4 Februarie 1941 - Inligting
4 Februarie 1941
Die RAF voer nagaanvalle op Düsseldorf, Breat, Bordeaux, Vannes en die kanaalhawe
4: Is Engeland in oorlogstyd totalitêr?
Van Arbeidsaksie, Vol. 5 nr. 5, 3 Februarie, p. ق.
Engeland was een en 'n half jaar in 'n oorlog. Sedert die blitzkrieg van Mei verlede jaar het die Britse regering in vorm ten minste totalitêre beheer oor die ekonomie en die massas. Maar tot watter mate het hierdie vorme in die praktyk gerealiseer? In my laaste artikel het ek getoon dat Engeland se oorlogsekonomie nog lank nie totalitêr is nie. Hierdie keer stel ek voor om te kyk na die aangeleenthede van stakings en burgerlike vryhede.
Hierdie week se koerante rapporteer die onderdrukking van die Daaglikse werker en Bevin 's beplan om uiteindelik die bevoegdhede vir diensplig wat hy sedert 20 Mei gehad het, in werking te stel. Dit lyk asof die Labour-Churchill-regering die vryhede wat die massa nog besit, gaan beperk. Volgende week bespreek ek hierdie wending. Laat ons hierdie week kyk watter mate van vryheid die Britse massa tot dusver in 17 maande oorlog behou het. Die Britse sosiale stelsel in die oorlog, net soos die Britse oorlogsekonomie, is 'n rampspoedige struktuur, 'n kwessie van kompromie en verwarring. Die Britse bourgeoisie is so swak en dekadent, die Britse kapitalisme is uit historiese oogpunt so verouderd en die Britse werkersklasbeweging is relatief so sterk dat, selfs met die gewillige hulp van die arbeidsburokrasie, die heersende klas nie 'n sekere punt kan oorskry nie in die regimentering en rantsoenering van die massas vir die oorlogspoging. Churchill en Beaverbrook, Bevin en Citrine – hierdie here vorder in een sektor, trek terug in 'n ander, bereik 'n dooiepunt in 'n derde. Dit maak 'n baie ingewikkelde en teenstrydige algemene prentjie: stakings word verbied en daar word 'n omsetbelasting opgelê en ook 'n 100% belasting op oormate wins, die massa word gerantsoeneer, terwyl die rykes in ongeregistreerde restaurante kan wegkruip. tog is daar 'n algemene toename in sosiale voordele. As ons na een stel faktore kyk, kom die liberale tot die gevolgtrekking dat Engeland meer demokraties en progressief is as ooit. As ons na 'n ander kyk, kom baie links tot die gevolgtrekking dat Engeland reeds 'n kwasi-fascistiese staat is. Die werklikheid blyk meer kompleks te wees as een van hierdie sienings. Kom ons kyk.
Die opvallendste bewys van die nog nie-totalitêre aard van die Britse oorlogstydse samelewing is die merkwaardige manier waarop burgerlike vryhede behoue ​​gebly het. Dit lyk asof daar vandag min meer politieke sensuur van die pers in Engeland is as hier. Die onderdrukking verlede week van die Daaglikse werker my eerste kennis is die onderdrukking van 'n linkse koerant. Die linker Arbeidersparty -orrel. Die Tribune, die Independent Labour Party 's Nuwe leier, die Anargis 's Oorlogskommentaaral hierdie en vele ander linkse koerante, bly gereeld verskyn. Daar is ook groot vergaderingsvryheid: Kommunistiese sprekers is nog steeds nie in Hyde Park belet nie: op 12 Januarie het die Staliniste laas 'n "people 's Convention van 2 200 in Londen gereël, wat 'n beroep doen op vryheid aan Indië, 'n "people 's regering & #8221 en 'n "mense se vrede ", waarvolgens, volgens die N.Y. Times, "daar was nie 'n enkele polisieman in sig en geen steurnis van enige aard nie ". Debat in die parlement is ook onbeperk: Arbeid en I.L.P. lede kon die regering dwing om stappe terug te trek soos die plan van minister van inligting Duff Cooper vir die uitbreiding van die sensuur van die pers na politieke aangeleenthede en die voorstel van minister van binnelandse sake, Anderson, om in 'n spesiale oorlogsgebied op te rig. -manhowe met doodsbevoegdhede en geen reg op appèl nie. Uiteindelik blyk dit dat die behandeling van gewetensbeswaardes, waarvan daar tienduisende was, in die geheel opmerklik menslik en intelligent was.
Daar is natuurlik goeie redes hiervoor, wat niks te doen het met die liefde van demokrasie van Churchill vir demokrasie nie ('n liefde wat eers ontdek is sedert Hitler oorlog teen die Britse Ryk geopen het). Een daarvan is dat nie een van die linkse partye in Engeland vandag nie, insluitend die Staliniste onder die hoof, ter wille van die eenvoud, sterk genoeg is om gevaarlik te wees. 'N Ander is die druk wat deur die staatsamptenare van die werkersklas uitgeoefen word, 'n druk wat die Arbeidslede van die Regering nie kan verontagsaam nie. En uiteindelik is daar die historiese tradisie van burgerlike vryheid in Engeland, wat baie meer ontwikkel is as in enige ander leidende nasie, insluitend hierdie land.
Sedert die Arbeidersparty tot die regering toegetree het, was daar verskeie sosiale voordele. Die werkloosheidsgraad is verhoog van 26 na 30 sjielings per week vir getroude paartjies, die omvang van die werkloosheidsversekering is uitgebrei om blikke in te neem. bykomend 500 000 werkers, die omvang van die vergoeding vir burgerlikes wat doodgemaak of gewond is deur vyandelike optrede en#8221 verhoogde ouderdomspensioene is verhoog van tien sjielings tot een pond per week. die gewapende magte.
Daar moet drie dinge oor hierdie lys gesê word:
die oorspronklike vlakke van die meeste van hierdie sosiale voordele was baie laag en die toevoegings is redelik klein
Hierdie winste is van geringe belang in vergelyking met die algemene afname in lewenstandaard wat die werkers deur die oorlogspoging opgedwing het (hiervan meer in my volgende artikel)
hierdie winste is nie 'n aanduiding vir die demokratiese idealisme van die Tories (of die leiers van die Arbeidersparty nie!), maar vir die swakheid van die heersende klas aan die een kant en die sterkte van. die werkersklas aan die ander kant.
Dit lei ons na die kwessie van –
Onder die noodmagte en die parlement wat die parlement verlede Mei aan die Tory-Labour-regering verleen het, was die reg om stakings en uitsluitings te verbied. As minister van arbeid het Bevin hierdie mag duidelik in vorm. In die praktyk, maar as 'n ervare en skrander vakbondlid, het hy verstandig 'n beleid gevolg om hard te praat en baie min te doen om sy dreigemente te ondersteun. Dus op 7 Junie het die N.Y. Times berig: "Mnr. Bevin het stakings en uitsluitings verbied deur aanvaarding van arbitrasiebesluite verpligtend te maak in alle arbeidsgeskille. " Dit lyk afdoende genoeg: geen stakings meer nie! Tog vind ons op 13 Julie die N.Y. Pos druk 'n versending met die opskrif: "BRITISH BAN STRIKES – Decreet machtig Bevin om op te tree ". Hierdie verhaal herhaal bloot die 7 Junie Tye storie oor verpligte arbitrasie, die enigste verskil is dat die regering hierdie keer 'n spesiale &-8220-orde-in-raad " daaroor uitgereik het.
Die Britse werkersklas is berug wettig en ordelik. Sedert Mei verlede jaar was daar geen stakings in Engeland nie. Maar daar was baie werkvakansies en dit sou 'n baie slim advokaat verg, met baie tyd op hande om 'n vakansiedag te onderskei van 'n " -aanval ". 'N Paar van hierdie stakings is in klein nuusberigte in die American Press aangemeld. Vir die nuus van die meeste van hulle, moet u na die lêers van Britse linkse koerante soos die Londen gaan Nuwe leier (terloops 'n uitstekende werk). Baie, indien nie die meeste van die staking, is gelei deur winkelbestuurders, gekies deur die werkers in 'n fabriek om die stryd te voer teen die werkgewers wat die gewone vakbondamptenare gekoppel het aan 'n beleid van " industriële vrede " tydens die oorlog, het laat vaar. (In 'n latere artikel gaan ek meer ingelig oor hierdie beweging van bestuurders, tans die belangrikste uitdrukking van die klassestryd in Engeland.) Laat ek 'n paar aantekeninge oor onlangse stakings neerskryf om 'n idee te gee van die omvang en natuur:
10 Oktober: 250 mans by 'n vliegtuigaanleg in Coventry was 'n week lank op 'n vakansiedag en#8221. Oorsaak: die afdanking van 'n raadslid.
23 November: 200 mans is ses weke lank uit by Govans op die Clydebank omdat hulle 'n afgevaardigde afgedank het. Die Clyde Shop Stewards Council vergader oor die kwessie en kan dit saamsmelt in die groter kwessie van die weiering van die Clyde -werkgewers om 'n loonverhoging toe te staan.
28 November: Die nasionale komitee van die kragtige Amalgamated Engineering Union vergader om 'n staking van 1 500 000 konstruksiewerkers te oorweeg. Kwessie: loonverhoging. Die staking word uiteindelik verloor, met 25 tot 11 stemme.
22 Desember: 'N " nie -amptelike " staking begin, waarby 5 000 kleermakers betrokke is by weermaguniforms. Stel die bestuur se weiering af om 'n kleremaker wat vakbondreëls oortree het, af te dank. Staking dreig om na ander winkels te versprei en 'n groot mate aan te neem. Uiteindelik na 'n week beëindig deur ingryping deur die amptenare van die nasionale vakbond.
28 Desember: Skotse mynwerkers, ondanks die versoeke van die regering om slegs een Kersvakansie te neem, het besluit om die gewone twee dae af te neem. Vervoerwerkers in Glasgow stem oorweldigend om die werk te stop en skuiling te soek tydens lugaanvalle.
11 Januarie: Spoorwegwerkers by die East End -dokke in Londen gaan weer aan die werk ná 'n suksesvolle staking. Kwessie: ekstra vergoedingspryse vir die uitvoering van " hoogs gevaarlike " brandwakings.
Die voorskrifte teen stakings het dus net so 'n dooie letter gebly as die res van die totale totalitêre bevoegdhede wat die regering in Mei verlede jaar verleen het. Dit is natuurlik nie te wyte aan 'n krimp van Bevin as gevolg van die verbod op stakings nie, maar bloot omdat dit polities onmoontlik vir hom met die beste wil ter wêreld is om sulke maatreëls af te dwing in die lig van ernstige opposisie van die Britse werkers . (Hillman hier is in baie dieselfde posisie.) Dit wil nie sê dat Bevin in baie gevalle nie in staat was om aanvanklike aanvalle te stuit nie. Hy het net soos Hillman en die voorste CIO-AFL-burokrasie hier. Maar die proses is baie moeiliker en ingewikkelder, die resultate is nie naastenby so seker soos in 'n werklike totalitêre regime soos Duitsland nie.
As daar, soos onlangs in die ingenieurswerke in Dundee, 'n staking plaasgevind het oor die kwessie van die reg om op die werk te rook, kan 'n mens amper nie van totalitarisme praat nie! Die Britse werkersklas het steeds die onmiddellike moontlikheid van grootskaalse aksie. Die huidige regime behou homself uit eie krag as vanweë die tragiese gebrek aan revolusionêre leierskap vandag in Engeland.
Die liberale en die sosiale patriotte dui natuurlik op die verskynsels wat in hierdie artikel bespreek word, as 'n bewys dat marxiste die verkeerde idee het dat kapitalisme totalitêr moet gaan om 'n moderne oorlog te beveg. Laat ons eerlik erken dat baie van ons in die revolusionêre lewe die tempo waarmee totalitarisme in die strydende demokrasieë sou ontwikkel, oordryf het. Die vorme van demokrasie het in Engeland baie beter oorleef as wat baie van ons verwag het. Maar ons het heeltemal tereg voorspel dat 'n gevorderde industriële nasie soos Engeland (of Amerika) 'n stryd kan voer imperialisties oorlog effektief slegs deur totalitêre kontrole in te stel. En ons het tereg voorspel dat die Britse (of Amerikaanse) bourgeoisie in oorlogstyd so vinnig en so ver as wat hulle sou waag, op pad was na fascisme. Wat in Engeland gebeur het, is dat die werkersklas tot dusver deur militante aksie, om 'n aansienlike mate van vryheid te behou, ondanks die ernstige pogings van mnre. Churchill, Bevin. Morrison & amp.
Maar aanduidings het in die afgelope twee maande vermeerder dat die noodsaaklikhede van oorlog die Britse heersersklas dwing om die vryhede en die lewenstandaard van die massas werklik te skroef. Hier is geen ruimte om op hierdie aangeleentheid in te gaan nie, wat moet wag tot die volgende artikel in die reeks, wat die onlangse besnoeiing in voedselrantsoene beskryf, en die inwerkingtreding van 'n swaar verkoopsbelasting op verbruikersgoedere in Oktober verlede jaar. 'n paar weke gelede die installering van Bevin as hoof van die produksie, en die merkwaardige vertroulike memorandum van oud-ambassadeur Kennedy aan president Roosevelt. Die rigting waarin die Tory-Labour-regering die Britse samelewing stoot, is duidelik genoeg. Die volgende paar weke sal waarskynlik 'n groot toename in die druk op totalitarisme onder die generaalskap van die afgod van die liberale weekblaaie vind, "Ernie " Bevin. Want dit is 'n imperialistiese oorlog, en die bestaan ​​van vryhede wat nog in Engeland verkry word, is verre van 'n aanduiding van die nie-imperialistiese aard van die oorlog, soos die sosiale patriotte beweer, in skerp konflik met die noodsaaklikhede van die oorlog . Ek waag om te voorspel dat dit nie baie mane sal duur voordat die liberale weekblaaie hul hande begin draai oor die (vir hulle) onverstaanbare optrede van Bevin, die Paladin van demokrasie.
4 Februarie 1941 - Geskiedenis
Opgedra aan diegene wat
bedien in VT-4, VB-4, VF-4,
VMF-124 en VMF-213
Geskiedenis van USS Ranger (CV-4)
Office of Public Information, Navy Department, 1948
Die USS Ranger, CV-4, is die eerste Amerikaanse vlootvaartuig wat ontwerp en gebou is as 'n vliegdekskip. Gemagtig op 13 Februarie 1929 is haar kiel op 26 September 1931 gelê deur die Newport News Shipbuilding and Dry Dock Company, Newport News, Virginia. Sy is op 25 Februarie 1933 van stapel gestuur en in opdrag van 4 Junie 1934.
USS Ranger word op 25 Februarie 1933 bekendgestel.
USS Ranger - Bouwer se proeflopie, 1 Mei 1934.
Sy was toegerus om ongeveer 75 moderne vliegtuie te bestuur, en was gewapen met ses 40mm viervoudige mounts en ses en veertig 20mm mounts. Haar oorspronklike agt 5-duim, 25 kaliber gewere is in Junie 1944 verwyder.
Eerste landing op die USS Ranger. Lt kmdt A. C. Davis, vlieënier, H. E. Wallace, ACMM, passasier. 21 Junie 1934.
USS Ranger gaan deur die Panamakanaal op pad na die Stille Oseaan. 13 Januarie 1939.
John S. McCain, senior, kaptein van die USS Ranger, 1937 tot 1939. Foto geneem op die Ranger, Oktober 1937
Voor 1 Januarie 1942 het sy met beide die Atlantiese en Stille Oseaan -vloot gewerk, waar sy roetine -oefenfunksies uitgevoer het en aan roetine -gevegsmaneuvers deelgeneem het. Op 7 Desember 1941 kom sy by die Naval Operating Base, Norfolk, Virginia aan, nadat sy pas 'n reis na die suidoostelike Atlantiese Oseaan voltooi het as begeleiding na 'n Britse troepekonvooi. Sy het 'n paar dae in die Norfolk Navy Yard deurgebring, vanwaar sy na Bermuda gegaan het en op 21 Desember in Grassybaai aangekom. Aanvoerder was die bevelvoerder van die vliegtuig, die Atlantiese vloot, admiraal A. B. Cook en Carrier Air Group 4 (Fighting 72 vervang deur Fighting 41). Kaptein W. K. Harrill was bevelvoerder en kaptein A. E. Montgomery was stafhoof van admiraal Cook.
Hoofgasboord, motorkamer, USS Ranger.
Die Ranger het tot 13 Maart 1942 in die Bermuda -omgewing gebly en roetine -oefensessies vanaf Grassy en Shelly Bays onderneem. Op daardie datum het sy van Bermuda af gekom en op 19 Maart in Hampton Roads aangekom, waar sy 'n periode van 16 dae in die Norfolk Navy Yard ondergaan het. Op 6 April het Commander Aircraft Atlantic Fleet die skip verlaat, en Commander Carriers Atlantic Fleet, agteradmiraal E. D. McWhorter, het aan boord gekom en die personeel van Admiral Cook behou.
Op 13 April het die Ranger die Norfolk -omgewing verlaat, die volgende dag in Narragansettbaai aangekom en vasgemeer by die pier van die Naval Air Station, Quonset Point, 17 April.
