Ek is dankbaar ek het dít by SA geleerDie blomme en kerse by die hekke van Hoërskool Driehoek. Foto: Verskaf Hier aan die onderpunt van die aarde, in Nieu-Seeland, kry ons die nuus op ‘n Saterdagoggend van ‘n tragedie aan die ander kant van die wêreld. Ons, geskok en woordeloos, lees die artikels van ‘n brug wat die lewe van ‘n hele gemeenskap kom plat val het. Ons trane sit vlak vir mense wat ons nie ken nie, en nooit sal ontmoet nie. En ons sien oor die dae wat volg, hoe sekere mense die tragedie uitbuit. Hoe hulle dit oor ras en taal maak, eerder as die rou seer van ‘n klomp jongmense wat nooit weer heel sal wees nie. Oor ‘n klomp families wat die stukkies van hul lewe weer aanmekaar gaan probeer plak. Oor al die onderwysers wat probeer sterk staan vir hul kinders en ouers terwyl hul eie harte aan flarde is. En tog sien ons ook die mooi. Ons sien foto’s van mense wat gaan help het ten spyte van die onveiligheid. Ons sien stories van ondersteuning en gebede. Ons sien blomme en kerse en glimlaggende kindergesiggies wat nooit weer sal glimlag nie. Ons sien stories van omgee en liefde. Ons sien ander gemeenskappe saamstaan om te help, geld in te samel en te bid. En ons sien geel en pers – oral. Dit is wat Suid-Afrika vir my is. Dis wat my vandag in dankbaarheid my kop laat sak en laat bid vir my land. In Suid-Afrika het ek ook geleer van empatie en gee. Nêrens waar ek al gereis het, is daar ‘n kultuur van omgee en gee soos in Suid-Afrika nie. Mense bied huisvesting en traumaberading aan vir Hoërskool Driehoek. Mense bied hulp met verblyf en kos aan ouers wat nagte in ‘n hospitaal langs ‘n gebreekte liggaam moet sit. Vir ander wat behoefte het, het elke kerk uitreik- en sendingaksies, jeugwerkers en sopkombuise. Elke maatskappy het nou ‘n gemeenskapsprojek. Daar is honderde, dalk duisende, liefdadigheidsorganisasies. Daar is mense wat sommer net van hul eie huise af mense in nood en armoede help, soos oom Jorrie in Pretoria. Dis ook die empatie van ‘n “sorry sisi” van die skoonmaker as jy ‘n toon stamp (hier waar ek nou bly, kom ek agter dat dit eie aan ons land is en ons “jammer, man” of “siestog, shame” kan jou snaakse kyke op die hals haal.. Daai toonstamp is mos nie jou skuld nie, so hoekom sê jy jammer?). Ek is dankbaar ek het dit geleer. Suid-Afrikaners is gasvry. Soos met die aanbied van hulp en behuising by Driehoek, het ek dit al baie gesien op ander plekke. Dis ook oorslaap by verlangse familie op pad see toe. Dis die vakansies in Witrivier of Witsand waar elkeen vir hom ‘n plekkie skrop in jou tannie se huis, al is dit op die sitkamerbank. Of die inval vir ‘n koppie koffie by vriende op ‘n weeksaand. Alles in ons land gebeur mos rondom kos. As jy by jou ma se huis kuier, word jy gevoer. Daar is nie ‘n rugby- of sokkerwedstryd waar daar nie kos betrokke is in een of ander vorm nie – ongeag die kleur van die mense betrokke. Braai en potjie en buffet en spit het niks met die kos as sodanig te doen nie. Dis meer die gesellige gasvryheid wat daarmee gepaardgaan. Dis die uitspattige spek-en-eier-ontbyte vir die hele buurt se kinders op ‘n kampvakansie. Dis die innooi en koffie maak as jou kar onklaar raak in die Karoo en jy by wildvreemdes aanklop vir hulp. Ek is dankbaar ek het dit geleer. Suid-Afrika het my geleer van aanvaarding en waardering vir mense wat anders is as ek. Sê wat jy wil, maar dis ín ons. Ons neem die gumboot-dans en vuvuzelas as ons eie by geleenthede, veral as ons dit teëkom in ‘n ander land. Ons het in elke dorp ŉ kerk, al is die populasie slegs 100 mense. Ons koop Portugese kos by die Portugese se kafee, maar kry ook sommer by hom die koeksisters en vetkoek saam met die slap tjips en peri-peri hoender. Ons almal gebruik “eish” en “aikona” en “klap” en “eina” en “lekker”, ongeag ons velkleur of taalvoorkeur. Ek lees ‘n stukkie op Facebook van ene Gabriel Sithole. Hy vind die humor in ‘n situasie by die lisensiekantore wat menige mens al boos gemaak het. Ek geniet die stukkie. Ek verlang so na die humor van Suid-Afrikaners. Dis nie heeltemal dieselfde as die Kiwi’s se sin vir humor nie. Ons kan lag. Vir die situasie, vir mekaar en vir onsself. Ek is dankbaar ek het dit geleer. Ek is dankbaar vir Suid-Afrika. Desmond Tutu het dit reg gehad toe hy ons die Reënboognasie gedoop het. Daar is soveel nuanses en verskille en interessanthede wat jy eers werklik mooi kan sien as jy die perspektief van afstand het. Van hier af is my land vir my baie mooi. My mense is mooi. Al my mense, almal wat Zoeloe, Tswana of wat ook al praat ook. My mense is uniek. Mag ons die vermenging van die reënboog stop voor dit soos klei een vaal Engelse deurmekaarspul is wat nooit weer uitmekaar gehaal kan word nie. Mag ons pers en geel kleure hou. Mag dit vandag die kleure wees wat ons in ons andersheid saambind. Mag ons in dankbaarheid ons eie kultuur vier. Mag ons met daardie selfde dankbaarheid ons buurman se andersheid en kultuur vier. Want van hier waar ek staan, klink kea leboha, ngiyabonga en dankie vir my ewe mooi.