Kanselknaap Konfessies - 'n Biki Baie Bloggery
CS Lewis vertel in sy boek “Miracles” dat hy net een man ken wat al ‘n spook gesien het. Interessant: voordat die man die spook gesien het, het hy nie in spoke geglo nie. En nadat hy die spook gesien het, het hy nog stééds nie in spoke geglo nie. Ek het ‘n vermoede dit werk net so met wonderwerke. As ons nie ‘n verwagting het dat God wonderwerke kan doen nie, vlieg die wonderwerke oor ons koppe soos ‘n swerm posduiwe terwyl ons net na die vuil kolle op ons skoene staar. Het ons ‘n verwagting dat God in ons lewens kan ingryp? Het ons ‘n verwagting dat God iets nuut in ons gemeente kan doen? Glo jy dat God ‘n wonderwerk kan doen met verhoudings in jou familie?
Ek vervies my soms vir myself as ek so krities na alles kyk. ‘n Vreemdeling sal moeiliker ‘n wonderwerk aan my verkoop as wat hy ‘n nuwe stofsuier aan my kan afsmeer. In ons tyd van cons en skelms kan ons dit nie bekostig om alles vir soetkoek op te eet nie. En die grootste skelms maak juis ons harte sag deurdat hulle vertel hoe lief hulle die Here het. Dis seker nie snaaks dat my siniese antenna dan ook uitspring as ek ‘n wonderwerk in die Bybel raaklees nie. Dan wonder ek of God regtig iets daarmee te doen gehad het dat die Israeliete droogvoets deur die Rooi See getrek het.
Aan die een kant moet Christene nie liggelowig wees en sommer enige storie glo net omdat dit ‘n godsdienstige stropie oor het nie. Maar die gevaar van geengelowig aan die ander kant is dalk groter in die tyd waarin ons leef.
Ek wil jou nooi om saam met my op ‘n reis te gaan. ‘n Reis waar ons weer ontdek dat God ‘n werklikheid is in ons lewe. ‘n Reis waar ons sy wonders in die wêreld sal raaksien
Hemelvaart: ‘n Deur na ‘n nuwe dimensie
Wetenskapsfiksie (science fiction) is al lank saam met ons in boeke en flieks. Ek onthou nog hoe ek op laerskool voor die TV vasgenael was deur Buck Rogers. Êrens in die toekoms (naamlik 1983!) sou hy deur ‘n “tydstonnel” val tot by die verre toekoms, seker êrens in die 22ste eeu. In amper al die wetenskapsfiksie is daar een of ander poort of deur of hek ter sprake. Sou jy deur dié deur stap, sal jy jouself in ‘n totaal ander plek bevind. Soms in ‘n ander tyd, soos Buck Rogers. Soms op ‘n veraf planeet. En soms in ‘n totaal ander dimensie, ‘n plek waar geen ruimteskip jou heen kan neem nie. Hulle sê mos “truth is stranger than fiction”. Uitvindsels in die wetenskap verstom mens gereeld. Op geloofsvlak is die gesegde net soveel meer waar. Want as Christene glo ons dat daar ‘n dimensie is wat groter is as wat ons verbeelding en verstand kan begryp. Die Bybel noem dit “hemel”, maar ter selfdertyd is dit God se koninkryk wat reeds tussen ons is.
As ons wetenskapfiksie-taal sou wou praat, sou ons kon sê dat Jesus by sy hemelvaart ‘n deur oopgemaak het na ‘n nuwe dimensie. Ons lees in Handelinge 1:
(6) Toe hulle 'n keer weer bymekaar was, het hulle vir Jesus gevra: “Here, is dit nou die tyd dat U die koninkryk vir Israel weer gaan oprig?” (7) Hy het hulle geantwoord: “Dit is nie vir julle om die tyd en omstandigheid te weet wat die Vader in sy eie mag bepaal het nie. (8) Maar julle sal krag ontvang wanneer die Heilige Gees oor julle kom, en julle sal my getuies wees in Jerusalem sowel as in die hele Judea en in Samaria en tot in die uithoeke van die wêreld.”
(9) Nadat Hy dit gesê het, is Hy opgeneem terwyl hulle dit sien, en 'n wolk het Hom weggeneem, sodat hulle Hom nie langer kon sien nie.
In die eerste plek het Jesus vir ons kom wys dat daar ‘n ander werklikheid is buite die aardse een. Nie net het hy soontoe gegaan nie, dit is ook nou vir ons moontlik om na God se wêreld te gaan. Christus berei ons plek vir ons daar voor, daar in die ander dimensie.
In die tweede plek was Jesus se hemelvaart nie eenrigtingverkeer nie. Veertig dae later stuur Hy vir sy dissipels ‘n geskenk: die Heilige Gees om hulle by te staan. Hierdie Gees van Jesus maak dit vir ons moontlik om te sien dat daar meer is in ons lewens as dit wat ons kan sien. Hierdie Gees maak dit vir ons moontlik om as verteenwoordigers van God se koninkryk te lewe.
