‘n Nuwe Afrikaanse eBoek oor die Recces
November 13, 2012 in Uncategorized ‘n Nuwe Afrikaanse eBoek oor die Recces is bekend gestel.
Oor die Recces soos hulle bekend is, die Spesiale Dienste of Verkenners is baie min bekend.
Daar is min oor geskryf en dit is ‘n jammerte. Hulle was uitgesoekte manne, die toetse wat hulle moes slag, beide die fisiese en die geestelike is byna bomenslik.
Hulle het, hulle moes dikwels alleen of slegs twee of ‘n paar meer ver agter in vyandelike gebied werk. Hierdie eBoek is ‘n denkbeeldige roman oor die lewe van veral een maar ook sy makkers se lewens as Recces.
Lees gerus hoofstuk 1
Waar begin en eindig Namakwaland, die Karoo en die Kalahari? Hulle is eindeloos en eners en baie verskillend. Daar kan jy baie ver sien. Die gesigseinder is altyd onmeetbaar ver, daar waar die blou so bleek word dat dit nie meer gesien kan word nie. Dit is waar die dae snikhittig warm kan wees en die nagte yskoud, selfs in die somer. Dit is die wêreld waar die San mense van hulle laaste vestings gehad het.
Gert Myburgh was op die plaas Eindeloos, min of meer in die middel van die gebied gebore. Dit was tussen Stoffelsvlei en Karreeboschkolk geleë, daar waar die Hantamberge en die Bokkeveldberge ligblou en klein in die verte gelyk het. Van jongs af het Gert die indruk geskep dat hy roekeloos is. Dit het gelyk asof hy nie juis bang was vir enigiets nie. In daardie wêreld sou jy maklik nie lank kon bly leef het as jy nie versigitg was nie.
Namakwaland en die Karoo se mense is taai en hard en sterk. Hulle moet so wees om daar te kan oorleef, dis `n wêreld wat nie genade met swakkelinge het nie. As jy nie geestelik sterk genoeg is om sy geaardheid te bemeester nie breek hy jou. As jy geestelik sterk genoeg is maak hy jou liggaam netso sterk. Maar die mense van daardie wêreld is nie gevoelloos nie. Dit is `n wêreld wie se mense gewoonlik stil is maar met `n diep waardering vir die mooi dinge van die lewe en verdraagsaamheid teenoor andere.
Toe Gert ses jaar oud was het sy pa vir hom `n ponie en `n windbuks gegee. “Jy ry nie alleen nie. As jy alleen ry neem ek die perd weg. Iemand moet altyd saamry. As iets gebeur kan een van die twee altyd kom hulp haal, as jy alleen is kan dit nie gebeur nie. Jy skiet geen voëls of enige ander lewende ding met die windbuks nie. Die enigste lewende goed wat jy mag skiet is giftige slange soos koper kapelle en pofadders as hulle naby die huis is. En jy moet versigtig wees, die geelslange sal jou aanval as jy mis skiet. Jy moet baie seker maak dat jy raak skiet. Behalwe vir slange mag jy net na teikens skiet. Ek sal nie weer hieroor praat nie. As jy nie luister nie verloor jy die goed.”
Gert het met al die erns van `n ses jaar oue seun na sy pa gekyk en gesê “ek sal luister, ek verstaan.”
Gert het toe begin perdry. Die werkers op die plaas was almal baie goeie ruiters en hulle en sy pa het hom gereeld geleer. As hulle na dele van die plaas wat nie te ver van die opstal was nie moes gaan het hulle hom saamgeneem. Sy pa het hom geleer hoe om te skiet. Hoe om die sneller te druk sonder om die geweer te ruk, hoe om asem te haal as hy aanlê, hoe om te skiet as hy sit of lê en hoe om uit die vuis te skiet en veral om vinnig te skiet. Gert het `n baie goeie ruiter en `n uitstekende skut geword.