Op 22 April is sy aan die gang met 'n vrag Amerikaanse vliegtuie en vlieëniers van die Amerikaanse weermag. Sy is deur Trinidad na die Goudkus van Afrika, waar die P-40's gevlieg het om by Accra te land. Alle vliegtuie het veilig geland op 10 Mei en die volledige reis is sonder voorval gedoen, teruggekeer deur Trinidad en op 28 Mei in Narragansettbaai gaan anker. Op hierdie reis het admiraal McWhorter die titel, bevelvoerder van die taakmag 3.6, sowel as bevelvoerder Carriers Atlantic Fleet.
Op 30 Mei onthef kaptein C. T. Durgin kaptein Harrill van bevel oor die skip en die volgende dag onthef kaptein J. J. Ballentine kaptein Montgomery as stafhoof by admiraal McWhorter.
Op 2 Junie het die skip begin met Carrier Air Group 4 na Argentia, Newfoundland, en op 5 Junie by sy bestemming aangekom.
USS Ranger in Hampton Roads, Virginia, Augustus 1942.
Gedurende die volgende paar weke het Ranger in die omgewing van Argentia gebly met roetine-oefenvaarte met Air Group 4. Sy het later na die VSA teruggekeer om 'n tweede P-40-vaart na die Afrikaanse Goudkus te maak, en sy het die reis betyds voltooi om op te haal Air Group 4, minder Bombing 42, plus Fighting 9, om die geallieerde landings rondom Casablanca in November 1942 te dek. (Sien Ranger Air Group Over Casablanca - OPERATION TORCH.) Tydens die laaste deel van hierdie periode is kaptein Ballentine losgemaak as stafhoof en sy verligting, kaptein WF Boone, vroeg in Januarie 1943 aan boord aangemeld.
Op 1 Januarie 1943 berig die skeepsregister dat die Ranger in die Norfolk Navy Yard drooggedok het. Op 6 Januarie verhuis sy na die Norfolk Naval Operating Base om die Amerikaanse weermag P-40 vliegtuie en vlieëniers te laai. Twee dae later het sy aan die gang gegaan en direk na die Franse Marokko -kus van Afrika gegaan waar haar vrag op 19 Januarie by Casablanca opgestyg en geland het. Die skip het teruggekeer in Hampton Roads op 30 Januarie. Admiraal McWhorter, kaptein Durgin nog steeds aan bevel.
Laai 50 kaliber masjiengeweer van Army P40-F aan boord van die USS Ranger terwyl hy op pad was na Noord-Afrika. 17 Januarie 1943
Op 13 Februarie het die Ranger Norfolk verlaat tydens haar vierde P-40-vaart, wat direk na die Franse kus van Marokko gegaan het, waar vrag opgestyg en geland het by Casablanca op 23 Februarie. Sy het op 10 Maart teruggekeer na Pier 1, Naval Air Station, Quonset Point, Kort nadat die vaart voltooi is, is admiraal McWhorter verlig deur admiraal AD Bernhard.
Van 10 tot 20 Maart het die Ranger 'n opleidingsvaart gemaak met Air Group 4. Tydens hierdie vaart is kaptein Durgin deur kaptein Rowe as kommandant onthef. Op 23 Maart is sy aan die gang met Air Group 4, met Commander Task Force 22, gevestig in Admiral Bernhard, vir Casco Bay, Maine, en arriveer daar op 27 Maart. Op die 30ste stap sy na die South Boston Navy Yard vir 'n werf van 2 dae. tyd om 'n geweerhouer van 40 mm te herstel wat beskadig is deur 'n vliegtuigongeluk. Op 2 April gaan sy saam met die Task Force 22 na Argentia, Newfoundland, en arriveer op 4 April.
Ranger het tot begin Julie 1943 saam met Air Group 4 in die Argentia -omgewing gewerk.(Sien WWII Dive Bomber Found in Placentia Bay, Newfoundland.) 'N Kort Navy Yard -periode het gevolg en daarna dekking vir SS Queen Mary wat die Britse premier Churchill na die Quebec -konferensie gebring het. Na hierdie plig het sy by die British Home Fleet in Scapa Flow aangesluit. Tydens haar verblyf by die Home Fleet het sy etlike maande lank in die gebied en langs die kus van Noorweë gewerk, wat die Noordelike Konvooi -roete dek teen invalle deur groot Duitse oppervlakteskepe en begin Oktober 'n aanval op die Duitse skeepvaart gedoen het. (Sien Operation Leader: Initiation Over Norway in Torpedo Squadron Four: A Cockpit View of World War II and Operation Leader - The German View.) Die resultate van hierdie aanval is goed gerapporteer en twee Duitse patrollievliegtuie is vernietig deur die gevegspatrollie naby die skip. Alle hande het 'Blue Noses' geword nadat die Arktiese Sirkel verskeie kere oorgesteek is. Voor die Bodo -aanval is admiraal Bernhard verlig deur admiraal O. M. Hustevedt. Kort na die aanval is die skip na die British Navy Yard in Rosyth, Skotland, vir 'n gereelde opknapping van 10 dae.
Die skip se rekords haal die Ranger weer op 1 Desember 1943 as deel van Task Force 68, Admiraal Hustevedt aan boord, onderweg van Hvalfjord, Ysland na Boston, net nadat hulle die Britse Huisvloot verlaat het. Die skip het op 4 Desember in South Boston Navy Yard aangekom, waar sy gebly het vir opknapping en onderhoud tot 2 Januarie 1944. Die dag van haar aankoms in die VSA is die aantal van haar taakspan verander van 68 na 22. Op 'n stadium gedurende hierdie werfperiode is admiraal Hustevedt verlig deur admiraal ML Deyo.
Op 2 Januarie 1944 het die Ranger die volgende dag na Quonset Point Naval Air Station gegaan. Gedurende Januarie, Februarie, Maart en die vroeë deel van April het sy diensverskafferkwalifikasie -werk gedoen vanaf Quonset Point onder bevelvoerder Fleet Air. Op 30 Maart verlaat admiraal Dayo die skip met sy vlag. Op 19 April gaan die skip na Staten Island, New York, waar kaptein Arthur Gavin op 22 April kaptein Rowe as bevelvoerder onthef.
Op 24 April vertrek die Ranger van Staten Island na Casablanca met 'n vrag P-38-vliegtuie van die Amerikaanse weermag, plus 'n passasiersgroep geallieerde dienspersoneel. Kaptein Gavin was in taktiese bevel as kommandant taakgroep 27.1.
P-38's is op die vliegdek van die USS Ranger opgemerk. April 1944
Die skip het van 4 tot 7 Mei in Casablanca gebly en op 'n latere datum met 19 oorlogsgeskeurde Amerikaanse weermagvliegtuie, plus 'n passasiersgroep geallieerde dienspersoneel, vertrek. By aankoms op Staten Island, New York, 16 Mei, het die skip haar vrag en passasiers ontslaan, taakgroep 27.1 is ontbind en kaptein Gavin het per pos by kommandant Fleet Air Norfolk aangemeld.
Op 17 Mei is die werf beskikbaar vir 6 weke by die Norfolk Navy Yard toegestaan, en die volgende dag het die skip na Norfolk gegaan, op 19 Mei by die Naval Operating Base aangekom en die Navy Yard op die 20ste binnegekom. Op 28 Junie, 6 Julie en 8 Julie het sy proeflopies in Chesapeake Bay gedoen en op 9 Julie na die Naval Operation Base gegaan, terwyl hulle in die Navy Yard was, die 5-duim, 25-kaliber gewere en die ou-tipe radar 'n Moderne Combat Information Center is verwyder en 'n nuwe radar is geïnstalleer.
Terwyl hy in die Navy Yard was, het die Ranger op 5 Julie bevele van bevelvoerder van die hoof Atlantiese vloot ontvang om by die taakgroep 27.1, kaptein Gavin in taktiese bevel as taakgroepbevelvoerder, aan te sluit en na die kanaalgebied te gaan, om daar aan te meld by bevelvoerder in Chief Pacific Fleet vir diens. Op 11 Julie het sy hierdie bevele begin uitvoer deur met 'n passasiersgroep weermag- en vlootpersoneel na die Canal Zone te gaan. Op 15 Julie het sy vasgemeer na Pier 18, Balboa, waar taakgroep 27.1 deur taakbevelvoerder Panamanian Sea Frontier in taakgroep 12.8 verander is, met bevele om na San Diego te gaan, vrag aan te neem en daarna na Pearl Harbor. Op 17 Julie het ongeveer 450 Amerikaanse weermagpersoneel aan boord aangemeld in 'n passasiersstatus, en die volgende dag het die skip na San Diego begin.
Die vaart na San Diego het sonder voorval plaasgevind en die Ranger het op 25 Julie by North Island vasgemeer. Passasiers is aan boord gelê, nuwe vrag en passasiers is gelaai, en op 28 Julie het die skip na Pearl Harbor vertrek met 90 Amerikaanse vlootvliegtuie en ongeveer 1100 Amerikaanse dienspersoneel aan boord vir vervoer.
By aankoms by Pearl Harbor 2 Augustus is vrag en passasiers aan boord gelê en Task Force Group 12.8 is ontbind, die skip kom direk onder bevelvoerder Aircraft Pacific Fleet. Op 6 Augustus rapporteer admiraal M. B. Gardner aan boord om die bevel te neem oor taakgroep 19.4, met sy vlag in Ranger. Admiraal Gardner is ook aangewys as Commander Carrier Division 11. 19 Augustus, meld kaptein T. R. Frederick aan boord per vliegtuig as stafhoof by admiraal Gardner.
Van 9 Augustus tot 10 Oktober het die Ranger roetine -kwalifiseringsvaartuie uit Pearl Harbor gemaak. Tydens hierdie vaarte het sy saamgewerk met die Night Air Combat Training Unit in Barbers Point vir die opleiding van vlieëniers in radarondervangswerk en van torpedo -vlieëniers in nagaanvalle taktiek.
Terwyl dit tussen 10 Oktober en 13 Oktober op die Ford Island, Pearl Harbor, vasgemeer is, het die vlag van admiraal Gardner oorgeplaas na die USS Saratoga en die Ranger het oorlogsgedrewe vliegtuie gelaai en ongeveer 550 Amerikaanse passasiers vir vervoer na San Diego. Die skip het op 19 Oktober in San Diego aangekom waar sy vrag en passasiers ontslaan het en op 22 Oktober na die Naval Air Station, Alameda, gekom het.
USS Ranger werk naby Hawaii tydens uitgebreide opleidingsoperasies, November 1944.
Die Ranger werk uit Alameda tot 13 November en later uit San Diego en het haar rol as 'n draerskwalifikasie -opleidingsskip voortgesit. Hier kan opgemerk word dat daar gedurende die tydperk van 9 Augustus 1944 tot 1 Februarie 1945 14 863 dag- en nagdraers op die Ranger geland is.
Gedurende die eerste helfte van 1945 het die Ranger dieselfde programme voortgesit as wat sy in 1944 gevolg het vir die kwalifisering en verfrissing van vloot- en mariene vlieëniers in skeepsgebaseerde operasies. Die skip was meestal gebaseer op Naval Air Station San Diego, Kalifornië, met 'n maand se operasies uit Naval Air Station Alameda, Kalifornië.
Vanuit die standpunt van die gemiddelde seeman aan boord, sou een van hierdie operasies ietwat soos volg verloop: Die skip is vasgemeer by een van die vingerhange op Noord -eiland. Teen die middel van die middag op 'n gegewe dag word die 'woord' oorgedra oor die openbare adresstelsel "Lugdiens se bystand om vliegtuie te ontvang." Kortliks werk 'n stadige optog van trekkers en vliegtuie stil -stil deur die lugstasie se paaie tot by ons pier. Die vliegtuie word aan boord gehys deur die skip se eie vliegtuigkrane na die hangerdek. Ongeveer 12 van hulle word op een van die skip se hysbakke na die vliegdek gehardloop, vasgemaak en opgemerk vir die eerste vlug van die volgende dag. Die res word op die hangerdek as onderdele vasgemaak.
Die 'tyros', meestal Ensigns, kom gretig aan boord van die boog en groet moontlik die kleure van 'n oorlogsman vir die eerste keer. Daar is gewoonlik 'n ruim persentasie ouer vlieëniers, maar bestry ervare luitenante om kudde te ry. Die middag volg daar 'n skudding en inspeksie van die skipruimte en -geriewe. Aandete, 'n fliek en vroeg in die bed vir die uitdunne is die reël voor hierdie belangrike gebeurtenis in die lewe van 'n vlieënier.
Die volgende oggend vroeg, met die hulp van 'n hawe -vlieënier en sleepbote, is die skip aan die gang en op die see. Na 'n kort opwarmingsessie by General Quarters, is die vliegtuig se lugweerbattery gereed vir besigheid. Die lug word vir ten minste 'n halfuur gehuur met 'n aanhoudende geselsie van 20 mm, gekenmerk deur die staccato -bas van die veertigerjare. Die vliegtuig gesleepte teikenhuls is aansienlik versplinter en word dikwels neergeskiet voordat die oefening verby is. Nodeloos om te sê dat hierdie program met ywerige aandag deur alle hande gekyk word. Die groot dag begin egter eers, want na die voltooiing van die AA -oefening word Flight Quarters binnekort gelui.
Na 'n tydperk van inligtingsessies, bemande vliegtuie, enjins aan die gang, begin die skip die wind in en begin dit. Van hier af is 'n byna deurlopende optog van lanseer, sirkel en land. Elke vlieënier kry 'n katapult -lanseer en verskeie opeenvolgende lanseerings en opeenvolgende lanseerings om sy totale landing vir elke vlug tot 6 te bring. Opeenvolgende vlugte word tot kort voor sononder gelanseer. Aan die einde van elke vlug word die vliegtuie geïnspekteer, versien en weer opgemerk. Die bemanning het sy maaltye op 'n "catch when catch can" basis geëet om geen stilte in die verrigtinge te veroorsaak nie. Maar met sonsondergang word die vliegtuie vasgemaak en vasgemaak en alle hande gaan onder vir 'n bietjie vet kou en die flieks. Weer, vroeg in die bed, want die dag van die lugdepartement begin anderhalf uur voor sonop.
Dit duur ongeveer 4 dae met vliegtuie wat heen en weer van die strand af gevlieg word om diegene wat hul kwalifikasie -landings voltooi het, aan wal te neem vir ander opleiding en meer uit te bring wat op hul beurt gewag het.
Soms word hierdie prosedure gevarieer deur nagvlieg, 'n klein ding om seker te wees, maar oor die algemeen meer opwindend om na te kyk. Dit is die doel van 'n opleidingsdraer om dag en nag gekwalifiseerde vlieëniers te vervaardig.
By die voltooiing van een van hierdie operasies keer die skip terug na die hawe en laai die wrakke af en#8211 vliegtuie wat deur die ongelukkiges gekrap is. 'N Paar uur se welverdiende vryheid kom vir die bemanning. Die verskaffingsafdeling voorsien en ons begin weer.
By twee van hierdie operasies was die skip bevoorreg om as 'n soort teiken vir 'n fotografiese eenheid op te tree. Die missie was om opvoedkundige film te maak vir die opleiding van toekomstige vlieëniers. Die projek is geïnisieer deur kaptein John G. Grommelin, Jr., USN van Montgomery, Alabama, opleidingsbeampte van die personeel van Commander Fleet Air, Weskus. Landings is vanaf alle moontlike punte afgeneem, insluitend die vliegtuig wat die landing gemaak het. LTA het met 'n blimp gehelp.
Die verbysterende aantal landings gedurende hierdie tydperk kan gevind word in die aanhangsel (nie beskikbaar vir Airgroup4.com nie). Dit is egter opmerklik dat die leerlinge op 15 Mei 480 keer op die Ranger geland het. Hierdie optrede roep 'n spesiale lofprysing op van admiraal A. E. Montgomery, USN, bevelvoerder Fleet Air, Weskus, wat as 'n saak van belang die vyfde bevelvoerder van die veldwagter was.
The Ranger, saam met kaptein Douglass P. Johnson, USN van Mexiko, Missouri, het in Julie, Augustus en September die opleidingsprogram van vorige maande voortgesit, met die kwalifikasie en verfrissing van vloot- en mariene vlieëniers in skeepvaartoperasies.
Sedert sy aankoms in die Stille Oseaan, 26 Julie 1944, was 'n totaal van 35 784 landings op die Ranger voltooi.
Na die oorlog is USS Ranger in Januarie 1947 deur Surplus Property Office getref en verkoop.
Air Group 4 - "Casablanca na Tokio"
Kopiereg © 2021 deur AirGroup4.Com
Webwerf -ontwerp deur Cloudcroft New Mexico Online
Re: Anglo-Greek Meeting in Tatoi-22 Februarie 1941
Plaas deur jwsleser & raquo 30 Jan 2016, 17:47
Ek sal op hierdie punt stop. Alhoewel ek bereid is om hierdie gesprek voort te sit, sal dit nutteloos wees, tensy u die politieke realiteite aanvaar wat die militêre besluite gevorm het. Ons bespreek strategiese besluite wat die aksies op operasionele vlak inlig. Ons kan geen betekenisvolle bespreking voer sonder om die parameters op strategiese vlak te verstaan ​​nie.
Griekeland het sukses duidelik geïdentifiseer as optrede in samewerking met Joego -Slawië. Enige ander opsie was sub-optimaal in terme van nasionale strategie. Dit het meer as enigiets anders die operasionele optrede ingelig.
As u wil steun dat Papagos se besluite gedurende hierdie tydperk gebaseer was op sy 'begeerte om die hele Griekeland te red', doen dit asseblief. Ek voel ek het vas en oortuigend bewys dat dit nie die geval is nie. Ek twyfel nie daaraan dat daar so 'n begeerte was nie, maar dit was nooit die belangrikste faktor in sy besluite nie.
