Insalata di Puntarelle resep - Nuutste resepte - 2022
3 ansjovisfilette, afgespoel, droog gedruk
Groot knippie growwe kosher sout
4 groot koppe Belgiese endief (ongeveer 1 1/3 pond), in die lengte gehalveer en dan in lengte in dun repies gesny
4 selderystingels (ongeveer 1/2 pond), in lengtes van 4 duim gesny en dan in dun stroke gesny
Meng knoffel, ansjovis en sout in 'n klein bak. Mash met agterkant van houtlepel of stewige spatel tot pasta vorm. Klits olie, asyn en mosterd by. Geur sous na smaak met sout en mildelik met peper.
Plaas endief en seldery in 'n groot bak yswater. Verkoel 1 uur. Dreineer goed. Plaas in skoon bak. Bedruip met ansjovisversiering en sit voor.
Rachel Roddy se resepte vir drie winterslaai
Ondanks die huidige tekort aan groente, is die Romeinse markte vol met sigorei, wat in kombinasie met ansjovis en kappertjies 'n skerp, kleurvolle plesier van plesier bied. Lemoene, vinkel, blomkool en soetrissies verbreed die palet
Laaste wysiging op Di 9 Jul 2019 09.35 BST
Eendag verlede winter het my toe 4-jarige seun van die huis af gekom en aangekondig dat hy nie van koffie hou nie. Nou weet ek dat hulle goeie en gevarieerde maaltye by sy klein plaaslike skool eet - maar koffie? Bedoel hy iets met koffie? Het hy sy vinger in die klein plastiekbeker van die onderwyser gesteek op soek na die soet oorblyfsels? Die volgende dag het ek sy onderwyser gevra, wat versigtig is vir my nogal skuins Italiaanse, wat haar gereed gemaak het vir misverstand. Ca-koffie? Dit het ons 'n minuut geneem. Carciofi, het sy gesê, terwyl ek amper in my arm slaan van blydskap dat ons mekaar verstaan. Ca-koffie was carciofi-artisjokke! 'Hulle het artisjokke vir hulle gegee!' Wat ek bedoel het as 'n stelling, maar dit het as 'n vraag gekom. 'Ja,' het sy gesê, 'ons is in Rome.' Dit blyk dat hulle ook die kinders gee bieta, chard, en cicoria, sigorei. "En eet hulle dit?" Ek het gevra. 'Natuurlik nie,' lag sy, 'maar ons gee dit in elk geval vir hulle.'
Dit is geen plan of beplande eetbare opvoeding nie, net middagete by 'n gewone skool, waar die kinders, ondanks besnoeiings en die werk van die kokke onderbreek word deur kos wat ingebring word, bitter blare en koffie gee. Hulle kerm, weier of spoeg dit uit, maar die sade word gesaai en - miskien - 'n liefde vir artisjokke en sigorei.
Sigorei groei wild rondom Rome, sy knoppe donkergroen, paardebloemagtige blare floreer in velde, lêbeddens en toegegroeide hoeke. U vind ook dat dit hopelik tussen die krake in die sypaadjie en keistene uitspruit, terwyl dit verby die stompies kom om na die lug te reik. Wilde beteken gratis, wat van voorheen 'n belangrike en ongelooflik gewilde groente van witlof gemaak het. Dit is nog steeds. U kan steeds wilde sigorei versamel of koop, maar ook gekweekte variëteite. Albei is onbedagsaam: net soos sekere soorte hare, word hulle nie getem nie, uit die kratte en oor die rand van markstalletjies. Stalletjiehouers en klante gooi groot handvol daarvan in sakke en slaan dit amper neer. By die huis word witlof gesny, gaargemaak en dan ripassata, teruggegooi, in die pan met olywe en knoffel totdat dit 'n glinsterende warboel is. Die kookkuns neem 'n bietjie bitterheid weg, maar slegs 'n bietjie cicoria is robuust, bitter en 'n bykos wat u in elke Romeinse trattoria vind, 'n goeie opvolg vir die kaasryke pasta of stadig gekookte vleis.
