Vrywilligerswerk by 'n voedselbank is een manier waarop mense beloon word deur te gee. AP Foto / Gene J. Puskar
"Dis die seisoen wanneer die gesprek verskuif na waarvoor jy dankbaar is. Gekombineer met familie en vriende om 'n vakansie fees, byvoorbeeld, kan sommige van die biggies vertel - soos hul gesondheid of hul kinders - of kleiner dinge wat die alledaagse lewe verbeter, soos om te gebeur met 'n fliek terwyl jy 'n kanaal navigeer of 'n gunsteling geniet seisoenale kos.
Sielkunde navorsers erken dat neem tyd om dankbaar te wees, het voordele vir welsyn. Nie net gaan dankbaarheid saam met meer optimisme nie, minder angs en depressie, en groter doelwitbereiking, maar dit word ook geassosieer met minder simptome van siekte en ander fisiese voordele.
In onlangse jare het navorsers verbindings gemaak tussen die interne ervaring van dankbaarheid en die eksterne praktyk van altruïsme. Hoe is dankbaar oor dinge in jou eie lewe verband met enige onbaatsugtige bekommernis wat jy oor die welstand van ander kan hê?
As 'n neurowetenskaplikeEk is veral geïnteresseerd in die brein streke en verbindings wat dankbaarheid en altruïsme ondersteun. Ek het ondersoek gedoen na hoe veranderinge in een kan lei tot veranderinge in die ander.
Vrywilligers se breinaktiwiteit is opgespoor terwyl hulle in 'n MRI-skandeerder probeer om die verhouding te ontwrig. Universiteit van Oregon, CC BY-ND
Gedeelde pad vir dankbaarheid en altruïsme
Om die verhouding tussen dank en altruïsme in die brein te bestudeer, my kollegas en ek het eerste gevra om vrywilligers vrae te bedoel om te bekommer hoe dikwels hulle dankbaar voel en die mate waarin hulle geneig is om omgee vir die welsyn van ander. Daarna het ons statistieke gebruik om die mate waarin iemand se dankbaarheid hul altruïsme kan voorspel, te bepaal. Soos ander gevind, die meer dankbare mense in hierdie groep was geneig om meer altruïsties te wees.
Die volgende stap was om meer te verken oor hoe hierdie tendense in die brein weerspieël word. Ons studie deelnemers het 'n gee aktiwiteit in die MRI skandeerder. Hulle het gekyk as die rekenaar werklike geld op eie rekening of op die rekening van 'n plaaslike voedselbank oorgedra het. Soms kan hulle kies of hulle moet gee of ontvang, maar ander tye was die oordragte soos 'n verpligte belasting, buite hul beheer. Ons wou veral vergelyk wat in die brein gebeur het toe 'n deelnemer geld ontvang het in plaas daarvan om geld te sien wat aan die liefdadigheid gegee is.
Dieper in die voorste deel van jou brein help die ventromediale prefrontale korteks om risiko en beloning te verwerk. Christina Karns, CC BY-ND
Dit blyk dat die neurale verband tussen dankbaarheid en gee baie letterlik en figuurlik baie diep is. 'N Streek diep in die voorste lob van die brein, die ventromediale prefrontale korteks genoem, is die sleutel tot die ondersteuning van beide. Anatomies word hierdie streek verbind om 'n middelpunt te wees vir die verwerking van die waarde van risiko en beloning; Dit is ryk verbind met selfs dieper breinstreke wat 'n skop van aangename neurochemikalieë in die regte omstandighede bied. Dit bevat abstrakte voorstellings van die innerlike en buitenste wêreld wat help met komplekse redenasie, die voorstelling van jouself en selfs sosiale verwerking.
Behalwe vir die identifisering van die plek in die brein wat veral tydens hierdie take aktief was, het ons ook verskille gesien in hoe aktief hierdie streek in verskillende individue was.
Ons het bereken wat ons 'n "suiwer altruismespons" genoem het deur te vergelyk hoe aktief die beloningstreke van die brein was tydens "liefdadigheid-wins" versus "self-wins" -situasies. Die deelnemers wat ek via die vraelys meer dankbaar en meer altruïsties geïdentifiseer het, het 'n hoër "pure altruïsme" tellings gehad - dit is 'n sterker reaksie in hierdie beloningstreke van die brein toe hulle die liefdadigheid gesien het om geld te verdien. Dit voel lekker vir hulle om die kosbank goed te sien.
In ander studies het sommige van my kollegas gehad nul in op dieselfde brein streek. Hulle het bevind dat individuele verskille in selfversorgde "welwillendheid" weerspieël word deur deelnemers se brein se reaksies op liefdadigheidskenkings, insluitend in die ventromediale prefrontale korteks.
