Geskryf deur S. Ashleigh Weeden
Landelike gemeenskappe sien bevolkingsaanwas toe mense die stad verlaat tydens die pandemie. (Shutter)
Dit begin klein klink, maar COVID-19 het het die manier waarop baie mense leef en werk ingrypend verander. Ses maande na hierdie pandemie lewer hierdie veranderinge interessante gesprekke oor die potensiaal van 'n stedelike uittog na voorstedelike, klein dorpies en plattelandse plekke, aangedryf deur veranderende persepsies en prioriteite.
Waarom was daar geen toekomstige drome-ontledingsstuk oor hoe die pandemie wat mense op afstand kan laat werk, die Kanadese kaart van waar mense woon, weer sal teken nie?
Dit sal 'n ongelooflike migrasie skep! Almal sal Toronto verlaat! - Nora Loreto (@NoLore) Augustus 12, 2020
Daar is 'n paar meningsverskil oor of hierdie verskuiwings werklik plaasvind, of as die pandemie bloot die verhuisingsbesluite wat reeds aan die gang was, versnel het. Hoe dit ook al sy, hierdie verskuiwings kan u uiteindelik die kaart van waar Kanadese woon, tekenwat komplekse sosiale, ekonomiese en politieke implikasies vir beide landelike en stedelike gemeenskappe oplewer.
Vroeër hierdie lente het ek oor geskryf die spanning wat in die plattelandse platteland ontwikkel het toe ons die balans tussen individuele optrede en gemeenskapsimpak beïnvloed het. Namate die pandemie voortduur, rekordverkope dryf die vraag na vaste eiendom in die plattelandse platteland, die verskuiwing van die aard van die gesprek.
Die vergelykbare bekostigbaarheid en ruimte wat gemeenskappe op die platteland en klein dorpe bied, is steeds aantreklik. Sommige mense besluit om voltydse huise te maak uit hul seisoenale eiendomme, terwyl ander na hul opsies kyk buite die stad, nou dat dit meer permanent voel om van die huis af of waar ook al te werk.
Die uitdagings in die ontsnapping na die platteland, en wie het toegang tot so 'n ontsnapping, pre-date die pandemie. Voorbeelde sluit in die voortdurende uitdagings om waterregte tussen Eerste Nasies en setlaars te onderhandel en die druk van voorstedelike verlies en verlies van landbougrond wat meniste boere na verskillende streke van die land dryf.
COVID-19 het nuwe golwe van "ramp gentrifikasie'N paar oorwegings vir eietydse benaderings tot landelike ontwikkeling en landelike-stedelike dinamika.
Stede met hulpbronne
Die besluit om koers na die heuwels te neem is ingewikkeld en nie heeltemal rasioneel nie. Digtheid en siektes is nie noodwendig gekorreleer nie en landelikheid en veiligheid is nie sinoniem nie. Stedelike sentrums is dikwels beter toegerus om op krisisse te reageer as gevolg van dekades se beleidsbesluite wat hulpbronne in stede gekonsentreer het.
Om die stad te verlaat, vereis dat mense stedelike hulpbronne moet vervang met individuele reserwes: 'n gewaarborgde salaris, die vermoë om van die huis af te werk en die sosiale en ekonomiese kapitaal om hervestiging te ondersteun.
En terwyl baie landelike gemeenskappe onderneem het beduidende stappe om te verseker dat hulle so is verwelkoming by nuwelinge, probleme met rassisme en xenofobie bestaan ​​steeds. Die verandering van hierdie vertellings is nie 'n nuwe uitdaging vir landelike leiers nie, en, soos baie ander gemeenskappe, landelike Kanada het werk om te doen om sistemiese en strukturele rassisme aan te spreek.
Die Agenda bekyk die lewe op die platteland van Kanada.
Die stedelike sosioloog Junia Howell het opgemerk dat 'krisis openbaar nie net ongelykheid nie, dit maak dit erger. " Alhoewel omgewings- en ekonomiese rampe anders is as 'n pandemie, het dit dieselfde gehalte as die slegter resultate vir kwesbare gemeenskappe.