Naby die onreëlmatige heuwels van die sigorei van witlof, word nog 'n geliefde Romeinse variëteit genoem puntarelle, ook bekend as cicoria di catalogn'n of cicoria asparago. Die buitenste blare is soos cicoria, maar binne -in bestaan ​​die kop uit 'n groep nuuskierige hol lote. Hierdie lote moet gesny word, in dun repies gesny word met 'n mes of 'n slim snymes en dan in yswater gebars word totdat dit krul soos die hare van Shirley Temple. Anders as cicoria, het puntarelle net 'n tikkie bitterheid. Dit word gewoonlik bedien met 'n koppie ansjovis, suurlemoen en knoffel. As u in beheer is, kan u die ansjovis weglaat, en in die afwesigheid van puntarelle, werk die verband met frisee, radicchio of die bekende sigorei of endief. Puntarelle is 'n genot van 'n slaai, inherent skerp en lewendig.
Hierdie week se tweede slaai is blykbaar Napolitaanse en versterkend. Daar is soveel resepte en sterk opinies vir hierdie resep insalata di rinforzo daar is kokke vir hierdie resep, wat tradisioneel op Kersaand geëet word, hoewel dit net so lekker is in Februarie. Ek volg die voorstelle van die kosskrywer, Angela Frenda, terwyl ek die blomkool gaar kook, maar nog steeds met inhoud. Die rooi soetrissie wat gebruik word, is tradisioneel dié wat onder asyn, papaccelle, bewaar word. Ek kook repies peper in warm olie en maak dit dan af met asyn, wat ook 'n slaaisous bied. Kappertjies, ansjovis, agurkies en olywe is 'n baas, rowwe lot: hoeveel jy byvoeg, is aan jou. Ek hou van hierdie slaai met gestroopte sout kabeljou of hardgekookte eiers.
Die derde van vandag se trio is 'n absolute gunsteling, insalata di finocchio, arance e cipolla. Dit is waarlik oranje tyd, die bome nog vol bitter en bloed lemoene, tarocchi kom uit Sicilië, 'n perfekte mengsel van skerp en soet, hul blosende vel is geen waarborg vir kleur binne nie-hulle wissel van pienk tot absoluut bloedig. Net so lekker is naeltjies, elkeen swanger met baba -lemoen. Beide variëteite werk goed vir hierdie tipiese Siciliaanse slaai van lemoen en venkel. Vandag se weergawe bevat rooi ui. Ek gebruik my skoonma se truuk om die uie in 'n mengsel van water en asyn te week, wat die hardheid en moontlikheid van sooibrand uitskakel. Sny die vinkel kragtig, spaar taai stukkies vir sop en gebruik slegs die skerp, sagte hart vir die slaai.
Al drie die slaaie staan ​​alleen, maar saam is dit 'n toptrio: skerp, versterkend en helder, 'n gejaagde plesier in die cardigan -seisoen en 'n snaakse voorstel van die komende seisoen. Moet net nie die brood, kaas en ca-koffie vergeet nie.
Puntarelle, of Romeinse sigorei, is 'n tradisionele bestanddeel vir slaaie. Foto: Rachel Roddy/The Guardian
Die puntarelle -slaai is 'n wonderlike klassieke van die Romeinse kookkuns. 'N Slaai wat in die mond sny met knoffel en ansjovis. Sterk geure in die kombuis dan.
Die Katalaanse draad van die spruit is lank en moeisaam, ook met die spesiale hulpmiddel op die foto. Omdat die drade gebuig is, is dit nodig om baie koue water te gebruik. Die eindresultaat verdien egter die wag of die prys as u dit by die restaurant gaan haal. 100 gram puntarelle kos 3 euro vir die mark ....
Fiaccavento Margherita is gebore in Rome in 1968. Nadat sy lank vir 'n diplomatieke loopbaan in Rome en Parys gestudeer het, verwerp hy die beperkings deur 'n rebelse en nie-konformistiese lewe te ontwikkel. Na 15 jaar professionele ervaring, verander bestuursveranderinge in televisie as skrywer en webinhoud. In 2012 verlaat hy Rome en die Eldorado -media na die Emilia -platteland. "Amazon op my "en sy eerste werk van fiksie.
