Sinkretisme in die filosofie, in godsdiens, in sielkunde - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
Sinkretisme is 'n baie breë konsep waarvan die definisie in verskillende velde van die wetenskap voorkom. In die algemene sin beteken sinkretisme fusie, vermenging, eklektisisme. Dit is beter om hierdie konsep te definieer in ooreenstemming met die spesifieke area waarin dit toegepas word. In kuns word sigskretisme gemanifesteer in die samesmelting van verskillende beelde wat nie ooreenstem nie, van die oorspronklike komponente tot 'n verskynsel.
In die filosofie verwys sinkinkretisme na 'n kombinasie van verskeie heterogene, teenstrydige teorieë en beginsels in een stelsel, maar sonder hul kombinasie, is dit 'n soort eklektisisme wat die verskille in heterogene beginsels ignoreer.
In godsdiens is sinkretisme 'n samesmelting van heeltemal verskillende godsdienstige tendense, geloofsoortuigings en godsdienstige tendense.
Sinkretisme in die linguistiek beteken die eenwording van verskeie simbole in een vorm, versprei tussen verskillende vorme in verhouding tot die vroeë stadiums van die geskiedenis van die ontwikkeling van 'n taal. Hierdie vorms is multivalent, multifunksioneel. Ook hier is die konsep van kumulasie van grammatikale betekenisse wat in dieselfde sin gebruik word met die konsep van sinkretisme in die linguistiek en spreek verskeie grammatikale grammatikale kategorieë uit met een onverdeelbare aanwyser.
Sinkretisme in sielkunde beteken die ondeelbaarheid van verstandelike prosesse in die vroeë tydperk van kinderontwikkeling. Die manifestasie van kinders se denke manifesteer hulself in die kombinasie van verskeie verskynsels, sonder voldoende rede hiervoor. Baie navorsers het hierdie verskynsel opgemerk in die sielkunde van die kind, veral sy persepsie in die onafskeidbaarheid van die sensuele beeld van 'n voorwerp, sonder om die interne verbindings en elemente te isoleer en te korreleer. 'N Kind wat die verband van indrukke verbind vir die konneksie van voorwerpe, beweeg onbewustelik die betekenis van die woord na slegs ekstern verwante dinge. Deur in die daaropvolgende praktyk-sinkretiese verbindings wat ooreenstem met die werklikheid te kies, rekonstrueer die kind vir hom die werklike betekenis van woorde.
Sinkretisme in kultuurstudie beteken die afwesigheid van verskille in kulturele verskynsels.
Sinkretisme van primitiewe kultuur word gekenmerk deur die samesmelting van kuns, kognitiewe aktiwiteit, magie. Sinkretisme in kultuurstudie is ook 'n eksterne verwarring van die diversiteit van kulturele komponente, wat gekenmerk word deur 'n hoë vlak van eklektisisme en manifestasie in verskillende vlakke van kultuur.
Sinkretisme van primitiewe kultuur word in drie rigtings gedefinieer. Eerstens, sinkretisme, as die eenheid van mens en natuur. Tweedens, dit manifesteer as 'n ondeelbaarheid van die geestelike, materiële en artistieke stelsels van kultuur. Derdens is die manifestasie van primitiewe sinkretisme van kultuur 'n artistieke aktiwiteit, onafskeidbaar in materiaal- en produksieprosesse.
Sinkretisme in die filosofie
In die filosofie is sinkretisme 'n noodsaaklike kenmerk wat verskillende filosofiese tendense in een stelsel kombineer, maar sonder om hulle te kombineer en dit verskil van eklektisisme. Alhoewel die konsep van sinkretisme naby aan dit is, onderskei eklektisisme met behulp van kritiek die basiese beginsels van verskillende stelsels en verbind hulle in 'n enkele stel.
Sinkretisme, in teenstelling met eklektisisme, verbind heterogene beginsels, maar hulle ware unie gebeur nooit, want dit is nie nodig om hulle in innerlike eenheid met teenstrydighede met mekaar te verbind nie.
Sinkretisme was die meeste lewendig uitgedruk in die Alexandriese filosofie, veral Philo van Judea en ander filosowe, wat egter besig was om Griekse filosofie en Oosterse filosofiese tendense te verbind. Dieselfde tendens was teenwoordig in die ondersteuners van die Gnostisisme.
