Vir party mense kom die openbaring reeds vroeg in hul lewe. As jy jou in die voorste ry van ’n Steve Hofmeyr- Toeka-tot-Nou-konsert bevind, as jy kaalvoet in die mall loop of as jy maak asof jy verjaar sodat jy ’n gratis roomys by die Spur kan kry.
Ek is die derde wiel. Ek reken dis die beste wiel wat jy kan wees. Naas die spaarwiel. Ek beplan om dit op my CV te sit.
Sy is van daardie soort wat nie op gras loop nie of haar wyn ruik voordat sy dit drink en dan kommentaar lewer oor die ondertoon van eikehout en perske. Ek weet nie van watter ondertoon sy praat nie. Ek ruik net slegte keuses en daardie aand in Jeffreys.
Ek doop die Constantia-tannie by tafel vier Brenda-Jane. Sy het sekerlik iewers ’n dogter met die naam Zjante-Lizé. Sy is twee perms weg van ’n bles. Mens kan sien sy het in 1904 laas die vermoë gehad om te frons. Alles aan haar is ingevoer. Ek vermoed selfs die sakkies onder haar oë is Gucci.
Die oom by tafel twee staar leweloos na sy vrou asof sy reeds vir die afgelope 30 jaar ’n kopseer het. Of dalk het hy ook die pryse op die spyskaart gesien.
Ek begin liggies sweet. Ek gaan maar net vanaand subtiel aan die tafelpoot suig. Dis al wat ek kan bekostig.
Die man roep die kelner nader en mompel iets in Italiaans. Dit klink vieslik. Ek wonder of hy sy ouma soen met sy mond. Ek bestel maar dieselfde, bloot omdat ek niks anders op die spyskaart kan uitspreek nie.
Dit is ’n baie perverse pastasoort, moet ek byvoeg. Ek suig verwoed aan die string deeg, maar dit spring rond buite my mond soos ’n worshond wat op hitte is.
Die rekening kom. Daar gaan my droom van ’n huisie by die see. Ek gaan nou op 90 moet aftree. As ek my linkernier in ’n obskure agterstraat verkoop, sal ek darem genoeg hê vir die fooitjie.
Sy groet my. Ek maak ’n klein buiging asof sy een of ander adellike afstammeling is. Dit het net reg gevoel in die oomblik.
Ek lag soos ’n gans, ek het ’n hele versameling Huisgenoot-binneblaaie en ek het een keer in 2012 in tights Spar toe gegaan.
Toe onthou ek dit: ’n Oomblik vroeër die aand toe ek my vet vingers in ’n waterglas gedruk en die laaste suurlemoenskyf probeer uithaal het. Ek sien weer die afgryse waarmee “Meghan Markle” na my staar; asof daar dood in die familie is.