, David. "Kwessies wat geopper word deur die loopbaan van die Amerikaanse filmmaker John Frankenheimer" .
^ Bowie, 2006: "Frankenheimer voel oorskadu deur 'n sterk vader ..."
Pratley, 1968 bl. 17: Frankenheimer: "... Ek het 'n broer vier jaar jonger en 'n suster ses jaar jonger ..."
^ Baxter, 2002: "... hy het 'n fiksheid en vasberadenheid gehad wat hom in staat gestel het om na 'n tennisloopbaan te dink ... hy het tennis en sy godsdiens [dws Katolisisme] laat vaar."
^ Pratley, 1968 bl. 18. En p. 17: Sien 'n kort opmerking oor 'n pa-seun- kontras oor Frankenheimer se strewe na 'n toneelspelloopbaan eerder as tennis.
^ Pratley, 1968 bl. 18: Frankenheimer se kursuswerk aan die Amerikaanse universiteit het spraak- en TV -produksie ingesluit, wat die USAF as 'kwalifikasies' aanvaar het.
^ Pratley, 1968 bl. 18: Frankenheimer se opmerkings in aanhalings. En bl. 21: Jare in die lugmag, 1951-1953.
Barson, 2021: "Nadat Frankenheimer tydens die Koreaanse Oorlog opleidingsfilms vir die Amerikaanse lugmag gemaak het, het Frankenheimer besluit om 'n regisseur te word."
^ Pratley, 1968 bl. 18: Frankenheimer sê herhaaldelik dat "niemand omgee [of hom minder kon gee]" wat hy gedoen het nie. Hy het die toerusting oor naweke huis toe geneem om 'allerhande dinge te skiet'.
^ Pratley, 1968 bl. 19-20: FCC-beswaar was die buitensporige kommersiële inhoud, nie sanitêre aangeleenthede wat met koeie verband hou nie.
Baxter, 2002: "het hom in die vroeë vyftigerjare by die Amerikaanse lugmag aangesluit. As leier van 'n filmeenheid verdiep hy hom in amateurflieks, opleidingsdokumentêre en plaaslike televisiewerk [en lees] klassieke tekste oor filmteorie en -praktyk.
^ Pratley, 1968 bl. 21
^ Pratley, 1968 bl. 21-24: Kyk hier na die pogings van Frankenheimer om 'n direkte posisie te verkry.
Walsh, 2002: "In 1953 verwerf hy 'n pos by CBS televisie in New York as assistent-regisseur en binne 18 maande na sy ontslag uit die weermag was hy mede-regisseur van 'n weeklikse dramatiese reeks."
^ Pratley, 1968 bl. 24
^ Walsh, 2002: Anna Everett -opstel, "Golden Age" wat hier aangehaal word. Sien artikel http: //www.americancentury.or ing/ag_tenthman.pdf
^ Pratley, 1968 bl. 25-26, bl. 28.
^ Pratley, 1968 bl. 29-30
^ Baxter, 2002: "Dit het 'n briljante periode van meer as 100 produksies begin, veral Playhouse 90 -dramas ..."
Walsh, 2002: "Frankenheimer het tussen 1954 en 1960 152 regstreekse televisiedramas geregisseer, waaronder 42 episodes van die Playhouse 90 -reeks. Hy word beskou as een van die leidende figure van die Amerikaanse televisie se sogenaamde "Goue Eeu."
Barson, 2021: "een van die belangrikste en kreatief begaafde regisseurs van die 1950's en 60's."
^ "John Frankenheimer: 'n meester -vakman" . Rogerebert.com . Besoek op 12 Augustus 2014 .
^ Baxter, 2002: "Die ervaring was ongelukkig - Frankenheimer het gewoond geraak aan die beheer van sy tegnici ..."
^ Pratley, 1969 bl. 41-42: Pratley haal Frankenheimer aan
^ Pratley, 1969 bl. 43: Re: "dorpssmid", Pratley haal Frankenheimer aan. En bl. 47-48: let op sy terugkeer na 'idees, gebeure, plekke en temas' wat hy in The Young Stranger behandel het .
