Dit was baie naby aan Kersfees en ek het besluit om te wag tot die jaar verby was. Dit was 'n harde bar om so lank te wag.
Ek het geweet ek het 'n verpligting gehad, 'n morele plig om haar te waarsku vir dieselfde geleenthede wat ek moes hanteer en vir my lewe moes veg. Maar daar was die vrees vir haar reaksie, van wat ek van haar sou hoor, 'n mens so lief, so lief.
Ek het elke dag 'n nuwe verskoning vir myself gemaak en dit vir môre aangepak. 'N Vriend, 'n liewe vriend, het dit vir my gedoen in reaksie op 'n versoek van my. Hy het my vertel dat hy spyt was toe hy aan haar onthul het wat met my gebeur het, dat dit moeilik was om haar te kalmeer en haar op die as te hou.
Al wat hy sedertdien gedoen het, was om vir my 'n brief te skryf waarin hy gesê het dat hy die dae en nagte wat ons saam deurgebring het, sal behou ...
Ek het my werk, my huis verloor ... In werklikheid, 'n hotelkamer, op Aurora Street. Ek was verlaat deur vriende wat veronderstel. So is die lewe. Ek is nie seker of ek mense kan vertrou nie. Hulle is soos die weer wieke en verandering met verloop van tyd. En dit is onvoorspelbaar.
Ek woon in 'n veilige huise, strate, en stamp sy kop 'n baie daar buite. Maar die tyd verby is en ek het nie sterwe nie. Nie verdroog soos 'n plant in 'n vaas sonder water. Het ek ontdek dat die lewe moontlik was, selfs met MIV, en dat porting dit het nie 'n doodsvonnis beteken. Dus het ek besluit om te veg vir my lewe, vir my waardigheid as 'n menslike wese.
Gedurende hierdie tydperk, onder baie dinge, maar my self-oordeel, waarin 'n regter was genadeloos, 'n hardnekkige aanklaer en 'n swak verdediger, ek beskou myself verantwoordelik vir baie dinge en, in die proses, Ek het my ma aan die hof van my gewete, gebind en verbode, kyk na haar, is ek gevul met jammerte en besluit om haar te vergewe.
Dit was 'n lang en ywerig soek. Ek is vaardig op die vind van dinge en mense vermoedelik verlore. (Die enigste glitch nie gevind Fatima, maar ek glo dat sy nie gevind wil word, spoorloos verdwyn.) Ding wat ek geleer het in die nag op die strate, in die lewe ...
Toe ek drie jaar gelede het my ma, het ek met 'n vrou tussen die ouderdomme, gemartel deur tyd en berou, vasklou aan 'n God sy weet nie, geskeur deur 'n kanker dat sy nie behandel hom en het die simbole van moederskap (...). (Die geregtigheid gedoen, soos dit of nie, en maak altyd die presiese punt waar ons misluk in die daarop te wys die presiese fout in ons karakter hoef net te kyk na onsself en weet waar ons verkeerd gaan ...)
Ons het baie gepraat. Ek het besef sy verloor die bietjie wat oorgebly het van sy gesonde verstand, vasklou aan spoke, illusies en berou later, maar 'n hoë bedrae.
Die kanker wat geskeur en sy het 'n punt van die behandeling nie vir die Here om hom te genees (hy genees nie, maar geen mediese toewyding en opoffering van chemoterapie) verspreiding en is beslag wat links van die lewe, as nie meer net oor alles.
Uit die positiewe diagnose het ek 'n enorme minagting vir myself en die lewe wat ek tot dusver geleef het, gevoel. Ek het besluit om weer te begin. Ek het probeer om 'n bietjie meer oor rekenaarwetenskap te leer om middele te hê (ek skuld dit aan Simone). Ek het genoeg geleer om die masjiene wat ek gebruik, te kan bymekaarmaak en van tyd tot tyd 'n mate van instandhouding te doen en 'n bietjie verandering te kry. Vandag doen ek selfs 'n paar sitesDaar is 'n baie ... maar ek sal neem. Ek het groter projekte, maar ek gebrek aan hulpbronne.
Terwyl die lewe in die huis ondersteuning, het gedink ek sou gaan mal vir die gebrek van die lewe perspektief, die gebrek aan 'n horison, die gebrek aan hoop. Die ondersteuning huise aan 'n bepaalde sosiale rol, maar dit was nie wat ek was op soek na. Ek wou nie 'n plek om te wag vir die dood om te kom, wou om te veg vir my lewe, ek verstaan ​​die omvang van hoe die lewe.
Ek het gesê ja. Na alles, dit was 'n geleentheid om behulpsaam te wees en meer as 'n kans om uit te kry, sien die wêreld, mense, verlig my gedagtes.
Dit was 'n relatief eenvoudige roetine: oggend, ek het hom 'n bad, skoongemaak haar bed sere (Ek het 'n baie om te leer oor menslike swakheid en erken dat ek eendag in sy plek kan wees ...), het die slaaisous as 'n verpleegster het my geleer en gewandel het, stap vir stap, na die ambulans, wat bekend staan ​​as "papa alles," 'n ironie sonder grense ...
