Vrydagaand-song XVI | Boer in Ballingskap
tags: Michael Jackson, Sting, Verganklikheid
Wanneer iemand baie bekend skielik sterf, word die herinneringe aan jou eie dooies vir wie jy eens lief was en so baie mee gedeel het, onwillekeurig en opeens weer opgewek en in jou gesig gewerp. Jy word opnuut gekonfronteer met die tydelikheid van jou eie brose bestaan en die wete dat verganklikheid nooit verder as ‘n voetval is…
← die seer wat nie wil sneuwel…
die sonbesies sing nie →
Mefri permalink	Junie 27, 2009 4:30 vm	On and on the rain will say
How fragile we are Baie mooi BiB en so waar – herinneringe kan so onverwags opduik. Soms wonder ek of ek onthou sal word met ‘n glimlag of ‘n traan?
Antwoord	Girl van die Suburbs permalink	Junie 29, 2009 2:52 vm	Wow Mefri… Nou laat jy my ook wonder….
Antwoord	rianabrand permalink	Junie 30, 2009 11:15 nm	Wat raar tog dat jy deur dieselfde proses gaan as ek. Sterkte ou maat. Van ‘n onbekende sielsgenoot aan die ander kant van jou wereld.