Herboude Powhatan Village (illustrasie) - Geskiedenis Podcasts - 2022
Herboude Powhatan Village
Gerekonstrueerde Powhatan Village - Geskiedenis
Koloniale Amerika | Mense | Inheemse Amerikaners
Duisende jare voordat die eerste Europeërs ooit hul oë op Noord -Amerika gevestig het, is die vasteland deeglik ondersoek en wyd gevestig. Gedurende die laaste ystydperk, miskien so ver terug as 40 000 jaar gelede - maar waarskynlik ongeveer 25 000 jaar gelede - het verskillende groepe mense uit Asië na Noord -Amerika getrek deur oor die Bering Land Bridge te gaan. Hierdie grondgebied, genaamd Beringia, was destyds bo seespieël en verbind dit wat nou Rusland en Alaska is. Sommige mense het mettertyd in Beringia gevestig, en baie meer het deur die Amerikas getrek, verder suid (na Suid -Amerika) en oos (na die Atlantiese kus).
Kaart van Beringia. Volgens die National Park Service:
Teen die einde van die ystydperk het die aarde langdurig beleef
ysige toestande. In die noordelike deel van die aarde, gletsers
begin vorm het. Soos meer en meer van die aarde se water gekry het
opgesluit in gletsers, seevlakke begin daal. In sommige gebiede,
dit het tot 300 voet gedaal. Die land onder die Beringstraat
ontbloot geword en 'n plat, grasagtige, boomlose vlakte verskyn,
Asië met Noord -Amerika verbind. Hierdie blootgestelde land
duisend myl gestrek van noord na suid.
Parallel aan (en sonder om te weet) die Europeërs, het die eerste setlaars van die Amerikas - die inheemse mense van Noord- en Suid -Amerika - uiteenlopende kulture en ryk beskawings ontwikkel. In Noord -Amerika het die eerste kontak tussen inheemse Amerikaners en Europeërs waarskynlik omstreeks die jaar 1000 plaasgevind (sien die inskrywing vir Leif Eriksson in America's Explorers). Teen die tyd dat die vroeë Europese ontdekkingsreisigers en setlaars ten volle in die Nuwe Wêreld gekom het, begin in die laat 1400's en vroeë 1500's, sou die inheemse Noord -Amerikaanse bevolking moontlik tot 18 miljoen mense gewees het. Maar teen 1650 het die inheemse Noord -Amerikaanse bevolking aansienlik gedaal, miskien tot ses miljoen of tot net 2,5 miljoen mense - die bevolkingsberamings wissel aansienlik - as gevolg van die verspreiding van siektes, oorloë en ander oorsake.
Dit is ook belangrik om die koloniale Amerika te verstaan ​​dat inheemse Amerikaners en Europeërs baie verskillende sienings oor grondbesit het. Vir inheemse Amerikaners was die land van geestelike (en praktiese) betekenis wat deur alle lewende wesens gedeel word. Daarteenoor beskou die Europeërs grond as eiendom wat besit moet word. Gevolglik het formele en informele verdrae en ander ooreenkomste gelei tot 'n vaag saamleef, met tye van ongemaklike vrede vermeng met gewelddadige konflikte. Inheemse Amerikaners wat tydens tye van konflik gevange geneem is, was dikwels tot slawe gemaak, wat die Europeërs in staat gestel het om meer toegang tot inheemse lande en 'n bron van goedkoop arbeid te verkry. Die inheemse Amerikaanse stryd om hul tuislande en kulture te behou, duur tot vandag toe voort.
Sommige opvallende inheemse Amerikaners van die koloniale era
Hiawatha gordel. Dit is vernoem na Hiawatha, dit
simboliseer die eenheid van die Vyf Nasies.
Van links na regs: Seneca, Cayuga,
Hiawatha (c. 1400 – c. 1450), Iroquois (Mohawk of Onondaga) Geïnspireer deur Deganawida (die Groot Vredemaker), het Hiawatha die Iroquois Confederacy, oftewel Iroquois League, geskep wat die Vyf Nasies verenig het - Mohawk, Onondaga, Cayuga, Oneida en Seneca. In die vroeë 1700's het dit bekend gestaan ​​as die Sesnasies, aangesien die Tuscarora by die konfederasie aangesluit het. Hierdie regeringsinstelling bly die wêreld se langste, deurlopend funksionerende demokrasie. (Navorsing gaan voort na presies wanneer die konfederasie formeel ingestel is - nuutgevonde argeologiese bewyse dui daarop dat dit tot in die 1100's na Christus kan terugkeer. Die Liga word algemeen beskou as in die vroeë 1400's of 1500's gestig.)
Die karakter van Hiawatha in
Henry Wadsworth Longfellow's Die lied
van Hiawatha (1855) is nie die Hiawatha nie
van die geskiedenis. Een van die bekendste gedigte
in die letterkunde, en 'n Amerikaanse epos, Longfellow's
Hiawatha legendariese verhale deurmekaar en besin
'n destyds algemene perspektief wat Europese
oorheersing oor inheemse volke was onvermydelik.
Hiawatha, as leier van die Mohawk- of Onondaga -nasie (die historiese rekord is nie seker op hierdie punt nie), was moeg vir die konflik tussen verskillende inheemse nasies van die huidige noordooste en dele van die suide van Kanada. Geïnspireer deur die vredesboodskap wat hy van Deganwida verneem het, het Hiawatha deur die streek gereis en dring aan op eenwording. As gevolg van sy pogings is die Iroquois League gevorm en kon hulle dus konflikte tussen die Europese koloniale moondhede in Noord -Amerika opspoor. Gedurende die koloniale era en in die moderne era, bly die Liga verenig - en bly sterk en ongeskonde vandag.
Om meer te wete te kom oor die inheemse Amerikaanse wortels van demokrasie in die Verenigde State,
Lees Tribal Nations en die Verenigde State: 'n inleiding.
In 1988 erken die Amerikaanse kongres amptelik die invloed wat die beginsels en praktyke van die Iroquois League gehad het om die dertien kolonies saam te bind en in die vorming van die Amerikaanse grondwet.
Kaart van die inheemse Amerikaanse nasies in die suide van New England, c. 1600.
Massasoit of Ousamequin (c. 1590–1661), Wamponoag Massasoit, die leier van die Wampanoag -nasie, het die pelgrims gehelp kort na hul landing in 1620 en 'n verdrag met hulle onderteken in 1621, wat in wese die sukses van die Plymouth -kolonie verseker het. Deur die vaardige leierskap en onderhandelinge van Massasoit duur die vrede tussen die twee groepe dekades lank voort. Die verhouding was egter dikwels vaag en uiteindelik na sy dood aan skerwe.
Volgens Ramona Peters, repatriasie -koördineerder van die Wampanoag -konfederasie, soos aangehaal in Smithsonianmag.com: "Ousamequin is 'n belangrike figuur in ons gedeelde geskiedenis. Hy staan ​​op die kruispad tussen die inheemse mense van hierdie land en die oorsprong van wat uiteindelik die Verenigde State van Amerika sou word. In die 17de eeu, toe die Wampanoag die eerste setlaars die eerste keer teëkom, het Ousamequin 'n visie gehad oor hoe ons almal saam kan leef. . . . "
Foto deur J. Emerson.
Metacom (aka Metacomet of King Philip c. 1638–1676), Wampanoag Metacom word die leier van die Wampanoags in 1662, na die dood van sy broer Wamsutta. Teen die tyd dat Metacom die Wampanoags begin lei het, het die spanning tussen sy mense en die steeds groter wordende koloniste oor inheemse lande en hulpbronne gegroei. Vir meer as 'n dekade was Metacom oor die algemeen suksesvol in die opsporing van vreedsame verhoudings met die koloniste en met ander inheemse nasies.
Vanaf die 1670's het verskillende voorvalle egter veroorsaak dat baie historici die mees vernietigende oorlog ooit op Amerikaanse bodem beskou het, King Philip's War (1675–1676), wat ook bekend was as Metacom's War of Metacom's Rebellion. (Metacom het die Engelse naam, Philip, as 'n teken van eer en wedersydse respek tussen sy mense en die koloniste aangeneem.) Vir Metacom en ander inheemse nasies in New England was hierdie oorlog 'n stryd om die verdediging van hul tuislande. Na 14 maande se wrede gevegte het die oorlog effektief geëindig met die gevangneming van Metacom. Hy is gehang, getrek en in kwarte (die tipiese straf vir verraad destyds). Sy kop het toe op 'n paal vasgehou en meer as 20 jaar lank in Plymouth Colony vertoon.
Een van die wrede ironieë van die geskiedenis, dit was slegs ongeveer 50 jaar voor Metacom se teregstelling dat sy pa, Massasoit, die Pelgrims te hulp gekom het en die voortbestaan ​​van Plymouth Colony verseker het. Nou is die Wampanoag -nasie en hul bondgenote doodgemaak, duisende sterftes gely, baie van hul mense is in slawerny verkoop - en hul tuislande het verlore gegaan toe die koloniste hul beheer oor die grootste deel van New England versterk het.