^ Gow, 1971 pp. 113-114. Sien ook afdeling 5: "Individue or Misfits" pp 104-116
^ Pratley, 1969 bl. 44, bl. 47: die regisseur 'hou nie' van die nuwe titel nie, maar Gow verwys na die indruk van 'goedkoop gemaakte tweede funksie'.
^ Stafford, 2005 TCM: "Bell ontbloot die ware moordenaar terwyl hy 'n belangrike besluit neem oor sy eie loopbaan."
Barson, 2021: "The Young Savages ... 'n oorverhitte maar dikwels kragtige hofsaaldrama met Burt Lancaster in die eerste van vyf films wat hy saam met die regisseur gemaak het ..."
^ Pratley, 1969 bl. 45
^ a b Pratley, 1969 bl. 48-49
Pratley, 1969 bl. 48
^ Pratley, 1969 bl. 47-48
Stafford, 2005 TCM: Die filmskripsie het '' 'n beroep op die liberale demokraat in Frankenheimer en Lancaster ... ''
Baxter, 2002: 'Dit het 'n filmloopbaan geloods waarmee die regisseur, 'n liberaal, die hele Robert geskryf en geregisseer het F Kennedy se televisie -optredes, om die stelsel te bekamp en verskeie belangrike en sosiale werke te maak. "
^ Pratley, 1969 bl. 55
^ Pratley, 1969 bl. 80: Frankenheimer verduidelik die chronologie hier.
Stafford, 2003 TCM: "John Houseman en Frankenheimer het gretig ingestem om dit te doen tussen die na-produksie op Birdman van Alcatraz en voorbereiding vir The Manchurian Candidate ."
^ Baxter, 2002: "Birdman van Alcatraz is vertraag toe die eerste afdeling ingekort en weer geskiet moes word, en intussen het Frankenheimer die kweekhuis All Fall Down gemaak."
^ Higham, 1973 bl. 294-295: "... 'n pragtig gemaakte film oor adolessensie ... die seuntjie bereik manlikheid by wyse van angs ... gemoeid met die tema van die buitestaander."
Barson, 2021: All Fall Down "speel Warren Beatty as 'n gevoelige vrouemaker wie se aanbiddende jonger broer (Brandon de Wilde) hom geleidelik kom verag."
^ Baxter, 2002: "Frankenheimer het die kweekhuis All Fall Down gemaak, met Warren Beatty as 'n argetipe, Frankenheimer anti-held-swerwer."
^ Walsh, 2002 WSWS: "" All Fall Down is 'n taamlik dom werk ... Warren Beatty speel die onmoontlik genoemde Berry-Berry Willart, 'n goeie seun van 'n twisende middelklas-Cleveland-egpaar ... Sy mishandeling van 'n familievriend, Echo O'Brien (Eva Marie Saint), lei tot haar dood en die ontnugtering van Berry-Berry se jonger broer. "
^ Pratley, 1969 bl. 227
^ Baxter, 2002: Frankenheimer se "dokumentêre styl, het 'n intense verhaal van onreg en uithouvermoë opgelewer."
Pratley, 1969 bl. 58: "Hierdie film is byna 'n suiwer dokumentêr."
^ Walsh, 2002 WSWS: "... Stroud se transformasie van 'n nors wanbestryding in 'n menslike en bedagsame individu."
Stafford, 2003 TCM: Stroud's Stroud se "lewensveranderende ervaring ... vestig hom as een van die wêreld se voorste owerhede op kanaries."
Pratley, 1969 bl. 59-60: Frankenheimer bied 'n vertelling aan waarin Stroud se "karakter heeltemal verander ... 'n stadige, stil, bedagsame man word."
^ Honan, William H. (16 September 1999). "Charles Crichton, filmregisseur, sterf op 89" . NY Times . Die New York Times Company . Besoek op 7 Augustus 2018 .
^ Stafford, 2003 TCM: Opmerkings oor ontslag deur Crichton.
