Brandskepe val die Spaanse Armada aan (illustrasie) - Inligting
Brandskepe val die Spaanse Armada aan
Die ware verhaal van die Spaanse Armada
Die son het nooit ondergegaan op die Britse Ryk nie, maar die Ryk het amper geëindig voor sy aanbreek toe die Spaanse koning 'n massiewe vloot bymekaargemaak het om Engeland binne te val en haar koningin af te sit.
Engeland se koningin Elizabeth I staan ​​vandag bekend as een van die belangrikste figure van haar ouderdom. Elizabeth, die dogter van die legendariese Henry VIII, het seksisme teëgekom, uitdagers op die troon en een van die grootste invalsvlote wat Engeland nog ooit teëgekom het. Die koning Filippus II van Spanje was een van die rykste manne in die geskiedenis, wat die grootste oordrag van rykdom tussen nasies vergemaklik het toe Spaanse skatkogelaars uit die nuwe wêreld teruggekeer het.
Die Spaanse Armada is dikwels die verhaal van die Engelse onderdog, wat deur 'n stormagtige voorsienigheid van sekere vernietiging gered is. Die ware verhaal van die Spaanse Armada - soos met enige gebeurtenis uit eeue gelede waar duisende mense sterf - is baie ingewikkelder as wat u dink.
Spaanse Armada verslaan
Aan die kus van Gravelines word Frankryk, Spanje, die sogenaamde " Onoorwinlike Armada " verslaan deur 'n Engelse vlootmag onder bevel van lord Charles Howard en sir Francis Drake. Na agt ure se woedende gevegte, het 'n verandering in windrigting die Spanjaarde daartoe gelei om van die geveg af te breek en na die Noordsee terug te trek. Die hoop op inval was verbrysel; die oorblyfsels van die Spaanse Armada het 'n lang en moeilike reis na Spanje begin.
Aan die einde van die 1580's het Engelse aanvalle op die Spaanse handel en die steun van koningin Elizabeth I van die Nederlandse rebelle in die Spaanse Nederland daartoe gelei dat koning Philip II van Spanje die verowering van Engeland beplan het. Pous Sixtus V het sy seën geskenk aan die naam van " The Enterprise of England, " wat hy gehoop het die Protestantse eiland weer in die vou van Rome sou bring. 'N Reuse Spaanse invalvloot is teen 1587 voltooi, maar Sir Francis Drake se gewaagde aanval op die Armada -voorraad in die hawe van Cadiz het die vertrek van Armada tot Mei 1588 vertraag.
Op 19 Mei vaar die Invincible Armada uit Lissabon op 'n missie om die beheer van die Engelse kanaal te beveilig en 'n Spaanse leër na die Britse eiland uit Vlaandere te vervoer. Die vloot was onder bevel van die hertog van Medina-Sidonia en het bestaan ​​uit 130 skepe wat 2 500 gewere, 8 000 seelui en byna 20 000 soldate vervoer het. Die Spaanse skepe was stadiger en minder goed bewapen as hul Engelse eweknieë, maar hulle was van plan om aan boordaksies te dwing as die Engelse geveg sou bied, en die superieure Spaanse infanterie sou ongetwyfeld die oorhand kry. As gevolg van storms wat dit tydelik na Spanje teruggedwing het, het die Armada eers op 19 Julie die suidkus van Engeland bereik. Teen daardie tyd was die Britte gereed.
Op 21 Julie het die Engelse vloot op 'n veilige afstand begin om die sewe myl lange lyn van Spaanse skepe te bombardeer en ten volle gebruik te maak van hul langafstand swaar gewere. Die Spaanse Armada het gedurende die volgende paar dae voortgegaan, maar sy geledere is uitgedun deur die Engelse aanval. Op 27 Julie het die Armada in 'n blootgestelde posisie voor Calais, Frankryk, geanker en die Spaanse weermag het gereedgemaak om uit Vlaandere te vertrek. Sonder beheer van die Kanaal sou dit egter onmoontlik wees om na Engeland te gaan.
Net na middernag op 29 Julie het die Engelse agt brandende skepe na die oorvol hawe by Calais gestuur. Die paniekerige Spaanse skepe moes hul ankers sny en see toe vaar om nie aan die brand te raak nie. Die ongeorganiseerde vloot, heeltemal uit die vorming, is teen dagbreek deur die Engelse by Gravelines aangeval. In 'n beslissende stryd het die superieure Engelse gewere die dag gewen, en die verwoeste Armada moes noodgedwonge noordwaarts na Skotland terugtrek. Die Engelse vloot het die Spaanse tot in Skotland agtervolg en toe teruggedraai weens gebrek aan voorraad.