Canonicus en Miantonomi, leiers van die Narragansett -nasie,
ontmoeting met Roger Williams, wat hulle toegelaat het om te stig
'n kolonie op hul lande.
Miantonomi, of Miantonomo (c. 1600–1643), Narragansett Miantonomi, gebore voordat die pelgrims aangekom het, was getuie van dramatiese en verwoestende veranderinge in sy Narragansett -tuislande, die Narragansettbaai -streek van die huidige Rhode Island. As sachem, of leiers, het Miantonomi en sy oom Canonicus aanvanklik goeie betrekkinge met die Amerikaanse koloniste onderhou en 'n vriendskap met Roger Williams ontwikkel, wat hom in staat gestel het om die kolonie van Rhode Island te stig.
Na die Pequot -oorlog (1637–1638), waarin koloniste inheemse vroue en kinders vermoor het, beskou Miantonomi die koloniste egter as 'n bedreiging vir die suidelike inheemse nasies van New England. Hy het ander inheemse leiers in die streek besoek en voorgestel dat hulle 'n alliansie of konfederasie stig om die koloniste te konfronteer. In 1643 het die Mohegans (wat in lyn was met die koloniste) Miantonomi gevange geneem en aan koloniale amptenare oorgegee. Miantonomi is verhoor, skuldig bevind en ter dood veroordeel. Omdat koloniale amptenare nie verantwoordelik wou wees vir Miantonomi se dood nie, het hulle hom na die Mohegans teruggegee en is hy tereggestel.
Obwandiyag of Pontiac
(c. 1720–1769), Odawa (Ottawa) Obwandiyag, ook bekend as Pontiac, was 'n Odawa (Ottawa) leier in die Great Lakes -streek, wat die stryd teen die Britse militêre bewind en koloniale uitbreiding beywer het. Tydens die Franse en Indiese oorlog (1754-1763) het Pontiac en sy mense die Franse teen die Britte ondersteun. Na die oorlog het Frankryk hul beheergebiede in Noord -Amerika aan die Britte afgestaan. Pontiac, seker dat Amerikaanse setlaars nou die gebied sou binnestroom, het 'n alliansie met ander inheemse nasies gelei om Britse troepe uit te dwing en te keer dat setlaars intrek. Hierdie konflik word Pontiac's War of Pontiac's Rebellion genoem (1763–1766).
Terwyl Pontiac die stryd gelei het, is verskeie forte rondom die Great Lakes in die vroeë lente van 1763 ingeneem voordat 'n verrassingsaanval op Fort Detroit plaasgevind het, gevolg deur 'n beleg op hierdie groot fort wat ongeveer 6 maande geduur het. Met die naderende winter en Fort Detroit nie ingeneem nie, onttrek Pontiac sy magte aan die einde van die herfs van 1763. Teen 1766, met Fort Detroit nog in Britse hande, het Pontiac (en ander inheemse leiers) 'n verdrag met die Britte onderteken, met Pontiac wat stellig verklaar dat hy het dit net gedoen om vrede te maak, nie om moedertaal te laat vaar nie. Alhoewel Pontiac se invloed skynbaar vervaag het nadat hy die verdrag onderteken het, word hy steeds deur 'n bedreiging deur baie mense in die streek beskou, wat tot sy moord in 1769 gelei het.
Obwandiyag se pogings om 'n alliansie met ander nasie -nasies te skep en die Britse heerskappy teë te staan, het opvolgende inheemse leiers geïnspireer, soos Tekoomsē (Tecumsah, 1768-1813) en Michikinikwa (Little Turtle, c. 1752-1812) om inheemse alliansies te sluit in die stryd om beskerm hul tuislande - en toekomstige inheemse geslagte in die stryd om volle erkenning van hul regte.
Herboude dorp Powhatan by Jamestown Settlement Living-
Powhatan Chiefdom Nadat hy 'n reputasie gekry het as 'n kragtige vegter en 'n dinamiese leier, het Opechancanough die leiding geneem oor die Powhatan Chiefdom (sien die kaart hieronder) kort na die dood van sy ouer broer (of neef), Wahunsenaca, wat ook bekend staan ​​as Chief Powhatan. ('N Kort rukkie na Wahunsenaca se dood in 1618 het 'n ander broer, Opitchapam, regeer - voordat Opechancanough oorgeneem het.)
Namate die koloniste in Jamestown gegroei het en hul eise aan die tuislande van die Powhatan Chiefdom vergroot het, het Opechancanough daarin geslaag om positiewe verhoudings met hulle te onderhou terwyl hy beplan het hoe hulle sou verhoed dat hy sy mense oorval. In 1622 het hy die Tweede Anglo-Powhatan-oorlog (1622–1632) begin met 'n reeks aanvalle om hul uitbreiding te beperk. Teen 1632 het beide partye vrede gesoek en ooreengekom om die geveg te beëindig. Engelse setlaars het egter nou in die kolonie van Virginia ingestroom en die vraag na grond vir verbouing - veral vir tabak - verhoog, en konflikte tussen die twee groepe het ook toegeneem. As gevolg hiervan het Opechancanough die Derde Anglo-Powhatan-oorlog (1644–1646) geloods. Hierdie oorlog eindig in 1646 met Opechancanough se gevangenskap. Terwyl hy in aanhouding was, is hy deur 'n wag vermoor.
Baie historiese verhale beskou Opechancanough as 'n skurk in die verhouding tussen die Powhatan Chiefdom en die Engelse setlaars gedurende die eerste helfte van die 1600's. In werklikheid het Opechancough die mense van die Powhatan Chiefdom eerbaar en bekwaam gedien as hul politieke leier, hoofdiplomaat en militêre generaal om die voortgesette Engelse inval in hul tuislande te stop.
Gravure van Pocahontas, c. 1616. Gemaak wanneer
sy was in Engeland, deur die Nederlanders en Britte
drukmaker en beeldhouer Simon van de Passe.
Met vergunning van die British Museum, Londen.
Volgens NOVA se "Pocahantas Revealed":
[Hierdie gravure] was die eerste van vele uitbeeldings
van Pocahontas bedoel om aan te toon dat a
Inheemse Amerikaners kan die gedrag van a
'beskaafde' Europeër. The Virginia Company—
ondersteuners van die nedersetting Jamestown — waarskynlik
het die gravure in opdrag hiervan gelas,
in die hoop om meer koloniste en beleggers te lok.
Vir ander historiese perspektiewe op die lewe van
Pocahontas, lees artikels deur Phoebe Farris, PhD,
en Vincent Schilling.
Pocahontas (ook bekend as Amonute en Matoaka) (omstreeks 1595–1617), Powhatan Chiefdom Pocahontas, 'n gunsteling dogter van Chief Powhatan, het 'n belangrike rol gespeel in die verhouding tussen die Powhatan Chiefdom (sien die kaart hieronder) en die Engelse setlaars van Jamestown. Volgens die Engelse kaptein John Smith het Pocahontas hom uit die teregstelling gered nadat hy deur Opechancanough, een van Powhatan se broers (of neefs), gevange geneem is. Waarskynlik was haar pa egter nie van plan om Smith dood te maak nie, maar wou eerder 'n alliansie met hom sluit. En heel waarskynlik sou Pocahontas - toe net so 11 jaar oud - te jonk gewees het om by so 'n geleentheid te wees.
Teen die begin van die Eerste Anglo-Powhatan-oorlog (omstreeks 1610–1614) trou Pocahontas met Kokoum en verhuis na die dorp van haar nuwe man. In 1613 is sy egter ontvoer deur 'n Engelse skeepskaptein en na Jamestown gebring. Kokoum is waarskynlik vermoor. Die setlaars het Pocahontas as gyselaar gehou, en tydens haar gevangenskap het sy Engelse gebruike en godsdiens geleer. Pocahontas het 'n Christen geword, en haar naam is verander na Rebecca. Sy trou met die setlaar John Rolfe, en sy het geboorte gegee aan 'n seun, Thomas, wat beskou word as die eerste kind wat gebore is uit 'n inheemse Amerikaner en 'n Europese Amerikaner.
Die vrede wat voortspruit uit die huwelik van
Pocahontas en John Rolfe, en die einde van die
Die eerste Anglo-Powhatan-oorlog, het verreikend gehad
gevolge. Vir die koloniste, geleer
oor tabakverbouing van die Powhatans, hierdie
vrede het die kolonie baie laat floreer
die uitbreiding van die Engelse tabakhandel. Maar vir
die Powhatans, het dit meer en meer tot gevolg gehad
setlaars wat op hul lande druk en meer en
meer konflik met hulle. En vir Afrikaners, dit
vrede sou 'n belangrike faktor wees in die groei van die
Atlantiese slawehandel en hul slawerny in die
kolonies, insluitend hul dwangarbeid in Virginia
tabakplantasies en dié van die ander
Die meeste historici is dit eens dat die huwelik van Pocahontas en Rolfe gehelp het om vrede in die streek te bring. In 1616 vaar Pocahontas, Thomas en Rolfe na Engeland en spandeer tyd en reis. Terwyl hulle voorberei het om in 1617 na Virginia terug te keer, het Pocahontas egter siek geword - moontlik as gevolg van tuberkulose, longontsteking of dysenterie - en het gesterf.
