Kashrut - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
Tradisionele rangskikking van simboliese kos op 'n Pasga-bordjie.
Kashrut (uit Hebreeus כַּשְרוּת wat 'geskik' of 'gepas' beteken) verwys na Joodse voedingswette wat ooreenstem met halakha (Joodse reg). Populêr bekend as kosher (wat 'geskik' is vir verbruik), die Joodse voedingswette is afgelei uit die Torah Books of Leviticus en Deuteronomium, en word verder toegelig in die mondelinge wet (die Mishnah en die Talmud), en deur latere rabbynse owerhede gekodifiseer. Die Torah stel nie die rede vir die meeste uitdruklik nie Kashrut wette maar daar is talle regverdigings aangebied in latere besinning, insluitend filosofiese, ritualistiese, praktiese en higiëniese redes. Daar is byvoorbeeld gesê dat Kashrut as 'n daaglikse oefening in selfdissipline en selfbeheersing dien, wat die praktisyn se vermoë om rituele suiwerheid en heiligheid te kweek, versterk. Boonop beskou Jode die noodsaaklikheid om onnodige lyding van die dier te vermy1 'n herinnering aan die gelowige dat die krag van lewe en dood 'n ernstige verantwoordelikheid is.
Benewens die Judaïsme, bevat baie ander godsdienste spesifieke dieetregulasies om hul volgelinge aan te moedig om hulself te suiwer, om "onrein" voedsel te vermy en om 'n duidelike identiteit te bevorder. Sommige het ook voorgestel dat die wetenskap baie van die intuïsies in Kashrut ondersteun, hoewel nie in alle spesifieke kosherwette nie.
Die godsdiens van Islam het 'n verwante maar verskillende stelsel van dieetwette, naamlik halal, en albei stelsels het 'n vergelykbare vorm van rituele slagting (shechita in Judaïsme en Ḏabīḥah in Islam). Baie godsdienste volg dieetriglyne om suiwerheid, dissipline en simboliese herinnering in die beoefening van hul gemeenskap aan te moedig.
Daar is steeds 'n debat tussen verskillende teorieë oor die doeleindes en betekenis van die wette rakende Kashrut. Histories is die Joodse kashutwette teenstrydig met sommige van die rituele van die antieke tyd, soos om slegs een been van 'n lewende dier te eet, sodat mense nie die hele dier op een slag sou moes eet nie (Babiloniese Talmud Sanhedrin 56b); hierdie wet is selfs van toepassing op nie-Jode en is deel van die Noahide-wette. Sommige owerhede het beslis dat onnodige lyding deur die dier anders koser vleis kan lewer treife. Kos wat nie ooreenstem met die Joodse wet nie, word genoem treif (Jiddisj: טרייף of // treyf, // afgelei van Hebreeus: טְרֵפָה trēfáh). In tegniese sin beteken treif "geskeur" en verwys dit na vleis wat afkomstig is van 'n dier wat 'n gebrek bevat wat dit ongeskik maak vir slag. 'N Dier wat op ander maniere as rituele slag (of deur 'n bot geslag) dood is, word 'n neveila wat letterlik "'n onrein ding" beteken.
Tradisionele Joodse filosofie verdeel die 613 mitzvot in mishpatim (wette wat rasioneel verklaar kan word) en chukim (wette wat nie rasioneel verklaar kan word nie). Diegene gekategoriseer as chukim sluit wette in soos die Rooi Vers (Numeri 19). Daar is drie basiese standpunte rakende hierdie wette:
Hierdie wette is georden vir die beskerming en gesondheid van God se mense in 'n tyd waarin basiese higiëne nog nie verstaan ​​is nie. Byvoorbeeld, aas was in stryd met die Joodse wet; moderne sanitêre reëls sluit ook aas, wat van siek diere afkomstig is of gifstowwe bevat, uit. Skulpvis, ook volgens die Joodse wet verbied, kan giftig wees, tensy dit onder bekende toestande geoes en geberg word. Verduidelikings wat op higiëne gebaseer is, kan nie gevind word om elke wet te ondersteun nie.
