Elke droom het sy prysFoto: Gemma Evans/Unsplash.com Kersfeestyd is iets waarna meeste mense uitsien: vakansie by die see, uitstappies en roomys, Kerssangdiens, familie Kersfees. Mééste van ons, maar nie almal nie. Vir party is Kersfees ’n somber en eensame tyd. Dis die storie van ’n immigrant. Meteens is die familie-Kersfees net ’n herinnering. Die uitdeel van geskenke is yl en sonder betekenis. Die kerkdiens in ’n ander taal raak nie jou hart soos in jou eie taal nie. Die stories en grappe om die etenstafel is net iets waarna jy kan verlang. Daar word gesê ’n immigrant is iemand met sy hart op twee plekke gelyktydig. Op spesiale dae soos Kersfees weet jy vooraf dit gaan erger wees. Maar daar is ’n wêreld tussen “weet” en “voel”. Waarvoor niemand jou voorberei as jy immigreer nie, is jou eie verlorenheid. Jy weet jy gaan vreemd voel en moet gewoond raak aan ander winkels en handelsname. Jy weet jou familie en vriende gaan ver wees. Wat jy nie weet nie, is dat jy die petroljoggie gaan mis. Jy gaan die tannie by die kerk mis wie se naam jy nie ken nie, maar wat elke Sondag haar plekkie beklee in die linkerblok, derde ry. Jy gaan die kollega wat nooit ’n vriend was nie, mis – want hy was altyd vriendelik. Jy gaan die kleuterskooljuffrou mis wat al drie jaar na jou kind omsien. Jy gaan die oom by die hoekkafee mis met sy Portugese aksent en sy saaklike maniertjies. Jy gaan selfs die bedelaar by die verkeerslig mis. Want dis bekend. Niemand kan jou voorberei vir die gevoel as jy agterkom jou vriende kuier steeds saam, al is jy nie daar nie. Niemand kan jou voorberei op foto’s van Kersetes sonder jou op Facebook nie. Niemand kan jou voorberei vir die kere wat jy hoor jy word gemis, of die kere wat jy dit wíl hoor, maar dit gebeur nie. Niemand kan jou voorberei op die eerste keer wanneer jy ingelig word van iemand wat jy ken of vir wie jy lief is, se dood nie. Niemand kan jou voorberei op die gevoel van magteloosheid as iemand vir wie jy lief is, ’n krisis beleef aan die ander kant van die wêreld – en daar is niks wat jy daaraan kan doen nie. Niemand kan jou voorberei vir die oomblik wat jou driejarige vra om by Oupa te gaan kuier of na familiefoto’s kyk en sy ogies skiet vol trane nie. Immigrante is nie verloorders of manteldraaiers of weghardlopers nie. Dit is mense wat kan deurdruk, wat ’n droom najaag en hul eie gevoelens opsyskuif ter wille van ’n groter prentjie. Soms is die pad net baie moeiliker as wat hulle verwag het. Daar is niemand wie se naam jy op ’n vorm kan skryf vir naasbestaande om te kontak ingeval van nood nie. Daar is niemand om te kom help trek nie. Daar is niemand om te vra vir kinders oppas as jy ’n werkfunksie het nie. Dis nie vreemd vir immigrante om daardie ondersteuningsnetwerk té veel te mis nie. Jy mis nie net jou vlees en bloed nie. Jy mis die gemeenskap. Sommige van ons bou weer mettertyd ’n gemeenskap van mede-immigrante en plaaslike mense om ons wat daardie leemte op ’n manier vul. Ander kan nie. Party kies dan om terug te gaan na die gevoel van “behoort” en geborgenheid. Vir hulle wil ek sê: Jy is nie ’n mislukking nie. Dit is ’n harde pad wat ons kies. As dit nie nodig was om te kies nie, sou niemand dit gedoen het nie. Vir die mense rondom dié wat terugkeer: Hoe jy ook al voel oor hul besluit om te emigreer of om terug te gaan huis toe, wees daar vir hulle. Jy is deel van hoekom hulle terugkom.