^ Pratley, 1969 bl. 64-65, bl. 66: "gehuurde direkteur"
^ Strafford, 2003 TCM: Die grof snit "het vier en 'n half uur geduur [wat 'n herskrif van die draaiboek vereis het. 'Dit is wat ons gedoen het. Toe gaan ons terug en neem die hele eerste deel van die fliek weer op. '' Stafford haal uit 'n Charles Champlin- onderhoud met die regisseur aan.
Pratley, 1969 bl. 66
^ Prately, 1969 bl. 64: Frankenheimer onthou dat die Buro gedreig het om toekomstige samewerking met CBS te weerhou as hulle die verhaal ondersteun. Hy noem ook verwagte probleme met die hantering van klein voëls in 'n lewendige TV -drama.
^ Stafford, 2003 TCM: Stafford of Frankenheimer verwar moontlik USBP -inmenging rakende film teenoor TV
^ Nixon, 2006 TCM: "... Frankenheimer het 'n groot rol in die film geword met The Manchurian Candidate ... die mag en invloed daarvan is nie verminder nie."
Barson, Britannica 2021: "The Manchurian Candidate is waarskynlik die mees gerespekteerde film van Frankenheimer."
Walsh, 2002 WSWS: "The Manchurian Candidate is 'n eienaardige film, miskien Frankenheimer se belangrikste, maar beslis nie heeltemal samehangende of oortuigende nie."
^ Pratley, 1969 bl. 82
Bowie, 2006: "The Manchurian Candidate (1962) ... is 'n prestasie wat so olifanties is dat dit geneig is om die ander te verdwerg in kritieke beoordeling van die werk van die direkteur."
^ Pratley, 1969 bl. 97: Sien Frankenheimer outobiografiese opmerkings in Pratley.
^ Barson, Britannica, 2021: "'n Koel aanpassing van die Richard Condon -roman, met Frank Sinatra en Laurence Harvey in die hoofrol as Amerikaanse soldate wat tydens die Koreaanse Oorlog gebreinspoel word in 'n plan om 'n kommunistiese Amerikaanse president te kies."
Walsh, 2002 WSWS: kort filmopsomming
Pratley, 1969 bl. 81-82: Sien opsomming
^ Baxter, 2002: "grootste skermrol ..."
Nixon, 2006 TCM: "Angela Lansbury se prestasie wat deur Oscar genomineer is, word gewoonlik die meeste in die film onthou."
Barson, 2021. Britannica: "Angela Lansbury, wat genomineer is vir beste aktrise."
Walsh, 2004 WSWS: "Angela Lansbury is asemrowend as die ma van die slapende sluipmoordenaar ..."
Pratley, 1969 bl. 85: "Angela Lansbury word oorgedra van All Fall Down (1962), weer 'n wonderlike besige ma ..."
^ Nixon, 2006 TCM: "... 'n kreatiewe atmosfeer wat Frank Sinatra in staat gestel het om te gee wat volgens baie sy beste optrede is."
Pratley, 1969 bl. 87: "... beide Frank Sinatra en Laurence Harvey lewer uitstekende, teruggehoue ​​optredes ..."
^ Prately, 1969 bl. 97: Frankenheimer: "The Manchurian Candidate is die eerste film wat ek regtig geïnspireer het en volledige beheer gehad het ..." En p. 98: "... ek het volledige beheer ..." oor die produksie.
^ Walsh, 2002 WSWS: Sarris aangehaal deur Walsh.
^ Bowie, 2006: "... mise en scène in dokumentêre styl..."
Walsh, 2002 WSWS: "... paranoia and delirium ..."
Baxter, 2002: The Manchurian Candidate "word oorheers deur Frankenheimer se tegniese vlotheid ... "
^ Pratley, 1969 bl. 85-87: Frankenheimer se "voortdurende visuele vindingrykheid"
^ Pratley, 1969 bl. 85-87: "... die draaiboek bevat geen aanwysings vir die verfilming van die meesterlike 'breinspoeling' nie, 'n uiters ingewikkelde filmstuk wat hy bedink het." En p. 87: Meer oor skietvolgorde.
