Die tydskrif het sy lesers geleer om nooit te sluk wat hulle bedien word nie. Nick Lehr / Die gesprek via Jasperdo, CC BY-NC-ND
Mad Magazine is op lewensondersteuning. In April 2018, dit het 'n herlaai begin, noem dit sy "eerste uitgawe". Nou is die tydskrif aangekondig Dit sal ophou om nuwe inhoud te publiseer, afgesien van die spesiale probleme van die jaareinde.
Maar in terme van kulturele resonansie en massa gewildheid, het sy invloed oor jare vervaag.
Op sy hoogtepunt in die vroeë 1970's het Mad se sirkulasie oortref 2 miljoen. Soos van 2017, was dit 140,000.
Net so vreemd soos dit klink, glo ek die "gewone bende idiote" wat veroorsaak het dat Mad 'n belangrike publieke diens lewer, en Amerikaanse adolessente leer dat hulle nie alles moet glo wat hulle in hul handboeke lees of op TV gesien het nie.
Gekke preekse onderverdeling en onverbiddelike waarheidsverhale wanneer sogenaamde objektiewe joernalistiek deferensieel teenoor gesag was. Terwyl nuusbeamptes gereeld twyfelagtige regeringseise geprototeer het, Mevrou het politici leuenaars gebel toe hulle gelieg het. Lank voordat verantwoordelike organe van openbare mening soos The New York Times en die CBS Evening News dit ontdek het, het Mad sy lesers alles vertel van die geloofwaardigheidsgaping. Die tydskrif se skeptiese benadering tot adverteerders en gesagsfigure het gehelp om 'n minder geloofwaardige en meer kritiese geslag in die 1960s en 1970s te verhoog.
Vandag se media-omgewing verskil aansienlik van die era waarin Mad floreer. Maar dit kan aangevoer word dat verbruikers te doen het met baie van dieselfde kwessies, van verwoestende advertensies tot maklike propaganda.
Terwyl Mad se satiriese nalatenskap voortduur, is die vraag of sy opvoedkundige etos - sy implisiete mediageletterdheidspogings - steeds deel van ons jeugkultuur is, minder duidelik.
'N Geseënde rondte media paniek
In my navorsing Op die media-, uitsaai- en advertensiegeskiedenis het ek die sikliese aard van media-paniek en mediahervormingsbewegings in die Amerikaanse geskiedenis opgemerk.
Die patroon gaan soos volg: 'n Nuwe medium word gewild. Skelmde politici en woedende burgers eis nuwe beperkings en beweer dat opportuniste te maklik kan gebruik maak van sy oorredende krag en verbruikers, wat hul kritiese fakulteite nutteloos maak. Maar die verontwaardiging is oorbeweeg. Uiteindelik word gehoorslede meer vaardig en opgevoed, wat so 'n kritiek en eienskap van die anakronisme lewer.
Tydens die pennetydperk van die 1830'e het tydskrifte dikwels sensasionele stories soos die "Groot Maan Hoax"Om meer kopieë te verkoop. Vir 'n rukkie het dit gewerk, totdat akkurate verslagdoening meer waardevol vir lesers geword het.
Tydens die 'Great Moon Hoax' het die New York Sun beweer dat 'n kolonie wesens op die maan ontdek is. Wikimedia Commons
Toe radio's meer algemeen in die 1930s geword het, het Orson Welles 'n soortgelyke buiteaardse hoax gepleeg met sy berugte "War of the Worlds" -program. Hierdie uitsending het nie eintlik wydverspreide vrees vir 'n uitheemse inval veroorsaak nie onder luisteraars, soos sommige beweer het. Maar dit het 'n nasionale gesprek gevoer oor radio se krag en gehoorgeloofwaardigheid.
Afgesien van die pennie koerante en radio, het ons morele paniek gesien oor dime romans, muckraking tydskrifte, telefone, strokiesprente, televisie, die video, en nou die internet. Net soos die Kongres het na Orson Welles gegaan, sien ons Mark Zuckerberg getuig oor Facebook se fasilitering van Russiese bots.
Hou 'n spieël aan ons liggies
Maar daar is nog 'n tema in die land se mediageskiedenis wat dikwels oor die hoof gesien word. In reaksie op elke oorredingskrag van elke nuwe medium, het 'n gesonde gewilde reaksie wat die rubes wat vir die skouspel val, opgewek.
Byvoorbeeld, in "The Adventures of Huckleberry Finn", het Mark Twain vir ons die hertog en die dauphin, twee kunstenaars wat van dorp tot dorp reis, onkundig gebruik met belaglike teateroptredes en vervaardigde lang verhale.
Hulle was proto-purveyors van valse nuus, en Twain, die voormalige joernalis, het alles geweet oor die verkoop van buncombe. Sy klassieke kortverhaal "Joernalistiek in Tennessee"Excoriates crackpot redakteurs en die belaglike fiksie dikwels gepubliseer as feit in die Amerikaanse koerante.
Dan is daar die groot PT Barnum, wat mense op wonderlike vindingryke maniere afgeruk het.
"Hierdie pad na die uitgang," lees 'n reeks tekens binne sy beroemde museum. Onwettige kliënte, as die uitkyk was 'n soort eksotiese dier, het hulle gou by die uitgangsdeur gekry en uitgesluit.