Ek beantwoord graag vrae of bespreek ander faktore.
Plaas deur Merk N. & raquo 01 Feb 2016, 16:41
Presies. En my mening is in stryd met gepubliseerde denke wat ek meen onvolledig en gebrekkig is.
Nietemin sal ek u bedank dat u die tyd geneem het om alles wat u die afgelope paar dae gedoen het, te plaas. Dit vorm beslis die basis vir verdere eerlike bespreking.
Ek het nie "myself as die kenner geposisioneer"soos jy beweer, bied ek my mening en my analise wat ek erken in baie opsigte anders is as dié van ander en gevestigde geskrewe geskiedenis. Ek beweer nie dat ek reg is nie, en ek probeer jou ook nie van iets oortuig nie. Eintlik , Ek posisioneer myself in stryd met die gevestigde 'deskundige' mening. Vir my is die gevestigde geskrewe geskiedenis foutief. die minste wat ek kan doen, is om myne in ruil te bied.
Ongelukkig het ek vandag slegs beperkte tyd, so ek sal later reageer op die bespreking oor Joego -Slawië en sy strategiese politieke posisie en sy voornemens en optrede. Vir eers sal ek net sê dat ek 'n ietwat ander siening as u het.
8-22 Februarie 1941
Vandag gaan ek dus voort met deel 2 van my begrip van die militêre besluitneming van die hoër bevel deur die Grieke.
In my laaste pos het ek die inkonsekwentheid en onsamehangendheid in die militêre besluite van die hoër bevel oorweeg. Op 8 Februarie het die Grieke self 'n redelike (met 'n groot voorbehoud wat ek binnekort sal bespreek) 'n analise van hul penarie en soliede militêre aanbevelings opgelewer, volgens my, wat hulle kan hanteer. Dit is nie gevolg nie. Ek het nog 'n bevredigende verduideliking gekry waarom. Trouens, hoeveel historici en ontleders oorweeg dit selfs? Daar is baie geskryf oor die "misverstand"van 22 Februarie, maar skaars tot nie-bestaande, is die bespreking oor die versuim van Griekeland om sy eie ontleding en aanbevelings te volg. Wat sê Papagos self daaroor in"Die Slag van Griekeland 1940-1941, Athene 1949"?
Om te herhaal, het die Grieke drie moontlike scenario's geïdentifiseer, gebaseer op hul korrekte erkenning dat hul verdedigingstrategie heeltemal gekoppel was aan die 'posisie'van die Joego -Slawiërs. Dit was:-
Daar is een groot gebrek in hierdie analise. Dit was naamlik nie die politieke of diplomatieke 'standpunt' wat Joegoslavië ingeneem het nie, dit was die vermoë van die Duitsers om Suid -Serwië (wat nou Masedonië is) oor te steek en Griekeland direk uit die noorde te bedreig. Laat ek my gedagtes verduidelik.
Griekeland het drie fronte om te oorweeg: die 'westelike' front wat Albanië in die gesig staar en bedreig word deur die Italianers, die 'oostelike' front wat Bulgarye (en Turkye) in die gesig staar, bedreig deur die Duitsers wat in Bulgarye saamtrek en die 'noordelike' front na Joegoslavië wat moontlik of dalk nie bedreig word nie, afhangende van of die Duitsers in Bulgarye so gekom het. Die 'noordelike' front was, as gevolg van aardrykskunde, topografie en relatiewe posisie, die sleutel. Dit is belangrik dat die ander twee nie genoeg beklemtoon kan word nie. As die Duitsers deur die Monastir Gap (en in die Vardar -vallei) kom, is beide die westelike en oostelike fronte geflankeer, uitgedraai en is die spel verby. Die enigste manier om 'n kans te kry teen so 'n opmars was/is om 'n mens se magte bymekaar te kry op 'n baie korter verdedigingslinie wat alle fronte effektief kombineer in 'n enkele geboë front rondom die rand van Epirus en (Grieks) Wes -Masedonië. Hierdie lyn kom ooreen met die lyn in opsie C wat deur die Griekse weermag bepaal is. Enige Griekse magte in Albanië en punte oos van die Vermion -lyn sou noodwendig flankeer word en in 'n vinnige volgorde onbelangrik wees.
Nou lyk dit asof die Griekse analise Joegoslaviese diplomatieke posisie gelykstel aan militêre vermoë. As die Joego -Slawiërs dus aan 'ons' kant is, kan die Duitsers nie deur Suid -Serwië kom nie en is ons 'noordelike' front dus veilig. Dit lei tot opsie A en die aanbeveling dat die Metaxas Line gehou kan word, aangesien daar nie 'n bedreiging vir hul linkerflank is nie. Dit is gebrekkig soos bewys deur die geskiedenis. Opsie B is 'n bietjie verwarrend. As Duitsers geen toegang tot Suid -Serwië het nie, is daar weer geen bedreiging vir die linkerkant van die Metaxas -lyn nie. Hier sien ek nie hul logika nie. En as ek opsies 1 en 2 saam oorweeg, kom ek tot die gevolgtrekking dat die Grieke tot die gevolgtrekking gekom het dat Joegoslavië 'n bondgenoot is, wat beteken dat Joegoslaviese troepe beskikbaar sal wees om die Metaxas -lyn self te versterk. Die aanbeveling in opsie B is nietemin om die Kaimaktalan-Vermio-Aliakmonas-lyn as die primêre verdedigingslinie te hê om te verseker dat troepe oos van die Vardar nie afgesny word van 'n omliggende beweging nie. Boonop bied dit 'n verdere vertragingslyn om tyd te gee vir 'n onttrekking uit Albanië indien nodig. Uiteindelik word opsie C gegrond op die aanname en die regte erkenning dat hulle al hul magte gereed en voorbereid (vooraf) op 'n verkorte lyn nodig sal hê as hulle 'n kans het om 'n aanval uit Suid -Serwië af te weer.
Waar die politieke/diplomatieke posisie van Joego -Slawië gekoppel is aan die praktiese militêre situasie, en dus 'n mate van bevraagtekening van die Griekse militêre analise veroorsaak, kan hierdie twee realiteite beklemtoon word. Eerstens, op 25 Maart, het Joego -Slawië 'n bondgenoot van Duitsland en Italië geword. Hulle het dit egter gedoen op 'n manier wat beteken dat die Duitsers hul territoriale integriteit sou respekteer en nie hul grens sou oorskry om by Griekeland te kom nie. In werklikheid is die Griek se noordelike front nou beveilig. Dit was die beste moontlike scenario vir die Grieke. Hulle kon hierdie front onverdedig laat terwyl hulle kragte konsentreer in Albanië en op die Metaxas -lyn. Tweedens, op 27 Maart, het Joego -Slawië 'n bondgenoot geword. Maar, soos ons weet, was hul weermag nie bereid om hul gebied te verdedig nie en die Duitsers was deur Suid -Serwië soos 'n warm mes deur botter.
In werklikheid kan twee dinge uit hierdie werklikheid afgelei word. Eerstens, Joegoslavië word as 'n bondgenoot beskou, met die besluite wat die Grieke geneem het op grond van wat hulle meen dat die bondgenoot vir hulle kan doen, was dit eintlik hul ondergang; dit sou beter gewees het as Joegoslavië 'n vyand was (op papier). Tweedens lyk dit asof die Grieke nie die begrip van politieke/diplomatieke posisie van militêre vermoë kon skei nie.
In u onlangse plasings het Jeff twee punte genoem:-
- 'n "vroeë besluit oor die werklike verweer"en,
- die vraag van agteraf.
Vir die eerste argumenteer ek 'vroeg"Die besluit was nie wenslik nie, maar noodsaaklik. Ek stel ook 'n besluit voor wat gebaseer is op 'beplan vir die ergste en hoop vir die beste'sou verstandiger wees as die idealistiese aanname dat alles optimaal sal uitkom.
In die tweede plek bied terugskouing ons antwoorde oor wat nie gebeur het nie en nie gewerk het nie - dws.watter besluite was onbedagsaam en/of eenvoudig rampspoedig. Of andersom. Dit stel ons ook in staat om te bepaal of die besluitnemingsproses gesond was of nie. Die mense wat destyds die besluite geneem het, kon in werklikheid nie die resultaat weet nie, maar ons wel. Agterna kom ons nie in staat om die besluite met veel groter begrip te beoordeel nie.
22 Februarie - 4 Maart 1941
Tot dusver het ek gedemonstreer wat volgens my 'n onbehoorlike besluitneming is om op die Metaxas-lyn en verder in Albanië te bly, gebaseer op hul eie analise (hoewel nie perfek nie) en eie aanbevelings oor die bedreiging vir hul noordelike front. Dit dek effektief die tydperk 8-22 Februarie. Op daardie datum, 22 Februarie, het hulle insette van buite gehad oor hul (strategiese) verdedigingsposisie en het hulle die geleentheid gehad om hul besluite op grond van die insette te hersien. Die Grieke het nou 'n tweede geleentheid om te besluit of hulle betyds en verstandig wil terugtrek of nie. Hulle het die geleentheid om hul eie aannames te toets aan dié van die Britte. Die belangrikste aannames is: die Joegoslaviese politieke posisie, die Joegoslaviese militêre vermoëns (en voornemens) en die positone, bedoelings en vermoëns van die Duitsers.
Die notule van die vergaderings van 22 Februarie word gevind in TNA FO371/29782. Ongelukkig is die aantekeninge wat ek meer as 15 jaar gelede uit hierdie lêer gemaak het, begrawe in 'n ander land aan die teenoorgestelde kant van die vasteland. Ek vertrou op die geheue van die belangrikste punte saam met die besonderhede wat in dieSwastika over the Acropolis, Craig Stockings en Eleanor Hancock, 2013". Om kortliks op te som, is die volgende sleutelpunte (onder andere) na vore gebring en bespreek.
- Papagos het sy plan uiteengesit om in Albanië te bly en op die Metaxas -lyn te staan.
- Dat die posisie van Joego -Slawië (nie militêre vermoë nie) van deurslaggewende belang was vir Griekeland se strategiese verdedigingshouding.
- Die stand op die Metaxas -lyn was om Salonika te beskerm en 'n vertragingsfunksie te bied om eenhede uit Albanië te onttrek.
- Dat hulle sonder Joego -Slawië op die Vermion -lyn sou staan.
- Dat die magte in Albanië 'n groot risiko loop as hulle nie teruggetrek word nie.
- Dat die Britte 'n standpunt op die Metaxas -lyn met minder as 9 afdelings ongegrond beskou het, en geweier het om hul bydrae so ver vorentoe te skuif.
U sal opmerk dat die risiko vir die magte in Albanië en die bespreking oor hul onttrekking inderdaad baie oorweeg word. Ek glo dat u opgemerk het dat die gepubliseerde geskiedenis dit blykbaar nie opneem nie, of dat dit die betekenis daarvan verminder. Dit is die moeite werd om eie ontleding te maak, sowel as om te vertrou op die analise van gepubliseerde skrywers.
Boonop, as my geheue my goed dien, praat Papagos van terugtrekking aan (nie van) die Metaxas Line. Die implikasie is dat hy (en Griekeland) bereid is om Thracië en die grootste deel van die Griekse Oos -Masedonië toe te gee. 'N Dringendheid word veronderstel in die ligging van die belangrikste Metaxas Line -verdediging. Weereens, as my geheue my goed dien, het Koryzis (en die koning) tydens hierdie vergaderings ook die aflegging van grondgebied vanuit politieke oogpunt aanvaar. In werklikheid bevat die Griekse verdedigingsbeleid en strategie handelsgebied vir beter defensiewe sukses. Dit was net 'n kwessie van waar die lyn moes wees. Beklemtoon en bevestig deur hul beoordeling van 8 Februarie.
En dit herhaal wesenlik dat Joegoslaviese pogings hul strategiese verdedigingshouding bepaal.
Die vraag is nou: het Papagos en die Grieke hierdie analise (en die gevolge van wat hulle bespreek het) deeglik en samehangend toegepas?
Benewens die belangrikste punte hierbo, word enkele besonderhede ook in die bespreking onthul wat ons help om 'n argument te ontwikkel.
- 'n herontplooiing van die afdelings en nie-vestingstroepe van Thracië en Oos-Masedonië na die Vermion-lyn het minstens 20 dae geduur.
- daar sou dan 35 bataljon op die lyn EN 2 afdelings in reserwe wees (die implikasie is dat sommige eenhede uit Albanië moet kom).
- hierdie lyn was bloot 'n vertraagde standpunt sodat die oorblywende eenhede in Albanië kon terugtrek, wat 20-25 dae sou duur.
Maar van al die dinge wat uit hierdie verskillende besprekings op 21-23 Februarie moet kom, het die belangrikste punt betrekking op Joego-Slawië. Terwyl byna almal op hierdie punt wil fokus, terwyl hulle stry oor wie wie verkeerd verstaan ​​het of die onttrekking onmiddellik sou begin of nie, verloor hulle uit die oog die feit dat hierdie punt aantoon dat die Grieke NIE 'n vaste idee gehad het van wat die Joego -Slawiërs vir hulle kon doen nie, en daarom het hulle steeds gekies om hul hoofverdedigingsposisie te baseer op 'n aanname dat 'n perfekte scenario sou realiseer eerder as om versigtig te beplan vir 'n minder optimale scenario. Dit lyk asof die Britse huiwering om self na die Metaxas -lyn te gaan, en hul onvermoë om die Joego -Slawiese situasie as ideaal te omskryf, nie die Grieke (Papagos) se gebrek aan wysheid beïndruk het om op die Metaxas te staan ​​en nie 'n sentimeter van Albanië prys te gee nie. . Die inligting was daar, dit is nie deur Papagos aanvaar nie.
Na my mening het die Grieke nog 'n geleentheid verloor. Hulle het nog meer as 20 dae beskikbaar. Hulle het gekies om op die Metaxas -lyn en in Albanië te staan ​​toe die bewyse wat tot hul beskikking was (nie agterna gesien nie) suggereer dat die verstandige reaksie was om te herontplooi. Die weermag het politieke steun hiervoor gehad. Dit dui daarop dat dit Papagos self, of die militêre leierskap gesamentlik, was wat hardnekkig geweier het om 'n stap te sien. Om redes wat bewolk bly.
4 -25 Maart 1941
Dan gaan ons voort na die volgende ronde vergaderings begin Maart. Weereens konsentreer gepubliseerde vertellings op die misverstand en probeer die skuld waar nodig geplaas word. Terwyl hulle op 'n enkele boom fokus, ignoreer hulle die hout heeltemal.
Die eerste ding wat my opval, is dat die Grieke, in plaas daarvan om te verstaan ​​dat die Britse skok oor hul onttrekking was gebaseer op die Britse oortuiging dat die Metaxas Line heeltemal onhoudbaar was, nie omdat hulle diplomatieke speletjies speel nie. Weereens, die Grieke het nie die bewyse begryp nie, en die militêre mening was destyds in ag genome om teen die Metaxas -lyn te staan, tensy dit gewaarborg kan word dat die Joego -Slawiërs hul deel kan doen. Onthou u my voorbehoud met betrekking tot praktiese hulp eerder as diplomatieke geluide? Die Metaxas Line -verdediging moes Suid -Serwië aan die Duitsers geweier word EN 'n groot toename in militêre magte van (a) Griekse magte wat uit Albanië getrek is, (b) Ryksmagte, of (c) Joegoslaviese magte. Die eerste wat hulle self gekies het om nie te pleeg nie, die tweede is ontken en die derde was 'n idealistiese fantasie (verskoning vir die hiperbool agterna).
Die Grieke het nog 'n kans verloor. Hulle het NOG 20 dae beskikbaar gehad. En die bewyse bestaan ​​dat Papagos en die Grieke meer as vooraf gewaarsku is en ingelig is oor die werklikhede.
Onthou, Papagos se verskoning dat daar geen onttrekking begin het nie, was dat hy nog nie 'n besliste kennis gehad het van watter rol die Joego -Slawiërs sou speel nie. Op hierdie tydstip moet hy op die Vermion -lyn staan ​​en nadink of hy vorentoe moet gaan, nie op die Metaxas -lyn nie, op soek na verskonings om nie terug te beweeg nie.
Uit die NZ se amptelike geskiedenis: Generaal Papagos het egter besef dat hy kon wag totdat 'n antwoord uit Joego -Slawië ontvang is. Hy het dit gedoen, maar dit was nou te laat. Want sou hy 'n terugtrekking beveel, sou daar wanhoop wees onder die Griekse mense van Masedonië en elke kans dat sy troepe tydens die onttrekking gevang sou word. Hy het dus voorgestel om die Metaxas -lyn te hou en nie een van sy afdelings uit Albanië te onttrek nie.
Let op die vraag oor sy magte in Albanië is weer oorweeg. Dit is verkeerd om uit die swak dekking in gepubliseerde materiaal af te lei dat die onderwerp op een of ander manier nie gereeld oorweeg en bespreek is nie. Dit was, en by elke geleentheid, was dit die Griekse (Papagos) besluit om niks te doen nie. In die voetnote van die geskiedenis van die NZ na die aanhaling verwys dit na de Guingand, wat tydens die vergadering teenwoordig was, dat die besluit om nie van die voorkant af te trek nie "... het gesê dat planverandering nie te wyte was aan onduidelike politieke redes nie, maar aan die vertraging om 'n antwoord van die Joegoslaviese regering te kry wat hul bedoelings duidelik maak. Die 'plan' wat op 22 Februarie ooreengekom is, was in werklikheid om die Vermion Line in te neem, die tydsberekening van die besluit wat verkeerd verstaan ​​word. Dit lyk asof Papagos besluit het om die plan te ignoreer ondanks die bewyse sowel as politieke en militêre advies. Nie agterna nie, maar byderhand.