Vir die regulasie n. 2016/679, bekend as GDPRS, stel ons in kennis dat die Rome Central -webwerf koekies gebruik. Deur voort te gaan met toegang tot die webwerf, stem u in tot die gebruik daarvan. Kom meer te wete oor koekies en gt Info Aanvaar
4 groente wat u slegs in Italië kan eet
Friarielli, cime di rapa, puntarelle, asparago bianco. Hierdie eksotiese name verwys na groente wat prakties onmoontlik is om buite Italië te vind. In werklikheid werk globalisering nie altyd nie. Sommige produkte kan nie minder (of amper) omgee vir die konsep van glokaal nie, want afgesien van 'n paar sporadiese gevalle, het bande met die terroir - om kulturele en landboukundige redes - die standaard vir standaardisering oorheers. Miskien sal dit nie so bly nie, maar vir eers sou dit jammer wees om die geleentheid af te sien om resepte te proe wat, selfs in Italië, dikwels sterk gewortel is op streeksvlak. As u 'n Italiaanse vakansie beplan, kyk gerus hierna en probeer dit gerus as dit op die spyskaart verskyn.
Dit is die spruite van 'n baie ou variëteit van sigorei en lyk tot 'n sekere mate aspersies, maar het 'n ander konsekwentheid en kenmerkende gebruik. Puntarelle is tipies van die streek Lazio (maar ook verskeie gebiede in die suide, soos Campania) en is dus een van die steunpilare van die Romeinse kookkuns, rou en met 'n hartige dressing. Insalata di puntarelle is die ongeëwenaarde klassieke resep: die spruite word in repies gesny, en as u toevallig na die voorbereiding kyk, sien u dat dit ongeveer 'n uur in yswater gedompel word. Dit behou hul bitter smaak en gee hulle hul tipiese gekrulde voorkoms, wat hulle skerper maak. Nadat die groente gedreineer is, kan die sous nie makliker wees nie. Dit is eenvoudig 'n emulsie van olyfolie en asyn, met fyngedrukte knoffel en fyngemaakte ansjovis. U moet hierdie wonderlike gereg proe om dit te glo.
Nou is ons beslis suidwaarts, en veral in Napels vind u resepte wat gemaak is met die voorkoms van raapblare. Met ander woorde, friarielli. In teenstelling met puntarelle, speel hulle in die kombuis resepte wat nie juis lig is nie, omdat hulle die friarielli in 'n pan met olyfolie, knoffel, sout en chilipeper moet soteer. Dit is die klassieke bykos vir varkwors. As jy avontuurlustig voel, moet jy Pizza con salsiccia e friarielli probeer: voordat die pizza gebak word, word die friarielli oor wors, mozzarella en tamatiesous gesit.
Hierdie baie kenmerkende en gewaardeerde rooi blaarslaai is tipies van die Veneto -streek, in die noordoostelike deel van Italië, soos aangedui deur die verwysing na die stad Treviso (die 'oorspronklikheid' daarvan word beskerm deur die PGI -benaming, Protected Geographical Indication). Dit is vanaf September beskikbaar, maar die mees gewaardeerde variëteit kom laat in die wintermaande. Radicchio word in slaaie gebruik, maar word ook uitstekend gebraai en bedek met 'n bietjie olyfolie en sout. Sy veelsydigheid maak dit perfek vir meer uitgebreide resepte: jy vind dit in risotto, as vulsel vir ravioli (ook met aartappels) en in heerlike Lasagne al radicchio, waar die lae pasta afgewissel word met radicchio, kaas en béchamel.
