Napoleon en Amerika - Verskeie
Napoleon en Amerika
Die meeste studies wat aan die tyd van Napoleon gewy is, fokus op Europa. Die konflikte wat Frankryk toe teen die ander Europese moondhede gekant het, het egter ver buite hierdie raamwerk gestrek. Hulle word oorheers deur die wedywering tussen twee koloniale moondhede, Frankryk en Engeland. Daarbenewens het Frankryk ook ander koloniale lande, Spanje en Holland, in sy beweging gehad. Dit was dus natuurlik om te verwag dat hierdie konflik buite die Europese sfeer sou strek en sou uitbrei na ander vastelande waarvan die belangrike gebiede onder hierdie lande was.
Die verlies aan Frans-Kanada baan die weg vir die onafhanklikheid van die Engelse kolonies in Amerika
Alhoewel die term eers net gebruik is om die oorlog van 1914-1918 te beskryf, was die oorloë van die Ryk in baie opsigte wêreldkonflikte. Ons weet dat Napoleon nooit die idee opgegee het om die Engelse tot in Indië te gaan soek nie, en in ruil daarvoor het laasgenoemde probeer om Frankryk en sy bondgenote geleidelik van hul oorsese besittings te stroop. Dit is hierdie aspek van die konflik waarop hierdie teks probeer lig werp, gebaseer op die Amerikaanse voorbeeld.
Napoleon, 'n man van die Oudheid, het natuurlik na die Middellandse See gedraai, waarheen die groot beskawings aan die oorsprong van ons eie ontwikkel het. Sedert die ontdekking van Amerika het die Middellandse See egter baie van sy belang verloor. Die ou Latynse See is voortaan vervang deur die Atlantiese Oseaan, 'n skakel tussen die ou wêreld en 'n nuwe wêreld wat danksy sy bydrae bevolk is. Dit was die oseaan wat grotendeels die toneel geword het van koloniale uitbreiding en gevolglik van die wedywering tussen die groot Europese moondhede en in die eerste plek Engeland, Frankryk en Spanje.
In die noorde van die Amerikaanse vasteland het die rusie tussen Frankryk en Engeland gelyk sedert die verlies van Kanada. Deur Frankryk uit te sit, het Engeland, sonder om dit te besef, nogtans die saadjies van die Amerikaanse rewolusie gesaai. Sonder die val van Frans-Kanada is dit waarskynlik dat die Verenigde State, bedreig in die noorde, weste en suide, die steun van Engeland sou nodig gehad het en versigtig sou wees om nie onafhanklikheid te eis nie. Daar moet onthou word dat Washington hom as 'n vaste teenstander van die Franse teenwoordigheid in Noord-Amerika getoon het. Hy het toe teen ons troepe geveg en hy was nie die enigste toekomstige soldaat van die opstand wat sy tande in die Engelse geledere teen die Franse gesny het nie. Ten slotte, in die tyd toe Napoleon op die wêreldtoneel aankom, het Frankryk nog belangrike oorblyfsels van sy koloniale ryk besit en kon hy hoop om dit te vergroot deur van diegene wat daaruit geneem is, te herwin. Wat Spanje, sy bondgenoot, betref, het dit die suide van die kontinent vanaf die noordelike grense van Texas oorheers.
Jong Napoleon Bonaparte en die Amerikaanse Vryheidsoorlog
Napoleon het nooit sy voete in Amerika gesit nie. Sy belangstelling in hierdie kontinent twyfel egter nooit. Die oorsprong van hierdie belangstelling strek terug na sy vroegste kinderjare. Die Amerikaanse rewolusie het gevolg kort na die stryd van die Corsicans vir hul onafhanklikheid, waaraan die Bonaparte-familie deelgeneem het. Ons moet dus nie verbaas wees oor die bewondering wat die toekomstige keiser vir George Washington gevoel het nie, die held van die Amerikaanse onafhanklikheid. Hier is wat die jong tiener daaroor gesê het: "Ons deel die werk van Washington; ons is verheug oor sy triomfies; ons volg dit van 'n afstand af. Die oorsaak daarvan is die mensdom." Hierdie bewondering was slegs die eweknie van die belangstelling wat die Amerikaanse opstandelinge in die lot van die Korsikaanse volk gewek het. Napoleon was eers ongeveer vyftien toe die Amerikaanse rewolusie teen die Britse mag geveg het met die hulp van 'n paar jong lede van die Franse adel, daarna met die hulp van die Franse leër en vloot. Hierdie gebeure, ver in die ruimte, maar eietyds in die tyd, kon nie 'n so verbeeldingryke karakter as syne onverskillig laat nie.
As die onafhanklikheidsoorlog van die Verenigde State miskien nie was, soos sommige dink, die geweerskoot wat die rewolusies aankondig wat Europa sou oproer nie, het dit nietemin 'n groot impak aan hierdie kant gehad. dit vanaf die Atlantiese Oseaan. Die Britte, wie se voorvaders die plek van hul geboorte verlaat het en kolonies aan die ander kant van die oseaan gestig het om van godsdienstige vervolging te vlug, het uit lojaliteit aan hul vaders opgestaan ​​teen die despotisme van mag. kolonialisme en sodoende het hulle opgehou om Engels te wees om Amerikaners te word.
Hulle saak het die dubbelsinnige simpatie van 'n belangrike deel van die edele jeug van Frankryk tot hulle gewek. Ek het dubbelsinnig gesê, want as daar jong edeles was wat bereid was om saam met die opstandelinge hierdie vryheid te verdedig, wat deur filosowe gewild was, het die meeste dit ook gesien, en ongetwyfeld bo alles, die geleentheid om 'n ernstige 'n les oor die mag wat ons van ons besittings van Kanada ontneem het en, indien suksesvol, miskien om restitusie te verkry. Hierdie hipotese kan uiteraard net die Amerikaners betwyfel, Washington aan die voorpunt, wat nie onder die duim van Frankryk wou val nie, nadat hulle hul van die Engelse juk bevry het. Wat hul aanvanklike motiewe ook al was, ons jong adellikes het teruggekeer van hul Noord-Amerikaanse uitrusting, diep getransformeer, indien nie in republikeine nie, ten minste in ondersteuners van die hervormings wat, sonder dat hulle dit besef het, die monargie sou laat val. Frans, ten spyte van, of eerder as gevolg van sy oorwinning in die Nuwe Wêreld.
Toe Napoleon die militêre skool in Parys bygewoon het, was die direkteur van studies, Louis Silvestre de Valfort, 'n gesiene offisier wat Lafayette na Amerika vergesel het. Die jong soldaat, deurtrek van die heldeverhale uit die Oudheid, het baie belanggestel in die verhale van hierdie ouderling wat die veldslae in die Nuwe Wêreld vertel het, en dit is waarskynlik dat baie wisselvallighede sy gedagtes gekenmerk het en hom met 'n vyandigheid daaroor gedring het. teen Engeland wat die res van die geskiedenis net kon handhaaf. As die Amerikaanse Vryheidsoorlog langer geduur het, sou die jong artillerie-offisier dalk daaraan deelgeneem het. Toe hy in die herfs van 1785 sy opdrag ontvang, was die herinneringe aan die glorieryke werk van sy wapenbroers nog steeds op die hoogtepunt. Hy het beslis die geleentheid gehad om die Champ de Mars-veterane wat uit Amerika teruggekeer het, te ontmoet, met trots die volgorde van Cincinnatus wat in die geveg gewen is. Daarom, hoe kan ons nie die literêre ambisies van hierdie jong man verstaan ​​wat deelgeneem het aan die kompetisie wat deur die Akademie van Lyon geopen is oor die voor- en nadele vir die wêreld van die ontdekking van Amerika nie?
Die gebeure wat daarna in Frankryk afspeel, kon hierdie belangstelling net aanvuur in 'n verre nasie wat 'n voorbeeld vir Frankryk was en wat sy natuurlike bondgenoot teen Engeland was. As daar egter enige invloed was, moet ons oppas vir samevattende samesmeltings. Die Franse Revolusie verskil op baie maniere van die Amerikaanse Revolusie. By ons was dit 'n sosiale rewolusie, 'n deel van die land, die Derde Boedel, wat die regte wou bekom wat die ander bevele betwis het. In Amerika was dit 'n kwessie van vrystelling van die toesig van 'n metropool wat gepoog het om verre bevolkings 'n juk af te dwing in ooreenstemming met wat hy glo sy kommersiële belange was; dit was meer 'n stryd vir nasionale bevryding as 'n sosiale revolusie wat, soos in Frankryk, die geval sal wees, twee fraksies van dieselfde nasie; in Amerika was daar amper geen ou adel nie en sosiale onderskeidings was nog lank nie so duidelik soos in Europa nie; dit was nie 'n vraag om 'n bestaande vryheid te vestig nie, maar slegs om dit af te dwing.
Die Franse rewolusie en die Verenigde State: belangstelling en ontnugtering
Die jong Amerikaanse demokrasie het die rewolusionêre Frankryk in nood te hulp gekom. Ons onthou dat die vlootgeveg waarin The Avenger gesink het, geveg is om 'n konvooi van honderd en sewentig Amerikaanse skepe gelaai met koring te vergemaklik om die hongersnood in ons land te verminder. Baie illustreerde Amerikaners, Paine, Jefferson, Gouverneur Morris ... het die gebeure wat in Frankryk afspeel, noukeurig gevolg, elk met sy sensitiwiteit en sy politieke oriëntasies. Verskeie het selfs deelgeneem. Thomas Paine, wat lank in Frankryk gebly het, wat Girondin beskou word, is in die tronk opgesluit en later, in 1802, toe Napoleon onder Bonaparte deurbreek, noem hy die Eerste Konsul 'n charlatan. Hooggeplaaste soldate, inwoners van die Amerikaanse kontinent (byvoorbeeld Miranda), het hulself in ons leërs onderskei voordat hulle die leiding geneem het in die emansipasie van die kolonies van Latyns-Amerika. En die regisseur se grondwet is ongemaklik geïnspireer deur die Amerikaanse model. Ongemaklik omdat Frankryk, deurspek van die geskiedenis en omring deur vyande, en die jong Amerika, destyds nog relatief verwyderd was van die gevare van die wêreld, so verskillend van tyd tot tyd, alhoewel susters deur hul strewe na demokrasie, natuurlik nie op dieselfde manier ontwikkel of hulself met dieselfde instellings toerus. Hoe kan ons dus verbaas wees dat die omwentelinge van die Franse rewolusie vir baie Amerikaners onbegryplik kon lyk?
Die dood van die koning, toe die onbeholpenheid van die gesant van die Konvensie na die Verenigde State, Genet, wat 'n plan beplan om Louisiana uit Spanje te onttrek, het 'n koue rilling in die Frans-Amerikaanse betrekkinge en die Franse regering gewek. is gedwing om sy ambassadeur te herroep. Die Verenigde State het nader aan Engeland getrek, in stryd met die verdrae wat hulle met Frankryk gesluit het. Van toe af het die Amerikaanse beleid gewankel volgens die omstandighede en politieke neigings van die maghebbers. Twee kampe, dié van die Republikeine en die van die Federaliste, het na vore gekom en gebots. Die republikeine was taamlik gunstig vir die Franse alliansie; bowenal het hulle die opinie van die Suidelike State verteenwoordig en baie belang geheg aan die eenheid van die Federasie en die solidariteit tussen die State. Federaliste was geneig om met Groot-Brittanje ooreen te kom; hulle is hoofsaaklik in die noordelike state, in Nieu-Engeland, gewerf; hulle het die outonomie van state in so 'n mate beklemtoon dat sommige van hulle van mening was dat 'n staat geen rede gehad het om 'n oorlog te betree waarby die ander state betrokke sou wees nie self sou nie direk bedreig word nie. Die verkoeling met die revolusionêre Frankryk het gelei tot 'n reaksie. Stappe is gedoen om die land op oorlog voor te berei, maar die spanning het nooit gelei tot 'n oop konflik tussen ons twee lande nie; die Franse oorwinnings was natuurlik van aard om die belaglike ywer van die Anglophile federaliste te kalmeer.