Hierdie wette doen 'n rede hê wat nie deur mense verstaan ​​kan word nie, omdat die uiteindelike verklaring daarvoor is mitzvot is buite die menslike intellek;2 en
Hierdie wette het geen ander betekenis as om gehoorsaamheid aan te wakker nie. Hiermee verband hou die idee dat die dieetwette gegee is as 'n demonstrasie van God se gesag en dat die mens gehoorsaam moet wees sonder om 'n rede te vra.3 Hierdie laaste siening is egter verwerp deur die meeste klassieke en moderne Joodse owerhede, insluitend Maimonides wat meen dat 'n Jood toegelaat word om redes vir die wette van die Torah uit te soek.4
Konserwatiewe Judaïsme volg op 'n aantal mildhede, waaronder:
Laat onder sekere omstandighede kashering toe met minder as kookwater (wat toelaat dat 'n skottelgoedwasser gebruik word vir vleis- en suiwelgeregte, hoewel dit nie terselfdertyd is nie, mits die skottelgoedwasser nie deeltjies van die voedsel opneem nie)
Klassifisering van verskillende chemiese bymiddels afgelei van nie-koser vleisprodukte as nie-voedsel en toelaatbaar (byvoorbeeld, sodat rennet uit die maag van die koei in kaas en perde-hoefgelatien in voedsel gebruik kan word).
Alhoewel Rekonstruksionistiese Judaïsme en enkele perspektiewe binne die Hervormde Judaïsme individue aanmoedig om sommige of alle aspekte van die kashutreëls wat deur die meer tradisionele takke vereis word, te volg, het hierdie takke nie hul nakoming nodig nie en handhaaf hulle nie hul eie stel vereiste reëls nie.
Een van die Kosher-vereistes is om gesplete hoewe soos bokke (links bo), varke (links onder) en koeie (regs onder) te hê. Varkies bly, ondanks hul gesplete hoewe, nie-kosjer nie, want hulle het nie die ander kosher-teken nie, kud-kou. Perde (regs bo) is geheel en al ongesloof.
Die belangrikste Joodse wette van kashutwette is soos volg:
Vleis en melk (of afgeleide instrumente) kan nie gemeng word in die sin dat vleis en suiwelprodukte nie by dieselfde maaltyd, bedien of gekook in dieselfde eetgerei of saam geberg word nie. Oplettende Jode het verskillende geregte, en soms verskillende kombuise, vir vleis en melk, en wag enige plek tussen een en ses uur nadat hulle vleis geëet het voordat hulle melkprodukte verbruik.5
Soogdiere en voëls moet op 'n spesifieke manier geslag word: slag word deur 'n opgeleide persoon gedoen (a shochet) met behulp van 'n spesiale slagtingsmetode, shechita (Deuteronomium 12:21). Onder andere funksies, shechita Met 'n ongesnyde, skerp mes word die slagoffer die aar, die hartslagaar, die slukderm en die tragea in 'n enkele deurlopende snybeweging gesny, wat onnodige pyn vir die dier vermy. Versuim van een van hierdie kriteria maak die vleis van die dier ongeskik. Die liggaam moet na die slagting gekontroleer word om te bevestig dat die dier geen mediese toestand of gebrek gehad het nie, wat sou veroorsaak het dat hy binne 'n jaar uit eie beweging sou sterf, wat die vleis ongeskik sou maak.6
Daar moet soveel bloed as moontlik verwyder word (Levitikus 17:10) deur die kashering verwerk; dit word gewoonlik gedoen deur die vleis te week en te sout, maar organe wat ryk is aan bloed (die lewer) word oor 'n oop vlam gerooster.7
Die verbod om die vrugte van 'n boom vir die eerste drie jaar te eet, verteenwoordig ook 'n vermoë tot selfdissipline en selfverloëning, sowel as 'n lang tydperk van waardering vir die genade van God voordat hy hom verlustig in die genot daarvan. Op dieselfde manier dien die vereiste om tiendes te oes, afgesien van die aspek van sosiale geregtigheid, as herinnering dat hierdie materiële rykdom nie bloot die resultaat is van u eie pogings nie, maar 'n gawe van God is; en as sodanig beteken dit om niemand, selfs jouself nie, 'n ware verlies te deel nie.
