Jefferson Davis - Die val van Fort Henry - Geskiedenis Podcasts - 2022
Jefferson Davis– The Fall of Fort Henry - Geskiedenis
DIE VERLIES van Forts Henry en Donelson het die rivierroetes na Nashville en Noord -Alabama oopgemaak en sodoende die posisies op Bowling Green en Columbus verander. Hierdie rampe het generaal Johnston aan baie ernstige kritiek onderwerp, waarvan ons verder in hierdie bladsye kennis sal neem. 'N Konferensie is gehou op 7 Februarie deur generaals Johnston, Beauregard (wat voorheen beveel is om by Johnston aan te meld), en Hardee, oor die toekomstige veldtogplan is vasgestel, omdat Fort Henry geval het en Donelson onhoudbaar was, dat voorbereidings Daar moet onmiddellik voorsiening gemaak word vir die verwydering van die weermag na Nashville, agter in die Cumberlandrivier, 'n sterk punt 'n paar kilometer onder die stad wat onmiddellik versterk word om die rivier te beskerm teen die deur van vuurwapens en vervoer. As 'n verdere terugwaartse beweging uit Nashville nodig sou wees, sou dit na Stevenson gestuur word, en daarvandaan volgens die omstandighede.
Aangesien die besit van die Tennessee-rivier deur die vyand die leër by Bowling Green van die in Columbus, Kentucky, geskei het, moet hulle onafhanklik van mekaar optree totdat hulle bymekaar gebring kan word-die eerste een met die doel om die staat te verdedig van Tennessee langs die bedryfslyn en die ander deel van die deel van die staat wat tussen die Tennessee -rivier en die Mississippi lê. Maar namate die besit van die voormalige rivier deur die vyand die kommunikasielyne van die leër by Columbus te alle tye moontlik kon afsny deur 'n beweging uit die Tennessee -rivier as basis, en 'n oorweldigende mag van die vyand vinnig konsentreer vanaf verskillende punte op die Ohio, was dit nodig om so 'n ramp te voorkom, dat die hoofliggaam van die leër terugval na Humboldt, en vandaar, indien nodig, na Grand Junction, om Memphis teen enige punt te beskerm en steeds 'n lyn van terugtog na laasgenoemde plek, of na Grenada, en, indien nodig, na Jackson, Mississippi.
Kaptein Hollin se vloot geïmproviseerde kanonbote en 'n voldoende garnisoen sou op daardie stadium by Columbus gelaat word vir die verdediging van die rivier, met vervoer naby om die garnisoen te verwyder toe die pos nie meer standhoudend geword het nie.
Elke voorbereiding vir die terugtog is in stilte getref. Die verdediging van Bowling Green, oorspronklik gering, is aansienlik vergroot deur die toevoeging van 'n kord losstaande forte, gemonteer met swaar veldgewere; tog was die garnisoen net sterk genoeg om 'n aanval te weerstaan, en dit is nooit voorgestel om aan 'n beleg te onderwerp nie. Die wapens en weermagvoorrade is rustig suidwaarts verskuif, en maatreëls is getref om die enorme winkels wat daar opgehoop is, uit Nashville te verwyder. Slegs vyfhonderd mans was in die hospitaal voordat die weermag begin terugtrek het, maar toe dit Nashville bereik, het vyfduisend vierhonderd uit veertien duisend die mediese beamptes nodig gehad. Op 11 Februarie het die troepe begin beweeg, en met die aand word die 16de generaal Johnston, wat sy hoofkwartier gevestig het in Edgeville, aan die noordelike oewer van die Cumberland, sien hoe die laaste van sy vermoeide kolomme verontreinig en hulself veilig anderkant die rivier vestig. . Die ontruiming is uitgevoer deur 'n mag wat so klein was dat die prestasie merkwaardig was, nie 'n pond ammunisie of 'n geweer wat verlore gegaan het nie, en die voorraad was byna almal beveilig. Die eerste aanwysing wat die vyand van die beoogde ontruiming gehad het, sover vasgestel is, was toe generaals Hindman en Breckinridge, wat vooraf by sy kamp was, skielik sien terugtrek na Bowling Green. Die vyand het die stad agtervolg en daarin geslaag om die stad te beskadig, terwyl Hindman nog die agterkant bedek het. Nie 'n man het verlore gegaan nie. ' Terselfdertyd is die bevel van Crittenden teruggebring binne tien kilometer van Nashville, en vandaar na Murfreesboro.
Die terugtog na Nashville was skaars bereik toe die nuus van die val van Donelson ontvang is. Die gevoelstoestand wat dit veroorsaak het, word beskryf deur kolonel Munford, 'n assistent-van-die-kamp van generaal Johnston, in 'n toespraak in Memphis: "Ontevredenheid was algemeen. Sy gemorste, wat al gehoor is, het in uitsprake begin uitbreek. Die demagoges het die kreet opgeneem en op mekaar gejaag en die mense wat op soek was na 'n slagoffer. om navraag te doen oor die verloop van die oorlog in die Westelike Departement. Die senatore en verteenwoordigers van Tennessee, met die uitsondering van regter Swann, het op die president gewag. " Hul woordvoerder, senator G. A. Henry, verklaar dat hulle vir en ten behoewe van Tennessee kom vra het om die verwydering van generaal A. Johnston, en die toewysing van 'n bevoegde offisier vir die verdediging van hul huise, 31 mense.
Kolonel R. W. Woolley, in Neu Orleans Picayitne, Maart 1863.
OPKOMS EN VAL VAN DIE GEKONFEDEERDE REGERING Daar word verder gesê dat hulle niemand as die opvolger kom aanbeveel het nie; dat dit toegegee is dat die president beter was as om 'n geskikte offisier te kies, en hulle het slegs gevra dat hy hulle 'n generaal sou gee.
Pynlik beïndruk deur hierdie vertoning van wantroue teenoor 'n offisier wie se plek, as ek hom ontruim het, sekerlik nie deur sy gelyke kon vervul word nie, besef ek hoe noodsaaklik die vertroue van die publiek is om sukses te behaal en gewond te word deur die onreg wat iemand aangedoen het wat ek met intieme intimiteit geken het. in vrede en in oorlog, en vermoedelik een van die edelste mans met wie ek nog ooit geassosieer was, en een van die vaardigste soldate wat ek ooit in die veld gesien het, het ek onder botsende emosies stilgehou, en na 'n tyd net geantwoord: 'As Sidney Johnston nie 'n generaal is nie, het die Konfederasie' niemand om vir u te gee nie.
Op 17 Februarie bereik die agterhoede van Bowling Green Nashville, en op die 18de skryf generaal Johnston aan die minister van oorlog in Richmond en sê:
Ek het die weermag beveel om middernag tussen Nashville en Murfreesboro laer op te slaan. My doel is om die krag in so 'n posisie te plaas. dat die vyand nie sy superieure krag teen die bevel kan konsentreer nie, en om my in staat te stel om so vinnig as moontlik sulke ander troepe bymekaar te maak as wat dit in my vermoë is om te versamel. Die volledige opdrag wat hul kanonbote en vervoer hulle aan die Tennessee en Cumberland gee, maak dit vir my nodig om my lyn tussen die riviere af te trek. Ek koester die hoop dat hierdie gesindheid my in staat sal stel om die vyand vir die hede in toom te hou en, as my magte voldoende is, hom terug te dryf.
Die val van Fort Donelson het sy planne vinnig verander. Generaal Johnston was nou genoodsaak om sy troepe aan die noordoewer van die Cumberland terug te trek, en om 'n woord te verdedig van Nashville, om Nashville te ontruim of die weermag op te offer. Nie meer as elfduisend effektiewe manne is aan hom oorgelaat om generaal Buel teë te staan ​​met nie minder nie as veertigduisend man, wat deur Bowling Green beweeg, terwyl 'n ander superieure mag onder generaal Thomas op die oostelike flank was; en die leërs van Fort Donelson, met die geweerbote en vervoer, het dit in hul vermoë gehad om die Cumberland te bestyg om alle kommunikasie met die suide te onderbreek.
Op 17 en 18 Februarie is die hoof van die opdrag van Nashville na Murfreesboro verskuif, terwyl 'n brigade onder generaal Floyd gebly het om die winkels en eiendom aan te gaan by die nader van die vyand, wat almal gered sou word behalwe die swaar en algemene reën. By die aansluiting van die bevel van generaal Crittenden en die vlugtelinge uit Donelson, wat herorganiseer is, is die mag van generaal Johnston verhoog tot sewentienduisend man. Die winkels wat nie onmiddellik nodig was nie, is na Chattanooga bestel, en die wat tydens die optog nodig was, is bestel na Huntsville en Decatur. Op 28 Februarie begin die optog na Decatur deur Shelbyville en Fayetteville. Met die doel om op hierdie punte te stop, het hy sy voorraad en voorraad gestoor, sy depots en masjienwinkels verwyder, nuwe wapens gekry en uiteindelik, einde Maart, by Beauregard in Korinte aangesluit met twintigduisend man, wat hul totale mag vyftigduisend maak .
Gegewe die groot voordeel wat die vervoermiddel op die Tennessee en Cumberland aan die vyand gebied het, en die besondere topografie van die staat, het generaal Johnston bevind dat hy nie met die mag onder sy bevel die hele lyn suksesvol kon verdedig teen die vordering van die vyand nie . Hy was dus verplig om te besluit of die vyand toegelaat moet word om Middel -Tennessee te beset, of om Columbus te draai, Memphis te neem en die vallei van die Mississippi oop te maak. Omdat hy besluit het dat die verdediging van die vallei van die allergrootste belang is, steek hy die Tennessee oor en verenig hom met Beauregard.
Die ontruiming van Nashville en die duidelike voorneme van generaal Johnston om nog verder terug te trek, het 'n paniek in die openbare gemoed veroorsaak wat oor die hele staat versprei het. Diegene wat geweier het om na sy waarskuwende stem te luister, toe dit hulle tot die wapen roep, was die hardste in hul hartstogtelike geskreeu oor wat hulle as 'n basiese oorgawe van hulle aan die genade van die indringer beskou het. Hy is beskuldig van oneerlikheid, lafhartigheid en verraad. Uit elke klas is 'n beroep op die president gedoen om te vra dat hy verwyder word. Die kongres het die saak in die hand geneem, en hoewel die gevoel daar bloot tot 'n ondersoekkomitee gelei het, was dit duidelik dat die saak bevooroordeeld was. Die Konfederale Huis van Verteenwoordigers het 'n spesiale komitee gestig "om navraag te doen oor die militêre rampe by Fort Henry en Fort Donelson, en die oorgawe van Nashville aan die vyand", en oor die optrede, aantal en ingesteldheid van die troepe onder generaal Johnston. Groot gevoel is getoon in die debatte.
Generaals Floyd en Pillow, die senior offisiere by Fort Donelson, trek terug nadat besluit is om oor te gee, om te verhoed dat hulle gevange geneem word. Die minister van oorlog (Benjamin) het op 11 Maart soos volg aan generaal Johnston geskryf:
Die verslae van brigadier-generaals Floyd en Pillow is onbevredigend, en die president beveel dat beide hierdie generaals van bevel onthef word tot verdere bevele. Intussen sal u hulle versoek om sodanige verklarings wat hulle op die ingediende punte ag, by hul verslae te voeg. U word verder versoek om 'n verslag op te stel uit al die inligtingsbronne wat vir u toeganklik is, van alle gegewens wat verband hou met die ongelukkige aangeleentheid, wat kan bydra tot die verligting van die uitvoerende gesag en die kongres en om die blameer, as blaam daar, hy op diegene wat misdadig was in diens.
Hierdie toedrag van sake onder bevel van generaal Johnston was die gevolg van die volgende korrespondensie:
BRIEF VAN PRESIDENT DAVIS TOT GENERAAL A. JOHNSTON
Ricon, 12,1862 Maart.
My Beste GEE: Die vertrek van kaptein Wickliffe bied 'n geleentheid, waarvan ek gebruik maak, om 'n nie -amptelike brief aan u te skryf. Ons het groot angs gely weens die onlangse gebeurtenisse in Kentucky en Tennessee, en ek was nie 'n bietjie ontsteld oor die herhalings van nadenke oor uself nie. van Fort Donelson. In die tussentyd het ek vir u 'n verdediging ingedien soos vriendskap gevra het, en jare lange kennismaking geregverdig; maar ek het feite nodig gehad om die groot stellings teen u te weerlê om ander te dek en om my administrasie te veroordeel. die publiek het, soos u weet, geen korrekte maatstaf vir militêre operasies nie, en die tydskrifte is baie roekeloos in hul verklarings.
U krag is vergroot en die bewegings van 'n leër is gemeet aan die vermoë om 'n persoon te beweeg.
Die bereidheid van die mense onder wie u werk, om u te help met elke metode, word voortdurend beweer; die doel van u leër by Bowling Green is heeltemal verkeerd verstaan; en die afwesigheid van 'n effektiewe mag in Nashville word geïgnoreer. U is verantwoordelik gehou vir die val van Donelson en die inname van Nashville. Daar word aangekla dat daar geen moeite gedoen is om die winkels in Nashville te red nie, en dat die paniek van die mense deur die weermag veroorsaak is.
Sulke voorstellings, met die hartseer voorgevoel wat natuurlik aan hulle behoort, was vir my pynlik en skadelik vir ons albei; hut, erger as dit, hulle het die vertroue van die publiek ondermyn en ons saak beskadig. 'N Volledige ontwikkeling van die waarheid is nodig vir toekomstige sukses.
Ek respekteer die vrygewigheid wat jou stil gehou het, maar ek sal jou onder die indruk bring dat die vraag nie persoonlik is nie, maar openbaar van aard; sodat ek en jy tevrede kan wees om te ly, maar nie een van ons kan gewilliglik die land benadeel nie. Sodra omstandighede dit toelaat, is dit my doel om die veld van u huidige bedrywighede te besoek; nie dat ek u sal help om u pligte as bevelvoerder uit te voer nie, maar met die hoop dat my posisie my in staat sal stel om iets aan u standaard te bring. Met genoeg krag sou die vermetelheid wat die vyand toon, jou ongetwyfeld die geleentheid gee om van sy kommunikasiekanale af te sny, sy veldtogplan te verbreek en sommige van sy kolomme te verslaan en hom uit die grond te verdryf as goed van Kentucky as van Tennessee.
Ons is arm, gebrek aan dissipline en minderwaardig in getalle. Privaat wapens moet die eerste behoefte voorsien; tyd en die teenwoordigheid van 'n vyand, met ywer van bevelvoerders, sal die tweede verwyder; en openbare vertroue sal die derde oorwin. Generaal Bragg bring u gedissiplineerde troepe, en u sal by hom die hoogste administratiewe kapasiteit vind. Generaal E. K. Smith sal binnekort in Oos -Tennessee genoeg krag hê om 'n sterk afleiding in u guns te skep; of, as sy krag nie op hierdie manier beskikbaar gestel kan word nie, sal u die beste weet hoe u dit andersins kan gebruik. Ek veronderstel dat die Tennessee of die Mississippirivier die voorwerp van die vyand se volgende veldtog sal wees, en ek vertrou dat u 'n mag sal kan konsentreer wat enige poging sal verslaan. Die vloot wat u binnekort op die Mississippirivier sal hê, as die vyand se geweerbote die Tennessee bestyg, kan u moontlik 'n effektiewe slag teen Kaïro slaan; maar vir iemand wat so goed ingelig en waaksaam is, sal ek nie aanneem om voorstelle te gee oor wanneer en hoe u die doelwitte kan bereik nie. Met die vertroue en agting van baie jare, is ek
regtig jou vriend, JEFFERSON Davis.
BRIEF VAN GENERAAL JOHNSTON IN ANTWOORD BO
DECATUR, ALABAMA, 18 Maart 1862.
Liewe ALGEMEEN: Ek het die versendings van Richmond ontvang, met u privaatbrief deur kaptein Wickliffe, drie dae sedertdien; maar die druk van sake en die noodsaaklikheid om my bevel oor die Tennessee te kry, het my verhinder om 'n vroeëre antwoord aan u te stuur.
Ek het alles verwag wat u vir my gesê het oor die afkeuring wat die val van Fort Donelson op my getrek het, en die aanvalle waaraan u onderwerp kan word; maar dit was vir my onmoontlik om die feite bymekaar te maak vir 'n gedetailleerde verslag, of om tyd te spaar wat nodig was om die res van my troepe uit te haal en die groot ophoping van voorraad en voorraad na die ontstellende ramp te red.
Ek het die verslae van generaals Floyd en Pillow oorgedra sonder om die feite te ondersoek of te ontleed, en skaars met tyd om dit te lees.
Toe ek die bevel oor hierdie departement sou neem, het die regering my die plig opgelê om die kwessie oor die besetting van Bowling Green, Kentucky, te besluit, wat nie net militêre, maar politieke oorwegings behels. Ten tyde van my aankoms in Nashville, het die optrede van die Wetgewer van Kentucky 'n einde gemaak aan laasgenoemde deur die vorming van kampe te bedreig wat Tennessee bedreig, deur die oorsaak van die regering in Washington aan te neem en deur die neutraliteit wat dit beweer te laat vaar; en as gevolg van hul optrede het die besetting van Bowling Green noodsaaklik geword as 'n daad van selfverdediging, ten minste in die eerste stap.