Onder storms en 'n groot gebrek aan voorraad, vaar die Armada op 'n harde reis terug na Spanje om Skotland en Ierland. Sommige van die beskadigde skepe het in die see gestig, terwyl ander op die kus van Ierland gery en verwoes is. Teen die tyd dat die laaste van die oorlewende vloot Spanje in Oktober bereik het, was die helfte van die oorspronklike Armada verlore en het ongeveer 15 000 man omgekom.
Koningin Elizabeth se beslissende nederlaag van die Invincible Armada het van Engeland 'n mag van wêreldgehalte gemaak en vir die eerste keer effektiewe langafstandwapens in vlootoorlog ingebring, wat die era van aan boord en nabygevegte beëindig het.
Die nederlaag van die Spaanse Armada in 1588 word dikwels beskou as 'n bewys van Engeland se meerderwaardigheid tydens die Elizabethaanse tyd, wat 'n hupstoot gee aan die legende van Elizabeth self saam met haar roerende toespraak 'n paar jaar daarna by die Tilbury -dokke en 'n groot hart vir die protestantse sake oor die hele kontinent van Europa. Sir Francis Drake en sy onwilligheid om 'n bakkie by Plymouth Hoe onvoltooid te laat, het die legende vir geslagte skoolkinders gehelp.
Die Spaanse Armada en Engelse skepe in Augustus 1588 – Onbekende kunstenaar
Die werklikheid, soos so dikwels, was egter nie heeltemal so nie; dit is net so fassinerend.
Teen 1587 het die Engelse, met die hulp van, deur Spaanse oë, 'seerowers' soos Sir Francis Drake groot skade aan Spanje se handel in silwer uit die Amerikas veroorsaak, en baie skepe is gesink of gevange geneem. Daarbenewens het die destydse Spaanse Nederland die Spaanse baie probleme veroorsaak, veral met die ontwikkeling van Protestantse onafhanklikheidsoekers, wat die Engelse baie hulp verleen het.
Toe Maria, die Koningin van Skotte, onder die bevel van Elizabeth tereggestel is, het die Spaanse koning Felipe II (Filips II), wat met Maria I van Engeland getroud was en later selfs met Elizabeth wou trou, besluit dat Spanje nie meer kan neem nie en moet aanval en inval.
Die Spaanse Armada is dus verwek. Dit was egter gepla deur probleme nog voordat dit Spanje verlaat het.
In 1587 het Drake byvoorbeeld beroemd 'die koning van Spanje se baard gesing' toe hy in 'n vermetel en briljante aanval tussen 20 en 30 Spaanse skepe in die Cádiz -hawe gesink het. Skepe is nie net vernietig nie, alhoewel baie voorrade wat vir die armada bestem was, verlore gegaan het, insluitend duisende vate. Die vervangingsvate wat daarna vir die armada gebruik is, was gemaak van nuwe hout, wat nog klam was, wat die kos verrot en verwoes het en die water aan boord van die skepe versuur het, met katastrofiese gevolge.
Die hoogs ervare Spaanse admiraal, Álvaro de Bazán Santa Cruz, is in 1586 oorlede om vervang te word deur die hertog van Medina Sidonia, 'n ryk en suksesvolle generaal wat ongelukkig nog nooit op see was nie en aan konstante seesiekte gely het. Dit was hy wat die vloot van 22 Spaanse Royal Navy -oorlogskepe en 108 bekeerde handelsvaartuie gelei het om Engeland aan te val. Van die begin af dwing die slegte weer een galjoen en vier galeie om die armada te laat vaar en terug te keer huis toe.
Die geluk het vir die Spanjaarde vir 'n slag in die verhaal verskyn toe hulle by Plymouth aankom met die Engelse vloot wat in die hawe vasgekeer was - daarom sou Drake dit nutteloos gevind het om sy bakke te verlaat. Medina Sidonia het egter die advies van sy ervare admirale geïgnoreer om die gety in die hawe in te ry en die Engelse vloot daar en dan in te skort. 'N Besluit wat meer as 'n bietjie duur sou wees.
Die Engelse vloot was onder bevel van lord Howard van Effingham, 'n man wat slim genoeg was om te besef dat ervare matrose soos Drake, Sir John Hawkins en Martin Frobisher toegelaat moes word om die belangrikste besluite te neem en, nadat hulle die span van die wind in 'n sterk wind opgedaag het, 'n beduidende wins moes kry. As gevolg van 'n taktiese voordeel kon die Engelse in 'n reeks klein skermutselings voortdurend na die Spanjaardes sluip. Twee Spaanse skepe is op hierdie manier gevang, wat die Engelse in staat gestel het om enorme voorraad kruit na hul eie vloot te neem.
