Was daar tog tye wat ek hartseer geraak het oor die feit, dat daar sekere dinge is wat ek nie meer gaan sien nie en vir my was die belangrikste hiervan, my kinders se gesiggies.
Eendag staan ek by my agterdeur en ek staan en luister hoe my kinders in ‘n sandbak wat ek vir hulle gemaak het speel en ‘n groot hartseer kom oor my toe dit my weer tref, dat binne ‘n paar maande en op die meeste ‘n jaar, gaan ek hulle gesiggies nooit weer sien nie. Ek sak toe af op my hurke en roep hulle na my, want ek kon toe al klaar nie tot by die sandbak sien nie. Hulle kom toe en ek druk hulle teen my vas en toe besef ek hoe gelukkig ek is.
Ek los hulle toe dat hulle weer kan gaan speel en stap die huis in. Op pad na die voordeur, stap ek verby die yskas en op die yskas is ‘n bak met perskes. Ek neem toe een en terwyl ek hom so loop en eet, dink ek daaraan, dat my God so mooi na my kyk. Hy gaan selfs in die grond in en sorg dat die perskeboom kos kry, sodat die boom vir my hierdie heerlike vrug kan gee.
Toe dring die voëltjies se gesang uit die bome tot my deur en ek dink. Ek wil nou skielik ons Here se Naam groot maak maar daar sit die voëltjies in die bome en hulle kindertjies word gevang en opgevreet. Ek het so baie wat hulle nie het nie en tog het hulle vanoggend begin sing en vrolik wees en nou nog nie opgehou nie.
Toe soos so baie in die verlede, kry ek die gevoel om my kitaar te neem en ek deel nou met jou die lied wat ons Here in my hart laat opkom het.