Ongeveer middel September het generaal Buckner gevorder met 'n klein mag van ongeveer vierduisend man, wat teen die 15de Oktober tot twaalfduisend verhoog is; en alhoewel geweldsaanvaardings ontvang is, het dit ongeveer dieselfde krag tot einde November aangehou-masels en ander siektes wat die effektiewe krag weerhou. Die vyand se mag is toe teen vyftigduisend by die oorlogsdepartement aangemeld, en 'n voorskot was onmoontlik. Geen entoesiasme, soos ons ons voorgestel en gehoop het nie, maar vyandigheid, het in Kentucky tot uiting gekom. Omdat ek van mening was dat dit die grootste oomblik sou wees om die veldtog uit te voer, omdat die gebrek aan katoen krag uit die buiteland kan bring en die Noorde kan ontmoedig, en om tyd te kry om myself te versterk deur nuwe troepe uit Tennessee en ander state, het ek my magte vergroot tot die vyand, maar het my ware krag aan die departement en die goewerneurs van state bekend gemaak. Die hulp wat gegee is, was klein. Uiteindelik, toe generaal Beauregard in Februarie uitkom, het hy sy verbasing uitgespreek oor die kleinheid van my mag en was hy beïndruk met die gevaar van my posisie. Ek het toegegee wat so duidelik was, en my standpunte vir die toekoms voorgelê, waarin hy volkome saamgestem het, en vir my 'n memorandum van ons konferensie gestuur, waarvan ek 'n afskrif aan u stuur. Ek was vasbeslote om vir Nashville in Donelson te veg, en het die beste deel van my leër gegee om dit te doen. Ek het slegs veertienduisend man behou om my voorkant te dek, en sestien duisend om Donelson te verdedig. Die krag by Donelson word baie minder in General Pillow se verslag vermeld, en ek betwyfel nie die korrektheid van sy stelling nie, vir die krag by Bowling Green, wat ek veronderstel was om veertienduisend effektiewe mans te wees (die mediese verslag toon slegs 'n bietjie meer as vyfhonderd siekes in die hospitaal), is meer as lewenduisend verminder deur diegene wat nie die moegheid van 'n optrede kon verduur nie, en my daartoe bygedra om Nashville minder as tienduisend man te bereik. Ek heg die mediese direkteur se verslag aan. As ek my front heeltemal ontbloot het om Donelson te verdedig, sou Buell dit geweet het en direk op Nashville opgeruk het. Daar was slegs tien klein stoomwaens in die Cumberland, in 'n onvolmaakte toestand, waarvan slegs drie in Nashville beskikbaar was, terwyl die vervoer van die vyand uitstekend was.
Die ontruiming van Bowling Green was uiters noodsaaklik, en is voorheen beveel en uitgevoer terwyl die geveg by Donelson gevoer is. Ek het elke voorsiening gemaak vir die verdediging van die fort wat my toelaat, en die troepe was een van die beste van my magte. Die generaals, Floyd, Pillow en Buckner was hoog in die mening van offisiere en manne vir vaardigheid en moed, en onder die beste offisiere van my bevel. Hulle was gewild onder die vrywilligers, en almal het baie diens beleef. Geen versterkings is gevra nie. Ek het die geleentheid teenoor Nashville ingewag.Die gevolg van die konflik was elke dag gunstig. Om middernag op die 15de het ek nuus ontvang van 'n heerlike oorwinning; teen dagbreek, van 'n nederlaag.
My kolom bedags en nag is oor die rivier gegooi-'n battery is onder die stad gevestig om die gang te verseker. Nashville was nie in staat om te verdedig nie, van sy posisie en van die magte wat van Bowling Green en die Cumberland opwaarts was. Onder generaal Floyd is 'n agterwag gelaat om die winkels en voorraad te beveilig, maar dit het nie die voorwerp heeltemal beïnvloed nie. Die mense was verskrik, en sommige van die troepe was moedeloos. Die moedeloosheid het uitgebrei, en ek beveel die bevel na Murfreesboro, waar ek dit reggekry het deur die afdeling van Crittenden en die vlugtelinge uit Donelson byeen te bring om 'n leër bymekaar te maak wat slagoffers kon aanbied. Die weer was sleg, die oorstromings het groot geword en die brûe was weggespoel, maar die meeste winkels en voorraad is gered en na nuwe depots vervoer. Dit is bereik, alhoewel met ernstige verlies, in ooreenstemming met my oorspronklike ontwerp, maar ek marsjeer suidwaarts en steek die Tennessee oor op hierdie punt, om saam te werk of te verenig met generaal Beauregard vir die verdediging van die Mississippi -vallei. Die gedeelte is amper voltooi, en die hoof van my rubriek is reeds by generaal Bragg in Korinte. Die mees ervare personeellede het die beweging te gevaarlik geag, maar die voorwerp het die risiko geregverdig. Die moeilikheid om 'n aansluiting te bewerkstellig, word nie heeltemal oorkom nie, maar dit nader voltooiing. Dag na môre (die 22d), tensy die vyand my onderskep, sal my mag by Bragg wees, en my leër byna vyftigduisend sterk. Dit moet vernietig word voordat die vyand sy doel kan bereik.
Ek het hierdie skets gegee, sodat u die verleentheid waardeer wat my omring het in my pogings om die ramp van Fort Donelson te voorkom of te verhelp, voordat u verwys na die gedrag van die generaals.
Toe die krag losgemaak word, het ek gehoop dat so 'n ingesteldheid sou wees
gemaak is, sou die magte dit moontlik gemaak het om die fort te verdedig of terug te trek sonder om die weermag in te boet. Op die 14de beveel ek generaal Floyd per telegraaf: "As hy die fort verloor het, om sy troepe na Nashville te bring." Dit is moontlik gedoen, maar geregtigheid vereis dat ons kyk na gebeure soos dit destyds verskyn het, en nie alleen in die lig van die daaropvolgende inligting nie. Al die feite rakende die oorgawe sal na die oorlogsekretaris oorgedra word sodra dit versamel kan word, in gehoorsaamheid aan sy bevel. Dit blyk uit die inligting wat ontvang is dat generaal Buckner, as die junior offisier, die leiding geneem het met die advies van die oorgawe, en dat generaal Floyd toegestem het, en dat hulle almal saamgestem het in die oortuiging dat hul mag nie die posisie kon handhaaf nie. Almal was dit eens dat dit ''n groot opoffering van die lewe moes behels om die opdrag uit te haal. Die daaropvolgende gebeure toon dat die belegging nie so volledig was as wat hul inligting van hul verkenners hulle laat glo het nie.
Die konferensie het tot oorgawe gelei. Die bevel is onreëlmatig oorgedra en toegepas op die junior generaal; maar blykbaar nie om 'n regverdige verantwoordelikheid of 'n gebrek aan persoonlike of morele onverskrokkenheid te vermy nie. Die slag was die rampspoedigste en amper sonder 'n oplossing. Ek het dus in my eerste verslag stilgebly. Hierdie stilte was jy vriendelik genoeg om toe te skryf aan my vrygewigheid. Ek sal nie aanspraak maak op die motief om my kursus te verskoon nie. Ek neem stilte, want dit was die beste manier om die saak en die land te dien. Die feite was nie ten volle bekend nie, ontevredenheid het die oorhand gekry, en kritiek en veroordeling sou groter wees as om die euwel te genees. Ek het my terughou, welwetend dat daar swaar kritiek op my sou val, maar ek was oortuig dat dit beter was om dit vir die oomblik te verduur en 'n ondersoek na die gedrag van die generaals vir 'n gunstiger tyd uit te stel; want intussen was hulle dienste nodig en was hulle invloed nuttig. Om hierdie redes is generaals Floyd en Pillow aangestel, want ek het nog steeds vertroue in hul dapperheid, hul energie en hul toewyding aan die Konfederasie.
Ek het dus teruggekeer na die motiewe waaroor ek beheer is, uit 'n diepe persoonlike gevoel van die vriendskap en vertroue wat u my altyd getoon het, en uit die oortuiging dat hulle my nie in teenspoed van my teruggetrek het nie.
Al die verslae wat nodig is vir 'n volledige amptelike ondersoek, is gelas. Generaals Floyd en Pillow is uit kommando geskors.
U noem dat u van plan is om die werksveld hier te besoek. Ek hoop om u binnekort te sien, want u teenwoordigheid sal my troepe aanmoedig, die mense inspireer en die leër versterk. Vir my persoonlik sou dit die grootste bevrediging gee. Ek is bloot 'n soldaat, en sonder kennis met die staatsmanne of leiers van die Suide, kan ek nie vir u 'n bron wees nie. As u die bevel sou aanneem, sou dit my die grootste plesier verskaf, en sou ek my inspan om u te help met die oorwinning en die land tot onafhanklikheid. As u sou weier, sou u teenwoordigheid alleen 'n onskatbare voordeel hê.
Die vyand is nou in Nashville, ongeveer vyftigduisend sterk, wat in hierdie rigting deur Columbia vorder. Volgens die verslag van generaal Bragg het hy ook magte, wat van vyf-en-twintig tot vyftigduisend in Pittsburg beland, en in die rigting van Purdy beweeg.
Hierdie weermagkorps, wat by Bragg aansluit, is ongeveer twintigduisend sterk. Twee brigades, Hindman's en Woods's, is, veronderstel ek, in Korinte. Een regiment van Hardee se afdeling (luitenant-kolonel Patton beveel) beweeg met motors
OPKOMS EN VAL VAN DIE GEKONFEDEERDE REGERING 37
vandag (20 Maart), en Statham se brigade (Crittenden se afdeling). Die brigade stop by luka, die regiment te Burnsville; Cleburne se brigade, Hardee se afdeling, behalwe die regiment, te Burnsville; en Carroll se brigade, Crittenden se afdeling, en Helm se kavallerie, by Tusaimbia; Bowen se brigade by Courtland; Breckinridge se brigade hier; die kavallerieregimente van Adams en Wharton op die oorkantse oewer van die rivier; Scott se Louisiana -regiment in Pulaski, wat Morgan se kavallerie by Shelbyville stuur, het bevel gegee.
Môre gaan Breckinridge se brigade na Corinth, dan Bowen s'n. As hierdie by Tuscumbia en luka verby is, is daar vervoer gereed om die ander troepe onmiddellik vanaf die punte te volg, en, indien nodig, uit Burnsville. Die kavallerie sal kruis en vorentoe beweeg sodra hulle treine oor die spoorbrug kan ry. Ek het u met hierdie besonderhede gepla, want ek kan dit nie behoorlik per telegram kommunikeer nie.
Die toets van verdienste in my beroep, by die mense, is sukses. Dit is 'n harde reël, maar ek dink dit is reg. As ek by die korps van die troepe van Beauregard aangesluit het (ek bely 'n gevaarlike eksperiment), sal diegene wat nou teen my verklaar sonder 'n argument wees.
Jou vriend, A. JOHNSTON.
Op hierdie brief is die volgende antwoord gelewer:
RICHMOND, VIRGINIA, 26 Maart 1862.
Liewe ALGEMEEN: Die uwe van die 18de oomblik is vandag deur u assistent, meneer Jack, gelewer. Ek het dit met groot tevredenheid gelees. Wat die verlede betref, bevestig dit maar die gevolgtrekkings waarop ek al gekom het. My vertroue in jou het nog nooit gewankel nie, en ek hoop dat die publiek my spoedig krediet sal gee vir die oordeel, eerder as om my voort te sit vir hardnekkigheid.
Julle het wonderlik goed gevaar, en nou blaas ek makliker in die versekering dat julle 'n kruising van julle twee leërs sal kan maak. As u die verdeling van die vyand wat uit die Tennessee verhuis het, kan ontmoet voordat hy 'n aansluiting kan maak met die wat uit Nashville vorder, sal die toekoms helderder wees. As dit nie gedoen kan word nie, is ons enigste hoop dat die mense van die suidweste saam met hul privaat wapens sal saamtrek en u in staat stel om die groot leër teen te staan ​​wat die vernietiging van ons land bedreig.
Ek het gehoop om vir 'n kort rukkie hier te kan vertrek, en sal baie bly wees om met u te praat en u verantwoordelikhede te deel. Ek kan u help met die verkryging van troepe; niemand kan hoop om meer te doen nie, tensy hy u militêre kapasiteit onderskat. Ek skryf haastig en voel dat dit erger as nutteloos sou wees om aan u te wys hoeveel dit van u afhang.
Mag God u seën, is die opregte gebed van u vriend,
Laat ons nou die gebeure hersien wat 'n paar maande lank voorafgaande hierdie korrespondensie so 'n ongemete sensuur op generaal Johnston gebring het. Ons het hom gesien, met 'n krag numeries baie minderwaardig as die van die vyand in sy voorkant, wat die posisie van Bowling Green beklee, en deur aktiewe operasies van losstaande bevele die vyand en vriend die indruk te behou dat hy 'n groot leër het in posisie. Met selfopofferende sterkte het hy geswyg onder verwyte omdat hy nie die vyand aangeval het nie. Toe Forts Donelson en Henry meer onmiddellik bedreig word, gee hy versterkings uit sy klein bevel totdat sy eie lyn meer soos een van skermutselinge lyk as 'n vasgemaakte geveg; toe die forte oorgegee is en sy posisie onhoudbaar en nutteloos geword het, het hy in so 'n volgorde en met so 'n vaardigheid teruggetrek dat sy terugtog deur die weermag onaangeraak was. Alhoewel hy steeds die onderwerp van onredelike vituperasie was, het hy probeer om homself nie te regverdig deur ander te blameer nie, of te vertel wat hy sou gedoen het as sy regering hom die wapens en ammunisie gestuur het waarvoor hy gevra het, maar wat sy regering nie geleer het nie besit.
Daar is nog diegene wat, selfversekerd, eis waarom Johnston nie self na Donelson en Henry gegaan het nie, en waarom sy magte nie daar was nie. 'N Geringe inspeksie van die kaart sou voldoende wees om aan te toon dat, as Bowling Green verlaat het, die direkte pad na Nashville oop sou wees vir die opmars van Buell se leër. Dan sou die forte, as dit gehou word, ophou om hul doel te beantwoord, en, geïsoleer en tussen vyandige leërs bo en onder, nie net waardeloos nie, maar ook tydelik standhoudend; van sy kritici kan gevra word: Wie anders as hyself kon, met die klein mag by Bowling Green, die vyand so lank in toom gehou het en uiteindelik sonder 'n ramp afgetree het?
Om die wyd geskeide troepe van sy bevel bymekaar te maak om 'n leër te vorm wat 'n stryd teen die indringende vyand kon bied, was 'n probleem wat onmoontlik moes gewees het, indien die georganiseerde leërs waarmee hy bedreig is, gelei is deur 'n kapasiteit gelykstaande aan sy eie. Dit is gedoen, en met die genie van 'n groot soldaat het hy die geleentheid aangegryp deur die vinnige kombinasie van nuwe heffings en magte wat nog nooit verenig was nie, om die leërs van die vyand in detail aan te val terwyl hulle probeer om 'n aansluiting te vorm.
Die suidwestelike state het 'n besondere gunstige veld aangebied vir die toepassing van 'n nuwe mag in oorlog. Diep riviere, met oewers wat gereeld maar min hoog bo die water is, loop deur die land. Op hierdie riviere kan yster-geplaatste stoombote met swaar gewere beweeg met 'n snelheid wat onvergelyklik groter is as die van marsmagte. Dit is asof forte, met bewapening, garnisoen en stoorplekke, vinniger en duursamer is as die van kavallerie.
Die riviere Ohio, Mississippi, Cumberland en Tennessee was almal op die gebied van generaal Johnston se bedrywighede en op die stadium van water wat die beste geskik was vir vlootdoeleindes. Afgesien van die swaar gewere wat sodoende by binneste plekke op 'n leër met slegs veldartillerie teweeg gebring kon word, kan die voordeel van vinnige vervoer vir troepe en voorrade kwalik oorskat word. Daar is gesien hoe hierdie voordele deur die vyand by Henry en Donelson benut is, en nie minder het dit hom by Shiloh bevoordeel nie.
Die val van Vicksburg
N.o minder gesag Konfederasie as sy enigste president, Jefferson Davis, het Vicksburg, Mississippi, eens beskryf as "die spykerkop wat die twee helftes van die Suide bymekaar gehou het." Sy teenparty in Washington, Abraham Lincoln, het gesê: 'Vicksburg is op die sleutel. Die oorlog kan nooit tot 'n einde gebring word totdat die sleutel in ons sak is nie. "
Unie- en Konfederale militêre koper was ewe oortuig van die belangrikheid van die stad - en 'n blik op die heersende posisie bo -op 'n reeks steil heuwels en blapse wat 'n haarnaalddraai in die Mississippirivier verdedig, verduidelik waarom. Dit was ook 'n belangrike spilpunt op die spoorweë in die suidelike Mississippi en Vicksburg en Texas. Sodra die oorlog begin het, het strate van albei kante begin stry oor die planne om Vicksburg te gryp of te verdedig.
Generaal -majoor Ulysses S. Grant het sy soeke na die stad in Oktober 1862 begin, maar vroeë pogings om dit van land of water aan te val, het misluk. Dit het tot meer as 'n bykomende ongeval vir die Federale gelei en 'n groter druk op die span Grant — wat die hitte al van bo en onder voel. Hy het die res van die winter probeer om sy leër ongeskonde en beset te hou terwyl hy 'n plan probeer opstel het om die laaste hindernis wat die beheer van die Mississippi in die pad belemmer het, uit te skakel.
Teen die lente van 1863 was Grant gereed om sy oortuiging te toets dat die enigste manier om Vicksburg te kraak, was om sy formidabele batterye te omseil deur langs die Louisiana se kant van die rivier te marsjeer en suid van die stad oor te steek. 'N Wenk van 'n plaaslike inwoner het hom as sy landingspunt op Bruinsburg, Mej., Gevestig en 24 000 Federals - maj. Genl. John A. McClernand se XIII Corps en twee afdelings van genl. James B. McPherson se XVII Corps - het uiteindelik op 30 April uiteindelik die oostelike oewer van die Mississippi daar gekry.
Gedurende die volgende paar weke het die Federale geleidelik momentum opgebou toe hulle dieper in Mississippi ingedring het en gevegte in Port Gibson en Raymond gewen het. Op 14 Mei het Grant die hoofstad, Jackson, suksesvol ingeneem en die konfederale magte van generaal Joseph E. Johnston verhinder van die aansluiting by die Vicksburg -verdedigers onder luitenant -generaal John C. Pemberton. Die Federale het daarna hul aandag na die weste gerig, na hul einddoel.
16 Mei was een van die belangrikste dae van die veldtog. Ongeveer halfpad tussen Jackson en Vicksburg op Champion Hill, het ongeveer 23 000 konfederate onder Pemberton probeer om die federale vordering te stuit, en 'n bloedige dag van aanval en teenaanval het gevolg. Uiteindelik is die Konfederate gedwing om terug te val na hul vesting op die rivier. 'N Kleiner geveg het plaasgevind by die Big Black River naby Edwards, met dieselfde resultaat. Teen 18 Mei het die federale magte buite Vicksburg vergader en die beleg van die stad het begin.
Die volgende is uittreksel uit Edwin C. Bearss ' Erevelde: spilpunte van die burgeroorlog, met toestemming van die National Geographic Society. Kopiereg © 2006 Edwin Cole Bearss.