Boonop het hy die Britte nou 'geëis' na die Metaxas Line. Weereens uit die NZ se amptelike geskiedenis ...
Hy het dus voorgestel om die Metaxas -lyn te hou en nie een van sy afdelings uit Albanië te onttrek nie. Die Britte met hul aankoms sou stukkend na die Masedoniese front moes opskuif. Dit was so heeltemal anders as die oorspronklike plan en strategies so ongesond dat sir John Dill dit nie sou aanvaar nie. Generaal Wavell is uit Egipte ontbied en 'n reeks angstige besprekings het toe plaasgevind.
Vir generaal Dill het dit vir die Grieke hopeloos gelyk om te probeer om die Metaxas -lyn met drie afdelings vas te hou toe hulle weet dat dit nege sal verg. Hy was ook nie meer selfversekerd toe Papagos gedink het dat daar vier afdelings vir die taak gevind kan word nie. Die vervoer van Britse troepe na Salonika sou te gevaarlik wees; die drie of vier Griekse afdelings sou oorweldig word voordat die Britte daar aankom, en selfs as hulle betyds daar was, sou verset hopeloos wees. Terwyl hy die moeilikheid van die situasie erken en die Griekse dapperheid in Albanië geprys het, het hy baie beslis gesê dat hy nie die enigste Britse reserwes in die Midde -Ooste gaan weggooi nie.
Hierdie gedeelte, na aanleiding van die besluite wat op 8 Februarie en 22 Februarie geneem is, suggereer vir my dat die Grieke (Papagos) nooit die bedoeling gehad het om iets oos van die Vardar te ontruim of iets uit Albanië te onttrek nie. Boonop suggereer dit vir my dat die Grieke doelbewus probeer het om die Ryk te mislei om hulle te laat begaan waar die Grieke hulle wou hê: Oos -Masedonië.
Gegewe my vroeëre ontleding van die Griekse verwagtinge van die Joego -Slawiërs, en nou die pogings om die Britte te bestuur, kan u nou begryp waarom ek voorheen geskryf het dat dit my mening is dat Papagos (dit is waarheen die bewysspoor lei) na ander nasies soek magte om Griekeland te verdedig eerder as om die besluit te neem, wat reeds polities goedgekeur en in beleid aanvaar is, om gebied te verhandel vir 'n beter verdedigingsposisie.
Alhoewel die Duitsers nou in Bulgarye ontstaan ​​het, was hulle net 'n paar dae daar. Daar was nog 'n tyd (20 dae) om 'n onttrekking sonder Duitse inmenging te bewerkstellig. Alhoewel ek toegee dat 'n pessimistiese waarnemer dit kan uitdaag. Papagos se besluitneming dui daarop dat hy 'n idealis was.
Verdere bewyse van verskonings en vasbeslotenheid om nie aan die ooreengekome 'plan' en gesonde militêre advies te voldoen nie, asook 'n swak idee van watter hulp die Joegoslawiërs kan bied, vind hy in sy woordewisseling wat Tom vroeër in die draad geplaas het.
25-27 Maart 1941
Prins Paul skaar hom met die Duitsers. Papagos het sy antwoord. Uiteindelik begryp hy die behoefte om terug te val en nie vorentoe te gaan nie, en stem hy in op die 26ste om sy afdelings terug te skuif. Hierdie proses sal bespoedig word deur die Britte wat motorvervoer verskaf.
Voordat die dag verby is, roer Papagos (sien Swastika oor die Akropolis en NZ Official History) vir dieselfde vervoer om die 12de en 20ste afdeling van die Vermion Line vorentoe te beweeg. Die volgende dag noop hy Wilson om die 19de afdeling te bevry om vorentoe te gaan. Hoekom? Hy het gehoor dat die Joego -Slawiese weermag in opstand kom - en ongetwyfeld - dat hulle gunstig is vir 'n alliansie met Griekeland en die Britte.
Die Griekse koning is ingebring om Britse besware te verwerp.
27 Maart tot 3 April 1941
Papagos lyk nou (agterna) na 'n bietjie wysheid. Sy aandrang en vasberadenheid om op die Metaxas -lyn te sit, blyk nou toevallig te wees. Maar gegewe die teenoorgestelde aard van my gedagtes, sien ek dit heeltemal in 'n ander lig.
Ek het vroeër verduidelik hoe myns insiens die geloofwaardigheid van die Metaxas -lyn berus op die vermoë van Joego -Slawië om die Duitsers toegang tot die Vardar- en Monastir -gapings te weier. Hulle politieke en diplomatieke woorde en verklaarde bedoelings was irrelevant as hulle dit nie met praktiese militêre effek kon ondersteun nie.
Soos u Jeff opgemerk het, skryf Papagos in sy boek oor die simbiotiese verhouding tussen Griekeland en Serwië/Joegoslavië en gebruik sy militêre kennis en ervaring om uit te vind hoe Joego -Slawië hom teen aanval moet verdedig. Sy kundige analise, alhoewel dit in beperkte militêre terme klink, was om politieke en logistieke redes heeltemal irrelevant tot April 1941. Weereens blyk dit dat Papagos sy besluite gebaseer het op die ideale situasie wat 'n alliansie met Joego -Slawië bied en aanvaar dat sy 'kundige' militêre ontleding en aanbevelings deur die Joego -Slawiërs gevolg sal word. Hulle het nie. Hulle kon nie.
Alhoewel eersgenoemde destyds onmoontlik was om te bepaal, moes laasgenoemde baie duidelik gewees het vir Papagos. As hy byvoorbeeld dit as onmoontlik beskou vir Grieke in Thrakië om hul huise prys te gee en die Vermion -lyn te verdedig, waarom neem hy aan dat Sloweniërs en Kroate hulle land sal prysgee en Suid -Serwië of Griekse Oos -Masedonië sal verdedig? As Papagos dit onmoontlik ag om sy magte in minder as 20 dae van die Metaxas na die Vermion te verskuif en dit onverstandig voel om dit te doen omdat hulle tydens die skuif deur die Duitsers gevang kan word, hoe verwag hy dan dat die Joego -Slawiërs twee keer sal beweeg as ver, en ongehinderd deur dieselfde Duitsers, in minder tyd? Daar is 'n duidelike ontkoppeling in Papagos se denke en logika.
Papagos se begrip van wat die Joego -Slawiërs na die tafel kon bring, was in werklikheid gebrekkig. Dit was sy oortuiging dat sy kennis van hul situasie en vermoëns hom in die steek gelaat het. Sy mening was verouderd, te optimisties en onrealisties. Griekeland het gely as gevolg van hierdie onrus.
3-6 April 1941
Selfs as Papagos oortuig was dat sy begrip van die Joegoslaviese vermoëns tot dusver onbetwisbaar was, moes hy na sy ontmoeting met generaal Jankovic geen illusies gehad het nie. Soos deur Tom geplaas is, het hy die volgende dag selfs gekla dat die Joego -Slawiërs nie hul magte posisioneer waar hy voel nie, en ver van die ideale getalle. Dit was weliswaar nou te laat om effektiewe aanpassings aan te bring. Maar hy het nie eers probeer nie. Hy was nog steeds vasbeslote om op die Metaxas -lyn te staan, ongeag die werklikhede waarmee hy te kampe het.
Ten slotte, ten spyte van die algemene opvatting dat die herontplooiing van magte in Albanië nie bespreek en vermoedelik opgelos is nie (ek dink ek het bewys dat dit nie die geval is nie en dat hul wedstryd baie herhaaldelik deur die Grieke (Papagos) was ), selfs nadat die Duitsers die Ooste heeltemal uitgebuit het, na Salonika gery en die oorgawe van alle Griekse magte oos van die Vardar verkry het, EN die Duitse magte op die punt was om die Italianers aan die grens met Albanië hand te skud, duur dit nog drie dae Papagos stem in tot 'n onttrekking uit Albanië. Ongelooflik!
Ek glo nie ek doen Papagos 'n slegte diens nie. Die Grieke (en dit blyk dat die bewyse tot Papagos self lei) is tussen 'n rots en 'n baie harde plek vasgevang en het besluit om 'n strategie te volg wat hy (Papagos) self oortuig het dat hy gesond en samehangend was. Agterna kan ons sien dat dit 'n ramp was, en in plaas daarvan om die enigste plan te wees wat hoop bied, was dit eintlik die belangrikste plan wat 'n ramp verseker het. In die afgelope twee poste het ek stap vir stap probeer uiteensit waar hy en die Grieke besluite geneem het wat op daardie stadium redelik as onsamehangend en onbedagsaam beskou kan word. Ek het getoon dat hulle herhaaldelik militêre advies (hul eie en die Britte) geïgnoreer het, heeltemal nie die betekenis van waarskuwings begryp nie en wat die Joego -Slawiërs heeltemal kon oorskat. Dit lyk asof hulle nooit die risiko's van hul keuses gebalanseer het nie. Dit lyk asof daar selfs 'n doelbewuste beleid was om bondgenote te mislei oor hul ware bedoelings.
Dit alles is my eie persoonlike mening. Dit weerspreek baie van wat tot op hede gepubliseer is. Dit maak dit nie verkeerd nie, dit maak inteendeel. Wat gepubliseer is, is bloot die menings van ander mense. Ek doen geen moeite om joune te verander nie, maar u moet besluit wat u wil glo en wat nie. Ek vra eenvoudig dat u voortgaan om u eie menings en gedagtes te plaas, waaruit ek kan leer en my eie gedagtes kan ontwikkel.
Ek hardloop al agteruit en moet gaan. Jammer.
Plaas deur Merk N. & raquo 03 Feb 2016, 18:08
Vir almal, maar veral Jeff. Hi!
Vandag het ek die kans gekry om my laaste twee plasings te herlees en ek is 'n bietjie skaam oor die woorde wat aangebied word. Sonder voorafgaande beplanning of voorbereiding, en haastig aan die orde van die dag, is die gebrek aan samehang met my woorde net nie geregtig op die argumente en punte wat gemaak word nie. Ek wil dit redigeer en herskryf, maar ek kan dit nie doen nie. Ek maak dus van hierdie geleentheid gebruik om die argument te herkapituleer en voor te stel op 'n manier wat volgens my samehangend en duideliker is om te interpreteer. Verskoning vir die herhaling, maar die argument verdien 'n behoorlike uitsending.
Sekere realiteite is onbetwisbaar: gebeure wat plaasgevind het, keuses wat gemaak is en die leuen van die land. Die Italianers het aangeval, die Grieke het hulle terughou, die Duitsers het aangeval, game over! Die Grieke het besluit om hul karige en onvoldoende hulpbronne oor drie afsonderlike grense te versprei sonder wedersydse ondersteuning. Kragte wat oos van die Vardar gehou is (en in mindere mate in Albanië) was desperaat kwesbaar vir 'n afwaartse maneuver uit die rigting van Joegoslavië.
My argumente is nie bedoel om die skuld toe te ken nie, maar om te verstaan ​​hoe alles so lelik skeefgeloop het. Ek glo dat die eindresultaat onvermydelik was as gevolg van die wanverhouding in militêre vermoëns. Ek glo nie dat die resultaat daarvan onvermydelik was nie, en in plaas van 'n vernederende roete van die Griekse leër in drie dae met minimale skade aan die Duitsers, glo ek dat die Griekse leër die Duitsers aansienlike skade kon aangerig het terwyl hulle die Italianers. Griekeland het verskeie natuurlike kenmerke wat die verdediger aansienlike voordele bied. Hierdie voordeel is glad nie deur die Grieke uitgebuit nie. Trouens, hulle het effektief gekies om hulle te ignoreer.
Wat uit hierdie argument voortvloei, is 'n ander begrip van gebeure wat plaasgevind het en bevraagteken dus die aannames wat deur die besluitnemers gemaak is. Sommige beweer byvoorbeeld dat die posisie op die Metaxas-lyn die beste vooruitsig bied vir verdediging en 'n lang houvas. Ek sou beweer dat die staan ​​op die Metaxas -lyn 'n vinnige ineenstorting en 'n nederlaag verseker.Die voormalige oortuiging is gebaseer op die valse uitgangspunt dat die Joego -Slawiërs die motivering en militêre vermoë gehad het om 'n aanvaller toegang tot die Vardar -vallei te weier om 'n omliggende beweging te voorkom. In breër terme het dit aanvaar dat die Joego -Slawiërs 'n noue militêre alliansie met Griekeland sal hê en ook gesamentlike operasies in Albanië sal onderneem. Die geskiedenis bewys dat eersgenoemde gebrekkige denke en laasgenoemde korrek is. Wat sommige miskien mislei, is dat die geskiedenis ook toon dat die Joego -Slawiërs inderdaad probeer het om die Vardar te verdedig en ook probeer het om die Italiaanse agterkant in Albanië te ontstel. Die tydsberekening en omvang was egter heeltemal ondoeltreffend. Griekse vertroue in Joego -Slawië was verkeerd. Die Griekse besluitneming wat op hierdie vertroue gebaseer was, was ongepas en rampspoedig.
Vir my is dit onsinnig en dwaas om aansienlike magte oos van die Vardar te hê, tensy 'n mens kan verseker dat die Metaxas -lyn buitekant sal wees. Boonop lyk dit nie nuttig om 2/3 van u leër vas te bind teenoor 'n mindere teenstander in vreemde lande nie, terwyl die groter teenstander 'n byna gratis rit oor u eie gebied kry.
Griekse gebied oos van die Vardar is uiters kwesbaar. Daar word geen verdedigingsdiepte gebied nie, en enige magte daar kan maklik omring word, ongeag hoe goed hulle veg. Om beduidende magte oral oos van die Vardar te hê, moet die bevelvoerder uiters vertroue hê dat daar geen afwaartse maneuver sal plaasvind nie. Hierdie maneuver kan voorkom word deur óf die Joego -Slawiërs diplomatiek óf militêr te ontken. Alternatiewelik kan die Grieke dit self verdedig met hul eie of geallieerde magte.
Met 'n skamele hulpbron hou die risiko op die Metaxas -lyn twee risiko's in: die verlies van die outflank -magte oos van die Vardar, en die gebrek aan hulpbronne om die Vermion -lyn vas te hou om te voorkom dat die magte in Albanië outflank word.
Dit lyk asof die Grieke 'n posisie van opperste vertroue in die Joego -Slawiërs aangeneem het. 'N Vertroue wat duidelik (ons het agterna gesien) nie verdienste was nie. 'N Vertroue wat destyds nie deur die Britte gedeel is nie en die waarskuwings wat hulle herhaaldelik gelewer het, is geïgnoreer. By gebrek aan bewyse dat die Grieke deur ander mislei is in hierdie valse vertroue, was dit die fout wat hulle self gemaak het. Ek verstaan ​​dat dit 'n politieke besluit kon gewees het en dat die moontlike gevolge aanvaar sou word. Sê Papagos dat die weermag deur sy politieke meesters gedwing is om deurgaans op die Metaxas -lyn te bly? Onthou dat hulle moontlik die bevel gehad het toe dit te laat geword het om te verhuis, maar die fout is gemaak en herhaal vanaf ten minste 8 Februarie.
Op 8 Februarie was die Griek se eie militêre advies NIE om op die Metaxas -lyn te staan, maar om verder wes te konsentreer. Hierdie advies is voorspel oor die vermoë van die Duitsers om deur Suid -Serwië (nou Masedonië) te gaan, en dit was in die mate dat dit selfs 'n aanbeveling bevat om hul troepe uit Albanië terug te trek en op die grens te plaas. Die keuse was om op die Metaxas Line te staan. Waar is die getuienis wat daarop dui dat hulle verseker kan wees dat hulle nie die risiko loop om buitekant te wees nie?
Op 22 Februarie het die Grieke in gesprek met die Britte ingestem om die Metaxas Line te ontruim en op die Vermion Line te staan. Die begrip van hierdie werklikheid het verlore gegaan namate mense stry en teen-argumenteer oor wie die tydsberekening van die onttrekking reg verstaan ​​het. Maar die sleutel is nie die tydsberekening nie, maar die werklikheid dat 'n terugtrekking - militêr en polities - deur die Grieke ooreengekom en aanvaar is. Die Grieke het die Britse vrese vir die militêre sin gehoor en aanvaar as 'n goeie idee om op die Metaxas -lyn te staan. Iemand het gekies om die ooreenkoms te ignoreer en in die Metaxas -lyn gevestig te bly. Waar is die getuienis wat daarop dui dat hulle verseker kan wees van geen risiko om buitekant te word nie, wat hierdie besluit regverdig?
Op 3 of 4 Maart het die Britte afgryse uitgespreek dat Grieke nie 'n sentimeter beweeg het nie. Die Griekse verduideliking hiervoor was dat hulle gewag het op inligting uit Joego -Slawië oor hul voornemens. Hierdie verskoning toon op sigself dat die Grieke geen vertroue in Joego -Slawië kan hê om 'n outflank van die Metaxas -lyn te voorkom nie. Hierdie verskoning toon op sigself die dwaasheid om op daardie tydstip op die Metaxas -lyn te staan. Hierdie verskoning dui daarop dat die Grieke geen voorneme gehad het om te ontwyk nie, en dat hulle vroeëre ooreenkoms om dit te doen doelbewus bedrieglik was. Dit dui daarop dat die Grieke gekies het om aan te neem dat die Joego -Slawiërs en/of die Ryk op die regte tyd sou optree in Griekeland se beste belang en nie hul eie nie.