Gedurende sy jare in garnisoene, as tweede luitenant van die artillerie, het Napoleon, wat nie baie gelukkig was nie, relatief teruggetrokke geleef en 'n groot deel van sy tyd aan lees gelei. Hy verwerf sodoende 'n ensiklopediese kultuur wat sy tydgenote danksy sy wonderlike geheue baie verbaas het. Die studie van Amerika was nie afwesig van sy navorsing nie, soos blyk uit sy aantekeninge oor hierdie onderwerp. In hierdie aantekeninge word 'n paar belangrike gebeurtenisse van die Frans-Amerikaanse betrekkinge opgeteken: ontvangs van Franklin in Versailles, erkenning deur Frankryk van die Amerikaanse onafhanklikheid, vertrek van Admiral d'Estaing se vloot vanaf Toulon, Frans-Britse botsings in die Antilles en Saint-Pierre et Miquelon ... Hierdie kort aantekeninge, waarskynlik in 1788 geskryf, gaan gepaard met 'n uitspraak wat 'n interessante lig werp op Napoleon se gemoedstoestand in daardie tyd. Hy het in werklikheid gedink dat die Amerikaners nie die Franse ag nie, steeds onder die juk van die dubbele despotisme van monargie en godsdiens, en hy het bygevoeg dat die eerste Franse wat die opstandelinge te hulp geslaan het, mense was wat skuld verloor het. .
Tydens die Vrede van Basel (1795) het die Gids Louisiana probeer herstel met die geheime hoop om ons Amerikaanse koloniale ryk te hervestig. Hy het slegs die oostelike deel van Santo Domingo uit Spanje ontvang. Gedurende die rewolusie het die bevolking van Louisiana deur verskeie versoekskrifte geëis dat hy na Frankryk en ander veroweringsprojekte as dié van Genet moes terugkeer. In 1797 is planne beraam om Kanadese vrywilligers in te samel om Louisiana teen 'n Engelse inval te verdedig. Talleyrand het in hierdie kolonie 'n oorloop gesien wat bedoel was om die ontevredenheid van alle strepe te huisves wat daar 'n ruimte sou vind om hul energie te ontplooi, wat dit moontlik sou maak om burgerlike vrede in die metropool te herstel. Die Franse diplomaat, wat nie sonder rede van mening was dat die Verenigde State altyd nader aan Engeland sou bly as aan Frankryk nie, het probeer om Spanje onder die voorwendsel te probeer om Louisiana en die Florides aan Frankryk af te staan. dat ons land die enigste was wat in staat was om 'n dam op te rig teen die Amerikaanse ekspansionisme in die rigting van die Spaanse besittings. Om die belangrikheid van Louisiana behoorlik te meet, moet 'n mens weet dat hierdie kolonie dan nie tot die grense van die huidige toestand beperk was nie, maar dat dit die hele Mississippi-vallei tot in Kanada omvat. Dit was 'n groot gebied met swak gedefinieerde grense wat die Verenigde State vanuit die weste omring het (sien kaart).
Die Eerste Konsul herstel die betrekkinge met die Verenigde State
Die nuwe meester van Frankryk ontvang Rochambeau met besondere onderskeiding op die Tuileries en een van sy eerste handelinge was om te besluit om die Franse vlae vir 'n halfmas te versier met 'n rou pannekoek, na die dood van George. Washington. Die Eerste Konsul het van die geleentheid gebruik gemaak om die skakels wat die Franse volk en die Amerikaanse volk verenig, te herroep.
Tydens 'n vergadering met Lafayette by sy broer Joseph, het hy baie vrae oor die Verenigde State gevra aan hierdie generaal, wat uit die Oostenrykse tronke geneem is. Die verwydering van die beskrywingslyste van emigrante wat tydens die Terror-era gevlug het, het baie vlugtelinge teruggebring na Frankryk na Amerika. Met die vooruitsig dat Frankryk na die Amerikaanse vasteland, Wes-Indië en Louisiana sou terugkeer, kon Napoleon nie die Kanada wat die Engelse van ons geneem het, ignoreer nie en moes hy natuurlik wonder oor die rol wat die Verenigde State kon speel. in die konflik tussen Frankryk en Engeland.
Onmiddellik na die oorwinning van Marengo, deur die Verdrag van Mortefontaine (1800), is die betrekkinge met die Verenigde State hervestig, min of meer op die voet wat aan die einde van die Ancien Régime en die begin van die rewolusie was. . Terselfdertyd het die Eerste Konsul die keiserlike idees van Talleyrand onderskryf en aan Spanje die terugtrekking van Louisiana en die Florides voorgestel. Na vele geskille keer Louisiana (Verdrag van San-Ildefonse - 1800) terug na Frankryk, maar die Florida-eilande het dit vrygespring: hul sessie sou ernstige diplomatieke gevolge vir verskeie Europese lande, waaronder Engeland en Rusland, daar gehad het. teenstander en dat die Verenigde State uiteraard nie 'n land so magtig soos Frankryk in sy onmiddellike omgewing met 'n goeie oog beskou nie. Dit is die rede waarom die bepalings van hierdie verdrag aanvanklik geheim gebly het.
Daar moet op gelet word dat hierdie diskresie die politieke belange dien van Jefferson, 'n Republikein wat geheg is aan goeie betrekkinge met Frankryk, wat Engeland gehaat het. In 1801 word hy president van die Verenigde State. Hierdie koms het gelei tot 'n beduidende verbetering in die Frans-Amerikaanse betrekkinge.Ten spyte van sy versoenende karakter, het die nuwe president van die Verenigde State egter nie die gevaar vir sy land wat die Franse teenwoordigheid in Louisiana inhou, weggesteek nie, al was dit net deur sy natuurlike maritieme afsetpunt aan die Golf van Mexiko te sluit, en hy het selfs gedink dat, indien hierdie bedreiging sou realiseer, 'n alliansie met Engeland onvermydelik sou word. Dit is die rede waarom hy Monroe na Parys gestuur het om Frankryk twee miljoen dollar aan te bied om Louisiana aan te skaf.
Die poging om die Franse koloniale ryk te hervestig
Na die Vrede van Amiens (1802), het die eerste konsul die oomblik gelyk om die Franse invloed op die Amerikaanse vasteland te herstel. Hy is daarheen gestoot deur diegene rondom hom, in die besonder deur sy vrou Joséphine, wat, gebore op Martinique, die oor van die koloniste gehad het, wat gedroom het om weer slawerny te vestig en weer bruin mans aan die juk van die blankes te onderwerp. Hierdie faktor het 'n belangrike rol gespeel in sekere belangrike beslissings van die Eerste Konsul, soos die afgesette keiser in Sint Helena bevestig het. Hy het die nodige magte gehad, 'n groot leër waarvan die doeltreffendheid nie meer gedemonstreer moes word nie, en 'n vloot nog ongeskonde, voor Trafalgar. Die poging om ons koloniale ryk te herstel, het hom ook die geleentheid gebied om die troepe wat onder generaal Moreau gedien het, 'n senior offisier wat hom voorlopig beskaamd was, uit Frankryk te verwyder.
Napoleon het die beleid van die voormalige koloniste sy eie gemaak. Vandag word die hervestiging van slawerny deur baie mense gesien as 'n misdaad teen die mensdom. Destyds was dit nie. Maar dit was 'n groot politieke fout. Toussaint Louverture, wat Haiti regeer en die orde en welvaart daar herstel het, het nie onafhanklikheid geëis nie. Hy wou slegs deur die Franse Republiek erken word as een van sy generaals, en hy sou die eiland beslis met groot energie teen die Engelse verdedig het, as laasgenoemde dit wou aangryp. Napoleon het egter verskonings gehad: onder die kolonies dat die vrede na Frankryk teruggekeer het, was sommige nie meer onder die jurisdiksie van ons land toe slawerny afgeskaf is en die Franse wette nie daar toegepas is nie. Frankryk het dus voor 'n dilemma te staan ​​gekom: om die geheel te homogeniseer, was dit nodig om slawerny in die gebiede waar dit nog van krag was, af te skaf, met die sosiale en politieke risiko's wat dit inhou, of om dit oral weer te vestig; dit is ongelukkig die tweede oplossing. Onregverdige kombinasies, soos die inhegtenisneming en gevangenisstraf in Toussaint-Louverture in Frankryk, sowel as afskuwelike slagtings was die gevolge.
Die poging tot koloniale herstel in Santo Domingo het Engeland, maar ook die Verenigde State, ontstel omdat dit, as dit suksesvol was, 'n agterbasis vir ander maatskappye, op die naburige eilande en ook op die Amerikaanse vasteland, sou bied. Terselfdertyd met die Haïtiaanse ekspedisie word 'n ander leër, wat bestem is vir Louisiana, in Flushing gevorm; dit is eers toevertrou aan Bernadotte, wat Bonaparte wou weghou, daarna aan Victor, terwyl Bernadotte buitensporige aansprake gemaak het. Ons weet wat met hierdie omvangryke projek gebeur het: die Franse troepe is deur die klimaat van Haïti, deur geelkoors en deur die hewige weerstand van die Haïtiaans, vernietig, terwyl die oorlog hervat is in Europa waar Engeland weer die drade van 'n nuwe koalisie teen Frankryk. Van toe af het Napoleon se Amerikaanse koloniale droom chimeries geword, en inteendeel, ons moes daaraan dink om dit wat van ons ryk oorgebly het, te verwyder uit die begeerte van ons grootste vyand: Engeland.
Aan die begin van Mei 1803 bereik die bevel om afstand te doen van die Louisiana-ekspedisie die troepe vanaf Flushing, wat op 'n ander grond gebruik sou word. Die Eerste Konsul het terselfdertyd bevestig dat, om sy aanspraak op die oorheersing van die see met Engeland te betwis, dit nodig was om homself te verenig met 'n mag, steeds swak, maar wie se mag binnekort sou versterk word: die Verenigde State van Amerika. Louisiana mag onder geen omstandighede toegelaat word om in die hande van die Engelse te val nie. Dit is waarom Bonaparte, na raadpleging van Barbé-Marbois en Decrès, wat Amerika goed geken het, besluit het om die aanbod om te koop wat Jefferson voorgestel het, gunstig te verwelkom: die Verenigde State sou verantwoordelik wees vir die verdediging van Louisiana in ons plek. teen Britse hebsug.
Die verkoop van Louisiana aan die Verenigde State
Die sessie van Louisiana het egter teëgestaan ​​deur twee vooraanstaande lede van die familie Bonaparte, Joseph, onderhandelaar van Mortefontaine, en Lucien, onderhandelaar van San-Ildefonse. Louisiana is nietemin vir 'n bedrag van tagtig miljoen aan die Verenigde State verkoop en 'n paar voordele wat aan die Franse handel toegestaan ​​is, ondanks die lastige probleme om die grense van die nuwe staat te bepaal, wat onduidelik gebly het.
Deur Louisiana te verkoop, kon die eerste konsul hoop om die Verenigde State in sy spel te sit en hulle in die wedywering tussen die Europese moondhede te lok. Louisiana se bydrae was van groot belang vir die jong federasie wat aan die oorkant van die Atlantiese Oseaan gestig is; die gebied was uitgestrek en bo alles het dit die weg oopgemaak na die ontsaglike maagdelike gebiede in die weste. Die assimilasie van so 'n bydrae was egter nie voor die hand liggend nie en het baie probleme veroorsaak; veral die integrasie van 'n bevolking wat herhaaldelik sy wens uitgespreek het om terug te keer na die beheer van sy moederland, was skaars versoenbaar met die demokratiese ideale van die Amerikaanse Revolusie en dit moes vir baie waarnemers van 'n tyd toe die staatshoof van Frankryk besig was om die toga van die konsul vir die keiser se kroon te verruil. In 1804 het Napoleon inderdaad die monargie in Frankryk tot sy eie voordeel hervestig. Onder die gehoor wat vir die kroningseremonie na Notre-Dame-de-Paris gestroom het, het 'n jong Venezolaanse nog onbekend gestaan: Simon Bolivar!