Die mees beslissende ontmoeting het plaasgevind by die klein Vlaamse hawe Gravelines, waar Medina Sidonia probeer het om sy vloot te hervorm. Die superieure manoeuvreerbaarheid van die Engelse skepe en die gebruik van 'Hell Burners' - agt ou skepe wat as drywende bomme gebruik is om die Spaanse vloot in te dryf, het paniek veroorsaak veel verder as die impak wat slegs verkry is deur 'n enkele vaartuig te vernietig - en beteken dat vyf skepe het heeltemal verlore gegaan en nog baie baie erg beskadig. Die Spaanse plan om by die landmagte van die hertog van Parma aan te sluit en dan Suidoos -Engeland binne te val, is laat vaar en die skepe is langs die kus van die Noordsee gedwing.
Die Armada -portret van koningin Elizabeth I, c.1588. Toegeskryf aan George Gower (c.1546-1596).
Dit was nou dat die natuur besluit het om werklik wreed te wees teenoor die Spanjaarde. Die skepe, baie ernstig beskadig en deur kabels bymekaar gehou, het om Skotland en Ierland tot in die Noord -Atlantiese Oseaan gehink. Kos en water was bitter kort en die kavallerieperde is lankal oorboord gegooi. Ongekende Atlantiese storms het die beskadigde skepe geteister, en omdat so baie van hulle hul ankerlyne afgesny het om aan die vuurskepe te ontsnap, kon hulle nie skuiling in baaie beveilig nie en is hulle op die rotse gery. Baie meer matrose en skepe het verlore gegaan as in die vorige geveg na raming 5 000 man. Die Engelse oortuiging dat God aan hulle kant was in hierdie Protestantse sukses, word beliggaam deur die bewoording oor die herdenkingsmedaljes wat spesiaal geslaan is: Hy blaas Sy winde, en hulle is verstrooi.
Wat oorgebly het van die Grande y Felicísima Armada- die Groot en Gelukkigste Vloot- 67 skepe en 'n kwart van die manne, keer terug na Lissabon, maar baie van die oorlewendes sou later in Spanje of op hospitaalskepe in Spaanse hawens sterf siektes wat hulle op hul reis gekontak het.
Felipe het die volgende jaar nog 'n kleiner armada gestuur, maar dit het hewige storms suid van Cornwall teëgekom en na Spanje teruggewaai. Die vloot het daarna aansienlike hervormings ondergaan, wat beteken het dat dit weer in die Europese seë kon oorheers, selfs na die oënskynlik onomkeerbare skade wat in 1588 aangerig is.
Die Engelse vloot
Die Engelse vloot was onder bevel van Charles Howard, 2de Baron Howard van Effingham, hy was nie meer 'n ervare admiraal as Medina-Sidonia nie, maar was 'n meer effektiewe leier. Sy tweede bevelvoerder was sir Francis Drake. Die Engelse vloot het een of ander tyd bykans 200 skepe ingesluit, maar tydens die meeste van die daaropvolgende gevegte in die Engelse kanaal het dit minder as 100 skepe getel, en op sy grootste was dit ongeveer dieselfde grootte as die Spaanse vloot. Nie meer as veertig of meer was oorlogskepe van die eerste rang nie, maar die Engelse skepe was sonder vragte, en selfs hul kleinste vaartuie was vinnig en goed gewapen vir hul grootte. Die Engelse het groot vertroue op artillerie gemaak, hul skepe het min soldate gehad, maar hulle het baie meer en swaarder gewere as die Spaanse skepe. Met hierdie gewere, gemonteer in vinniger en handiger skepe, was hulle van plan om op te staan ​​en die Spaanse skepe op lang afstand te bombardeer.
In Julie 1588 het die Engelse admiraals Lord Howard van Effingham en Francis Drake beplan om die massiewe Armada in die Engelse Kanaal aan te val, maar hulle het binnelandse winde in die gesig gestaar en moes noodgedwonge wag terwyl hulle boul terwyl hulle op beter weer wag. Die Spanjaarde het die geleentheid gehad om die Engelse vloot by die Plymouth -hawe aan te val, maar koning Philip het die Spaanse vloot beveel om nie die Engelse te betrek nie, tensy dit absoluut noodsaaklik was dat die Armada in plaas daarvan na Calais sou vaar soos beplan. Op 20 Julie vaar die Engelse uit Plymouth Sound om die Spaanse vloot aan te val en hul magte te verdeel. Die twee eskaders van die Engelse vloot van 55 mans het met die wind gesig om die Spaanse vloot van 120 man (met 350 soldate op elke skip) aan te val, wat 'n vooraf gereëlde halfmaanvormige gevegsvorming gevorm het. Die Engelse het 'n hewige tweeledige aanval op die Armada geloods, met Drake onder bevel van 'n 11-eskader van Wraak en Howard lei die grootste deel van die vloot uit Ark Royal. Omdat die Spanjaarde die voordeel in gevegte in die naderende kwartaal sou hê, het die meer manoeuvreerbare Engelse skepe buite grypafstand gehou en die Spaanse skepe van ver af gebombardeer. Die Spaanse skepe Rosario en San Salvador160 moes verlaat word ná 'n botsing, en teen die nag het Drake die skepe laat plunder en buskruit en goud gesteel.