Op elk van hierdie drie tydstye het die Grieke die geleentheid gehad om hul magte te herbalanseer en te herontplooi. Meer as 20 dae het bestaan ​​en kan redelikerwys beoordeel word dat die herontplooiing veilig plaasvind.
Selfs na die vergaderingsronde 3-5 Maart, is NIKS gedoen nie. Sonder woord van Belgrado kan daar geen vertroue van hulle verwag word om die Vardar -vallei te beskerm nie - laat staan ​​die Monastir Gap. Die volgehoue ​​vasberadenheid om op die Metaxas -lyn te staan, word steeds bedriegliker en onvanpas namate elke dag verbygaan.
Ek het bewyse gesien dat die besluit om op die Metaxas -lyn te bly vanaf 27 Maart op politieke vlak geneem is. Niks vroeër nie.
Ek het bewyse gesien dat ondergeskikte operasie militêre bevelvoerders teen die onttrekking uit Albanië in April was. Niks vroeër nie.
So, wie het tot dusver die besluit geneem? Die getuienis is nie afdoende nie, maar lei na Papagos.
Of dit nou Papagos alleen was, in samewerking met ander, of deur ander gemaak is waarvoor hy min beheer gehad het, die keuses wat gemaak is, het die Griekse leër en die land tot vinnige en volledige ineenstorting gedoem. Stel jou voor hoe vinnig die Duitsers in Athene sou gewees het as die twee keiserafdelings nie daar was nie! Dit lyk nogal merkwaardig as daar genoeg tyd en meer as genoegsame waarskuwing beskikbaar was om defensiewe aanpassings aan te bring en 'n baie meer geloofwaardige stryd te voer. Die bewyse dui daarop dat daar nooit 'n voorneme is om 'n sentimeter van Albanië of oos van die Vardar af te wyk nie. Dit dui daarop dat die Grieke selfs hul bondgenote bedrieglik was oor die ware bedoelings.
Geskiedenis, vanaf 27 Maart, gee die Griekse besluit 'n lewenslyn. Omdat die Joegoslaviese militêre staatsgreep blykbaar alles opgelewer het wat Griekeland nodig gehad het om die verdedigingsposisie te implementeer wat dit so vasbeslote was om na te streef. Die geloofwaardigheid hiervan berus egter op 'n aantal dinge. Een daarvan is voorkennis van Joegoslaviese samewerking en die ander die vermoë van die Joego -Slawiërs om die militêre effek wat die Griekse planne vereis het, te beïnvloed. Die twee, as 'n mens na die detail kyk, weerspreek mekaar. As die Grieke uit persoonlike kontak met die staatsgreepbewustes weet dat hulle uiteindelik aan boord sou kom, sou hulle ook weet van dieselfde staatsgreepplotter dat hulle nie die verdedigingsmaatreëls wat die Grieke vereis het, aan die gang sou kry nie (en nie kon nie) . Ja, hulle het 'n bietjie in die rigting gedoen, maar hulle was nooit in die posisie om genoeg te doen nie. Waar Papagos of die Grieke moontlik sou kon kraai oor die korrekte voorspelling van die Joegoslaviese posisie in die laaste berekening, verstaan ​​hulle nie eens die politieke en militêre posisie waarin Joegoslawe was nie.
Nou verstaan ​​ek die argument wat aangevoer word dat enige kans op sukses moet voortspruit uit Grieks-Joegoslaviese intieme samewerking. 'N Samewerkingsvlak wat vereis het dat Joego -Slawië die helfte van sy grondgebied effektief moes oorgee om militêre magte in die suide te kon konsentreer om (a) die Bulgaarse grens gesamentlik te verdedig en (b) gesamentlik die Italianers in Albanië te tref. Ek glo dat dit die scenario is wat Papagos in sy skrywe aangebied het. Dit is 'n scenario wat in sy geheel gebaseer is op die Joego -Slawiërs wat oorweeg dat toegang tot Salonika die enigste noodsaaklikheid - polities en militêr - vir die Joego -Slawiërs is. Dit was/is gebrekkig. Dit was/is verkeerd. Die geskiedenis het dit bewys. Dit het toe geloofwaardig gelyk, dit is beslis nie nou nie. Dit lyk onvanpas dat 'n land so bewus is van die politieke en militêre keuses van 'n ander. Dit is lastig om 'n staat nie die omvang van huishoudelike verdeeldheid by 'n buurman te begryp nie. Om 'n staat te aanvaar dat 'n buurman die verdeeldheid kan oorkom, is die verdediging van 'n ander staat bisar. Papagos se geskrewe analise en teorie oor hoe die Balkan verdedig kan word deur gesamentlike Joegoslaviese en Griekse inspanning, was gebaseer op Sloweens, Kroaties en Bosnies personeel in die koninklike Joegoslaviese leër wat hul huise en gesinne prysgee, hul grond aan 'n moontlike indringer oorgegee het en posisies om die huise van hul 'gehate' Serwiese bure te verdedig. Hoe hy aanneem dat dit moontlik was as hy Grieke in Oos -Masedonië nie eens kon oortuig om na Sentraal- en Wes -Masedonië te herontplooi nie, is vir my ongelooflik. As die Griekse vertroue dat hul magte veilig was teen die metaxaslyn, gebaseer was op Papagos -analise van die Joego -Slawiërs, dan. Bewyse van Joegoslaviese militêre samewerking met Griekeland om die ontleding van Papagos te ondersteun, is 'n wanindruk, aangesien die deurslaggewende aspek is of hulle genoeg op die regte tyd kon doen, nie of hulle 'n geskiedenis van geringe hulp gehad het nie. In Oktober 1940 het die Joegoslaviese koninklike raad die moontlikheid bespreek om Griekeland self aan te val om Salonika vir hulself te beveilig en dit aan die Italianers te ontken! Dit is opgestel op grond van twee elemente: die Prins Regent was nie ten gunste van die inval van sy vrou se geboorteland nie en sy naaste raadgewers, meestal pro-Duitsers, was van mening dat dit nie goed sou word in Berlyn as hulle teen Italië sou optree nie! Dit wys hoe ver Griekeland op Joego -Slawië kon reken!
Ons het die voordeel van agterna. Die Grieke het swak keuses gemaak wat 'n vinnige militêre ineenstorting van hul eie magte verseker het, terwyl die (Duitse) indringer minimale skade aangerig is. My argumente is dat daar meer as genoegsame bewyse en waarskuwing was dat die Grieke destyds kon sien. Na my mening volg dit dus dat verskonings en teorieë wat die Griekse besluitneming as gesond, maar ongelukkig onsuksesvol voorstel, heeltemal gebrekkig is. Ek glo verder dat die meerderheid gepubliseerde materiaal oor hierdie onderwerp nie nuttig is om werklik te verstaan ​​wat gebeur het nie. Die Engelse taalvertellings is die nutteloosste.
Plaas deur jwsleser & raquo 03 Feb 2016, 21:43
Jou laaste plasing het beslis my reaksie verander (moes dit herwerk).
Ons sal oor baie dinge saamstem op grond van agterna.
Ek voel dat u ontleding nie alle feite oor hierdie kwessie, veral Joego -Slawië (en dus die kwessie van Thessaloniki), bevat nie. Ongeag wat terugskouing ons vertel, die feite toon duidelik aan dat die posisie van Joego -Slawië 'n beduidende impak op die besluite gehad het en dat die besluitnemers van die tyd gevoel het dat Joego -Slawië 'n aansienlike militêre bydrae kan lewer. Ek sal saamstem dat daar tekens was wat probleme aandui, maar ek sal daarop wys dat nie een van hulle afdoende was nie. Wat duidelik is, is dat die Joegoslaviese betrokkenheid as positief beskou is en dat hul optrede deur hierdie begrip gelei is.
Alles hieronder is óf 'n direkte aanhaling uit 'n primêre bron, óf 'n aanhaling/stelling wat direk 'n primêre bron noem.
[na 4 Maart] Kwesbaarheid van Vermion -lyn uit Joego -Slawië (Playfair I bladsy 379, II bl. 70)
Om alles moontlik te doen om die deelname van Joego -Slawië te verseker. (Playfair I 381, II bl. 70-71)
Vergadering met Joego -Slawiërs op 8 Maart en die Joego -Slawiërs oor die gebruik van Salonika, voordele van algemene aanval in Albanië en ander militêre oorwegings (Playfair II bl. 71).
[17 Maart] Eden missive via Mr. Shone aan prins Paul en vra hom om vas te staan ​​(Playfair II bl. 73)
[18 Maart] Eden sê aan Turke om vir Belgrado te sê dat 'n aanval op Salonika 'n casus belli vir Turkye sou wees. (Playfair II Bl 72)
[22 Maart] PM het Joegoslavië gedwing om standvastig te bly en hoe 'n kombinasie Grieks/Joegoslavië/Turkye Duitsland polities kan stop, en die impak van 'n Joegoslaviese offensief in Albanië. (Playfair II bl. 73).
Versterking van die verdediging van Salonika na 27 Maart (Playfair II bl. 74).
Waarom sou die gevaar vir Salonika 'n probleem wees as die Geallieerdes reeds besluit het om Salonika te laat vaar? Wat óf in hierdie en ander bronne afgelei word, is die moontlike uitwerking daarvan om Thessaloniki te laat vaar voor enige Joego -Slawiese besluit.
Hierdie lys (en ek het meer) toon aan dat Joego -Slawië gedurende hierdie periode ten volle 'in spel' was en dat die status daarvan nie gefinaliseer is nie. Om Thessaloniki voor die tyd te laat vaar, was dit duidelik oor sy standpunt om opsies te verwyder. Die politieke impak op enige Joego -Slawiese besluit om Thessaloniki te laat vaar word hierbo vermeld.
Die Verenigde Koninkryk was nie gereed om Joegoslavië as deel van die Geallieerdes te verower nie. Hoewel die verstandige militêre besluit 'moontlik' sou gewees het om terug te trek, het so 'n stap feitlik die doelwitte van die Britse beleid laat vaar voordat gebeurtenisse aangedui het dat dit misluk het. So 'n stap laat Griekeland tot die as verdoem.
Standpunt van die Joego -Slawiese weermag. Die Geallieerdes het baie moeite gedoen om Joego -Slawiese militêre steun te verkry. Om te sê dat dit duidelik was vir die leiers van
die tyd dat die Joego -Slawiese weermag heeltemal ondoeltreffend was, ignoreer al die pogings om die weermag te gebruik.
Let daarop dat die Aliakmon -lyn vereis het dat Joego -Slawië sy gebied suksesvol verdedig.
Almal het die Serwiese prestasie in 1914-1918 as 'n positiewe aanduiding beskou. Alhoewel daar kommer was, het nie een van hulle die vlak bereik dat die Joego -Slawiese weermag ondoeltreffend was nie.
Ek sal weer opmerk dat ek in al my plasings primêre bronne aangehaal het, nie gevolgtrekkings nie. My analise/opinie is verantwoordelik vir al hierdie feite. Ek probeer dit nie verminder of ignoreer nie.
Lees asseblief my plasings weer. Ek het in terme gepraat dat 'n terugtrekking die verdediging in die ooste sou verbeter. Dit is die konteks waarin u aanvanklik was
het daardie punt geopper. Die onttrekking wat in alle bronne genoem word, is as die verdediging in die ooste nie gehandhaaf kan word nie (dit wil sê die risiko). Die onttrekking was
word nie beskou as die verskaffing van aansienlike magte in die ooste nie, wat u posisie was. In die eerste twee COA's (Metaxas Line en Aliakmon Line) is die behoefte
om in Albanië terug te trek, word nooit as deel van die opsies aangespreek nie, slegs die kommer as die as 'n posisie kan kry om die eenhede af te sny.
IBW's, nie een van die COA's was afhanklik van 'n besluit om die Grieke uit Albanië te onttrek nie. Enige besluit om uit Albanië te onttrek, was afhanklik van die COA wat in die ooste gekies is.
En 'n laaste punt. Op die nuus dat Joegoslavië by die as aangesluit het, het Papagos onmiddellik begin met die koördinering van die onttrekking van die eenhede aan die Metaxas -lyn. Hierdie aksie is gestaak toe die nuus oor die staatsgreep bekend geword het. Dit toon aan dat Papagos bereid was om dele van Griekeland te laat vaar nadat die standpunt van Joego -Slawië volledig verduidelik is. (Na Griekeland bl 115 fn 1)
Die Grieke het besluite geneem om hul land te probeer red. Hulle was bereid om hul land op te offer as daar geen ander opsie was nie. Joegoslavië het die kans gebied om hul land te red. Om nie die kans te waag nie, het hulle hul opoffering gewaarborg. Al hul besluite is geneem om die land te red.
Ek voel nie hulle het slegte keuses gemaak nie. Hulle het 'n baie swak hand gekry, en hulle het dit gespeel om te wen. Hulle het besef dat daar nie nog 'n ronde kaarte uitgedeel sou word nie. Om te sê dat die Grieke swak keuses gemaak het, weier om die aard van hul besluite te erken.
Plaas deur Merk N. & raquo 04 Feb 2016, 14:55
Daar kan geen twyfel bestaan ​​dat Griekeland en Brittanje wanhopig was dat die Joego -Slawiërs aan boord sou kom nie. Maar waar sien jy dan "daar was 'n paar tekens wat probleme aandui, maar ek sal daarop wys dat nie een van hulle afdoende was nie', Sou ek aanvoer dat die blote feit dat Joego -Slawië hul benaderings daagliks oor 'n paar maande afweer, op sigself die grootste teken is dat daar nie op hulle staatgemaak kon word nie.
Ek sal die gedeelte wat u uit die NZ Official History geplaas het, hersien oor die gedagtes op en rondom 22 Februarie - maar ek sal ook die paragraaf insluit wat onmiddellik voorafgegaan is aan die paragraaf wat u opgestel het (my vetdruk).
Aan Griekeland het geskryf: Die politieke waardering in hierdie stadium was dat Joegoslavië nie as 'n bondgenoot beskou kan word nie. Prins Paul het reeds 'n voorgestelde besoek van meneer Eden geweier en die teenstrydigheid tussen Serwiërs en Kroate was sodanig dat laasgenoemde Duitsland moontlik sou ondersteun as oorlog verklaar word. Die enigste veilige beleid was om te aanvaar dat Joego -Slawië neutraal sou bly.
In daardie geval was die beste beleid vir die Geallieerdes om die Aliakmon -lyn te hou, wat wes van Salonika langs die bergversperring van die berg Olympus - Veroia - Edhessa - Kaimakchalan lê. Die grootste gevaar sou die blootstelling van die linkerflank wees as die Duitsers Joegoslavië sou binneval en die Monastir Gap, 'n natuurlike laan in die noorde van Griekeland, sou nader. Daar was egter elke kans dat Joego -Slawië so 'n skending van haar neutraliteit sou weerstaan, sodat die militêre kenners, onthou van die Serviese weerstand in 1914-18 en die bergagtige aard van die land, besluit het dat die flank redelik veilig is. As die Duitsers wel sou deurbreek, was daar altyd tyd om 'n lyn van die berg Olympus deur Servia tot by die Griekse posisies in die weste te vestig.
Die eerste vetgedrukte sin toon duidelik aan dat die Britte besluit het dat hul langdurige en deurlopende gesprekke met die Joegoslawiërs nie vrugte afwerp nie en dat hulle moet aanneem om sonder hul ondersteuning te beplan. Vra jouself af: is gesprekke wat nêrens heen gaan nie, en wat etlike maande lank nêrens heen gegaan het nie, 'n positiewe teken vir vertroue of 'n negatiewe teken van versigtigheid?
Ek dink die mening verskil op hierdie stadium. Waar u bewyse sien van voortdurende besprekings, sien u geloofwaardigheid in die besluit om op die Metaxas -lyn te bly. Ek sien dat eindelose besprekings nêrens heen gaan nie en 'n groot rede tot kommer is.
Nou, om u punt aan te spreek.
En van my kant af het hulle 'n baie swak hand gekry en dit onverantwoordelik op 'n manier gespeel wat die nederlaag in 'n vinnige volgorde gewaarborg het - 3 dae! Hulle het besef dat daar nie nog 'n ronde kaarte sou wees nie, en het dus nie regtig moeite gedoen om die opsies wat moontlik 'n verskil gemaak het, te neem nie. Om te sê dat die Grieke swak keuses gemaak het, weerspieël die kwaliteit van hul keuses.