Die Eerste Ryk en die Verenigde State
Napoleon se toetrede tot die keiserlike troon was om die solidariteit wat bestaan ​​het, te ondermyn, soos ons gesien het, tussen die twee republieke, soos ons gesien het. Die situasie word verder bemoeilik deur die feit dat Spanje nie die sessie van Louisiana aan die Verenigde State erken het nie en ook deur die Amerikaners se wens om ook die Florides in die hande te kry, 'n projek wat Napoleon geneig was om aan te moedig of om te ontken volgens die wisselende belange van sy beleid. Hierdie deurmekaar situasie kon slegs die nooit belangelose ingrypings van 'n gees so ondernemend en kronkelend soos dié van Talleyrand vergemaklik.
Die Franse minister van buitelandse sake was nie 'n voorstander van die sessie van Louisiana nie, en hy het op die oomblik Spaanse belange gesteun. Behalwe Florida, sou hulle hulself bedreig deur die Amerikaanse ekspansie in die weste, in 'n rigting waar die grens tussen Louisiana en die Spaanse besittings vaag bly. Dit het duidelik die toekoms gesien, en gevolglik moet enige wenk om die Verenigde State in die rigting te beweeg, sterk ontmoedig word.
Die situasie het al hoe erger geword. Jefferson distansieer hom van 'n Frankryk wat nie meer die republikeinse ideaal respekteer nie. Die Franse minister in Washington, generaal Turreau, het ongemaklik tussenbeide getree om die Verenigde State uit te nooi om generaal Moreau, uit ballingskap uit Frankryk, na sy oordeel, wat deur die regering in Washington as aanstootlik beskou word, koud te verwelkom. Die voortsetting van die Amerikaanse handel met die opstandige eiland Santo Domingo het Napoleon mishaag; hy was verontwaardig en tevergeefs gedreig omdat hy nie die middele gehad het om die Verenigde State te intimideer nie. Boonop aanvaar hy nie die brokades van die Amerikaanse libellists wat hom en sy bondgenoot die koning van Spanje beywer nie.
Engeland het egter internasionale maritieme handel beheer tot nadeel van Amerikaanse belange. Britse skepe het die hawe van New York geblokkeer en alle Engelssprekende matrose wat op die skepe teëgekom is, met geweld aangewys. Sulke gedrag kan 'n vlaag van afkeur in die Verenigde State veroorsaak. Monroe, wat die Amerikaanse saak by die hof in Madrid kom pleit het, in die hoop dat die oorlog wat Londen pas teen Spanje begin het, hierdie mag sou aanmoedig om die Florides, soos Frankryk, aan Louisiana af te staan, het teruggekeer sonder om iets te bekom en het niks minder aanbeveel nie as die toetrede tot die oorlog van die Verenigde State teen die Europese moondhede: Engeland, Frankryk en Spanje saam. Maar die Verenigde State was nie sielkundig of militêr voorbereid op so 'n avontuur nie.
Terselfdertyd het 'n ommeswaai plaasgevind by die Franse Ministerie van Buitelandse Sake, wat die Amerikaanse regering meegedeel het dat die keiser die verskille wat teen Spanje teenstaan, wil arbitreer, in die besonder oor Florida. Die Amerikaanse publieke opinie was toenemend vyandiggesind teenoor Engeland vanweë die talle skeepsvange wat die handel verwoes het, en gevolglik was die hart daarvan meer en meer geneig na Frankryk en die Verenigde Koninkryk. Spanje. Jefferson het in een van sy toesprake getoon dat sy land homself moet verdedig teen Europese invalle en terselfdertyd dring hy aan op die onvoldoende middele tot sy beskikking om dit te doen. Met die gevaar dat hy, republikein, sou slaag om 'n wese van Napoleon te gee, het hy geïmpliseer dat dit onpolitiek sou wees om teen die enigste Europese leier wat die Amerikaanse projekte kon bevredig, aan te durf: die keiser van die Franse. Ongelukkig was 'n nuwe gesig van Napoleon skielik om die toenadering wat aan die kom was, te bevraagteken; sy beroepe in Europa het hom nie meer toegelaat om die rol van arbiter tussen die Verenigde State en Spanje te speel nie; daarom het hy hom tevrede gestel met die uitnodiging van die twee partye om matigheid te betoon en die Franse minister in Washington aangespoor om in hierdie gees op te tree. 'N Mens sou die keiser van wispelturigheid kon beskuldig as die Amerikaanse huiwering nie die spieël en die regverdiging vir sy houding was nie.
Nadat hy oor Oostenryk en Rusland by Austerlitz (1805) en daarna oor Pruise by Jena (1806) geseëvier het, terwyl in Trafalgar die doodsklok vir die Franse en Spaanse vlote geklink het, het Napoleon weer sy blik op die Nuwe Wêreld gerig. en het generaal Turreau versoek om die Franse Kanadese se begeerte vir emansipasie te steun. Maar dit was 'n verlore stryd.
Die kontinentale blokkade: 'n twis tussen Frankryk en die Verenigde State
Belangriker in die gevolge daarvan was die totstandkoming van die kontinentale blokkade. Hierdie blokkade was 'n reaksie op dit wat die Engelse aan die Franse kus opgelê het. Maar as hy Engeland sou aanval in wat sy die beste geag het: haar kommersiële belange, het hy ook die belange van neutrale lande, waaronder die Verenigde State, ernstig beseer, aangesien dit natuurlik nodig was om effektief te wees dat dit deur alle lande toegepas word. Hy sou dus die oorsprong wees van byna al die oorloë wat gevolg het. Omstreeks dieselfde tyd het die Verenigde State en Engeland pas 'n deel van hul geskille besleg. Die Londense kabinet het die nuwe situasie wat deur die Blockade geskep is, gebruik as voorwendsel om die verbintenisse wat hy pas gemaak het, te bevraagteken. Terwyl die Verenigde State, ontevrede met Napoleon se huiwering, na Engeland gedraai het, het laasgenoemde getoon dat sy woord nie beter was as dié van Frankryk nie. Jefferson, woedend, het dadelik die gevolge getrek: versoening met Londen was nie meer in die seisoen nie. Ontevrede met die gebrek aan reaksie van die regering van Washington op die Kontinentale Blokkade, het die Britte besluit om die maritieme handel van neutrale lande onder streng beheer te plaas, gematerialiseer deur die verpligte uitreiking van 'n lisensie in 'n Engelse hawe en die betaling van pligte ten bate van die Tesourie. Brits (1807). So 'n vereiste was uiteraard onaanvaarbaar; oorlog het waarskynlik begin word en die regering van die Verenigde State het wapenmaatreëls begin tref om dit te hanteer; ander neutrale lande, insluitend Rusland, was nie minder ontevrede nie.
Die rusie tussen Frankryk en Engeland het egter al hoe radikaler geword en die neutrale het nie meer geweet hoe om die vragte van hul skepe te beskerm nie. Die Amerikaanse regering het buitelandse skepe onder embargo geplaas terwyl pro-Engelse en pro-Franse mekaar gekritiseer het omdat hulle kant gekies het en Jefferson verkeerdelik van Bonapartisme beskuldig is. Frankryk het Amerikaanse skepe nie die reg geweier om Amerikaanse produkte na Frankryk te vervoer nie, maar beweer dat sy onder die Continental Blockade die reg het om te verifieer dat die vrag nie Engelse goedere bevat nie. Hierdie bewering, wat ontstaan ​​het uit die situasie wat deur die twee blokkades geskep is, was te verstane, maar dit het die Amerikaanse vatbaarheid beledig, en Napoleon het, om die gevolge daarvan te versag, die Florida-saak terstond weer in die besprekings gebring en sodoende Amerikaanse hoop aangevuur.
Dinastiese verandering in Spanje en die gevolge daarvan in Amerika
Nadat Tilsitt, danksy die Russiese alliansie, nou stil in die noorde van Europa stil was, het die keiser sy oë op die Iberiese skiereiland gerig. Dit het indirek sy groot skaduwee oor die hele Latyns-Amerika gewerp. Terwyl hy 'n tyd lank voorgegee het om die oproep tot wapens wat Spanje voltrek het, te vergeet, net toe hy die Pruisiese magte op die slagveld van Jena sou trotseer, onderhandel hy 'n ooreenkoms met die kabinet van Madrid, wat Portugal ontbind, omdat hulle hierdie land, lank in die Engelse beweging, kon dwing om die kontinentale blokkade te respekteer. 'N Franse leër, gelei deur Junot en ondersteun deur Spaanse troepe, het Portugal binnegeval en deur gedwonge, uitputtende en moorddadige optogte Lissabon bereik en die hof gedwing om in Brasilië te skuil. In Milaan (1808) het Napoleon die kontinentale blokkade versterk deur die neutrale vaartuie aan Engelse skepe te verenig wat sou ingestem het om besoeke aan die Britse vloot te onderwerp.
'N Ruk later, omdat hy geglo het dat 'n oorlog tussen die Verenigde State en Engeland onvermydelik geword het, het die Franse regering die Amerikaanse regering sterk aangespoor om dit op te los. Sodanige aandrang kon slegs met 'n weiering van 'n nasie wat jaloers was op sy soewereiniteit, ontmoet word. Die boodskap kon nie geheim bly nie, die partisane van Engeland het dit aangegryp en 'n anti-Franse faksie is onder leiding van Pickering gestig. Hierdie faksie, wat geheime betrekkinge met James Craig, goewerneur van Laer-Kanada, onderhou het, het 'n beroep op Groot-Brittanje gedoen om hom te help om teen Jefferson te veg. Dit het deelgeneem aan 'n komplot van hoogverraad! 'N Engelsman, John Henry, woonagtig in Boston, het as tussenganger gedien. Die embargo het al meer ongewild geraak en 'n kwasi-opstandige agitasie, wat deur die Engelse faksie gehandhaaf is, het die stabiliteit van die Verenigde State bedreig. Die embargo, wat sowel die Franse as die Britse handel belemmer het, was nadeliger vir Engeland, wat meer kolonies gehad het en waarvan die kommersiële aktiwiteite dié van Frankryk oortref het. Daar is besluit op hierdie embargo om die euwels van 'n ope oorlog te vermy en die gevolge daarvan rampspoedig geblyk vir die ekonomie van die Verenigde State, vir sy sosiale en politieke balans, sowel as vir sy morele waardes, soos enige 'n maatstaf van hierdie bevel het hy bedrog aangemoedig.
Nadat Napoleon egter lank gesloer het, het hy besluit om die Bourbons te onttroon en sy broer Joseph op die troon van Spanje te plaas. Hierdie gebeurtenis, wat die mag van 'n mededingende nasie in Amerika ondermyn het, kon in die Verenigde State nie anders as met guns begroet word nie. 'N Nuwe besluit van Bayonne wat dié van Berlyn en Milaan verder verhard het teen neutrale skepe, het egter 'n bykomende skaduwee op die Frans-Amerikaanse betrekkinge gewerp.Napoleon wou nog steeds die Verenigde State in sy alliansie teen Engeland insleep, maar het nie die Bayonne-besluit in al sy strengheid toegepas nie. Nog beter, hy het die Amerikaners gewaarsku dat hy, as die Britte dit in hul kop sou neem om die Nuwe Wêreld aan te val, dit heel natuurlik sou vind dat die Verenigde State Florida militêr gryp; dit was vaardig om 'n paal te rek wat Jefferson daarvan weerhou het om te gryp. Hierdie weiering om te ontvang, is gevolg deur 'n nuwe ommeswaai deur Napoleon wat beweer dat hierdie opening van Frankryk verkeerd geïnterpreteer is en dat dit nooit sy bedoeling was om die Verenigde State te magtig om sy besittings te ontneem nie. 'n geallieerde nasie terwyl die Bayonne-besluit in al sy strengheid toegepas is.