Dit is 'n spesiale aspersie wat in die Veneto -streek verbou word, en elke jaar word daar 'n uitstalling/kompetisie daaroor gereël. Dit is wit omdat die stingels ondergronds groei, in spesiaal voorbereide grond, sodat hulle geen sonlig kry nie. Dit het 'n bitter soet smaak wat dit ook onderskei van die aspersies wat jy gewoonlik vind. Daar is talle resepte vir wit aspersies, maar die twee wat die beste daarvan maak, is risotto en 'n tradisionele gereg wat bekend staan ​​as Asparagi bianchi con uova alla Bassanese. In laasgenoemde geval word die stingels gekook of gestoom, en vergesel van twee gekookte eiers wat u op u bord sny en met olyfolie en sout bedek.
Ek was so opgewonde toe ek 'n paar weke gelede na Montreal gaan en my eerste puntarelle -hoof kry. Ek het al jare lank tevergeefs na hierdie geheimsinnige groente gesoek. Chez Nino, in die middel van Klein-Italië, by Marché Jean-Talon, het etlike dosyne puntarelle in voorraad gehad en hulle het vir my gesê dat hulle nog 'n paar weke sou hê.
Puntarelle is 'n soort sigorei, 'n neef van endives, escarole en radicchio, en is beskikbaar op hierdie tyd van die jaar. Met sy effens bitter smaak, brosheid en varsheid, is dit een van die opwindendste groente waarmee ek die kans gekry het om mee te werk. As jy daarin byt, herinner dit jou aan seldery, venkel en sigorei. Pragtige!
Die klassieke voorbereiding is 'n bietjie werk, maar dit is deel van die ervaring. Sit aan tafel en begin snoei soos 'n Italiaanse nonna, en laat dit minstens 'n uur lank in yswater week voordat dit gebruik word. Die res kan in 'n plastieksak in die yskas gehou word, en dit hou dae lank sonder om te verkleur of te roes. Die groot buiteblaaie kan 'n paar minute in soutwater geblansjeer word, en dan in olyfolie met 'n bietjie knoffel gebraai word. Vir die slaai gebruik u slegs die klein knoppies aan die binnekant, soos hieronder gesien. U kan dit in dun skywe sny of soos 'n blommetjie soos in die video voorberei, wat u ook al verkies.
Ek het dit op 'n baie klassieke manier gemaak, met 'n knoffelagtige ansjovis -dressing, gegeur met mosterd en kappertjies, wat herinner aan 'n Caesar -dressing en dit was absoluut heerlik. As die gedagte aan ansjovis jou bang maak, sit dit eenvoudig voor met 'n suurlemoen- en olyfolieversiering, dit is ook baie goed.
As u 'n kop puntarelle in die hande kan kry en u binnekort in die Ottawa -omgewing kan wees, kontak my asseblief.
Tyd: 1h30 (weektyd ingesluit)
1 kop puntarelle of ander sigorei
1 klein venkelbol, fyngekap
1 klein knoffelhuisie, gerasper
3 ansjovisfilette in olie
1 teelepel kappertjies in pekelwater, gedreineer
INSALATA DI FINOCCHI, PUNTARELLE, ARANCE E OLIVE
DIT IS BEIDE 'N LIGTE BEGINNER en 'n wonderlike bykos - 'n eenvoudige samestelling van kontrasterende teksture en vars geure. Vinkel en lemoen gee varsheid en suurheid, terwyl die ansjovis en olywe 'n soutskop is. Stapel dit op die freselle (sien bladsy 254) as u dit meer aansienlik wil maak en dit ekstra kras wil gee
1/2 puntarelekop 1 vinkelbol, afgewerk 1 groot knoffelhuisie, baie fyngekap 10 ingemaakte ansjovis, baie fyngekap 3 eetlepels olyfolie 2 eetlepels rooiwynasyn 1 lemoen, geskil, wit pit verwyder 180 g ontpitte swart olywe seesout en varsgemaalde swartpeper
Verwyder die buitenste groen blare van die puntarelle om by die liggroen kern te kom. Maak elke spies los, halveer en sny dun in lengte. Gooi die stukke in yswater en laat dit so lank as wat u kan, verkieslik oornag, maar ten minste 'n paar uur totdat dit opkrul.
