Trump, Biden beklemtoon politieke toestand van VSA(Foto: Cliff Owen/AP) Dinsdagaand se debat tussen pres. Donald Trump en sy opponent, die voormalige adjunkpresident en Demokratiese senator, Joe Biden, was ŉ nuwe laagtepunt in vanjaar se verkiesingsveldtog. Die politieke krisis in die VSA is reeds jare lank aan’t opbou met groter demografiese, geografiese en ideologiese verskille wat soms onoorbrugbaar lyk. Dinsdagaand se debat het hierdie verskille eerder beklemtoon as om oplossings daarvoor aan te bied. Dit het soms gevoel asof ŉ mens in 1453 in Konstantinopel of in 476 n.C. in Rome staan en sien hoe ŉ groot ryk besig is om onder te gaan, en by jouself wonder waar die leiers is wat die ondergang van die ryk moet verhoed. Net soos die Bisantynse Ryk in 1453 in Konstantinopel tot ŉ einde gekom het en die Romeinse Ryk in 476 in Rome ondergegaan het, wonder ŉ mens of vanjaar se verkiesing nie die begin van die einde vir die VSA as die toonaangewende wêreldmag gaan wees nie. Terwyl Trump bombasties opgetree het en selfs soos ŉ boelie oorgekom het deur Biden voortdurend in die rede te val, sleg te sê en te beledig, was Biden se optrede maar vrot. Sy sarkastiese laggies, swak antwoorde en met tye ook ongeskikte houtjies wat hy na Trump ingekry het, was net so teleurstellend. Nóg Trump nóg Biden het oorgekom as iemand wat die magtigste land ter wêreld kan of moet lei. Pres. Trump se grootste fout tydens die debat was dat hy ŉ korrekte strategie te ver gevoer het. ŉ Dienende president kom altyd voor die uitdaging te staan dat hy tydens so ŉ debat sy eie rekord moet verdedig terwyl sy uitdager makliker voorstelle vir ŉ toekomstige bedeling kan maak. Trump moes tydens die debat sy administrasie se suksesse van die afgelope drie en ŉ halwe jaar op ŉ doeltreffender wyse verkondig het. Hy het egter nie daarin geslaag nie, maar bloot van een tema na ŉ ander rondgedans, met aanhoudende, soms selfs irriterende, aanvalle op Biden. Die fout wat Trump gemaak het, was om te dink al wat hy moet regkry, is om aan Amerikaners te bewys dat Biden nie oor die vermoë beskik om president te word nie. Ondanks Trump se bombastiese persoonlikheid het sy administrasie oor die afgelope paar jaar heelwat sukses behaal en dit sou wyser van hom wees om kiesers op ŉ goed geformuleerde wyse hieraan te herinner. Trump se strategie was dus om Biden aggressief uit te daag en Biden se swakpunte bloot te lê. Trump het dit egter heeltemal te ver gevoer. Dit was Napoleon wat gesê het jy moet nooit jou opponent onderbreek wanneer hy fouteer nie. Elke keer wanneer Biden oor sy woorde gestruikel of ŉ potensieel omstrede uitspraak gemaak het, het Trump hom in die rede geval en hom wesenlik van sy eie grootste tekortkominge gered. Daarmee saam het dit Trump onbeskof en onpresidensieel laat lyk. Die debat is volgens amptelike syfers deur baie minder mense gekyk as wat aanvanklik verwag is. Baie Amerikaners het ook halfpad deur die debat hul televisies afgeskakel en opgehou kyk. Geen sinvolle debat oor ernstige beleidsaangeleenthede is tydens die debat gevoer nie; albei leiers het eerder voortdurend hul grootste persoonlike uitdagings onthul. Wanneer ŉ mens politieke debatte sedert die 1960’s ontleed, moet Dinsdagaand se debat as ŉ absolute laagtepunt beskou word. Dit vergestalt egter ook ŉ laagtepunt vir ŉ land wat sukkel om sy rol as die magtigste politieke, ekonomiese en militêre moondheid ter wêreld te bly vervul. Demokrate en Republikeine in die VSA woon toenemend in twee aparte wêrelde. Demokrate is meestal stedelike, minder gelowige, multikulturele, links-liberale persone, terwyl Republikeine in kleiner stede en dorpe en plattelandse gebiede woon, meer gelowig, konserwatief en steeds merendeels wit is. So onlangs soos enkele dekades gelede was die verdeling tussen die twee partye minder eenvoudig en meer vloeibaar. Deesdae is die verdeeldheid so groot dat al hoe meer Amerikaners in die twee groepe niks kan vind wat hulle met mekaar gemeen het nie. Geen leier van die afgelope paar jaar, onder wie presidente Barack Obama en Trump, kon daarin slaag om Amerikaners ten opsigte van spesifieke ideale te verenig nie. Demokrate en Republikeine het vandag twee totaal verskillende beelde van hoe die VSA van die toekoms moet lyk en wat die land se rol in die wêreld moet