Toe hy by die hospitaal aankom, het hy hom in 'n rolstoel gesit en hom na die derde verdieping geneem, waar hy in 'n bed geplaas is en intraveneuse medikasie ontvang het. Dit was die hele dag so.
Ek het nie geweet wat hy gehad het, maar dit was iets verskrikliks, omdat hy homself skaars op sy bene ondersteun. Ondersteuning nodig het om te gaan na die badkamer, om te eet, aan almal ... Selfs 'n glas water was hy nie in staat is om te hanteer. Nog tyd gevind om te weet van die ander pasiënte wat die vloer en gaan so ver as moontlik, vriende te maak, om die mense te leer ken, hulle stories, maak hulle my familie. Selfs die vertroue van dokters en verpleegsters wat gekom het om te sien my 'n helper, iemand anders om saam te werk gekry.
Aangebied water aan 'n pasiënt, verpleegsters gewaarsku oor die serum wat die aar wat verlore was, het ek geleer 'n baie oor die roetine van 'n hospitaal, en ek is dit verskuldig aan elkeen van die mense wat die voorreg van die bediening het.
Maar dit was gedurende hierdie tydperk dat ek geleer het om nie net hul lewens, maar die wêreld self te waardeer. Die wêreld het klank Dolby Surround en kleur Techni.
'N Voël wat 'n peep gegee het, was 'n teken dat ek lewendig was en dat ek dit kon hoor. Die lewe het vir my heilig geword, te belangrik om dit te vermors.
Ek was wedergebore, 'n ander aflewering, waarin 'n jong volwasse blare in 'n ou volwasse, soos 'n vlinder spring van 'n kokon, met enorme inspanning, op soek na die warmte van die son om haar vlerke te rek en styg vlugte wat jy pas .
Baie van wat ek uit die lewe geleer het, het ek dit binne-in 'n hospitaal gedoen, waar die lewe elke oomblik gesukkel het en nie altyd oorkom kon word nie.
Om nie lief te hê deur die vrees vir die dood nie, maar deur die belangrikheid van die lewe, wat ons heiligste het, die gawe van die lewe.
So het ek besluit om elke moontlike kans op die lewe te gee, en sy het my al die opbrengs gegee wat sy my in staat stel om te ontvang.
Dit is te danke aan 'n aantal opportunistiese infeksies wat haar man oor vyf maande aangeval en doodgemaak het. Sy was ook nie cool nie.
Ek wonder altyd hoe 'n persoon begin siek van dit of dat en niemand pla 'n nader ondersoek te maak, het ek ook wonder hoe die persoon nie besef dat iets verkeerd is en laat gaan al die pad, die "god-gee "... Dit moet die vrees om te weet, maar nie bewus te wees beteken nie dat die probleem nie bestaan ​​nie. En as daar is 'n probleem, dit is die beste om dit kop tot aangesig, verkieslik in hul grondgebied.
Maar toe ek hom ontmoet Mercia, sy was beter, teruggekom het om te loop soos 'n eend broei. Ek het altyd gesê dat aan haar, die glimlag ... En ek is gevul met hoop, hy het gedink van 'n nuwe begin.
Maar hy het elke dag om daar te wees en intraveneuse medikasie ontvang. Die byt die gemartelde, was daar geen aar gevind kon word sonder 'n soektog 30, 50 minute. En sy het gehuil by die oë van die naald. Ek dink dat die situasie verder vererger in sy are. Ek het altyd deurgegaan daar by agt 30 in die oggend om te probeer om te help. Omhels dit en praat nonsens in haar oor. Hy spandeer gesing in harige meisie 37 jaar, en sy lag soos 'n kind. Ten minste as afgelei, en verdoem naald ingevoer, die neem van lewe, improviseer oorlewing.
Na alles wat werk met Waldir, het 'n naweek soos hierdie. Kon sommige mense wat ek nog steeds lief hersien, verpand om terug te keer op Maandag. Ek erken dit was 'n verligting. Ek is moeg van pyn, lyding, nood en voel hulpeloos. Dit was 'n naweek wanneer ek moet verslap het. Maar ek kon nie. Waldir van al die tyd gedink.
Geskiet is na die hospitaal, vierde vloer, het feitlik met geweld. Ek wou hom te sien, sê 'n paar woorde, gee hom 'n drukkie, vra om verskoning vir 'n fout wat hy gepleeg het ... 'n handdruk, enigiets wat kan ons vriendskap seël op die tyd van sy vertrek.
Ek het die kamer in stilte, oë klam, verharde hart, seer myself en met die lewe. Ek het daarna gestreef om dit te verhef tot 'n beter vlak, wat kan meer en beter die gawe van die lewe geniet. Hy van mening is dat my "off" het hom gedood nie.