^ Pratley, 1969 bl. 98:
^ Prately, 1969 bl. 100-101
^ Nixon, 2006 TCM: "Die skandelike anti-kommunistiese era van die land was in wese verby, maar die gevolge daarvan het vertraag, en die idee om 'n McCarthy-tipe beweging as 'n sinistere kommunistiese plot voor te stel, was verregaande."
^ Walsh, 2004 WSWS: "Frankenheimer's The Manchurian Candidate verskyn op 'n buitengewone oomblik, 24 Oktober 1962, in die bioskope in die VSA, te midde van die 'veertien dae' van die Kubaanse missielkrisis (15–28 Oktober), toe die Die Koue Oorlog het so naby gekom as wat dit ooit was om 'n kernkatastrofe te word.
Nixon, 2006 TCM: "... beide Frankenheimer en Sinatra was goeie vriende van die Kennedy -familie ..."
Pratley, 1969 bl. 81: Pratley berig dat die film op 27 September 1962 vrygestel is.
Walsh, 2002 WSWS: "'n mens veronderstel Frankenheimer en Axelrod maak die uiteindelike liberale uitspraak oor 'ekstremisme'."
^ Pratley, 1969 bl. 84: "Die Manchuriaanse kandidaat het sy deel van woede en angs ontlok ... maar die film was 'n te groot prestasie, artistiek sowel as kommersieel, om voor hom uit te kom."
Nixon, 2006 TCM: "... 'n vlugtige en skrikwekkende gelykenis van die Amerikaanse politieke lewe."
Baxter, 2002: "Kassa -ontvangste ... was beskeie ... die film het gegaan van 'mislukking tot kultus -klassieke sonder om selfs 'n sukses te wees'"
^ Bowie, 2006: 'Dit neem 'n plek in die volksgeheue in as 'n grusame voorspelling van die moord op Kennedy 'n jaar later ...'
^ a b Pratley, 1969 bl. 98
^ Pratley, bl. 108: Frankenheimer, aangehaal in Pratley
^ Pratley, 1969 bl. 109: Frankenheimer lewer kommentaar op hierdie onderwerp.
^ Pratley, 1969 bl. 103, bl. 110-111
Safford, 2007 TCM: Die literêre eiendom is "vir die skerm gekoop deur die gesamentlike pogings van Frankenheimer en Kirk Douglas, wat ingestem het om die film te vervaardig en in die rol te speel ..."
^ Safford, 2007 TCM: "politieke samesweringstiller ... gebaseer op die gewilde roman van Fletcher Knebel en Charles W. Bailey II."
^ Pratley, 1969 bl. 104
Laurier en Walsh, 2020 WSWS: "Die ontmoeting tussen Lyman en Scott bepaal tot 'n sekere mate 'n belangrike sosiale botsing, 'n verpligting om drama te bly."
^ Higham, 1973 bl. 295: In The Manchurian Candidate "lê die inspirasie vir die opstand in Rusland; in Sewe dae in Mei word gesien dat die saad van vernietiging in die Amerikaanse militêre stelsel self lê. "
^ Pratley, 1969 bl. 113
^ Laurier en Walsh, 2020 WSWS: "Scott word oor die algemeen beskou as 'n fiktiewe weergawe of saamgestelde van ... Curtis LeMay, aangestel deur Kennedy as stafhoof van die lugmag, en Edwin Walker ..."
Pratley, 1969 bl. 108: "Die oorlogsagtige uitsprake van baie Amerikaanse militêre manne plaas hierdie film op die lyn tussen fantasie en feit; dit sal slegs die geringste druk verg om dit in die waarheid oor te dra. "
Higham, 1973 bl. 295: "... pak kundig 'n politieke tema aan ... Weer eens handel Frankenhiemer oor 'n poging om die hoogste mag te verkry deur 'n fascistiese kliek."
Safford, 2007 TCM: "... 'n koue scenario van die gevare van misplaaste mag in die militêr-industriële kompleks ... dit bly vandag 'n warm onderwerp."
^ Pratley, 1969 bl. 108: "... dit gee aanneemlik en intelligent 'n waarskuwing dat dit in die nabye toekoms kan gebeur, en ons moet op ons hoede wees."