Pasga het spesiale dieëtreëls, waarvan die belangrikste die verbod op die eet van suurdeeg of afgeleide produkte daarvan is (chametz, Eksodus 12:15). Gereedskap wat gebruik word vir voorbereiding en bediening chametz is ook verbode op Pasga, tensy dit gereinig is (Kashering).8 Oplettende Jode het dikwels afsonderlike stelle vleis- en suiwelgereedskap slegs vir pasga.
Sekere kossoorte moet deur die Jode, geheel of gedeeltelik, voorberei word, insluitend wyn9, Sekere gekookte kosse (bishul akum)10, Kaas (gvinat akum) en volgens sommige ook botter (chem'at akum)11
Slegs vleis van soogdiere beide herkou en gesnyde hoewe is kosjer (toelaatbaar om te eet). Diere met die een eienskap, maar nie die ander nie (die kameel, die hyrax en die haas omdat hulle geen gesplete hoewe het nie, en die vark omdat dit nie herkou nie) word spesifiek uitgesluit (Levitikus 11: 3-8).12
Voëls moet aan sekere kriteria voldoen; roofvoëls is nie kosjer nie. Daar moet 'n gevestigde tradisie bestaan ​​dat 'n voël koser of soortgelyk is aan 'n voël wat vóór die verbruik daarvan kan wees.13 Die kalkoen is byvoorbeeld inheems aan die Nuwe Wêreld en sou dus nie onder tradisie gevind word nie. Dit is egter soortgelyk aan 'n bekende voël, die "voël van Indië" en is daarom aanvaarbaar.
Visse moet vinne en skubbe hê om koser te wees (Levitikus 11: 9-12). Skulpvis en fauna is nie kosjer nie.14
Insekte is nie kosjer nie, behalwe vir sekere soorte kosher sprinkane (onherkenbaar in byna alle gemeenskappe).15
Volgens baie: sekere suiwelprodukte (Hebreeus: חלב ישראל chalav Yisrael "melk van Israel")1116
Volgens sommige: brood (onder sekere omstandighede) (Pat Yisrael)17
Bybelse reëls beheer die gebruik van landbouprodukte: vir produkte wat in die land van Israel gekweek word, moet 'n gewysigde weergawe van die Bybelse tiendes toegepas word, waaronder Terumat HaMaaser, Maaser Rishon, Maaser Sheni en Maaser Ani. tevel); die vrugte van die eerste drie jaar van groei of herplanting van 'n boom is verbode vir eet of vir enige ander gebruik as orlah 3; produkte wat in die sewende jaar in die land Israel gekweek word, is Shviis, en tensy dit versigtig bestuur word, is dit verbied as 'n skending van die Shmita (Sabbatsjaar).
Toepassing in die daaglikse lewe
Die omsirkelde U dui aan dat hierdie produk as kosjer gesertifiseer is.
Gekoopte voedsel kan as kosjer geïdentifiseer word deur die teenwoordigheid van 'n hechsher (meervoud hechsherim), 'n grafiese simbool wat aandui dat die voedsel deur 'n rabbynse outoriteit as kosjer gesertifiseer is. (Dit is miskien 'n individuele rabbi, maar is meer gereeld 'n rabbynse organisasie.) Een van die mees algemene simbole in die Verenigde State is die 'OU', 'n U in 'n kring, wat staan ​​vir die Unie van Ortodokse Gemeentes (of 'Ortodokse') Unie "). Baie rabbyne en organisasies het egter hul eie sertifiseringsmerk, en die ander simbole is te veel om te lys.
baie Kashrut sertifiseringsimbole word vergesel van addisionele letters of woorde om die kategorie van die kos aan te dui. In die algemeen word "D" vir suiwel gebruik, "M" vir vleis of pluimvee, "Pareve" vir voedsel wat nie vleis of suiwel is nie, "vis" vir voedsel wat so bevat, en "P" vir die pasga (nie te verwar met Pareve). Let daarop dat baie kosse aan die Amerikaanse FDA-standaard vir "Nie-suiwel" voldoen, terwyl hulle nie aan die Joodse standaard vir "Pareve" voldoen nie en met die 'D' langs die kosher-simbool gemerk is.
