JY LEES NOU Emigreer
‘n Mens wonder dikwels by jouself hoe dit moet voel om te emigreer. Ek praat nie van buiteland toe gaan om te studeer of kinders op te pas, of kaartjies te knip by ’n museum nie.
Om te gaan met die wete dat jy terugkom, is totaal iets anders as om te gaan met die wete dat jy nooit weer sal terugkom nie, behalwe dalk met vakansie. Mense wat werklik so ’n keuse gemaak het - om watter rede ook al - kom in die meeste gevalle nie weer terug nie. Hulle betaal groot geld vir die verhuising, kom by hul nuwe blyplek, en byt dan vas en pas aan.
Natuurlik hang dit ook van die plek af, ás ’n mens ’n keuse het. Ons het een aand by ons Amerikaanse “kinders” in Nashville op die stoep gesit en die toneel voor ons bekyk: die heerlike woonstelkompleks, die vriendelike mense, skape en beeste wat ’n entjie voor die geboue op ’n stuk groen gras wei - en ek het by myself gesit en dink én dit hardop gesê: Hier sal ek gemaklik kan woon. Ook in my geliefde stad, Chicago. Of op Key West aan die Florida-kus, met die voorreg om elke aand die son te sien ondergaan oor die Karibiese See.
Ek sou nie in Engeland wou bly nie. Of in Taiwan nie. Aan die ander kant: Hier waar ek woon, het ek ook maar teensinnig beland en tog aangepas. ’n Mens skop nes waar jy moet - of jy moet dadelik pak. Jou hart kan nie op een plek bly en jou lewe op ’n ander plek nie. Tog is ’n bietjie nostalgie ook nie ongesond nie, veral wanneer ’n mens na ou foto’s kyk van “die goeie dae”. Maar mense emigreer om een of ander besliste rede - en daaroor moet elkeen vir sigself klarigheid kry.