Op 23 Julie ontmoet die twee vloote weer buite Portland, en die Armada besluit om terug te trek na Calais toe Martin Frobisher en Drake hulle aanval. Op 27 Julie het die Armada by Calais geanker, waar Parma se leër, wat deur siektes tot 16 000 verminder is, na verwagting sou wag. Parma moes egter ses dae wag terwyl hy sy leër voorberei om weer te beweeg, en die vloot van Medina Sidonia word geblokkeer deur 'n vloot van 30 Nederlandse vliegbote onder Justinus van Nassau. Die Spanjaarde het geen diepwaterpoort gehad waar hulle skuiling kon vind nie, en hulle het nie een van hul lewensbelangrike skepe afgelei om die Nederlandse blokkade te beveg nie, wat hulself kwesbaar gelaat het. Om middernag op 28 Julie het die Engelse agt vuurskepe aan die brand gesteek en hulle na die Spaanse vloot gestuur. Die Spaanse het twee van hulle vernietig, maar die res het die Spaanse vloot binnegedring en hulle gedwing om hul kabels af te sny en hul sekelvorming te breek. Geen Spaanse skepe is verbrand nie, maar die vorming daarvan is gebreek en een skip is gegrond, wat hulle in 'n toestand van verwarring gelaat het.
Die brandaanval by Gravelines
Op 7 Augustus het Drake en Howard hul hoofaanval op die Spaanse Armada by Gravelines beplan. Die volgende oggend, na 'n vuuraanval die vorige aand, plunder Howard en sy skepe die Spaanse skip wat gestrand het, wat hulle kosbare tyd gekos het. Drake het besluit om die res van die vloot te lei om die Spaanse vloot aan te val, en Medina Sidonia het die Engelse vloot 'n uur lank teruggehou en die res van die Armada tyd gegee om te hervorm. Howard keer egter terug met sy vloot en sluit aan by die aanval. 50 Spaanse skepe het hul eie verdedigende halfmaan gevorm, en Drake vaar verder om dit aan te val. Drake laat sy skepe in die Spaanse formasie vaar, en die skepe was so naby dat die muskieters van beide kante op mekaar kon skiet. Die Engelse kon die Armada met verskeie skote tref, wat hul skepe en bemannings aangerig het. Die Spanjaarde het groot slagoffers gely op kort afstand wat hulle van plan was om aan boord van die Engelse skepe te gaan eerder as om op hulle te vuur, en hulle het baie min van hul ammunisie gebruik terwyl die Engelse skepe hulle gestamp het. Na agt ure se intense gevegte het die Engelse vloot om 16:00 ammunisie opgehef, die Engelse het teruggetrek. Die Spanjaarde het 600 matrose en nog honderde swaar gewondes verloor, en 1 Spaanse skip is gesink, 2 aan wal gedryf en die res ernstig beskadig. Die wind waai toe die Spanjaarde na die verraderlike klankoewers van Vlaandere, waar San Lorenzo160 rand gestrand in Calais en is deur die Engelse geneem nadat hy teen Don Hugo de Moncada se bemanning geveg het.San Mateo en San Felipe'N Dag later gestrand op Walcheren en is deur die Nederlanders geplunder.