'N Enkele K word soms as simbool gebruik kosher, maar aangesien 'n brief nie in 'n handelsmerk (die metode waardeur ander simbole teen misbruik beskerm word) in baie lande gebruik kan word nie, dui dit net daarop dat die onderneming wat die voedsel produseer, beweer dat dit kosjer is.
Die hechsheirim van sekere owerhede word soms ongeldig geag deur sekere ander owerhede.
Voordat daar sertifiseringsagentskappe was, sou kosjer-verbruikers die lys van bestanddele lees om te bepaal of 'n produk aanvaarbaar is om te eet. Vandag word dit egter as onvoldoende beskou, aangesien baie dinge nie in hierdie lys opgeneem is nie, soos pansmeermiddels en vrystellingsmiddels (wat van varkvet afgelei kan word), geurmiddels ('natuurlike aroma's' wat waarskynlik meer afgelei is van nie- kosher stowwe as ander), ens. As u die etiket lees, kan dit egter onduidelik kosbare bestanddele identifiseer.
Produsente van voedsel en voedseladditiewe kan Joodse owerhede kontak om hul produkte as kosjer te laat sertifiseer: 'n komitee sal hul fasiliteite besoek om produksiemetodes en -inhoud te ondersoek en 'n sertifikaat uitreik indien alles in orde is. In baie gevalle is daar konstante toesig nodig.
Om verskillende redes, soos veranderinge in die vervaardigingsprosesse, kan produkte wat kosjer was, ophou om so te wees; 'n Kosjer smeerolie kan byvoorbeeld vervang word met een wat talg bevat. Sulke veranderinge word dikwels gekoördineer met die toesighoudende rabbi of organisasie om te verseker dat nuwe verpakkings, wat nie daarop dui nie hechsher of Kashrut, word gebruik vir die nuwe formulering. Maar in sommige gevalle bestaan ​​bestaande voorraad voorgedrukte etikette met die hechsher mag voortgaan om op die nou nie-kosjer-produk gebruik te word; om sulke redes bestaan ​​daar 'n aktiewe "wingerdstok" onder die Joodse gemeenskap, sowel as koerante en tydskrifte, wat identifiseer watter produkte nou bevraagteken word, asook produkte wat koser geword het, maar waarvan die etikette nog nie die hechsher.
Ortodokse Judaïsme en Konserwatiewe Judaïsme is van mening dat Jode die wette van die land moet volg Kashrut as 'n saak van godsdienstige verpligting. Hervormde Judaïsme en die Heropbouende Judaïsme is van mening dat hierdie wette nie meer bindend is nie. Histories het die Hervormde Judaïsme kashrut aktief gekant as 'n argaïsme wat die integrasie van Jode in die algemene samelewing belemmer. Meer onlangs het sommige dele van die Hervormingsgemeenskap die opsie van 'n meer tradisionele benadering begin ondersoek. Hierdie tradisie-leunende faksie stem ooreen met die hoofstroomhervorming wat die reëls betref Kashrut is nie verpligtend nie, maar glo dat Jode dit moet oorweeg om kosjer te hou, want dit is 'n waardevolle manier vir mense om heiligheid in hul lewens te bring. Dus word Jode aangemoedig om dit te oorweeg om die reëls van Kashrut op vrywillige basis. Die Rekonstruksionistiese beweging pleit dat sy lede sommige van die reëls van Kashrut, maar doen dit op 'n nie-bindende wyse; hul standpunt oor Kashrut is dieselfde as die tradisie-leunende vleuel van Hervorming.
Baie Jode wat nie aan die volledige vereistes van Kashrut nietemin handhaaf die een of ander deel van die wette; byvoorbeeld, hou u van varkvleis of skulpvis. Baie Jode sal ook nie melk saam met 'n vleisgereg drink nie. Net so hou baie 'n mate van Kashrut tuis terwyl hulle geen probleme met eet in 'n nie-koser restaurant het nie, of as hulle tuis eet as hulle nie eet nie.
