1 Petrus 1 – Jubel oor God en leef uit die hoop : Bybelskool : https://bybelskool.com
Export date: Fri Apr 16 8:08:09 2021 / +0000 GMT
Petrus rig sy brief aan die "vreemdelinge van die Diaspora" en dui daarmee die Christene uit die heidennasies aan wat verspreid in Pontus, Galasië, Kappadosië, Asië en Bitinië, provinsies in die noorde en weste van wat ons vandag ken as Turkye, woon. Petrus het duidelik 'n band met dié gelowiges, hoewel ons nie presies weet hoe dit gebeur het nie.
1. "Hulle wat uitverkies is volgens die voorkennis van God die Vader ...." (BDV)
God se keuse vir en van ons is daarom nie maar 'n tydelike bevlieging nie, maar het 'n ewige karakter. Sy voorkennis is ook nie gebaseer op hóé sy mense is nie, óf wat hulle gedoen het of nog sal doen nie, maar gebaseer enkel en alleen op grond van sy eie genadige voorneme. Voorkennis beteken dus: God het geweet wat Hy gaan doen.
Oor só 'n voorkennis en uitverkiesing kan 'n mens net juig. Trouens dit is al manier om daarop te reageer. God se keuse vir ons kom dus nie net uit die verre verlede nie. Dit kom uit die tydlose ewigheid voor alles tot stand gekom het wat ons as die heelal ken! Tóé al het Hy geweet Hy gaan ons kies om deur die Gees heilig gemaak te word sodat ons aan Hom gehoorsaam kan wees.
Ons het dus in God se gedagtes bestaan, lank voor ons die lewenslig aanskou het. Wat 'n diep voorreg en vreugde is dit nie!
2. "om deur die heiligmaking van die Gees gehoorsaam te wees ...." (BDV)
Die Heilige Gees se heiligmakende krag begelei hulle tot gehoorsaamheid aan God. Ons dink nie genoeg hieraan nie. Heiligmaking is net so 'n geskenk van God as wat geloof dit is. Die feit dat ons aan God gehoorsaam lewe, kom ook van Hom af. Hy het geweet Hy gaan ons heilig maak sodat ons Hom kan ken. En Hy is besig om dit nou uit te voer deur die Gees.
Dit gebeur uiteraard nie sonder dat ons Hom toelaat en met Hom saamwerk nie. Vandaar die oproep in die res van die brief om op God se verbintenis aan ons te reageer met 'n verbintenis aan Hom in die praktyk van die lewe. Maar, heiligmaking bly steeds iets wat die Gees in ons doen, en daarom 'n geskenk van God. God werk dus in ons met die oog op die toekoms. Hy wil ons volmaak saam met Hom in sy koninkryk inneem.
3. "en met die bloed van Jesus Christus besprinkel te word." (BDV)
Die besprinkeling met die bloed van Jesus Christus dui nie net op iets wat met die doop en met wedergeboorte gebeur nie, maar inderdaad op iets wat deur die hele lewe van toepassing is. Die bloed van Jesus Christus reinig ons voortdurend om met God in verhouding te kan staan, soos 'n mens ook in Hebreërs 9:14 lees: " hoeveel te meer sal die bloed van Christus ... ons gewete reinig van dooie werke sodat ons die lewende God kan dien."
1:3-12 – Jubel oor God in allerhande beproewings
Met hierdie inleiding is dit geen wonder dat Petrus uitbars in 'n lofbetuiging aan God nie. Hy fokus op die ewige erfenis wat in die hemel vir ons in bewaring gehou word. Die opstanding van Jesus Christus uit die dood is die basis van ons hoop – 'n lewende hoop – dat ons dié erfenis aan die einde in besit sal neem.
Let op hoe Petrus in vers 5 ons geloof en die krag van God aan mekaar verbind: "ja, vir julle wat, deur julle geloof, deur die krag van God bewaar word vir die verlossing." Beide God se krag sowel as ons geloof speel 'n rol in ons volharding tot die einde toe. Ons gryp vas aan God, omdat Hy ons gegryp het.
Oor hierdie erfenis en hierdie toekoms moet ons jubel ... "al moes julle nou eers vir 'n kort tydjie deur allerhande beproewings bedroef word." Daar is immers 'n doel met beproewings – dit wys die egtheid van ons geloof, iets wat baie kosbaar is. Die toetsing deur beproewings wys dat geloof beproefd is, dat dit die moeite werd is. En die motivering vir ons volharding kom van ons liefde vir die Here Jesus Christus, in wie ons glo, al het ons Hom nog nie gesien nie. Hy is die Een van wie ons glo dat Hy ons by die verlossing sal uitbring, sodat ons die einddoel van ons geloof kan bereik.
Petrus roep hulle daarom op om verstandelik paraat te wees ("omgord die lendene van julle verstand") en nugter op te tree en hulle volledig op God se genade te verlaat. Hulle hele persoonlike lewe moet van God se heiligheid getuig, omdat dit is hoe God is, aangehaal uit Levitikus (11:44-45; 19:2; 20:7).
Hy spel dit nie meer presies hier uit nie – hy sal later meer prakties skryf oor arbeidsverhoudinge en die huwelik wat hierby aanhaak – maar stel dit in die algemeen dat hulle dus nie meer leef soos hulle natuurlike neigings van vroeër (vers 14) en die oorlewerings van hulle voorvaders (vers 18) aan hulle voorskryf nie, want dit is sonder kennis van God en lei tot 'n sinlose lewe.
Hulle moet leef soos God dit aan hulle geopenbaar het in Christus Jesus. Hy is die voorbeeld en die inhoud van die geloof. God se heiligheid moet hulle tot ontsag vir God beweeg, nie om vir Hom bang te wees nie, maar om Hom te gehoorsaam. Hulle verlossing het Hom duur gekos, omdat hulle: "losgekoop is met die kosbare bloed van Christus, Hy wat soos 'n lam is, vlekloos en sonder liggaamsgebrek." Die offer van Christus het hulle dus in die regte verhouding met God gebring. Hulle hele lewe moet nou vir God geleef word.
Maar die oproep is nie net om persoonlik hulleself aan God te verbind nie. Dit is iets wat ook in die geloofsgemeenskap uitgeleef moet word. Die hele idee van 'n innerlike verbintenis aan God kom tot sy reg wanneer daar op ongeveinsde manier ware liefde teenoor mekaar betuig word. Hulle moet mekaar "innig met rein harte liefhê." Die Griekse woord wat hier met "innig" vertaal is, kan ook met "onophoudelik" vertaal word. Ons moet mekaar onophoudelik lief hê. Dit is immers die tipe liefde wat pas by mense wat deur 'n ewige God liefgehê word!