Sny die vinkel met 'n mandolien of skerp mes baie dun, voeg dit dan by die yswater en sit eenkant. Gooi die knoffel en ansjovis saam met die olyfolie en asyn in 'n kannetjie en klits kragtig tot 'n slaaisous. Sny die lemoen in stukke tussen die fyn membraan om die vleis te verwyder. Dreineer die puntarelle -krulle en venkel en droog deeglik, plaas dit dan in 'n opdienbak en meng met die slaaisous en 'n bietjie sout en peper. Eindig deur die olywe en lemoensegmente oor te strooi.
Soos die stad self, is die kos van Rome sterk, selfgeldend en reguit. Nooit flou of skugter of stil nie, inteendeel, die geure van la cucina romana is dikwels vet en selfs skerp. Verrassend genoeg het ek gevind dat 'n slaai die enigste Romeinse gereg wat die beste hier uitbeeld. Geen gewone slaai nie, puntarelle con la salsa is 'n winterslaai van sigorei ('n spesifieke Italiaanse verskeidenheid witlof genoem cicoria Catalogna). Dit word altyd bedien met 'n sterk, pikante ansjovis-knoffelversiering, wat nooit met ander groente gemeng is nie, en dit word nooit gekruid met enige ander sous nie. Dit vind u hierdie tyd van die jaar in Rome puntarelle. Terwyl cicoria Catalogna word slegs in Italië verbou, die hele gesin van witlofgroen en#8211variëteite van escarole en radicchio is die perfekte plaasvervangers. As die sagte blaarslaai 'n herinnering is, ten minste vir die volgende paar maande, eknsalata di cicoria is baie lekkerder, indien effens bitter, as meer delikate setperke.
As ek tuis is in die VSA, hou ek daarvan om 'n kombinasie van sigorei in my slaai te gebruik, altyd escarole en radicchio, soms endief en frisée, afhangende van wat in my supermark beskikbaar is. 'N Sigorei-slaai is die perfekte aanvulling op stewige wintergeregte in die oond, soos kort ribbetjies, lamskenkels of beesvleisskenkels osso buco. Ek het onlangs die slaai op die foto hier bedien saam met 'n gebraaide haas.
Die bestanddele vir die slaaisous is min, maar noodsaaklik: ansjovis van goeie gehalte-óf in olie of gesout, vars knoffel, witwynasyn en baie goeie olyfolie. Hierdie salsa is een van slegs 'n paar slaaisouse in Italië wat afsonderlik gemaak word en oor die slaai gegooi word. As dit kom by die keuse van ansjovis, is die potte met olie verpak verreweg die gerieflikste en maklikste om te gebruik, maar gesoute ansjovis, wat slegs by spesialiswinkels beskikbaar is en 'n bietjie werk verg, is gewoonlik groter, vleisiger en smaakliker. en daarom meer wenslik. Om die dressing voor te berei, word die ansjovis en knoffel saamgekap of gemaal, met die agterkant van 'n houtlepel in 'n klein mengbak of 'n mortier en stamper. Voeg geleidelik genoeg olyfolie by om 'n sous en 'n klein bietjie asyn te maak.
As die salsa dressing is te skerp na u smaak; gebruik die tradisionele Italiaanse dressing: 'n groot hoeveelheid olyfolie, 'n geringe hoeveelheid asyn, ongeveer 1 eetlepel en sout.
Rachel Roddy se resep vir 'n winterslaai
Ek het boeke ter voorbereiding van ons dreigende trek (oor 'n binnehof) gevind en 'n notaboek gevind wat ek tydens my derde jaar in Rome gebêre het. Dit is 'n blink, rooi A4-blokkie vol kosnotas, baie daarvan 'n soort dagboek, in die styl-het ek gedink-van Nigel Slater's Kitchen Diaries, die laaste kosboek wat ek gelees het voordat ek nie verpak het nie en na Italië verhuis het. Daar is ook lyste met Romeinse resepte, Italiaanse woorde en frases met sirkels om hulle, en dinge wat daarin vasgesteek is.