Voorkoming van sosialisering
Volgens Gordon J. Wenham is die doel van kashrut om Jode as 'n aparte volk te help handhaaf. Die wette van Kashrut het die effek gehad om sosialisering en ondertrouery met nie-Jode te voorkom, wat die Joodse gemeenskap gehelp het om sy identiteit te behou. Wenham skryf dat "besnydenis 'n privaat aangeleentheid was, maar die voedselwette het 'n mens se Joodse geloof 'n openbare saak gemaak. Die nakoming van die voedselwette was een van die uiterlike kenmerke van 'n praktiserende Jood, en dit het op sy beurt die Joodse gehegtheid aan hulle versterk as 'n herinnering van hul spesiale status. "18
Daar is gepoog om empiriese ondersteuning te bied vir die siening dat Kashrut wette hou higiëniese voordele in.
'N Ander teorie is dat kosjer diere gesonder was om te eet as diere wat nie kos nie. Daar is ook opgemerk dat die suiwerheidswette (Levitikus 11-15) nie net die verskil tussen skoon en onrein diere beskryf nie, maar ook ander verskynsels wat verband hou met die gesondheid beskryf. So 'n motivering blyk redelik te wees as u die wette oorweeg wat die verbruik van aasvoëls of roofvoëls (wat voordelige aasdiere is) verbied, aangesien dit siektes kan hê as gevolg van die aas wat hulle verbruik; skulpvis, wat as filtervoer skadelike parasiete of gifstowwe kan ophoop; of varkvleis, wat trichinose kan bevat as dit nie behoorlik gekook word nie. Dit was dus natuurlik vir baie mense om te aanvaar dat al die wette van Kashrut was bloot higiënies van opset en oorsprong. Een van die owerhede wat die higiëne-hipotese noem, is Maimonides in syne Gids vir die verleë.
In 1953 het dr. David I. Macht, 'n navorser van die Johns Hopkins-universiteit, eksperimente op verskillende soorte diere en visse uitgevoer en tot die gevolgtrekking gekom dat die konsentrasie van soölogiese gifstowwe van die 'onrein' diere hoër was as die van die 'skoon'. diere, en dat die korrelasie met die beskrywing in Levitikus 100% was.19 Sy maatstaf vir toksisiteit was die effek op ontkieming van lupiene saailinge. Daarbenewens het dr. Macht se navorsing aangedui dat dit skadelike fisiologiese effekte van mengsels van vleis en melk het, en dit lyk asof ritueel geslag vleis laer in gifstowwe was as vleis uit ander bronne.20 Die gevolgtrekkings van die artikel gepubliseer in Johns Hopkins Bulletin van die Geskiedenis van Geneeskunde is in 'n artikel deur bioloë uitgedaag wat geskryf is op versoek van 'n sewende-dag Adventistekerk-publikasie.21
Om 'n aantal redes het hierdie idee egter buite die guns van Bybelwetenskaplikes geval. Vrugte en groente kan sonder verbod geëet word, selfs al is daar baie giftige kruie, sade, bessies en vrugte. Boonop verklaar hierdie hipotese nie ander dele van die Joodse voedingswette nie; byvoorbeeld die verbod op die gebruik van vis sonder ware skubbe, soos haaie en swaardvis, of vrugte van bome wat minder as vier jaar oud is, of oorblywende bloed in vleis.
Antropoloog Marvin Harris het voorgestel dat die Joodse verbod op varkvleis voortvloei uit die feit dat in droë lande soos Israel, slegs varkvleis gekweek kan word deur korrels te voed wat ook deur mense geëet word, omdat die varke nie in onbestaande woude kan wei nie. In slegte oesjare sou daar 'n sosiale konflik ontstaan ​​tussen diegene wat dit kon bekostig om varkvleis te kweek en te eet, en diegene wat die honger ly as gevolg van die skaarste aan eetbare korrels. In die belang van sosiale oorlewing het die verbod dus die Joodse godsdiens binnegekom. Harris in Koeie, varke, oorloë en hekse noem wêreldwyd voorbeelde van soortgelyke ekologies bepaalde godsdienstige praktyke, insluitend ander varkverbod om soortgelyke redes.
