Persoonlikheidsversteuring - simptome, oorsake, tipes, behandeling - Sielkunde en Psigiatrie - 2020
Persoonlikheidsversteuring - Dit is 'n soort geestelike patologie. Hierdie afwyking is 'n tipe persoonlikheid of 'n gedrags-neiging wat bestaan ​​uit beduidende ongemak en afval van die norme wat in hierdie kulturele en sosiale omgewing gevestig is. Persoonlikheidsversteuring word beskou as 'n ernstige patologie van gedragstendense of 'n karakterkundige grondwet van 'n individu, wat gewoonlik verskillende persoonlikheidstrukture behels. Hy word amper altyd vergesel van sosiale en persoonlike disintegrasie. Tipies vind hierdie afwyking plaas op ouer kinders sowel as puberteit. Die manifestasies word in die volwasse tydperk aangeteken. Die diagnose van persoonlikheidsversteuring word nie in die teenwoordigheid van geïsoleerde sosiale afwykings gemaak sonder die teenwoordigheid van persoonlikheidsafwyking nie.
Oorsake van persoonlikheidsversteurings
Ernstige patologie van die modelle van persepsie van individue en hul reaksie op verskeie toestande wat die onderwerp onmoontlik maak vir sosiale aanpassing, is 'n siekte van persoonlikheidsversteuring. Hierdie siekte kan spontaan manifesteer of 'n teken wees van ander geestesversteurings.
Beskryf die oorsake van persoonlike patologieë. In die eerste plek is dit nodig om funksionele afwykings op die hoofareas van die persoonlikheid te beklemtoon: verstandelike aktiwiteit, persepsie, verhoudings met die omgewing, emosies.
As 'n reël is persoonlikheidsefekte aangebore en manifesteer dwarsdeur die lewe. Daarbenewens kan die beskryf wanorde in puberteit of ouer voorkom. In die geval van hierdie soort siekte kan veroorsaak word deur die oordrag van sterk spanning, ander afwykings in verstandelike prosesse, siektes van die brein.
Persoonlikheidsversteuring kan ook voorkom as gevolg van die feit dat die kind onderworpe is aan geweld, misbruik van 'n intieme aard, nalatigheid vir sy belange en gevoelens, in klein hoeveelhede leef in die toestande van die ouers se alkoholisme en hul onverskilligheid.
Verskeie eksperimente dui daarop dat in ligte manifestasies van persoonlikheidsversteurings waargeneem word in tien persent van volwassenes. Veertig persent van pasiënte in psigiatriese instellings het hierdie afwyking óf as 'n onafhanklike siekte of as 'n integrale deel van 'n ander geestelike patologie manifesteer. Vandag is die redes wat die ontwikkeling van persoonlike afwykings veroorsaak, nie duidelik gemaak nie.
Verskeie wetenskaplike studies toon ook dat die manlike deel van die bevolking meer vatbaar is vir persoonlikheidspatologie. Daarbenewens is hierdie siekte meer algemeen onder disfunksionele gesinne en lae-inkomstegroepe van die bevolking. Persoonlikheidsversteuring is 'n risikofaktor vir 'n selfmoordpoging, opsetlike selfskade, dwelm- of alkoholverslawing, in sommige gevalle, die vordering van spesifieke geestelike patologieë, soos depressiewe toestande, skisofrenie, obsessief-kompulsiewe versteuring, veroorsaak. In teenstelling met die feit dat die manifestasies van aggressiwiteit en impulsiwiteit met die ouderdom verswak, word die onvermoë om noue kontakte te bou en in stand te hou, gekenmerk deur groter uithouvermoë.
Die diagnose van persoonlikheidsversteurings word weens twee redes gekenmerk deur spesifieke spesifisiteit. Die eerste rede is die noodsaaklikheid om die tydperk van voorkoms van die siekte te verduidelik, dit wil sê of dit op 'n vroeë stadium van vorming ontstaan ​​of op 'n ouer ouderdom voortduur. Om uit te vind, is dit slegs moontlik wanneer kommunikasie met 'n nabye familielid van die pasiënt wat hom van die geboorte ken. Kommunikasie met 'n familielid bied die geleentheid om 'n volledige prentjie van die aard en model van verhoudings te maak.
