Beskrywing van die skildery deur Vincent Van Gogh "Dance Hall" - Skilderye - 2022
Die kunstenaar is 'n verteenwoordiger van die post-impresjonistiese neiging en wyk af van die konsep van direkte oordrag van die sensueel-emosionele beeld van die wêreld. Hy probeer die diep filosofiese betekenis van wese oordra. Klein besonderhede, die reëls van die fisiologiese struktuur van die liggaam en die sentrale figure van die komposisie word onnodig.
Die versending van inligting met behulp van kleurvlekke met die simbool van figure en gesigte kom na vore. Die belangrikste semantiese vrag dra nou die kleur en algehele rykdom van die prentjie.
Die balsaal voldoen volledig aan hierdie konsepte. Kleur kolle in 'n duidelike buitelyn lyk soos loodglas. Groot skares in 'n klein omgewing moet pret uitstraal. Dit was juis ná hom dat al die besoekers aan die saal kom.
Die prentjie is egter vol verlange en onsekerheid. Dit skep 'n gevoel van verlorenheid in 'n gesiglose massa mense soos hy. Die helder kleure van die uitrustings klink skerp dissonansie met 'n droewige en verlore uitdrukking op die gesig van 'n dame in 'n geel hoed.
Daar is nie 'n enkele duidelike geskrewe gesig nie, en besoekers word verteenwoordig deur 'n gemiddelde skare met kudde-instinkte. Dit word beklemtoon deur die kleurgelykheid van uitrustings en bykomstighede. En hoe verder die gang in die saal kom, hoe meer verloor mense hul menslike voorkoms en word dit 'n ewekansige stel kleurvlekke.
Die helderheid en feestelikheid van die foto is 'n bedekking vir menslike verlange en eensaamheid, die onvermoë om 'n sielsgenoot by 'n groot aantal mense te vind. Almal gee nie om wie in die omgewing is nie en net die klatergoud van die vakansie verberg hierdie feit.