Volgens Harris het die behoud van varkvleis te veel sout nodig om die karkasvloeistowwe uit te skakel, as gevolg van die hoë vetinhoud. Die omgekeerde proses om die preserveersout uit te spoel as dit by die eet van die vleis kom, het dit ook moeilik gemaak om te regverdig. Dieselfde rede sou geld vir baie ander verbode kosse, hetsy omdat dit nie deur die sout gepreserveer was nie, of omdat die soutproses nie omkeerbaar was nie.
Gedurende die eerste paar eeue van die gewone era het sommige filosowe van mening dat die wette van Kashrut was simbolies van aard. In hierdie siening verteenwoordig kosjer diere deugde, terwyl nie-koser diere ondeugde verteenwoordig. Die eerste aanduiding van hierdie siening kan gevind word in die tweede eeu B.C.E. Brief van Aristeas (par. 145-148, 153). Dit verskyn later weer in die geskrifte van Philo van Alexandrië, en in die geskrifte van sommige van die vroeë kerkvaders. Hierdie hipotese is lankal deur die meeste Joodse en Christelike wetenskaplikes verwerp. Moderne Bybelse kritiek het ook niks gevind om hierdie hipotese te ondersteun nie, hoewel die konsep van die vark as 'n besondere 'onrein' dier onder Jode voortduur.
Alhoewel die simboliese verklaring vir Kashrut is grotendeels verwerp, meen 'n aantal owerhede dat die wette bedoel is om etiese en morele gedrag te bevorder. 'N Onlangse outoriteit wat die simboliese / etiese betekenis van Kashrut is Rabbi Samson Raphael Hirsch (Duitsland, negentiende eeu).
Die verbod op die kombinasie van melk en vleis verteenwoordig tot 'n sekere mate 'n simboliese skeiding tussen die dood, voorgestel deur die vlees van 'n dooie dier, en die lewe, verteenwoordig deur die melk wat nodig is om 'n pasgebore dier te onderhou. Die dikwels aangehaalde menslike komponent van hierdie wet is ook van simboliese waarde; die Torah verbied 'om die bokkie (bok, skaap, kalf) in sy moedersmelk in te ent', 'n praktyk wreed slegs in die konsep, wat nie deur die kind of sy moeder as wreedheid verstaan ​​kan word nie en hulle geen ekstra lyding sou veroorsaak nie; maar wat steeds 'n mens se smaak vir die uiteindelike mag oor die swakker wesens kan aansteek. so, Kashrut verbied die praktyk self, selfs al moet die gevolglike mengsel weggegooi word.
Verbinding met vegetarisme
Aangesien daar min wette van Kashrut wat die verbruik van plantprodukte beperk, neem baie mense aan dat 'n streng vegetariese maaltyd meestal inherent kosjer sou wees. In die praktyk is dit egter diegene wat die wette van Kashrut moenie outomaties alle restaurante of voorbereide of ingemaakte kos wat beweer dat hulle vegetariër is as kosjer beskou nie, as gevolg van die waarskynlikheid dat die gereedskap voorheen saam met nie-kosjer produkte gebruik is, asook die kommer dat daar nie-koser bestanddele in die mengsel kan wees , wat, alhoewel hulle steeds as vegetariër beskou kan word, die kos nie koser sou maak nie. Daarbenewens Kashrut bevat sekere spesiale vereistes vir sommige vegetariese produkte, soos wyn en brood.
Die meeste groente, veral blaargroente (blaarslaai, kool, pietersielie, dille, ens.), Moet deeglik gekontroleer word op die insekbesmetting. Die verbruik van insekte behels tussen drie en ses oortredings van die Tora-wet;22 volgens die Joodse wet is dit 'n groter sonde as die verbruik van varkvleis. Die regte prosedure vir inspeksie en skoonmaak sal wissel volgens spesies, groeitoestande en die siening van enige spesifieke rabbyn.