In die beslaglegging op Spanje het die keiser moontlik gehoop dat die koning van Spanje, wat die Portugese owerheid navolg, na sy kolonies sou vlug. Hierdie vlug, wat eens oorweeg is, is verhoed deur die rewolusie van Aranjuez, wat Karel IV ten gunste van Ferdinand VII omvergewerp het. Napoleon het daaraan gedink om die ou monargiese keiser van die Amerikas aan te stel, maar hy het hierdie idee vinnig prysgegee, wat hom net verdere verleentheid kon veroorsaak. Sodra Spanje deel van die Franse beweging geword het, het die keiser geweet dat dit vir hom moeilik sou wees om kolonies te bewerkstellig deur pogings tot onafhanklikheid: hy het nie die militêre middele gehad om dit in te dien nie. Die grondwet van Bayonne het ook hul outonomie gemaklik erken. Aanvanklik het hy egter probeer om hulle onder die gesag van Madrid te hou. Maar eers moes hy seker maak van die metropool en die taak lyk moeiliker as wat hy in die vooruitsig gestel het. In die somer van 1808 het Baylen se nederlaag Josef van sy hoofstad verdryf, en die landing van 'n Engelse ekspedisiemag in Portugal het oor Junot in Vimeiro geseëvier. Die Iberiese Skiereiland kon herower word, maar twee belangrike hawens, Lissabon en Cadiz, het die Franse Ryk vrygespring, wat ook 'n deel van die oorblyfsels van sy reeds grootliks beskadigde vloot in Trafalgar verloor het. Die plan om Spaanse Amerika onder die gesag van koning Joseph te hou, het problematies geword.
Die Argentynse voorbeeld
Onder die Spaanse kolonies in Amerika, wat deur elf onderkuns en kapteins-generaal regeer word, was daar een wat 'n spesiale posisie geniet het, aangesien dit gelei is deur 'n Fransman, die markies Jacques Santiago de Liniers. Dit was die Rio de la Plata wat toe verskeie lande van die huidige Suid-Amerika bymekaar gebring het, veral Argentinië en Uruguay. Hierdie kolonie was die onderwerp van 'n poging tot Britse inval wat afgeweer is en die markies de Liniers het 'n belangrike rol in hierdie oorwinning gespeel. Nadat Austerlitz, Engeland, wat van die Europese vasteland verwyder is, haar oë gerig het op wat volgens haar die swak skakel van Frankryk en haar bondgenote was: Spaanse Amerika; sy het gehoop dat die plaaslike bevolking, oorweldig deur belasting, haar troepe met ope arms sou verwelkom; maar dit was nie wat gebeur het nie. De Liniers word onder druk van die strate meer as onderkoning aangestel as deur die wil van die Spaanse regering, wat hom maar teësinnig erken het. Die Engelse nederlaag is verkry deur die plaaslike alliansie van die Spaanse koloniste en die Creole; dit het die saad gedra van 'n beweging wat bedreig is deur 'n metropool wat op geen tydstip van gevaar vir sy kolonie gehelp het nie.
De Liniers, verbonde aan die Ancien Régime, voel nietemin 'n groot bewondering vir Napoleon aan wie hy twee keer geskryf het om hom van sy suksesse in te lig, in 1806 en 1807. Die keiser kon dus hoop dat hy sou sonder probleme inskakel op die verandering van die dinastie in Spanje. Die probleem was om 'n geskikte sendeling te vind. Decrès het die kandidaat aangebied van 'n matroos wat de Liniers, kaptein Jurien de la Gravière, geken het, wat die keiser van die hand gewys het omdat hy verkies dat hierdie missie sonder skittering moet geskied, uit vrees vir mislukking.
Maret het 'n onduideliker karakter voorgestel, die markies de Sassenay, wat na die Verenigde State geëmigreer het en ook de Liniers geken het, tydens sakereise na die Rio de la Plata. Die keiser het hierdie kandidaat wat in sy lande gewoon het, behou terwyl hy probeer het om sy fortuin wat deur die rewolusie geknip is, te herstel. Dit was 'n baie verbaasde man met hierdie selfverwoestende beroep dat hy na die keiser geroep is, wat hy in alle haas by Bayonne aangesluit het. Napoleon beveel hom om die volgende dag na die Rio de la Plata te vertrek nadat hy sy testament opgestel het, en sonder om hom tyd te gee om terug te keer huis toe om sy sake te reël. Die tyd het min geraak en die bevele van die meester is nie bespreek nie!
Die markies de Sassenay het die brig Le Consolateur aangepak wat op 30 Mei 1808 op die seil vertrek het. Hierdie klein skip het deel uitgemaak van 'n ligte flotilla wat Napoleon die vooruitskouing gehad het om die toesig oor Engelse vaarte te stuit en sodoende in staat te wees om kommunikeer maklik met die Amerikaanse kolonies. Die gesant is geweeg met amptelike versendings en 'n vertroulike brief met geheime instruksies wat hy net een keer op die oop see sou open.
In Rio de la Plata, nadat die gevaar van 'n Britse inval afgeweer is, het die onmin tussen die bondgenote van die vorige dag nie lank uitgebreek nie. Deurspek met hul meerderwaardigheid, wou die Spaanse koloniste hul voortreflikheid van vroeër herwin. Die Creoles het dit natuurlik nie so gehoor nie. De Liniers word deur eersgenoemde betwis en deur laasgenoemde ondersteun, ondanks sy verbintenis met die Ancien Régime. Hy was dus in 'n ingewikkelde situasie wat nog erger sou word toe die bevolking, oorverhit deur sy oorwinning op die Engelse indringer, van die verandering van die dinastie in Spanje verneem het. In hierdie konteks was die missie van die markies de Sassenay geleë.
Die reis het sewentig dae geduur, nie sonder dat The Comforter verskeie korrels afgevee het nie. Een keer in die buiteland het de Sassenay van die inhoud van sy vertroulike dekking verneem. Ons ken nie die inhoud nie, maar ons weet dat hy geraak is. Hy het hierdie dokument vernietig, sodat dit nie in die hande van die Engelse kon val soos hy beveel is om te doen nie. Die amptelike versendings het die koloniale owerhede in kennis gestel van die verandering van die dinastie wat in Spanje plaasgevind het en hulle aangemoedig om getrouheid aan die nuwe koning te belowe. De Sassenay was ook verantwoordelik vir die ondersoek na die gemoedstoestand van die bevolking van die Spaanse kolonies in Suid-Amerika. Die sendeling beland op 9 Augustus in die klein versterkte hawe Maldonado, vanwaar hy te perd vertrek na Montevideo, en neem slegs sy versendings. Sy bagasie bly op die skip wat hy nooit weer gesien het nie; hierdie een kon nie na die beoogde plek gaan om gedwing te word om die agtervolging van twee Engelse vaartuie te vermy nie. Die Trooster is geplunder deur die Britse matrose wat beslag gelê het op alles wat hy gedra het, om nie die drank te noem nie, maar die wapens wat vir die kolonie bestem was, uitgesluit.
De Sassenay bereik Montevideo net toe die stad voorberei het om die troonbestyging van Ferdinand VII te vier en die eed aan hierdie monarg af te lê. Hy is daar hartlik begroet, maar hy het vinnig besef dat die nuus wat hy gehad het, nie na die smaak van sy gespreksgenote was nie. Die owerhede het die gemoedstoestand van die bevolking betoog om te weier om die beplande seremonie uit te stel en het de Sassenay aangespoor om nie op pad na Buenos Aires voort te gaan nie. Hy moes verstaan ​​dat die kennisgewing van die verandering van die dinastie tot 'n opstand sou lei en dat de Liniers nie oor voldoende magte beskik om sy veiligheid te waarborg nie. De Sassenay het verder gegaan en op 11 Augustus na Montevideo vertrek na Buenos Aires. Hy het die volgende dag die aand naby die stad aangekom. Maar boodskappers wat die nuus aan de Liniers aangekondig het, wat die geweerboot Le Belen gestuur het om hom te verwelkom, is voorafgegaan deur hom. Die nuus oor die troonbestyging van Joseph Napoleon het die onderkoning diep verwar laat en hy het nie dadelik sy ou vriend ontvang nie.
Die gebeure in Bayonne het sy bewondering vir die Franse keiser ernstig verkoel. As hy boonop nie huil oor die val van 'n gesin wat so sleg oor Spanje geheers het en hom net onwillig in sy pos aangestel het nie, en slegs op 'n tussentydse basis, het hy nie vir homself verberg dat die die bevolking as geheel sou nie die verandering van die dinastie verwelkom nie. Daarom het hy besluit om die gesant van Napoleon met groot koue en in teenwoordigheid van die hoofowerhede van die kolonie te ontvang. De Sassenay is uitgenooi om die versendings wat hy gebring het, met al die dokumente rakende die abdikasies van Bayonne, af te lewer, en toe kry hy verlof terwyl hy wag om gelees te word. Hierdie haastig opgestelde dokumente het beloftes en dreigemente op vaardige wyse vermeng om diegene wat dit ontvang het, vir koning Josef se saak te wen. Die lees daarvan het onmiddellik 'n ontploffing van woede teen Napoleon en sy gesant veroorsaak. En laasgenoemde het sy redding net te danke aan die onderkoning van die onderkoning. De Sassenay herroep. Hy is meegedeel dat die kolonie geen ander soewerein sou erken as Ferdinand VII nie en dat hy na Montevideo sou begelei word, waar 'n amptelike antwoord aan hom gestuur sou word, en dan die middele om terug te keer na Europa.
Die weer het sleg geword. Hy is na 'n vesting geneem nadat hy aan die onderkoning se tafel geëet het. Gedurende die nag, toe hy dit nie verwag het nie, het de Liniers hom om verskoning gevra vir sy gedrag en hom vertel dat hy persoonlik van mening was dat die verandering van dinastie nie 'n slegte ding was nie. Spanje, maar dat hy nie anders kon optree nie omdat sy standpunt geheel en al afhanklik was van die steun van die bevolking en sy verteenwoordigers, wat heftig gekant was teen die onttrekking van die Bourbons. Hy het bygevoeg dat dit ongetwyfeld moontlik sou wees om die situasie om te keer met hulp, in mans en geld. Waarskynlik het die onderkoning, baie geheg aan sy tweede vaderland, slegs daarop gemik om die kolonie duursaam onder die Spaanse septer te onderhou, wie ook al die draer was.
Slegte weer het die vertrek van die Franse gesant, wat verskeie kere moes bots, vertraag. Dit het eers in die 19de in Montevideo aangekom. Intussen het daar 'n korvet, gestuur deur die opstandende Junta van Sevilla, aangekom. Die nuus wat generaal Manuel de Goyenèche gebring het, het die owerhede aangesteek en hul haat teen Napoleon het sy hoogtepunt bereik, terwyl die Liniers van verraad verdink word. Die gesant van die Junta het verklaar dat oorlog tussen Frankryk en Spanje verklaar is en dat die opdrag gegee is om al die Franse in Spaanse Amerika te interneer. De Sassenay en die bemanning van die Consolateur is dus onmiddellik in hegtenis geneem en beskou as krygsgevangenes, wat selfs met 'n dreigende teregstelling gedreig is, ter wille van die nabootsing van die gruweldade wat in Spanje plaasgevind het. De Sassenay was op sy beurt in die geheim opgesluit in die put van 'n vesting en daar is beslag gelê op sy papiere.
