Na die aanvanklike vervolging van die vroeë Christene het dit eeue geduur alvorens die moderne regstaat daarin kon slaag om samelewingsvryhede tot hul reg te laat kom. Die Grieks-Middeleeuse erfenis asook die eerste moderne staatsteorieë (Machiavelli en Hobbes) kon weliswaar nie daarin slaag om samelewingsvryhede te verskans nie (vgl. Strauss 2015). Selfs die teorieë van Locke, Rousseau en Kant het hierdie tekortkoming besit. Gevolglik hoef dit ons nie te verbaas dat daar gedurende die tweede helte van die 20ste eeu en die begin van die 21ste eeu binne sogenaamde "liberaal-demokratiese" state opnuut 'n bedreiging vir samelewingsvryhede ontstaan het nie. Die stryd om persoonlike en kollektiewe (nie-staatlike) vryhede binne 'n gedifferensieerde samelewing te beveilig beleef immers tans 'n hernieude aanslag vanuit die moderne humanistiese lewensbeskouing. Benewens die strukturele differensiasie wat binne 'n samelewing voltrek mag word kan daar immers ook 'n rigting-differensiasie na vore tree.
Daarom is dit betekenisvol dat 'n gesaghebbende neo-Darwinis, Stephen Gould (wat eventueel 'n eie weg bewandel het met kritiek op verskeie sleutel-aannames van die neo-Darwinisme), in alle erns van die wetenskapsteoretiese gedagte-wêreld kennis geneem het, soos blyk uit sy opmerking: