Professionele vroue het sterk redes om aanbevelings te ignoreer wat hulle dring om 'n meer sigbare teenwoordigheid by die werk te hê, volgens 'n nuwe studie.
Terwyl navorsing het getoon dat sigbaarheid in die werkplek noodsaaklik is vir professionele vordering, is die realiteit dat dit vir sommige vroue makliker gesê word as gedoen.
Vir twee jaar het drie sosioloë van Stanford Universiteit hulself in 'n vrou se professionele ontwikkelingsprogram by 'n groot organisasie sonder winsoogmerk in die Verenigde State gedompel. Hulle het onderhoude met 86-programdeelnemers gehou en 36-besprekingsgroepe en 15-vergaderings waargeneem, waar baie van die vroue die hindernisse en vooroordele wat hulle ondervind het, gedeel het, asook die strategieë wat hulle gebruik het om hulle te oorkom. Die navorsing verskyn in Sosiologiese Perspektiewe.
Hulle het gevind dat vir baie van die vroue wat hulle bestudeer het, verwagtinge vergelyk wat hulle in die weg staan ​​van algemene loopbaanwenke soos "sit by die tafel," praat met gesag, "en" betrek by vergaderings. "
Baie van die vroue wat aan die studie deelgeneem het, het aan navorsers gesê hulle het 'n dubbele binding gehad. As hulle aan die kantlyn gewerk het, kon hulle deur hul kollegas oorskadu word en oor die hoof gesien word vir werkbevordering. Maar met 'n meer assertiewe teenwoordigheid in die kantoor, het baie vroue gedink, kan ook weer brand.
In plaas daarvan het hierdie vroue 'n strategie aangeneem wat die navorsers "opsetlike onsigbaarheid" genoem het, 'n risikovrye, konflik-vermydende benadering om ongelyke werksplekke te navigeer.
"Om karre te maak wat lonend was, het vroue probeer om die kanse vir interpersoonlike konflik te verminder en geleenthede vir vriendelike verhoudings binne hul werkspanne te verhoog ..."
Terwyl vroue in die studie erken dat dit minder sigbaar is in die kantoor, hulle kans kan hê op 'n bevordering of ander loopbaangeleenthede, erken hulle dat vroulike norme oortree word, soos om selfversekend of gesaghebbend te wees wanneer hulle na verwagting lekker, samewerkend en gemeenskaplik- kan dieselfde effek hê.
Een vrou in die studie het gedeel hoe sy bekommerd was dat konflik by die werk haar verhoudings met kollegas kan ontwrig. Sy het aan die navorsers gesê dat mans by vergaderings haar sou misloop vir 'n sekretaresse, toe sy eintlik 'n sagteware-ingenieur was. Eerder as om die stereotipe te konfronteer, het sy verkies om dit af te skud. Ten einde die blootstelling aan konflik te beperk, het sy gekies om 'n lae profiel te hou en inkrementeel te bevorder in haar loopbaan sonder terugslag.
"Om karre te skep wat lonend was, het vroue probeer om die kanse vir interpersoonlike konflik te verminder en geleenthede vir vriendelike verhoudings binne hul werkspanne te verhoog," skryf die navorsers.
'Ek gaan nooit groot wees nie'
Werk agter die skerms het ook gereageer met baie vroue in die studie wat 'n sigbare teenwoordigheid gelykgestel het met aandag-soekende gedrag soos aggressief of selfbevordering. Dit het in stryd met hul eie karakter gevoel, het hulle berig.
In 'n besprekingsgroep het die navorsers waargeneem, een vrou sê vir haar maats: "Ek bedoel ek gaan nooit groot wees nie, ek is nooit nooit nie." Sy sê dat terwyl daar mans in haar kantoor was met groot persoonlikhede, daardie benadering het nie resoneer met haar eie styl nie.