Godsdienstige en filosofiese sinkretisme kombineer die okkulte, mistieke, spiritualistiese en ander gebiede, in teenstelling met die tradisionele godsdienstige tendense. In sulke konsepte word komponente van verskillende godsdienste afgelei, tesame met buite-wetenskaplike en wetenskaplike kennis. So 'n godsdienstige-filosofiese sinkretisme kan waargeneem word in gebiede soos Gnostisisme, Aleksandriese filosofie, teosofie, veral Blavatsky se teosofie, die antroposofie van Agni Yoga van die Roerichs of Rudolf Steiner. Gebaseer op sinkritiese godsdienstige en filosofiese leerstellings, het godsdienstige bewegings begin verskyn. Byvoorbeeld, op grond van die Blavatsky-teosofie, het meer as honderd esoteriese godsdienstige bewegings verskyn.
Sinkretisme is 'n beginsel waardeur bepaal word hoe 'n mens met die wêreld om homself verband hou met die reproduceerbare aktiwiteit. Dit is 'n noodsaaklike kenmerk van die modulariteit se ontmenging. Dit het 'n gebrek aan begrip van hoe die wêreld verskil, verskillende verskynsels uit logiese dubbelgerigte opposisies in gelyktydige totale wanorde (dit wil sê die afwesigheid van logiese verbods) in die definiëring van verskynsels, wat hulle met een van die opposisiepale korrek baseer op op beginsel alles en in alles.
So 'n idee op die eerste oogopslag lyk baie absurd. Want hoe kan dit waarskynlik die wêreld willekeurig verdeel word in kategorieë van goed en kwaad, en terselfdertyd glo dat so 'n onderskeid eie is aan die werklike wêreld. Maar sulke onzin is moontlik onder een omstandigheid: as, volgens hierdie logika, elke verskynsel in die wêreld 'n weerwolf is, dit is nie wat dit is nie, dit kan verander in iets heeltemal anders as wat dit werklik is.
So 'n verskynsel kom voor wanneer 'n persoon volgens inversielogika dink. Byvoorbeeld, in verskillende kulture is daar sulke interpretasies: 'n klip kan 'n totem wees, 'n broer dra, 'n lewende wolf kan 'n vermoorde man wees, 'n papegaai net 'n man, 'n werknemer 'n plaag, en kan dus onbepaald voortduur.
Filosofiese denke laat mense toe om dit te glo, want daar is 'n verskil in kultuur, soos die opgehoopte ervaring van die mensdom, die mense en die ervaring van die persoon en die voorkoms van verskynsels. Dit stel elke mens in staat om elke dag sinvol te interpreteer in kulturele idees, met dien verstande dat so 'n verskynsel vergelyk kan word met 'n spesifieke komponent van hierdie kultuur, en die betekenis daarvan word deur elke pole van die opposisie gespeel. Die betekenis van so 'n verskynsel word voortdurend in die kop gedraai. Konstante bewustheid en herinterpretasie vind plaas in menslike aktiwiteite.
As 'n persoon nie hierdie vermoë gehad het nie, sou hy nie 'n persoon met filosofiese denke wees nie.
Sinkretisme is 'n noodsaaklike kenmerk van sosiale, kulturele, filosofies gevulde lewe, gevorm deur die begeerte van die mens om met die belangrikste vir hom natuurlike en sosiale ritmes te verbind. Dit is nie 'n onafhanklike persoon nie, afgesien van die sosiale geheel. Dit is tipies vir hom om elke verskil te analiseer deur die erns van die gevaar van speen, kommunikasie met die kosmos, die wêreld rondom, met homself en sy siel af te sny.
Sinkretisme word geopenbaar as die rede vir die ongemaklike sensasie van die staat, 'n stimulus vir groter aktiwiteit, gerig op inisiasie en deelname, nakoming van 'n enkele geheel. Sinkretisme onderskei nie die universele van die individu nie. Die noodsaaklike enkelverskynsel is vir iemand 'n sein waardeur sekere ongedifferensieerde algemene stelsels van oorwegings en idees in bewussyn veroorsaak word. Dit verwys ook na die terugkeer na die verlede, hoofsaaklik deur die vrees vir skeiding van die geheel, die fokus op terugkeer na die totem, die leier, die sosiale orde. Dit is juis die basis van die sinkretiese mensdom, wat, as dit van die filosofie van sinkretisme afgewyk word, ten minste nie probeer het om sy grondslag te gebruik nie, keer terug na 'n staat wat gebaseer is op die priester-ideologiese oriëntasie.
In godsdiens beteken hierdie verskynsel 'n mengsel en anorganiese kombinasie van heterogene godsdienstige tendense, godsdienstige posisies en dogmas in die proses van interaksie van godsdienste in historiese ontwikkeling, byvoorbeeld, Shintoïsme.