Die Spaanse vloot is in die Noordsee weggewaai en dit van vernietiging gered, maar het dit van die troepe in Vlaandere afgelei. Drake en Howard het hul oorwinning gevier, terwyl koningin Elizabeth I van Engeland die troepe in Tilbury toegespreek het en belowe het om dood te veg as die Spanjaarde op Engelse grond sou kom. Dit sou egter nie gebeur nie, aangesien die Spaanse vloot langs die Engelse kus gevaar het, onderweg deur Engelse skepe gehaas. Aangesien die kanaal afgesper is, het die Armada besluit om Skotland en Ierland om te draai en terug te trek na Spanje. Teen die tyd dat die vloot in Ierland aankom, het baie soldate gesterf van dors en honger, omdat hulle nie meer voorraad gehad het nie. Baie van die oorlewende skepe is deur hewige storms aan die westkus van Ierland beland, en tientalle Spaanse skepe is verwoes en 5 000 het verdrink of beroof en geslag deur Ierse inwoners of Engelse soldate toe hulle die kus bereik het. Slegs die Spaanse adellikes is gespaar, gevange gehou vir losprys. Medina Sidonia sterf amper aan dysenterie, terwyl sy tweede-in-bevel slegs enkele dae nadat hy by die huis gekom het, aan skande gesterf het. Die Armada het met slegs 67 skepe en 10 000 soldate teruggekeer in 'n nasionale tragedie vir die Spanjaarde. Die Engelse soldate het egter nie veel beter gevaar nie, aangesien tifus vinnig aan boord van die Engelse vaartuie versprei het, is baie Engelse troepe op hul skepe gelaat sodat hulle nie betaal moes word nie. Groot getalle Engelse matrose sterf aan siektes of honger, en van die min wat oorleef het, het sommige gesterf selfs nadat hulle by Margate geland het. Lord Howard het sy soldate so goed as moontlik met sy silwer betaal, maar teen 1589 het slegs die helfte van die Royal Navy -matrose oorleef. Die nederlaag van die Armada het 'n keerpunt in die Anglo-Spaanse Oorlog geword, 'n vlootlegende geword. Engeland het eeue lank 'n Protestantse staat gebly, en Engeland sou uiteindelik Spanje as een van Europa se belangrikste moondhede oortref.
Brandskepe val die Spaanse Armada aan - Geskiedenis
Wat u op die punt staan ​​om te lees, is deur die koningin 'n geheim bepaal
en vreemd is dit geheim gehou! Gebeurtenisse was aansienlik
anders as wat u in die geskiedenisklas gesê is. Genie is wat sir Francis Drake
gebruik om die Spaanse Armada te breek. As óf 'n hedendaagse kaptein (óf 'n kreatiewe skrywer)
met hierdie soort planne, sou dit die mensdom ontsag.
Ek kan egter nie verantwoordelikheid neem vir sy briljante idees nie. Jy sal nie vind nie
baie van hierdie inligting op enige ander plek.
Die Fire Ships was nie vuurskepe nie, dit was IED's.
Sommige van hulle was ten minste IED's. Daar word egter in die geskiedenis opgeteken dat geen Engelse en geen Spaanse matrose in die Spaanse Armada dood is nie.
Die naam 'vuurskip' is 'n verkeerde benaming. 'N Paar van hulle was gevul met ongeveer 500 pond buskruit elk, sodat dit IED's of geïmproviseerde ploftoestelle was. Dit was bootbomme.
Let op hoe die skip in die middel van die ets ontplof en nie brand nie. Let op dat mans in die lug gewaai word. Hierdie ets word hier gevind, maar uit die rekords blyk dat niemand aan weerskante dood is nie. Hierdie skildery is u bewys dat iets nie was soos u geleer is nie. Dit was ook snags en maanloos.
Die hele bedoeling was om dit te laat lyk asof die Spanjaarde van niks weghardloop nie, sodat die bestaan ​​van kruit geheim gehou is (tot vandag toe). Hulle het amper van niks weggehardloop nie, want nooit een van die skepe vol plofstof is ooit gebruik nie. Drake gaan dit eers gebruik nadat ongeveer 12 Engelse skepe teen die Spanjaarde gestuur is, maar hulle het almal weggehardloop nadat slegs die 8ste Engelse skip aan die brand gesteek is. Hy het 'n soort eensydige 'Russian Roulette' uitgevind met vuurskepe in plaas van 'n rewolwer.
U kan 'n 'vuurskip' sien ontplof in hierdie gravure.
Meer as 1000 Spanjaarde is verskeie jare tevore doodgemaak deur 'n 'ontploffende' vuurskip toe dit naby Antwerpen opgeblaas het.* Dit was dus glad nie 'n nuwe vorm van oorlogvoering nie en vuurskepe was nie bloot 'n skip wat aan die brand gesteek is nie.
Dit is wat die Spaanse verwag het dat elkeen van die Engelse vuurskepe sou doen.
Slegs twee van die Engelse skepe was met kruit gelaai. Die Spanjaarde het egter nie geweet wie hulle was nie. Die y kon nie weet watter een in hul gesig sou ontplof nie en watter sou net brand as hulle hulle net met roeispane afstoot. Die Spanjaarde wou nie een van die brandende skepe naby hulle hê nie. **
As daar nie 'n dreigement was dat 'n IED die helfte van die Spaanse skepe sou doen wat Al -Qaeda aan die kant van die USS Cole gedoen het nie, sou die Engelse nooit die Spanjaarde kon verstrooi nie.
Letterlik kan twee dosyn manne met roeispane 'n brandende skip van ongeveer 50 ton afweer. Die Spanjaarde was egter bang dat die Engelse skepe sou ontplof en wou nie naby hulle kom nie.
