Written by coenie burger on October 31, 2008 . Posted in Nagedagtes
Verlede week was ek – saam met Robert Vosloo – betrokke by die aanbieding van die VBO-kursus "Calvyn 500 – wat kan ons vandag nog van hom leer?" Dit was `n baie goeie ervaring en ek het veel geleer – uit die leeswerk voor die tyd, maar ook uit die gesprekke in die groep en met Robert.
Die afgelope tien jaar het ek redelik gereeld werke van en nuwer werke oor Calvyn gelees. Dit het my gehelp om `n ander prentjie van Calvyn te kry as die een waarmee ek grootgeword het en wat `n mens rondom jou optel. Een van die verrassende ontdekkings wat ek al `n tyd terug gemaak het, is dat Calvyn en sy hele teologie `n baie sterker gerigtheid op die praktyk het as wat die meeste dominees besef.
Vir hierdie rondte – met die oog op die kursus – het ek probeer om twee of drie nuwe boeke oor Calvyn te lees. Twee van die boeke het oor Calvyn se lewe en optrede gegaan – om hom te plaas teen die agtergrond van sy tyd en om vir die leser `n idée te gee van wat hy wou doen. Die boeke het inderdaad vir my bevestig dat ons Calvyn nie net moet sien as `n dogmatiese teoloog nie, maar beslis ook as `n pastorale en `n praktiese teoloog. Robert Kingdon (wat heelwat werk oor Calvyn se konsistoriegesprekke gedoen het) formuleer dit absoluut raak as hy iewers skryf dat as `n mens Calvyn regtig wil verstaan, jy nie net moet lees wat Calvyn geskryf het nie, maar ook moet kyk na wat hy gedoen het!
Ek het met my leeswerk besef dat Calvyn se besluit in 1536 om as gemeentepredikant in Genève te gaan werk, `n meer fundamentele rol in sy teologie gespeel het as wat ek tot hier gedink het. Hoewel Farel se dreigemente sekerlik ook `n rol gespeel het om hom die "beroep" na Genève te laat aanneem, meen ek dat sy teologie en verstaan van die evangelie dalk nog meer fundamenteel vir sy besluit was.
Calvyn het van vroeg af geglo dat die evangelie nie net iets is wat mooi wil klink op papier nie, maar dat dit by uitstek `n praktiese saak is wat vra om geleef en gedoen te word. As ons ernstig is oor die evangelie, vra dit dat ons nie net boeke daaroor sal skryf nie, maar ook dat ons sal probeer om lewende gestaltes daarvan in die praktyk op te rig – soos gemeentes wat die evangelie probeer leef en doen! Ek glo dat iets van hierdie gedagtes meegespeel het toe Calvyn die besluit oor Genève moes neem!
Dit word bevestig deur `n paar sake:
Niemand wat Calvyn se verhaal goed lees kan wonder daaroor dat sy sentrale identiteit en taak was dat hy die pastor van Genève was nie. Dit was die spil waarom sy denke, skryfwerk en aktiwiteit gedraai het. In die kursus wat ons nou aangebied was die sentrale tema "Calvyn, die pastor van Genève".
Calvyn het baie goeie dinkwerk gedoen oor die gemeente, die organisering van die gemeente en veral oor die bediening in die gemeente van Genève. `n Baie groot deel van Calvyn se teologiese werk was uiteindelik gerig op die gemeente – op wat in die gemeente moes gebeur en wat nie! Bucer het waarskynlik baie hiermee te doen gehad. Dit is duidelik dat Calvyn in sy tyd in Straatsburg baie oor gemeentewerk van Bucer geleer het en dat hy by sy terugkeer in Genève gepoog het om dié goed op `n eie manier daar toe te pas.
Twee prosesse wat my op die vlakke baie geïnteresseer het was Calvyn se nadenke oor en herstel van die ampte en oor die vergaderings (of instansies of strukture) wat hy rondom die ampte georganiseer het.