Besluitnemers en advokate kan soms menslike veerkragtigheid verheerlik, eerder as om die prosesse aan te spreek wat vereis dat mense in die eerste plek veerkragtigheid moet opbou. Tracie Washington van die Louisiana Justice Institute het het hierdie verskynsel in New Orleans deeglik gekritiseer soos die streek deur rampgebeurtenisse en herstelinisiatiewe beweeg.
COVID-19 het my aangespoor om die manier waarop ek my werk opstel, te heroorweeg om meer krities te wees oor die idees van plattelandse veerkragtigheid. Op hierdie manier, soos die Amerikaanse skrywer Rebecca Solnit opgemerk het, "gentrifikasie is net die vin bo die water. " Ons moet deeglik kyk wat daar onder skuil voordat ons té entoesiasties raak oor die pandemie-gedrewe belangstelling om na landelike gemeenskappe te verhuis.
Landelike trek, stedelike druk
Die sleutelvraag word: vir wie is dit?
Ons is geneig om hoofsaaklik op stede te fokus in besprekings oor die komplekse aard van stedelike-landelike migrasie. Orals anders is perifere. Dit vertel ons baie oor die posisie en perspektiewe van die mense wat besluite oor plattelandse toekoms vorm: of u in die middel van die verhaal staan ​​of aan die rand daarvan, hang geheel en al af van die verteller.
'N Onlangse projek deur 'n egpaar in Toronto het data binne 90 minute na Toronto gekarteer oor gemeenskappe, beklemtoon die sosiale en ruimtelike faktore dit kan 'n rol speel in mense se besluite om van die stad af te verhuis. Dit is 'n interessante projek, maar Toronto wat nog steeds posisioneer as die son in 'n provinsiale sterrestelsel wat daarom draai.
Dit onthul ook dat mense steeds kies om na gemeenskappe te verhuis met die infrastruktuur en geriewe wat hul lewensstyl-aspirasies ondersteun, en wat hulle relatief maklike nabyheid tot hul huidige stedelike netwerke bied. Dit is waarskynlik dat meer afgeleë landelike gemeenskappe of diegene met minder robuuste sosiale en fisiese infrastruktuur (veral breëband) daarby baat.
Landelike gemeenskappe verdien ons toewyding en belegging in hul toekoms. Daar is egter 'n duidelike verskil in die manier waarop mense hul tyd, hulpbronne en sorg aan 'n gemeenskap wy, afhangende van hoe belê hulle in die toekoms is.
Landelike Kanada is die tuiste van meer as 18 persent van die nasionale bevolking en dit speel 'n kritieke rol in die nasionale ekonomie, wat ongeveer 23 persent van die nasionale bruto binnelandse produk bydra. Landelike Kanada staan ​​ook voor aansienlike uitdagings in terme van beleggings in kritieke infrastruktuur (soos breëband), demografiese verandering, groter afstand tot markte en besluitnemingsentrums en die groot invloed van bepaalde ekonomiese sektore.
As meer mense die landelike Kanada wil tuis noem, kan dit baie uitdagings aanpak, maar net as hierdie verskuiwing gekoppel word aan beleide en beleggings wat hierdie oorgange ondersteun. Die meeste gevierde modelle van suksesvolle landelike ontwikkeling is verstedeliking in vermomming.
Landelike gemeenskappe het aanpasbare, plekgebaseerde beleggings nodig wat verseker dat hulle nie net aantreklik is vir potensiële nuwe inwoners nie, maar gesonde en ondersteunende gemeenskappe vir die mense wat reeds daar woon en toekomstige geslagte. As ons ons prioriteite verskuif na doelgerigte beleggings om lewendige, inklusiewe, welvarende en unieke landelike gemeenskappe te ondersteun, sal dit al ons toekoms helderder maak, maak nie saak watter punt op die kaart ons noem nie.
S. Ashleigh Weeden, PhD-kandidaat, Skool vir Omgewingsontwerp en Landelike Ontwikkeling, Universiteit van Guelph
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Geluk en Sukses > lewe verander > Die Coronavirus-pandemie dryf mense uit stede en na die platteland