Kanadese posstempel ter ere van Kateri Tekakwitha.
Kateri Tekakwitha (1656–1680), Mohawk en Algonquin As 'n jong meisie het Tekakwitha wees geword nadat sy 'n pokke -epidemie oorleef het wat haar gesin en die meeste mense in haar dorp doodgemaak het. As jong meisie is sy deur Jesuïete sendelinge geïnspireer om 'n heilige lewe te lei. In 1676 bekeer sy haar tot die Rooms -Katolieke geloof en verlaat haar huis. Terwyl sy in 'n sendingdorp naby Montreal woon, verdien haar geloofshandelinge haar erkenning as die "Lelie van die Mohawks" en inspireer hulle baie biografieë oor die eeue na haar vroeë dood. In 2012 is Tekakwitha tot heilige verklaar en die eerste inheemse persoon van Noord -Amerika geword wat heilig verklaar is. Sy word beskou as 'n beskermheilige van die omgewing en van inheemse mense.
Volgens die Kanadese ensiklopedie, Die geskiedenis van Tekakwitha het verskillende perspektiewe op haar lewe gegee: Terwyl Kanadese Katolieke hierdie heiligheid as 'n bron van trots beskou, beskou ander Catherine [Kateri] Tekakwitha as 'n magtelose slagoffer van kolonialisme. Dit is wel so dat in die talle biografieë wat oor haar geskryf is, skrywers dikwels meer bladsye aan die legende gee as aan die historiese konteks. In 'n tydperk toe die Katolieke Kerk die bekering van Aboriginale volke wou aanmoedig, het haar mistiek en vroomheid van Catherine 'n voorbeeld gemaak.
Portret van Thayendanegea (Joseph Brant).
Geverf in Londen, 1785, deur Gilbert Stuart.
Thayendanegea (oftewel Joseph Brant c. 1743–1807), Mohawk Een van die mees prominente figure van die Sesnasies, veral na die Revolusionêre Oorlog, was Thayendanegea 'n politieke en militêre leier van die Mohawk -nasie. (Die Mohawks was in lyn met vyf ander Iroquois -nasies om die Iroquois League, oftewel Six Nations, te vorm.) Thayendanegea was Engels magtig en baie Iroquoiaanse tale en hy was vaardig om tussen beide wêrelde te navigeer as vertaler en veral as 'n toonaangewende diplomaat.
Thayendanegea was in lyn met die Britte in die Franse en Indiese oorlog en in die rewolusionêre oorlog. Alhoewel die Sesnasies tydens die Revolusionêre Oorlog neutraal probeer bly het, kon hy vier van die nasies oortuig om met die Britte saam te stem - op grond van beloftes wat gemaak is om die tuislande en soewereiniteit van die Sesnasies te beskerm. Na die oorlog is hierdie beloftes deur die Amerikaanse oorwinnaars en die Britte geïgnoreer. Die Verdrag van Parys het groot stukke inheemse lande aan die Amerikaners afgestaan, wat Thayendanegea aangespoor het om te beweer dat die Britte die Indiërs aan die kongres verkoop het. Namate konflikte en grondgeskille ontstaan ​​het, sou hy uiteindelik baie van die mense van sy land na Kanada lei.
Vir die res van sy lewe het Thayendanegea geveg en onderhandel met die Verenigde State en Brittanje vir die soewereiniteit van die Sesnasies oor hul tuislande, veral in New York en die Noordwestelike gebied. Hy het die inheemse nasies van die streek ernstig aangemoedig om saam te werk om verdere uitbreiding in die VSA te weerstaan. Die boodskap van eenheid van Thayendanegea was 'n model vir Tecumseh se konfederasie van die vroeë 1800's en inspireer steeds mense vandag.
Bo: Uncas Wampum kraag (c. 1638).
Dit is die enigste bekende wampum in
New England wat inheemse Amerikaners het
sedert die 1600's in hul besit gehou.
Let op die twee wit driehoeke, wat
simboliseer die verdeling in die 1600's
tussen die dorpies Mohegan en Pequot.
Onder: Uncas -klipgravure.
Uncas (c. 1598 – c. 1683), Mohegan Uncas, die seun van die Pequot -sachem Owaneco, het leier geword van die Mohegan -stamme, wat van die Pequots afgeskei het en langs die huidige Thamesrivier in Connecticut gevestig het. In die 1630's het Uncas 'n alliansie met die koloniste gesluit. Hy het saam met die koloniste in die Pequot -oorlog geveg na hul oorwinning, die Mohegans het beheer geneem oor baie Pequots en 'n groot deel van hul land. Later het Uncas tydens die koning Philip's War saam met die Engelse teen die Wampanoag aangesluit.
Onder die leiding van Uncas sou sy relatief klein groepie die magtigste inheemse nasie in die suide van New England word. Die koloniste beskou Uncas as hul bondgenoot, maar hy vaar vaardig tussen die verskillende kolonies en inheemse nasies in die streek om sy mense en hul tuislande in die eerste plek te beskerm. Anders as baie inheemse Amerikaners in koloniale Amerika, het hy geweier om hom tot die Christendom te bekeer en het 'n lang, relatief vreedsame lewe gelei.
Kaart van die Powhatan Paramount Chiefdom
in 1607. Hierdie kaart toon die ruwe grense
van die Algonquiaanse nasies wat die
Powhatan Chiefdom in die vroeë 1600's.
Wahunsenaca (oftewel Wahunsunacawh, Wahunsonacock of Powhatan) (? –1618) Powhatan verwys na 'n organisasie van Algonkwiese nasies - die Powhatan Paramount Chiefdom (ook die Powhatan Chiefdom, Powhatan Confederation of Powhatan Confederacy genoem). Die mense van die Powhatan Chiefdom het in die Chesapeake Bay -streek van die huidige Virginia en Delaware gewoon, hoofsaaklik die Tidewater Virginia -streek en dele van die Eastern Shore. Chief Powhatan was die titel wat aan Wahunsenaca gegee is, wat hierdie konfederasie regeer het toe Engelse koloniste in die vroeë 1600's die eerste keer in die gebied gevestig het. Tydens Powhatan se bewind het hy die konfederasie uitgebrei van slegs 'n paar inheemse nasies tot meer as dertig, bestaande uit meer as 20 000 mense - voordat die Engelse en onbekende siektes opgedaag het en die bevolking tot niet gemaak het.
Aanvanklik verwelkom Powhatan en die konfederasie die Engelse setlaars en verseker hulle voortbestaan ​​deur hulle te leer hoe om gewasse te verbou, veral mielies en tabak, en om te jag. Toe, moeg vir die setlaars se eis om meer hulp en meer grond, het Powhatan probeer om te verhoed dat die kolonie van Jamestown uitbrei deur handel te beperk en af ​​en toe klein aanvalle uit te voer, wat in die Eerste Anglo-Powhatan-oorlog uitgebreek het, c. 1610–1614. Teen die einde van die oorlog het die verouderende Powhatan die meeste van sy leierspligte aan sy jonger broer (of neef) Opechancanough gelewer. 'N Kort rukkie na Powhatan se dood in 1618 het 'n ander broer, Opitchapam, regeer - voordat Opechancanough oorgeneem het en die verhouding tussen die setlaars en die Powhatans versleg het.
Ten tye van die Engelse aankoms in Virginia, het die stamme van die Powhatan -opperhoof in gemeenskappe van verskillende groottes gewoon. Groter dorpe bevat die koshuise van hoofmanne sowel as gespesialiseerde strukture soos pakhuise en 'n tempel. Hierdie gerekonstrueerde dorp is gebaseer op 'n deel van 'n argeologies opgegrawe Paspahegh -Indiese terrein. Die Paspahegh -stam het dorpe aan die oorkant van Jamestown aan weerskante van die monding van die Chickahominy -rivier gehad.
Die mense van Powhatan het 'n wye verskeidenheid voedsel en grondstowwe verkry uit die land en waterweë rondom elke stad. Vroue en kinders het op die aangrensende velde gewerk en wilde plante en wortels versamel. Mans het gejag en gehengel, maar het tyd in die stad gebruik om aan hul gereedskap, wapens en kano's te werk. Die vervaardiging van klere van takbokke en ander velle en die maak van matte om huise te bedek was ook aktiwiteite.
Die meeste huishoudings het 'n kerngesin van pa, ma en hul kinders ingesluit. Hierdie mense het speletjies gespeel en sosiale en godsdienstige seremonies gehou, soos daaglikse offergawes aan die gode en geeste, binne die perke van die stad.
