Gelowiges in die buiteland: Hoe ons op Ramadan afgestof is - Inligting
Terwyl reisigers dalk aan die geestelike maand Ramadan wil deelneem, is honger soms sterker as die wil.
Ons het nie beplan nie deur die wet daardie dag te oortree, het dit net so gebeur.
Nie ver van die stowwerige woestyngebied van ons ersatz, dagbreekpienk villa nie, kom ons met 'n oranje en wit taxi terwyl die son opkom op die eerste dag van Ramadan, die maand van vas en geestelike vernuwing vir Moslems oral.
Die Islamitiese gedragskode wat bepaal - geen eet, drink, rook of hoerery van sonop tot sononder nie - is nou van krag en op openbare plekke is ook van toepassing op ons ongelowige soorte.
Die idee is om Islamitiese eenheid en empatie op te bou deur selfopoffering. Die gevolge vir die verbreking van die Ramamdan-kode wissel van 'tisk' vir Moslems en arrestasie vir nie-Moslems.
Nietemin, in die opwinding van 'n goedkoop taxirit van Ibri na Al-Ain, 'n stad anderkant die Omani / Emirate-grens, neem die gedagtes van Ramadan die agterste sitplek na die landskap wat buite buite fluit: wit dorpies, golwende sand duine, 'n trop wilde kamele, die Wes-Hajarberge in die verte.
Nadat ons die 150 kilometer van ons aangenome huis Ibri, Oman na Al-Ain in die Verenigde Arabiese Emirate oorgedra het, kan ons net oor kos praat.
Met die afgelope twee weke wat beperk is tot Chinese mishandelde vleis, geen kaas nie (behalwe vir lubneh) en slegs twee soorte graan in die 'supermark' in Ibri, salf ons die moontlikheid van 'n 'hipermark' volop Westerse goedere in Al-Ain.
Miskien selfs spek! Gedagtes van Ramadan (en die gevolge daarvan om dit te breek) so vlugtig soos 'n woestynspieël.
Die boomryke strate van Al-Ain is net so leeg soos ons mae. Slegs 'n handjievol Indiese handelaars en Pakistanse dagwerkers meul oor die gewoonlik bruisende vrugte- en groentesuiker.
Vra 'n dame in 'n sari waar ons ontbyt kan kry, bobbel sy haar kop en beduie oor die super-snelweg. As ons oor die vlieg klap, vind ons die plek waar sy rondborrel, nêrens in sig is nie. Al die restaurante is gesluit.
Vloek ons ​​geluk, struikel ons magies oor 'n kruidenierswinkel in die Westerse styl. Al die produkte wat ons byna nie vergeet het nie, is daar: Havarti-kaas, Dr Pepper, varsgemaalde beesvleis en vyftien soorte ontbytgraan!
My kop draai. Sonder om te dink, bestel ek 'n Deense uit die bakkery en stamp dit in my mond voor 'n jong Moslem-gesin. Hulle sug amper.
By die deur met baguette, gerookte kalkoen, Dijon-mosterd en Doritos, is net 'n plek om diskreet te eet. Dit is immers Ramadan en ons wil nie kultureel onsensitief wees nie, laat staan ​​nog in die tronk beland.
Baxter Jackson se videogreep van Ramadan
'N Ontbyt-piekniek in 'n afgesonderde hoek van die palmoase agter die souq lyk net perfek. Ongelukkig as ons daar aankom, is dit warmer as die tafelblad. Ons smelt vinniger as die kaas. Honger, oorverhit en krakerig, ons pak 'n taxi en doen soos die meeste Emiratis doen as dit te warm word - ons gaan na die winkelsentrum.
Die lugversorging is asemrowend. Verby die ysbaan en tot in die semi-private grense van die gesinsafdeling van die koshuis van die winkelsentrum, versprei ons ons piekniek en eet soos barbare, in die hoop dat ons nie raakgesien sal word nie.
Slegs 'n paar minute daarna kom 'n beveiligde sekuriteitswag nader, vertel ons dat ons die Islamitiese wet oortree en ons opdrag gee om te gaan of in hegtenis te neem.
Ons smeek hom. Ons het geen plek om heen te gaan nie. 'Kom saam,' beveel hy en sit oor sy voorkop.
Deur die 'bewyse' bymekaar te maak, volg ons hom na 'n agterkamer. Knoppies vorm in ons keel. Hy sit ons plegtig neer. Die bordjie teen die muur langs 'n ondervragingstafel sê 'rusplek vir werknemers'.
Dan kondig hy met 'n onverwagte glimlag aan: "U kan hier eet, geen probleem nie."
Ons bedank hom oorvloedig, dankbaar dat hy binnekort voluit maag en vryheid sou wees op hierdie aangenaamste dae, die begin van Ramadan.
Beplan u of is u van plan om hierdie jaar aan Ramadan deel te neem? Deel u gedagtes in die kommentaar!