Daar was verskeie Engelse op elk van die vuurskepe om verskeie redes, onder meer om hulle te loods en om Spaanse losies in roeibote weg te hou.
Wat het met die Engelse gebeur?
Aanvanklik is gedink dat hulle in die brand dood is of op see verlore gegaan het, want slegs een Engelsman is gevang en niemand het teruggekeer na Engeland nie. Daarom toon verskeie van die skilderye (en die gravure hierbo) dat baie Engelse mense vermoor word.
Wat het dan gebeur met die Engelse wat op die vuurskepe was?
Hulle het almal eenvoudig aan die kus geswem, behalwe die een man wat gevange geneem is, waar hulle 400 Franse vroue ontmoet het wat skaars geklee was toe hulle die Engelse hul klere gegee het, sodat hulle nie koud sou word nie. Daarna het hulle gestry oor wie die Engelsmanne vir die Spaanse moes wegsteek en watter vroue hulle waardering moes toon omdat hulle hulle van die Spaanse gered het.
Om eerlik te wees, het hulle uiteindelik besluit om die mans te deel, en die mans het gekies watter een van die 400 skaars geklede Franse vroue hulle eers wou wegsteek en bedank. Hierdie vroue is verkrag en hul besittings is geplunder vir voorraad deur die Spaanse wat daar geanker was, sodat hulle waardering baie werklik was.
Hierdie mans was almal weggesteek in beddens in Frankryk en word bedank deur wonderlike Franse vroue vir weke, en hulle wou absoluut nie teruggaan na Engeland nie. Sommige van hulle was arm mense en hulle het almal as vrywilligers gewerk omdat hulle nie veel in Engeland wou doen nie. Die Engelse gee nie om vir hulle as mense nie, anders sou hulle hulle nie laat sterf nie. Daar was nie 'n enkele aristokraat onder hulle nie. Hulle het hul werk gedoen en daar word aangeneem dat hulle dood is, en hulle het net in die beddens van enkellopende Franse vroue weggesteek terwyl die heerlike etse gemaak is waarin hulle in ontploffende skepe gedood word.
Die Franse vroue wou ook nie hê dat hulle moes vertrek nie. My laaste vriendin was 'n Franse model en vir twee en 'n half jaar lank was dit teoreties vir my moontlik om te vertrek, maar dit was onmoontlik, want as 'n Franse vrou wil hê jy moet bly, sal jy bly. Dit was net 'n lang plesiervaart, so kyk of sy wil hê dat u moet bly, want u sal waarskynlik nie die wilskrag hê of meer wil vertrek as ek nie.
Elkeen van die dertig mans het 'n reeks vroue wat hulle wou bedank en hulle oortuig om te bly (en hopelik met hulle te trou). Die enkellopende vroue was nie die enigste nie. Jong of oud, man of vrou, die inwoners van Calias wou almal hê dat hierdie jong mans, wat hulle van die Spaanse gered het, in Calias moes bly. Fransmanne is mal daaroor as Engelsmanne bereid is om vir hulle te sterf. Hulle skryf liedjies oor hulle. Trouens, die Fransmanne wou hulle so graag hê dat hulle twee burgemeesters (of wethouers) gemaak het, en hulle het aan elkeen van die baie mans 'n gratis taverne aangebied as hulle sou bly. (Engelse tavernes was geldmakers en natuurlik moes jy Engelse mans en diegene met 'n sterk morele houding hê.) Ongeveer 'n dosyn het langs die kus aan die Franse kant van die kanaal oopgemaak.
Die Engelse owerhede het gedink dat tientalle van hierdie jong mans beslis dood of gevange was, en het hulle die wonderlikste postuum -toekenningsgeleentheid aan die kus gegee. Dit was baie lekker, ek het daarheen gegaan. Ek onthou dat hulle selfs 'n paar mooi gravures en skilderye opgedra het om hul offers te eer. Een ets is natuurlik die een waarna ek aan die bokant van hierdie bladsy verwys.
Dan was daar die individuele begrafnisdienste waarvan ek drie bygewoon het. Dit was duur vir hul ouers, so gereeld het 'n vriend na Calais gegaan en probeer om hulle terug te bring. (Die matrose het geweet die mans was in Calias, maar hulle het nooit daarvan vertel nie.)
Die voorkoms van een man tydens sy eie begrafnis was nie 'n viering nie. Soos soveel ander wou sy familielede die man in die eerste plek nie hê nie (daarom het hy hom as vrywilliger aangebied). Nou gaan die man hul familielede se dramatiese begrafnis verwoes en dit was onvergeeflik. So het almal hom ontstel. Hulle het gesê dat hulle ontsteld was oor hom omdat hy hulle so ontstel het. Dit was BS, so die man draai om en gaan terug Frankryk toe. Hierdie keer het hy gebly.