Ligging. 37 & deg 13.434 ′ N, 76 & deg 47.17 ′ W. Marker is in Jamestown, Virginia, in James City
County. Merk kan bereik word vanaf Jamestownweg (Virginia -roete 31), aan die linkerkant as u suid ry. Marker is by die Jamestown Settlement. Raak vir kaart. Marker is in hierdie poskantoor: Jamestown VA 23081, Verenigde State van Amerika. Raak vir aanwysings.
Ander merkers in die omgewing. Minstens 8 ander merkers is binne loopafstand van hierdie merker. By Jamestown begin: (binne 'n skreeuafstand van hierdie merker) James Fort (ongeveer 600 voet weg, gemeet in 'n direkte lyn) Skep (ongeveer 700 voet weg) Susan Constant (ongeveer 0,2 myl weg) Godspeed (ongeveer 0,2 myl weg) Reis na Virginia (ongeveer 0,2 myl weg) John Smith verken die Chesapeake (ongeveer 0,2 myl weg) Jamestown (ongeveer 0,2 myl weg). Raak aan vir 'n lys en kaart van alle merkers in Jamestown.
Meer oor hierdie merker. Links van die merker is 'n tekening van 'n Indiese dorpie. Dit het 'n onderskrif van Indiese huise genaamd 'yehakins', wat gebou is deur jong boompies te buig en dit te bedek met matte wat van riete geweef is. Argeologiese bewyse toon dat die huise meer ovaal van vorm is as dié wat in Engelse tekeninge uitgebeeld word. Lae houtrame om te slaap, het die binnemure uitgevoer. 'N Binnenshuise vuur is gebruik vir warmte en vir kook in gure weer. Mense stoor hul besittings en kos in hul huise. "
Hieronder is 'n prentjie van 'n kookpot, met die onderskrif "Powhatans het gewasse van mielies, bone, muurbal en sonneblomme geplant. Hulle het die voedsel gedroog en gemaal om dit as meel in brood of hominy te gebruik, of dit by vleis in bredies, in groot kleipotte, bygevoeg.
Regs van die merker is 'n prentjie van 'n Powhatan -Indiër. Dit bevat 'n onderskrif van "Powhatan -klere is gemaak van die velle van witstert hert. Versieringsitems sluit in liggaamsverf van wortels en bessies, tatoeëring onder die vroue, varswaterpêrels en krale van skulpe. Diegene met die hoogste status in die samelewing het hulle ook versier met koperornamente, gemaak van koper wat in die gebied verhandel is. "
Sien ook. . . Jamestown Nedersetting. (Voorgelê op 13 Februarie 2011 deur Bill Coughlin van Woodland Park, New Jersey.)
Terug na bo Koloniaal Charlottesville
18. Universiteit van Virginia
Thomas Jefferson het die Universiteit van Virginia ontwerp omdat "dit veiliger is om die hele volk met respek te verlig as 'n paar in 'n hoë toestand van wetenskap en die vele in onkunde." Hy het tien pawiljoene rondom 'n gemeenskaplike gebied, bekend as "die grasperk", geleë, elk met 'n klaskamer op die eerste verdieping en die woonkwartiere van die professore bo. Die kampus, wat in 1825 vir 123 studente geopen is, bevat ook 'n biblioteek in 'n Palladiaanse Rotunda met drie verdiepings, geïnspireer deur die Pantheon in Rome. Gratis begeleide toere deur die Rotunda en grasperk word daagliks aangebied.
19. Thomas Jefferson se Monticello
Die stigter, Thomas Jefferson, het die helfte van sy lewe deurgebring aan die bou en aanpassing van Monticello, sy Palladiaanse meesterstuk met 43 kamers op die berg, met sy biblioteek van 6.700 volumes en 'n elegante, suidwestelike Portico. Besoekers kan 'n begeleide toer van 30 minute deur die huis se eerste verdieping en 'n wandeling van 45 minute deur Mulberry Row bespreek, die tuiste van die meer as 150 slawe wat die plantasie van 5.000 hektaar bedryf het. 'N Nuwe besoekersentrum vertoon interaktiewe uitstallings oor Jefferson se transformerende idees oor vryheid en 'n bronsmodel van die plantasie.
Die taverngebou, wat in 1784 as 'n landelike herberg gebou is, is in 1927 na Charlottesville verskuif. Besoekers kan 'n vergaderkamer, rookhuis, wortelkelder en 'n dameslokaal besoek. 'N Eetkamer met 'n houthuis bedien 'n koloniale maaltyd vir middagete. Gekostumeerde tolke bied interaktiewe toere waartydens besoekers tydspeletjies kan speel, soos Shut the Box, en 'n rol uit die 18de eeu kan dans.
Amerika se vyfde president, James Monroe, bou sy gesinslandgoed twee en 'n half kilometer van Jefferson's Monticello in 1799. Die toer van 30 minute deur die plaashuis lei deur Monroe se slaapkamer en studeerkamer, met 'n lessenaar van Louis XVI en ander mahonie-meubels uit die 19de eeu. deur Duncan Phyfe, 'n bekende Skotse vakman. Besoekers kan ook siertuine en plantasies verken met 'n gerestoureerde 18de-eeuse slawekwartier en 'n opsienerkothuis. Die terrein van 535 hektaar bied handwerkdemonstrasies en somermusiekfeeste aan.
22. James Madison se Montpelier
Afgesien van sy twee presidensiële ampstermyne, het James Madison en sy vrou, Dolley, in hierdie herenhuis met 22 kamers gewoon wat tans herstel word. Die besoekersentrum bevat Madison-portrette, die vuurpylpistole van Madison/Monroe en 'n video-aanbieding van 10 minute, terwyl die onderwyssentrum die uitstalling "James Madison: Architect of the Constitution and Bill of Rights" bevat. Uurlange begeleide toere neem besoekers deur die herehuis, terwyl self-begeleide oudio-toere besoekers deur die terrein van 2,650 hektaar lei, insluitend 'n besoek aan die formele tuine van Annie duPont van twee hektaar.
Powhatan in 'n langhuis by Werowocomoco (detail van John Smith -kaart, 1612).
Die Powhatan Konfederasie was waar die Engelse hul eerste permanente nedersetting in Noord -Amerika gesluit het. Dit is destyds regeer deur Wahunsunacawh (onder die Engelse bekend as Chief Powhatan).
Volgens navorsing deur die National Park Service was Powhatan se manne vegters en jagters, terwyl vroue tuiniers en versamelaars was. Die Engelse beskryf die mans, wat baie deur die bos gehardloop en geloop het op soek na vyande of wild, as lank en maer en met 'n aantreklike liggaamsbou. Die vroue was korter en sterk as gevolg van die ure wat hulle gewasse opgepas het, mielies in die maal gestamp het, neute bymekaargemaak het en ander huistake verrig het. Toe die mans uitgebreide jagtogte onderneem, het die vroue hulle voorgelê om jagkampe te bou. Die binnelandse ekonomie van Powhatan was afhanklik van die arbeid van beide geslagte. "
Die Powhatan het oos van die Fall Line in Tidewater Virginia gewoon. Hulle bou hul huise, genoem yehakinsdeur boompies te buig en geweefde matte of bas bo -op die boompies te plaas. Hulle het hulself hoofsaaklik ondersteun deur gewasse te verbou, veral mielies (mielies), maar hulle het ook gehengel en gejag in die groot bos in hul omgewing. Dorpe bestaan ​​uit 'n aantal verwante gesinne wat georganiseer is in stamme onder leiding van 'n hoof (weroance/werowance of weroansqua as vroulik). Hulle het hulde gebring aan die opperhoof (mamanatowick), Wahunsunacawh.
Herboude dorp Powhatan by die Jamestown Settlement-lewensgeskiedenismuseum.
Alle inboorlinge van Virginia het landbou bedryf. Van tyd tot tyd het hulle hul dorpe verskuif. Dorpenaars het die lande skoongemaak deur bome by die basis af te kap, te gordel of af te vuur en dan vuur te gebruik om die skuins en stompe te verminder. 'N Dorp het onbruikbaar geraak namate die grondproduktiwiteit geleidelik afgeneem het en plaaslike visse en wild uitgeput geraak het. Die inwoners trek toe verder. Met elke verandering in die ligging, het die mense vuur gebruik om nuwe grond skoon te maak. Hulle het meer ontruimde grond agtergelaat. Die inboorlinge het ook vuur gebruik om uitgebreide gebiede met oop wild in die hele Ooste in stand te hou, wat later deur Europese koloniste '#8220barrens "' genoem is. Die Powhatan het ook ryk visgronde gehad. Bison het teen die vroeë 15de eeu na hierdie gebied getrek.
Met vergunning van Jamestown-Yorktown Foundation
Seil op Godspeed, met vergunning van Jamestown-Yorktown Foundation
Die drie skepe lyk verbasend klein vir 'n seereis. Nog kleiner as u in ag neem dat 104 passasiers vyf maande lank in hulle gestamp is. Reproduksies van die Susan Constant, Godspeed, en Ontdekking sit voor anker in 'n baai van die Jamesrivier, nie ver van waar die oorspronklike skepe op 'n Mei -dag in 1607 geland het nie. En aangesien dit 'n onbekende gebied was, het niemand geweet hoe breed of diep die riviere sou wees nie. Die skepe het slegs groot roere, die Nederlanders sou die kaptein se wiel nog 110 jaar nie uitvind nie.