So is hierdie brein beloning streek die sleutel tot goedheid? Wel, dit is ingewikkeld.
Oefening maak dankbaar, maak altruïsties?
Die menslike brein is ongelooflik buigsaam. Die afwesigheid van gehoor in iemand wat dowes gebore is, maak oop vir onroerende goed wat die klank sal verwerk handel eerder met ander sensoriese inligting, soos aanraking. Neurowetenskaplikes noem hierdie plastisiteit.
In onlangse jare het ek die idee getoets dat die plastisiteit van die volwasse brein gebruik kan word om die ervaring van welsyn te verbeter. Kan oefening verander hoe emosies wat sosiale verhoudings ondersteun - soos dankbaarheid, empatie en altruïsme - tipies in die brein geprogrammeer word? Deur praktiserende dankbaarheid kan mense meer vrygewig word?
My kollegas en ek het besluit om te toets of Deur die mate van dankbaarheid wat mense voel, te verander, kan ons die manier verander wat die ventromediale prefrontale korteks reageer op gee en ontvang. Ek het die deelnemers aan een van twee groepe willekeurig toegewys. Vir drie weke het een groep in hul joernale oor dankbaarheid geskryf en die dinge waaroor hulle dankbaar was, gehoorsaam. Oor dieselfde tydperk het die ander groep geskryf oor die aanpak van onderwerpe uit hul lewens wat nie spesifiek vir dankbaarheid was nie.
Net om dit af te skryf het 'n effek gehad. fotografierende / Unsplash, CC BY
Dankbaarheidsjoernalisering was om te werk. Net om 'n geskrewe rekening oor dankbaarheid te hou, het mense aangemoedig om meer van die emosie te ervaar. Ander onlangse werk dui ook op dankbaarheid maak mense meer ondersteunend van ander en verbeter verhoudings.
Dit is belangrik dat die deelnemers aan ons studie ook 'n verandering toon in hoe hul brein op gee geantwoord het. In die MRI-skandeerder het die groep wat dankbaarheid deur joernalisering beoefen het, hul "pure altruïsme" -maatreël in die beloningstreke van die brein toegeneem. Hul reaksies op liefdadigheidswins het meer toegeneem as dié van selfbeheersing.
Verander die wisselkoers vir wat beloonend is
Die ventromediale prefrontale korteks is gekoppel aan ander breinstelsels wat u help om beloning te ervaar. Hierdie hoëvlak stelsels in jou frontale lobbe assesseer voortdurend die waarde van jou besluite. Hierdie deel van die brein help jou om verskillende dinge in 'n hiërargie te plaas van hoe bevredigend jy dit vind. Dit kan jou help om te bepaal watter besluite, doelwitte en verhoudings om te prioritiseer.
Hier is 'n analogie: Toe ek 13 was, het my tannie my 'n wonderlike geleentheid gegee om saam met haar na Brittanje te reis. Toe ek my kindersitjies begin spaar het, het dit US $ 1.65 gekos om een ​​Britse pond te koop. Maar teen die tyd van die reis het dit byna $ 2.00 gekos om een ​​Britse pond te koop. 'N £ 10 Britse souvenir wat 'n paar maande gelede $ 16 sou kos, sou my nou $ 20 kos. Met ander woorde, die waarde van elke dollarrekening wissel met die wisselkoers.
Ek dink die ventromediale prefrontale korteks is soos die kantoor waar jy dollars na pond ruil of omgekeerd. Vir die mense met meer dankbare en altruïstiese neigings lyk dit of die ventromediale prefrontale korteks meer waarde aan liefdadigheidskenkings gee as om geld vir hulself te ontvang.
Uitoefening van dankbaarheid het die waarde van gee in die ventromediale prefrontale korteks verskuif. Dit het die wisselkoers in die brein verander. Om liefdadigheid te gee, het waardeer geword as om jouself te ontvang. Nadat die brein die wisselkoers bereken, word jy betaal in die neurale geldeenheid van beloning, die lewering van neurotransmitters wat plesier en doelwit bereik.
So in terme van die brein se beloningsrespons, kan dit regtig waar wees dat gee beter is as om te ontvang. Terwyl jy met vakansie reis - of dit met 'n Thanksgiving-banket versprei word vir ons vriende en familie, 'n besige inkopiedag op Black Friday of 'n hoop kersgeskenke. Om tyd te neem om dankbaarheid te beoefen, kan help om die beste beloon te word van die aktiwiteit van almal .
Christina Karns, Navorsingsassosiasie in Sielkunde en die Sentrum vir Brainbesering Navorsing en Opleiding; Direkteur van Emosies en Neuroplasticiteit Projek, Universiteit van Oregon
Terwyl mense geneig is om meer by te dra tot 'n virtuele openbare voordeel as hulle sien dat ander dieselfde doen, ...