Die tweede rede is die moeilikheid om die faktore te evalueer wat 'n skending van die aanpassing van die persoonlikheid en die erns van afwykings van die norm in die gedragsreaksie veroorsaak. Dit is ook dikwels moeilik om 'n duidelike grenslyn tussen die norm en die afwyking te teken.
Tipies word 'n persoonlikheidsversteuring gediagnoseer wanneer 'n individu se gedragsreaksie 'n beduidende teenstrydigheid op sy sosiokulturele vlak toon, of dit lei tot beduidende lyding vir die omgewing en die pasiënt self, en bemoeilik ook sy sosiale en werksaktiwiteite.
Simptome van persoonlikheidsversteurings
Mense met persoonlikheidsversteuring word dikwels gekenmerk deur onvoldoende houdings teenoor die probleme wat hulself gemanifesteer het. Wat lei tot probleme in die bou van harmonieuse verhoudings met familie en beduidende omgewing. Gewoonlik word die eerste tekens van persoonlikheidsversteuring aangetref in die pubertalperiode of vroeë volwassenheid. Sulke afwykings word geklassifiseer volgens erns en erns. 'N Ligte erns word gewoonlik gediagnoseer.
Tekens van persoonlikheidsversteuring word in die eerste beurt gemanifesteer in die houding van die individu teenoor ander. Pasiënte sien nie onvoldoende in hul eie gedragsrespons sowel as in hul gedagtes nie. As gevolg hiervan soek hulle selde onafhanklik professionele sielkundige hulp.
Persoonlikheidsversteurings word gekenmerk deur die stabiliteit van perkolasie, betrokkenheid by die struktuur van die gedrag van emosies, persoonlike eienskappe van denke. Die meeste individue wat aan persoonlike patologieë ly, is ontevrede met hul eie wese, het probleme in sosiale situasies en in kommunikatiewe interaksie by die werk. Daarbenewens het baie individue 'n gemoedsversteuring, verhoogde angs, eetversteuring.
Onder die hoof simptome uitgestraal:
die teenwoordigheid van negatiewe gevoelens, soos 'n gevoel van ongeluk, angs, nutteloosheid of woede;
die moeilikheid of onvermoë om negatiewe gevoelens te beheer;
vermyding van mense en 'n gevoel van leegheid (pasiënte is emosioneel gestremd);
gereelde konfrontasies met die omgewing, dreigemente van geweld of beledigings (dikwels oorgroei na aanranding);
die moeilikheid om stabiele verhoudings met familielede te handhaaf, veral met kinders en huweliksmaats;
periodes van verlies van kontak met die werklikheid.
Hierdie simptome kan met spanning vererger, byvoorbeeld, as gevolg van stres, verskillende ervarings, menstruasie.
Mense met persoonlikheidsversteurings het dikwels ander probleme in geestesgesondheid, meestal het hulle depressiewe manifestasies, dwelmmisbruik, alkoholiese drank of verdowingsmiddels. Die meeste persoonlikheidsversteurings is van genetiese aard, geopenbaar as gevolg van die uitwerking van ouerskap.
Die vorming van die wanorde en die groei daarvan vanaf die vroeë ouderdom word in die volgende volgorde geopenbaar. Aanvanklik is daar 'n reaksie as die eerste manifestasie van persoonlike disharmonie, dan is daar 'n ontwikkeling wanneer die persoonlikheidsversteuring duidelik uitgedruk word wanneer dit met die omgewing in wisselwerking tree. Dan kom die wanorde van persoonlikheidsversteuring, wat afgekompenseer of vergoed word. Persoonlike patologieë word gewoonlik op die ouderdom van sestien uitgespreek.
Daar is tipiese stabiele persoonlike afwykings wat kenmerkend is van persone wat lankal vrygeraak is, geweld, dowes of dowes en domme verduur. So, byvoorbeeld, word dowes en domme gekenmerk deur ligte waanidees, en die gevangenes is plofbaar en basies wantroue.
Persoonlike afwykings in gesinne is geneig om op te bou, wat die risiko van ontwikkeling vermeerder in die volgende generasie van psigose. Sosiale omgewing kan bydra tot die dekompensasie van implisiete persoonlike patologieë. Na vyf en vyftig jaar, onder invloed van involusionele transformasies en ekonomiese stres, is persoonlikheidsverskille dikwels helderder as in die middeljarige ouderdom. Hierdie ouderdom word gekenmerk deur 'n spesifieke "aftree-sindroom", gemanifesteer in die verlies aan vooruitsigte, 'n afname in die aantal kontakte, 'n toename in belangstelling in die gesondheid, 'n toename in angs en die voorkoms van 'n gevoel van hulpeloosheid.