Op 15 Augustus het de Liniers, alreeds vermoed soos hierbo gesê, die onbeholpenheid om 'n proklamasie te publiseer getrou aan die stelsel van tydelikheid wat hy aangeneem het. Hierdie proklamasie, wat 'n beroep op die bevolking tot kalmte en eenheid sowel as onderwerping aan 'n wettige soewerein wat nie aangewys is nie, het die eenheid van die Creole en die Spanjaarde teen die onderkoning ontevrede gemaak. Albei partye het al van onafhanklikheid gedroom, maar eersgenoemde het aan 'n Amerikaanse Amerika gedink, terwyl laasgenoemde 'n nuwe Spanje wou hê waar hul voorregte behoue ​​sou bly. Aangesien die Creoles, die meerderheid in Buenos Aires, steeds geheg was aan die onderkoning, was daar vir die oomblik geen opstand nie. Inteendeel, sy ondersteuners het probeer om aan de Liniers te wys dat hy op die verkeerde pad was en dat hy eerlik moes optree teen die saak van Ferdinand VII, wat hy uiteindelik aanvaar het.
In Montevideo, inteendeel, 'n stad waar die Spanjaarde in meerderheid was, het die proklamasie van 15 Augustus tot 'n opstand gelei en hierdie kolonie het die onderkoning openlik teëgestaan, met goewerneur Elio aan die hoof. In plaas daarvan om na Montevideo te marsjeer om die meningsverskil te verminder, het de Liniers hom tevrede gestel met die verwydering van Elio en deur Michelena vervang. Laasgenoemde het na sy pos gegaan, maar Elio het geweier om pad te gee. Die toon het opgekom. Michelena het Elio met 'n pistool gedreig. Laasgenoemde het hom ontwapen, geslaan en jammerlik en gekneus teruggestuur. Hierdie algarade het 'n groot skare mense gelok wat die saak vir Elio opgeneem het en Buenos Aires bedreig het. Michelena, gedood deur die skare, het haar redding slegs te danke aan vlug. Die volgende dag is 'n Junta in Montevideo gestig, onder leiding van Elio, terwyl Goyenèche die afdanking van Liniers geëis het vanweë sy nasionaliteit.
Op 3 Oktober ondergaan de Sassenay 'n lang ondervraging waarvandaan die entoesiaste van Montevideo elemente gewag het om die verraad van Liniers te ontmasker. Hulle was vir hulle doen. De Liniers het egter voortgegaan om uit te stel namate sy opponente planne nastreef om hom in die skadu te stel. Die sameswering, gelei deur Don Martin Alzaga, het op 1 Januarie 1809, die dag van die munisipale verkiesing, uitgebreek. Op die geluid van die klok wat die aankondiging van die uitslag aankondig, val oproermakers die eis van die skepping van 'n Junta die Plaza Mayor in. De Liniers het steeds lojale troepe gehad; hierdie is ingeroep om die rebelle te versprei. Die biskop, wat die sameswering ondersteun het, het tussenbeide getree om die bloedvergieting te voorkom, het hy skynheilig beweer. De Liniers het toegegee aan sy versoeke. 'N Versameling van bekendes is saamgestel. Sy eis dat die onderkoning bedank. Laasgenoemde was op die punt om die akte te onderteken, toe troepe tot sy toewyding 'n skuif maak. De Liniers het vir hulle die opdrag gegee om af te trek, maar die bevelvoerder, wat Creools was, weier, berei sy soldate voor om die opstandelinge te ontvang en jaag hom na die ontmoetingsplek van die vergadering, waar sy onverwagte aankoms die situasie red. Hy het de Liniers na buite gelei, onder die oë van die Kreoolse bevolking, wat intussen bymekaargekom het, en hom deur die mense laat roem. Ons het selfs gesien hoe 'n swart sy hemp uittrek om dit onder die voete te plaas van die een wat op daardie dag die simboliese bevryder van kleurlinge geword het. Die Spanjaarde, getref deur verbasing, is uitmekaar.
Nou het twee magte mekaar in die gesig gestaar: dié van Montevideo en dié van Buenos Aires. Die eerste het by die Junta van Sevilla ingegryp om die afdanking van Liniers te bekom. Uiteindelik het hy dit verkry, nie sonder om te huiwer nie, want ons was bang vir die reaksie van die Creole. Hierdie afdanking gaan dus gepaard met ere-gunste. De Liniers is 'n graaf van Buenos Aires en het 'n annuïteit van 25,000 frank. Cisneros is aangestel om hom te vervang. Hy het in Junie 1809 in Buenos Aires aangekom. Hy het opdrag gegee om die stadsjunta te ontbind, die samesweerders in die gevangenis te bevry en Liniers na Spanje te stuur. Sy ondersteuners het hom aangemoedig om te weerstaan; hy het geweier om die leiding te neem in 'n beweging wat noodwendig sou lei tot die skeiding van die kolonie van die moederland. Cisneros, wat gevrees het vir die eerste kontak met sy nuwe onderdane, het de Liniers genooi om by hom aan te sluit voordat hy Buenos Aires bereik het. De Liniers het ingestem en op 30 Junie het die nuwe onderkoning die stad binnegekom onder die Spanjaarde se toejuiging. Maar die Creole was nog daar en hulle het geweier om hul wapens oor te gee. Cisneros het nie die gesag gehad om de Liniers te dwing om na Spanje te vertrek nie. Om dwang te gebruik, sou die risiko gehad het om kreools te verhoog. Hy stem dus in dat die voormalige onderkoning na Cordoba moet aftree.
De Sassenay, nog steeds in die put in 'n vesting, gevoed met brood en rou uie, het egter die onverbiddelike haat van Elio gely. Aan die einde van tien maande het hy probeer ontsnap, is gevang en in ysters gesit. Aangesien die betrekkinge tussen Montevideo en Buenos Aires weer tot stand gekom het, is die gevangene na die tweede stad gestuur om deur 'n militêre tribunaal verhoor te word. Danksy Liniers se ingryping het hy die doodstraf vrygespring.Hy is teruggestuur na sy put in Montevideo, diep in die ruim van 'n skip, in 'n hok en saam met 'n dier wat hom amper verslind het. Hy het nog 'n paar maande begroei, boeie aan sy voete, ontneem deur Elio van die min geld wat hy in Buenos Aires kon kry, voordat hy met verligting verneem dat hy na Spanje sou oorgeplaas word.
In hierdie land, waar hy aan die begin van 1810 aankom, is hy op die ponton van Oud-Kastilië geplaas, waar hy as 'n offisier behandel is. Dit was die tyd toe maarskalk Victor Cadiz beleër in die hawe waarvan die pont geleë was. Die vrou van Sassenay, wat die ooreenkoms van Napoleon verkry het, is volgens Engeland na Engeland gegaan waar sy daarin geslaag het om mense op hoë plekke in die lot van haar man te interesseer. Die Spanjaarde het sy vrylating versoek. Maar dit was nie meer tyd nie: op 15 Mei 1810 het die gevangenes van Oud-Kastilië in opstand gekom, die ligplaatsen wat die ponton gehou het, afgesny en dit het gedryf na die kus wat deur die Franse aangehou is, ondanks die bombardement van die vloot. Engels en Spaans. Ondersteun deur die vriende wat hy gemaak het, het de Sassenay, wat nie kon swem nie, die strand bereik, vasgemaak aan sy kop, die enigste besitting wat hy nog gehad het: die portret van sy vrou.
Intussen het Cisneros, in Buenos Aires, nie die finansiële krisis wat die kolonie sedert die poging van die Britse inval bedreig het, opgelos nie, en besluit om handel te liberaliseer. Hierdie maatreël, wat die gebied vir Engelse produkte oopgemaak het, het die Creole bevoordeel wat ryker geword het; maar dit het teëgekom van die Spanjaarde wat hul laaste voorregte ontneem het. Laasgenoemde was egter die enigste natuurlike steun van die nuwe onderkoning. Die Creoles, ondersteuners van onafhanklikheid, het vaardig gemanoeuvreer om die onderkoning te bring om homself vir altyd van die Spanjaarde af te sny. Op 17 Mei 1810 verneem ons van 'n Britse skip dat die Franse troepe die inval in Andalusië binnegedring het. Die saak van Spanje het dus definitief gekompromitteer en die koloniste het vir hulleself gesê dat die oomblik aangebreek het om hul eie belange in die hand te neem. Buenos Aires het beslag gelê op 'n lewendige agitasie. Op 22 Mei word Cisneros ontslaan en op 25 Mei word 'n regerende junta van sewe lede geskep. Sy het in die naam van Ferdinand VII begin regeer, met die geheime ontwerp om nooit aan haar gehoorsaam te wees nie. Cisneros het die Liniers om hulp gevra. Hy het vir haar 'n brief geskryf waarin hy sy magte gegee het. Hy het dit in die geheim deur 'n boodskapper aan hom gestuur wat, sonder dat hy iemand in Cordoba geken het, dit ongemaklik aan 'n lid van die Patriotic Party, Canon Funès, oorhandig het.
De Liniers, wat die swakheid van die magte van die provinsie geken het, het die vooraanstaandes wat hy om hom versamel het, voorgestel om na Peru te gaan, vanwaar hy versterkings kon terugbring. Hy het teen die belangstellende besware van Canon Funès, wat uiteindelik 'n optog direk na Buenos Aires gekry het, teëgekom. Die hereniging van die magte het so lank geduur dat die voormalige onderkoning op 14 Julie nog nie van Cordoba vertrek het nie. Hierdie vertraging is genoeg om die troepe vir die patriotiese saak te wen. Die Junta van Buenos Aires, wat ondanks alles die invloed van die seëvierende kryger van die Engelse gevrees het, het hom daaraan herinner hoe sleg hy deur Spanje beloon is deur hom uit te nooi om ten minste neutraliteit in ag te neem, onder die dreigement om hom aan te val. sy familie. Maar nie die bedreiging of die pleidooie van sy familielede het hom afgewyk van wat hy gedink het sy plig was nie.
Die Junta het 'n klein leër teen hom gestuur. Hy het haar gaan ontmoet. Maar hy het Cordoba skaars verlaat toe sy troepe hom in die steek gelaat het. Daar was geen ander koers om te vlieg nie. De Liniers het sy laaste gelowiges aangespoor om in Peru te skuil. Gidse was nodig om hierdie land deur die berge te bereik. Laasgenoemde het hulle om die bos gelei en Liniers en ses van sy metgeselle in die hande van hul vyande, onder leiding van luitenant-kolonel Balcarce, afgebring. Die Junta van Buenos Aires, wat gevrees het om terug te keer ten gunste van Liniers, het beveel dat die gevangenes met die wapen opgeneem moes word na eenvoudige verifikasie van hul identiteit. Hulle is in die middel van die woestyn tereggestel, met die uitsondering van twee, die biskop van Cordoba en sy kapelaan, aan wie genade verleen is, op die ingryping van Canon Funès, met laat berou beslag gelê. Dit het twee rondes geneem om die vyf mans af te bring, die soldate se hande het so gebewe. De Liniers, wat nog leef, is afgesluit met 'n staatsgreep, afgevuur deur kolonel French, wat die brand beveel het. Om ontwakende herinneringe wat tot 'n oproer kon lei, te vermy, was die teregstelling nie omring deur enige publisiteit nie en vergeet gou sy plek. In die middel van die 19de eeu is geregtigheid aan de Liniers verleen, beide deur Argentinië en Spanje. Laasgenoemde het sy oorskot geëis, wat nou naby Cadiz lê.