Kashrut en dierewelsyn
Kashrut 'n onbewuste dier word geslag, en die slag word gedoen deur eers die voorkant van die keel af te sny. Sommige diereregte-groepe maak beswaar teen kosjer-slagting en beweer dat dit 'n paar minute kan duur voordat die dier doodgaan en dat dit dikwels lyding kan veroorsaak. Aangesien die rugmurg met die eerste sny nie heeltemal afgesny is nie, word daar gedink dat die senuweestelsel van die geslagde dier voortgaan om te funksioneer tydens die eerste oomblikke van die slagting, wat veroorsaak dat die dier 'n pynlike dood en pynlike dood ondergaan. In 2003 in die Verenigde Koninkryk het 'n onafhanklike adviesgroep - die Farm Animal Council (FAWC) - tot die gevolgtrekking gekom dat die manier waarop Kosher (en Halal) vleis geproduseer word, ernstige lyding vir diere veroorsaak en dat dit onmiddellik verbied moet word. Kosers- en halaal-slagters ontken hul metode om diere dood te maak is wreed en het woede uitgespreek oor die aanbeveling.23.
↑ b.v. Eksodus 23:19, onder andere: 'n kind mag nie in die moeder se melk gekook word nie. '
↑ Rabbi Zalman Posner, Think Jewish, Waarom doen Mitzvot? (1978) 1. chabad.org. 11 November 2008 herwin.
↑ William H. Shea, Skoon en onrein vleis, Bybelse navorsingsinstituut, Desember 1998. Instituut vir Bybelse Navorsing. Op 18 September 2008 herwin.
↑ Mishneh Torah korbanot, Temurah 4:13 (in uitgawes. Frankel; "Rambam L'Am")
↑ Shulchan Aruch, Yoreh De'ah 87, ens
↑ Shulchan Aruch, Yoreh De'ah 83 en 84
↑ Baie vertrou op saggeaarde uitsprake deur Rabbi Moshe Feinstein in Teshuvot Igrot Moshe. Yoreh De'ah 1:47 en ander rabbynse owerhede uit die twintigste eeu wat beslis dat streng regeringstoesig die vermenging van nie-kosjermelk verhoed, wat toesig oorbodig maak. Kyk ook na Rabbit Chaim Jachter, Chalav Yisrael - Deel I: Die siening van Rav Soloveitchik. Torah Akademie van Bergen County. toegangsdatum 2007-12-02
↑ Gordon J. Wenham, "Die teologie van onrein voedsel," Die Evangeliese Kwartier 53, (Januarie Maart 1981): 6-15
↑ Dr David I. Macht, ''n Eksperimentele farmaseutiese waardering van Leviticus XI en Deuteronomium XIV.' 2. Bulletin van die Geskiedenis van Geneeskunde 27: 444-450. Op 18 September 2008 herwin.
↑ David I. Macht, Mediese blare (1940) 3:174-184
↑ Ministerie Magazine, Maart 1953, p37-38 "Hierdie vraag van onrein vleis" Antwoorde op Macht se studie van hoofde van biologiese departemente. Op 18 September 2008 herwin.
↑ Rambam, Mishne Torah, Maacholoth Asuroth, 2: 23-24
↑ Slag van Halal en Kosher moet eindig BBC News, 10 Junie 2003, 17 September 2008 herwin.
Bailey, Stephen.Kashrut Tefillin Tzitzit: studies in die doel en betekenis van simboliese mitzvot geïnspireer deur die kommentaar van Rabbi Samson Raphael Hirsch, Jason Aronson, 2000. ISBN 978-0765761064.
Harris, Marvin. Koeie, varke, oorloë en hekse: die raaisels van kultuur. New York: Vintage Press, 1989. ISBN 0679724680.
Posner, Rabbi Zalman. Dink Joods, waarom doen Mitzvot? 1978. 4.chabad.org. 11 November 2008 herwin.
Safran, Eliyahu. Meditasies by Sestig: Een persoon, onder God, ondeelbaar: Kashrut, beskeidenheid, rou, gebed en liefde. Ktav Publishing House, 2008. ISBN 978-1602800380
Shea, William. William H. Shea, Skoon en onrein vleis, Bybelse navorsingsinstituut, Desember 1998. Instituut vir Bybelse Navorsing. Op 18 September 2008 herwin
Shulchan Aruch: Code of Jewish Law, Vol. 1, Orach Chaim, artikels 1-24. Shnuer Zalman van Liadi et al. (red.) Kehot Publisher Society / Merkos Publications, 2004. ISBN 978-0826605573
Wenham, Gordon J. "The Theology of Unclean Food," The Evangelical Quarterly 53, (Januarie Maart 1981): 6-15.