Jamestown, 'n klein Engelse vastrapplek wat vernoem is na koning James I op 'n stuk grond in Virginia, het die grondslag gelê van wat uiteindelik die Verenigde State van Amerika sou word. Nee, die pelgrims in Plymouth was nie eers hier nie. Ongelukkig moet die mense wat Jamestown interpreteer, aanhou veg teen wanopvattings oor die stigting van nedersettings (Plymouth was 1620).
2007 was die 400ste herdenking van die stigting van Jamestown, Engeland se eerste permanente nedersetting in Noord -Amerika. Die geleentheid is gevier met 'n spesiale besoek van haar majesteit, koningin Elizabeth II, en 'n ambisieuse argeologiese opgrawing wat die fondamente van die oorspronklike fort in Jamestown opgegrawe het, wat vermoedelik lankal aan die riviere van die rivier geswig het.
Jamestown fort, met vergunning Jamestown-Yorktown Foundation
Tans maak drie historiese organisasies aanspraak op 'n deel van die Jamestown -verhaal: die National Park Service and Preservation Virginia interpreteer die werklike plek waar die setlaars 'n fort gebou en in die eerste jare gewoon het. Dit bevat die fort en 'n argeologiese museum. Op 'n aangrensende terrein het die staat Virginia 'n gerekonstrueerde fort, 'n gerekonstrueerde Indiese dorp Powhatan en die drie skepe gebou. Boonop 'n nuut opgeknapte besoekersentrum met 'n nuwe permanente uitstalling wat kyk na drie kulture wat in Jamestown gebots het. Engeland uit die 17de eeu het hom op die Powhatan -Indiane van Virginia gedwing. Teen 1619 het die eerste gedokumenteerde Afrika -immigrante aangekom en die erfenis van slawerny het begin posvat. Hierdie komplekse mengsel van kulture het 'n ryk verhaal geskep wat verlore gaan in die simplistiese Amerikaanse skeppingsmites. Ja, kaptein John Smith en Powhatan Indian Pocahontas was die helde en het waarskynlik gehelp om die kolonie te red, nee, hulle het nie soos die Disney -tekenprentkarakters gelyk nie, nee, hulle het nie 'n romantiese verhouding gehad nie, en dit is te betwyfel dat Pocahontas Smith & gered het #8217 se lewe deur haar liggaam voor die klubs te gooi wat hom doodgeslaan het. Dit was sy verhaal, geskryf jare nadat iemand dit kon betwis, en geskryf sonder kennis van Powhatan -gebruike.
Die galerye bevat nuwe argeologiese inligting wat die afgelope vyftien jaar ontdek is en meer as 500 artefakte. Hulle probeer die nuutste beurs vertel, insluitend 'n verkenning van die regte Pocahontas. Boonop beeld groot volskaalse dioramas 'n Indiese omgewing uit Powhatan, 'n woning in Angola, Afrika en 'n Engelse straat uit.
Permanente uitstalling, met vergunning van Jamestown-Yorktown Foundation
Jamestown Settlement lewer uitstekende werk om 'n komplekse verhaal te interpreteer en baie vrae te stel. Deur die gereconstrueerde fort of skepe te loop, help hierdie visuele leerders onder ons om ons sintuie te gebruik om die lewe in 'n nuwe wêreld as 'n Engelse kolonis of 'n lewe in 'n Powhatan -Indiese dorpie aan die Jamesrivier voor te stel.
Powhatan Indiese dorp, Jamestown-Yorktown Foundation
Interessante feite: Engelse vroue het eers in 1608 na Jamestown gekom, John Smith het slegs 'n bietjie meer as twee jaar in Jamestown gewoon, Pocahontas is in 1617 in Engeland oorlede, en die eerste verteenwoordigende wetgewende vergadering in Brits -Amerika het in 1619 in Jamestown vergader.
In populêre verbeelding lyk dit asof historiese fiksie fokus op romans wat bekende figure uit die verlede belig, soos Robert Graves's Ek, Claudius en Philippa Gregory 's Die ander Boleyn -meisie. Alhoewel talle lesers, ek insluitend, die genietinge van lees oor keisers en koninginne geniet, kan historiese fiksie ook gebruik word as 'n hulpmiddel om die verborge lewens van gewone mense te ondersoek wat net soveel bygedra het tot die weefsel van ons geskiedenis. Wyle Mary Lee Settle, 'n vooraanstaande historiese romanskrywer, het geskryf: 'n Opgetekende geskiedenis is verkeerd. Dit is verkeerd omdat die stemloses geen stem daarin het nie. 'N Paar van die nuutste en aangrypendste historiese fiksies word geskryf oor historiese underdogs, waaronder Settle ' se eie klassieke Beulah Land Kwintet.
Watter navorsingsinstrumente bestaan ​​vir historiese romanskrywers wat verwaarloosde geskiedenis wil stem? Toe ek die lewens van vroue, klein planters en bediende van die koloniale nedersettings in Chesapeake ondersoek vir my roman uit 2006, Die verdwynpunt, Ek het ontdek dat my beste bronne lewende geskiedenismuseums was. By Mount Vernon, die geboorteplek van George Washington, het ek geleer hoe wol en vlas draai, en hoe selfs vroue van die welgestelde elite hul vrye tyd spandeer om hul gesinne aan te trek. In die koloniale Williamsburg het ek 'n hele dag lank met verskillende herontwerpers gesels oor alles, van leerbruin tot periodieke geneesmiddels vir verbruik, en ek glo dat dit baie effektief is om rond te paard. Die herontwerpers by hierdie museums handel nie oor droë feite of datums nie, maar 'n hele lewenswyse. Die twee museums wat die grootste impak op my gehad het, was Colonial Williamsburg in Virginia en Historic St. Mary 's City in Maryland. Beide hierdie webwerwe bied uitstekende inspirasie vir historiese romanskrywers en geskiedenisliefhebbers wat meer wil weet oor die uiteenlopende lewens in Vroeë Amerika, nie net die lewens van groot mans nie, en#8221 soos Washington en Jefferson.
Historiese St. Mary 's City
Hoe herskep jy 'n plek wat eeue gelede verdwyn het? Historiese romanskrywers probeer dit met navorsing en verbeelding doen. Die historiese St. Mary's City, weggesteek in 'n afgeleë hoek van Suid -Maryland, het Maryland se eerste hoofstad herskep deur argeologie en primêre bronne. Navorsers het leidrade van antieke fondamente en glasfragmente gebruik om historiese geboue te rekonstrueer en besoekers 'n idee te gee van hoe die lewe hier was in die jare 1634, toe die nedersetting gestig is, tot 1695, toe die stad St Mary 's verlate was vir die huidige Maryland -hoofstad Annapolis.
Die mees afgeleë deel van die museum is Master Spray 's Plantation, 'n werkende koloniale plaas, ver van die ander plekke en ook van Maryland Route 5 en die meeste tekens van die moderne beskawing. Dit is makliker om ongeloof op te skort en te dink dat u in die 17de eeu is, verduidelik Dorsey Bodeman, direkteur van openbare programme. Spray 's Plantation is 'n eerste -persoonswebwerf met tolke in kostuum en karakter. Ons gee besoekers die geleentheid om hul lewens in te gaan, sê Bodeman.Hulle sal op tolke kom wat take doen wat mense in die 17de eeu sou gedoen het. Hulle take handel oor huis en haard en dinge waaraan mense in die een-en-twintigste eeu kan skakel. "Master Spray sal praat oor wat hy in die tabakveld doen, " Bodeman. Dit dien as 'n inskrywing vir besoekers wat hom vrae stel. Dit is baie makliker om die tolkvrae te vra as om dieselfde vrae in 'n lesinglokaal te stel. Die bespreking kan dan ontwikkel tot 'n meer diepgaande bespreking oor byvoorbeeld die voordele van tabakplant. " Bodeman glo dat besoekers dit maklik sal vind om kontak te maak met die tolke wat opgelei is om hulle tuis te laat voel. Ander uitstallings sluit in Smith 's Ordinary, die gerekonstrueerde Staatshuis van 1676 en die Maryland Dove, 'n replika van vierkantige skip wat koloniste na die New World gebring het. Geboue wat volgens die historiese model herskep word, word jaarliks ​​by die terrein gevoeg. Die herboude drukkery sal volgende lente oopmaak en in die daaropvolgende jaar is die kapel klaar.
Besoekers kan ook meer te wete kom oor die voortgaande argeologiese terreine. Argeoloë is nie die hele jaar by nie, maar tolke is gereed om oor die argeologiese agtergrond te praat. Besoekers is baie geïnteresseerd in inligting agter die skerms oor hoe ons weet van 'n plek wat van die aarde af verdwyn het, " Bodeman. Sy erken dat dit moeilik is om die daaglikse lewens van mense alleen uit argeologiese artefakte te herbou. Die argeologie vind nie baie dinge in die lewe nie. Sommige artefakte wat op die terrein gevind word, maak egter 'n venster oop vir verlore lewens. Die een is 'n houer met klein gaatjies daarin en 'n beenprop. Die houer was waarskynlik gevul met 'n skadelike stof en is gedra om vlooie te verdryf in 'n era waarin hele gesinne dieselfde beddegoed deel, net soos reisigers by herberge en ordinare.
