Klimaataksie behoort nie te beteken om tussen persoonlike en politieke verantwoordelikheid te kies nie
Geskryf deur Joost de Moor, et al
Klimaatoptog in Montreal, 27 September 2019. Maria Merlos / Shutterstock
Kan u individuele gedrag werklik word verskil aan die omgewing? En as daar van u verwag word om u lewe vrywillig te verander in die lig van ons verslegting omgewingskrisisse? Sommige argumenteer dit klem op persoonlike verantwoordelikheid is 'n afleiding van die werklike skuldiges: maatskappye en regerings.
Ons behandel die besluite om alternatiewe maniere om meer volhoubaar te leef te vind en om politieke weerstand teen groot besoedelaars en onaktiewe regerings as afsonderlik te beywer. Maar ons onlangse navorsing het bevind dat die verband tussen alternatiewe en weerstand eintlik baie meer kompleks is. Die een kan dikwels na die ander lei.
vorige studies het getoon dat die neem van individuele verantwoordelikheid vir die omgewing of die ontwikkeling van groen alternatiewe dikwels gaan hand in hand met politieke optrede. Ons navorsing dui daarop dat hierdie verhouding met verloop van tyd kan vorm, en dat mense hul lewenswyse om omgewingsredes kan verander, hul politieke optrede in die algemeen meer kan verhelder. Maar ons het ook gevind dat dit nie altyd gebeur nie en dat dit moeilik kan wees om die twee bymekaar te bring.
ons eerste studie' hul eie voedsel of energie, het mettertyd meer politiek aktief geraak. Dit sluit in interaksie met politieke instellings (byvoorbeeld kontak met verkose politici) en ander aksies soos om aan betogings deel te neem.
Ons navorsing dui daarop dat die neem van individuele verantwoordelikheid vir die omgewing u besorgdheid daaroor verhoog, wat u motiveer om aan ander vorme van aksie deel te neem. Alhoewel die effek baie klein was, blyk dit goeie nuus te wees vir omgewingsbewegings. Dit wys dat wanneer mense (ten minste die politiek belangstellendes) gemotiveer kan word om beskeie lewensstylveranderings aan te neem, hulle op hul beurt polities aktief kan word in 'n meer algemene sin.
Maar op 'n praktiese vlak is dit nie maklik om individuele alternatiewe en politieke weerstand te probeer aanmoedig soos ons gevind het nie ons studie van twee organisasies wat plaaslike voedsel- en energiestelsels in Manchester in die Verenigde Koninkryk bevorder. Benewens die beperkte tyd, het die organisasies bevind dat politieke aktivisme soms in konflik was met hul doel om alternatiewe leefstylprojekte aan die grootste moontlike gehoor te bevorder. Soos een ondervraer dit gestel het: "As ons probeer om die opname van oplossings te beïnvloed, dan word die opposisie gesien ... is nie baie produktief nie."
Die persoon kan polities word. Paul McKinnon / Shutterstock
Ons het egter ook gesien hoe alternatiewe en weerstand bymekaar gebring kan word, en dat die sukses daarvan afhang van die ligging. In 'n reeks in-diepte onderhoude met omgewingsorganiseerders in Bristol, vind ons dat die aktiviste baie baat gevind het by die stad se kompakte grootte en uitleg (in vergelyking met Manchester). As u meer geneig is om mense van ander aktivistegroepe teë te kom, beteken dit dat, volgens een ondervraagde, “u sosialisering politiek is”.
Die resultaat was dat aktiviste in Bristol beter was om verhoudinge tussen verskillende groepe te handhaaf en om die sosiale kant van aktivisme aan die gang te hou as in Manchester. Dit het die deelnemers tussen die alternatiewe en weerstande van die beweging moontlik gemaak.
Sommige het hul eie kos begin verbou en uiteindelik hul lot teen stedelike ontwikkelings verdedig. Ander wat aanvanklik teen supermarkte betoog het, het in 'n voedselkweekskema beland.
Die strewe na alternatiewe het ook gehelp om die weerstandsaktiwiteite te handhaaf. Dit was beide omdat die alternatiewe dikwels 'n meer positiewe ervaring gehad het, en omdat dit dit makliker gemaak het om te wys op lewensvatbare oplossings tydens protesoptrede in die omgewing.
Uit die oogpunt van 'n kampvegter is daar dus min bewyse dat die bevordering van alternatiewe lewenstylkeuses en politieke weerstand onderling uitsluitend is. Trouens, in baie gevalle voed die twee mekaar op positiewe maniere, veral in die vorm van oorskiet van deelname aan een vorm van aksie na 'n ander.
Die effek wat ons gevind het, was redelik klein en dit sal beslis nie outomaties plaasvind nie. Maar dit dui daarop dat die organiseerders 'n belangrike rol het om dit verder te stimuleer. Verskillende organisasies is nodig om sowel persoonlike as politieke aktiwiteite aan te bied en om meer (en meer diverse) mense aan te moedig om betrokke te raak.
Vir die meeste gewone mense sal die debat oor die doeltreffendheid van individuele verantwoordelikheid vir die omgewing waarskynlik voortduur. Ons navorsing dui ten minste daarop dat mense wat mekaar motiveer om persoonlik op te tree, nie 'n breër omgewingsprojek ondermyn nie. Maar dit is steeds belangrik dat mense bespreek watter ander aksie nodig is, en om maniere te soek of selfs te organiseer om druk op kragtige akteurs te plaas om hul verantwoordelikheid te neem.
Joost de Moor, postdoktorale navorser, Departement Politieke Wetenskap, Stockholm Universiteit; Brian Doherty, professor in politieke sosiologie, Keele Universiteit, en Philip Catney, senior lektor in politiek, Keele Universiteit
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > Politieke > Klimaataksie behoort nie te beteken om tussen persoonlike en politieke verantwoordelikheid te kies nie