Sy ma het vir hom skool gehou. Die naaste plaaskool was te ver weg. Toe hy agt jaar oud was, sy verjaardag was vroeg in Desember, het sy pa een aand gesê “jy sal van nou af op Calvinia moet skoolgaan. Daar sal jy by oom Kerneels en tant Sue bly. Dit sal beter vir jou wees as om in die koshuis te bly. Jy ken hulle en hulle kinders en julle sal goeie maats wees. Jy sal elke vakansie huis toe kom en dan kan jy jou neefs en niggies saambring as hulle hierheen wil kom. Dit is te ver en die paaie is te sleg om jou met lang naweke te gaan haal maar miskien kan ons af en toe `n plan maak. Jy verstaan mos dat jy skool toe moet gaan?”
“Ja pa, ek verstaan maar ek wens nogtans dat ek hier kon bly.”
Sy ma het hom na haar toe getrek en vasgehou. Stil. Niks gesê nie. Die moeder hart was te seer om te praat. Die stil seun wat van kleintyd af Namakwaland was. Stil, sterk en slim – `n seun wat lyk asof hy vir niks skrik nie maar wat `n kat of `n hond kon vashou en troos en help as dit seergekry of geskrik het. Wat `n veldblom tussen al die ander blomme in die lente kon uitsoek en dit bekyk en bewonder en dit nie pluk nie maar weer versigtig terugsit soos dit was. Wat fyn kon luister as die voëls kwetter en sing. En wat selfs met begrip en waardering snags kon luister as `n jakkals ver weg roep en `n ander jakkals antwoord.
Toe hy die ponie en die windbuks aan sy seun gegee het, het hy Gau geroep.
“Kyk Gau van nou af aan is jou werk om vir Gert op te pas en te leer. Jy moet hom leer hoe om perd te ry, hoe om spoor te sny, hoe om wild te bekruip, hoe om die veld plante te ken en te weet watter van hulle geëet kan word en watter giftig is, watter plante vir `n mens kan water gee as al die ander water opgeraak het. Jy moet hom alles leer wat `n Boesman weet. Net een ding moet jy los. Ek wil nie gif pyle op die plaas hê nie. As ons wildsvleis nodig het sal dit soos gewoonlik met `n geweer geskiet word. As hy groter is sal jy hom dit ook leer. En jy moet hom oppas. Is dit goed so?”
“Dit is goed so. My hart is nou baie sag want ek het die klein mannetjie al lankal bekyk en gedink ek sal hom graag wil leer. Ek sal hom netso goed soos `n Boesman in die veld maak en ek sal hom oppas. Maar ek sal hom gereeld neem na waar met die skaap gewerk word sodat hy dit ook kan leer.”
Gert het al lankal baie van Gau die Boesman gehou. Gau was so raseg soos `n Boesman hedendaags kon wees. Sy skrefies oë het niks mis gekyk nie. Hy het die grootste perd op die plaas as sy ryding geëien. Dit was `n groot swart perd en dit was moeilik om die stiebeuels hoog genoeg op te trek sodat Gau se voete dit kon bykom. Die perd het hy Mi’Kai genoem. Gert se ponie was `n blou skimmel en Gert het die perd Hantam genoem. Toe sy ma hom vra sê hy sy perd is so `n ligblou; die Hantamberge lê so `n ligblou in die verte en hulle lyk van hier af nie groot nie en sy perd is nie groot nie.
Die twee het onafskeidbaar geword. Die volwasse Boesman – hoe oud was hy? Hoe weet `n mens hoe oud is `n Boesman? Dis eers as hy na aan die dood is dat jy weet dat hy oud is. Tussenin raai jy maar net. Die Boesman en die jong wit seun. Hulle was gedurig in die veld. Soms te perd maar dikwels te voet. Toe Gert hieroor kla het Gau gesê “as `n mens wil sien wat op die grond gebeur het moet jy na aan die grond wees. Jy kan baie van `n perd se rug af sien maar te voet kan jy baie meer sien. `n Mens moet lank en ver kan loop. Jy kan nie altyd `n perd hê om op te ry nie, dan moet jy te voet loop en as jy nie daaraan gewoon is nie kan jy nie ver en vinnig loop nie. Kom laat ek jou wys.
“Vandag gaan ons te perd ry hier van die huis af tot by daardie rante daar ver. Dan ky