Die herstel van die ampte het oa daaroor gegaan dat jy mense (lywe!) nodig het as jy van gedagtes en idées wil oorgaan na dade in die praktyk. Calvyn het dit verstaan en daarom aandag gegee aan die herstel van die vier ampte. Dit was `n nuwe idée vir die tyd want van die ampte het heeltemal in onbruik geraak. Tipies van Calvyn werkwyse is dat hy teruggryp na die Nuwe Testament. As jy moet reformeer doen jy dit ooreenkomstig die Woord van God! Iemand vertel dat Calvyn dikwels na vergaderings gevra het "wie gaan nou wat doen?" Dit is `n goeie praktiese teoloog wat so praat!
`n Mens sien dit nog duideliker as jy agterkom dat Calvyn rondom elkeen van die vier ampte en hul werk uiteindelike strukture of instansies staan gemaak het wat met die uitvoering van die werk moes help. Rondom die predikante organiseer hy die sogenaamde "Company of Pastors", `n weeklikse samekoms van die leraars wat waarskynlik die voorloper van ons "ring" was. Rondom die ouderlingsamp organiseer hy die "Konsistoriebyeenkomste" waar lidmate vermaan en getug is deur die leiers van die gemeente. Langs die diakens skep hulle ook aksies en strukture wat moet help met die uitvoering van die werk ten behoewe van die armes. En ter uitvoering van die lering of doseer-amp skep hy die skool of akademie. Weereens sien `n mens iemand wat besef dat as ons wil hê die evangelie moet lewend gestalte kry onder ons, kan jy nie net praat nie. Jy het mense nodig – en planne en strukture of institute! – om te help met die praktiese uitvoering.
Ek het weer verstaan dat dit ook is wat eintlik agter Kerkordes sit – in elk geval in Calvyn se gedagtes! As ons sê dat ons iets glo, moet ons ook dink en planne maak oor hoe ons dit gedoen gaan kry in die praktyk! Kerkordes was hierdie praktiese planne.
Dit alles word bevestig as `n mens hoor dat Calvyn op sy sterfbed oor Genève gesê het dat toe hy daar gekom het, daar net prediking in die gemeente was maar geen reformasie nie. Die bedoeling was kennelik dat prediking sonder reformasie in die gemeente nie veel werd is nie en dat hy hom ook sterk bemoei het vir daadwerklike reformasie!
Vir my was hierdie perspektief op Calvyn `n bron van inspirasie! Ons kàn die evangelie glo en vertrou tot op die punt dat ons dit gehoorsaam en gaan doen in die praktyk van lewe!
Dit is veronderstel om regtig te werk! Dit moet werk! Dit is al hoop wat ons het!
As ons weer `n kerk kan word wat so in die evangelie glo!
Written by coenie burger on October 13, 2008 . Posted in Nagedagtes
Die goeie nuus oor geestelike begeleiding is dat balans moontlik is
Wat my aandag gevang het by die eerste kyk na 'n redelik onbekende boek deur 'n nog meer onbekende skrywer was sy akkurate beskrywing van al die goeie goed wat in gemeentes gedoen word om mense se geloof te vorm en die kerk van die Here op te bou. Ek het die boeke van Peter Scazzero toevallig deur die aanbeveling van 'n vriend in die hande gekry en begin deurblaai. Toe ek stilstaan by sy verduideliking rondom die vraag: Wat probeer die kerk en bedienaars ten beste vir mense leer met betrekking tot 'n lewe as mense van die Here? en agterkom dat al die dinge wat hy uitwys baie positiewe en belangrike goed is, het ek nuuskierig geword om agter te kom oor hoekom die dinge dan nie die gewenste resultate het nie.
Hy lys 'n klomp praktyke as dinge wat gemeentes en hulle dominees met oorgawe doen om lidmate op te bou en geestelik te laat groei, naamik hulle leer lidmate: Woon baie gereeld eredienste by vir aanbidding, Woordverkondiging en sakramente; hou daag-liks (verkieslik soggens) stiltetyd;. neem deel aan kleingroepe vir geestelike versorging, geloofsgemeenskap en Bybelstudie;. vertrou die Here deur finansieel by te dra vir sy werk; probeer om by die werk, huis, skool en samelewing op te tree soos ons dink Christus van ons verwag; ontdek en gebruik persoonlike geestelike gawe(s) binne die kerk en lewer diens daarmee; neem deel aan sosiale aksies en diensleweringsprogramme van die gemeente; evangeliseer ongelowiges deur hulle te vertel van Christus en te nooi na kerk; woon konferensies en geleenthede by, lees boeke en luister bande om aan te hou groei in die geloof. Voorwaar is hierdie 'n hele mondvol baie prysenswaardige dinge om vir gelowiges te leer.