Een van die mees waarskynlike gevolge van die omskrewe siekte is:
die risiko van verslawing (byvoorbeeld alkohol), onvanpaste seksuele gedrag, moontlike selfmoordpogings;
aanstootlike, emosionele en onverantwoordelike tipe kinderopvoeding, wat die ontwikkeling van geestesversteurings veroorsaak by kinders van 'n persoon wat aan persoonlikheidsversteuring ly;
verstandelike afbreekings ontstaan ​​as gevolg van stres;
ontwikkeling van ander geestesversteurings (byvoorbeeld psigose);
die siek onderwerp aanvaar nie verantwoordelikheid vir sy eie gedrag nie;
wantroue word gevorm.
Een van die patologieë van die psige is meervoudige persoonlikheidsversteuring, wat die teenwoordigheid in dieselfde individu van minstens twee persoonlikhede (ego-state) is. Terselfdertyd vermoed die persoon self nie oor die gelyktydige bestaan ​​van verskeie persoonlikhede in hom nie. Onder die invloed van omstandighede word een ego staat vervang deur 'n ander.
Die oorsake van hierdie kwaal is ernstige emosionele trauma's wat in die vroeë kinderjare aan 'n individu plaasgevind het, het voortdurend seksuele, fisiese of emosionele mishandeling herhaal. Meervoudige persoonlikheidsversteuring is 'n uiterste manifestasie van sielkundige verdediging (dissosiasie), waarin die individu begin om die situasie te sien asof van buite af. Die beskrywende meganisme van beskerming stel 'n persoon in staat om homself te beskerm teen oormatige, ondraaglike emosies. Met die oormatige aktivering van hierdie meganisme ontstaan ​​dissosiatiewe versteurings.
Met hierdie patologie word depressiewe toestande waargeneem, selfmoordpogings is gereeld. Die pasiënt is onderworpe aan gereelde gemoedskofte, angs. Hy kan ook verskeie fobies en paniek aanvalle, slaap- en eetversteurings, minder hallusinasies hê.
Veelvuldige persoonlikheidsversteuring word gekenmerk deur 'n noue verhouding met psigogene geheueverlies, wat gekenmerk word deur verlies van geheue sonder die teenwoordigheid van fisiologiese patologieë in die brein. Hierdie amnesie is 'n soort beskermende meganisme waardeur 'n persoon die moontlikheid verkry om 'n traumatiese herinnering uit sy eie bewussyn te verdryf. In die geval van meervoudige versteurings help die meganisme wat beskryf word om te help om na ego-state te skakel. Oormatige aktivering van hierdie meganisme lei dikwels tot die vorming van algemene alledaagse probleme met onthou in mense wat aan meervoudige persoonlikheidsversteuring ly.
In ooreenstemming met die klassifikasie wat in die internasionale handleiding vir geestesversteurings beskryf word, word persoonlikheidsversteurings in drie fundamentele kategorieë (groepe) verdeel:
Kluster "A" is 'n eksentriese patologie, dit sluit skisoïed, paranoïese, skisotipale versteuring in;
Kluster "B" is 'n emosionele, teatrale of wisselende versteuring, wat 'n grens-, histeriese, narcistiese, antisosiale wanorde insluit;
Kluster "C" is angs en paniekafwykings: obsessiewe-kompulsiewe versteuring, afhanklike en vermy persoonlikheidsversteuring.
Die beskryf tipes persoonlikheidsversteurings verskil in etiologie en modus van uitdrukking. Daar is verskeie tipes klassifikasies van persoonlike patologieë. Ongeag die klassifikasie wat gebruik word, kan verskillende patologieë van 'n persoon gelyktydig in een individu voorkom, maar met sekere beperkings. Wanneer dit gewoonlik die meeste gediagnoseer word. Die tipes persoonlikheidsversteurings word in detail hieronder beskryf.