Die museum fokus nie uitsluitlik op die lewens van Europese setlaars nie. Op die Indian Village Site bespreek personeel in kontemporêre kleredrag, wat nie noodwendig self inheemse Amerikaners is nie, die lewens van inheemse Amerikaners in die 17de eeu. Hierdie tolke oefen wat Bodeman noem " eksperimentele argeologie. " Aangesien baie min oor die inheemse Amerikaanse geskiedenis neergeskryf is, leer tolke nie net uit boeke nie, maar om op die perseel te woon en hutte in inheemse styl te bou deur proef en fout. Die personeel leef daar buite en leer hoe om vishoeke te maak van die tone van 'n takbok. " Bodeman voeg by dat dit geïnspireer is deur takbokke wat deur argeoloë gevind is.
Afro-Amerikaanse geskiedenis word nie in die museum geïnterpreteer nie, want daar sou baie min, indien enige, slawe-Amerikaners in die oorspronklike nedersetting teenwoordig gewees het. Slawerny het nie voor die 1660's 'n belangrike instelling geword nie. Gedurende die grootste deel van die 17de eeu was Europese bediende baie goedkoper en makliker beskikbaar.
Daar was ook baie min Europese vroue. Bodeman verklaar dat die blanke bevolking in die kolonie in 1650 ongeveer 600 getel het en minder as 200 van die mense was vroue. Selfs aan die einde van die 17de eeu was daar nog drie mans vir elke vrou. Die meerderheid mense wat na die kolonie gekom het, was manlike bediendes. 'N Handjievol ryk manne, soos die Calverts, het gekom om die kolonie te begin. Malaria het 'n groot tol op die bevolking geëis en hoë sterftesyfers het beide geslagte geraak. Dit, tesame met die skaarsheid van vroue en die hoë kindersterftes, het beteken dat immigrasie meer bygedra het tot die blanke bevolking as lewende geboortes. Boonop sou bediendes teen die tyd wat hulle vry was om te trou ongeveer 30 wees, en dit het ook die geboortesyfer beperk. Tog bewys hofverslae van die tydperk dat sommige vroulike bediendes buite die huwelik kinders gehad het. Hulle meesters sou dan hul verlenging probeer verleng om die koste van die voeding van die kind te dek. Hofrekords van vroedvroue bied 'n verdere blik op hierdie vroeë geskiedenis van vroue.
Wat hoop Bodeman dat besoekers sal baat by 'n dag in St. Mary's? 'N Verbinding met die mense wat voor ons gekom het, " sê sy. Ek hoop dat hulle nie net met stukke feitelike inligting sou weggaan nie, maar 'n verband met hoe die lewe 400 jaar gelede was. Wat mense destyds gemotiveer het, soos om klere, kos en skuiling te kry, was nie anders as wat mense nou motiveer nie. Maar hoe hard mense moes werk om hierdie dinge te kry, was baie, baie anders. "
Diegene wat nie in staat is om persoonlik St. Mary's te besoek nie, kan 'n virtuele toer onderneem.
In teenstelling met die rustige agterwater van St. Van 1699 tot 1780 was Williamsburg, Virginia, die hoofstad van Engeland se oudste, grootste, rykste en mees bevolkte kolonie in die Amerikas. Williamsburg is vernoem ter ere van koning William III en ontwerp deur die koninklike goewerneur Francis Nicholson, en is een van die oudste beplande gemeenskappe in Amerika. Die gerestoureerde stad beskik oor nie minder nie as 88 oorspronklike geboue en honderde ander wat gerekonstrueer is, die meeste op hul oorspronklike fondamente. Koloniale Williamsburg beeld die hoofstad uit gedurende die jare 1774-1781, die kritieke vormingsperiode van die Amerikaanse Republiek. Bassett Hall en die Wallace Gallery, wat die museums van Williamsburg vorm, is ook op die perseel. Die groot versamelingswinkels bevat alles, van plaasinstrumente tot portrette.
Die uniekste aan Williamsburg is ons omgewing, sê dr. Rex Ellis, vise -president van die Colonial Williamsburg Foundation. Dit is soos 'n verhoog om 'n driedimensionele verhaal te vertel. Dit stel ons in staat om die goeie, die slegte en die lelike aan te neem. Die geboue en heropbou, die versamelings en reproduksies bou en ontwerp en erken die geskiedenis op 'n ander manier as 'n handboek. Ons gebruik verskillende maniere om die geskiedenis van die geskiedenis te vertel. "
Die diversiteit van vroeë Amerikaanse ervaring is bewys van plekke wat wissel van die Governor's Palace, die setel van die Britse gesag in die kolonie en die hoofstad, die setel van koloniale mag en die tuiste van Virginia se stem vir onafhanklikheid, tot Great Hopes Plantation, 'n werkende plaas, wat gaste nooi om deel te word van die ervaring van slawe-Amerikaners uit die 1770's en middelmatige wit planters. Daarteenoor ondersoek die Peyton Randolph House stedelike slawe -lewe deur middel van deelnemende programme.
Tolke van die eerste en derde persoon speel 'n deurslaggewende rol om die geskiedenis lewendig te maak. Die geboue is net strukture, sê Ellis. Dit is die mense wat lewe gee aan die dinge, die mense wat die geboue lewendig maak. Die artefakte en versamelings is slegs 'n agtergrond. " Tolke is deur die loop van die dag beskikbaar, en besoekers wat tot die aand bybly, kan optredes kyk met voorskrifte.
Die Afro-Amerikaanse ervaring in koloniale Virginia word lewendig lewendig deur tolke wat karakters speel soos Lydia Broadnax, kok en slaaf van George Wythe, 'n mentor van Thomas Jefferson en een van die ondertekenaars van die Onafhanklikheidsverklaring. Wythe het Broadnax uiteindelik bevry, wat verkies het om tot sy dood in diens te bly en een van sy erfgename het hom vergiftig. Uiteindelik het sy haar eie huis in Richmond bekom. 'N Ander tolk speel die rol van Gowan Pamphlet, 'n slaaf wat die entrepreneuriese sakevrou mev. Jane Vobe besit, wat die King 's Arms Tavern bestuur het. In haar diens het Pamphlet gewag op William Byrd III en George Washington. Die geestelike roeping van Gowan Pamphlet het sy lewe egter in 'n heeltemal ander rigting gestuur. Hy het 'n prediker geword en het in stryd met die wette opgetree wat nie net kleurlinge verbied om te preek nie, maar ook slawe verbied om byeenkomste te hou. Na jare se bediening, insluitend doop, in die geheim, het hy uiteindelik sy vryheid gekry en die First Black Baptist Church gestig. Ann Wager, 'n wit vrou wat in 1760 meesteres van die Bray -skool vir Afro -Amerikaanse kinders geword het, word ook geïnterpreteer.
Derdepersoons tolke sluit in gekostumeerde ambagsmanne wat die handelaars en vroue van hulle tyd verteenwoordig. Dit is professionele, voltydse ambagsmanne wat toegewy is aan spesifieke ambagte, insluitend timmerwerk, kookkuns, baksteenmaak, saal, apteek en wapensmid. Gaste kan die ambagsmanne aan die werk waarneem en hulle vrae stel oor hul ambag.
Een program wat Ellis glo geen besoeker moet misloop nie, is The Revolutionary City. "Dit is die nuutste program wat ons het om die geskiedenis op 'n meer verantwoordelike manier te interpreteer, " verduidelik Ellis. Om die reeks groot gebeurtenisse wat die sentrale rol van Williamsburg in die Amerikaanse rewolusie illustreer, oor te dra, bestaan ​​elke dag uit 'n interaktiewe program van twee uur wat die oorgang van die koloniale Amerikaners na Britse onderdane na burgers van 'n nuutgevoerde Amerikaanse nasie uitbeeld. Dit word oorgedra in 'n reeks opvoerings, soos 'n 30-jarige timmerman wat tussen familie en oorlog geskeur is, en slawe wat die ironie weeg van die vryheid wat hul meesters soek terwyl hulle dieselfde vryhede ontken. Besoekers kry die kans om kontak te maak met die karakters en#8217 persoonlike verhale. Ellis sê dat hy hoop dat hierdie program insig sal gee oor die voorreg en verantwoordelikheid van 'n Amerikaner, en ook 'n bewustheid van die opofferings van slawe Amerikaners, sowel as Europese Amerikaners, in die stryd om onafhanklikheid. U kan Williamsburg nie besoek sonder om getref te word deur die opofferings wat ons voorvaders gemaak het nie.