Die moraal van die vakbond is hemelhoog. Hulle het die Konfederate in 17 dae in vyf gevegte verslaan. Op die 16de het hulle die veldleër van Pemberton op Champion Hill gemoker. Hulle het die Konfederate by Big Black Bridge gelei. In hierdie gevegte het hulle die vyand meer as 7 000 slagoffers toegedien, 65 kanonne gevange geneem en die Konfederate teruggery na Vicksburg, wat ryp lyk. Die soldate wil dit vinnig beëindig. Grant weet wat 'n warm lang somer op die rivier kan doen. Geelboor - muskietgedraagde geelkoors - of iets ewe gruweliks kan die Unie -magte aanval. Met min voorbereiding, beplan Grant 'n aanval vir die middag van 19 Mei. Die enigste ernstige gevegte sal in die Stockade Redan -afdeling wees.
Stockade Redan is die sterk punt wat die noordoostelike benadering na Vicksburg bewaak. Die Vicksburg -werke kom bo -op die rant wat die hoofwater van Mint Spring Bayou van die seewater van Glass Bayou skei, is Graveyard Road. Hier is Stockade Redan. Voor Stockade Redan is 'n sloot of droë grag. Waarom word dit Stockade Redan genoem? Oorkant die begraafplaas is 'n populierhok waarvolgens waens kan uit- en ingaan. In die weste is die 27ste Louisiana Redan, voorgesit deur Mint Spring Bayou. Die geweerputte verbind die sterk punte. Die Konfederate hier is vars troepe. Dit sluit die 36ste Mississippi en 27ste Louisiana in.
Vroeg op die 19de gebeur 'n gebeurtenis wat Sherman in sy memoires noem. Toe generaal -majoor Frederick Steele se afdeling vorder en Bell Smith Ridge beveilig, wat Mint Spring Bayou in die noorde omring en in Rebel -skermutselinge ry, sien hulle rook van Union -vervoer en geweerbote op die onderste Yazoo -rivier. Hulle skree: 'Hardtack! Hardtack! " Sherman onthou dat die soldate moeg is vir hul dieet van vars geslagte vleis. Hy sal na Grant draai en sê: 'Jy was reg en ek was verkeerd, want ek het gedink jy het 'n fout gemaak toe jy suidwaarts marsjeer om die Mississippi oor te steek eerder as om terug te keer na Memphis en die opmars met die spoorweg te hervat.'
Hierdie dag wil u nie in Frank Blair se afdeling wees nie. Dit was tot dusver 'n goeie afdeling. Die mans het slegs skermutselings by Champion Hill gesien, en hulle het sedert die demonstrasie van 30 April tot 1 Mei teen Snyder's Bluff geen ander aksie gesien nie. Blair gee sy bevele om aan te val. Hulle gaan min of geen artillerievoorbereiding hê nie. Kol. Thomas Kilby Smith se brigade -gidse op Graveyardweg. Een van sy regimente, die 55ste Illinois, word gelei deur kolonel Oscar Malmborg, 'n swaar drinkende Sweedse fortuinsoldaat. Hy is ongewild by sy manne.
Op die rante in die noorde vorm kolonel Giles A. Smith sy brigade. Onder sy eenhede is 'n bataljon van die 13de Amerikaanse infanterie onder leiding van kapt Edward Washington. Die klowe waar Mint Spring Bayou -koppe gevul is met afgekapte hout. Aan die noordweste, aan die ander kant van Mint Spring Bayou, is die brigade onder leiding van brig. Genl Hugh Ewing, 'n vriend van Stonewall Jackson in die huidige West Virginia. Sy manne is nuut in die westelike leër. Dit sluit in die 37ste en 47ste Ohio en 4de Wes -Virginia, veterane wat baie aksie in die weste van Virginia beleef het, en die 30ste Ohio, wat hoog gestaan ​​het in die Antietam -veldtog. Hierdie nuwelinge met hul kepi's en papierhalsbande word 'bandbox'-soldate genoem deur 'n gehawende hoed en 'n woeste westerling.
Om 14:00. as Blair die woord gee om aan te val, roep sy manne 'n "Huzzah!" Hulle kom vorentoe in die stryd, met die elmboog wat die elmboog raak. Die tweede is 'n stap en 'n half agter die eerste, en dan die lêersluiters. Terwyl Kilby Smith se mense onder skoot kom, betree die mans die abatis links en regs van Graveyardweg. In die abatis word hulle gehang in die afgekapte hout. Hulle stop, hervorm en ry vorentoe. Hulle bereik 'n ingewing en 'n handjievol mans - meestal van die 83ste Indiana - jaag vorentoe en spring in die sloot. Diegene op die ingewing word vasgemaak. Hulle kon nie nader aan die Rebel -werke vorder nie, maar hulle vlug.
In die 55ste Illinois is drummer Orion Howe, 'n 14-jarige van Waukegan. Howe is 'n musikant, jonk en rats. Die soldate vuur hul ammunisie vinnig af, en hulle stuur mans agterna vir meer. Howe is een van hierdie vrywilligers.Terwyl hy op Graveyardweg hardloop, word die seuntjie deur 'n mini -bal in die been geslaan. Onverskrokke gaan hy voort met sy gevaarlike missie. Terwyl hy tot 'n beroemde Sherman wankel, lig Howe die generaal in oor die belangrike tekort aan patrone aan die voorkant. Onder die indruk van die dapperheid van die seun, het die oorlogsdepartement Howe die medalje van eer toegeken op aanbeveling van Sherman. Hy word dus een van die jongste ontvangers van die land se hoogste toekenning vir heroïsme.
Giles Smith se vooruitganglyn is reghoekig met Kilby Smith. Die bloujasse sluit eers opwaarts en dan opwaarts deur afgekapte hout, naby Stockade Redan se noordkant. Die eerste bataljon, die 13de Amerikaanse infanterie, is veral swaar getref. Onder die voorkant is Color Sgt. James E. Brown. Hy is dodelik gewond, en vier ander sal eweneens afgekap word as hulle die nasionale kleure wil bevorder. Bataljonbevelvoerder Washington is dodelik gewond. Kapt. Thomas Ewing, 'n Sherman-swaer, en tien mans bereik die sloot voor die Redan, maar dit is die hoogwater van die Regulars. Sherman noem die prestasie van die bataljon "ongeëwenaard in die weermag" en gee die 13de die magtiging om "First at Vicksburg" aan sy kleure te werk.
Die "bandbus" -soldate van die brigade van Hugh Ewing stuur die 27ste Louisiana Lunette aan, en dit het 'n rukkie gelyk asof hulle sou bly. " Maar uiteindelik het hul strydlyn 'in 'n windry afgegaan'. Grant se aanranding op 19 Mei het misluk. Unie-ongevalle is 919, waarvan twee derdes tot die afdeling van Blair behoort. Konfederale verliese het moontlik 200 bereik. Grant en sy soldate het tot hul verbasing gevind dat die Konfederate, wat agter grondwerke baklei, hul selfvertroue herstel het. Dit is duidelik dat Vicksburg nie deur 'n swak georganiseerde en ongekoördineerde aanval gevang sal word nie.
Grant is vasbeslote om deur die Konfederale lyne te breek. Hy gee sy generaals twee dae om 'n aanval te beplan met al hul magte wat op 22 Mei uitgevoer sal word. Grant verseker die samewerking van admiraal David Porter se geweerbote, wat die stad se verdediging vanaf die rivier sal versper. Die dag se aksie begin met 'n bombardement van vier uur. Met dagbreek op die 22ste, skiet die gewere los.
Grant se aanranding op 22 Mei vind plaas in drie sektore in hierdie volgorde: McPherson se korps val noord en suid van Jacksonweg aan, Sherman se sentreer op Graveyardweg, en McClernand se suide van die spoorlyn. Dit sal 'n algehele aanval wees. Grant het ongeveer 40 000 troepe bymekaargemaak, en dit is aan die bevelvoerders van die korps hoe hulle hul soldate in diens sal neem. Die plan is dat om 6 uur die oggend alle Union -kanonne sal afvuur. Die bombardement sal om 10:00 ophou en gevolg word deur die aanval. Beamptes het hul horlosies gesinchroniseer, miskien 'n eerste.
Aan die voorkant van McPherson val generaal Logan aan met twee brigades. John E. Smith se vorms in die kloof oos van die Shirley -huis. Die 23ste Indiana sal die aanval lei. As die artillerie ophou vuur, kom die Hoosiers uit die kloof en kom in die kolom om agt jaar op Jacksonweg. Die Yankees spring verder, en terwyl hulle deur die diep snit gaan, 100 meter wes van die Derde Louisiana Redan, maak die Rebelle vuur en neem hulle dekking in die hol noord van die pad. Die Indiane is verstom. Die regiment na die Hoosiers, die 20ste Illinois, jaag in die kloof suid van die pad, en Smith se aanval is verby. Uit Smith se vyf regimente het hy twee verloof geraak.
John Stevenson is gemaak van sterker dinge wat hy as skermutselers gebruik, die 17de Illinois in die holfront Great Redoubt. As die artillerie ophou vuur, vorm hierdie eenhede kolomme van aanranding. In die regterkolom, agt voor, is die 7de Missouri en 32ste Ohio. Die linkerkolom, 200 meter links van hulle, bevat die 8ste en 81ste Illinois. Hulle begin teen die helling. Die Rebelle maak vuur. Mans val neer en val terug in die holte. Union artillerie hamers weer Great Redoubt. Die bevel vorentoe kom, en deur skermutselinge vertoon, beweeg die twee kolomme weer teen die helling op. Kol. James J. Dollins van die 81ste Illinois word neergeskiet en die linkerkolom breek en rek.
Die regterkolom, aan die spits van die 7de Missouri, lyk onoorwinlik terwyl die regiment teen die helling klim. Die Missouriërs, 'n Ierse regiment, dra 'n smaraggroen vlag. Die voorhoede, met 'n laaste desperate uitstappie, spring in die sloot voor die rooi en ontdek dat hul trappe te kort is. 'N Ingenieur het die hoogte van die onderkant van die sloot tot by die top van die hoër helling as 12 voet geraam, terwyl dit in die sloot vasgekeer is, en hul vooruitgang word met groot verliese teruggedraai.
Brig. Genl. Isaac F. Quinby lei nou kolonel Marcellus M. Crocker se afdeling, en hy blyk 'n bedeesde siel te wees. As sy manne 'n rif 300 meter oos van die Rebel -werke oorsteek, kom hulle 'n storm van houer en muskietery tegemoet en trek terug om minder as 'n dosyn mans te verloor. Slegs 7 van die 32 regimente van McPherson was ernstig betrokke - wat onderstreep dat McPherson se leierskap by Raymond moontlik nie 'n afwyking was nie.
Soos op 19 Mei, is Sherman se XV Corps vandag aan die regterkant van McPherson. Minder as 72 uur vroeër het die Konfederate die mense van Blair verwoes in die klowe wat aan die begraafplaas aan die begraafplaas geleë is. Dus kom Sherman met 'n 'beter idee'. 'N Oproep gaan na die afdeling van Blair vir 150 vrywilligers, 50 uit elk van sy drie brigades. Hulle word die 'Verlore Hoop' genoem. Hulle sal vorentoe gaan met puin en lere. Hulle sal hul geweer-muskiete gooi, want hulle gaan agt op die Graveyardweg afkom en hulle gaan nie stop en skiet nie. Hulle sal die sloot met die puin vul. Die mense wat agterkom, moet aankla oor die puin en die werke. Na die Forlorn Hope volg die brigade onder bevel van generaal Ewing in kolom om agt: die 30ste Ohio, 37ste Ohio, 4de Wes -Virginia en 47ste Ohio. Agter hulle in dieselfde formasie is Blair se ander twee brigades. Agter hulle is brig. Genl James Tuttle se drie brigades. Jy het 'n slagram wat alle slagramme kan klop. Byna 10 000 mans, agt op hoogte, strek meer as 'n kilometer lank langs Graveyardweg.
Die bombardement stop om 10 uur. Ewing kyk na kapt. John Gorce en beveel die Forlorn Hope. Gorce blaas "vorentoe!" Pvt. Howell Trogden dra die vlag van Ewing se hoofkwartier, en langs die pad kom hulle. Die Konfederale werke is omhul met stof en rook. Die Yanks hoop dat die artillerie alles opgelos het. Jy hoor die geskommel van hul voete. Toe hulle die begraafplaas van die begraafplaas bereik, 100 meter van Stockade Redan, verdwyn die stof en rook, en 'n verskriklike gesig verskyn: Rebelle in twee geledere kom in sig. Hulle skiet 'n botsende vlug af. Dood en gewond val. Gorce en Trogden klim saam met 'n handjievol mans in die sloot en plant die vlag van Ewing op die buitekant.
Die 30ste Ohio kom op. Die Buckies sien dooies en gewondes in die snit. Hulle betree die snit en ly 'n lot soortgelyk aan die Forlorn Hope. Dood en gewond word afgekap, en 'n handjievol mans spring verder en bereik die sloot. Nou kom die 37ste Ohio, opgewek uit Toledo en omstreke. Die mans kom die sny binne, sien dooies en gewondes, vries en gaan óf grond toe óf bedek hulle in die klowe links en regs. Kol. Lewis von Blessing en sers. Majoor Lewis Sebastian, in 'n vergeefse poging om die aanval aan die gang te kry, gebruik hul swaarde op die agterkant van die skarrelaars.
Sherman se aanval word gestrem. Hy het slegs die Forlorn Hope en die 30ste en 37ste Ohio gepleeg. Sherman sal niks meer doen tot die middag nie. Grant het by hom aangesluit. Hier ontvang Grant 'n boodskap van generaal McClernand wat berig: "Ons het twee forte in besit, en die sterre en strepe dryf daaroor." Grant meen McClernand oordryf. Maar hy kan nie die geleentheid laat verbygaan nie. Hy beveel dus dat die aanval hernu moet word. Generaal Quinby stuur sy afdeling om McClernand by die Railroad Redoubt en die Tweede Texas Lunette te versterk, en Sherman sal Stockade Redan sowel as die grondwerk wes en suid van die opvallende hoek, waar die Missouri -monument nou staan, aanval.
Sherman loods vier aanvalle gedurende die middag. Hulle is stuk -stuk en ongekoördineerd. Om 13:00. Brig. Genl Thomas E.G. Ransom se brigade, van McPherson se XVII Corps aan die linkerkant van Sherman, aan die spits van die 14de en 17de Wisconsin en 72ste Illinois, laai op en uit die noordelike punt van Glass Bayou. Hulle sluit die vyand se werke af, maar word teruggegooi. Ongeveer 'n halfuur later word die brigades van Giles Smith en Kilby Smith afgeweer. Kom ons probeer wat ons die oggend gedoen het: Stuur nog 'n rubriek in die begraafplaas. Kom ons doen dit saam met brig. Genl Joe Mower, hy is 'n helse vegter en beveel die beroemde Eagle Brigade. 'Old Abe', die 8ste oorlogsarend van Wisconsin, is 'n baie geëerde voël, maar het nooit bo 'n slagveld gesweef nie omdat hy vasgeketting is aan sy sitplek, wat langs die kleure gedra word.
Die brigade kom agt agt in kolom na vore. Die 11de Missouri, kolonel Andrew Weber, beveel, loop af, gevolg deur onderskeidelik die 47ste Illinois, 8ste Wisconsin en 5de Minnesota. 'N Handjievol mans vergesel van kolonel Weber van die 11de Missouri, verower die sloot aan die voorkant van Stockade Redan, en nou wapper twee vlae op die buitekant van die werk. Net toe Ou Abe die snit binnegaan en op die punt staan ​​om in die ewigheid te blaas, kyk Sherman na Mower, Mower kyk na hom en hulle skort die aanval op.
Om vieruur, op 'n stadium driekwart kilometer wes van Stockade Redan, kry generaal Steele uiteindelik sy manne in posisie. Teen die steil helling laai hulle op, maar word afgeweer. Sherman se aanval op 22 Mei het misluk.
Aan die voorkant van McClernand in die suide vaar die aanvanklike Yankee -aanvalle teen Second Texas Lunette en Railroad Redoubt beter.
Railroad Redoubt steek voor die Konfederale werke uit. Dit word beveilig deur 'n afdeling van die 30ste Alabama, onder bevel van kolonel Charles M. Shelley, een van vyf regimente in S.D. Lee se Alabama -brigade. Twee kanonne word in die werk aangebring. Ten noorde van die spoorlyn verdedig die Tweede Texas die lunette wat die naam van die regiment dra.
McClernand het ses brigades beskikbaar vir sy aanval. Hy plaas Eugene Asa Carr in bevel van die vier brigades aan die regterkant. Carr ken die brigades toe onder brig. Gens. Stephen Burbridge en William P. Benton om die Texans aan te val, en die twee onder leiding van Mike Lawler en kolonel William Landram om Railroad Redoubt aan te val.
Kol. George Bailey se 99ste Illinois staan ​​aan die hoof van Benton se kolom terwyl dit uit die klooffront van vandag se besoekersentrum kom en Baldwin's Ferry Road kruis. Bailey stap in sy hempsmoue saam. Langs hom is een van sy kleurdraers, kpl. Thomas J. Higgins. Higgins storm die Rebel -vuur in en kyk nie terug nie. Hy gaan in op die vyand se werke en kapt. A.J. Hurley trek hom in, gryp sy bors en vra: 'Het u 'n koeëlvaste baadjie aan? My manne is goeie skote. Hulle het op jou geskiet. " Higgins kyk om hom rond. Waar in die hel is sy vriende? Hy kyk na agter en sien dat Bailey en die res van die 99ste op die grond geval het.
Maar daar kom baie meer Yanks, en ná 'n desperate stryd eindelik die sloot aan die voorkant van die tweede Texas Lunette. Die binnekant van die lunette is bale katoen, en dit vlam. Die Federale streef daarna om deur die kanonomhulsels te kruip. Die Konfederate gooi hulle terug. Jy het bloujasse in die sloot en die Texans in die middagete. Die Chicago Mercantile Battery onder kapt. Patrick White, wat saam met vyf van sy kanoniers die ontvangers van die Medal of Honor word, stoot 'n koper-ses-ponder binne tien meter van die werke. Hulle begin skote in die lunette pomp.
Suid van die spoorlyn het 'n dosyn Iowans gelei deur Sgts. Joseph Griffith en Nicholas Messenger veg in Railroad Redoubt en verdryf die rebelle. Die Konfederate se teenaanval. Agter 'n traverse skuil Lt. J.M. Pearson en 'n aantal Alabamiane. Kapt. H.P. Oden lei ongeveer 15 teenaanvalle van Alabamiërs. Toe hulle die werk binnegaan, sien hulle beide Yanks en Rebels. Die Johnnies is gehurk. Oden skree vir Pearson: 'Waarom baklei jy nie?' Die vuur van Iowans. Oden en die meeste van sy mans word doodgemaak of gewond toe hulle teruggeval het. Pearson en sy manne maal arms en gee oor.