'n Belangrike passiespel
Ek het ‘n groot perd opgesaal. Terwyl ek hier die voorblad skryf, is ek besig om my voet verby my oor te rek om dit in die stiebeul in te kry sodat ek myself op sy rug kan gooi. Die perd se naam is “Passiespel 2014”. (Resiesperde het soms mos vreemde name.) Ek dink ons kerk het ongeveer 7 jaar terug laas ‘n passiespel aangedurf, en dit was onder die leiding van die sterk motiverende Ds Joubert. Om alles te kroon, lyk dit of die uwe (dus: ek) die rol van Jesus gaan speel. Dis ‘n wilde perd. Maar dis ‘n voorreg om bo-op so ‘n gespierde verhaal te kan sit.
Het jy al ooit gedink wat dit aan jou kan doen as jy die rol van Jesus in ‘n passiespel moet speel? Want jy sien, as jy die rol van Jesus moet speel, moet jy mos in die karakter inklim, soos die drama-mense sê. Dan moet jy in ‘n sekere sin Jesus word. Sjoe, dit klink amper godslasterlik as mens dit so sê. Hoe sou dit wees om Jesus te wees? So ‘n vraag laat mens ongemaklik.
En dit val my by: dit is presies wat elkeen in ons gemeente mee besig is. Ons is besig om al hoe meer Jesus te word. Shakespear sê mos êrens: “All the world’s a stage and the men and women only players”. En op hierdie verhoog waar ons leef, hou die skares ons dop. Ons almal speel die rol van Jesus, elkeen met sy eie interpretasie. En soms vergeet ons woorde.
Ek beskou myself nie as ‘n toneelspeler nie. Ek ken nie drama-tegnieke nie. Ek weet nie eers waar om te begin nie. Maar gelukkig, liewe Christen, het Jesus vir ons ‘n afrigter gestuur wat sy storie ken. Die Heilige Gees is die Gees van Jesus. Hy fluister die woorde vir ons. Hy rig ons af. Soos Jesus in versoeking kom, kom ons in versoeking. Soos Jesus huil oor sy vriend, huil ons ook. Soos Jesus verraai word, word ons verraai. Ons word ook kwaad in die tempel. Ons word gekruisig. Deur die krag van God staan ons op. En die Heilige Gees, ons afrigter, wys ons wat om te doen. Sodat die wêreld se oë kan rek wanneer hulle sien dat Jesus nog steeds hier op aarde rondloop.
Die krag van stilte
Iewers in die jare 1947 tot 1948 het die Amerikaanse komponis John Cage ‘n goddelike stuk musiek geskryf. Hy self het die stuk, met die vreemde naam 4’33” (uitgespreek “4 minute, drie-en-dertig sekondes”) as sy belangrikste werk beskou. Die stuk bestaan uit drie kort dele. Op die bladmusiek van elkeen van die musikante is daar slegs rustekens. Net meer as vier en ‘n half minute van stilte. Wat ‘n grap.
In 1 Konings 19 lees ons ‘n storie wat ons kan laat wonder of daar nie waarheid in hierdie grap le nie. Elia staan op ‘n berg. Daar moet hy die Here ontmoet. En terwyl hy daar staan kom ‘n magtige wind op...
Maar in die wind was die Here nie.
Na die wind was daar 'n aardbewing. Maar in die aardbewing was die Here nie.
Na die aardbewing was daar 'n vuur. Maar in die vuur was die Here nie.
En na die vuur was daar 'n fluistering in die windstilte.
Toe Elia dit hoor, het hy sy gesig met sy mantel toegemaak
en by die bek van die grot gaan staan. (1Konings 19:11b-13)
Ons word gereeld gebombardeer met magtige godsdienstige winde wat op ons skree. Dalk ons oproep tot een of ander kursus of aksie. Bo-oor die snelweg val daar swaar woorde van advertensies op ons neer soos aardbewings: “Koop my! Lees my! Bel my!”. En daarmee word geluk belowe. En ‘n vuur wat brand kom magtig verby, maar gou is dit opgebrand.
Hoe ouer ek word (en ek’s nog nie so oud nie), hoe meer kom ek agter dat God se teenwoordigheid die sterkste in stiltes is. In vandag se lewe is dit maklik om in geraas weg te kruip, want dis orals om ons. Selfs in die kerk kan ons maklik agter ou en nuwe woorde vir God wegkruip.
Maar God nooi jou uit na stilte. Ontmoet Hom daar. Daar sal jy jouself ook kry. Soms kan dit ongemaklik wees en ongewoon. Maar op die ou-einde is die teenwoordigheid van God die plek van genesing en sin.