En laastens het ek die moontlikheid van opsetlike bedrog deur die Grieke genoem in hul onderhandelinge met die Britte op en omstreeks 22 Februarie. Ek weet seker dat u al die besonderhede ken, so ek plaas dit nie net om die bandwydte te verstop nie. Aan die een kant was die premier Koryzis aan die begin van besprekings verplig om 'n formele verklaring af te lê dat Griekeland homself sou verdedig, ongeag die Britse standpunt.Die werklike woorde is taamlik vaag en kan op baie maniere geïnterpreteer word. Ek is seker die manier waarop die Britse afvaardiging die woorde geïnterpreteer het, was heeltemal in stryd met die Griekse bedoeling. Dan, "voordat die konferensie in die vroeë oggendure van 23 Februarie uitbreek, het M. Koryzis op versoek van Eden formeel verklaar dat die Griekse regering die aanbod van hulp van die Britse regering met groot dank aanvaar het, en dat die militêre plan heeltemal aanvaarbaar was"(van die NZ OH, my vet). Die plan was dat die 4 Griekse afdelings oos van die Vardar na die Vermion Line sou verplaas. Ons weet dat hulle dit ten alle koste vermy het. En ek dink nie dat hulle dit ooit wou Die aanvanklike verklaring was seker die Griekse manier om te sê dat ons glad nie sal uittrek nie.In werklikheid glo ek dat die hele onderhandeling 'n skyn was om Rykstroepe na Griekeland te sleep om die posisies te vul wat die Griek self kon en wou nie.
Plaas deur Merk N. & raquo 04 Feb 2016, 17:56
Ek dink hierdie berig som op waarom ek so 'n diepgaande misverstand het van die logika en geloofwaardigheid van die Griekse besluitneming.
U het die volgende vriendelik gepos.
Nadat ek die beskikbare inligting oor die algemene militêre situasie op die Balkan nagegaan het, het ek verder gesê dat, met die veronderstelling dat Joegoslavië neutraal sou bly en nie deur Duitse troepe deur haar gebied sou gaan nie, ek tot die gevolgtrekking gekom het dat: gegewe die klein beskikbare middele, was die verdediging van Oos -Masedonië en Wes -Thracië nie raadsaam nie. Ek het bygevoeg dat slegs voldoende magte daar gelaat moet word om die vestings te beman, om die vordering van die vyand te vertraag. Die res van die Griekse afdelings daar moet teruggetrek word na die Kaimaktsalan-Vermion-Olympus-posisie, nie in weerwil van die feit dat 'n onttrekking, tot 'n punt wat ver verwyderd is van die Bulgaarse front, van troepe wat heeltemal plaaslik gewerf is, sodat hulle dus die stap Die oorgawe van hul huise aan die vyand sou die moraal van die mans beïnvloed. Die Britse versterkings, soos hulle in Griekeland aankom, sou ook na posisies op die Kaimaktsalan-Vermion-Olympus-lyn verskuif word.
Verder het ek gesê dat die verwydering van die oorlogsmateriaal en voorrade vir Oos-Masedonië en Wes-Thracië, tesame met die oordrag van die Griekse magte daarheen na die Kaimaktsalan-Vermion-Olympus-lyn, in afwagting van die aankoms van die Britse troepe, minstens 20 sal duur dae. Gevolglik sou die beweging van materiaal en mense betyds uitgevoer moes word, om die gevaar van die vyandelike aanval te vermy en ons nog steeds besig was met hierdie operasie.
Ek het egter daarop aangedring dat die houding van Joegoslavië voordat die so 'n ernstige besluit geneem sou word wat die ontruiming van die hele gebied ten ooste van die Axios (Vardar) en die verlating van hierdie deel van ons nasionale gebied sou behels, eers heeltemal moet wees verduidelik, en ek was van voorneme dat die Joego -Slawiese regering ingelig moes word oor die besluite wat ons bereid was om te neem, afhangende van die beleid wat hulle wou neem.
Hierdie voorstel van my is aanvaar, en daar is besluit dat die Britse minister van buitelandse sake 'n dringende kodeboodskap aan die Britse minister in Belgrado moet stuur. Afhangende van die aard van die antwoord, word die bevel vir ontruiming en onttrekking uitgereik al dan nie, na gelang van die geval. Dit is deur almal ooreengekom, en die volgende dag vertrek meneer Eden, generaal Dill en generaal Wavell na Ankara. Hulle sou weer op pad terug deur Athene gaan.
Gedurende die tydperk tussen die Tatoi-konferensie van 22 Februarie en die terugkeer van meneer Eden en generaals Dill en Wavell op die aand van 2 Maart, het ek herhaaldelik navraag by genl. Heywood, wat die skakelbeampte van die keiserlike algemene staf was met die Griekse hoofkwartier, of daar 'n antwoord vir die Britse minister in Belgrado op die dringende kabel van die Britse minister van buitelandse sake ontvang is. By elke geleentheid is ek verseker deur genl. Heywood dat daar nie so 'n antwoord ontvang is nie. Ek kon dus nie tot die gevolgtrekking kom waarvoor ek nie die nodige data gehad het nie. Ek kon nie so 'n besluit neem nie, en ek moes dit ook nie doen as ek nie die nodige grondslag daarvoor gehad het nie, wat slegs onder die bevoegdheid van die politieke partye was.
U sal sien dat Papagos beweer dat dit die geval was syne ontleding (nie die Britte nie) dat dit op die Metaxas Line staan ​​"onaantasbaar"en hy (nie die Britte nie) wat dit aanbeveel het, 'die res van die Griekse afdelings daar moet teruggetrek word na die Kaimaktsalan-Vermion-Olympus-posisie."Hy erken ook die politieke aspek van die ontruiming van die gebied en beklemtoon die noodsaaklikheid van die terugtrekking"betyds uitgevoer moet word."en beïndruk die Britte om"stuur 'n dringend kode boodskap". Ek het nog nooit die logika begryp waarom hy dan onbepaald wil wag totdat die Joegoslaviese posisie bevestig word nie. U het die argument aangevoer dat Griekeland wes van die Vardar dit die Joegoslaviese besluit sal beïnvloed. As ek u argument reg verstaan, is dit wat u sê dat die Grieke gekies het om in die kwesbare posisie te bly in die hoop dat Joego -Slawië met 'n positiewe reaksie sou kom. Ek sien die logika daarin. Dankie.
Maar oorweeg hierdie woorde, "Ek was van voorneme dat die Joego -Slawiese regering ingelig moes word oor die besluite wat ons bereid was om te neem, afhangende van die beleid wat hulle wou neem.'Hy maak dit in werklikheid bekend aan die Joego -Slawiërs: as u binne is, veg ons saam aan die grens as u buite is, sorg ons vir onsself deur terug te trek.
Probeer u op daardie tydstip in sy skoene steek. U het meer as 60 000 troepe in posisies wat u oorweeg "onaantasbaar"en soek"dringend"inligting as gevolg van enige skuif wat nodig is"betyds uitgevoer moet word."
Hoe lank wag jy totdat die Joego -Slawiërs antwoord?
Hoe lank wag jy voordat jy die realiteit begryp dat die Joego -Slawiërs die Salonika -vraag nie so dringend of so belangrik beskou as wat jy dink hulle doen nie?
Hoe lank het u nodig om die risiko's van u besluiteloosheid en traagheid te verstaan?
Dankie Jeff dat u my gehelp het om die logika te verstaan ​​in wat Papagos geskryf het. Dit lyk egter asof dit nog meer ongesonde en onsamehangender keuses maak. Of, en dit lyk al hoe lewensvatbaarder, Papagos herskryf sy geskiedenis in 'n gunstiger lig. 'N Gebrek wat byna elke outobiografiese vertelling wat ooit geskryf is, tref.
Plaas deur jwsleser & raquo 05 Feb 2016, 02:52
Ek is bly die bespreking help.
Plaas deur Tom van Cornwall & raquo 05 Feb 2016, 19:58
Ek het u plasings met belangstelling gevolg. Dankie dat u baie goeie punte genoem het - ek skryf tans die notule van die vergaderings van 22 Februarie oor en plaas dit hier as ek klaar is.
Die aanhaling uit Papagos se boek verwys blykbaar na die 'militêre' gesprekke, maak hy dit duidelik?
Plaas deur Tom van Cornwall & raquo 05 Feb 2016, 20:04
Maar net om jou eetlus aan te wakker:
Rekord van die vergadering van die Britse en Griekse militêre verteenwoordigers, gehou te
Koninklike paleis in Tatoi, 22 Februarie 1941
5. Generaal Papagos besef die uiterste belangrikheid van tyd, wat dit onmoontlik gemaak het om te wag totdat Joego -Slawië en Turkye hulself verklaar. Hy het sy regering daarom toestemming gevra om die onttrekking so gou as moontlik te begin, en in elk geval voordat 'n Duitse stap die terugtrekking na 'n terugtog laat lyk het. Dit kan lyk asof die Griekse troepe gestuur word om die Albanese front te versterk. Troepe sou eers teruggetrek word uit die agterste gebiede in Masedonië, dan (indien ooreengekom met Turkye) uit Thrakië, en laastens uit die grens van Masedonië.
Die tyd wat nodig was om die troepe uit Thracië en Masedonië te onttrek, was 20 dae.
Plaas deur Merk N. & raquo 05 Feb 2016, 20:32
Tom van Cornwall het geskryf: Mark, Jeff,
Ek het net ingekom om nog 'n paar gedagtes oor die vergadering van 22 Februarie te plaas en besluit dat dit moet wag. Sien uit na die res van jou plasing. Die laaste keer dat ek die notules gelees het, was toe digitale kameras maar net 'n droom was en my potlood -notas diep elders in storgae begrawe is.
Terwyl ek wag, het ek egter gedink dit kan interessant wees.
Ek het ook 'n telegram uit Belgrado van 23 Februarie gevind wat presies die militêre ondersteuning uiteensit wat die Grieke wil hê. Dit was so 'perfek' (ten opsigte van die Griekse vereistes) en die nie-amptelike manier waarop dit gebeur het, dat dit deur die stafhoofde in Londen as 'n voltooide werk verwerp is.
PS. Ek is besig om nog dokumente vir u op te laai. Wag vir inkomende e -pos.
Plaas deur jwsleser & raquo 06 Feb 2016, 23:12
Dankie vir die nuwe materiaal. Ek sien uit daarna om die ander koerante wat u gevind het, te sien.
Dankie vir die bykomende dokumente.
Alhoewel hierdie draad begin het as 'n redelike ondersoek na opsies/moontlikhede, het dit na die eerste bladsy SLEGS oor skuld gegaan (nie om duidelik te wees nie). Lees u paragraaf hierbo. Dit drup self van blaam. Die Grieke het nie net gekies om die regte ding te doen nie, maar volgens u het hulle opsetlik besluit om dit te ignoreer. Hulle moes van beter geweet het.
As u nie verstaan ​​waaroor hierdie bespreking gaan nie, waarom redeneer u dan?
Ek weet hoe dit lelik skeefgeloop het. Sonder om 'n paar pouses te kry, sou dit sekerlik verkeerd loop. U het herhaaldelik gesê dat dit SLEGS vreeslik verkeerd kan gaan.
Wat ek bespreek het, is of die Griekse besluite gewortel was in 'n realistiese begrip van die situasie en of dit gebaseer was op:
-Dit klink vir my na 'n meer historiese revisionisme wat vrugbaar is in sy [Pagaos] en ander se geskrifte hieroor.
-Myns insiens bedrieglike en wensdenkery.
-As u na u pos kyk, lyk dit veral dat Papagos nogal onbewus was van die bedreiging teen Yugolsavia.
-Papagos is naïef of bedrieglik of doelbewus bedrieglik in denke.
-gebaseer op 'n swak begrip van wat Joegoslavië op 27 Maart op die tafel gebring het.
-Jugoslavië het nie die nodige magte verskaf om die Grieke gemaklik op die Metaxas -lyn te laat sit nie.
-Die Grieke het blykbaar 'n posisie van opperste vertroue in die Joego -Slawiërs aangeneem. 'N Vertroue wat duidelik (ons het terugskouing) nie verdienste was nie.
-Die "vinnige ineenstorting van Joego -Slawië wat dit byna 100%maak" is 'n geldige opmerking, maar kom slegs ter sprake omdat die Grieke verkies het om op die Joego -Slawiërs te vertrou om 'n proaktiewe bondgenoot te wees en vas te kan bly. Griekse fout.
Daar is soveel meer van u stellings wat ek kan kopieer.
Die pouses wat die Grieke nodig gehad het om te oorleef, het niks te doen gehad met die verdedigingsposisie wat hulle beklee nie. Die pouses wat die Grieke nodig gehad het, was dié waarvoor hulle gespeel het. Hul opsies om lewendig uit die situasie te kom, was:
1. Probeer om te voorkom dat u aangeval word. Alles wat hulle gedoen het, was aanvanklik gefokus op hierdie opsie. Ek is jammer dat die Grieke nie daarvan bewus was dat die dobbelsteen in November 1940 gegooi is nie.
2. Verslaan die Italianers. Dit was die enigste ware enigste Griekse militêre oplossing vir die probleem. As die Grieke die Italianers uit Albanië kon verwyder, sou al die gevegskrag die Duitsers konfronteer. Eers aan die einde van die Griekse offensief in Februarie het hulle geweet dat hulle dit nie self kon bereik nie.
3. Skep 'n Balkan -alliansie. Die ander militêre opsie wat lewendig uit die situasie kan kom. Weereens 'n opsie wat hulle konsekwent probeer bereik het. Jammer, hulle het nie besef dat Joego -Slawië binne 'n paar dae sou ineenstort nie.
Op grond van hierdie drie opsies het die Grieke besluit:
-Aanvaar slegs hulp van buite as dit die uitkoms werklik kan beïnvloed.
-Moenie terugtrek totdat hulle moes nie. Om terug te trek in Albanië maak dit nie makliker om die Italianers te verslaan nie, maar maak dit makliker vir Italië om Griekeland aan te val. As u uittrek uit die oostelike lande, kan dit die Bulgaarse/Duitse aanval veroorsaak. Die onttrekking kan die Balkan -alliansie voorkom.
In al u bladsye van rasionalisering was die enigste feit wat u nooit noem nie en wat die Grieke beslis weet: Die Verenigde Koninkryk kon nie die vlak van militêre ondersteuning bied wat nodig is om geallieerde steun van buite 'n lewensvatbare opsie te maak nie.
Die enigste manier om Papagos te blameer, is om aan te voer dat hy moes geweet het dat Joego -Slawië (Balkan -alliansie) nie 'n lewensvatbare opsie was nie. Ek het voorgestel dat almal destyds Joegoslavië as 'n geldige opsie beskou het. Die Britse argument vir die Aliakmon Line was nie dat die Joego -Slawiërs heeltemal onbevoeg was nie en glad nie oorweeg moet word nie. Nee, hulle argument was dat die tyd teen ons was, en ons moet besluit. Dit is 'n heeltemal ander rasionaal en kom nêrens naby om te sê dat Joegoslavië buite die prentjie is nie.
Agterna is in hierdie bespreking nie van waarde nie. Papagos het nie 'n tydmasjien gehad om sy oordeel na te gaan nie. Alhoewel u gesê het dat hy van beter moes weet, het ek aan die hand van primêre bronne aangetoon dat Papagos en die Britte saamstem dat die Joegoslaviese alliansie van waarde is en die beter oplossing vir die probleem is.
P.S. Ek dink ek moet die boeke wat ek al teruggegee het na die biblioteek kyk.
Plaas deur jwsleser & raquo 06 Feb 2016, 23:48
Wat 'n verdraaide vraag.
Eers het ek nie vermoed nie. As u bronne het wat my aanhalings uitdaag, daag dit dan uit. Tot dan het hulle dit gedoen.
Tweedens het die Grieke nie die Joego -Slawiërs gekontak nie, die Britte wel. Wat het hulle eintlik oorgedra? Het hulle werklik 'n volledige bespreking van die Anglo-Griekse planne gelewer?
Wat het u gesê dat u nie die skuld wou probeer plaas nie?
Plaas deur jwsleser & raquo 07 Feb 2016, 00:07
Ek het opgemerk dat Markus nou 8 Februarie gebruik in plaas van 22-23 Februarie as die beginpunt van Griekse onnoselheid.
Ek het bedoel om terug te keer na hierdie punt, so ek sal dit nou doen.
Op daardie stadium was dit nie nodig om 'n besluit te neem nie en baie redes om dit nie te doen nie.
-Duitsland het Griekeland nie direk bedreig nie.
-Terwyl Joego -Slawië tans neutraal was, was die begeerte om haar aan die geallieerde kant te kry. Om Thessaloniki te laat vaar, het 'n negatiewe uitwerking op die poging.
-Wou nie vyandige Bulgaarse en/of Duitse optrede aanmoedig nie.
-Die Britte wou die vliegvelde in die Thessaloniki -omgewing gebruik.
Ek het aanvaar dat almal wat hierdie gebeure bestudeer het, daarvan bewus sou wees. Geen rede om op daardie stadium die besluit te neem nie. Moet ek die aanhalings plaas?
Plaas deur jwsleser & raquo 07 Feb 2016, 00:49
Toe ek hierdie draad nagaan, kom ek op hierdie vraag af.
Ek het die kopie van Cruickshank wat ek gebruik het, teruggestuur na die biblioteek, sodat ek nie kan sien presies watter stukkies hy hieroor bied nie.
Nie een van my bronne noem 'n verandering deur Koryzis nie. Die diplomatieke aantekeninge van 18 Januarie en 8 Februarie aan die Britse regering dui beide duidelik die Duitse toetrede tot Bulgarye aan. Aangesien Koryzis eers op 29 Januarie aangestel is, is ek nie seker of hy kontak gehad het met enige Britse regeringsverteenwoordigers tot die vergaderings wat die nota van 8 Februarie genereer het nie. Ek neem aan dat die Britse bronne sê dat hy dit gedoen het.
Jammer dat ek dit nie vroeër beantwoord het nie.