Een van die dinge wat vasgesteek is, is 'n driehoekige pakkie sout uit 'n veerboot, 'n ander kolom wat Rowley Leigh vir die Financial Times geskryf het, When in Rome, alles oor Romeinse bitter setperke. Omdat dit 'n koerantrubriek is, bestaan ​​daar geen twyfel oor die ouderdom daarvan nie: 24 Mei 2008. 'n Nota in bekende skrif herinner my daaraan dat dit my ma was wat dit uitgeruk en vir my gestuur het. Ek kan my die toneel voorstel. Dit is ontbyt, pa drink tee en eet roosterbrood met soveel botter en marmelade dat 'n klontjie afval, terwyl ma die koerant met af en toe kommentaar lees. Skielik roep mamma uit "Martin, kyk! Rowley (voorname) is in Testaccio (dit is waar ek gebly het, daarom kan ons eie wees) en eet cicoria.'Ons is 'n gesin wat nog steeds met knipsels handel, die kolom is uitgeruk, in 'n koevert gesit en na my gestuur. Ek kan onthou dat ek dit ontvang het en ek Rowley se beskrywing van Testaccio gelees het (ek het op die een of ander manier bedrieg dat ek hom nie raakgeloop het nie, maar ek was bly dat hy oor die plek skryf - asof dit my keuse op een of ander manier onderskryf) en om 'n slaai met die naam puntarelle met bitter te maak setperke met dieselfde naam.
Ek het die snit onderstreep en geannoteer "regtig 'n vreemde en unieke Romeinse vorm van sigorei cicoria di catalogna ... met langwerpige paardebloemagtige blare en vaalwit hol buise, wat in skywe gesny is en dan vers en rou bedien word. " Ek het die woorde "rou" en "weerkaats" vertaal as rimbalzanti, en iets gekopieer oor die antieke Romeine wat sout op hulle setperke sit om hul bitterheid te verminder, wat die oorsprong van die Italiaanse woord is insalata, slaai ook van "salacious" - kragtige goed wat dit is. Skielik is die rooi notaboek 'n soort tydkapsule van my geskiedenis: blommetjies marmelade en etimologie. Dit het my ook honger gemaak vir slaaisous.
Dit is nou die seisoen vir puntarelle, 'n slaai so gewoon en alledaags soos kool in Rome, maar nie meer die besitting van hierdie stad nie. Puntarelle lyk soos 'n kruising tussen donker blaarslaai en gekartelde lentegroen. Die yswit binnebande is die prys: saggies bitter en smaak soos die rib van skerp blaarslaai gekruis met selderyhart. Hulle word in dun repies gesny, in yswater gekrul tot bros, gedroog en dan aangetrek. Die standaard dressing vir puntarelle is 'n knoffelhuisie met ansjovisfilette (ek gebruik ses vir sout en geur), gemeng met genoeg olyfolie om 'n slaaisous te maak, en asyn en suurlemoensap om op te skerp. Dit is 'n dressing wat net so goed werk met frisee of dun gesnyde venkel en radyse. As ansjovisversiering nie jou ding is nie, is puntarelle sowel as venkel- of radyse -slaaie dol oor sitrusdressing. Die afgelope tyd maak ek die weergawe van Samin Nosrat uit haar boek Salt, Fat, Acid, Heat - 'n knippie suurlemoenskil, twee eetlepels suurlemoen of lemoensap, 'n teelepel asyn en vyf olyfolie, geskud in 'n konfytpot met swart peper, 'n geskilde knoffelhuisie (wat dan verwyder word) en natuurlik 'n goeie knippie sout.
Spottende «puntarelle» alla romana
Een van die geregte wat ek die meeste uit my Romeinse dae mis, is die winterslaai, bekend as puntarelle, 'n soort sigorei wat inheems is op die platteland rondom Rome. Trouens, die groente word soms in Engels Engels "Romeinse sigorei " genoem. Die lote is taamlik dik, maar sag, wit aan die basis en groen aan hul punte. Die smaak is aangenaam bitter en peperig. As dit in slaaie gebruik word, puntarelle word gewoonlik geskil en in dun repies gesny en dan in koue water geweek totdat dit krul. Hulle word dan geklee in 'n ansjovis -vinaigrette.