Die Mexikaanse voorbeeld
Ons het die gebeure van Rio de la Plata breedvoerig bespreek. In die ander Spaanse kolonies is 'n byna parallelle weg gevolg. In Mexiko het die partisane van onafhanklikheid op 'n stadium oorweeg om 'n koninkryk te skep aan die hoof waarvan hulle Napoleon self sou plaas, wat beslis net 'n baie gematigde entoesiasme in die Verenigde State sou gewek het. Sedert Spanje die oorlog teen Engeland betree het, is belastingaftrekkings verhoog, wat die bevolking ontstel het. Die onsekerheid wat oor die situasie in Spanje geheers het, het die Creools aangespoor om 'n onafhanklikheid te eis wat die Spaanse koloniste geweier het.
Reeds in Julie 1808, in Mexiko-stad, het die Creoles, in ooreenkoms met die onderkoning, Itturigaray, hulself ten gunste van die konstitusie van 'n outonome voorlopige regering verklaar wat die Spaanse koloniste geweier het. Die koms van gesante uit die Junta van Sevilla het die vertroue van die lojaliste verhoog toe die separatiste 'n kongres noem. Dit lyk asof 'n burgeroorlog sou uitbreek. In September 1808 het 'n gewapende opstand van die lojaliste die onderkoning afgesit wat na Spanje teruggestuur is.
Omstreeks dieselfde tyd, het hy in San Antonio, Texas, generaal Octaviano d'Alvimar aangekom, gestuur deur Napoleon op 'n geheime sending wat nooit volledig toegelig is nie. Hy het die Verenigde State incognito oorgesteek en nie lank vry gebly nie. Hy is op 5 Augustus 1808 in Nacodaches (Texas) gearresteer om na Mexiko-stad geneem te word, waar hy gevange geneem is, voordat hy na Europa teruggestuur is, nadat hy op sy bagasie en sy geld beslag gelê het. Maar hy het tyd gehad om Miguel Hidalgo en Ignacio de Allende te ontmoet, wat later bespreek sal word. 'N Onafhanklike, José Mariano Michelena, het egter 'n sameswering uitgebreek met bande in die leër in Valladolid, met die oog op die toevertrouing van die mag aan 'n Kongres totdat Ferdinand VII op die troon van Spanje terugkom. Om die simpatie van die boere te lok, het hy voorgestel dat die belasting wat deur die Indiërs gedra word, afgeskaf word. Die saak het misluk, maar dit moes elders nagevolg word.
Napoleon besluit tot onafhanklikheid op voorwaarde dat die nuwe state naby Engeland is
Hierdie situasie kon Napoleon nie onverskillig laat nie, daarom het hy geskryf: 'Of die volke van Peru en Mexiko verenig wil bly met die moederland of wil styg tot die hoogtepunt van 'n edele onafhanklikheid, Frankryk sal nie teen hulle wens op voorwaarde dat hulle geen verhouding met Engeland vestig nie. ' In Desember 1809 het hy bygevoeg dat die evolusie in die rigting van onafhanklikheid deel was van die volgorde van gebeure, dat dit in ooreenstemming was met geregtigheid en in die goed verstaanbare belang van nasies. Dit het duidelik die Spaanse koloniale ryk laat vaar in ruil vir die nuwe lande wat van 'n Engelse alliansie afstand doen. Die Verenigde State kon nie so 'n moontlikheid toejuig nie. Ons sal sien dat hulle nie huiwer om die rebelliebewegings te ondersteun wat hul belange dien nie.
In 1810 het patriotiese juntas die mag in verskeie Latyns-Amerikaanse lande oorgeneem. Die beweging na onafhanklikheid is van stapel gestuur. Hy wou nie ophou nie, en dit was die verandering van die dinastie in Spanje wat hom begin het. In Mexiko het Juan Aldama, Ignacio Allende en vader Don Miguel Hidalgo y Costilla die fakkel omhoog gehou wat uit Michelena se hande geval het. Hidalgo is aangestel as priester in Dolores. Sodra hy daar aankom, is hy getref deur die ellende van die bevolking. Hy het die idee gehad om vir die boere te wys hoe om wingerdstokke en olyfbome te verbou om hul lewensomstandighede te verbeter. Maar Spanje verbied die produksies wat met sy eie sou meeding. In 1810 het Hidalgo 'n toespraak gehou wat beroemd sou word onder die naam Cri de Dolorès. Die priester het die kruis vir die swaard verruil. Verraai deur 'n man in die geheim van die sameswering, Benedict Arnold, sou hy 'n martelaar sterf vir die saak wat hy gedien het. Maar dit het die beweging nie gestuit nie. Inteendeel, onafhanklikheidsidees sal nie ophou om onder die bevolking te vorder nie. Anonieme rewolusionêre liedjies verskyn al op die mure van Mexikostad en die mense het oral opgestaan.
In Texas het 'n garnisoen van 2000 lojale troepe San Antonio bewaak. 'N Rebelleër van 1 500 militêr is saam met Juan Bautista Casas aan die hoof gevorm. Op 22 Januarie 1811 het hierdie troep, vergesel deur 'n afvaardiging van burgers, na die Place d'Armes opgeruk en goewerneur Salcedo in hegtenis geneem. Hierdie eerste sukses het die rebelle aangemoedig. Maar daar sou geen more wees nie. Hidalgo is eintlik geslaan. Die rebelle is gevange geneem, behalwe diegene wat na die Verenigde State kon vlug en hul leiers is tereggestel, Casas en Hidalgo aan die hoof. Hierdie toerusting moes diep spore laat; dit was besig om, soos ons hieronder sal sien, die toekomstige skeiding van Texas van Mexiko en die hereniging daarvan met die Verenigde State voor te berei. Dit was wat Talleyrand voorsien en gevrees het.
In Erfurt het Napoleon carte blanche van die magte van die noorde, veral van Rusland, gekry om die Spaanse probleem op te los. Maar hy was daarvan bewus dat 'n groot deel van Europa met die eerste terugslag teen hom sou opstaan. Madison volg Jefferson aan die hoof van die Verenigde State op in 1809. Hy maak 'n einde aan die embargo en gebruik dit as argument om die herroeping van die kontinentale blokkade te eis. Napoleon kon uiteraard nie aan hierdie versoek voldoen nie, wat sy strategie van stryd teen Engeland sou verwoes. Boonop het die verwydering van die embargo gepaard gegaan met 'n verbod op Amerikaanse skepe om na Franse hawens te gaan, en dit was dus selfs minder gunstig vir Frankryk as die instandhouding van die embargo.
Die Amerikaanse openbare mening, wat gestreef het na 'n hervatting van die handel, het Frankryk openlik vyandig geword. Napoleon kon egter steeds op 'n mate van simpatie in die suidelike state reken toe Nieu-Engeland hom openlik vyandiggesind was. Hy kon die projek koester om hierdie twee baie verskillende faksies van die Verenigde State teen mekaar te stel, 'n gebeurtenis wat enkele dekades later plaasgevind het. Intussen het Engeland ook sy beheer verslap, maar dit het slegs tot gevolg gehad dat die grootste deel van die neutrale handel onder sy vlag geplaas is en dat die Verenigde State min deur die uitruil verdien het.
In 1809 het Oostenryk weer die wapen teen Frankryk aangeneem. Die Verenigde State het weer probeer om by die keiser in te gryp sodat die kontinentale blokkade 'n dooie brief geword het. Ondanks die verleenthede van die uur, weier Napoleon weer en glo dat die seë vry moet wees en dat enige vlag van 'n handelsskip gerespekteer moet word, behalwe dat die strydende lande die maatreëls neem wat hulle nodig ag. vir die toepassing van hierdie beginsel. Nietemin, onder druk van Champigy, sy nuwe minister van buitelandse sake, het die keiser ingestem om die verordeninge van Milaan en Bayonne te herroep en te hou by dié van Berlyn. Wagram se oorwinning het egter weer 'n sweempie van akkommodasie besnoei, veral omdat Engeland op sy beurt slegte wil teenoor die Verenigde State getoon het. Napoleon kon die bepalings van die kontinentale blokkade skaars verslap, om die eenvoudige rede dat dit deur 'n groeiende aantal Europese state betwis is, ook binne sy eie ryk, en dat dit binnekort die oorsaak sou wees van die Russiese oorlog wat na die Iberiese moeras 'n fatale slag vir die Ryk toegedien het in 1812.
Die uitstel van Frankryk en die Verenigde State
In 1810 het die Amerikaanse Kongres 'n kommersiële ruimte vir Engelse produkte geopen, wat daartoe gelei het dat Napoleon minder onversetlik was. Nadat hy die redes vir die verskillende beperkings, die blokkade, die embargo ... en die verskillende situasies wat daaruit voortspruit, herinner het, het hy gesê dat hy vasbeslote is om die verordeninge van Berlyn en Milaan te herroep op voorwaarde dat Engeland daarvan afstand doen. ook aan die maatreëls wat hy getref het, en in die geval van weiering van die kabinet van Londen, het hy die Verenigde State versoek om hul regte deur Engeland te respekteer. Intussen het die kontinentale blokkade met al die strengheid voortgegaan, wat die Amerikaners aangespoor het om versigtig te bly.
Aan die einde van 1811 het Madison weer beperkings op die Engelse handel ingestel. Terselfdertyd het die Verenigde State hul voorneme uitgespreek om Wes-Florida in te neem. Napoleon het die heraktivering van die beperkings verwelkom en wat Florida betref, het hy sy beleid ten opsigte van die Spaanse kolonies duideliker gemaak: hy het homself weer ten gunste van hul toetrede tot onafhanklikheid verklaar, op voorwaarde dat Engeland nie nie daaruit voordeel trek nie. Dit was die voortsetting van die beleid wat die sessie van Louisiana voorgehou het: aangesien Frankryk hierdie oorsese besittings nie kon verdedig nie, was dit beter om dit in die hande te plaas wat hulle beter kon beskerm, sowel as het die Argentynse voorbeeld getoon.
Vir Napoleon was die belangrikste om toe te sien dat die Spaanse kolonies onttrek word van die Britse aptyt, soos Louisiana ook al was, selfs al sou dit hulle help om hul onafhanklikheid te verkry. Om hierdie beleid uit te voer, kon hy op die welwillendheid van die Verenigde State reken, wat, soos reeds gesê, 'n objektiewe belang gehad het om Engeland van die Amerikaanse vasteland te laat verwyder. Napoleon was bereid om te aanvaar dat die Verenigde State Engeland se plek op die Amerikaanse vasteland inneem, as dit die voorwaarde was vir die permanente verswakking van Engeland. Dit is hierdie hipotese wat later grootliks onder impuls van die leerstelling van Monroe gerealiseer is: Amerika aan die Amerikaners! Ten spyte daarvan moet onthou word van die abortiewe poging van Napoleon III om 'n Mexikaanse ryksvriend van Frankryk te skep, om ruimte te maak vir die toenemende belangrikheid van die Verenigde State. Daar sal opgemerk word dat Napoleon III slegs Talleyrand se beleid van inperking hervat het.
Intussen het die erns van die kontinentale blokkade ietwat verlig ten opsigte van Amerikaanse skepe, wat die Verenigde State laat glo het dat die keiser, in stryd met Rusland, steeds sigbaar hoop dat hul land uiteindelik sou binnekom. in oorlog met Engeland. Sedert 1809 het 'n gesant van die Verenigde State, Adams, in St. Petersburg opgetree om regstelling te verkry vir die beslaglegging van Amerikaanse skepe deur Denemarke onder die kontinentale blokkade. Hy het tot dusver 'n weiering teëgekom toe hy op direkte ingryping van die tsaar bevrediging verkry het.