Ten spyte egter van al hierdie baie goeie goed wat in gemeentes gebeur, vra Scazzero dan die tergende vraag of jy dalk van die volgende mense in gemeentes herken?:
Die kerkraadslid wat nooit sê, "ek is jammer, ek was verkeerd" nie; Die kinderkerkleidster wat gedurig ander lidmate kritiseer; Die orrelis wat buierig is en vies word vir enige versoeke; Die dominerende kleingroepleier wat nie verskillende standpunte kan verdra nie; Die middeljarige pa van 2 kleuters wat heimlik te veel drink; Die 35-jarige eggenoot wat baie in die gemeente doen onbewus van sy vrou en kinders se eensaamheid by die huis; Die aanbiddingsbegeleier of kollega wat enige konstruktiewe voorstelle as persoonlike kritiek en verwerping ervaar; Die kategeet wat baie negatief teenoor die dominee is, maar te bang is om dit te bespreek; Die voorbeeldige helper wat altyd "volunteer" om in vier verskillende bedieninge te help, maar nooit tyd vir hom/haarself neem nie; Twee getroue voorbidders wat gebedsbyeenkomste gebruik om die pynlike werklikhede van hulle huwelike te ontvlug; Die mense in kleingroepe met wie dit altyd vreeslik goed gaan en nooit hartseer word en swaarkry nie; en nog 'n hele klomp ander soorte lidmate.
Die punt wat hy maak is dat die baie belangrike dinge wat die kerk en bedienaars vir mense probeer leer oor 'n lewe in die geloof, blykbaar nie voldoende is om mense in geestelike volwassewording en lewensheelheid te begelei nie.
Sy rede vir hoekom die kerk se mense, – leiers en lidmate – so baie simptome van ongesonde geestelike lewe vertoon soos: Om "God" te gebruik om vir God te vlug; emosies soos woede, vrees, hartseer, skuld, skaamte, pyn en angs ignoreer en/of onderdruk; probeer om te sterf aan heeltemal die verkeerde dinge in ons menswees; die verlede se invloed op die hede ontken; die lewe opdeel in kompartemente – sakraal en sekulêr – en aan geestelike skisofrenie ly; baie dinge vir God doen in plaas van net naby aan God te wees; probeer om konflik en spanning te vermy en te besweer met aangeplakte geestelikheid; gebrokenheid, swakheid en mislukkings weg te steek vir ander; leef sonder erkenning van eie beperkinge en grense op 'n ongedissiplineerde manier en krities en negatief oordeel oor ander gelowiges se geestelike reis; is omdat ons hele benadering ongebalanseerd en dus mank is.
Scazzero se positiewe antwoord op hierdie mankheid in die bediening werk hy uit in sy boek "Emotionally healthy Spirituality". Dit is naamlik dat gemeentes en bedienaars net mense se lewens kan help vorm sodat hulle as toegewyde dissipels van Jesus Christus daagliks uit die krag van sy liefde leef, wanneer 'n integrale balans in die proses van geestelike volwassewording herstel word, naamlik: Emosionele gesondheid en Kontemplatiewe spiritualiteit. Hierdie twee groeiprosesse is die 2 kante van die goue munt van geestelike volwasse wording in Christus en die kerk het die opwindende uitdaging om dit begelei. Ekself het net by die lees van hierdie dinge besef waarom die hoofstroom kerke so ongelooflik vasval en sukkel. Geen mank en ongebalanseerde benadering het nog ooit op enige terrein van die lewe voldoen aan die verwagting wat daarvoor gestel is as haalbaar nie. Die benadering van balans in emosionele gesondheid en geestelike verdieping maak op 'n manier net wêrelde oop vir bediening in gemeentes.
Written by coenie burger on July 16, 2008 . Posted in Nagedagtes
Welkom by WordPress. Dit is you eerste "post". Redigeer dit of wis dit uit in die admin gedeelte, en begin blog!