Hulle het dalk afgeval, maar Barnum het eintlik vir hulle 'n goeie diens gedoen. Sy museum het sy kliënte meer versigtig van hiperbool gemaak. Dit het humor en ironie gebruik om skeptisisme te onderrig. Soos Twain het Barnum 'n spoghuisspieël vir Amerika se opkomende massakultuur gehou om mense te laat weerspieël oor die buitensporige kommersiële kommunikasie.
'Dink vir jouself. Vraag gesag '
Mad Magazine beliggaam dieselfde gees. Begin oorspronklik as 'n horror-komiese, het die tydskrif ontwikkel tot 'n satiriese humor-uitlaat wat Madison Avenue, skynheilig politici en verstandeloos verbruik spog.
Die onderrig van sy adolessente lesers dat regerings lê - en net suiers val vir hucksters - Mad het implisiet die sonnige optimisme van die Eisenhower- en Kennedy-jare ondermyn. Sy skrywers en kunstenaars het pret op almal gepak en alles wat 'n monopolie op waarheid en deug beweer het.
"Die redaksionele missiestelling was altyd dieselfde:" Almal lieg vir jou, insluitende tydskrifte. Dink vir jouself. Vraag gesag, '' volgens jarige redakteur John Ficarra.
Dit was 'n subversiewe boodskap, veral in 'n era toe die oorvloed van reklame en Koue Oorlog-propaganda alles in die Amerikaanse kultuur besmet het. Op 'n tyd toe Amerikaanse televisie net drie netwerke en konsolidasie beperkte alternatiewe media-opsies oorgedra het, het Mad se boodskap uitgesteek.
Net soos intellektuele Daniel Boorstin, Marshall McLuhan en Guy Debord was kritiek op hierdie media-omgewing, Mad het dieselfde gedoen - maar op 'n manier wat wyd toeganklik was, trots idioot en verrassend gesofistikeerd.
Byvoorbeeld, die implisiete eksistensialisme weggesteek onder die chaos in elke Spy v. Spy-paneel het direk gepraat oor die krankzinnigheid van die Koue Oorlog-brankmanskap. Ontdek en getrek deur die Kubaanse ballingskap Antonio Prohías, "Spy v. Spy" het twee spioene voorgestel wat, soos die Verenigde State en die Sowjetunie, beide die leer van Wedersydse Versekerde Vernietiging. Elke spioen is aan niemand se ideologie belowe nie, maar eerder die volledige uitwissing van die ander - en elke plan het uiteindelik in hul armswedloop tot nêrens teruggekom nie.
Mevrou diegene wat die mense wat die hefbome van mag beheer, onophoudelik ondersteun. Jasperdo, BK BY-NK-SA
Die spotprent beklemtoon die irrationaliteit van verstandige haat en sinnelose geweld. In 'n opstel oor die lot van die Viëtnam-Oorlog-soldaat, het literêre kritikus Paul Fussell een keer geskryf dat Amerikaanse soldate deur die eentonigheid van geweld sonder einde veroordeel is tot sadistiese lunacy. So ook die "Spy v. Spy" ouens.
Namate die geloofwaardigheidsgaping van die Johnson na Nixon-administrasies uitgebrei het, het die logika van Mad se Koue Oorlogskritiek meer relevant geword. Sirkulasie het gestyg. Sosioloog Todd Gitlin - wat 'n leier van die Studente vir 'n Demokratiese Genootskap in die 1960s was - het gekritiseer met 'n belangrike opvoedkundige funksie vir sy geslag.
"In junior hoër en hoërskool," hy het geskryf, "Ek het dit verteer."
'N stap agteruit?
En tog het daardie gesonde skeptisisme in die daaropvolgende dekades verdamp. beide die aanloop na die oorlog in Irak en die erkenning aan die karnaval-like dekking van ons eerste realiteit TV-ster president blyk te wees bewys van 'n wydverspreide mislukking van media geletterdheid.
Ons worstel nog steeds hoe om die internet te hanteer en die manier waarop dit inligting oorlaai, filter bel, propaganda en ja, valse nuus.
Maar die geskiedenis het getoon dat terwyl ons dom en geloofwaardig kan wees, ons ook kan leer om ironie te identifiseer, huigelary te erken en vir onsself te lag. En ons sal baie meer leer oor die aanwending van ons kritiese fakulteite wanneer ons deur humor ontwapen word as wanneer ons deur pedante gedoseer word. 'N Direkte draad wat die gelukwaardigheid van mediabruikers kan bespiegel, kan van Barnum na Twain tot Mad na Suid-Park na The Onion teruggespoor word.
Terwyl Mad se nalatenskap voortduur, is vandag se media-omgewing meer gepolariseer en diffuse. Dit is ook geneig om veel meer sinies en nihilisties te wees. Mad humorvol geleer kinders wat volwassenes verberg waarhede van hulle, nie dat in 'n wêreld van nep nuus, die waarheid van die waarheid was betekenisloos. Paradoks het die Mad ethos ingelig; Op sy beste kan Mad byt en sag, humoristies en tragies, en meedoënloos en innemend wees - alles op dieselfde tyd.
Dis die sensitiwiteit wat ons verloor het. En dit is hoekom ons afsetpunte soos Mad meer as ooit nodig het.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > Kultuurverskille > Waarom Radikalisering nie net 'n Terroristiese Taktiek is nie