Sover ek weet, word puntarelle nie wyd buite Italië verbou nie. Hierdie bron sê dat hulle plaaslik in Kalifornië verbou word, maar ek het hulle in elk geval nog nooit op die markte gevind waar ek woon nie. Maar ek kan die ervaring benader deur die sagte wit harte van krullerige endief (wat ook 'n soort witlof is) te gebruik. Sny die stingels in kort lengtes en bedek dit met dieselfde ansjovisvinaigrette wat u regtig sou gebruik puntarelle.
250 ml (1 koppie) olyfolie van die beste gehalte
50 g ansjovisfilette
3-4 knoffelhuisies, geskil en fyngekap
100 ml (1/4 koppie) wynasyn
Om die vinaigrette te maak, sny 'n knoffelhuisie fyn of steek dit deur 'n knoffelpers (na my mening een van die min goeie gebruike vir die apparaat) en plaas dit in 'n vysel (of mengbak). Voeg dan gekapte ansjovisfilette by (gesout of ingemaak sal goed wees) en maal dit saam tot 'n pasta. (As u 'n mengbak gebruik, kan u dit net so goed as moontlik met die agterkant van 'n houtlepel verpletter.) Die pasta hoef eintlik nie heeltemal eenvormig te wees nie, ek verkies klein stukkies ansjovis, wat interessanter is vir die oog en smaak.
Maak hierdie pasta dun met 'n bietjie wit of rooi asyn (onthou nie te veel nie) en voeg dan 'n gesonde olyfolie by. Meng goed met 'n vurk of klitser tot goed gemeng, maar nie geëmulgeer nie, en geur dan met 'n bietjie sout (nie te veel nie, aangesien die ansjovis natuurlik reeds sout is) en vars gemaalde peper.
Giet die groente oor en meng goed. Pas aan vir geurmiddels, en as dit 'n bietjie droog is, kan u nog 'n bietjie olyfolie byvoeg. Bedien met knapperige brood sodat jy die heerlike slaaisous kan opdis.
Daar is 'n paar nie-Italiaanse resepte wat 'n bietjie mosterd na die ansjovisvinaigrette vra, iets wat nie eg is nie en my in elk geval nie aanspreek nie. Aan die ander kant voeg ek graag baie vars gemaalde peper by, iets wat nie 100% nodig is nie dok. Soos u dalk onthou uit 'n vorige pos oor die maak van slaaie op die Italiaanse manier, is dit een van die enigste (miskien die enigste) voorbeelde in tradisionele Italiaanse kookkuns om slaaisous apart van die slaai self te maak.
INSALATA DI FRISÉE (Saamgestelde slaai gemaak met frisée)
Dit is so maklik om 'n goeie slaai te maak. Ons het hierdie een geëet met 'n snapper wat op die braai gegooi is, en met 'n eenvoudige toediening geklee, maar u kan sien hoe hierdie kombinasie met 'n paar goeie brood vergesel kan word en 'n maklike gesinsmiddagete kan wees. Ek sal waarskynlik ook 'n klomp goeie kaas (apart aangebied) byvoeg, veral as ek gaste het.
Witlof, andyves en natuurlik puntarelle Dit is ook baie geskikte bestanddele vir hierdie slaai, soos 'n frisée; dit het stewige tekstuurblare en 'n effense bitter smaak.
Munt is baie 'n Siciliaanse bestanddeel en dra aansienlik by tot die smaak en geur van hierdie slaai.
1 frisée (Franse krullerige endief)
4 groot eiers, hardgekook of gekook na smaak
5-6 ansjovis in olie, of meer (na smaak)
2 sprietuie, fyn gesny
20-25 kruisementblare (na smaak)
3-4 tamaties (na smaak) in helftes of kwarte gesny
½ koppie broodkrummels gemaak van vars brood en liggies gebraai/ gerooster in 'n bietjie ekstra suiwer olyfolie
Versiering: sap van 1-2 suurlemoene, 4 eetlepels ekstra olyfolie, sout en varsgemaalde swartpeper na smaak
Was, maak skoon en skei die frisée in happiegrootte stukke en plaas dit in 'n groot bak. Voeg gekapte pietersielie, sprietuie, tamaties en kruisement by.
