Wysiging soos op 23:25, 22 Maart 2016
Bretone --> Bretonners
Wysiging soos op 10:45, 13 Februarie 2016 (wysig)
Wysiging soos op 23:25, 22 Maart 2016 (wysig) (maak ongedaan)
k (Bretone --> Bretonners)
Met die Romeinse verowering van Brittanje in 40 n.C. het Cornwall 'n toevlugsoord en sentrum van Keltiese weerstand teen die besetters geword wat sy onafhanklikheid kon handhaaf. Die Romeinse stad Isca Dumnoniorum (die huidige Exeter) het as die administratiewe hoofstad van die gebied oos van Cornwall gedien. Terwyl die Walliese en Engelse plekname Dyfnaint en Devon nog steeds na die Dumnoniërs verwys, leef die Cornouiërs in die naam ''Cornwall'' voort. Die woord het sy etimologiese oorsprong in die Anglo-Saksiese ''wealas'' ("uitlanders, Britte, [[Walliesers]]") en die Latynse Cornubia, 'n Romeinse weergawe van die Britse Cornouia of "Land van die Cornouiërs".
Onderlinge twiste het aangehou totdat die legendariese koning Artus vanuit sy kasteel [[Tintagel]] met die pasifikasie van Cornwall begin het. Die kerstening van die gebied deur [[Iere|Ierse]], Walliese en [[BretoneBretonners|Bretonse]] sendelinge het in die 5de eeu 'n aanvang geneem.
[[Lêer:CornwallKernowMappa.png|duimnael|links|Landkaart van Cornwall]]
Hoewel die inwoners van [[Kelte|Keltiese]] afkoms is, geniet hulle nie dieselfde status as die [[Skotte]], [[Walliesers]] en [[Noord-Ierland|Noord-Iere]] nie; die laaste vrou wat die ou inheemse taal [[Kornies]] nog as haar moedertaal beskou, Dolly Pentreath, is in 1780 oorlede. Die bevolking van Cornwall word dus nie as 'n etniese minderheid beskou nie, soos byvoorbeeld die Skots-Galiestalige inwoners van die Skotse hoogland.
Vandag begin die taal egter herrys; die Old Cornwall-beweging het reeds in die eerste helfte van die twintigste eeu begin om meer belangstelling vir die Korniese taal te wek. Enkele honderd mense praat vandag weer Kornies as hul tweede taal, naas Engels.