Plaas deur Tom van Cornwall & raquo 07 Feb 2016, 21:13
Hier is die Britse notule van die eerste vergadering op 22 Februarie 41 (PREM3/294/1):
ANGLO-GRIEKSE GESPREKE (REKORD No. 1)
Eerste Anglo-Griekse plenaire vergadering gehou om 17:30, 22 Februarie 1941, by die
Sy Majesteit die Koning van die Hellenes. Staatsekretaris vir buitelandse sake.
M. A. Koryzis, president van die Raad. Hoof van die keiserlike algemene staf.
Generaal A. Papagos, opperbevelhebber. Hoofkommandant, die Midde-Ooste.
M. Leon Melas, gevolmagtigde minister, lugdiensbevelvoerder,
Minister van Buitelandse Sake. Middel ooste.
M. Gaffos, Ministerie van Buitelandse Sake. Kaptein Dick, verteenwoordigend van bevelvoerder
(vir 'n deel van die bespreking) Hoof, Middellandse See.
Kolonel Kitrilakis, Algemene Staf (vir 'n deel van die Minister van Sy Majesteit in Athene.
die bespreking) Generaal-majoor Heywood, wat opgetree het as
Mnr. Pierson Dixon, buitelandse kantoor.
Die minister van buitelandse sake het begin met die simpatie van hom, sy kollegas wat by die vergadering was en die regering van sy majesteit met die verlies wat Griekeland gely het by die dood van generaal Metaxas. Die Voorsitter van die Raad bedank meneer Eden.
Situasie op die Balkan en Duitse bedoelings.
Die minister van buitelandse sake het aan die regering van sy majesteit verslag gedoen oor die situasie op die Balkan. Vroeër verlede week is die situasie in Londen hersien. In die lig van die beskikbare inligting het twee hoofpunte na vore gekom:
(1) Die Duitsers het ver gevorder met die samestelling van 'n strydmag in Roumania. Ons het geglo dat dit nou uit ten minste 23 afdelings bestaan, waarvan drie gepantser en twee gemotoriseer is, saam met 400 tot 500 vliegtuie.
(2) Tweedens het die Duitse infiltrasie in Bulgarye ver gegaan. Tegnici en ander is met gewone klere in die land ingevoer en die Duitsers was besig om hul lugorganisasie op Bulgaarse vliegvelde te vestig. Materiaal vir die oorbrugging van die Donau word vinnig saamgestel, en as die berigte net korrek was, blyk dit dat die Duitsers waarskynlik op enige oomblik die Donau sal oorsteek.
Die motiewe agter hierdie Duitse optrede was in die eerste plek om Griekeland te onderwerp en haar heeltemal te onderwerp aan Duitse wil en gesag, en in die tweede plek om Turkye te immobiliseer. Deur die uitbreiding van hul mag oor die Balkan, wou die Duitsers 'n beslissende slag slaan op die Britse posisie in die Nabye Ooste.
Nadat hulle Bulgarye beset het, kan die Duitsers een van twee metodes gebruik om Griekeland te onderwerp. Hulle val moontlik direk aan, of hulle probeer die Grieke aanspoor om vrede met Italië te aanvaar. As die Grieke hulle toelaat om mislei te word, sou 'n Duitse besetting van die land volgens die Roemeense model volg. Die minister van buitelandse sake was vol vertroue dat die Grieke hulle nie deur sulke Duitse praktyke laat bedrieg nie.
Die president van die Raad het ingegryp om te sê dat die tweede alternatief uitgesluit is, aangesien Griekeland vasbeslote was om nie die besetting van haar gebied deur Duitsland sonder weerstand toe te laat nie.
Britse aanbod om hulp aan Griekeland.
Die staatsekretaris het verder gesê dat die Griekse regering op 8 Februarie 'n beroep op die regering van sy majesteit gedoen het om hulp en advies, en dat die regering van sy majesteit oorweeg het wat hulle moet doen. Die vraag is in die oorlogskabinet en deur die stafhoofde in Londen en in Kaïro ondersoek met die drie hoofkommandante. Die Oorlogskabinet het eenparig tot die gevolgtrekking gekom, waarmee die opperbevelhebbers in die Midde-Ooste volkome saamgestem het, dat ons op die vroegste moontlike oomblik die maksimum moontlike hulp aan Griekeland behoort te bied.
Die oorwinnings wat die drie dienste in Afrika behaal het, het bevryde magte gehad wat 'n rukkie gelede nie beskikbaar was nie. Ons het geglo dat hierdie magte, as ons saam met die Grieke sou saamstem oor 'n goeie plan vir die gebruik daarvan, ons 'n goeie kans sou gee om 'n Duitse inval in Griekeland te stop. As hierdie kans verwesenlik sou word, was daar nie 'n dag of 'n uur om te verloor nie. Ons moet vinnig en in die grootste geheim beweeg. Dit was die behoefte aan geheimhouding wat ons daartoe gelei het dat ons die Grieke gevra het om ons op hierdie manier te ontvang.
Die minister van buitelandse sake het 'n aanduiding gegee van die hulp wat ons Griekeland moet kan bied.
In die eerste plek sou dit 'n voorvereiste wees dat ons seker kon wees van die veiligheid van ons kommunikasielyne en van die toevoerlyne vir die Griekse magte en ons eie. Die opperbevelhebber van die Middellandse See was vol vertroue dat die koninklike vloot 'n redelike mate van veiligheid kon verseker vir die vervoering van konvooie teen aanvalle van oppervlaktevaartuie en duikbote en terselfdertyd die weskus van Griekeland kon beskerm. 'N Verdere druk op die Royal Navy sou opgelê word, maar admiraal Cunningham was vol vertroue dat hy dit sou kon nakom.
Tweedens het die minister van buitelandse sake 'n opsomming gegee van die weermagte wat ons kon stuur. Hierdie magte sal in drie afdelings gestuur word:-
(i) Een afdeling.
Een gepantserde brigade groep.
Force Troops, insluitend twee medium artillerie regimente en 'n paar A.A. gewere.
(ii) Een afdeling.
Een Poolse infanteriebrigade.
(iii) Een afdeling en, indien nodig, een gepantserde brigadegroep.
Die totale sterkte van die Britse magte in Griekeland sou dan wees:-
100 000 man.
202 teen-tenk gewere.
32 medium gewere.
192 ligte en swaar lugafweergewere.
In antwoord op die vrae van die Griekse verteenwoordigers, het die minister van buitelandse sake gesê dat ons bereken het dat in die ergste geval die aanboord in Griekeland van mans en materiaal wat in die eerste kontingent vervat is, teen die dertigste dag na die besluit om die magte te stuur, voltooi sou wees. Die afstap van die tweede en derde kontingent word met tussenposes van drie weke voltooi. Ons het reeds begin met die versameling van skeepvaart en die Griekse verteenwoordigers is vir hul vertroulike inligting meegedeel dat dit slegs moontlik is deur konvooie skepe in die Midde -Ooste terug te hou en wat andersins sou terugkeer na
Engeland. Daar is bereken dat 53 skepe nodig sou wees vir die vervoer van die hele mag.
Wat die bevel van die Britse mag betref, het die opperbevelhebber in die Midde-Ooste besluit om generaal Wilson, ons bevelvoerder, aan te beveel in die onlangse oorwinnings oor die Italianers in Libië. Die Griekse verteenwoordiger was duidelik bly oor hierdie inligting.
In die derde plek het die minister van buitelandse sake verslag gedoen oor die lugsituasie onder die opskrifte van die bestaande situasie en die komende lugmag.
Die bestaande magte het bestaan ​​uit een orkaans eskader, twee Gladiator eskaders, vier Blenheim eskaders, en een nag bomwerper eskader tydelik vir gebruik tydens maanperiodes.
Einde Februarie en vroeg in Maart kan ons gedurende Maart een Blenheim-eskader stuur, ons kan die twee Gladiator-eskaders weer met orkane toerus en einde Maart nog twee Blenheim-eskaders byvoeg, en moontlik twee vegvliegtuie wat afhanklik is van die verskaffing van vegters en ons verbintenisse elders.
Verder kon 'n totaal van 20 nagbomaanvallers op kort kennisgewing vanuit die Athene -gebied bedryf word. Boonop is die Grieke van Gladiators en Blenheim I's voorsien, en Griekse vlieëniers het onderrig ontvang in Irak.
Ons het voorgestel dat die lugdiensbevelvoerder met die Grieke die toekenning van Tomahawks of orkane aan die Griekse lugmag bespreek.
Samevattend het die minister van buitelandse sake gesê dat die voorafgaande 'n openhartige uiteensetting van die posisie verteenwoordig, aangesien ons dit kon sien, ons kon nie verder as 'n sekere tydperk kyk nie; dit was onmoontlik om te voorspel hoe die algemene situasie sou ontwikkel of wat ons hulpbronne in die toekoms sou wees . Wat ons aangebied het, was die limiet van wat ons tans kon doen. Die troepe was goed toegerus en goed opgelei en moes hulself goed vryspreek.
Die hoof van die keiserlike personeel verklaar dat die besonderhede natuurlik tussen die twee algemene stafs uitgewerk moet word as die Grieke ons aanbod aanvaar.
Daar moet veral gekyk word na die vrae oor lugbeskerming en aan boord. Volgens die Britse siening moet alle bewegings so geheim as moontlik gehou word en moet die magte, in die begin, in klein paaiemente gestuur word om die koers later te verhoog. Die keuse van die aanvangshavens hang af van die sektore waaroor die Britte besluit het. Daar moet in gedagte gehou word dat ons nie pakdiere gehad het nie.
Die president van die raad het gesê dat Griekeland vasbeslote is om haarself te verdedig teen aanvalle uit alle oorde. Daarom is enige hulp wat Groot -Brittanje haar kon gee, hartlik verwelkom. Hy moet egter die aandag van die regering van die majesteit vestig op die gevaar om 'n Duitse aanval te laat neerslaan. Hy was in die eerste plek van mening dat dit noodsaaklik was om te oorweeg of die magte wat Griekeland beskikbaar sou stel en die magte wat Groot -Brittanje kon verskaf, voldoende was om Griekeland teen Duitse aanval effektief te help . M. Koryzis beklemtoon dat hy hierdie punt as 'n suiwer militêre en nie 'n politieke vraag stel nie, en stel voor dat die Britse en Griekse militêre verteenwoordigers die vraag moet bespreek.
Die president van die Raad vra ons mening oor die waarskynlike houding van Joego -Slawië en Turkye en oor die bydrae wat hulle kan lewer om 'n Duitse aanval op die Balkan te weerstaan.
Die minister van buitelandse sake was dit eens dat die vraag wat deur die president van die raad geopper is, militêre aangeleenthede behels wat bespreking tussen die twee generale staf nodig het. Politieke kwessies was ook betrokke. Die president van die Raad het gevra oor die houding van Joego -Slawië en Turkye. Eerlik gesê, ons het nie geweet wat hulle waarskynlik sou doen nie. Tydens ons komende besoek aan Angora kon ons hoop om 'n aanduiding te kry van die Turkse gesindheid. Dit sou nodig wees om aan die Turke te verduidelik dat ons hulp aan Griekeland sou beteken dat ons Turkye nie die militêre hulp kon gee waarvoor sy ongetwyfeld na ons gekyk het nie. Ons kon egter hoop dat Turkye sou verstaan ​​dat die beste manier om Turkye te help, Griekeland was.
Die minister van buitelandse sake beklemtoon dat dit belangrik is dat ons en die Grieke ons besluite onafhanklik van Turkye en Joegoslavië moet neem, want as ons wag om uit te vind wat Turkye en Joegoslavië sou doen, is dit dalk te laat om 'n effektiewe verset teen 'n Duitser te organiseer aanval op Griekeland.
Die president van die Raad se verklaring dat optrede wat Duitsland kan uitlok, vermy moet word, het bedoel dat ons moet wag om hulp te stuur totdat Griekeland eintlik aangeval is, as dit tot sy logiese gevolgtrekking volg. Die Britse siening was dat daar dadelik opgetree moet word, anders sou dit te laat wees om effektiewe hulp te stuur. Hy wou in beginsel 'n besluit neem of die Britse magte sou kom of nie, want tot hierdie besluit kon geen ooreengekome planne gemaak word nie en met elke dag wat verby is, neem die probleme en gevare toe.
Die Voorsitter van die Raad verklaar dat sy standpunt steeds van vooruitsig is om vas te stel of die Griekse magte, in samewerking met die Britse magte, voldoende sou wees om 'n effektiewe weerstand teen 'n Duitse aanval te vorm. Daarom herhaal hy sy voorstel dat die militêre aspek van die vraag kortliks tussen die Britse en Griekse militêre verteenwoordigers bespreek moet word. Die Britse verteenwoordigers stem saam en die vergadering verdaag om die militêre verteenwoordigers in staat te stel om daarvolgens te bespreek. (Sien rekord nr. 2.)
Geboortebeperking is geen wondermiddel nie, maar dit Verdien Arbeidshulp teen reaksie
Van Die Militant, Vol. V nr. 5, 1 Februarie 1941, p. م.
Die prestasies van die geboortebeperkingsbeweging in hierdie land is skaars veilig. Die beweging in die verlede was in byna alle leisteen suksesvol. Die eerste kliniek is in 1923 in New York geopen. Daar is na berig word 529 klinieke in die Verenigde State. Maar in twee state, Massachusetts en Connecticut, is geboortebeperking onwettig verklaar en kan dit ook elders ondermyn word.
'N Kort geskiedenis van die wettige status van geboortebeperking in hierdie land kan nuttig wees. Die Comstock -wet van 1873 wat die handel en verspreiding van onwelvoeglike literatuur en artikels van immorele gebruik verbied, sluit spesifiek geboortebeperking met aborsie en onwelvoeglike literatuur en artikels in. Dit is 'n federale wet wat steeds geld, 24 state het soortgelyke wette aangeneem. Agt state – New York, Ohio, Colorado, Indiana, Iowa, Minnesota, Nevada en Wyoming het bepalings bygevoeg wat vrygestel is van vervolging deur hierdie wet dokters wat 'n instrument of artikel gebruik vir die genesing of voorkoming van siektes. In ander lande was die behoefte aan geboortebeperkingsinligting egter oral so duidelik en die openbare mening was in sy guns dat die wette daarteen nie toegepas is nie. In verskeie gevalle waar dosente oor geboortebeperking (myself, byvoorbeeld) of outeurs van boeke wat oor seksprobleme handel, gearresteer is, is die sake vernietig en sommige selfs deur die verweerder gewen.
Gevare wat advokate vir geboortebeperking in die gesig staar
Maar dit was die oordeel van die howe wat op daardie tydstip gekies het om die staats- of federale wette te interpreteer. Die wet kan egter te eniger tyd toegepas word soos dit vandag in Massachusetts en Connecticut is, sonder dat dokters voorsiening maak vir geboortebeperkingsmetodes, selfs ter beskerming van die gesondheid (behalwe in die bogenoemde agt state). In 24 state waar daar geen wet van toepassing is op geboortebeperking nie, waaronder Illinois, Michigan, Rhode Island en New Hampshire, kan die Federal Comstock -rekening gebruik word.
Daar is baie pogings aangewend om geboortebeperking uit te sluit van die anti-obsceniteitswet. In 1924 is twee senatore progressief genoeg gevind om so 'n wetsontwerp in te stel, maar dit het 'n nederlaag beleef. In 1934 word 'n wetsontwerp wat dokters, hospitale en kliniese klinieke vrystel van die bepalings van die Comstock -wet deur die Senaat en die Huis aangehoor en in die laaste dae van die sitting deur die Senaat goedgekeur, om net vinnig heroorweeg en vermoor te word.
Massachusetts en Connecticut kan die begin van 'n reaksionêre golf aandui wat die vordering wat op hierdie gebied gemaak is, oor die hele land kan vernietig.
Katolieke opposisie en die interne probleme daarvan
Een van die sterkste teenstanders van geboortebeperking is die Katolieke Kerk, wat 'n groot invloed uitoefen in Massachuaets, waar 41% van die bevolking katoliek is. In Holyoke, Mass., Is 'n lesing deur Margaret Sanger gereël om in die First Congregational Church gehou te word. Katolieke invloed het die kerkkomitee oorheers om toestemming om die vergadering te hou terug te trek. By die oordrag na die Holyoke Turnverein is soortgelyke druk uitgeoefen en die saal breek sy kontrak. Die vergadering is nietemin gehou omdat die CIO -tekstielwerkers hul hoofkwartier aan die geboortebeperkingskomitee aangebied het. Dit is baie verblydend om daarop te let dat 'n werkersorganisasie onafhanklik van optrede en belangstelling in geboortebeperking getoon het.
Die sterk neiging ten gunste van geboortebeperking word bewys deur die feit dat selfs die Katolieke Kerk 'n kompromie moes aanvaar. Alhoewel dit die wetenskaplike metode wat deur dokters aanvaar word, sterk teenstaan, keur dit 'n vorm van geboortebeperking goed wat beskryf word in die boek van Dr. Latz 's Ritme. Die fisiologiese teorie waarop hierdie stelsel gebaseer is, is deur gekwalifiseerde navorsingswerk onwaar bewys. Dit is egter duidelik dat die Katolieke kerk genoodsaak was om sy streng teenstand teen alle vorme van geboortebeperking te laat vaar. Katolieke vroue eis die reg op geboortebeperkingsinligting.