Maak die slaaisous (roer dit met 'n klein klits of 'n vurk).
Bedek die slaai.
Voeg die ansjovis by en plaas dit regdeur die slaai, met ander woorde, lig 'n paar bestanddele op en probeer om die ansjovis eweredig te versprei.
Skil en sny die eiers in helftes en plaas dit bo -op.
Strooi broodkrummels oor alles en daar is dit.
Groente wat u slegs in Italië kan eet: puntarelle en cime di rapa
Groenteliefhebbers, maak gereed vir 'n heerlike eetervaring in Italië twee groente wat u slegs in die ongelooflike Belpaese kan vind en eet.
Die name is eksoties en ndash puntarelle en cime di rapa en tog is hul smaak net so natuurlik en ongelooflik Italiaans. U kan hierdie groente slegs in die land vind, en ons raai u sterk aan om daarvan te proe as u die somer in Italië en veral in die suidelike streke deurbring, aangesien hierdie resepte diep gewortel is in die tradisionele en plaaslike kookkuns.
Puntarelle is die spruit van 'n baie ou en spesifieke soort witlof, en lyk 'n bietjie soos aspersies, maar het 'n ander konsekwentheid en kenmerkende gebruik. Hulle word wyd gebruik in die streke Lazio en Campania, en spesifiek in die Romeinse kombuis. Hulle kan rou, met 'n hartige dressing, bedien word in die sogenaamde & ldquoinsalata di puntarelle & rdquo (puntarelleslaai): die spruite word in repe gesny en ongeveer 'n uur in yswater gedompel om hul bitter smaak, gekrulde voorkoms te behou en knapperige konsekwentheid. Die slaai word bedien met 'n slaaisous gemaak van 'n emulsie van olyfolie en asyn, met fyngedrukte knoffel en fyngemaakte ansjovis. Die resultaat? Net wonderlik. Jy moet dit 'n kans gee.
Laaste oorwegings. Die puntarelle -filosofie is redelik eenvoudig: bitter is beter! Hulle is ook bekend in Italië met die naam Cicoria Catalogna en is deel van dieselfde familie wat endief, escarole en radicchio insluit. Die naam puntarelle kom van hul kern vet, puntige stingels wat weggesteek is in stekelrige buitenste blare. Die resep Puntarelle alla Romana, hierbo verduidelik, is beslis die beste manier om dit te proe.
Cime di rapa is 'n klassieke bestanddeel in die tradisionele kombuis van Apulië, in Suid -Italië. Dit kan vertaal word as & ldquoturnip tops & rdquo, maar ook as & ldquorapini & rdquo of & ldquobroccoli rabe & rdquo. Soet en glad vir die mond, dit is die fokus van een van die lekkerste resepte van Apulië, Orecchiette con Cime di rapa.
Kom ons kyk hierna vinnige vegetariese gereg, waar pasta gewoonlik tuisgemaak en heerlik is. Die resep gee geboorte aan 'n skat van pittige, barsende en voedsame setperke en 'n ikoniese geur wat elke Italianer ken.
Die orecchiette (& ldquolittle ears & rdquo) neem hul naam aan hul vorm, wat soos 'n klein oor lyk. Dit word in dieselfde water gesit as die cime di rapa, waarvan die onderste deel van die stingels vooraf in stukke van 1 cm gesny is. Die pasta word in die groot pan gesoute kookwater laat sak waar die groente nog kook.
Verhit twee eetlepels ekstra-olyfolie liggies in 'n braaipan en kook twee gekapte knoffelhandskoene stadig tot geurig. Dreineer dan die gaar pasta en cime di rapa en gooi dit in die braaipan, voeg 'n knippie gedroogde chilipeper by. Kook liggies en geur met sout en peper, en bedien in vlak bakkies met 'n bietjie rou olyfolie.