"... Ek was baie ongemaklik met die woord 'leierskap' totdat ek dit vir myself kon herdefinieer. '
Hierdie vroue het die norm bevraagteken dat effektiewe werknemers aandag moet skenk aan hulself. "Ware leiers hoef nie regtig te sê wat hul titel is nie, of moet hulle spog oor hul toekennings of wat ook al," sê een vrou. "Jou werk moet vir homself praat."
Eerder as om gedrag te beskou wat hulle as ongemaklik en manlik beskou het, het baie vroue verkies om die konvensionele definisies van professionele sukses stil te maak deur 'n ander werkstyl te omhels, sê die navorsers.
Soos een vrou in 'n onderhoud sê, "Nie dat daar iets fout is met mense wat hulself wil bevorder en geld verdien en groot titels het nie. Dis net dat ek baie ongemaklik was met die woord 'leierskap' totdat ek dit kon herdefinieer vir myself. "
In ooreenstemming met vorige navorsing wat toon dat vroue oor die algemeen 'n oneweredige deel van gesinsverantwoordelikhede dra, het die navorsers bevind dat die agterblywende agtergrond 'n besonder algemene strategie is vir vroue wat kinders by die huis versorg. Bly uit die kollig by die werk gehelp om hierdie vroue in stand te hou beide professionele en persoonlike stabiliteit.
Die vermindering van sigbaarheid ten einde werk / lewensbalans te skep, het egter ten koste van die maak van groot loopbaanbewegings vir sommige vroue.
"Vroue in ons studie het hierdie strategie gekies uit 'n beperkte stel opsies ..."
Byvoorbeeld, een vrou het gesê sy het haar ambisies by die werk afgeskaal toe een van haar kinders gediagnoseer is met 'n mediese toestand wat meer volwasse toesig vereis het. Sy het van 'n hoër vlakrol na 'n minder stresvolle en minder sigbare werk verander.
Baie vroue in die studie, skryf die navorsers, "vind dat hulle hul ambisies net tot 'n punt kan streef om stabiliteit te verseker." Vroue wat aan die ontwikkelende gesinsbehoeftes voldoen, het dikwels tot die gevolgtrekking gekom dat die omskakeling van 'n agter-die-skerm-benadering hulle effektief kon maak bly uit die kollig en vermy negatiewe terugslag.
"Vroue in ons studie het hierdie strategie gekies uit 'n beperkte stel opsies," sê mede-outeur Priya Fielding-Singh. "Omdat daar geen duidelike pad was om dit alles te hê nie, het baie gekies om egtheid en konflikvermindering by die werk en tuis te prioritiseer."
Uiteindelik sê die skrywers: dit is organisasies - nie die vroue wat in hulle ingebed is nie - wat moet aanpas om geslagsgelykheid te skep.
"Organisasies moet besef dat vroue vra om sigbaar te wees sonder om die tol te erken wat sulke sigbaarheid inneem, nie die speelveld regtig vergelyk nie," sê mev. Swethaa Ballakrishnen. "Om werklik gelyke werkplekke te wees, moet organisasies die maniere waarop hulle die sigbaarheid toewys en beloon, heroorweeg."
Alhoewel hul studie nie die gevolge van die strategieë wat vroue geneem het, dop nie, vermoed die skrywers dat die werk agter die skerms vroue kan benadeel wat na topposisies in hul organisasies soek. Totdat organisasies vlak speelvelden word, sal daar aansporings wees vir vroue om hierdie strategie voort te gaan aanneem.
Vooruitskouend, sê hulle, organisasies moet verseker dat vroue nie terugslag sal kry van hul bestuurders en eweknieë wanneer hulle sigbare rolle aanneem nie.
"Intussen is dit belangrik om te verstaan ​​hoe strukturele hindernisse die keuses van vroue beïnvloed en uiteindelik hul loopbaanuitkomste," sê Fielding-Singh.
Stanford se Clayman Instituut vir Geslagsnavorsing het die navorsing ondersteun.