Die skisoid-tipe persoonlikheidspatologie word gekenmerk deur die begeerte om emosioneel lewendige kontakte te vermy deur oormatige teoretisering, vlug in fantasie, en inmekaar te slaan. Ook skisoïede individue is geneig om die heersende sosiale norme te verwaarloos. Sulke individue het geen liefde nodig nie, hulle het nie teerheid nodig nie, moenie groot vreugde, sterk woede, haat of ander emosies uitdruk nie, wat die omliggende samelewing van hulle vervreem en maklike verhoudings onmoontlik maak. Hulle het niks kan verhoogde belangstelling uitlok nie. Sulke individue verkies 'n afsonderlike tipe aktiwiteit. Hulle het 'n swak reaksie op kritiek, sowel as om te prys.
Die paranoïede patologie van die persoonlikheid bestaan ​​uit verhoogde sensitiwiteit vir frustrerende faktore, agterdog, uitgedruk in konstante ontevredenheid met die samelewing, rancor. Sulke mense is geneig om alles op hul rekening te plaas. In die geval van 'n paranoïede tipe persoonlike patologie word die vak gekenmerk deur toenemende wantroue van die omliggende samelewing. Dit lyk altyd vir hom dat almal hom bedrieg en teen hom plot. Hy probeer die verborge betekenis of bedreiging vir homself in enige van die mees eenvoudige stellings en optrede van ander vind. So 'n persoon vergewe nie beledigings, kwaadwillige en aggressiewe nie. Maar sy kan haar emosies tydelik nie tot die regte oomblik wys nie, sodat sy wreed kan wraak neem.
Skisotipale versteuring is 'n afwyking wat nie voldoen aan die diagnostiese kriteria vir die diagnose van skisofrenie nie: al die nodige simptome ontbreek, of hulle is swak ontwikkel, uitgevee. Mense met die tipe afwyking wat beskryf word, word onderskei deur anomalieë van geestelike aktiwiteit en die emosionele sfeer, met vreemde gedrag. In skisotipiese afwykings kan die volgende tekens voorkom: onvoldoende invloed, losbandigheid, eksentrieke gedrag of voorkoms, swak interaksie met die omgewing met die neiging om mense te vervreem, vreemde oortuigings wat gedrag verander teen onverenigbare kultuur, paranoïede idees, obsessiewe gedagtes, ens.
In die antisosiale tipe persoonlike afwyking word die individu gekenmerk deur die norme wat in die sosiale omgewing, aggressiwiteit, impulsiwiteit gevestig is, te ignoreer. By siekes is die vermoë om aanhangsels te vorm baie beperk. Hulle is onbeskof en geïrriteerd, baie konflik, nie in ag geneem met die morele en etiese norme en reëls van openbare orde nie. Hierdie persoonlikhede blameer altyd die omliggende samelewing vir al hul eie mislukkings en vind altyd 'n verduideliking vir hul optrede. Hulle het nie die vermoë om van persoonlike foute te leer nie, kan nie beplan nie, word gekenmerk deur bedrog en hoë aggressiwiteit.
Borderline persoonlike patologie is 'n versteuring wat insluit lae selfbeheersing, impulsiwiteit, emosionele onstabiliteit, 'n onstabiele verband met die werklikheid, verhoogde angs en 'n sterk mate van ontsocialisering. Selfbeskadigende of selfmoordgedrag word beskou as 'n beduidende simptoom van die beskryf afwyking. Die persentasie selfmoordpogings wat dodelik is in hierdie patologie is ongeveer agt-en-twintig persent.
'N Gereelde simptoom van hierdie oortreding is die veelheid van pogings teen lae-risiko selfmoord weens geringe omstandighede (voorvalle). Meestal is die sneller van selfmoordpogings interpersoonlike verhoudings.
Differensiële diagnose van persoonlikheidsversteurings van hierdie tipe kan sekere probleme veroorsaak, want die kliniek is soortgelyk aan bipolêre tipe II-afwyking as gevolg van die feit dat bipolêre versteurings van hierdie tipe maklik ontdekbare psigotiese simptome van manie het.