Onder druk van kommersiële belange het die Russiese beleid verander. Gou is Amerikaanse vaartuie gesmokkel, in stryd met die blokkade en die verdrae tussen Frankryk en Rusland. Belangrike uitruilings vir die Russiese ekonomie is dus weer met Engeland deur middel van die Amerikaanse vloot hervestig, en hulle het ondanks die Franse stappe voortgegaan om te verseker dat dit beëindig word. Die toon het verhard en beperkings het Franse produkte in Rusland getref, terwyl die Russiese mark oopgestel is vir Amerikaanse produkte, dit wil sê Britse. Van toe af is aan die voorwaardes vir 'n nuwe Frans-Russiese konflik voldoen en die rampspoedige veldtog van 1812 was op die punt om te begin.Dit was dus indirek die Verenigde State wat, seker sonder dat hulle wou, aan die begin van die gebeurtenis was om die keiserlike dodelik te verwond.
In die Verenigde State is Turreau vervang deur Sérurier as die verteenwoordiger van Frankryk en Madison het steeds tussen Frankryk en Engeland gehuiwer. Die minister van buitelandse sake, Robert Smith, 'n bewonderaar van Napoleon, het voorgestel dat daar oorlog tussen sy land en Engeland sou kon uitbreek as laasgenoemde voortbestaan ​​in die stelsel van seebeheer. Maar sy partydigheid ten gunste van Frankryk het spoedig daartoe gelei dat hy vervang is deur Monroe, wat minder maklik behandelbaar was. Napoleon, wat die inval in Rusland voorberei het, het voortgegaan om warm en koud te waai. Dit het die sekwestrasie op Amerikaanse besighede wat pas in beslag geneem is, opgehef en die uitreiking van handelslisensies goedgekeur, maar die Continental Blockade-verordeninge herroep nie.
Aan die begin van 1812 het die Henry-saak ontstaan. Ons onthou dat laasgenoemde deelgeneem het aan 'n komplot wat daarop gemik was om die Verenigde State met die steun van Engeland op te breek. Hierdie twyfelagtige karakter, wat probeer het om deur die Engelse vir sy dienste betaal te word, het geweier. Op die boot wat hom na die Verenigde State teruggebring het, het hy 'n Fransman ontmoet. Laasgenoemde het homself voorgestel as 'n afstammeling van die Hertoge van Crillon wat Frankryk moes verlaat as gevolg van meningsverskille met Napoleon. In werklikheid was hy 'n geheime agent van die Keiser. Hy slaag daarin om Henry te oortuig om deur die tussenganger van die Franse ambassade aan die Amerikaanse regering die kompromie-vraestelle wat hy besit, aan te bied, omdat die Engelse die skuld wat hulle teen hom aangegaan het, nie wil erken nie. Die genoemde artikels, as dit nie formele bewys lewer van die kompromie tussen die federaliste in die afskeidings-sameswering nie, het nietemin die deel van Engeland in die intrige onthul. Daar was saak vir casus belli en hierdie Engelse poging om 'n vastrapplek op Amerikaanse bodem te kry, kon die ou nasionalistiese reflekse teen die voormalige koloniale moondheid net wakker maak, wat blykbaar nie alle hoop heeltemal opgegee het nie. van wraak.
In die lente van 1812 herhaal Engeland sy voorneme om sy beleid oor die beheer van die see te handhaaf, wat die Verenigde State gedwing het om die embargo weer in te stel. 'N Oorlog tussen die twee Engelssprekende lande dreig voor die deur toe Frankryk en Rusland slae kry. Maar as hierdie laasgenoemde magte voorberei is, was dit nie dieselfde met die Verenigde State wat nog geen militêre maatreëls getref het nie. Die Amerikaanse partydelinge van die oorlog het beraam dat die vertraging vinnig ingehaal sou word, dat die suide en die weste en selfs Kanada in groot hoeveelhede sou toeneem, dat die Engelse permanent uit Amerika verdryf sou word en dat die Verenigde State toegeneem het. van Kanada, sou dan in werklikheid onafhanklik word, nadat hy so in die wet was, en sou homself as 'n uiteindelik groot moondheid beweer.
Die Russiese veldtog en die toetrede van die Verenigde State tot die oorlog teen Engeland
Die Amerikaanse ambassadeur in Barlow in Frankryk het egter steeds nie daarin geslaag om Frankryk te kry om die verordeninge te herroep nie. Hy is net meegedeel dat hulle sedert die herfs van 1811 nie meer van toepassing was op Amerikaanse skepe nie. Alles oor sy Russiese ekspedisie, die keiser, het boonop slegs relatiewe aandag gegee aan sy betrekkinge met 'n land wat boonop met sy nuwe vyand voortgegaan het. Napoleon het dus Parys verlaat voordat hy die Amerikaanse saak reggemaak het.
'N Mens het toe in Engeland gewonder oor die perspektiewe van die konflikte wat gaan oopgaan: wat sou gebeur as die Verenigde State die oorlog sou betree toe Napoleon miskien oor Rusland sou seëvier? Die situasie in die land was nog lank nie skitterend nie. Die premier is pas vermoor. Was dit nie tyd om 'n ballas in te gooi nie? Die besluit is geneem om met die ou kolonie te skik. Maar dit was te laat, en op 18 Junie 1812, enkele dae voordat Napoleon Rusland binnegekom het, het oorlog tussen Engeland en die Verenigde State uitgebreek. Barlow, wat steeds die herroeping van die verordeninge nastreef, het probeer om by die keiser by Wilna aan te sluit, terwyl die Franse leër uit Moskou terugtrek. Hy is in Pole dood toe die puin van die Grande Armée die Niemen in die ander rigting oorgesteek het.
Terwyl die keiser van die Franse in die immense Russiese ryk gesink het, in sy strewe na sy lot in Amerika, het 'n nuwe oorlog dus uitgebreek. Dit was die afleiding waarop Napoleon gehoop het. Net sy was te laat. Aan die ander kant, as die Verenigde State nou die bondgenote van Frankryk teen Engeland geword het, het dit ook daartoe bygedra om die Russiese teëstander in Noord-Europa te wek, 'n paradoksale situasie wat volkome verklaar kan word as dit word erken dat mense nooit gelei word nie, behalwe deur die soeke na hul eie belange.
Ten spyte van hul gebrek aan voorbereiding, was die Amerikaners bereid om Kanada binne te val. Hulle het gehoop, soos gesê, op 'n opstand van die bevolking. Ten spyte van 'n paar woestyne het dit nie gebeur nie. Die Engelssprekende bevolking bestaan ​​grotendeels uit lojaliste wat na Kanada gevlug het om skeiding van die Britse kroon tydens die Vryheidsoorlog te weier. Dit was naïef om van hulle of hul nageslag te verwag om van plan te verander. Wat die frankofone betref, hulle het die deel van die Amerikaners in die nederlaag van die Franse troepe, ten tyde van die verlies van Kanada, onthou. Die meeste van hulle het dus hul nuwe meesters gedien sonder versuim. Boonop het die Engelse leër, beter voorbereid en beter bevel as die Amerikaanse leër, beter gevaar as om homself te verdedig en die indringer terug te dryf. Op see was die voordele gebalanseer, 'n situasie wat nogal gunstig vir die Verenigde State was, wat in 'n hernieude glorie die geleentheid gevind het om geledere te sluit en die rusie tussen federaliste en republikeine vir 'n oomblik te paai. Engeland is verneder deur die goeie houding van die Amerikaanse vloot, en vreedsame stemme is geopper solank die situasie in Rusland 'n nuwe triomf vir Frankryk aandui. Die ommeswaai wat plaasgevind het na die aanvang van die terugtog uit Moskou, het hulle egter stilgemaak, en die openbare mening het homself weer gevestig ter ondersteuning van die oorlogspoging.
In Oktober 1812 het José Bernardo Guttierez, 'n Texaanse rebel van 1811, wat in die Verenigde State geskuil het, 'n klein leër van 450 Amerikaanse vrywilligers in Louisiana opgerig om Texas binne te val. Guttierez het verskeie oorwinnings behaal, terwyl sy troepe vergroot is deur die bydrae van die Texaanse patriotte. Hy het beslag gelê op Alamo, toe San Antonio. Lojalistiese soldate wat gevange geneem is, is toe met kapotte onthoof. Ondanks nog 'n oorwinning oor die lojalistiese troepe, is Guttierez, verlaat deur sy soldate wat hierdie slagting afgekeur het, gedwing om plek te maak vir generaal Toledo, wat hy 'n skynheilige patriot genoem het. Ten spyte van die fyn verdediging van soldate uit die Verenigde State, is Toledo in die Slag van Medina verslaan deur die getal en vaardige maneuvers van die lojalis-generaal Arredondo. 'N Vreeslike onderdrukking het toe op die bevolking van San Antonio geval. Die vroue self is nie gespaar nie. Daar word gesê dat die belydenis deur 'n priester gebruik is om inligting uit die gevangenes te haal voordat hy deur die arms gegaan het!
In 1813 het Rusland sy bemiddeling tussen Engeland en die Verenigde State voorgestel. Maar gedurende die jaar het die Duitse veldtog in Lützen, toe in Bautzen, getoon dat Napoleon nog hulpbronne het en dat hy nog lank nie verslaan is nie. Die kaarte is opgeknap en Rusland het ander bekommernisse behalwe om die vrede in Amerika te herstel, terwyl Engeland huiwerig was om Rusland in die Amerikaanse spel te bring.
Die Amerikaanse oorlog was blykbaar bestem om weer afhanklik te wees van Europese konflikte. Dit was toe dat die Amerikaners, terwyl die Groot Leër in Leipzig ondergaan, 'n oorwinning op die Erie-meer behaal het. Hierdie twee gebeure het gepleit ten gunste van 'n onderhandelde oplossing vir die konflik, sowel in Engeland as in die Verenigde State, waar federalisme besig was om te ontwaak. Madison was ten gunste van 'n nuwe verbod. Dit is afgekondig, maar het geen kans gehad om lank te duur as die kontinentale blokkade sou verdwyn, soos te verwagte was nie. Benewens die politieke probleme wat federaliste en republikeine weer teëgestaan ​​het, was daar diegene wat, ekonomies gesproke, die ondersteuners van vrye handel gekant was en diegene wat proteksionisme beskou as die enigste manier om die ontwikkeling van Amerikaanse vervaardigers te bevorder, terwyl d ander het die instandhouding van 'n pastorale Amerika verkondig, waaruit die skadelike dampe van fabrieke vir ewig verbied sou word. Hierdie opposisies stel Noord en Suid teen mekaar in 'n verwagte voorafskaduwing van die burgeroorlog.
Napoleon se verteenwoordiger, Sérurier, het hierdie debatte uiteraard met aandag gevolg. Volgens die suksesse en terugslae van die Grande Armée het hy nie nagekom en kommentaar gelewer oor hoeveel die aansien van Frankryk in die Amerikaanse openbare mening verskil nie. Amerikaners wat aan die oorlog deelgeneem het, was bang dat 'n geallieerde oorwinning in Europa Engeland almagtig sou maak en hul finale hoop sou gee.
In 1814 het die abdikasie van Napoleon en sy vertrek na die eiland Elba Engelse soldate bevry. Die Londense kabinet het besluit om 'n versterking van 10 000 man na Kanada te stuur, afkomstig van Wellington se beste troepe.
Napoleon se eerste abdikasie en die Britse aanval in Amerika
Die Engelse troepe het hulle ná 'n opeenvolging van terugslae en suksesse voorberei om die Verenigde State vanaf Lake Champlain in te val, terwyl generaal Sherbrooke, goewerneur van Nova Scotia, Maine in beslag geneem het. Die dreigende inval is gestop op Lake Champlain waar Wellington se kontingente, ontneem van hul generaal, geslaan is deur Amerikaners wat hul teenstanders nogtans as vodde beskryf het! As vergelding vir 'n Amerikaanse aanval is 'n Engelse ekspedisie teen Washington opgerig, wat byna weerloos was. Die hoofstad van die Verenigde State is aan die brand gesteek deur die Engelse soldate wat vooraf die maaltyd vir die president in die Withuis geëet het. Die skepe wat aan die Potomac geanker is, het in die middel van die nag opgespring in 'n reuse-geïmproviseerde vuurwerkvertoning. Na die sak van Washington het die Engelse na Baltimore getrek, maar die stad, wat eers aangeval moes word, het tyd gehad om homself in posisie te plaas en na 'n paar onsuksesvolle pogings waarin die Engelse generaal Ross vermoor is, Admiraal Cochrane was van mening dat die inname van die stad nie die verliese werd sou wees wat dit sou meebring nie. Hy het dus verkies om op te gee.