Ek beveel aan dat u ten minste 'n volle dag aan Williamsburg spandeer. Daar is baie hotelle in die omgewing, en diegene wat vooraf bespreek, kan 'n ete in 'n taverne in die historiese omgewing geniet. Dit is 'n interessante ervaring om in die aand rond te loop nadat die skare huis toe gegaan het.
Maar selfs diegene wat dit nie kan regkry nie, kan baie leer deur die uitgebreide webwerf van Colonial Williamsburg, wat 'n verskeidenheid hulpbronne bied, insluitend virtuele toere, podcasts, artikels en aanlyn skyfievertonings wat Afro -Amerikaanse geskiedenis, kinderprogramme, aanlyn navorsing ondersoek biblioteek fokus op die 18de eeu en koloniale tydperk, en selfs 'n bronnelys vir kostuumontwerp uit die 18de eeu.
Jamestown Settlement en Yorktown Victory Center
Naby Williamsburg is twee ekstra lewendige geskiedenis, ook uitstekend. Jamestown Settlement het die eerste Engelse nedersetting in die Amerikas herskep. Jamestown, wat in 1607 gestig is, maak tans gereed vir sy 400ste bestaansjaar. Besoekers kan leer oor die lewens en bedrywighede van mense in Virginia uit die 17de eeu, waaronder Powhatan -Indiane en Europese en Afrikaanse immigrante. Yorktown Victory Center is 'n moet-besoek vir entoesiaste van die Amerikaanse Revolusionêre Oorlog. Die webwerf interpreteer die lewens van die mans en vroue wat getuie was van die beslissende Slag van Yorktown in Oktober 1781, wat die stryd van ses jaar om Amerikaanse onafhanklikheid beëindig het. Inligting oor Jamestown en Yorktown kan op die webwerf gevind word.
(Hierdie artikel verskyn oorspronklik in Solander, 'n publikasie van die Historical Novel Society.)
Solidariteit en faksionalisme in die kusvlakte
Standbeeld van Christopher Newport op die kampus aan die Christopher Newport University / Foto deur MyTwoCents, Wikimedia Commons
'N Noukeurige lees van die koloniale etnohistorie dui aan dat 'n mengsel van solidariteit en faksionalisme sentraal was in die politieke dinamika van die vroeë sewentiende-eeuse kusvlakte. Toe kaptein Christopher Newport die eerste keer die James opklim om die rivier te verken waarop die Engelse hulle gevestig het, het hy en sy manne tot by die waterval gekom, op besoek aan Powatah, die stad van Powhatan en die seun van die Mamanatowick. Gabriel Archer (1998a: 106-107), een van die mans in Newport, het berig dat
Deur met hom te gesels, het ons gevind dat alle koninkryke van die Chessipians bevriend was met hom, en om sy eie woord, cheisc, te gebruik, wat almal saam met hom is " of " onder hom ". . . Hierna het hy baie goed verstaan ​​onder die woorde en tekens dat ons die betekenis van ons betekenis uit eie beweging 'n vriendskapsbond met ons gemaak het, wat ons kaptein vriendelik omhels het.
Later het Powhatan self probeer om 'n alliansieverhouding met die Engelse te vestig en smeek Smith om sy wapens opsy te sit, aangesien die Engelse en Indiërs almal vriendinne was en ewig Powhatans " (Smith 1986d: 195). Onder die Powhatans het die huskanaw -ritueel die verhoudings van solidariteit bevorder wat jong mans van die kusvlakte bymekaar gebring het vir 'n jaarlikse ritueel wat by inwoners uit baie dorpe aangesluit het (Strachey 1953: 98).
Ten spyte van sulke instellings en die pogings van die Mamanatowick om 'n verenigende gesag uit te oefen, was die Virginia Coastal Plain van die vroeë koloniale era in werklikheid 'n sosiale landskap vol verdeeldheid. Talle Virginia Algonquians was ongehoorsaam aan die voorskrifte van Powhatan met betrekking tot interaksie met koloniste en weerspieël selde die gevoel van solidariteit soos Powhatans wat hoof Powhatan wou aanmoedig. In die hartjie van die hoof van Powhatan, het die Chickahominies steeds 'n onafhanklike groep gebly onder leiding van 'n raad, eerder as 'n werwance. Soos vroeër opgemerk, het die Engelse gereeld die politieke maneuvers van werowances teëgekom wat vir hul eie doel bande met die Tassantasse wou benut. Die Engelse het uiteindelik by Powhatan gekla oor aanvalle van sy onheilspellende onderwerpe wat teenstrydig was met Powhatan se belydenis van die koloniste:
op ons klagte by hom, word dit gelê op sommige van sy ergste en oproerige mense, waarvan hy ons vertel dat selfs koning James (wat so baie uiteenlopende manne beveel) 'n paar onreëlmatige en onreëlmatige mense moet hê, of dat dit 'n bietjie klein dinge is, wie se toeval [ ie miskien] het ons probeer [d.w.s. versoek word] (sê hy) met oortredings van dieselfde aard, dan is dit enige daad van hom, of uitgevoer volgens sy bevel, of volgens sy wil (Strachey 1953: 58).
Hoewel Powhatan op sy vermoedens gesinspeel dat die Engelse die woede van sy mense ontlok het, lê hy ook die skuld vir die vyandelikhede in die hande van onbehoorlike werwing wat op hul eie optree. Strachey het die waarheid van Powhatan hier bevraagteken, hoewel ander gebeure daarop dui dat Powhatan waarskynlik die waarheid praat. Die herhaaldelike pogings om die Engelse in ruilverhoudinge wat die Mamanatowick omseil het, saam te voeg, spreek van die mededingende aard van die politieke ekonomie tydens John Smith se twee reise deur die Baai en sy sytakke. Etlike jare later, toe Powhatan se jonger broer Opechancanough sy eerste gekoördineerde aanval op die koloniste in 1621 beplan het, het hy na bewering gif gesoek om die Engelse te gebruik uit 'n werwing aan die oostelike oewer, maar is geweier (Gleach 1997: 146). Selfs die magtigste figuur in die Powhatan-samelewing was nie in staat om die verdelende inheemse politieke dinamika van die vroeë sewentiende eeu te onderdruk nie.
=Hierdie afkomsinligting is nie geverifieer nie!==
Dit is meestal gebaseer op die mondelinge familiegeskiedenis wat oorgedra is van Louis Baker, ook bekend as Rebecca Rolfe, gedwing om te trou met Thomas Rolfe, wat onder druk was om dit te doen. Hy het na haar verwys as 'daardie wese'.
Sy was gedwing om die Christelike naam Rebecca aan te neem, sodat Rolfe met haar sou trou terwyl sy in ballingskap was. Sy is ook verkrag terwyl sy in gevangenskap was, deur sir Thomas Dale, goewerneur van Jamestown (daar word geglo dat hy die biologiese vader is van Thomas Rolfe, seun van Pocahontas.)
Pocahontas is vermoedelik aan boord vergiftig toe sy verneem het van die koloniste se planne vir haar mense - totale uitwissing en diensbaarheid deur die oorlewende vroue en kinders.
Mowhemencho Indiese dorp Wysig
Lank voor die aankoms van Europeërs in die 17de eeu, was die hele gebied van Virginia, insluitend die Piemonte -gebied, bevolk deur verskillende stamme van inheemse Amerikaners. Dit was die historiese stamme wat afstam van duisende jare van opvolgende en uiteenlopende inheemse kulture. Onder die historiese stamme in die Piemonte was die Monacan,  wat Siouan-sprekend was en wat aangeteken is dat hulle verskeie dorpe het wes van wat die koloniste later Manakin Town aan die Jamesrivier genoem het.
Hulle en ander Siouan-stamme het tradisioneel meegeding en was in konflik met die lede van die Powhatan-konfederasie, Algonquian-sprekende stamme wat oor die algemeen die kusgebiede langs die Atlantiese Oseaan bewoon het en riviere wat dit voed. Hulle was ook onderworpe aan aanvalle deur Iroquois uit die noorde, wat suid van die Great Lakes in die huidige New York en Pennsylvania was. Teen die einde van die 17de eeu is die Monacan doodgemaak deur oorlogvoering en aansteeklike siektes wat deur die meestal Engelse koloniste en handelaars gedra is, en hul oorlewendes is opgeneem in ander Siouan -stamme.
Manakin Town Edit
In 1700 en 1701 het ongeveer 700-800 Franse Hugenote-godsdienstige vlugtelinge  op vyf skepe vanuit Londen by Jamestown aangekom, nadat hulle deur die Kroon grondtoelaes en vestiging in Lower Norfolk County belowe is. Baie van hulle was handelaars en ambagsmanne in Londen, wat na die herroeping van die Edik van Nantes in 1685 oorstroom was met vlugtelinge van Franse Katolieke vervolging. Ander het tydelike toevlug gevind in Holland, Switserland, Duitsland en Ierland. Aangesien die tabakplantasies langs die Jamesrivier afhanklik was van skeepvaart en watervervoer, was die gebied in die Piemonte bo die seevaart by die vallyn nog nie gevestig nie.