Die Iowans plant hul kleure in die rooi en word spoedig versterk deur soldate van die 77ste Illinois. Anders as McPherson en Sherman, wat baie mans op die veld het, maar nie in kontak met die vyand is nie, het McClernand en Carr al hul mans verloof. Hulle het geen reserwes om die situasie te benut nie. Die Konfederate het reserwes, die manne van brig. Genl John S. Bowen se afdeling. Bowen stuur kolonel Francis M. Cockrell se Missourians om die Stockade Redan -verdedigers te ondersteun, en brig. Genl Martin E. Green se brigade om die Texans by die middagete te versterk. Dit lei tot 'n dooiepunt aan die voorkant van McClernand.
Om die doodloopstraat te verbreek, stuur McPherson Quinby se afdeling. In plaas daarvan om die vars afdeling as 'n eenheid te ontplooi, breek McClernand dit op. Kol. John C. Sanborn se brigade jaag om Benton en Burbridge by Second Texas Lunette te ondersteun. Kol. George B. Boomer versterk Lawler en Landram by Railroad Redoubt. Kol. Samuel Holmes gaan na Square Fort om brig. Genl Peter J. Osterhaus 'afdeling.
Dit is 15:00 en ja, die Yanks hou nog steeds Railroad Redoubt en is in die sloot voor Second Texas Lunette. Die Konfederate sien hoe Boomer sy manne vorm. Brigadebevelvoerder S.D. Lee weet dat hy beter die Yankees uit die Redoubt sou verdryf, anders sou Boomer se bloujasse deur die tweede lyn van die Konfederate kan slaan. Hy doen 'n beroep op kolonel Shelley vir 'n teenaanval, maar Shelley weier.
Nou kom 'n held op. Kol. Thomas Waul was 'n advokaat in Vicksburg voordat hy na Texas gegaan het. Hy het Waul se Texas Legion grootgemaak en vir sy Texans gevra om die eer om die Redoubt te herwin. Lee sê vir hom om voort te gaan. Twee maatskappye van Texane gelei deur kolonel Edmund Pettus se teenaanval. Hulle oorweldig die Yankees en vang verskeie vlae. Onder in die sloot voor die werke is luitenant -kolonel Harvey Graham met ongeveer 70 bloujasse. S.D. Lee rol doppe van 18 pond in die sloot. Kort voor lank het kolonel Graham en sy manne hul arms gemaal. Die oortreding is verseël.
Te laat vorder Boomer se manne. Die Konfederate maak vuur, en hy is amper die eerste slagoffer. Met Boomer dodelik gewond, val sy mans op die grond neer. Wat gebeur by die Tweede Texas Lunette? Sanborn se mense kom op. Die troepe van Burbridge en Benton was die hele dag hier. Sodra die her inforcements kom, trek hulle uit. Om 'n sombere situasie te vererger vir Sanborn se nuwelinge, Green's Arkansans en Missourians sortie. Bestellings kom nou om af te tree. Maar voordat Sanborn dit doen, help federale infanteriste kaptein White om sy sesponder, wat binne 'n paar meter van die sloot voor die lunette was, terug te trek.
McClernand se soldate is soggens terug waar hulle was, dieselfde as dié van Sherman en McPherson. Die verliese aan sy voorkant was baie groter, hoewel sy korps op 'n tydstip 'n deel van die Railroad Redoubt gekry het en die tweede sloot van Texas Lunette gekry het. Die groot aanslag is verby. Daar is 3,199 dooies, gewondes en vermiste vakbond, van wie ongeveer 500 gevangenes is. Vyf kleure word vasgelê. Die federale verliese is nie meer as 500 nie.
Gedwarsboom in sy pogings om Vicksburg deur aanranding te neem, besluit Grant om die Konfederale stad te beleër. Die vakbond van die vakbond verskans op verskillende plekke waar hulle benaderings begin grawe - zigzag -loopgrawe wat na die Konfederale versterkings stoot.
Genl Alvin Hovey se benadering is gerig op Square Fort. Die Yankees posisioneer twee saprolletjies - groot rietcilinders wat voor mans gerol kan word om 'n sloot te grawe vir beskerming teen vyandelike vuur. Hulle grawe twee naderingslootjies wat hierdie spore opsig. Daar is baie Union skerpskutters. Na 22 Mei het u 'n beter kans om doodgemaak of gewond te word as u 'n rebel is. U vra: Waarom gebeur dit? Die Rebs is gevestig. Die Yanks word ook nie ingegrawe nie. Waar is die Konfederate? Hulle is op die hoë grond. Waar stel jy jouself bloot as 'n silhoeët? Op die hoë grond.
Waar sou jy wou wees as jy 'n Yankee -skut is? U wil graag op 'n lae grond wees met sandsakke voor u of agter 'n boom en die hele dag wag totdat 'n Konfederasie hom aan die skyline blootstel. As gevolg van optika, of u nou 'n burgeroorlogsoldaat is of 'n infanterist in die Tweede Wêreldoorlog, is die menslike oog so dat as u 'n graad afskakel, u optiese senuwee u hoog laat brand. Daarom het die beamptes en onderoffisiere, toe burgeroorlogsoldate in 'n geveg geveg het, aanhou skree: 'Vuur laag. Vuur laag. " As u op 'n man se knieë skiet, sal u hom waarskynlik in die middel slaan, as u hoog mik, is die kans groot dat u dit sal misloop.
Veral in gevaar is senior beamptes. Onder die wat doodgeskiet is, is brigade -bevelvoerders - Kol. Isham W. Garrott van die 20ste Alabama word op 17 Junie in Square Fort vermoor deur 'n skerpskutter van die Unie, en brig. Genl Green van Missouri op 25 Junie. Na die dood van die twee offisiere word Square Fort aangewys as Fort Garrott en 'n kleiner werk by die Missouri Monument Green's Redan.
Elders probeer die Yankees ander maniere om die Konfederale verdediging te skend.
Luitenant Henry C. Foster van die 23ste Indiana neem wraak op die Konfederate vir wat hulle op 22 Mei en vroeër in Raymond aan sy regiment gedoen het. Hy en sy manne gebruik spoorwegbande om 'n toring te bou. Die toring is gebou op bevelvoering suid van Jacksonweg, aangrensend aan Logan's Approach, en word op 'n hoogte verhoog wat Foster in staat stel om oor die derde huisdier van Louisiana Redan te kyk. Foster het vanweë sy skerpskut 'n skrik vir die Konfederate geword. Onder die Yanks in die Logan -afdeling, het hy vanweë sy kappievel bekend gestaan ​​as 'Coonskin' Foster en sy baars as 'Coonskin Tower'. Hy word een keer hier besoek deur Ulysses S. Grant.
Die federale bly die grawe van Logan's Approach, wat in die holte by die Shirley -huis nader aan Third Louisiana Redan begin het, stoot. Terwyl hulle grawe, stoot sappers 'n spoorlyn plat
motor gestapel met katoenbale voor hulle. In 'n suksesvolle poging om die Yanks te vertraag, het kolonel Sam Russell van die Derde Louisiana 'n beroep gedoen op gladde muskiete. Hy beveilig dan die sleep (afval katoen), week dit in terpentyn, draai dit om klein kaliber musketballe en laat sy manne dit in die katoenbale afvuur. Die saproller vlam en brand. Maar Logan se mense improviseer. Wat doen hulle? Hulle kry verskeie vate van 55 liter, spyker twee van hulle aanmekaar, vul dit met vuil en draai dit dan met kierie om. Dit gee hulle 'n mobiele versperring van tien voet breed en vyf voet hoog wat nie brandbaar is nie.
Teen 23 Junie is die hoof van Logan's Approach na 'n afstand van 30 meter van die buitekant van die Redan gery. Dit is tyd om 'n galery uit te brei vanaf die hoof van die benadering tot onder die redan.Vrywilligers met ervaring as mynwerkers word versoek, en soldate van die 7de Missouri en 32ste Ohio reageer. Binne minder as 48 uur is die galery voltooi, en die kop strek onder die reeds.
Die Rebelle hoor grawe. Mans van die 43ste Mississippi begin teenmyne sink. Hulle wil óf in die Union -galery tik, óf as hulle naby genoeg kan kom, 'n vat poeier met 'n stadige lont in die teenmyn plaas, dit afskakel, en dit is die einde van die bloujasse wat in die galery werk. Die Yanks hoor hoe die Mississippiërs grawe. Gekonfronteer met 'n krisis, plaas die Federals 2 000 pond swart poeier aan die hoof van die galery. Om 15:30. op 25 Junie word die lont aangesteek en die Yanks sak. 'N Ontploffing vind plaas wanneer die grond skud, 'n groot geiser van vuil en stof styg en daal dan af. Die 45ste Illinois in Logan's Approach en in die krater laai. Maar die Rebelle, bewus van wat om te verwag, het 'n dwarsbalk - 'n binnelandse grondwerk - oor die kloof van Derde Louisiana Redan gegooi. Agter die dwarsbuis buk die Louisiane. Die hoofmyners van die 45ste Illinois kan nie uit die krater kom nie: hulle word vasgepen. Gedurende die volgende 20 uur word Unie -regimente in 'n vergeefse poging om die dooiepunt te breek, in en uit die krater gedraai. 'N Rebelle -teenaanval word afgeweer. Grant, siende dat McPherson se mense geen vordering maak nie, sny sy verliese en trek sy manne uit die krater.
Grant is onverskrokke en sy ingenieurs ook. Hulle ry onmiddellik 'n ander galery onder die redan. Toe die beleg begin, het Grant 'n honderd koggelmortels - ligte mortiere wat deur vier mans gedra kan word - van die depot in St. Louis aangevra, maar in oorlogvoering het u altyd snafus. Alhoewel hy hulle aangevra het, kom die kohorne nie aan nie. Logan se hoofingenieur, kapt. S.R. Tresilian, kom met 'n vindingryke idee. Hy neem drie boomstamme, boor hulle uit, een om 'n dop van 6 pond te neem en twee ander vir 'n doppie van 12 pond. Hy bind dit met yster en plaas dit in die kloof.
Hierdie keer gaan daar nie 'n infanterie -aanval plaasvind na die ontploffing van die myn nie - 1,800 pond poeier. Op die eerste dag van Julie word veel meer skade aan Third Louisiana Redan aangerig as ses dae tevore. Die myn ontplof. 'N Aantal Konfederate val langs die oewer af, sommige is ernstig beseer en vyf van ses swartes wat aan 'n teenmyn werk, word dood. Tresilian se mortiere maak los. Gedurende die volgende drie dae veroorsaak die houtmortels meer konfederale ongevalle in hierdie gebied as wat die afgelope 44 dae weens artillerievuur gebeur het.
Gedurende Junie trek Grant die strop om Vicksburg styf. Versterkings kom, wat hom in staat stel om Johnston se hulpverlening uit die ooste en deur die trans-Mississippi-konfederate uit die weste met gemak af te weer. Binnekort blyk dit net 'n kwessie van tyd te wees voordat Pemberton gedwing sal word om op te gee. Maar die Konfederale bevelvoerder bewys 'n koppige vyand. Met die aanvang van Julie besluit Grant dat, tensy Pemberton hom binnekort oorgee, hy op 6 Julie 'n algehele aanval sal ondergaan. Sowel burgerlikes as soldate ly aan gebrek aan voedsel en die aanhoudende reën van federale skulpe.
Uiteindelik, op 3 Julie, ontmoet Grant en Pemberton tussen die lyne naby die Jacksonweg. Aanvanklik lyk dit asof die onderhandelinge teen daardie nag nêrens gaan nie, maar daar word 'n ooreenkoms bereik waarin Grant die bevel van Pemberton sal vrylaat en die stad sal binnegaan. Die volgende dag, 4 Julie, kom die troepe van die Unie na Vicksburg.
In die Jackson Road -sektor waar Grant is, vier die Yankees dit nie. In genl.maj Edward O.C. Ord se XIII Corps -sektor suid van Fort Garrott, dit is anders. Een van die beste vakbondboeke van hierdie beleg is die van luitenant Anthony Burton van die 5de Ohio Battery. Burton skryf dat hul artilleriehoof sê dat hulle veronderstel is om 'n saluut van honderd kanonne af te skiet om die val van Vicksburg te vier, maar voeg by: "die hel met spasies sal ons volgende jaar leegmaak." Daar word gejuig oor die Unie links. Waar Grant is, hou hulle 'n deksel op die gejuig, maar glo nie dat al die Yankees daar in stil respek teenoor hul dapper vyand sit nie.
Edwin C. Bearss, die voormalige hoofhistorikus van die National Park Service, is tans die NPS -historikus emeritus.
Oorspronklik gepubliseer in die Julie 2006 -uitgawe van Burgeroorlogstye. Klik hier om in te teken.
In die Amerikaanse sensus van 1860 was Richmond die 25ste grootste stedelike gebied in die Verenigde State, met 'n bevolking van 37 910.   Die stad was sedert 1780 die hoofstad van Virginia en het die derde grootste stad in die Konfederasie geword. 
Hoofstad van die Konfederasie Redigeer
Die Konfederale State van Amerika is vroeg in 1861 gevorm uit die eerste state wat hulle van die Unie afgeskei het. Montgomery, Alabama, is gekies as die Konfederale hoofstad.
Nadat die Konfederale Weermag op 12 April 1861 op Fort Sumter in Charleston, Suid -Carolina, begin het, het addisionele state afgestig. Virginia het op 17 April 1861 gestem om van die Unie af te skei, en bestaan ​​kort daarna as republiek voordat sy op 19 Junie 1861 by die Konfederasie aansluit. Maar op 8 Mei 1861 in die Konfederale Hoofstad Montgomery, Alabama, het besluit is om die stad Richmond, Virginia, as die nuwe hoofstad van die konfederasie te noem. Die Konfederale hoofstad is na Richmond verskuif ter erkenning van Virginia se strategiese belangrikheid. Virginia was die industriële sentrum van die Suide, met 'n industriële produksie wat byna gelyk was aan die van alle ander Konfederale state saam. Die Konfederasie het ook gehoop dat die stap sy houvas op die staat sou versterk, aangesien dit moeilik was om ander state wat aan die Unie grens, te beveilig. 
Die seël van die Konfederale State, aangeneem op 30 April 1863, bevat 'n voorstelling van George Washington gebaseer op die Washington -monument langs die Konfederale Capitol -gebou.
Richmond het tot 2 April 1865 die hoofstad van die Konfederasie gebly, waarna die regering ontruim en in kort daarna in Danville, Virginia, herstel is. 
Industriële sentrum Redigeer
Die stad, geleë op die vallyn langs die James -rivier, het onmiddellike toegang tot 'n ruim hoeveelheid waterkrag om meulens en fabrieke te bedryf.
Die Tredegar Iron Works, wat langs die Jamesrivier versprei het, het tydens die oorlog ammunisie van hoë gehalte aan die Konfederasie gelewer. Die maatskappy vervaardig ook spoorweg -stoomlokomotiewe in dieselfde tydperk. Tredegar word ook toegeskryf aan die vervaardiging van ongeveer 10 000 artilleriestukke tydens die oorlog, wat ongeveer die helfte was van die totale binnelandse produksie van artillerie in die Suide tussen die oorlogsjare van 1861–1865. Die gietery het die 723 ton wapenrusting gemaak wat die CSS bedek het Virginia (die voormalige USS Merrimack), wat in Maart 1862 die eerste geveg tussen ystergedrewe oorlogskepe gevoer het. Die Tredegar-werke was aangrensend aan die Richmond Arsenal, wat in die aanloop tot die oorlog weer in gebruik geneem is. Op Brown's Island is die Laboratorium van die Konfederale State gestig om die produksie van plofstof tot 'n geïsoleerde omgewing te konsolideer in die geval van 'n toevallige ontploffing.
Talle kleiner fabrieke in Richmond het tente, uniforms, tuie en leergoed, swaarde en bajonette en ander oorlogsmateriaal vervaardig. Namate die oorlog vorder, het die stad se pakhuise die aanbod en logistieke sentrum geword vir baie van die Konfederale magte in die Oostelike Teater.
Richmond was ook 'n vervoermiddel. Dit was die eindpunt van vyf spoorweë: die Richmond, Fredericksburg en Potomac Railroad die Virginia Central Railroad die Richmond en York River Railroad die Richmond en Petersburg Railroad en die Richmond en Danville Railroad. Boonop het die Jamesrivier en Kanawha -kanaal daardeur geloop met toegang tot die Chesapeakebaai en die Atlantiese Oseaan. By die val van Richmond in April 1865 is almal behalwe die Richmond- en Danville -spoorweg en die kanaal effektief deur die Unie -magte afgesny.
In die laat lente van 1862 beland 'n groot federale leër onder generaal -majoor George B. McClellan op die Virginia -skiereiland. McClellan, wat vroeë publisiteit geniet het van 'n reeks suksesse in Wes -Virginia, het die taak gekry om Richmond in beslag te neem en te beset. Sy militêre maneuvers en die gevolglike gevegte en verlowings het gesamentlik bekend gestaan ​​as die Peninsula -veldtog, wat uitloop op die sewe dae gevegte.
McClellan se beginbasis was die Fort Monroe wat deur die Unie gehou word, aan die oostelike punt van die skiereiland. Pogings om Richmond by die James River te neem, is suksesvol geblokkeer deur die Konfederale verdediging tydens die Slag van Drewry's Bluff op 15 Mei, ongeveer agt kilometer stroomaf van Richmond. Die vooruitgang van die Unie -weermag is kort buite die stad gestaak tydens die Slag van Seven Pines op 31 Mei en 1 Junie 1862 (naby die plek waar nou die internasionale lughawe Richmond is).
Sewe dae gevegte wysig
Oor 'n tydperk van sewe dae van 25 Junie tot 1 Julie 1862 het Richmond se verdedigingslinie van batterye en vestings opgerig onder generaal Robert E. Lee, 'n gewaagde rit om die Unie -leër deur die Konfederale kavallerie onder generaal J.E.B. Stuart, en 'n onverwagse verskyning van generaal Stonewall Jackson se beroemde 'voetkavallerie' wat die immer versigtige McClellan ontstel het, en hy het 'n terugtog van die Unie voor Richmond begin.