Baie van hierdie mans het in Frankryk gebly. (Hierdie deel kon ek nie agterkom hoe ek in 'n toneelstuk sou beland nie. Ek wou so graag, want dit spreek so duidelik van iets wat min aangespreek word, en dit is die algemene mishandeling en ouerlike verraad van hierdie dapper manne.)
Toe die Britte agterkom dat hul mans saam met Franse vroue in die bed was, was hulle ook ontsteld. Die koningin was eers geskok en toe ontsteld. Aanvanklik wou sy hê dat hulle almal in ysters teruggebring moet word. Die een wyse admiraal of generaal het groot geskrik oor die voorstel en gevra 'Waarvoor?' maar sy het self geen idee of selfs 'n idee gehad van hoe haar jaloesie haar lewe begin oorneem en selfs die ryk self begin vernietig het nie. Na 'n uur lag sy en dink die hele ding is snaaks.
Die Admiraliteit kon min doen, aangesien die manne hul bevele gevolg het en nou in Frankryk was. Die mans is aangesê om net te wag totdat hulle op die Spaanse skepe vasgery het om die vure of plofstof aan te steek en dan oorboord te duik en na die strand te swem (as hulle kon). Daar is net aangeneem dat hulle almal sou sterf in die ontploffing, deur sluipskutter of marteling toe hulle gevange geneem word, sodat hulle nooit gesê is wat hulle daarna moet doen nie.
Tegnies het hulle nog steeds bevele gevolg, aangesien 'n matroosplig was om in noodgevalle by sy skip te bly, en die meeste van die skepe was nog steeds in die baai, al was hulle afgebrand tot by die waterlyn en gesink.
Baie van die Engelse het besluit om by 'n Franse vrou te bly en nie terug te gaan na Engelse vroue nie, en dit was die eintlike rede waarom dit 'n skandaal was en niemand het geweet hoe om dit te hanteer nie. Die koningin het uiteindelik gesê 'daar was nooit mans op die skepe nie'.
Die besliste 'waarheid' het die grootste Engelse skandaal in meer as 100 jaar verberg, en dit is waaroor u in u geskiedenisboeke gelees het.
Dit blyk dat die koningin daarin geslaag het om al die skilderye in Engeland verander te kry, aangesien ek niks kan vind met skepe wat ontplof nie. Die skilderye was eenvoudig om te verander, maar gravures was onmoontlik om te verander en doen nog steeds 'n goeie taak, sodat hulle die een swart en wit gravure (bo -aan hierdie bladsy) vir my as bewys gelaat het. Nou weet u waarom ek 'n goeie gravure waardeer.
As dit nie vir hierdie gravure was nie, sou u waarskynlik dink dat ek dit alles bedink het, nie waar nie? Sonder hierdie gravering klink dit immers onmoontlik of asof dit die uiteindelike manlike fantasie was. Dit klink wel so, nie waar nie? Die mens red Engeland en word eindeloos bed toe geneem deur pragtige dankbare vroue.
*Sedert ek hierdie bladsy geskryf het, het ek talle kort verwysings gevind na die vuurskepe wat met kruit gelaai is, waaronder hierdie ::.. die groot vloot was nou gedwing om by Calais te anker. Die Spaanse het geweet dat die Italiaanse ingenieur, Giambelli, vuurskepe vol plofstof vir die Engelse gemaak het. Hierdie "helbranders" was die mees vreesaanjaende wapens vir 'n vloot wat op anker lê. Die Spanjaarde het begin voorberei..Hier. Dit is 'n bewys dat die Engelse nie net skepe met kruit gevul het nie, maar die naam van die Italiaanse ingenieur wat die ontploffende skepe vir die Engelse gemaak het! Wel, jy weet dat hulle die skepe nie ten minste 'n deel van die pad sonder vlieëniers ingestuur het nie, en ek sien dat hulle name nêrens genoem word nie. Hulle was sonder twyfel die helde van die nederlaag van die Spaanse Armada. 100% verheerlikte verpersoonlikings van die tipe mens wat die kroon altyd lewendig of postuum eer. tensy die mans in Calais geboei word met die plaaslike Franse vroue wat bedank word. Sien meer oor 'Giambelli' hieronder. Hy was die man wat die IED gemaak het wat meer as 1000 Spaanse mense in Antwerpen doodgemaak het.
