Agastakh "Arizona" - 'n oorspronklike nuwigheid onder eenjarige blomme * Oor plante
Hierdie interessante plant het baie name, sowel as 'n groot aantal variëteite. Die meeste bloemiste en tuiniers is bekend vir anys lofant. Dit word ook Mexikaanse kruisement genoem en word gekweek as 'n pittige aromatiese en medisinale plant. In landskapontwerp en volksgeneeskunde word agastakh dikwels 'n multi-spike genoem. In die Weste word die plant aan hisop toegeskryf en word dit die gunsteling van kolibries genoem. Onlangs het ek die geleentheid gehad om 'n nuwe basterreeks agastache - Arizona, te laat groei. Ek sal my indrukke in hierdie artikel deel.
Funksies agastakh "Arizona"
Saailinge verbou "Arizona"
Hoe bloei agastakha "Arizona"
Agastakh "Arizona" in die ontwerp van houersamestellings
Sommige nadele van Arizona "Arizona"
Daar is 'n aantal variëteite lofant (Agastache)in 'n gematigde klimaat en meer hitteliefde spesies wat nie eers die relatiewe milde winters van Noord-Amerika sal oorleef nie. Interspesifieke baster agastakha "Arizona" afgelei op die basis van die mees rypbestande lofante van die streek.
In die Suide is hierdie plant 'n onpretensieuse meerjarige. Maar in die middelste baan kan agastakha "Arizona" slegs as 'n eenjarige plant verbou word, omdat dit nie ryp onder -20 ... -23 ° C duld nie. Dit kan dus slegs aanbeveel word as 'n ongewone helder eenjarige, want as dit uit sade gekweek word, bereik dit die maksimum piek van versierbaarheid in die eerste jaar.
Agastakh uit die Arizona-reeks is 'n nuwigheid in 2016 op die mark van dekoratiewe bloeiwyses en word tans deur drie kleure voorgestel:
'Arizona Sandstone' met versadigde oranje blomme;
'Arizona Sun' met bloeiwyses van heldergeel kleur;
'Arizona Sunset'met fyn lila blomme.
Die bloeiwyses van hierdie lofant is lank en skraal en lyk goed in die tuin en in houersamestellings - op terrasse of balkonne. Die hoogte van die bosse in die blomtoestand is nie meer as 30 sentimeter nie. Die blare van die plant is mediumgroot grysgroen. Dit bevat essensiële olies wat maklik met 'n eenvoudige aanraking geaktiveer kan word, en die lug gevul word met die reuk van kruisement, anys en suurlemoen.
Die blare van die Arizona-agastakha kan gebruik word vir die maak van tee, vars slaaie, en bak en verskillende nageregte. Die gebruik van lofant in kookkuns gee nie net geur nie, maar ook anysgeur aan geregte. Dieselfde geld vir blomme wat ook eetbaar is.
Verlede somer het ek op my balkon verskeie bosse van Arizona-agastakha in twee kleure gekweek: oranje ('Arizona Sandstone') en lila ('Arizona Sunset'). Saad vir saailinge is middel Maart gesaai, effens begrawe in 'n ondergrond met 'n tandestokkie. Die opkoms van saailinge het ongeveer 'n week geduur. Oranje saailinge het baie volop gespruit, maar spruitjies van 'n lila-variëteit was enkel.
Aanlandings het vinnig ontwikkel en baie lig geëis. Daardie eksemplare wat verder van die glas af was, wat merkbaar uitgestrek was, het gelê en na buite gelyk soos kruipende of amperse plante. Dit was nie nodig om die saailinge te knyp nie, aangesien onafhanklike bewerking van plante amper gelyktydig met die vorming van ware blare begin het. Van elke sinus van die blaar het letterlik 'n nuwe skyf verskyn.
Die enigste ernstige probleem wat ek tydens die verbouing van die agastakha-saailinge in Arizona ondervind het, was 'n spinmytaanval. Ongelukkig het die spesifieke reuk van loflant hom nie weggehou nie.
Ek het die agastakha in die middel van Mei, toe die plante reeds knoppe gekry het, in die balkonbakke geland. Meerjarige soorte lofant is in die reël taamlik hoë plante, maar die bosse van die agastakha in Arizona blyk baie kompak en netjies te wees. Hul maksimum hoogte was nie meer as 25 sentimeter nie (en dié wat 'n bietjie en selfs laer dood is).
Begin blom van jong plante. Agastahe bloeiwyse is 'n oor met baie gelyktydig oop buisvormige blomme. 'N Enkele blom bestaan ​​uit 5 blare, wat nader aan die houer is wat in 'n lang buis versmelt is. Aan die einde daarvan word die blare van mekaar geskei, en die meeldrade en die stamper steek effens van hulle uit.
Die oranje agastache van Arizona Sandstone het 'n baie mooi diep oranje kleur gehad met 'n tikkie rooi baksteen. Lilac agastache 'Arizona Sunset' blyk tweekleurig te wees. In die vorm van knoppe was haar blomme oranje en het 'n kleur wat heeltemal identies was aan die oranje-blomvariëteit, maar toe hulle blom, het hul kleur verander na ligte laventel.