Selfs al het ander dele van die Suide reeds gedaal, het die mislukking van die Skiereiland -veldtog om Richmond te neem, gelei tot byna nog drie jaar oorlogvoering tussen die state.
As gevolg van die nabyheid aan die slagvelde van die Oostelike Teater en die hoë verdedigingsvlak, het die stad baie ongevalle van beide kante verwerk: as tuiste van talle hospitale (waarvan die grootste Chimborazo -hospitaal is), gevangenisse (veral Libby -gevangenis, kasteel) Thunder, en Belle Isle), en verskillende begraafplase.
Op 13 Maart 1863 is die Konfederale Laboratorium op Brown's Island getref deur 'n ontploffing wat tientalle werkers doodgemaak het.
Op 2 April 1863 word die stad deur 'n groot broodoproer geteister, aangesien huisvroue nie meer baie hoë kospryse kon bekostig nie en by winkels inbreek. Die oproer is gereël deur Mary Jackson, 'n huckster en die moeder van 'n soldaat.  Die milisie is uitgeroep om die oproer te beëindig. 
Die Konfederasie het sy hoogtepunt bereik tydens die Slag van Gettysburg in Julie 1863. Die daaropvolgende veldtogte in die res van die jaar kon nie 'n beslissende stryd meebring nie, en inwoners van Richmond het tot die winter van 1863-1864 vasgeval, meestal nog steeds optimisties oor die Konfederasie se lotgevalle.
Een van die gewaagdste gevangenisonderbrekings van die burgeroorlog, die ontsnapping uit die Libby -gevangenis, het in Februarie 1864 plaasgevind toe meer as 100 federale gevangenes ontsnap en in die nag vlug. Minder as die helfte is herower, met die meerderheid wat by die EU -lyn en veiligheid gekom het. Die stad is kort daarna geskud deur die Dahlgren Affair van 2 Maart 1864, 'n mislukte inval van die Unie op die stad.
Ulysses S. Grant se Overland -veldtog van 1864 het daartoe gelei dat Robert E. Lee se konfederale weermag teruggetrek het na die omgewing van Richmond en Petersburg, waar hulle Grant se vordering nagegaan het.
Na 'n lang beleg, verower Grant Petersburg en Richmond vroeg in April 1865. Namate die val van Petersburg op hande was, op Ontruimingsondag (2 April) het president Davis, sy kabinet en die Konfederale verdedigers Richmond laat vaar en suid gevlug op die laaste oop spoorlyn, die Richmond en Danville.
Die soldate wat terugtrek, is beveel om brûe, die wapens en die pakhuise aan die brand te steek terwyl hulle vertrek. Die brand in die stad wat grotendeels verlate was, het buite beheer geraak, en groot dele van Richmond is vernietig en het tot by die rand van die Capitol -plein gekom, wat meestal ongemerk was. Die vuur het eers heeltemal geblus totdat die burgemeester en ander burgerlikes na die Union -linies oos van Richmond op New Market Road (nou Staatsroete 5) gegaan het en die stad die volgende dag oorgegee het. Vakbondtroepe het die woedende brande in die stad geblus. Die geleentheid het bekend gestaan ​​as die Ontruimingsbrand. Die besetting is onder toesig van generaal Godfrey Weitzel en later generaal Edward Ord.
President Lincoln, wat General Grant besoek en naby City Point gebly het, het saam met sy jong seun Tad te voet en in 'n wa deur die gevalle stad getoer en die voormalige Withuis van die Konfederasie en die Virginia State Capitol besoek .
Soms besoek ek ou Mingo White en ek en hy praat oor daardie dae dat ek en hy seuns was. Ons praat en voor jy weet, huil ou Mingo soos 'n baba. Volgens wat hy sê, is hy gelukkig om te lewe. Dit is een ding waaroor ek nooit praat nie. Toe slawerny aan die gang was, was dit reg vir my, want ek het dit nooit moeilik gehad nie, maar dit was nie reg om mense so te behandel nie. As ons niks moes werk en slawe nie, het ons dalk iets om te wys vir wat ons wel gedoen het, en sou ons nie van pilaar tot pos nou moes lewe nie.
Toe ek ongeveer 4 of 5 jaar oud was, was ek in 'n wa gelaai met baie meer mense daarin. Ek weet nie waar ek gebind is nie. Wat ook al van my mammie en papie geword het, weet ek lankal nie.
Richmond was sedert Mei 1861 die hoofstad van die Konfederasie, toe die nuwe Konfederale Kongres gestem het om dit van Montgomery, Ala., Daarheen te skuif en gedink dat Richmond meer gesog en nader aan die grootste deel van die geveg sou wees. Vooroorlog Richmond het 'n belangrike internasionale stad geword wat koffie, speserye, slawe en ander goedere vir katoen en tabak verhandel het. Vyf buitelandse lande het konsulate in die stad gehad. Dertien werkende gieterye het dit die ystervervaardigingshoofstad van die Suide gemaak. Die Tredegar Iron Works het meer as 1100 kanonne gemaak, benewens myne, torpedo's, skroefskagte en ander sulke oorlogsmasjiene. Die Richmond -laboratorium het meer as 72 miljoen patrone vervaardig, asook granate, geweerwaens, veldartillerie en kantines. Die Richmond Armory het 'n kapasiteit om 5 000 handwapens per maand te vervaardig. Daar was ook 8 meelmolens, 'n papiermeul, 13 wavervaardigers, 10 saal- en tuigmakers, 4 wapensmede, 'n seilmaker, 4 seep- en kersvervaardigers, 2 walsmeule, 14 slawehandelaars, 14 hotelle, 13 koerante, 15 restaurante, 11 privaatskole, 26 aptekers, 9 tandartse, 72 dokters, 72 salonne, 'n kanaal en 5 spoorweë.
Richmond, geleë aan die oorkant van die Jamesrivier, 110 myl van Washington, DC, het die simbool geword van afskeiding na die noorde en die sleutel tot baie van sy militêre beplanning. Die stad was vier jaar lank die belangrikste militêre doelwit van die Noordelike Weermag in die Oosterse teater, wat groot uitgawes van mense en materiaal vereis om dit uit die hande van die Unie te hou. Nou was dit 'n beleërde stad, nie net van buite nie, maar ook van binne. As die hoofstad van die Konfederasie het Richmond 'n toestroming van duisende mense beleef, waarvan baie 'n heel ander soort was as waaraan die patrisiërstad gewoond was. Saam met die honderde regimente uit die suide en duisende mense om die personeel te bedien, het die verskillende regeringskantore 'n swerm onaangename spekulante, dobbelaars, swerwers, prostitute en afvallighede van elke beskrywing gekom. Die bevolking het gegroei tot 128 000, wat die fisiese en sosiale hulpbronne van die stad belemmer het. Salonne, dobbelhuise, biljartlokale, haangevegte en huise van prostitusie het toegeneem. Een koerantredakteur het walglik geskryf: ' Saam met die Konfederale Regering kom die lappie, stempel en bobtail wat ooit politieke instellings najaag. Die suiwer samelewing van Richmond het jammer geword. Sy vrede is vernietig, sy goeie naam het besoedel, dit het 'n dief geword van diewe, afpersers, plaasvervangers, woestyne en swart bene. '
Teen Maart 1865 het die lewe in Richmond donker geword. Robert E. Lee se mag van 44 000 mans in die Army of Northern Virginia staar 'n federale mag van 128,000 in die 37 myl loopgrawe rondom Richmond en Petersburg in die gesig. In Februarie het Fort Fisher, NC, die laaste groot Konfederale toevoerhaven, geval. As dit beskikbaar is, word meel verkoop vir $ 1,500 per vat, beesvleis vir $ 12-$ 15 per pond, botter vir $ 20 per pond en stewels vir $ 500 per paar. Mense het hoofsaaklik bestaan ​​uit mieliebrood geweek in spekdruppels, gedroogde boontjies en warm water met sout of bruinsuiker daarop, 'n skaars smaaklike prys wat bekend staan ​​as '#8216Benjamin hardtack ' ter ere van die voormalige minister van oorlog, Juda Benjamin. Mev. William A. Simmons, wie se man in die loopgrawe was, het in haar dagboek van 23 Maart 1865 saamgevat: Rich Times in hierdie beleërde stad. U kan u geld in u mandjie dra en u voorraad in u beursie huis toe bring. '
'N Buitelandse sakeman wat gereeld in die metropool van die Konfederasie was, het weer 'n besoek afgelê en 'n dodelike stilte opgemerk sodra hy uit die trein stap. Almal het 'n skrikwekkende, bang voorkoms gedra asof hulle bang was vir 'n groot dreigende ramp, ' merk hy op. Ek durf nie 'n vraag stel nie, en ek was ook nie nodig nie, want ek het te seker gevoel dat die einde naby is. My eerste besoek was aan my bankier, een wat grootliks handel oor konfederale effekte, en te goed geweet het oor die op- en afdraande van die konfederale oorsaak deur die skommelinge van sy koerant. Sodra hy my 'n privaat oomblik kon gee, het hy op 'n hartseer, lae toon gesê: As u papiergeld het, sit dit dan dadelik in 'n spesie. "
Planne vir die ontruiming van die hoofstad is al byna 'n jaar deur die konfederale amptenare bespreek, maar nooit afgehandel nie, miskien omdat dit te veel na nederlaag gelyk het.Die verlies van Richmond, hoewel dit mettertyd al hoe meer waarskynlik geword het, was 'n gebeurtenis wat die meeste burgers verkies om te ontken. Hulle het verkies om wonderwerke te verwag van hul trotse suidelike militêre leiers, wat die land vier jaar lank so verblind het.
In Maart het Robert E. Lee 'n wapenstilstand aan Grant gestuur om 'n militêre byeenkoms voor te stel om die oorlogsrampe te beëindig. op die dag van Lincoln se tweede inhuldiging, dat Grant nie met Lee moet praat nie, behalwe om die kapitulasie van sy leër te bespreek, en intussen tot u uiterste militêre voordeel moet druk. ' Vir die tweede keer in 1865, & #8216 het die duif van vrede weggegaan, en#8217 soos een waarnemer opgemerk het. Op dieselfde dag het Lee verneem van genl.maj Jubal Early 's se verpletterende nederlaag in die hande van genl.maj. Phil Sheridan naby Waynesboro, Va., En sodoende vernietig hy sy laaste hoop op versterking. Lee het met Davis in Richmond vergader om hom in te lig oor die noodsaaklikheid om Richmond in die nabye toekoms te laat vaar, sodat sy weermag kan skakel met generaal Joseph Johnston 's se weermag in Noord -Carolina.
Namate Maart aanstap, het die tekens van naderende ramp al hoe duideliker geword. Die oorlogsekretaris, John C. Breckinridge, het aan al die kantoorhoofde van die oorlogsdepartement permanente ontruimingsbevele gegee. Ordonnanshoof Josiah Gorgas het opgeteken: ' Daar is 'n bevel gegee om alle katoen en tabak te verwyder om dit te verbrand. Alle afdelings is beveel om te verhuis. ' 'n Krieksdepartement het geskryf: ' Verskriklike bevele is in die kantore gegee om die papiere verpak te hou, behalwe waaraan ons werk. Die verpakte bokse bly in die voorkamer, asof daar onsekerheid bestaan ​​oor die verskuiwing daarvan. Terwyl ons elke oggend instap, word alle oë na die bokse gedraai om te sien of daar verwyder is, en ons asem meer as ons dit nog daar vind. meubels en die verhuring van huise aan die hoogste bieër. Diegene wat in staat was, het begin voorberei om uit die stad te vlug.
Voor dagbreek die volgende dag het luitenant -generaal John B. Gordon 'n verrassende Konfederale aanval geloods teen Fort Stedman, oos van Petersburg naby die City Point Railroad, die belangrikste toevoerroete van die Unie, in 'n poging om 'n gat in die Unie -lyn te breek. Driehonderd Konfederale soldate volg 50 houtkappers wat byle swaai terwyl hulle deur die stekels slaan chevaux-de-frise. Die fort val vinnig in die verrassing van die aanval, en die battery word gou op die Unie -lyn gedraai. Konfederale magte het ingestorm en nog twee batterye gevang voordat hulle deur die oorblywende artillerie van die Unie oorweldig is.
Op die hoogtepunt van die geveg is gevind dat drie forte agter Stedman wat Gordon gehoop het om teen die vyand vas te vang en te gebruik, nie meer as verlate ruïnes van die ou Konfederale forte was nie, en vir niemand van nut was nie. Die Konfederale troepe wat die oortreding binnegedring het, is nou vasgepen, en die meeste van die wat nie gedood of gewond is nie, het gekies om eerder oor te gee as om die mantel van verwelkende vuur na hul lyne terug te stuur. Die geveg was om 08:00 verby, tesame met die verliese wat luitenant -generaal A.P. Hill 's se magte gely het naby Hatcher 's Run in 'n onmiddellike teenaanval deur Grant, Gordon 's se optrede, het Lee byna 5 000 onvervangbare mans gekos. Federale magte het ongeveer 2 080 verloor.
Eerste berigte oor die geveg wat in Richmond gefiltreer het, het die gemoedere van die stad opgehef, maar later het die nuus van die ommekeer die aand veroorsaak Sentinel om die stryd af te speel. Daar was inderdaad 'n groot tentoonstelling van vuurwerke, maar daar was geen geveg nie en amper niemand het seergemaak nie, en die koerant het misleidend gerapporteer.
Die volgende dag het Lee by Davis aangemeld, en ek is bang dat dit nou onmoontlik is om 'n aansluiting tussen Grant en Sherman te voorkom, en ek ag dit ook nie verstandig dat hierdie leër sy posisie behou totdat laasgenoemde te naby kom nie. ' Breckinridge wou weet hoeveel kennis daar voor ontruiming verwag kan word, en ek het die nodige bevele gegee oor die aanvang van die verwydering van winkels, ens., Maar wil, indien moontlik, weet of ons moontlik reken op 'n tydperk van tien of twaalf dae. ' Lee antwoord: "Ek weet geen rede om te verhoed dat u op die voorgestelde tyd tel nie." .
Varina Davis wou nie Richmond verlaat nie en pleit by haar man om te bly, maar sonder sukses. Hy het daarop aangedring dat sy hoofkwartier in die veld moet wees, en dat die teenwoordigheid van sy gesin hom net sal bedroef eerder as om hom te troos. As ek leef, kan u na my toe kom as die stryd beëindig is, maar ek verwag nie dat ek die vernietiging van die grondwetlike vryheid sal oorleef nie, 'het hy aan sy vrou gesê. Varina het geskryf dat hy vir haar 'n pistool gegee het en haar gewys het hoe om dit te laai, te mik en af ​​te vuur. Hy was baie bekommerd en sy onthou: "Ons val in die hande van die ongeorganiseerde troepe wat deur die land rondbeweeg en sê:" Jy kan ten minste, as dit tot die laaste uiterste verminder word, jou dwing aanvallers om jou dood te maak, maar ek beveel jou plegtig om weg te gaan as jy hoor hoe die vyand nader kom. As u nie ongestoord in ons land kan bly nie, ry na die kus van Florida en neem 'n skip daarheen vir 'n vreemde land. "
Davis het net 'n goue stuk van 5 dollar vir homself gehou en sy vrou al die goud gegee wat hy gehad het, maar het haar versoek geweier om 'n vat meel saam te bring, en het volgehou dat geen voedsel die stad mag verlaat nie, aangesien die wat agterbly dit sou vereis. Baie van die Davises ' -huishoudelike goedere is die vorige dae verkoop, maar in 'n haas om te vertrek is die tjek nooit inbetaal nie.
Varina Davis het die koshuis verlaat en slegs ons klere en haar vier kinders geneem: Maggie, 9 Jefferson Jr., 7 Billy, 3 en Winnie, 9 maande. (Dit was minder as 'n jaar vroeër, op 30 April, dat hul 4-jarige seun Joe op die agterverdieping van die hoofhuis op die tweede verdieping dood is.) Saam met Varina was haar jonger suster Margaret Jim Limber , 'n gratis swart weeskind wat uit die strate van Richmond gered is en feitlik aangeneem is deur die Davis -familie en die dogters van die sekretaris van die tesourie George A. Trenholm. Hulle sou op hul reis begelei word deur Burton Harrison, die persoonlike sekretaris van die president.
Die aand ry die groep deur 'n koue motreën na die Danville -stasie. Die treinstasies het destyds tonele geword van bedlam, stampvol ryk vlugtelinge wat probeer het om die komende ramp te ontsnap met soveel besittings as wat hulle kon dra. Varina Davis skryf oor haar vertrek: 'Met harte neergebuig deur wanhoop, vertrek ons ​​uit Richmond. Meneer Davis gee amper pad, toe ons klein Jeff smeek om by hom te bly, en Maggie krampagtig aan hom vasklou, want dit was duidelik dat hy gedink het dat hy sy laaste op ons afkyk. en het oornag herstel. Klappers en melk is gevind vir mevrou Davis ' kinders met groot moeite en koste, en kos $ 100 in die konfederale geld. Die motreën het in 'n reënbui verander.
Die volgende dag het Davis sy huis leeggemaak van alle eetgoed en dit na Richmond -hospitale afgepak, terwyl Sheridan by Grant se hoofkwartier was en hom oortuig het om sy offensief voort te sit. Grant het uitstel begin oorweeg, aangesien die reën die paaie byna onbegaanbaar gemaak het. Maar Sheridan sou niks daarvan hê nie. Hy het volgehou dat hy elke kilometer van die pad van die spoorlyn na Dinwiddie sou koord. Ek sê vir jou ek is gereed om môre uit te stryk en dinge te verslaan. Sheridan was angstig om die besigheid hier te beëindig, soos Grant hom verseker het dat hulle net 'n week vroeër sou kom. Die volgende dag het die reën afgesak, maar die paaie was steeds verskriklik. Sheridan stoot van Dinwiddie af na Five Forks, die westelikste punt van Lee 's.
Toe Lee die bedreiging vir sy agterkant sien ontwikkel, het hy genl.maj. George Pickett met 'n mag van 12 000 gestuur om Sheridan te onderskep. Met die element van verrassing aan hul kant, het die Konfederate dit reggekry om die magte van Sheridan te verdeel en hulle 'n tydjie terug te ry na Dinwiddie, maar voor donker het Sheridan sy manne byeengeroep met versterkings van genl.maj. George A. Custer 's afdeling en ry die Rebels weer terug na Five Forks. Beide kante het 'n nat nag deurgebring binne 'n paar honderd meter van mekaar.