wees. Weens die verdeeldheid is daar ŉ toename in woede, protes en selfs geweld, met ŉ plofbare situasie wat ontwikkel. iIn ŉ tydperk waar demokrasie in die wêreld toenemend onder druk verkeer, is dit steeds die VSA en Europa wat verantwoordelik is vir die beskerming van demokratiese waardes in die wêreld. Opkomende globale magte, in die besonder China, is nie net ondemokraties nie, maar selfs anti- Westerse demokrasie. Die wêreld het ŉ sterk demokratiese VSA nodig. Daarvoor mag ŉ politieke herskikking nodig wees. Dit lyk toenemend of die tweepartystelsel in die VSA uitgedien is, en veral met ŉ meer diverse VSA mag ŉ veelpartystelsel dalk net wees wat die VSA nodig het om steeds een van die voorste demokrasieë ter wêreld te bly. Regter Barrett kan Trump se konserwatiewe nalatenskap vir dekades verseker Amy Coney Barrett se benoeming kan Trump se konserwatiewe nalatenskap nog vir dekades verseker. (Argieffoto: (Barbara Allison/South Bend Tribune via AP) Pres. Trump se besluit om die 48-jarige appèlregter, Amy Coney Barrett, van die sewende appèlhof van die VSA in Chicago, vir die vakante posisie in die Amerikaanse hooggeregshof te nomineer, kan as ŉ briljante skuif beskou word om sy konserwatiewe nalatenskap vir dekades te verseker. Sou Barrett deur die Amerikaanse senaat as regter bevestig word, kan sy vir drie of vier dekades ŉ regter in die hooggeregshof bly en daarmee Trump se nalatenskap lank ná sy vertrek uit die Withuis verseker, ongeag of dit nou in 2021 of in 2025 sal wees. Die Amerikaanse hooggeregshof het nege regters wat almal lewenslange aanstellings kry. Wanneer ŉ vakante posisie in die hof ontstaan, kan die president iemand vir die posisie benoem. Die senaat voer eers onderhoude en dan ŉ openbare ondervraging met die kandidaat en stem daarna om die kandidaat te bevestig al dan nie. ŉ Benoemde het 51 stemme of 50 stemme en die stem van die adjunkpresident nodig om bevestig te word. Die huidige samestelling van die hooggeregshof is drie liberale regters, vyf konserwatiewe regters (van wie veral hoofregter John Roberts soms saam met die liberale regters stem) en die een vakante posisie wat ontstaan het ná die dood van die liberale regter Ruth Bader Ginsburg. Sou Barrett se benoeming bevestig word, sal ses van die nege regters konserwatief wees. Amy Coney Barrett het in Louisiana grootgeword en aan die private Katolieke universiteit Notre Dame in die deelstaat Indiana studeer. Sy was tot ŉ paar jaar gelede ŉ dosent in regte aan dié universiteit. In 2017 is sy deur Trump benoem tot ŉ posisie in die sewende appèlhof in Chicago. Barrett het ŉ indrukwekkende rekord as ŉ streng teksgetroue regter wat daarvan oortuig is dat regters wette, insluitend die Amerikaanse grondwet, letterlik moet interpreteer en nie hul eie gevolgtrekkings moet maak nie. Daar is geen bewyse vir bewerings dat Barrett ŉ aktivistiese regter sal wees nie. Sy het juis ŉ rekord as ŉ regter wat al soms saam met liberale regters gestem het omdat sy wette daarvolgens geïnterpreteer het. Barrett het die afgelope week afsprake met verskeie senatore by hulle kantore in Washington D.C. gehad. Haar onderhoud voor die senaat se justisiekomitee sal oor net meer as ŉ week begin en daar word verwag dat die Demokrate alles moontlik gaan doen om haar benoeming te laat ontspoor. Twee gematigde Republikeine, Susan Collins van Maine en Lisa Murkowski van Alaska, kan moontlik teen Barrett stem. Dit laat die Republikeine met 51 stemme. Die kans dat nog ŉ Republikein teen Barrett sal stem, is klein, maar die party kan selfs nog een stem verloor omdat adjunkpresident Mike Pence dan die beslissende stem sal uitbring. Belangrike sake oor aborsieregte, private wapenbesit, voorskrifte oor gelyke indiensneming, regeringsvoorskrifte oor die rol van geloof in die openbare lewe, die regte van onwettige immigrante en asielsoekers en nog omstrede aangeleenthede sal oor die volgende jaar of twee in die Amerikaanse hooggeregshof aangehoor word. Indien regter Barrett as regter in die hooggeregshof bevestig word, kan die hof moontlik verskeie uitsprake lewer wat die VSA in ŉ meer konserwatiewe rigting stuur met beperkings op die reg op aborsies, ŉ bevestiging van bestaande regte om wapens te besit, die verklaring van regstellende aksie as ongrondwetlik en beperkings op immigrasie.