^ Pratley, 1969 bl. 107-108
^ a b Laurier en Walsh, 2020 WSWS
^ Pratley, 1969 bl. 107: "Daar is uitstekende optredes van die hele rolverdeling ..."
^ Higham, 1973 bl. 295:
Laurier en Walsh, 2020 WSWS: "Douglas, Lancaster en March het hulself duidelik in die produksie gewerp. Hulle is volkome geloofwaardig soos hierdie mense. "
^ Pratley, 1969 bl. 18, bl. 114: Frankenheimer: "... dit het my 'n gevoel van tevredenheid gegee om 'n prentjie te maak van 'n plek waar ek as posseun gewerk het."
^ Pratley, 1969 bl. 114: Frankenheimer: "... Ek is seker dat die Pentagon nie gelukkig was toe hulle hoor dat ons dit gaan
regkrynie ..."Laurier en Walsh, 2020 WSWS: "... Sewe dae in Mei was die Pentagon, die FBI woedend en die uiterste regs. "
Safford, 2007 TCM: "die filmmakers het geweet dat dit tevergeefs was om enige amptenare van die Pentagon te vra of hulle sekwense by hul hoofkwartier kon opneem."
^ Laurier en Walsh, WSWS 2020: ''n Memo van 20 Maart 1964 gee besonderhede van die kommunikasie tussen afgetrede admiraal Arleigh Burke en assistent -direkteur William Sullivan van die FBI met betrekking tot die film en die moontlike skade.
^ Laurier en Walsh, 2020 WSWS:
^ Pratley, 1969 bl. 114: "President Kennedy het indirek gesê dat hy die film baie graag wou hê."
^ Laurier en Walsh, 2020 WSWS: "... teatervrystelling wat vir Desember beplan word. Die vrylating is opgehou deur die moord op Kennedy op 22 November in Dallas (die verskyning van Stanley Kubrick se dokter Strangelove in teaters is om dieselfde rede vertraag.)
^ Laurier en Walsh, 2020 WSWS: Die pynlike ironie is dat die werklike modelle vir die fanatiese regse elemente in die militêre en intelligensieapparaat gefiksionaliseer het ... in die film van Frankenheimer ongetwyfeld gekoppel was aan die kabaal wat die [ Kennedy] moord. "
^ Safford, 2007 TCM: "Toe sewe dae in Mei teatraal geopen het, het dit goed gevaar met beide kritici en gehore ..."
Laurier en Walsh, 2020 WSWS: "Hartlik ontvang deur beide kritici en gehore ... Oor die algemeen het Seven Days in May staan ​​op, 56 jaar later. "
Higham, 1973 bl. 295: 'Die groot deugde van Frankenheimer - sy gevoel van realisme, aanval, tempo en elektrifiserende kreatiewe energie' was duidelik in Seven Days in Mei .
^ bl. 47 Penn, Arthur Arthur Penn: Onderhoude , University Press of Mississippi , 2008
^ "Neile McQueen - My man, my vriend" . Thesandpebbles.com . Besoek op 19 April 2014 .
^ Charles Champlin; John Frankenheimer; Directors Guild of America (Mei 1995). John Frankenheimer: 'n gesprek . Riverwood Press. bl. 103 .
^ "The 41st Academy Awards | 1969" . Oscars.org | Academy of Motion Picture Arts and Sciences . Besoek op 7 Februarie 2018 .
^ a b Harmetz, Aljean (10 April 1977). "Frankenheimer ry 'n blimp na 'n groot, vet terugkeer" . Die New York Times .
^ Armstrong, Stephen B., red. (2013). John Frankenheimer: Onderhoude, opstelle en profiele . The Scarecrow Press, Inc. bl. 168.
^ Broeske, Pat H. (25 November 1985). "Die nuuskierige evolusie van John Rambo: hoe hy deur die oerwoude van Hollywood gegaan het". Los Angeles Times. Los Angeles. bl. AB32.
^ "AFI | Katalogus" . catalog.afi.com . Besoek op 11 Junie 2021 .
^ O'Sullivan, Kevin (23 Junie 1996). "Kilmer kry die mes; hy is die minste gewild deur 'n klomp H'wood Big Shots" . NYDailyNews.com . Besoek op 12 Augustus 2019 .