Ondanks die voordele wat op die see verkry is deur die Amerikaanse vloot, wat meer as agthonderd Engelse handelsskepe gevang het, is die Verenigde State bedreig deur 'n ernstige ekonomiese en finansiële krisis. Die oorlog was duur. Ons het met die Engelse onderhandel en laasgenoemde, ondanks hul terugslae, genadeloos. Hulle het 'n deel van die grondgebied van die Verenigde State geëis, hoewel geen beslissende oorwinning deur hulle behaal is nie. Dit was toe dat militêre operasies na die Golf van Mexiko verhuis het, waar die Britte 'n ekspedisiemag gelei het en gereken het op 'n opstand deur die Franse, Indiërs en Spanjaarde. As die saak sou slaag, sou Engeland weer oor Napoleon seëvier, want dit was om sy besit deur die Engelse te vermy dat die keiser Louisiana aan die Verenigde State afgestaan ​​het.
Die Amerikaanse weermag, onder bevel van Jackson, bestaan ​​uit milisies. Daar is vals reëlings getref, maar dit het op geen manier die Engelse indringers verhinder om op 8 Januarie 1815 erg geslaan te word nie, 'n datum wat vir altyd onvergeetlik in die geskiedenis van die Verenigde State was. Die Franse het nie opgestaan ​​nie, inteendeel, hulle het hul deel in die oorwinning gehad, in die besonder die kanonniers van die voormalige Franse filibuster Jean Lafitte, wat met die kanonne wat van die Spanjaarde gesteel is, die rooi klere doodgemaak het sonder om te twyfel. verafsku, in ruil vir die vergewing van die Verenigde State vir hul vorige wandade. Kort voor Waterloo het die Franse in Amerika op 'n sekere manier vooraf gewreek vir die nederlaag wat die Franse van Frankryk in die berugte velde van België sou ly. Die Britte het meer as 2000 man verloor, gedood of gewond, teen 71 Amerikaners. Ironies genoeg het hierdie stryd plaasgevind toe daar reeds twee weke lank vrede tussen die Britte en die Amerikaners gesluit was, maar ons het dit nog nie op die grond geweet nie!
Die Engelse nederlaag van New Orleans is van groot belang, buite verhouding met die magte wat daar gebots het. Dit het die weg gebaan vir 'n uitbreiding van die Verenigde State tot nadeel van die Spaanse kolonies en Indiese gebiede. Hierdie federasie, wat tot dan toe beperk was, sou homself gedurende die volgende eeu as 'n groot mag op die skaal van die planeet laat geld en niks kon die opkoms daarvan keer wat die wêreld waarin ons leef, grootliks gevorm het nie.
Aan die vooraand van sy vertrek na Elba, het Napoleon weer eens van Amerika gedroom. Waarom sou hy nie na Mexiko gaan en homself aan die hoof van die patriotte stel om 'n nuwe ryk te stig nie? In sy Lilliputiese koninkryk het hy steeds belanggestel in die oorlog wat oor die Atlantiese Oseaan plaasvind. Planne vir sluipmoorde en deportasie om hom van die Europese vasteland te verwyder, is deur sy vyande bespreek en hy was nie daarvan bewus nie. Die fondse wat die Franse regering aan hom moes betaal, was lankal agterstallig en hy het binnekort geen geld meer nie.
Die Amerikaanse oorwinning, die terugkeer van die eiland Elba en Waterloo
Gesprekke met die Engelse kaptein Usher het hom meegedeel dat 25 000 man van Wellington se leër uit Europa onttrek is om gestuur te word om die Verenigde State te veg. Dit is moontlik dat hierdie verswakking van die magte van sy belangrikste vyand die begeerte van die keiser om die mag in Frankryk te herwin, versterk het. Op daardie stadium het die nuus nie so vinnig versprei soos vandag nie, en Napoleon kon eers baie laat van die ondertekening van die vrede in Gent, einde 1814 (24 Desember), leer. Boonop is die verdrag wat die oorlog beëindig het, eers op 17 Februarie 1815 deur Madison bekragtig. Maar die belangrikste was dat die Engelse troepe tyd gehad het om na die Europese vasteland terug te keer om aan die oorlog deel te neem. Belgiese platteland. Die kettings van die geskiedenis blyk soms tekens van die noodlot te wees: die Amerikaners was indirek verantwoordelik vir die Russiese veldtog, hulle het oorlog toe gegaan, soos Napoleon wou, te laat om 'n afleiding tot sy voordeel te skep en te vroeg die vrede onderteken. om te verhoed dat die Engelse die oorheersende rol speel wat hulle by Waterloo gespeel het. Wat meer is, hierdie vrede is in Gent, België, onderteken!
Die gevalle Keiser het 'n tweede keer aanvanklik die idee gehad om die Verenigde State te bereik. Maar die Engelse vaart het gekyk en sy was vasbeslote om haar prooi nie te laat ontsnap nie. Ons weet die res. Napoleon, wat weier om weggesteek in 'n loop te vlug, het besluit om hom oor te gee aan die Engelse wat hom na Sint Helena gedeporteer het, in ooreenstemming met die projek wat in Wene deur die Holy Alliance bespreek is, terwyl hy nog 'keiser' van die eiland was. 'Elbe.
In Europa is die ideale van die Franse rewolusie vir 'n tyd lank onder toesig geplaas. Baie Franse mense wat gedurende die honderd dae gekompromitteer het, het in ballingskap in die Verenigde State gegaan. Daar word selfs gesê dat maarskalk Ney, wat aan die skietgroep ontsnap het, vandag in 'n Amerikaanse begraafplaas sou rus. Joseph, die voormalige koning van Spanje, het naby Philadelphia gewoon.Hy het sy beursie oopgemaak vir die ballinge wat om hom saamgedrom het en gedroom het om die keiser uit die kloue van die volmaakte Albion te gaan verlos, terwyl Napoleon op sy rots bly wonder het wat hy kon doen as hy daarin geslaag om hul toevlug tot Mexiko te neem, 'n land wat hy vergelyk het met die swaartepunt van die wêreld. Hierdie outlaws het baie soldate getel. 'N Paar het om die Lallemand-broers en generaal Rigaud saamgedrom om 'n kolonie te skep met behulp van die voormalige filibuster Jean Lafitte. Hierdie asielveld het hom eers in Alabama, daarna in Texas, gevestig voordat hy na Alabama teruggekeer het. In Texas was hy op omstrede grond tussen Mexiko, steeds 'n Spaanse kolonie, en die Verenigde State. Die spel wat hierdie vreemde arbeiders gespeel het, is sleg opgeklaar, maar hul teenwoordigheid het gelei tot probleme tussen die twee lande. Ons weet hoe sensitief hierdie plek was. Daar was selfs 'n gerug dat Mexikane dit weer eens oorweeg om die kroon van hul land aan koning Joseph aan te bied.
Die Franse soldate het die aandag getrek van die opstandelinge van Suid-Amerika wat teen Spanje veg om hul onafhanklikheid te verkry. Verskeie beamptes laat hul deur die avontuur versoek, met verskillende mate van sukses. Sommige van hulle het blywende spore in Latyns-Amerika getrap, soos kolonel Georges Beauchef, wat na onafhanklikheid as goewerneur van 'n Chileense provinsie aangestel is. 'N Gedenkplaat herinner aan hierdie gebeure in 'n ou onbruikte fort in Corralbaai. Hier is wat ons op hierdie plaat kan lees: "Die jaar 1820 het Georges Beauchef, oud-kolonel van die Napoleontiese leërs en kolonel van die bevrydingsleër, in die Baai van Corral geveg vir die onafhanklikheid en die glorie van Chili voor om gedurende die jare 1822 en 1823 goewerneur van die provinsie Valdivia te wees ". Dit is die moeite werd om hier een van die manifestasies van humor te noem waarvan die geskiedenis die geheim het: Beauchef het in Suid-Amerika geveg saam met 'n vyand van die vorige dag; Engelse admiraal Cochrane was in werklikheid die stigter van die Chileense vloot!
Napoleoniese invloed in Amerika
Amerika het permanent gekenmerk deur sy onstuimige betrekkinge met Frankryk. As Louisiana in 1803 aan die Verenigde State verkoop word, bly die wetgewing van hierdie staat gebaseer op die Napoleon-kode. Die Egiptiese veldtog het die vorm van die obelisk wat in Washington opgerig is, geïnspireer. Die argitektuur van die Withuis word duidelik uit die Empire-styl gekopieer. Die strategie van Napoleon I is by West Point geleer en dit was die bybel van die leërs van die burgeroorlog. Uiteindelik was dit die taak van een van die neefs van die keiser, Charles-Joseph Bonaparte (1851-1921), 'n afstammeling van Jérôme, prokureur-generaal van die Verenigde State, om die F.B.I. in 1908 te stig.
In ander Amerikaanse lande was die herinnering aan die keiser nie minder lewendig nie. Die onafhanklikheid van Mexiko is dieselfde jaar van die dood van die keiser verkry en die nuwe nasie het die politieke vorm van 'n ryk aangeneem. Die vader van die Mexikaanse nasie, Augustinus I, het Napoleon bewonder en is geïnspireer deur sy kode. In die voormalige Spaanse kolonies word die emansipatoriese rol van die keiser vandag nog erken, selfs al tree hy onder die druk van nood eerder as uit eie wil op. Getuig van die Napoleon-museum in Havana, met sy ryk biblioteek, en die Napoleoniese Instituut in Mexiko, onder andere die Nuwe Wêreld-instellings. Ten slotte kan die verliefdheid van soveel Latyns-Amerikaanse volke vir die militêre voorsiening tereg ontleed word as 'n Suid-Amerikaanse aanpassing van die Bonapartisme. Dit is nie so ver as Spanje waar Napoleon vandag in die gedaante van ... 'n Spanjaard voorgestel word nie, ten spyte van die gegronde verwyte wat steeds aan hom gerig is.
Ten slotte sal ek myself toelaat om 'n persoonlike geheue op te roep. In 1995 het ek die eiland Robinson Crusoe besoek, waar dit gewoon het, die Skotse matroos Alexander Selkirk, etlike jare van die wêreld afgesny, wie se avontuur Daniel Defoe moes inspireer. Een aand was ek alleen in die hotel. Die vliegtuig wat van Santiago af kom, het geen passasiers of bokse krewe gehad om na die vasteland terug te keer nie, en die vlieënier, wat soos gewoonlik op vrag gewag het, is beveel om op die eiland te oornag. Ek is gevra of ek sou instem om saam met hom te gaan eet. Ek knik gewillig. Die man was gaaf en ons was vinnig besig om 'n gesprek aan te knoop. Ons het 'n gemeenskaplike grondslag gevind. Ons was albei geskiedenisliefhebbers in die algemeen en veral die Napoleontiese tydperk. Sy seun het Parys besoek en die vader het nie weggelaat om hom te vra om na die Invalides te gaan nie. Die seun het die vader gehoorsaam en 'n poskaart gestuur ter nagedagtenis aan hierdie onvergeetlike besoek aan die as van die groot man.
Digter, geskiedenisliefhebber en groot reisiger, Jean Dif het historiese boeke en reisverslae geskryf (sien sy webwerf).