Die oggend van 1 April was sonder probleme, terwyl Sheridan ongeduldig gewag het vir genl.maj Gouverneur Warren en sy V Corps om op te daag vir die beplande aanval. Pickett het aan Lee gerapporteer oor die vorige dag se geveg en was ontevrede oor die toon van Lee 's se antwoord: 'Hold Five Forks in alle gevare. Beskerm die pad na Ford se depot en keer dat die uniemagte die South Side Railroad tref. Uiterste spyt oor u gedwonge onttrekking en u onvermoë om die voordeel wat u behaal het te behou. ' Dit was 'n bietjie berisping vir Pickett, wat meen dat hy die Federals afgeweer het en hulle gedwing het om hul offensief te heroorwegen. Omdat hy seker was van sy posisie en nie gedink het dat daar op daardie dag iets sou gebeur nie, het Pickett sy manne langs die White Oak Road ontplooi terwyl hy en genl.maj Fitzhugh Lee by brig. Genl. Tom Rosser vir 'n moerse bak. Die Union V Corps van Warren 's het uiteindelik die middag by die voorkant aangekom, en die aanval is om 16:00 geloods. Toe Pickett terugkeer na sy afdeling, was die helfte van sy mans dood of gevange geneem.
George Alfred Townsend, verslaggewer van die New York Wêreld, skryf oor die Battle of Five Forks: ' skuins vuur, kruisvuur en direkte vuur, deur vuur en vlug, voortdurend ingerol, hul dapperste offisiere afgesny en die velde besaai met bloeiende mans. Die kreun weerklink in die tussenposes van ontploffende poeier, en om hul skrik en wanhoop by te dra, het hul eie artillerie, wat van hulle gevange geneem is, in hul eie geledere gegooi, uit sy ou posisie, ondankbare druiwe en houers, hul borswerke gefiltreer, en gedompel deur lugdiens en richochet. '
Sheridan was later bly: ' Ons sukses was ongekwalifiseerd; ons het Pickett omvergewerp, ses gewere, dertien gevegsvlae en byna 6000 gevangenes geneem. Lee het nie 'n ramp by Five Forks verwag nie. ' Sheridan het die oorwinning aan Grant gestuur, wat onmiddellik 'n massiewe bombardement van Petersburg en 'n algemene aanval op die lyn gelas het.
Sylvanus Cadwallader, van die New York Herald, op bevel van Grant, het die nuus van die oorwinning by Five Forks, saam met die gevange slagvlae, aan president Lincoln by City Point gebring. Sodra ek my bevele kon oordra, gryp hy die vlae, ontvou dit een vir een en bars uit, en hier is iets materieel, iets wat ek kan sien, voel en verstaan. Dit beteken oorwinning! Dit is oorwinning! "
Op 4 April om 04:00 het luitenant -generaal James Longstreet by Lee ' se hoofkwartier by die Turnbull -huis aangekom om verslag te doen oor die vordering van sy versterkings, wat stadig per trein suidwaarts van Richmond af op pad was. Terwyl die generaal met Lee en A.P. Hill praat, het 'n personeel -kolonel die kamer binnegedring en uitgeroep dat spanmanne die Cox -pad verby die Turnbull -hek jaag, blykbaar in vlug van 'n federale deurbraak iewers naby Hatcher 's Run. 'N Gewonde beampte het vertel dat hy uit sy woonbuurte meer as 'n kilometer agter die middel van Hill's line gery is. Die groep is ontsteld en stap by die voordeur uit en kan vroegoggend mis lyne van blou skermutselinge wat uit die suidweste op pad is. Lee draai na Longstreet en sê dat hy hom moet haas na die Petersburg -stasie en sy manne so vinnig as moontlik na die westelike rigting stuur. Daarna het hy omgedraai om met Hill te beraadslaag, net om hom te sien jaag na sy stukkende lyne om sy manne te probeer byeenkom. Dit was die laaste wat Lee ooit kon sien van Little Powell, ' wat gou deur vyandelike skutters afgemaai is. Terwyl vyandelike vuur rondom hom val, sy hoofkwartier aan die brand steek terwyl hy die toneel ondersoek, het Lee op Traveler gegaan en met uitdagende bedanking sy hoofkwartier begin terugtrek.
Die oggendlesers van die Sentinel is aangemoedig deur redaksies wat beweer dat hulle baie hoopvol is op die veldtog wat begin, en#8216 'n groot voordeel verwag. " ons posisie en verminder ons vermoë om ons huidige reëls voor Richmond en Petersburg te handhaaf. Ek is bevrees dat hy die spoorweë aan die suidekant en die Danville kan sny, en hy is baie beter as ons in kavallerie. Dit verplig my na my mening om ons voor te berei op die noodsaaklikheid om ons posisie op die Jamesrivier onmiddellik te ontruim, en ook om die beste manier om dit te bereik, en ons toekomstige verloop te oorweeg. '
'N Ander boodskap van Lee het om 10:40 by die oorlogsdepartement aangekom. Ek sien geen vooruitsig om meer te doen as om ons pos tot hier te beklee nie, en hy het sekretaris Breckinridge adviseer. Ek is nie seker of ek dit kan doen nie. Ek raai u aan dat alle voorbereidings getref word om Richmond vanaand te verlaat. ' Poshoof -generaal John Reagan het die jongste nuus na Davis gestuur en hom en goewerneur Frank Lubbock onderskep op pad na die St. Paul 's kerk vir oggenddienste. Die president het aan Reagan gelyk of hy deur die nuus afgelei en ontroer is, en hy het kerk toe gegaan. In die middel van die diens is 'n ander telegram van Lee egter aan Davis by sy bank afgelewer: Ek dink dit is absoluut noodsaaklik dat ons vanaand ons posisie moet laat vaar. Ek het al die nodige bevele oor die onderwerp aan die troepe gegee, en hoewel die operasie moeilik is, sal ek hoop dat dit suksesvol uitgevoer sal word. Ek het generaal Stevens opdrag gegee om 'n offisier na u Edele te stuur om die roetes aan u te verduidelik waarmee die troepe na Amelia Courthouse verskuif sal word, en u 'n gids en alle hulp wat u vir u nodig het, kan voorsien. '
By ontvangs van die boodskap het Davis rustig van sy stoel opgestaan ​​en die kerk verlaat, 'n blok in 9de straat na sy kantoor in die oorlogsdepartement geloop en die nodige bevele vir die ontruiming van die stad gegee. Na die vertrek van Davis in die middel van die diens, begin mense uit die St. Teen die middag is die vreedsame Sondag verbreek deur sigbare voorbereidings vir ontruiming. Regeringsklerke het bokse op waens woes gelaai of opgehoop en in die straat verbrand. Weermagwaens jaag verwoed heen en weer op straat. 'N Stapel nuwe, ongetekende geld het 'n vreugdevuur voor die Capitol -gebou gevoer. Amptenare het die voorraadopslagpunte oral in die stad oopgemaak in 'n poging om te keer dat hulle deur die indringers gevange geneem word. Matrone Phoebe Pember van die Chimborazo -hospitaal, waar ongeveer 5000 gewonde Konfederate tuis is, het onthou hoe hy kyk hoe mense hamme, sakke koffie, meel en suiker van die kommissariafafdeling sleep. Ongeldige soldate het selfs uit hul siekebeddens gekom om aan die stryd deel te neem.
Dit was ook Sondag, en die treinspanne was baie verstrooid, sonder verwagting of 'n noodoproep, soos dikwels die geval was op die ander troepe wat beweeg. Die bemanning en treine was in getal ver onder wat nodig was. Maar die skril sein, wat deur die ou skuifmotor van die pad gegee word, soos die ingenieur aangesê is om dit in sekere omstandighede te gee, het die mans ontbied. '
Die treinstasies is afgesluit vir almal behalwe diegene met militêre passe. Judith McGuire onthou: bagasiewaens, karre, bakkies en ambulanse ry oor die strate wat almal kon afslaan, en nou was daar al die tekens van alarm en opgewondenheid van elke soort wat so 'n aaklige toneel kon bywoon.Die mense jaag op en af ​​in die strate, voertuie van allerhande soorte vlieg, met goedere van alle soorte en mense van alle ouderdomme en klasse wat verder as die korporasie kan kom. Ons het probeer om stil te bly. '
Toe die McGuires 'n bediende probeer aanstel om na Camp Jackson te gaan om hul suster te gaan haal, het hulle vinnig gehoor dat hul geld niks werd is nie. Ons is in werklikheid geldloos, en hulle het tot die gevolgtrekking gekom.
Met die val van die nag het die troepe se onttrekking aan die loopgrawe begin. Eers het Charles Field 's -afdeling gekom, daarna Joseph Kershaw 's, dan Custis Lee 's, wat slegs pickets met bevele gelaat het om net voor dagbreek terug te trek. Die aanskouing van die weermag wat deur die strate van Richmond terugtrek, was ontmoedigend vir inwoners, en wat gedurende die dag 'n deurmekaar maar hoofsaaklik ordelike bevolking was, het in die nag 'n oproerige en gevaarlike skare geword. Wandelaars en woestyne het gevangenes verlaat deur hul vlugtende wagte. Die skare het verder aangehits, soos baie gevrees het, toe luitenant -generaal Richard Ewell sy bevele begin uitvoer om alle pakhuise vir tabak, katoen en ammunisie, sowel as masjienwinkels en ander regeringsgeboue aan die brand te steek, om te verhoed dat hulle gevang word deur die vyand. Die skare het sonder meer meer vuur gemaak, en met 'n sterk wind wat die vlamme aanblaas, het dit gou versprei. Daar is gesien hoe mans en vroue sakke meel aan die een kant van die Gallego Meelmeul gooi terwyl vlamme uit die vensters van die teenoorgestelde kant uitdans.
Die komitees van die stadsraad het begin stort en al die drankbottels wat gevind is, stukkend geslaan, maar 'n groot deel van die drank het in die skare se hande geval, hetsy deur ongebreekte bottels of deur uit die geut geskraap te word met die beskikbare werktuie . Nellie Gray skryf: ' Vate se drank is oopgebreek en die geute loop met whisky en melasse. Daar was baie soldate wat te veel whisky -ruwe vroue gehad het en baie negers was dronk. Die lug was gevul met geskreeu, vloeke, noodkrete en aaklige liedere. '
Die trein van Davis ' se kabinet het uiteindelik omstreeks 23:00 uit die stasie getrek en lank genoeg in die stasie gesit sodat die aan boord die begin kon sien van die brand wat hul kapitaal sou verteer. Die trein self was so gelaai as moontlik, met passasiers bo -op die wa en aan elke denkbare houvas op die platforms en trappe gehang. Die hele kabinet was aan boord, behalwe Breckinridge, wat agter sou bly en die ontruiming sou afhandel, om dan by Lee aan te sluit en 'n verslag te kan bring aan waar Davis en die regering dan ook al mag wees. Almal was in 'n sombere bui behalwe Juda Benjamin, ooit die optimis, wat historiese voorbeelde van oorsake voorgehou het wat terugslae erger oorleef het as wat hulle nou ondervind het. Trenholm deel 'n demijohn perske brandewyn wat hy gebring het om die pyn van sy neuralgie te verlig. Posmeester Reagan het 'n stokkie tot aan die einde van niks geblits sonder om ooit 'n bevredigende punt te bereik. onthou, ' Die gil en gedreun van die motors het nooit opgehou al die vermoeide nag nie, en was miskien die seerste geluid vir diegene wat agtergebly het. '
Net voor dagbreek beveel generaal Ewell sy manne om beheer te neem oor die Mayo -brug aan die voet van 14de Straat, die enigste oorblywende brug oor die James, en dit te bewaak totdat die Konfederale kavallerie veilig kon oorkom en die brug afvuur. Net toe die troepe die brug bereik, het die arsenaal, wat na bewering 750,000 gelaaide projektiele bevat, oor hul koppe ontplof. Francis Lawley van die Londen Tye het geskryf dat die ontploffing elke gebou in Richmond tot op sy fondamente geruk het. Toe die eerste dagbreek die dag aankondig, skiet 'n groot kolom digte swart rook in die lug, 'n groot, dreunende aardbewing soos weergalm het die grond gehuur en die kruitopslag in die stadstydskrif het bestaan. &# 8217
Uiteindelik kom die Suid -Carolina Kavallerie uit die suidooste, die agterhoede van die leër van Lee '. Terwyl die laaste van die mans oor die brug ry, skree die offisier vir die hoofingenieur, en totsiens, totsiens, blaas haar in die hel! vlamme skiet hoog in die lug bo die brug.
Die 4de Massachusetts -kavalerie kom reg agter Osborne Pike af. Phoebe Pember onthou: 'n Enkele blou baadjie het oor die heuwel gestyg en verbaas staan ​​oor wat hy sien. 'N Ander en 'n ander het opgeskiet, asof uit die aarde, maar tog bly almal stil. Ongeveer 7 uur het die konstante geklap van die perde se hoewe op die oor geval, en kronkelend om Rocketts kom 'n klein en bestendige bondel federale kavallerie in 'n puik toestand en ry nou en bestendig saam. ' Sy was te ver weg om te besef dat die soldate swart is, maar sy het die 80-jarige majoor Joseph Mayo in 'n wa onder 'n wit vlag sien uitry om die stad aan hulle oor te gee.
Die hitte van die vlamme in die stad het die ruiters gedwing om hul roete van Hoofstraat na 14de Straat te verander. Toe hulle die Capitol -plein bereik, vind hulle dit vasgekeer met mense wat hul toevlug soek by die vlamme, onder die lindebome vasgekeer vir beskerming teen die vonke. Meubels en besittings was in elke rigting gestapel en versprei, familie skatte wat sommige van die vlamme kon red.
Brigadier -generaal George F. Shepley is aangestel as militêre goewerneur van Richmond, aangesien hy 'n soortgelyke posisie beklee het in New Orleans nadat dit in 1862 gevang is. Unie -troepe is onmiddellik aan die werk gesit om die verwoestende brande te blus. Dit is hoofsaaklik bereik deur volledige rye geboue af te breek om brandbane te skep. Die skare is by bajonetpunt versprei en wagte is geplaas om verdere plundering te voorkom. Generaal -majoor Godfrey Weitzel stuur na Grant: 'Ons het Richmond om kwart oor agt geneem. Sterre en strepe is opgehardloop. Ons het geweet wat dit beteken! Die lied Op na Richmond geëindig is. Richmond was in die hande van die Federals. Ons bedek ons ​​gesigte en huil hardop. Deur die huis was die geluid van snik. Dit was soos die huis van rou, die huis van die dood. '
Richmond het inderdaad 'n lang en vreeslike nag beleef en het wakker geword vir 'n nuwe en ander toekoms. Die volgende dag kom president Lincoln deur die stad. Oor 'n week sou Lee sy magte aan Grant by die Appomattox Courthouse oorgee. Binne meer as 'n maand sou Jeff Davis self in Georgië gevange geneem word. Maar nou, vir Richmond, was die oorlog verby.
Soos in deel I van hierdie reeks van drie dele weergegee, is die raaisel van die 'Lost Confederate Treasure' een van die mees volgehoue ​​Southern Legends. Toe president Jefferson Davis en die kabinet op 2 April 1865 uit die beleërde Konfederale hoofstad Richmond, Virginia, vlug, het hulle byna 'n miljoen dollar goud, silwer en juweliersware saamgeneem. 'N Deel van hierdie voorraad was alles wat in Richmond oorgebly het, van die harde geldeenheidsbates van die vinnig ineenstortende Konfederasie. 'N Deel daarvan was die goudbates van die Richmond -banke, wat geneem is om te voorkom dat hulle in die hande val van die oënskynlik onstuitbare noordelike magte. Toe president Davis en sy gesin sowat ses weke later in die suide van Georgië gevange geneem word, het hy slegs 'n paar dollar by hom gehad. Wat het met die skat gebeur?
Hoewel die val van Richmond en die regering se vlug suid 'n verpletterende slag was, was baie - insluitend president Davis - nie bereid om 'n nederlaag te erken nie. Die plan was om terug te trek na 'n veiliger gebied, die regering te herstel en die stryd voort te sit. Die trein met die president en lede van sy kabinet het die federale oproeriges amper vermy, maar kom op 3 April laat in Danville, Virginia, aan.
Die 'skat' is intussen op 'n tweede trein vervoer wat deur Midshipmen van die Konfederale Vloot bewaak is. In die chaos van dreigende nederlaag, was dit 'n aantreklike teiken vir toekomstige kapers en ander outlaws. Dit was swaar en bestaan ​​uit tientalle bokse en kratte met goue en silwer muntstukke, 'n bietjie goud, plus 'n onbekende hoeveelheid juweliersware wat deur suidelike vroue aan die saak geskenk is. Een bevelvoerder beskryf dit as ''n baie lastige olifant'.
Gedurende die volgende vier weke het Davis en ander lede van die regering geleidelik suidwaarts gestoot, agtervolg deur troepe uit die noorde en vermy die gebiede in hul pad onder federale beheer. Die skattetrein het 'n soortgelyke roete gevolg, van Danville suid na Charlotte, Noord -Carolina, dan na Chester, Suid -Carolina. Die kosbare vrag, wat op vragmotors oorgeplaas is, dan weer op spoorwaens, en weer op waens, terwyl die kosbare vrag deur Newberry en Abbeville, Suid -Carolina, op 19 April in Washington, Georgia aangekom het. Toe die dreigement van die gevangenskap daarvan te groot word in Washington, is die skat weer op waens gelaai, eers na Augusta verskuif en dan weer oor die Savannah -rivier na Abbeville voordat dit op 3 Mei teruggekeer het na Washington.
Terwyl Davis en die regering suid gevlug het, het twee gebeurtenisse plaasgevind wat die verloop van die Amerikaanse geskiedenis vir ewig sou verander. Op 9 April 1865 gee generaal Robert E. Lee sy leër van Noord -Virginia oor aan generaal Ulysses S. Grant by Appomattox Courthouse. Slegs vyf dae later het John Wilkes Booth, 'n suidelike simpatiseerder, president Abraham Lincoln in Ford's Theatre in Washington, DC geskiet.
Baie in die noorde, met reg woedend oor Lincoln se dood en aangevuur deur wilde bespiegelinge in die Yankee -pers, het aangeneem dat die sterwende Konfederasie, en veral Davis, agter 'n komplot was om die Amerikaanse regering omver te werp. Lincoln, wie se beleid 'n versoening met die Suide was na die oorlog, is opgevolg deur Andrew Johnson wat wraak vra. Oproepe het uitgegaan vir die summiere uitvoering van Davis. 'N Beloning van honderdduisend dollar is op sy kop geplaas, hoër as die loon van die dag wat die vyf-en-twintig miljoen dollar-beloning wat tans vir Osama Bin Laden aangebied word, oorskry.