Plante het twee maande lank baie volop geblom, individuele verbleikte blomme in een bloeiwyse het nie die voorkoms bederf nie en hoef nie verwyder te word nie. In die middel van Augustus het die blom begin verdwyn, en dit het geneem om die verbleikte spikelets heeltemal af te sny. Die bosse het oor 'n paar weke weer geblom, maar reeds baie armer. Die algemene blomtydperk duur tot einde September.
Die bloeiende bosse van die agastakha in Arizona het ongelooflik oorspronklik gelyk en die nodige verskeidenheid gemaak in komposisies uit tradisionele kleurvolle eenjariges, wat al 'n bietjie vervelig was. Aangesien die plant regop bloeiwyses het, speel kerse in blombeddings en houersamestellings die rol van 'n vertikale aksent.
Ten einde te voorkom dat die klein bosse tussen blomme verlore gaan, moet hul somers met 'n lae groeiende groep hul vennote wees - byvoorbeeld ampelagtige petunias, immergroen begonia, alissum, pygmy snapdragon ("Twinnie"), kaliberhoa en so aan. Agastache lyk nie minder indrukwekkend in groepe nie, maar kan saam geplant word as voorbeelde van dieselfde kleur, of twee of drie kleure van hierdie reeks. Alle kleure van agastakha "Arizona" word baie harmonieus met mekaar gekombineer.
Die jaarlikse lofant is baie aantreklik as 'n lewende bos; hiervoor word verskillende eksemplare van een of meer vlekke styf in 'n klein blompot geplant.
As u op 'n jong ouderdom 'n agastache-struik met effens langwerpige stingels naby die rand van die houer plant, sal dit 'n baie oorspronklike ampel vorm. Terwyl die stingels van die lofant geneig is om 'n vertikale rigting te handhaaf, sal dun, delikate stamme natuurlik effens oor die rand van die kaspot hang.
In die tuin sal die lofant in Arizona ook goed lyk as jy dit met gordyne op die voorgrond van 'n blomtuin of langs paadjies plant. Soms word dit ook in rotstuine of in 'n natuurlike menggrens geplant.
Agastakha kan toegeskryf word aan eenhede met 'n lae onderhoud, wat in die droë periode niks anders benodig nie. Maar oor die algemeen kan die plant korttermyn droogte verdra. As u wil, kan u die blomme met periodieke aantrek behaag.
In my geval het die lofant kunsmis ontvang wat bedoel was vir die naburige petunias, en het baie goed gevoel. Terloops, in 'n ander tenk, waar top-kleedwerk minder volop was, het agastakha nie erger geword nie.
Agastache moet in volle son geplant word, hoewel die Lofant ook van die balkon op my oostelike balkon gehou het (waar die son geensins die hele dag was nie). Hierdie plant het nie spesifieke voorkeure ten opsigte van die tipe grond nie, maar groei die beste op alkalies en verdra effense versouting. Volgens my ervaring is 'n tradisionele turfgebaseerde grond vir blomme baie geskik vir hom.
Alhoewel hierdie blomme-nuutheid in die algemeen na my smaak gekom het, het agastakh 'n paar tekortkominge wat ek nie wil ignoreer nie. In die eerste plek - die geur van die blare. Persoonlik lyk hy opdringerig en nie te aangenaam nie. Ek sal nie ontken dat die reuk van "Mexikaanse munt" regtig 'n bietjie soos regte kruisement is nie. Maar dit is 'n heel ander reuk met spesifieke aantekeninge - 'vir almal'.
Miskien hou sommige mense daarvan om die geur van die loflant te ruik, maar ek, nóg een van my familielede en gaste het hierdie geur as aangenaam beoordeel. Gelukkig begin die blare van die agastakha net ruik as hulle daaraan raak, en het absoluut geen reuk as die plant eenvoudig van ver af bewonder word nie. Daarom sou ek aanbeveel dat u die komposisie met die lofant roer, weg van die plekke waar u dit per ongeluk kan aanraak of doelbewus daaraan raak.
En die tweede minus is die blomperiode. Nieteenstaande marigolds, petunias, snapdragons, wat feitlik deurlopend deur die somer blom, duur die periode van maksimum versierbaarheid van die agastakha in Arizona nie meer as twee maande nie. Om die tyd van die bewondering van bloeiende agastakha te verleng, is dit beter om die saad van die plant in twee dosisse met 'n interval van ongeveer 'n maand te saai. Dan sal die een groep plante die ander vervang.
Westerse blomkwekers let ook op die neiging van hierdie lofant tot die siekte van blaarvlek. In een van my houers met agastache, is 'n soortgelyke siekte wel waargeneem; dit was nietemin in 'n onbeduidende hoeveelheid en dit het nie die toestand en voorkoms van die plant aansienlik vererger nie, dus was geen behandeling nodig nie.