^ Ascher-Walsh, Rebecca (31 Mei 1996). "Psycho Kilmer" . Vermaak weekliks . New York: Meredith Corporation . Besoek op 12 Augustus 2019 .
^ "John Frankenheimer -versameling" . Akademie Film Argief . Besoek op 7 Mei 2017 .
^ "Television Hall of Fame Honorees: volledige lys" . emmys.com . Besoek op 7 Mei 2017 .
Barson, Michael. 2021. John Frankenheimer: Amerikaanse regisseur . https://www.britannica.com/biography/John-Frankenheimer Ontvang 4 Julie 2021.
Baxter, Brian. 2002. John Frankenheimer: 'n regisseur van klassieke films uit die 1960's, hy het depressie oorleef om 'n laat kreatiewe renaissance te geniet. The Guardian, 8 Julie 2002. https://www.theguardian.com/news/2002/jul/08/guardianobituaries.booksobituaries Ontsluit 5 Julie 2021.
Bowie, Stephen. 2006. John Frankenheimer . Senses of Cinema Great Director Uitgawe 41. https://www.sensesofcinema.com/2006/great-directors/frankenheimer/ Ontsluit 1 Julie 2021.
Sjoe, Gordon. 1971. Hollywood in die vyftigerjare. Die International Film Guide Series . AS Barnes & Co. New York ISBN 0302021345
Pratley, Gerald . 1968. Die bioskoop van John Frankenheimer . Die International Film Guide Series. AS Barnes & Company, New York. ISBN 0302020004
Laurier, Joanne en Walsh, David. 2020. Sewe dae in Mei (1964): Toe Amerikaanse rolprentvervaardiging 'n militêre staatsgreep in die vooruitsig gestel het. Die World Socialist Website. https://www.wsws.org/en/articles 2020 / 06/19/7day-j19.html Ontvang 3 Julie 2021.
Stafford, Jeff. 2005. The Young Savages. Turner Classic Movies. https://www.tcm.com/tcmdb/title/17857/the-young-savages/#articles-reviews?articleId=99308 Ontvang 1 Julie 2021.
Stafford, Jeff. 2003. Almal val af. Turner Classic Movies. https://www.tcm.com/tcmdb/title/1974/all-fall-down#article Ontvang 1 Julie 2021
Stafford, Jeff. 2003. Voëlman van Alcatraz. Turner Classic Movies. https://www.tcm.com/tcmdb/title/68798/birdman-of-alcatraz#articles-reviews?articleId=21846 Ontvang 2 Julie 2021.
Safford, Jeff. 2007. Sewe dae in Mei. Turner Classic Movies. https://www.tcm.com/tcmdb/title/16136/seven-days-in-may#articles-reviews?articleId=160820 Ontvang 3 Julie 2021.
Silwer, Charles. 2013. John Frankenheimer se The Young Stranger. Museum vir Moderne Kuns, Departement Film. https://www.moma.org/explore/inside_out/2013/04/02/john-frankenheimers-the-young-stranger/ Ontvang 1 Julie 2021.
Walsh, David . 2002. Kwessies wat aan die orde kom deur die loopbaan van die Amerikaanse filmmaker John Frankenheimer. Wêreld sosialistiese webwerf. https://www.wsws.org/en/articles/2002/07/fran-j19html Ontsluit 5 Julie 2021.
Walsh, David . 2004. ' n Eervolle poging, maar dit ontbreek aan vuur: The Manchurian Candidate, geregisseer deur Jonathan Demme World Socialist Web Site. https://www.wsws.org/en/articles/2004/08/manc-a05.html Ontvang 3 Julie 2021.
Mitchell, Lisa, Thiede, Karl en Champlin, Charles (1995). John Frankenheimer: 'n gesprek met Charles Champlin (Riverwood Press); ISBN 978-1-880756-09-6 .
Armstrong, Stephen B. (2008). Prente oor uiterstes: The Films of John Frankenheimer (McFarland); ISBN 0-7864-3145-8 .