Die Spanjaarde was bang vir vuurskappe uit ondervindinge wat hulle ondervind het met die Nederlandse rebelle wat die Seegebergers genoem word. Ek het daarin geslaag om hierdie tekening te vind wat wys wat die Seebedters vuurskepe van die Bibloteque National Paris genoem het. 'N Paar jaar voordat die Spaanse Armada teen Engeland gevaar het, is een van hierdie skepe in Antwerpen vertrek en 'n brug op die Scheldtrivier vernietig, asook meer as 1000 Spaanse soldate. Engeland was hul vriende, sodat die inligting beslis teruggekeer het na die Engelse Admiraliteit en miskien was dit die Engelse wat geïnspireer het om Giambelli aan te stel.
GIAMBELLI (of GIANIBELLI), FEDERIGO, Italiaanse militêre ingenieur, is in die middel van die I6de eeu in Mantua gebore. Nadat hy 'n bietjie ervaring as militêre ingenieur in Italië gehad het, het hy na Spanje gegaan om sy dienste aan Philip II te bied. Sy voorstelle is egter louwarm ontvang, en omdat hy by die koning geen onmiddellike werk kon kry nie, het hy sy intrek geneem in Antwerpen, waar hy gou aansienlike reputasie gekry het vir sy kennis in verskillende departemente van wetenskap. Daar word gesê dat hy beloof het om wraak te neem vir sy afkeuring by die Spaanse hof en toe Antwerpen in 1584 deur die hertog van Parma beleër word, het hy homself in kontak gebring met koningin Elizabeth, wat, nadat hy haar van sy vermoëns tevrede gestel het, hom verbind het tot hulp deur sy raadgewers ter verdediging. Sy planne vir die voorsiening van die stad is deur die senaat verwerp, maar hulle stem in tot 'n aanpassing van sy plan om die beroemde brug te vernietig wat die ingang van die stad aan die kant van die see gesluit het, deur die omskakeling van twee skepe van 60 en 70 ton in infernale masjiene. Een hiervan het ontplof, en, behalwe om meer as 1000 soldate te vernietig, het 'n breuk in die struktuur van meer as 200 voet in breedte ontstaan, waardeur die stad, ter wille van die huiwering van admiraal Jacobzoon, dadelik verlig kon word. Na die oorgawe van Antwerpen het Giambelli na Engeland gegaan, waar hy 'n geruime tyd besig was met die versterking van die rivier die Teems en toe die Spaanse Armada deur vuurskepe in die Calais -paaie aangeval is, was die paniek wat ontstaan ​​het, grootliks te wyte aan die skuldigbevinding onder die Spanjaarde dat die vuurskepe infernale masjiene was wat deur Giambelli gebou is. Daar word gesê dat hy in Londen gesterf het, maar die jaar van sy dood is onbekend.
Sien Motleys History of the United Netherlands, vols. ek. en ii. Encyclopedia Briticannica 1911
** Besonderhede van die aanval. Die Armada -skepe was soet in rye. Elkeen van die vuurskepe het 'n groot brandende lamp in die tuig gehad. Daar moes streng reëls gewees het teen die neem van olielampe in die Spaanse vloot, want al die Spaanse het regtig daarop gereageer asof dit 'n oortreding is wat strafbaar is. Drake het dus lampe aan die toue aan drie voet toue gehang sodat die lampe mal sou ronddraai en om seker te maak dat hy dit gedoen het, het hy toue daaraan vasgemaak sodat die manne daaronder kon trek. Dit het die lampe laat lyk 'asof hulle op 'n sekonde sou val' en die bom afgeskiet wat dan almal sou opblaas.
Drake stuur die vuurskepe een vir een en 'n hele paar meter van mekaar af langs die beste skepe van die Spaanse lyn (en dit was die langste van die lyne). Hy vertraag elke skip geleidelik, so dit neem 'n bietjie meer tyd met elke vuurskip en dit maak dat dit die mooiste marteling word. (Dit was ook die idee van Sir Francis Drakes. Hy was mal daaroor om die Spanjaarde te pynig. In 'The Tempest' het ek hom Ariel gemaak wat graag die monster Caliban (die Spaanse koning) wou pynig om vuurmaakhout vir Prospero (koningin Elizabeth) te lewer.)
Die Fortyn used a conventional chemical trigger and timer — a slow-match which burned at a steady rate. The other hellburner, the Hoop, introduced a quantum leap in technology. An Antwerp clockmaker named Bory created a mechanical timer which triggered a wheelock firing mechanism. Die Hoopbecame the first known pre-programmed and remotely-triggered weapon of mass destruction.
Die Fortyn ran aground short of the barricade and failed to explode completely. Mistaking it for merely a noisy, unsuccessful fire ship, the Spanish forces jeered the Dutch attack. Maar die Hoop collided with the barrier near where it connected to the shore. Soldiers, not knowing the danger inside, boarded the vessel to put out its fires.