Besonder merkwaardig is egter die mense lof aan God. Al ervaar die gelowige sy donkerste oomblikke prys hy God nog. Al ervaar iemand geweldige laagtepunte kan sy God nog loof. Gelowiges se lof tydens swaarkry is soms baie meer eg, dieper as in hulle voorspoed. Vir Barth is dit die bewys dat die lewe se donkerkant nog nie Nietigheid is nie; dat selfs die absurdste of die mees sinnelose lyding die mens en die wêreld nog nie deur die Nietigheid ingehaal en oorval is nie (Barth 1961:336).
Mozart se eie lewe was egter anders. Min oomblikke van lig, maar baie donkerte. Hy het in armoede gesterf, is by die armes begrawe en tot vandag toe is sy graf onbekend. En tog troos sy musiek nou nog. So is die Adagio van sy heellaaste voltooide werk, die Klarinetkonsert in A, K 622, so aangrypend dat ‘n mens skaars daaroor kan praat. Dié weemoedige klanke van die klarinet roer ‘n mens so diep dat jy niks kan sê nie en net iets van wat Barth gesê het, voel. Mozart het die onaf-kant van die lewe geproe, maar aan die einde het hy ons musiek ‘gegee’ wat ons kan help om anderkant die ellende van die lewe en die dood te kyk (Barth 1986:25-41)