Sinkretisme in godsdiens is 'n skakel wat verskeie religieuse leerstellings van 'n antropologiese en kosmologiese aard verbind.
Die konsep van godsdienstige sinkretisme met sy grense in godsdienstige studies is die onderwerp van bespreking. Daar is 'n standpunt waarvolgens alle godsdienste as sinkreties bestaan, want as gevolg van hul ontwikkeling is invloede van ander godsdienste geopenbaar. Om op die een of ander manier die onderwerp van hierdie bespreking te hanteer, word differensiasie binne die konsep self volgens verskillende eienskappe uitgevoer, met inagneming van die vlak van sinkretisme.
Daar is ook 'n kontroversiële vraag of die term "godsdienstige sinkretisme" en die konsep van "dubbel geloof" ('n kombinasie van basiese geloof en komponente van ander oortuigings) sinoniem is. In die moderne wêreld word hierdie konsep sowel negatief as positief behandel, afhangende van die rigting waarin dit in godsdienstige of wetenskaplike tradisie gepraat word.
Ortodokse teoloë beskou godsdienstige sinkretisme as 'n eksterne, kunsmatige en anorganiese verbinding wat nie verbind is nie, sonder 'n duidelike en akkurate karakterisering van geestelike fondamente, beskou dit as onbestaanbaar met die inhoud van die betrokke fragmente.
Publisiste gebruik soms die term "godsdienstige sinkretisme" in die betekenis van godsdienstige alledaagse.
U moet ook aandag skenk aan die feit dat dit nodig is om te onderskei tussen die konsep van godsdienstige sinkretisme en godsdienstige pluralisme, wat 'n stil samehang of skeiding tussen invloedryke gebiede en invloed tussen sekere godsdienste of verskeie godsdienste impliseer sonder om dit te versmelt.
Gedurende die lang geskiedenis van godsdiens is daar so 'n algemene kulturele verskynsel bekend as godsdienstige sinkretisme. Van die mees primitiewe tyd tot moderne moderne godsdienstige bewegings. Dit word uitgedruk in die kombinasie van heterogene leerstellings en godsdienstige posisies uit verskillende godsdienstige tendense, wat die belangrikste bepalings van dogmas bepaal.
Histories in die Hellenistiese godsdienste was sinkretisme baie wydverspreid in die Inca-staat, terwyl die inlywing van gode op die verowerde lande in hul eie godsdienstige aanbidding selfs op die vlak van staatsbeleid gehandhaaf word.
In die vroeë Middeleeue het Manichaeism wydverspreid geword, wat daarna die wydverspreide middeleeuse sinkretiese dwaalleer beïnvloed het.
In die tydperk van die Nuwe tyd het baie verskillende sinkretiese godsdienstige bewegings begin verskyn. Van diegene wat onlangs na vore gekom het en wydverspreide godsdienstige tendense word, wat gekenmerk word deur godsdienstige sinkretisme.
Chinese godsdienstige sinkretisme vind sy oorsprong uit antieke geskiedenis. Die duisendjarige oorlog tussen die ondersteuners van konfuksianisme, godsdienstige taoïsme en boeddhisme toon dat geen van hierdie leerstellings die enigste kan word om die kompetisie van hierdie spesifieke gebied te verdryf nie. En nie een van hierdie tendense was terselfdertyd 'n monoteïstiese gerigte godsdiens nie, en dit het dus die moontlikheid van 'n kompromie voorgestel.
So, omtrent die einde van die Tang-era, is Chinese godsdienstige sinkretisme gevorm. Hierdie unieke rigting, wat alle godsdienstige leerstellings verbind, en in watter sosiologie en politieke moraliteit vir konfuusianisme voorgestel is, vir die Taoïsme - die alledaagse besorgdheid van die alledaagse mense vir Boeddhisme, wat die erfenis en ervaring van die antieke Taoïstiese filosofie geabsorbeer het, was 'n onderrig oor die betekenis en vrae van die lewe, Behalwe dit was Boeddhisme besig om die onderdruktes te vertroos en die wêreld te regverdig. Alhoewel die ministers van die jurie van die drie verteenwoordigende filosofiese en godsdienstige bewegings onderling met mekaar geworstel het, maar in die hoofde van gewone gelowiges, het al drie met hul pantheons redelik vrylik saamgeval. Dieselfde sinkretiese geloofstelsel is in ander lande gevorm met 'n kenmerkende Chinese kulturele gebied. Slegs Taoïsme is vervang deur plaaslike heidense oortuigings, byvoorbeeld in Japan - dit was Shintoïsme.