Na drie dae, is sy liggaam vrygestel in 'n karton kis, swart geverf, broos soos die lewe self, wat baie goedkoop, en ons, die bestuurder, en ek Waldir na die Vila Formosa, waar hy sou gelaat word. Ek onthou die uitdrukking op sy gesig was rustig, want ek het hom gesien, voor die sluiting van die kis ...
Daar was niemand om my te help dra die kis na die graf. Die bestuurder het geweier. Na baie smeek, ek het drie mense wat die bywoning van 'n begrafnis, die hulp in die voltooiing van hierdie my, dit was my laaste diens aan Waldir.
Ek gevoel het beslis dat daar was nie my plek nie, dit was nie vir my persoon in 'n plek soos daardie. Ek het gesoek 'n ander huis ondersteuning, en weer, nee ek aangepas. Ek verkies om die strate, waar alles is moeiliker, maar ten minste kan die verloop van my lewe bepaal. Ek was optel blikkies, karton, bottels en 'n bietjie geld. Dit was 'n oorlog. Ek het gewerk as 'n straathandelaar, virtuele troeteldiere, soda, enigiets en alles verkoop. Dikwels met my reg om te werk op die basis van stoot en skop, net vir 'n verandering te verdedig ... Ek teruggesak my lewe stadig ...
Verkies om te slaap in 'n dag en die ander eet, as geluk was beter. Maar ek is te kapitaliseer op die groeiende herhaling my sonder Panics, maar met 'n paar onsekerheid.
Maande na die huis verlaat ondersteuning, ek het die Crta om te sorg vir myself en die trappe afgekom het agt verdieping. Ek het na die top van die gebou, want ek wou die geleentheid te hê om die grootste moontlike aantal mense wat jy ken te vind. Gaan deur al die kamers, net herontdek Mercia, wat dut, oë oop, baie depressief, so depressief dat ek bang was. Sy het ook geskrik deur die skielike aankoms van 'n persoon en ooreengekom is.
Daar was nie veel te sê nie. Kon ek duidelik sien dat dit was die einde, ek het al geleer om die voortdurende dood te identifiseer. En sy het vir my hierdie:
Sy het vir my gesê sy is die lewe een dag op 'n tyd lank gelede, en nadat hy elke keer 'n uur geleef het, nou die notule getel ...
Ek het gehuil soos nou huil, en het nie die woord het ... Dit was die laaste keer wat ek haar gesien het in die lewe op aarde. Hy het gesterf by die huis, saam met hul wat ietwat verlig vorm (...) gevoel.
Indiensneming? Nie 'n kans nie. Niemand gebruik van 'n persoon wat een keer 'n maand afwesig is. Ek sal draai.
Ek het getroud met 'n meisie (wat eendag was) wat deur my aanbid is, wat nie die virus gehad het nie en dit nie tot vandag toe het nie. Elke keer as ons seks het, gebruik ons ​​'n kondoom. Ons weet dat ons lewens belangriker is as die afwesigheid van latex, ons probeer om ons te respekteer en lief te hê.
Ek bestuur die middels soos die een wat die suurstof in 'n gesinkte duikboot bestuur (dit is nie meer so nie)
Vandag Ek hou my webwerf (Www.soropositivo.org), terwyl hulle wag vir 'n kuur of iets anders, wat dit ookal is, selfs 'n borgskap. Ek het doelwitte, ek wil om te help om hierdie situasie van diskriminasie te verander, en as jy dit nie kan doen alleen nie, ten minste wat ek kan die grondslag lê vir 'n meer ordentlike lewe vir mense met MIV.
Miskien sal ek nie leef om dit te sien nie. Maar maak nie saak nie. Ek het dit nooit gekry nie. En die verlies en Amarilis het die groep ontwrig
Die belangrikste ding is dat, soos ek, ander mense het 'n storie soos myne en in die lewe. Ek is nie 'n wonderwerk, ek is nie 'n uitsondering.
Nie as 'n waarskuwing "Pasop vir vigs! "Bewustheid van die gevaar van hierdie siekte kan voorbarig wees vir hulle, wat tog kinders is, hoewel dit belangrik is.
Deur sy woorde te gebruik, is ons "'n meedoënlose regter, 'n hardnekkige aanklaer, 'n swak verdediger ..." van die ander, selde van onsself.
Ek weet dat daar na publikasie van die boek se het 'n blik op iemand met dit, aangesien ek nie haar naam gesit in die boek (alles tevergeefs, alles tevergeefs) en 'n ruk later, nie meer die ondersteuning van die slegte humeur van haar, naak oggend Saterdag het ek wakker geword en gesien haar rug, sit by die tafel, maak sy ontbyt, wou hom goeie dag twee keer en sy het my geantwoord soos volg:
Ek het gesê dat ek en my doencinha nie meer kan staan ​​sien haar gesig op 'n wedersydse basis waar die dringendste was om die egpaar ongedaan en was so 'n week later, was ek reeds gevestigde, kwaad en vies in Sao Paulo ... die res is lewe wedrenne en jy weet net wanneer jy my boek te verlaat, herinneringe van 'n man van die nag.