Histeriese persoonlikheidsversteuring word gekenmerk deur 'n eindelose behoefte om aandag te kry, 'n herassessering van die belangrikheid van geslag, onstabiele selfbeeld en teatergedrag. Dit word gemanifesteer deur 'n baie hoë emosionaliteit en demonstratiewe gedrag. Dikwels is die optrede van so 'n persoon onvanpas en belaglik. Terselfdertyd streef sy altyd om die beste te wees, maar al haar emosies en sienings is oppervlakkig, waardeur sy lankal nie aandag aan haar eie persoon kan gee nie. Mense wat aan hierdie tipe siekte ly, is geneig tot teatergebare, is onderworpe aan die invloed van ander mense en maklik suggereer. Hulle het 'n "ouditorium" nodig wanneer hulle iets doen.
Narcistiese tipe persoonlike anomalie word gekenmerk deur oortuiging in persoonlike uniekheid, superioriteit oor die omgewing, spesiale posisie, talent. Sulke persoonlikhede word gekenmerk deur opgeblase selfvertroue, bekommernis oor illusies oor hul eie suksesse, verwagting van 'n buitengewone goeie gesindheid en onvoorwaardelike gehoorsaamheid van ander, onvermoë om simpatie uit te druk. Hulle probeer altyd die publieke opinie oor hulself beheer. Pasiënte ontbreek dikwels byna alles wat hulle omring, terwyl hulle alles wat hulle met hul eie persoon assosieer, idealiseer.
Избегающее (тревожное) личностное расстройство отличается постоянной устремленностью человека к социальной замкнутости, ощущением неполноценности, повышенной чувствительностью к негативному оцениванию окружающими и уклонением от социального взаимодействия. Individue met 'n soortgelyke persoonlikheidsversteuring dink dikwels dat hulle nie weet hoe om kommunikasie te kommunikeer nie, of dat hulle nie aantreklik is nie. As gevolg van die vrees om belaglik te wees, verwerp, vermy pasiënte sosiale interaksie. As 'n reël vertoon hulle hulself as individualiste, vervreem van die samelewing, wat sosiale aanpassing onmoontlik maak.
Afhanklike persoonlikheidsversteuring word gekenmerk deur 'n verhoogde gevoel van hulpeloosheid, nie-lewensvatbaarheid weens gebrek aan onafhanklikheid, onbevoegdheid. Sulke mense voel voortdurend die behoefte aan die ondersteuning van ander mense. Hulle poog om op ander mense se skouers die oplossing van belangrike kwessies van hul eie lewens te verskuif.
Obsessiewe-kompulsiewe persoonlikheidspatologie word gekenmerk deur 'n verhoogde neiging om versigtig te wees en twyfelagtig, oormatige perfeksionisme, besorgdheid met besonderhede, koppigheid, en af ​​en toe obsessies of dwang. Sulke mense wil hê dat alles volgens hulle reëls rondom hulle gebeur. Daarbenewens kan hulle nie werk verrig nie, aangesien die voortdurende verdieping van die besonderhede en die perfeksie daarvan eenvoudig nie die geleentheid bied om te voltooi wat begin is nie. Pasiënte word ontneem van interpersoonlike verhoudings, want hulle het geen tyd meer nie. Daarbenewens voldoen familielede nie aan hul oormatige eise nie.
Persoonlikheidsversteurings kan nie net deur groepering of kriteria geklassifiseer word nie, maar ook deur gevolge vir sosiale funksionering, erns en toeskrywing.
Behandeling van persoonlikheidsversteurings
Die prosedure vir die behandeling van persoonlikheidsversteurings is 'n individuele proses en is dikwels baie lank. As 'n reël word die tipologie van die siekte, die diagnose, gewoontes, gedragsrespons en houding teenoor verskillende situasies as basis gebruik. Daarbenewens het kliniese simptomatologie, persoonlikheidsielkunde en die pasiënt se begeerte om 'n gesondheidswerker te kontak, 'n sekere belang. Kontak met die terapeut is dikwels moeilik vir dissososiale individue.
Alle persoonlikheidsafwykings is uiters moeilik om vir behandeling reg te stel. Daarom moet die geneesheer oor voldoende ondervinding, kennis en begrip van emosionele sensitiwiteit beskik. Behandeling van persoonlike patologieë moet kompleks wees. Daarom word psigoterapie van persoonlikheidsversteurings in noue verband met dwelmbehandeling beoefen. Die primêre taak van 'n gesondheidswerker is om die depressiewe kliniek te verlig en te verminder. Dwelmterapie werk goed daarmee. Daarbenewens kan die gevolge van eksterne stres verminder ook die simptome van depressie en angs vinnig verlig.
