Kaiflex ST 19-018 - Buisisolatie PE PIR Elastomeer wol buis isolatie - CV, hemelwaterafvoer, rioleringsbuizen, ventilatiekanalen, airco
> Kaiflex ST 19-018
Kaiflex ST 19-018 buis van 2 meter
5,08 € per meter Kookkuns: Marina se visgereg
Marina se visgereg
Nog ’n visgereg deur Marina Wentzel.
1 blik ingelegde kerrievis
1 koppie gerasperde cheddar plus ekstra cheddar om bo-oor te strooi
1 pakkie hoendersop, aangemaak met ’n koppie water
Meng die kerrievis en die rys.
Roer die hoendersop by.
Gooi die kaas by en meng alles saam.
Gooi die mengsel in ’n oondbak, strooi gerasperde cheddar oor en bak by 180ºC tot die kaas begin bruin word.
resep: Marina Wentzel
op 2/09/2011 08:24:00 am y onlangse kolom oor die groei van on-demand werksgeleenthede soos Uber wat die lewe minder voorspelbaar maak en veilig vir werkers ontketen 'n klein versperring van kritiek van sommige wat beweer dat werkers kry wat hulle in die mark werd is.
A Forbes Magazine bydraer, byvoorbeeld, skryf dat werk slegs bestaan ​​"wanneer beide werkgewer en werknemer gelukkig is met die transaksie." So as die nuwe werk lae betalende en onreëlmatige is, is dit sleg.
Baie dieselfde argument is in die laat negentiende eeu uitgespreek oor beweerde "vryheid van kontrak."Enige ooreenkoms tussen werknemers en werkers is aanvaarbaar as beide partye vrywillig daaroor ingestem het.
Dit was 'n era toe baie werkers "gelukkig" was om twaalf-uur-dae in sweetwinkels te spaar weens 'n gebrek aan 'n beter alternatief.
Dit was ook 'n tyd van groot rykdom vir 'n paar en squalor vir baie. En van korrupsie, aangesien die rowers van die beroofde sakke sakke kontant op die lessenaars van bondige wetgewers gedeponeer het.
Uiteindelik het die twintigste eeu ná dekades van arbeidsstryd en politieke ruk 'n begrip van die kapitalisme vereis minimum standaarde van ordentlikheid en regverdigheid - werkplekveiligheid, 'n minimum loon, maksimum ure (en tyd en 'n half vir oortyd), en 'n verbod op kinderarbeid.
Ons het ook geleer dat kapitalisme 'n regverdige magsbalans tussen groot maatskappye en werkers benodig.
Ons het dit bereik deur middel van antitrustwette wat die kapasiteit van reuse-korporasies verminder het om hul wil te stel en arbeidswette wat werknemers toegelaat het om gesamentlik te organiseer en te onderhandel.
By die 1950s, wanneer 35 persent van die private sektor werkers behoort aan 'n vakbond, het hulle in staat om hoër lone en beter werksomstandighede as werkgewers anders "gelukkig" om voorsiening te maak sou gewees onderhandel.
Maar nou lyk ons ​​terug na die negentiende eeu.
Korporasies verskuif voltydse werk op temps, vrylansers en kontrakwerkers wat buite die arbeidsbeskerming wat dekades gelede gevestig is, val.
Die land se grootste korporasies en Wall Street banke is groter en sterker as ooit.
En lidmaatskap van die vakbondskap het tot minder as 7 persentasie van privaatsektorwerkers gekrimp.
Dit is dus nie verbasend nie, ons hoor weer dat werkers nie meer werd is as wat hulle in die mark kan kry nie.
Maar soos ons 'n eeu gelede moes geleer het, bestaan ​​daar nie markte in die natuur nie. Hulle word geskep deur mense. Die regte vraag is hoe hulle georganiseer word en vir wie se voordeel.
In die laat negentiende eeu is hulle georganiseer tot voordeel van 'n paar bo-aan.
Maar teen die middel van die twintigste eeu is hulle vir die oorgrote meerderheid georganiseer.
Gedurende die dertig jaar na die einde van die Tweede Wêreldoorlog, soos die ekonomie verdubbel het, het dit ook die meeste Amerikaners se lone gedoen, asook verbeterde ure en werksomstandighede.
Tog, sedert 1980, alhoewel die ekonomie weer verdubbel het (die Groot Resessie ten spyte daarvan), het die lone wat die meeste Amerikaners gestagneer het. En hul voordele en werksomstandighede het versleg.
Dit is nie omdat die meeste Amerikaners minder werd is nie. Trouens, werkerproduktiwiteit is hoër as ooit.
Dit is omdat groot maatskappye, Wall Street en sommige baie ryk individue politieke mag verkry het om die mark te organiseer op maniere wat hul rykdom versterk het, terwyl die meeste Amerikaners agtergelaat word.
dit sluit handelsooreenkomste die beskerming van die intellektuele eiendom van groot maatskappye en finansiële bates Wall Street, maar nie Amerikaanse werkgeleenthede en lone.
Bailouts van groot Wall Street banke en hul bestuurders en aandeelhouers wanneer hulle nie kan betaal wat hulle skuld nie, maar nie van huiseienaars wat nie hul verbandbetalings kan nakom nie.
Bankrotskapbeskerming vir groot maatskappye, sodat hulle hul skuld kan vergiet, insluitend arbeidskontrakte. Maar geen bankrotskap beskerming vir kollege gegradueerdes oorbelaste met student skuld.
Antitrusttilstandigheid teenoor 'n groot Amerikaanse bedryf, insluitend Big Cable (Comcast, AT & T, Time-Warner), Big Tech (Amazon, Google), Big Pharma, die grootste Wall Street-oewers en reuse kleinhandelaars (Walmart).
Maar minder verdraagsaamheid teenoor vakbonde - as werkers wat vakbonde probeer vorm, word ontslae van straffeloosheid, en meer lande neem sogenaamde "Reg-tot-werk" wette wat vakbonde ondermyn.
Ons lyk na volle spoed terug na die laat negentiende eeu.
Dus, wat sal die galvaniseringskrag vir verandering hierdie keer wees?
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > ekonomie > Opskrif Voltooi Terug na die Negentiende Eeu?