Hierdie vier etiese beginsels hulself grootliks afgelei van twee abstrakte etiese raamwerke: konsekwensialisme en deontologie. Verstaan ​​hierdie raamwerke is nuttig, want dit sal jou help om te identifiseer en dan redeneer oor een van die mees fundamentele spanning in navorsingsetiek: wanneer kan jy potensieel onetiese wyse gebruik om 'n etiese einde te bereik.
Konsekwensialisme, wat sy wortels in die werk van Jeremy Bentham en John Stuart Mill het, fokus op die neem van aksies wat lei tot 'n beter state in die wêreld (Sinnott-Armstrong 2014) . Die beginsel van liefdadigheid, wat fokus op die balansering van risiko en voordele, is diep gewortel in konsekwensialistiese denke. Aan die ander kant, deontologie, wat sy wortels in die werk van Immanuel Kant het, fokus op etiese pligte, onafhanklik van hul gevolge (Alexander and Moore 2015) . Die beginsel van respek vir Persone, wat fokus op die outonomie van die deelnemers, is diep gewortel in deontologiese denke. 'N vinnige en ru-manier om die twee raamwerke onderskei is dat consequentialists fokus op eindig en deontologists fokus op middel.
Om te sien hoe hierdie twee raamwerke kan verskil, oorweeg ingeligte toestemming. Beide raamwerke kan gebruik word om ingeligte toestemming, maar vir verskillende redes ondersteun. A konsekwensialistiese argument vir ingeligte toestemming is dat dit help om skade te voorkom om deelnemers deur die verbod op navorsing wat nie behoorlik risiko en verwagte voordeel nie balanseer. Met ander woorde, sou konsekwensialistiese denke ingeligte toestemming te ondersteun, want dit help voorkom slegte uitkomste vir deelnemers. Maar 'n deontologiese argument vir ingeligte toestemming fokus op diens 'n navorser om die outonomie van haar deelnemers respekteer. Gegewe hierdie benaderings, kan 'n suiwer konsekwensialistiese bereid is om afstand te doen van die vereiste vir ingeligte toestemming in 'n omgewing waar daar geen risiko wees, terwyl 'n suiwer deontologist dalk nie.
Beide konsekwensialisme en deontologie bied belangrike etiese insig, maar elke geneem kan word om absurde uiterstes. Vir konsekwensialisme, kan 'n mens van hierdie uiterste gevalle oorplanting genoem. Stel jou voor 'n dokter wat vyf pasiënte sterf van orgaanversaking en een gesonde pasiënt wie se organe kan red al vyf. Onder sekere omstandighede, sal 'n consequenalist dokter toegelaat-en selfs nodig-die gesonde pasiënt dood aan sy organe te verkry. Dit volledige fokus op eindig, sonder inagneming van die hand, is gebrekkig.
Net so, kan deontologie ook geneem word om ongemaklike uiterstes, soos in die geval dat Timebomb genoem kan word. Stel jou voor 'n polisiebeampte wat 'n terroris wat die plek van 'n tikkende tydbom wat miljoene mense sal doodmaak weet gevang het. A deontologiese polisiebeampte sal nie lieg ten einde 'n terroris te mislei met die van die ligging van die bom. Dit volledige fokus op middel, sonder betrekking tot einde, is ook gebrekkig.
In die praktyk, die meeste sosiale navorsers implisiet omhels 'n versnit van hierdie twee etiese raamwerke. Merk hierdie vermenging van etiese skole help verduidelik waarom baie etiese debatte-wat geneig is om te wees tussen diegene wat meer konsekwensialistiese en diegene wat meer deontologiese-do not maak veel vordering. Hierdie debatte selde los omdat consequentialists bied argumente oor eindig, argumente wat nie oortuig om deontologists wat bekommerd is oor middele. Net so, deontologists geneig om argumente oor middele, wat nie oortuig om consequentialists wat gerig is op die einde aan te bied. Argumente tussen consequentialists en deontologists is soos twee skepe verby in die nag.
Een oplossing vir hierdie debatte sou wees vir sosiale navorsers om 'n konsekwente, moreel soliede, en maklik om te pas versnit van konsekwensialisme en deontologie te ontwikkel. Ongelukkig, dit is onwaarskynlik om te gebeur; filosowe het gewerk op hierdie probleme vir 'n lang tyd. Daarom dink ek die enigste manier van doen is om te erken dat ons is besig om uit strydig fondamente en warboel vorentoe.