Dus, ten einde die vlak van angs te verminder, verlig depressiewe simptome en ander verwante simptome, word dwelmbehandeling voorgeskryf. In depressiewe toestande en hoë impulsiwiteit word die gebruik van selektiewe serotonienopname-inhibeerders beoefen. Uitbrake van woede en impulsiwiteit Korrekte anticonvulsante.
Daarbenewens is 'n belangrike faktor wat die doeltreffendheid van behandeling beïnvloed, die gesinsomgewing van die pasiënt. Omdat dit simptome kan vererger, of die pasiënt se "slegte" gedrag en gedagtes kan verminder. Dikwels is gesinsintervensie in die behandelingsproses die sleutel tot 'n uitslag.
Praktyk toon dat psigoterapie pasiënte wat aan persoonlikheidsversteuring ly, die effektiefste is, aangesien dwelmbehandeling nie die karaktertrekke kan beïnvloed nie.
Ten einde die individu bewus te maak van sy eie verkeerde oortuigings, is die eienskappe van wanadaptiewe gedrag, herhaalde konfrontasie gewoonlik nodig vir langtermynpsigoterapie.
Nie-aanpasbare gedrag, gemanifesteer in roekeloosheid, emosionele uitbarstings, gebrek aan vertroue, sosiale isolasie, kan oor baie maande verander. Gesinsterapie of deelname aan groep selfhelp-metodes help om ongepaste gedragsreaksies te verander. Gedragsveranderinge is veral belangrik vir individue wat ly aan 'n grens-, vermydende of antisosiale tipe persoonlike patologie.
Ongelukkig is daar geen manier om persoonlikheidsversteuring vinnig te genees nie. Individue met 'n geskiedenis van persoonlikheidspatologie kyk in die reël nie na die probleem vanuit die oogpunt van hul eie gedragsrespons nie. Hulle is geneig om uitsluitlik aandag te gee aan die resultate van onvoldoende gedagtes en die gevolge van gedrag. Daarom moet die psigoterapeut voortdurend die ongewenste gevolge van hul geestelike aktiwiteit en gedrag beklemtoon. Dikwels kan die terapeut beperkinge op gedragsreaksies oplê (byvoorbeeld, hy kan sê dat dit onmoontlik is om sy stem in oomblikke van woede te verhoog). Daarom is die deelname van familie belangrik, aangesien dit onder sulke verbod kan help om die erns van onvanpaste gedrag te verminder. Psigoterapie is daarop gemik om vakke te help om hul eie aksies en gedrag te verstaan ​​wat tot probleme van interpersoonlike interaksie lei. Byvoorbeeld, 'n psigoterapeut help om afhanklikheid, arrogansie, oormatige wantroue van die omgewing, agterdog en manipulasie te besef.
By die verandering van sosiaal onaanvaarbare gedrag (byvoorbeeld gebrek aan selfvertroue, sosiale uitsluiting, woede), groeppsigoterapie van persoonlikheidsversteurings en gedragskorreksie is soms effektief. Positiewe resultate kan na 'n paar maande behaal word.
Dialektiese gedragsterapie word as doeltreffend beskou in grens-persoonlikheidsversteuring. Dit behels weeklikse sessies van individuele psigoterapie, soms in kombinasie met groeppsigoterapie. Daarbenewens word telefoniese konsultasies tussen sessies as verplig beskou. Dialektiese gedragspsigoterapie is ontwerp om vakke te onderrig om hul eie gedrag te verstaan, hulle voor te berei om onafhanklike besluite te neem en hul aanpasbaarheid te verhoog.
Vakke wat ly aan uitgesproke patologieë van die persoonlikheid, gemanifesteer in onvoldoende oortuigings, houdings en verwagtings (byvoorbeeld obsessief-kompulsiewe sindroom) word aanbeveel vir klassieke psigoanalise. Terapie kan 'n duur van minstens drie jaar hê.
Die oplos van interpersoonlike interaksieprobleme duur gewoonlik meer as een jaar. Die grondslag van effektiewe transformasies in interpersoonlike verhoudings is individuele psigoterapie, gemik op die pasiënt se begrip van die bronne van sy probleme in interaksie met die samelewing.