Gedurende hierdie vlugweke het uitgawes vir verblyf en voorsiening sowel as betaling aan die meegaande troepe die hulpbronne van die regering se fondse geleidelik gedreineer. 'N Voorbeeld van bekende uitgawes sluit in $ 39,000 betaal aan soldate in Greensboro, Noord -Carolina, $ 108,000 betaal aan begeleide troepe naby die Savannah -rivier, ongeveer $ 40,000 betaal vir die voorsiening van soldate in Augusta en Washington, Georgia. Volgens A. J. Hanna, skrywer van Flight Into Oblivion, was daar vroeg in Mei 1865 slegs ongeveer honderdduisend dollar aan tesouriefondse oor.
Teen die vierde Mei het die Konfederasie duidelik verslaan, het president Davis en die paar lede van die kabinet saam met hom die besluit geneem om die regering te ontbind. Ongeveer $ 86 000 is aan 'n betroubare beampte gegee om na die buiteland gesmokkel te word en in 'n konfederale rekening gehou te word. Davis was van plan om na Florida te kom, dan miskien per boot weswaarts na Texas, waar hy die stryd om onafhanklikheid in die suide sou aanhou. Met sy vrou en kinders is hy suidwaarts in die rigting van Macon met 'n klein groepie wagte. 'N Tweede groep kernondersteuners het uitmekaar gegaan en was van plan om hom naby die Florida -lyn te ontmoet. Tussen hulle het hulle 'n oorblyfsel van $ 35 000 in goud gedra wat 'n paar weke tevore vir die uitgawes van die president en die kabinet bestem was. Dit was al wat van die regering se geld oor was.
Op 10 Mei net suid van Irwinville, Georgië en nie ver van die Florida -lyn nie, is die voortvlugtiges verras en gevange geneem tydens 'n vroeë oggendaanval deur troepe van die Vierde Michigan -golgota. Hulle het slegs 'n paar dollar by hulle gehad. Die fabelagtige "Konfederale skat" het verdwyn. Of was dit alles net bestee?
In die volgende aflewering van hierdie reeks kyk ons ​​na wat met die goud van die Richmond -banke gebeur het, en sommige van die redes waarom die legendes oor hierdie fabelagtige skat deur die jare ontwikkel het.
Die Amerikaanse weermag 's "Camel Corps " Eksperiment
In Junie 1859, terwyl hy probeer om op 'n skuins kaal rots in die suidweste van Texas te klim, het een van die weermag se kamele sy voet verloor en geval en een van die kosbare watervate wat hy dra, verpletter. 'N Beampte wat die ekspedisie vergesel het, sny vinnig die lyne wat die kameel omring, en verhoed dat 'n slegte situasie erger word. (Kamele in Texas, deur Thomas Lovell, met vergunning van die Abell-Hanger Foundation en die Permian Basin Petroleum Museum, Library and Hall of Fame of Midland, Texas, waar die skildery permanent vertoon word.)
In die 1830's is die uitbreiding van die weste na Amerika ernstig ingekort deur die onherbergsame terrein en klimaat wat pioniers en setlaars ondervind. Dit was veral die geval in die suidweste, waar dorre woestyne, bergpieke en onbegaanbare riviere 'n byna onoorkomelike struikelblok was vir mense en diere. In 1836 het die Amerikaanse weermag LT George H. Crosman 'n ongewone idee gekry om die situasie te hanteer. Met die bekwame hulp van 'n vriend, E. H. Miller, het Crosman die probleem ondersoek en 'n verslag oor hul bevindings aan Washington gestuur wat daarop dui dat:
Vir sterkte in die dra van laste, vir die geduld van uithouvermoë om arbeid te geniet, en om voedsel, water en rus te geniet, en in sommige opsigte ook spoed, is die kameel en dromedaris (soos die Arabiese kameel genoem word) ongeëwenaard onder diere. Die gewone vragte vir kamele is elk van sewe tot nege honderd pond, en daarmee kan hulle baie dae na mekaar van dertig tot veertig myl per dag reis. Hulle sal ses of agt dae lank sonder water en met min kos gaan, of dit word nog langer gesê. Hulle voete is ewe goed geskik vir die deurkruis van gras- of sanderige vlaktes, of ruwe, rotsagtige heuwels en paadjies, en hulle hoef nie geskoen te word nie.
Hulle verslag is deur die oorlogsdepartement verontagsaam. Met hierdie taamlik eenvoudige voorstel het Crosman egter eers die konsep bekendgestel vir wat later die mees unieke eksperiment in die geskiedenis van die Amerikaanse weermag sou word.
MAJ Henry C. Wayne, 'n offisier in die kwartiermeesterafdeling, was een van die vroeë advokate vir die weermag se gebruik van kamele. Hy het op 31 Desember 1860 uit die weermag bedank en is later aangestel as 'n brigadier -generaal in die Konfederale Weermag. (Library of Congress)
Die idee lê 'n paar jaar lank tot 1847 toe Crosman, nou 'n hoofvak, MAJ Henry C. Wayne van die kwartiermeesterafdeling ontmoet, 'n ander kameel -entoesias, wat die idee sou aanvaar. MAJ Wayne het 'n verslag by die oorlogsdepartement en die kongres ingedien waarin die Amerikaanse regering se invoer van kamele aanbeveel word. Sodoende het hy die aandag getrek van senator Jefferson Davis van Mississippi, wat die praktiese en waardige aandag van Wayne gedink het. Davis, as voorsitter van die Senaatskomitee oor Militêre Sake, het etlike jare probeer om goedkeuring en befondsing vir die projek te bekom, maar sonder sukses. Eers in 1853, toe Davis as oorlogsekretaris aangestel is, kon hy die idee van die invoer van kamele aan beide president Franklin Pierce en 'n nog skeptiese kongres voorlê.
In sy jaarverslag in 1854 het Davis die kongres ingelig dat, in die " …. In die Stille Oseaan is die vervoermiddele in sommige gevalle verbeter, en daar word gehoop dat verdere ontwikkelings en verbeterings nog steeds hierdie groot deel van ons weermaguitgawes sal verminder. In hierdie konneksie nooi ek weer aandag aan die voordele wat verwag kan word deur die gebruik van kamele en dromedarisse vir militêre en ander doeleindes, en om redes wat in my laaste jaarverslag uiteengesit word, beveel ek aan dat 'n bewilliging gemaak word om 'n 'n klein aantal van die verskillende variëteite van hierdie dier, om die aanpassing daarvan by ons land … " te toets
Op 3 Maart 1855 het die kongres ingestem en die wysiging van die skild op die kredietwetsontwerp goedgekeur en besluit: 'En dit word verder uitgevaardig, dat die bedrag van $ 30,000 bedra, en dieselfde word onder leiding van die oorlogsdepartement toegewys vir die aankoop en invoer van kamele en dromedarisse wat vir militêre doeleindes aangewend moet word. Sekretaris Davis sou uiteindelik sy kamele kry.
Davis het geen tyd verloor om die eksperiment aan die gang te kry nie. In Mei 1855 het hy Wayne aangestel as hoof van die ekspedisie om die kamele te bekom. Die Navy -winkelskip USS Voorsiening, is deur die vloot verskaf om die kamele na die Verenigde State te vervoer. Die Voorsiening was onder bevel van LT David Dixon Porter, wat op die hoogte gebring is van die missie en die vrag daarvan dat sy toegerus was met spesiale luike, stalgebiede, 'n "kameelmotor", en takels en stroppe om te laai en te vervoer die diere in relatiewe gemak en veiligheid tydens hul lang reis.
Matrose en 'n Arabiese kameelherder laai 'n Baktriese kameel aan boord van die USS Supply tydens een van die twee ekspedisies om kamele aan te skaf. (Nasionale Argief)
Toe Wayne die VoorsieningHy was verbaas en beïndruk met die noukeurige en deeglike voorbereiding van Porter. Daar is besluit dat terwyl Wayne na Londen en Parys gaan om die dieretuine te besoek en 'n onderhoud te voer met militêre manne en wetenskaplikes met eerstehandse kennis en ervaring in kameelhantering, Porter die Voorsiening na die Middellandse See en lewer voorrade aan die Amerikaanse vlooteskader wat daar gevestig is. Op 24 Julie het Wayne by Porter aangesluit in Spezzia (La Spezia), Italië, en van daar af het hulle na die Levant geseil en op 4 Augustus by Goletta (La Goulette) in die Golf van Tunis aangekom.
In Goletta het die ekspedisie hul eerste drie kamele gekoop, waarvan twee later ontdek is dat hulle besmet is met die "itch, " 'n vorm van skurfte. By aankoms in Tunis het die heer Gwynne Harris Heap, 'n swaer van Porter 's, saam met wie die vader die Amerikaanse konsul in Tunis was, by hom aangesluit. Heap was vertroud met die Oosterse tale en gebruike, en sy uitgebreide kennis van kamele was 'n waardevolle aanwins vir die ekspedisie. Gedurende die volgende vyf maande seil die ekspedisie oor die Middellandse See en stop by Malta, Griekeland, Turkye en Egipte. Wayne, Porter en Heap het ook op hul eie 'n afsonderlike reis na die Krim gemaak om met Britse offisiere te praat oor hul gebruik van kamele tydens die Krimoorlog. 'N Soortgelyke uitstappie is na Kaïro gemaak terwyl die Voorsiening is in Alexandria vasgemaak.
Jefferson Davis moedig eers die weermag se gebruik van kamele aan terwyl hy in die Amerikaanse senaat dien. In 1855 het oorlogssekretaris Davis 'n skeptiese kongres oorreed om $ 30 000 vir die aankoop en invoer van kamele vir die weermag toe te staan. (Jefferson Davis, deur Daniel Huntington, Army Art Collection)
Na talle probleme met die gebrek aan geskikte diere en die verkryging van uitvoerpermitte, het die ekspedisie uiteindelik 'n voldoende aantal kamele verkry en as geskenke. In totaal het hulle drie en dertig diere gekry: negentien wyfies en veertien mannetjies. Die drie-en-dertig eksemplare het twee Baktriese (twee-bult), negentien dromedaries (een-bult), negentien Arabiere, een Tunis-las, een Arabiese kalf en een ingesluit Tuili of booghdee kamele. Die Arabiese dromedarisse is bekend vir hul vinnigheid en die Bactrians vir hul krag en lasvermoë. Danksy Heap se kennis van kamele en sy onderhandelingsvaardighede, was die koste gemiddeld ongeveer $ 250 per dier, en die meeste was in 'n goeie toestand. Die ekspedisie het ook vyf inboorlinge gehuur en#8211Arabs and Turks – om die diere tydens die reis te help versorg en as dravers op te tree toe hulle Amerika bereik het. Op 15 Februarie 1856, met die diere veilig aan boord gelaai, het die ekspedisie sy reis huis toe begin.
Die ekspedisie, vertraag deur storms en hewige stormwinde, het byna drie maande geduur. Dit was Porter se versiendheid en ywer in die versorging van die diere wat hulle in staat gestel het om die haglike weerstoestande te oorleef. Die Voorsiening uiteindelik sy vrag op 14 Mei in Indianola, Texas, afgelaai. Tydens die reis is een manlike kameel dood, maar ses kalwers is gebore, waarvan twee die reis oorleef het. Die ekspedisie beland dus met 'n totaal van vier en dertig kamele, wat almal gesond was as toe hulle hul eie grond verlaat het.
Op 4 Junie, nadat hy die kamele 'n bietjie rus en 'n kans gegee het om hulself te akklimatiseer, het Wayne die trop 120 myl na San Antonio geloop en op 18 Junie aangekom. Wayne was van plan om 'n boerdery te vestig en fasiliteite te bied vir die kweek van kamele, maar sekretaris Davis het ander idees, wat lui: "Die stigting van 'n teelplaas het nie die planne van die departement aangegaan nie. Die doel is tans om vas te stel of die dier aangepas is vir militêre diens en dat dit ekonomies en nuttig daarin gebruik kan word. " Ondanks sy besware het Davis wel die voordele ingesien om Porter op 'n tweede reis te stuur om meer kamele te bekom. Daar was meer as die helfte van die bewillingsgeld oor en die Voorsiening was nog by die vloot geleen. Op Davis ' instruksies vertrek Porter weer na Egipte. Op 26-27 Augustus het Wayne die kudde ongeveer 60 kilometer noordwes na Camp Verde verskuif, 'n meer geskikte plek vir sy karavaan. Hy het 'n kameelkoraal (khan) gebou presies soos dié wat in Egipte en Turkye gevind is. Camp Verde sou jare lank die 'korps' -tuiste wees.
Om die kommer van Davis oor die militêre nut van die kamele te bevredig, het Wayne 'n klein veldtoets bedink. Hy stuur drie waens, elk met 'n span van ses muile, en ses kamele na San Antonio vir 'n voorraad hawer. Die muilwaentjies, wat elk 1800 pond hawer dra, het byna vyf dae geneem om die terugreis kamp toe te neem. Die ses kamele het 3,648 pond hawer gedra en het die reis binne twee dae onderneem, wat beide hul dravermoë en hul spoed duidelik toon. Verskeie ander toetse het die vervoervermoë van die kamele en hul meerderwaardigheid bo perde en muile bevestig. Davis was baie tevrede met die resultate en het in sy jaarverslag vir 1857 gesê: Hierdie toetse besef ten volle die verwagting van die bruikbaarheid daarvan by die vervoer van militêre voorrade. Tot dusver is die resultaat so gunstig as wat die mees sanguine kon hoop. "
Tydens opmetingsekspedisies van die laat 1850's wat plaasgevind het in die harde klimaat van die suidweste, het kamele hul waarde bewys deur groot hoeveelhede vrag te dra en min water nodig in vergelyking met perde en muile. (The Search for Water, deur Ernest Etienne de Franchville Narjot, The Stephen Decatur House Museum)
In die komende maande het Wayne saam met die burgerlike drevers en soldate gewerk om hulle aan die kamele te gewoondel en omgekeerd. Hulle het geleer hoe om die diere te versorg en te voed, die omslagtige kameelsale te bestuur, die diere behoorlik te pak en, bowenal, hoe om die maniere en temperament van die kameel te hanteer. Die kameel is van nature 'n sagmoedige dier, maar kan 'n gewelddadige, aggressiewe humeur toon as hy mishandel of mishandel word, 'n antagonis letterlik skop, byt of stamp. Kamele kou, net soos koeie, kou 'n soort snert en spoeg, as hulle geïrriteerd word, dikwels 'n groot, gelatienagtige, onaangename reukmassa na sy afbreker. Die moeilikste aspek waaraan die mans gewoond was, was die ietwat skerp reuk van die kameel. Alhoewel kamele regtig nie erger ruik as perde, muile of ongewaste mans nie, was hul reuk anders en het hulle die neiging gehad om perde wat nie die reuk ken nie, bang te maak.
Op 30 Januarie 1857 keer Porter terug na die Verenigde State met nog een-en-veertig kamele. Aangesien teen hierdie tyd vyf van die oorspronklike gehoor aan siektes gesterf het, het die nuwelinge die totale aantal kamele op sewentig te staan ​​gebring. Die diere is op 10 Februarie by Indianola geland en daarna na Camp Verde verhuis.
In Maart 1857 word James Buchanan president en word verskeie veranderinge aangebring wat die kameeleksperiment direk beïnvloed het. John B. Floyd vervang Davis as oorlogsekretaris en MAJ Wayne is terug na die kwartiermeesterafdeling in Washington, DC, en het sodoende twee van die belangrikste ondersteuners van die kameeleksperiment en#8217 verwyder. Nietemin het sekretaris Floyd besluit om sy eksperiment met sy voorganger voort te sit.
In reaksie op 'n versoekskrif wat deur ongeveer 60 000 burgers ingedien is vir 'n permanente rybaan wat die oostelike gebiede met die van die verre weste kan verbind, het die Kongres 'n kontrak gemagtig om 'n wa-pad langs die vyf-en-dertigste parallel van Fort Defiance, New Mexiko -gebied, tot by die Colorado -rivier aan die grens tussen Kalifornië en Arizona. Die kontrak is gewen deur Edward Fitzgerald Beale, 'n voormalige Superintendent van Indiese Sake vir Kalifornië en Nevada wat die rang van brigadier -generaal in die Kaliforniese milisie beklee het. Beale was 'n goeie keuse vir die opname, omdat sy dele van hierdie streek gedurende die Mexikaanse oorlog gereis het en 'n roete vir 'n transkontinentale spoorlyn ondersoek het.
Eers nadat Beale die kontrak aanvaar het, het hy verneem van die spesiale voorwaardes van die minister van oorlog. Floyd het Beale beveel om vyf-en-twintig van die kamele saam te neem op die ekspedisie. Beale protesteer heftig dat hy met die kamele beswaar is, maar Floyd was vasberade. Sedert Wayne Camp Verde verlaat het, was die kamele ongebruik. Die regering het tyd en geld bestee om die kamele in hierdie situasie te toets, en Floyd was vasbeslote om te sien of hulle die geld wat daarvoor bestee word, sou regverdig. Hoewel hy sterk teen die idee was, het Beale uiteindelik ingestem.