Om te beweer dat die Norfolk -gebied ongesond was (alhoewel dit 'n gebied van entrepreneurs geword het), het Francis Nicholson, goewerneur van die kolonie, en William Byrd II, 'n welgestelde en invloedryke planter, die Franse vlugtelinge 10 000 hektaar aangebied om hulle te vestig in wat bekend geword het as Manakin Town , op land wat deur die Monakaanse Indiane verlaat is, ongeveer 32 kilometer bo die val van die Jamesrivier. Hulle bied ook grond aan die noordekant van die Jamesrivier aan, in die provinsie Goochland. Hulle wou die Franse daar hê as 'n buffer van Virginia -Indiane vir die Engelse nedersettings. Byrd het ook gehoop om grond wat hy in daardie gebied besit, te ontwikkel.  Die valgebied is later ontwikkel as die nedersetting Richmond, wat die hoofstad van die staat geword het.
Die eerste jare op die grens was moeilik vir die stedelike Frans van die 390 Franse wat hulle in Manakin Town gevestig het; slegs 150 het daar in 1705 gewoon. was baie geïsoleerd en in wese afgesny van die nedersetting Jamestown.Hulle het te min voorraad gehad en was aanvanklik nie geskik om 'n landbou nedersetting van die grens af te sny nie. Hulle het wel 'n stuk grond gebruik wat deur die Monacan skoongemaak is. Alhoewel hulle beplan het om 'n dorp te bou volgens die Franse dorpsmodel, was dit onprakties, aangesien die vrugbaarste grond langs die Jamesrivier gelê het.
So plaas hulle hul kerk- en glebe -lande in die middel van die gegewe oppervlakte, en dit word die middelpunt van hul plase. Die toelae is min of meer gelyk verdeel, met elke begunstigde in 1710 ongeveer 133 hektaar groot, wat in smal stukke van die rivier gestrek het, sodat elke huishouding toegang tot die water sou kry. Teen daardie tyd het baie Franse gesinne reeds na ander dele van Virginia en Noord -Carolina gemigreer. Die toelaes sou te beperk wees vir groeiende gesinne. 
Die Franse het gevestig geraak en geassimileer in koloniale Virginia -dienste by die Manakin Episcopal Church (King William Parish) is geleidelik meer in Engels as Frans gehou. Die Franse het uiteindelik die Engelse taal en elemente van kultuur aangeneem, met baie plantgesinne van Engelse afkoms in die omgewing en in die weste getroud, en Afrikaanse slawe as arbeiders aangeskaf toe hulle dit kon bekostig. Baie van die Hugenote -afstammelinge migreer wes in die Piemonte en oor die Appalachiese berge in Kentucky en Tennessee, net soos die naburige Engelse koloniste, sowel as suid langs die kus, met sommige wat uiteindelik in Texas gevestig het. Die staat het vandag die grootste aantal lede in die Hugenote -genootskap, 'n afstammingsvereniging.
Die huidige staatsroete 288 en staatsroete 711 loop ongeveer 'n kilometer oos van die voormalige stad. Die Hugenote -gedenk -kapel en -monument uit 1895, die vierde kerkgebou wat daar gebou is, word onderhou deur die Hugenote -genootskap.  Dit is gelys in die National Register of Historic Places.  Boonop gaan die nabygeleë biskoplike kerk Manakin,  wat in 1954 gebou is, voort om volle dienste vir 'n streekgemeente voort te sit.
Powhatan County Wysig
In Mei 1777 het die Virginia Algemene Vergadering Powhatan County uit die grond geskep uit die oostelike deel van Cumberland County tussen die Appomattox- en James -riviere. Inwoners het die graafskap benoem ter ere van hoofman Powhatan, hoofhoof van die Powhatan -konfederasie.  Hy het 'n bondgenootskap gehad met Algonquian-sprekende stamme in die Tidewater, met 'n bevolking van ongeveer 30 000 ten tyde van die nedersetting Jamestown. Hy was ook die vader van Pocahontas, wat koloniste as vriendelik beskou het. Terwyl sy in ballingskap was, aanvaar sy die Christendom en trou met die Engelse setlaar John Rolfe. Baie van hul afstammelinge is onder die eerste gesinne van Virginia gereken.
Die eerste twee jaar nadat die provinsie gestig is, was Mosby Tavern die hof van Powhatan County. Toe 'n nuwe hofgebou in 1778 gebou is, is die onmiddellike omgewing "Scottville" genoem na generaal Charles Scott, 'n rewolusionêre oorlogsoldaat. Hy is later verkies tot goewerneur van die Statebond van Kentucky nadat dit in 1792 gestig is as 'n aparte staat van grond wat deur Virginia afgestaan ​​is. Die hofgebou is later Powhatan genoem. 
Gedurende die laat 18de en vroeë 19de eeu het die graafskap meer ontwikkel met uitgestrekte plantasies namate die grens weswaarts beweeg het. Yeomen -boere het verder in die agterland ingetrek waar grond meer bekostigbaar was. Die groter planters het talle Afro-Amerikaanse slawe gebruik om tabak te kweek en te verwerk, en later gemengde gewasse, insluitend koring. Selfs na die heropbou het Powhatan County Convict lease gebruik om paaie in 1878 te bou.  Die graafskap is tot ná die Tweede Wêreldoorlog op 'n landbou -ekonomie georganiseer. Dit het nog steeds landelike gebiede en historiese plantasies, maar word ontwikkel met voorstedelike behuising en verwante kleinhandel.
Volgens die US Census Bureau het die graafskap 'n totale oppervlakte van 680 km2, waarvan 260 vierkante kilometer (670 km2) grond en 2,1 vierkante myl (5,4 km2) (0,8%) is water.  Dit grens in die noorde aan die Jamesrivier en in die suide aan die Appomattoxrivier. 
- noord - oos - suid - wes - oos (oostelike punt van Powhatan raak die suidwestelike punt van Henrico)
2019 (geskatte) 29,652  5.7%
Amerikaanse tienjarige sensus 
Vanaf die sensus  van 2000 was daar 22 377 mense, 7 258 huishoudings en 5 900 gesinne in die graafskap. Die bevolkingsdigtheid was 86 mense per vierkante myl (33/km2). Daar was 7 509 wooneenhede teen 'n gemiddelde digtheid van 29 per vierkante myl (11/km 2). Die ras se samestelling was 81,50% wit, 16,91% swart of Afro -Amerikaners, 0,21% inheemse Amerikaners, 0,21% Asiërs, 0,33% van ander rasse en 0,84% van twee of meer rasse. 0,82% van die bevolking was Spaans of Latino van enige ras.
Die grootste afkomsgroepe in Powhatan County is: Engels -Amerikaans (18%),  Afro -Amerikaner (17%), Duits (12%), Iers (11%) en Italiaans (3%)
Daar was 7 258 huishoudings, waarvan 37,50% kinders onder die ouderdom van 18 gehad het, 69,70% getroude paartjies wat saamwoon, 8,10% 'n vroulike huishouding gehad het sonder 'n eggenoot en 18,70% nie-gesinne. 14,60% van alle huishoudings bestaan ​​uit individue, en 4,80% het iemand wat alleen woon, 65 jaar of ouer. Die gemiddelde huishoudelike grootte was 2,74 en die gemiddelde gesin was 3,03.
In die graafskap was die bevolking versprei, met 24,00% onder die ouderdom van 18, 7,30% van 18 tot 24, 34,70% van 25 tot 44, 25,60% van 45 tot 64 jaar en 8,40% wat 65 jaar oud was of ouer. Die gemiddelde ouderdom was 37 jaar. Vir elke 100 wyfies was daar 122,30 mans. Vir elke 100 vroue van 18 jaar en ouer was daar 126,70 mans.
Die mediaaninkomste vir 'n huishouding in die graafskap was $ 53,992, en die mediaaninkomste vir 'n gesin was $ 58,142. Mans het 'n gemiddelde inkomste van $ 37,948 teenoor $ 28,204 vir vroue gehad. Die inkomste per capita vir die graafskap was $ 24,104. 5,70% van die bevolking en 4,80% van die gesinne was onder die armoedegrens. Uit die totale aantal mense wat in armoede leef, is 7,90% jonger as 18 jaar en 8,60% 65 jaar of ouer.
Toesighouers van Powhatan County is: 
Karin Carmack (voorsitter)
Michael Byerly (ondervoorsitter)
Die County Administrator is Edward (Ned) Smither.
Resultate van die presidentsverkiesing 
Powhatan County Public School District bestaan ​​uit drie laerskole: Pocahontas Elementary, Powhatan Elementary en Flat Rock Elementary. Hierdie laerskole lei tans kleuterskool tot en met graad 5 op. Powhatan Middle School is in 2018 voltooi, en leer 6de tot 8de klas. Powhatan High School, geleë op 1800 Judes Ferry Road, is die land se enigste sekondêre skool wat klas 9 tot 12 gee. Die huidige superintendent van PCPS is dr. Eric Jones (2019).