Op 25 Junie 1857 vertrek die opmetingsekspedisie na Fort Defiance. Die partytjie het bestaan ​​uit vyf-en-twintig kamele, twee drovers, vier-en-veertig soldate, twaalf waens en ongeveer vyf-en-negentig honde, perde en muile. Aanvanklik het die opvoering van die kamele Beale oortuig dat sy oorspronklike protes gegrond was, aangesien die diere stadiger beweeg as die perde en muile en gewoonlik ure te laat was om die kamp te bereik. Op die tweede week van die reis verander Beale egter van deuntjie en merk op dat die kamele 'beter loop'. Hy skryf later die stadige begin van die kameel toe aan hul maande van ledigheid en gemak op Camp Verde. Dit was nie lank nie of die kameel het hul taak aangepak en beide perde en muile begin distansieer, 'n vrag van 700 pond teen 'n konstante spoed verpak en die grond deurkruis wat die ander diere laat baljaar het. Teen die tyd dat die ekspedisie vroeg in Augustus by Fort Defiance aankom, was Beale oortuig van die kameel se vermoëns. Op 24 Julie skryf hy aan Floyd: 'Dit is vir my baie aangenaam om die hele sukses van die ekspedisie met die kamele te rapporteer, sover ek dit probeer het. Ons werk onder al die nadele en ons het sonder 'n ongeluk hier aangekom, en alhoewel ons elke dag die kamele met swaar pakke gebruik het, het ons beslis minder seer rug en gestremdes as wat met pakmuise sou gebeur het. By die aanvang het ek byna sewehonderd pond op elke kameel ingepak, wat ek vrees 'n te swaar las was vir die aanvang van so 'n lang reis, maar hulle het dit daagliks ingepak totdat die gewig verminder is deur ons daaglikse gebruik daarvan as voer vir ons muile. "
By die vind van water blus perde op 'n opmetingsekspedisie gretig hul dors terwyl die meegaande kamele min belangstelling toon. Die weermag se kamele het bewys dat hulle die onderdrukkende klimaat van die Amerikaanse suidweste en ander ontberings kon weerstaan ​​wat perde en muile in paniek kon bring. (Perde wat hul dors les, kamele wat minag, deur Ernest Etienne de Franchville Narjot, The Stephen Decatur House Museum)
Einde Augustus het die ekspedisie die fort op hul opname verlaat. Beale was bekommerd oor die gevare verbonde aan so 'n reis oor so 'n verraderlike terrein, maar hierdie kommer was ongegrond ten opsigte van die kamele. Soms vergeet ons dat hulle by ons is. Daar was beslis nooit so 'n geduld of volharding en so 'n bietjie lastig soos hierdie edele dier nie. Hulle pak hul swaar vrag mielies, waarvan hulle nooit 'n graan proe wat saam met die kos aangebied word nie, en is altyd klaar met die waens, en ook so volmaak en stil dat hulle die bewondering van die geheel is kamp. …. (A) hierdie keer is daar nie 'n man in die kamp wat nie tevrede is met hulle nie. Hulle is vandag beter as toe ons saam met hulle uit Camp Verde vertrek het, veral omdat ons manne uit ondervinding geleer het hoe hulle die beste verpak kan word. "
Die kamele het min van die voer geëet, maar was eerder tevrede met die struik en stekelrige plante wat langs die roete gevind is. Hulle kon dertig tot veertig myl per dag aflê, agt tot tien dae lank sonder water ry, en dit was nie die minste wat deur die onderdrukkende klimaat gepla was nie. Op 'n stadium het die ekspedisie verlore geraak en per ongeluk in 'n onbegaanbare canyon gelei. Die gevolglike gebrek aan gras en water vir meer as ses en dertig uur het die muile woes gemaak. 'N Klein verkenningsgeselskap op kamele is gestuur om 'n spoor te vind. Hulle het 'n rivier gevind wat ongeveer twintig myl ver was en die ekspedisie daarheen gelei, wat letterlik die lewens van mense en diere gered het. Van toe af is die kamele gebruik om alle watergate te vind.
Die ekspedisie het op 17 Oktober die Colorado -rivier bereik, die laaste struikelblok in hul reis. Terwyl hy voorberei het om die rivier oor te steek, het Beale op 18 Oktober aan Floyd geskryf: 'Die kamele het 'n belangrike deel van al ons bedrywighede uitgevoer. Sonder die hulp van hierdie edele en nuttige brute sou baie ontberings wat ons gespaar was, ons lot te beurt geval het en ons bewondering daarvoor elke dag toegeneem het, aangesien sommige nuwe ontberings, geduldig, hul hele aanpassing en nut meer volledig ontwikkel het in die verkenning van die wildernis. Soms het ek gedink dat dit onmoontlik was dat hulle die toets kon deurstaan, maar dit lyk asof hulle gelyk is aan elke proef en met soveel krag van elke verkenning af gekom het as voordat hulle begin het. Ek het hulle onderwerp aan proewe wat geen ander dier moontlik sou kon verduur nie, en tog het ek hier aangekom, nie net sonder die verlies van 'n kameel nie, maar hulle word toegelaat deur diegene wat hulle in Texas gesien het, in 'n net so goeie toestand as toe ons het San Antonio verlaat …. Ek glo dat ek op hierdie tydstip vir elke man in ons party kan praat, as ek sê dat daar nie een is wat nie die mees onverskillige van ons kamele sal verkies bo vier van ons beste muile nie. "
Op 19 Oktober, toe die ekspedisie die Colorado begin oorsteek, was Beale bekommerd oor die kamele wat oorgekom het, omdat hy meegedeel is dat hulle nie kan swem nie. Hy was aangenaam verras toe die grootste kameel na die rivier gelei is, regs in vol gelaai gedompel het en sonder moeite oorgeswem het. Die oorblywende kamele het ook sonder voorval oorgesteek, maar twee perde en tien muile het in die poging verdrink. Hul opmetingsmissie is voltooi en Beale het die ekspedisie na Fort Tejon, ongeveer 100 kilometer noord van Los Angeles, gelei om te rus en weer te voorsien. Die ekspedisie het byna vier maande geduur en meer as twaalfhonderd myl afgelê.
Floyd was baie tevrede met die resultate. Hy het Beale beveel om die kamele terug te bring na Camp Verde, maar Beale het verdwyn en die verskoning gegee dat as die troepe in Kalifornië by die Mormoonse Oorlog betrokke sou raak, die kamele van onskatbare waarde sou wees. Beale het die kamele na die plaas van sy sakevennoot, Samuel A. Bishop, in die onderste San Joaquin -vallei verskuif. Bishop gebruik die kamele in sy persoonlike besigheid en vervoer vrag na sy plaas en die nuwe stad naby Fort Tejon. Tydens so 'n onderneming is Bishop en sy manne gedreig met aanval deur 'n groot groep Mohave -Indiane. Biskop het sy manne op die kamele gemonteer en die Indiane aangestuur. Dit was die enigste gevegsaksie wat die kamele gebruik en dit is nie uitgevoer deur die Amerikaanse weermag nie, maar deur burgerlikes.
In April 1858 word Beale beveel om 'n tweede roete langs die vyf-en-dertigste parallel van Fort Smith, Arkansas tot by die Colorado-rivier op te spoor vir gebruik as 'n wa- en verhooglyn. Hy het nog vyf-en-twintig kamele van Camp Verde gekry vir hierdie ekspedisie. Dit het Beale byna 'n jaar geneem om hierdie missie te voltooi en sy verslag aan Floyd het weer die voorbeeldige prestasie van die kamele geprys.
In sy jaarverslag aan die kongres in Desember 1858 het Floyd entoesiasties gesê: Die hele aanpassing van kamele by militêre operasies op die vlaktes kan nou geneem word soos aangetoon. " Hy het verder verklaar dat die kameel dit bewys het Groot nut en meerderwaardigheid bo die perd vir alle bewegings op die vlaktes of woestyne en het die kongres aanbeveel Magtig die aankoop van 1 000 kamele. " Die kongres was egter nie oortuig nie en het geen verdere finansiering toegestaan ​​nie. Ongetwyfeld pleit Floyd weer sy saak in sy jaarverslag in 1859, 'Die eksperimente wat tot dusver gemaak is, en dat hulle redelik vol is, toon aan dat kamele 'n baie bruikbare en ekonomiese vervoermiddel is vir mense en voorrade deur die groot woestyn en onvrugbare dele van ons binneland. diere sou ons leër in staat stel om ons grense en al ons interoseaniese roetes groter en vinniger beskerming te bied as drie keer hul koste op 'n ander manier. As 'n maatstaf van ekonomie kan ek nie te sterk die aankoop van 'n volledige voorraad aanbeveel vir die oorweging van die kongres nie. Ondanks die oorvloedige bewyse en goeie argumente sou die kongres nie wyk nie. Floyd het in 1860 weer probeer, maar toe het die wolke van burgeroorlog die aandag van die kongres onverdeeld gekry en die idee om kamele te koop was ver van hulle gedagtes.
In November 1859 het die weermag die leiding geneem oor die agt-en-twintig kamele op die plaas Bishop 's en dit na Fort Tejon verplaas. Alhoewel die diere in 'n taamlik swak fisieke toestand was, was daar nou drie meer as wat Beale oorspronklik op die plaas oorgebly het, wat die teorie van MAJ Wayne toon dat die kamele die kans kry om op hul eie te broei. Hierdie kudde het in Fort Tejon gebly tot Maart 1860, toe hulle na 'n gehuurde weidingsgebied ongeveer twaalf myl van die fort verplaas is. In September is verskeie kamele na Los Angeles gestuur om aan die Army se eerste amptelike toets van kamele in Kalifornië deel te neem.
Die toets, onder bevel van die assistent -kwartiermeester, CPT Winfield Scott Hancock, was om te kyk of die kamele effektief as 'n sneldiens gebruik kan word. Die kamele is getoets teen die bestaande diens, 'n bord met twee muile, om boodskappe ongeveer driehonderd kilometer van Camp Fitzgerald na Camp Mohave aan die Colorado-rivier te vervoer. Twee proeflopies is gemaak en in albei sterf die kamele aan uitputting, wat die weermag laat besef het wat ander toetse reeds getoon het, dat kamele nie vir spoed geteel is nie, maar vir vervoer.Alhoewel die toets bewys het dat die "camel express" aansienlik goedkoper was, was dit nie vinniger as die muil- en bakborddiens nie en was dit baie moeiliker vir die kamele. Dit was die enigste toets wat hulle ooit gedruip het.
'N Tweede weermageksperiment is vroeg in 1861 uitgevoer toe vier kamele opgedra is om die grenskommissie te vergesel tydens hul opmetingsekspedisie na die grens tussen Kalifornië en Nevada. Die ekspedisie, wat van die begin af hopeloos ongeorganiseerd was, was 'n totale mislukking en het amper in 'n ramp beland. Die ekspedisie het verdwaal en in die genadelose Mojave -woestyn ingeloop. Nadat hulle verskeie muile verloor het en die meeste van hul toerusting laat vaar het, was dit die standvastige kamele wat die dag gered het en die oorlewendes na veiligheid gebring het.
Die koms van die Burgeroorlog het die kameel -eksperiment effektief gestuit. Rebelle -troepe het Camp Verde op 28 Februarie 1861 beset en verskeie van die oorblywende kamele gevange geneem en dit gebruik om sout te vervoer en pos om San Antonio te vervoer. Die kamele het swaar gely onder die hande van hul gevangenes, wat 'n intense afkeer van die diere gehad het. Hulle is erg mishandel, mishandel en 'n paar van hulle is doelbewus vermoor.
Die kudde naby Fort Tejon, met een-en-dertig kamele, is op 17 Junie 1861 na die Los Angeles Quartermaster Depot oorgeplaas. 'n mens weet wat om nog met hulle te doen. Verskeie aanbevelings om dit vir posdiens te gebruik, is voorgestel, maar nooit aanvaar nie. Die koste vir die voer en versorging van die ongebruikte diere het uiteindelik te veel geword, en op aanbeveling van die Departement van die Stille Oseaan het die minister van oorlog, Edwin M. Stanton, beveel dat hulle op 'n openbare veiling verkoop moet word. Klaarblyklik onbewus van die talle suksesvolle toetse wat met die kamele uitgevoer is, het Stanton gesê, 'Ek kan nie vasstel dat hierdie persone ooit in diens was om die militêre diens te bevoordeel nie, en ek dink nie dat dit prakties sal wees om dit nuttig te maak nie.'
Op 26 Februarie 1864 is die sewe en dertig kamele uit Kalifornië verkoop vir $ 1,945, oftewel $ 52,56 per kameel. Die oorlewende vier-en-veertig kamele van Camp Verde is uiteindelik aan die einde van die oorlog teruggevind. Op 6 Maart 1866 is hulle ook op die veilingsblok geplaas, wat $ 1,364, oftewel $ 31 per kameel, te staan ​​gebring het. Die kwartiermeester-generaal van die weermag, MG Montgomery Meigs, keur die verkoop goed en verklaar sy hoop dat burgerlike ondernemings die gebruik van die kameel meer suksesvol kan ontwikkel en spreek sy opregte spyt uit dat die eksperiment misluk het.
Die kamele beland in sirkusse, gee kinders ritte, hardloop in 'kameelresies', woon op privaat boerderye of werk as pakdiere vir mynwerkers en prospekteerders. Hulle het 'n bekende gesig geword in Kalifornië, die suidweste, noordweste en selfs so ver as British Columbia, en hulle vreemde voorkoms het dikwels menigtes nuuskieriges getrek. In 1885, toe 'n jong seuntjie van vyf wat in Fort Seldon, New Mexico woon, onthou GEN Douglas MacArthur dat hy 'n kameel gesien het: 'Op 'n dag was 'n nuuskierige en skrikwekkende dier met 'n voller kop, 'n lang en krom nek en skaam bene, om die garnisoen. die dier was een van die ou weermagkamele. "
Voetnote en hulpbronne
1. Aangehaal in David Herbert Donald, Lincoln (Londen: Jonathan Cape, 1995), 273.
2. Jefferson Davis na Varina Howell Davis, Montgomery, Alabama, 20 Februarie 1861, Jefferson Davis Papers, Museum of the Confederacy, Richmond. Sien ook Varina Howell Davis, Jefferson Davis, voormalige president van die Konfederale State van Amerika: 'n Memoir deur sy vrou (New York: Belford Company, 2 vols. 1890).
3. Aangehaal in Donald, Lincoln, 20.
4. Mevrou Lincoln se verskillende huishoudelike verhore sowel as haar gesindhede word duidelik in haar briewe getoon. Sien Justin G. Turner en Linda Levitt Turner, reds. Mary Todd Lincoln: haar lewe en briewe (New York: Alfred A. Knopf, 1972).
5. New York Herald, 6 Februarie 1862, kyk ook Jean H. Baker, Mary Todd Lincoln: 'n Biografie (New York: W.W. Norton, 1987), 206 William Seale, Die president se huis: 'n geskiedenis, 2de uitg. (Washington, DC: White House Historical Association, 2008), vol. 1.
6. Jefferson Davis na Franklin Pierce, Washington, DC, 20 Januarie 1861, Jefferson Davis: Private Briewe 1823–1889, red. Hudson Strode. (New York: Harcourt Brace and World, 1966), 122.
7. Varina Howell Davis aan Jefferson Davis, Mill View, Georgia, 22 September 1865, Eleanor Brockenbrough Library, Museum of the Confederacy.
8. William J. Cooper Jr., Jefferson Davis, Amerikaans (New York: Vintage Books, 2000), 463.
9. Robert Douthat Meade, Juda P. Benjamin: Konfederale staatsman (New York: Oxford University Press, 1943), 285.
10. Mary Chestnut, dagboek, Mary Chesnut se burgeroorlog, C. Vann Woodward, red., (New Haven: Yale University Press, 1981), 85, 609, 746, 747, 785.
Konfederale magte het Fort Sumter drie en 'n half dae lank beskut voordat Noordelike bevelvoerder majoor Robert Anderson oorgegee het. Hierdie beeld beeld Fort Sumter uit soos dit in 1861 verskyn het.
Dit het alles by Fort Sumter begin.
Op 20 Desember 1860 het Suid -Carolina afgeskei van die Unie. Vyf dae later het 68 federale troepe wat in Charleston, Suid -Carolina, gestasioneer was, teruggetrek na Fort Sumter, 'n eiland in Charleston Harbour. Die noorde beskou die fort as die eiendom van die Amerikaanse regering. Die mense van Suid -Carolina het geglo dat dit aan die nuwe Konfederasie behoort. Vier maande later het die eerste verlowing van die Burgeroorlog op hierdie betwiste grond plaasgevind.
Die bevelvoerder by Fort Sumter, majoor Robert Anderson, was 'n voormalige slawe -eienaar wat nietemin ongetwyfeld lojaal was aan die Unie. Met 6 000 Suid -Carolina -burgermagte wat die hawe lui, is Anderson en sy soldate afgesny van versterkings en voorraad. In Januarie 1861, as een van die laaste dade van sy administrasie, het president James Buchanan 200 soldate en voorrade op 'n ongewapende handelsskip, Star of the West, gestuur om Anderson te versterk. Dit het vinnig weggegaan toe die artillerie in Suid -Carolina daarop begin skiet het.
In Februarie 1861 is Jefferson Davis ingehuldig as die voorlopige president van die Konfederale State van Amerika, in Montgomery, Alabama. Op 4,1861 Maart het Abraham Lincoln sy ampseed afgelê as president van die Unie in Washington, DC. Die lot van Fort Sumter lê in die hande van hierdie twee leiers.
Met verloop van weke het druk toegeneem op Lincoln om aksie te neem op Fort Sumter en die state te herenig. Lincoln beskou die Suidelike afstigting as 'kunsmatig'. Toe Jefferson Davis 'n groep kommissarisse na Washington stuur om te onderhandel vir die oordrag van Fort Sumter na Suid -Carolina, word hulle dadelik weerlê.
Lincoln het 'n dilemma gehad. Fort Sumter het nie meer voorraad nie, maar 'n aanval op die fort sou as noordelike aggressie voorkom. State wat nog steeds deel van die Unie gebly het (soos Virginia en Noord -Carolina) kan moontlik in die afskeidings kamp ingedryf word. Mense in die buiteland en in die buiteland kan simpatiek teenoor die suide word. Tog kon Lincoln nie toelaat dat sy troepe honger of oorgee nie en die risiko loop om aansienlike swakhede te toon.
Jefferson Davis is op 18 Februarie 1861 voorlopig president van die Konfederale State van Amerika ingehuldig en later dieselfde jaar tot president van die CSA verkies.
Uiteindelik het hy 'n plan ontwikkel. Op 6 April het Lincoln aan die goewerneur van Suid -Carolina gesê dat hy proviand na Fort Sumter gaan stuur. Hy sal geen wapens, troepe of ammunisie stuur nie, tensy Suid -Carolina natuurlik aangeval word.
Nou lê die dilemma by Jefferson Davis. Deur die hervoorsieningsbrigade van Lincoln aan te val, sou die Suide die aggressiewe party wees. Maar hy kon eenvoudig nie toelaat dat die fort hervoorsien word nie. J.G. Gilchrist, 'n Suidelike koerantskrywer, het gewaarsku: "Tensy jy die bloed in die gesig van die mense van Alabama besprinkel, is hulle oor minder as tien dae terug in die ou Unie."
Davis het besluit dat hy geen ander keuse gehad het as om Anderson te beveel om Sumter oor te gee nie. Anderson het geweier.