Die Dames se huisjoernaal, in 'n peiling in 1938 oor geboortebeperking, het 51% van die Katolieke vroue daarvoor gestem. 83% van hulle het verduidelik dat hulle dit bevoordeel weens 'n beperkte gesinsinkomste. As 51% dit durf waag om in stryd met die voorskrifte van hul kerk te stem, moet daar baie meer saamstem wat dit nie durf uitspreek nie.
Werkersklaspartye het nog nooit amptelik standpunt ingeneem oor die kwessie van geboortebeperking nie. Die hoofrede is ongetwyfeld dat die leierskap van die geboortebeperkingsbeweging geheel en al in die hande was van elemente in die middelklas, waarvan baie steeds volgelinge is van die byna uitgestorwe teorie van Malthus.
Malthus, 'n prominente ekonoom van die 18de eeu in Engeland, het beweer dat armoede die gevolg was dat die toename in die bevolking vinniger was as die produksie van voedsel. Hy verkondig onthouding aan die armoede-geteisterde werkers in Engeland (kapitalisme het pas begin ontwikkel) as 'n manier om hul toestande te verbeter. Sy volgelinge, die Neo-Malthusians (New Malthusians), het geboortebeperking deur onthouding vervang. Soos Mathus, beskou hulle egter oorbevolking as die bron van alle kwaad in die wêreld, armoede, oorlog, ens. Blykbaar het hulle teorieë baie steun gekry omdat die geboortebeperkingspraktyk vinnig versprei het en die geboortesyfer in alle industrieel gevorderde lande afgeneem het. . Dit egter. dui nie op die aanvaarding van Neo-Malthusiese teorieë nie, maar is die gevolg van druk van ekonomiese kragte in die lewe van vroue.
Industrialisme of kapitalisme plaas vroue in die fabrieke, kantore en beroepe. Vroue moes werk kombineer met vrugbaarheid. Geboortebeperking was die vrou se protes teen die lyding onder kapitalisme. Werkende mans en vroue soek inligting oor geboortebeperking, nie uit vrees vir die toekomstige oorbevolking in die wêreld nie, maar om dit in hul eie woonstelle te voorkom, om honger van hul eie deure af te weer.
Dit is belangrik om geboortebeperking te isoleer van sy stiefpa Malthusianisme. Baie revolusioniste identifiseer hierdie ontvlugtingsteorie van die middelklas met die ondersteuning van geboortebeperking deur die massas. Lenin het hom sterk uitgespreek teen geboortebeperking, maar het in werklikheid teen die Neo-Malthusiaanse teorie aangevoer.
In Sowjet -Rusland (1926) het my belangstelling in hul geboortebeperkingswerk gewoonlik die opmerking geïnspireer, "Oh! jy is 'n Malthusiër. " Ek het lang gesprekke gehad met vooraanstaande mense, waaronder Clara Zetkin, oor die onderwerp. Vir hulle beteken geboortebeperking Mallhusianisme.
Wat is die belangrikste betekenis van geboortebeperking vir die werkers en hul gesinne? Dit maak voorsiening vir beplande ouerskap en spasiëring van hul gesin, wat die werkende vrou in staat stel om werk en die vreugde van moederskap te kombineer sonder om haar gesondheid of die welstand van haar kind uit te put. Dit maak 'n effens beter lewenstandaard vir die gemiddelde gesin moontlik. Die werkende vrou het meer vrye tyd om polities te ontwikkel en aan arbeidsorganisasies deel te neem. Die werker, wat nie oorlaai is met gesinsverantwoordelikhede en bekommernisse nie, kan meer volledig aan sy vakbond of party deelneem.
Geboortebeperking is geensins 'n wondermiddel vir die euwels van kapitalisme nie, maar bied wel 'n mate van verligting vir werkers gedurende die tydperk van slawerny onder kapitalisme. Werkers, en veral polities ontwikkelde werkers, moet dus beskerm teen die aanval van reaksionêre, ongeag die vordering wat gemaak is om die verspreiding van geboortebeperkingsinligting toe te laat. Vakbonde met gesondheidsentrums moet voorsiening maak vir geboortebeperkingsklinieke wat deur doeltreffende dokters bestuur word. Geboortebeperking dien dikwels as 'n manier om die basiese idees van klasstryd by werkende vroue se organisasies bekend te stel.
Onder die sosialisme sal daar ongetwyfeld 'n toename in die bevolking wees, omdat die vrees vir onsekerheid verdwyn het. Vroue sal egter nie instem om bloot masjiene te dra nie. Die gesin sal beperk word om gesondheid of om meer tyd te spandeer vir die bereiking van opvoeding en kultuur. Onder sosialisme sal groot vordering gemaak word in die wetenskaplike navorsing oor hierdie onderwerp en die opvoeding en onderrig van almal oor beplande ouerskap. Daar hoef geen vrees te wees dat die bevolking sal afneem nie, want as ouers selfs onder omstandighede steeds kinders wil hê, alhoewel dit ekstra ontbering en lyding beteken, hoeveel te meer sal die begeerte manifesteer as die samelewing alles het wat hulle aan kinders kan bied? , opvoeding en die geleentheid om tot gelukkige, bruikbare mense te ontwikkel. Watter ouer sou meer vra?
22 Februarie 1941 is 'n Saterdag. Dit is die 53ste dag van die jaar, en in die 8ste week van die jaar (as elke week op 'n Maandag begin), of die eerste kwartaal van die jaar. Daar is 28 dae in hierdie maand. 1941 is nie 'n skrikkeljaar nie, dus is daar 365 dae in hierdie jaar. Die kort vorm vir hierdie datum wat in die Verenigde State gebruik word, is 2/22/1941, en byna oral in die wêreld is dit 22/2/1941.
Hierdie webwerf bied 'n aanlyn -sakrekenaar om u te help om die verskil in die aantal dae tussen twee kalenderdatums te vind. Voer eenvoudig die begin- en einddatum in om die duur van enige gebeurtenis te bereken. U kan ook hierdie instrument gebruik om te bepaal hoeveel dae verloop het sedert u verjaardag, of om die tyd te meet tot u baba se vervaldatum is. Die berekeninge gebruik die Gregoriaanse kalender, wat in 1582 geskep is en later in 1752 deur Brittanje en die oostelike deel van die huidige Verenigde State aanvaar is. Vir die beste resultate, gebruik datums na 1752 of verifieer enige data as u genealogiese navorsing doen.Historiese kalenders het baie variasies, insluitend die antieke Romeinse kalender en die Juliaanse kalender. Skrikkeljare word gebruik om die kalenderjaar by die sterrekundige jaar te pas. Skakel oor na die as u die datum wat in X dae van vandag af plaasvind, wil uitvind Sakrekenaar vir dae van nou af in plaas daarvan.
Uitbreiding en inkrimping Redigeer
Die Atlantiese Vloot is in 1906 deur president Theodore Roosevelt gestig, op dieselfde tyd as die Stille Oseaan -vloot, as beskerming vir nuwe basisse in die Karibiese Eilande as gevolg van die Spaans -Amerikaanse Oorlog. Die vloot was 'n kombinasie van die Noord -Atlantiese vloot en die Suid -Atlantiese eskader.
Die eerste bevelvoerder van die vloot was agteradmiraal Robley D. Evans, wat sy vlag gehys het in die slagskip USS Maine (BB-10) op 1 Januarie 1906. Die jaar daarna neem hy sy 16 slagskepe, wat nou die Groot Wit Vloot genoem word, op 'n wêreldwye vaart wat tot 1909 geduur het, 'n welwillendheidstoer wat ook dien as advertensie die vlootsterkte en bereik van die Verenigde State na alle ander lande van die wêreld.
In Januarie 1913 bestaan ​​die vloot uit ses eerste-lyn afdelings, 'n torpedoflotje, duikbote en vloothulpe.  Die vloot was onder bevel van admiraal Hugo Osterhaus.
Die Eerste Afdeling, onder admiraal Bradley A. Fiske, het bestaan ​​uit USS Florida (BB-30) (vlag), USS Delaware (BB-28) en USS Noord -Dakota (BB-29).
Die Tweede Divisie, onder admiraal Nathaniel R. Usher met sy vlag aan boord van die USS Vermont (BB-20), bestaan ​​uit USS Louisiana (BB-19), USS Michigan (BB-27), USS New Hampshire (BB-25) en USS Suid Carolina (BB-26).
Die Derde Divisie, onder admiraal Cameron McR. Winslow, bestaande uit USS Virginia (BB-13) (vlag), USS Georgië (BB-15), USS New Jersey (BB-16), USS Rhode eiland (BB-17) en USS Nebraska (BB-14).
Die Vierde Divisie, onder admiraal Frank F. Fletcher, het bestaan ​​uit die USS Minnesota (BB-22), USS Connecticut (BB-18), USS Ohio (BB-12), USS Idaho (BB-24) en USS Kansas (BB-21). (Sien Amerikaanse besetting van Veracruz).
Die vyfde en sesde afdeling bestaan ​​uit beskermde kruisers, USS St. Louis (C-20), USS Tennessee (ACR-10), USS Washington (ACR-11) en USS Cleveland (C-19), USS Denver (CL-16), USS Des Moines (CL-17) en USS Tacoma (CL-20).
Die Cruiser en Transport Force, onder admiraal Albert Gleaves, het tydens die Eerste Wêreldoorlog in Atlantiese waters gedien. Die Amerikaanse slagskipafdeling Nege het by die Grand Fleet in die Verenigde Koninkryk aangesluit.
Die Atlantiese Vloot is in 1923 herorganiseer in die Scouting Force, wat saam met die Stille Oseaan -vloot onder die Amerikaanse vloot was. In Januarie 1939 is die Atlantic Squadron, United States Fleet, gestig.  Die vliegdekskip USS Ranger (CV-4) is na die Atlantiese Oseaan oorgeplaas om by drie slagskepe aan te sluit. Viseadmiraal Alfred Wilkinson Johnson was bevelvoerder oor die eskader. [ verduideliking nodig ]
Op 1 November 1940 is die Atlantiese Eskader herdoop tot die Patrolliemag. Die Patrol Force was ingedeel in tipe bevele: Slagskepe, Patrol Force Cruisers, Patrol Force Destroyers, Patrol Force en, Train, Patrol Force (die logistieke wapens). 
Op 1 Februarie 1941 is die Atlantiese Vloot opgewek en georganiseer vanuit die Patrol Force. Saam met die Stille Oseaan-vloot en die Asiatiese Vloot sou die vloot onder bevel van 'n volle admiraal staan, wat die bevelvoerder van die vloot, Ernest J. King, van 'n tweester na 'n vierster gespring het. King se vlagskip was USS Texas (BB-35).
Daarna was die hoofkwartier in 'n taamlik vreemde verskeidenheid skepe van die USS Augusta (CA-31), toe die ou houtskip USS Konstellasie, USS Vixen (PG-53), en dan USS Pocono (AGC-16). In 1948 verhuis die hoofkwartier na die voormalige vloothospitaal in Norfolk, Virginia, en bly sedertdien daar.
In Julie 1942, agt maande nadat die Verenigde State die oorlog betree het, het die opperbevelhebber van die Royal Navy se Amerika- en Wes-Indiese stasie in Admiralty House sy titel verander na Senior Britse vlootbeampte, Wes -Atlantiese Oseaan. USS Augusta besoek Bermuda in September 1941.  
Samestelling van die Atlantiese Vloot in Desember 1941 Edit
Op 7 Desember 1941 bestaan ​​die vloot uit agt afsonderlike komponente:
Slagskepe, Atlantic Fleet, bestaan ​​uit drie slagskipafdelings
Hiervan was Battleship Division 5 'n opleidingseenheid wat bestaan ​​uit die oudste oorblywende slagskepe wat in diens was, terwyl Division 6 verantwoordelik was vir die opstel van die twee mees onlangse gevegskepe, Noord-Carolina en Washington. Die ander komponente was Aircraft, Atlantic Fleet, wat Carrier Division Three Cruisers, Atlantic Fleet (Cruiser Divisions 2, 7 en 8), Patrol Wings, Atlantic Fleet (Patrol Wings 3, 5, 7, 8 en 9) Destroyers, Atlantic insluit Vloot,  Duikbote Atlantic Fleet Train, Atlantic Fleet en Amphibious Force, Atlantic Fleet (PHIBLANT, COMPHIBLANT).  Tydens die Tweede Wêreldoorlog was "Transports, Amphibious Force, Atlantic Fleet" deel van hierdie bevel (ComTransPhibLant). Kleiner eenhede sluit in die Antisubmarine Development Detachment, Atlantic Fleet (ASDEVLANT) in Quonset Point, Rhode Island.  Die afdeling was verantwoordelik vir die studie en ontwikkeling van antisubmarine -toerusting tydens die Tweede Wêreldoorlog. Die bevelvoerder van die afdeling was bekend as COMASDEVLANT.
Boonop het die vliegdekskepe USS Yorktown en USS Long Island was direk verbonde aan Aircraft, Atlantic Fleet, net soos die USS wat onlangs in gebruik geneem is Hornet. Admiral King is op 20 Desember 1941 aangestel as opperbevelhebber, vloot van die Verenigde State. Admiraal Royal E. Ingersoll is aangewys, met die rang van vise-admiraal, om hom te onthef as opperbevelhebber, Atlantic Fleet.  Hy neem bevel op 1 Januarie 1942 en word op 1 Julie 1942 tot die rang van admiraal gevorder. Om hierdie missie en ander take uit te voer, was CinCLant intussen op 1 Maart 1941 herorganiseer in tien taakgroepe (onder bevel van vlagoffisiere) genommer van een tot tien en genoem volgens hul beoogde diens. Task Force One was die Ocean Escort Force, TF2 - Striking Force, TF3 - Scouting Force, TF4 - Support Force, TF5 - Submarine Force, TF6 - Naval Coastal Frontier Forces, TF7 - Bermuda Force, TF8 - Patrol Wings, TF9 - Service Force , en Task Force 10, 1st Marine Division (onder bevel van 'n brigadier -generaal).
Op 1 Januarie 1946 is bevelvoerder Minesweeping Forces, Atlantic Fleet (ComMinLant) geaktiveer om mynmyne aan die Atlantiese vloot toe te stuur. Die bevelvoerder, mynmagte, Atlantic was verantwoordelik vir alle vloot -minecraft -operasies. Eenhede onder sy bevel is verdeel in Minesweeping Squadrons (MineRon) s.
Tussen 1947 en 1985 was die vlootbevel 'n gelyktydige afspraak met die Amerikaanse Atlantiese Kommando. Die opperbevelhebber van die Atlantiese vloot (CINCLANTFLT) was tradisioneel 'n vierster-admiraal van die vloot, wat ook toe die posisies beklee het van die opperbevelhebber van die Verenigde State se Atlantiese bevel (CINCLANT) en die NAVO se hoogste geallieerde bevelvoerder Atlantic (SACLANT). Maar na 'n groot herorganisasie van die Amerikaanse weermagstruktuur na aanleiding van die Goldwater-Nichols Act van 1986, is CINCLANFLT van die twee ander billets geskei. Die admiraal wat aan die bevel was van die Atlantiese Vloot is tot 1986 aangewys as die adjunkhoof van die Atlantiese Kommando.
Groot krisisse waarby die Atlantiese Vloot tydens die Koue Oorlog betrokke was, was die Kubaanse missielkrisis in 1962 en die besetting van die Dominikaanse Republiek in 1965. 
Die magte van die algemene doel van die weermag, vloot en lugmag het op 16 Oktober 1962 begin herorganiseer in reaksie op die Kubaanse missielkrisis. Robert Dennison, om die verenigde bevel te verskaf. Hy het ook die beheer oor alle vlootkomponente wat by taktiese operasies betrokke was, behou, soos die opperbevelhebber, Atlantic Fleet. Die verantwoordelikheid vir die weermag- en lugmagkomponente is aan die Continental Army Command (CONARC) en die Tactical Air Command onder die aanwysing van Army Forces, Atlantic (ARLANT) en Air Forces, Atlantic (AFLANT). Die bevelvoerder van die Army XVIII Airborne Corps is aangestel as die Joint Task Force Commandant om te beplan vir gesamentlike operasies wat nodig mag word. Die president en die sekretaris van verdediging het die algemene rigting gevolg deur die gesamentlike stafhoofde, wat die hoof van vlootoperasies as hul verteenwoordiger vir die kwarantyn aangewys het. 
Belangrikste elemente van die Strategic Army Corps is aangewys vir gebruik deur ARLANT en in 'n gevorderde waarskuwingstatus geplaas. Logistieke ondersteuning vir die meer as 100,000 mense wat betrokke was, is gelei deur 'n nuutgestigte Peninsula Base Command. Voorbereidende stappe is gedoen om die onmiddellike oproep van die Army National Guard en Army Reserve -eenhede met 'n hoë prioriteit moontlik op te roep. Tactical Air Command het honderde taktiese vegvliegtuie, verkennings- en troepevliegtuie na die suidooste verskuif. Om plek te maak vir al hierdie eenhede, is die bomwerpers, tenkwaens en ander vliegtuie wat nie vir die huidige operasies benodig is nie, na ander basisse in die Verenigde State bestel. 
Vanaf die laat sestigerjare het duikbote met kernballistiese missiele van die vloot duisende afskrikwekkende patrollies begin maak.  Die eerste patrollie in die operasionele gebied van die Atlantiese Vloot is deur USS uitgevoer George Washington (SSBN-598). 
In 1972 het bevelvoerder, anti-duikbootoorlogsmag, Atlantic Fleet (Task Force 81) sy hoofkwartier by die Quonset Point Naval Air Station.  Onder ASWFORLANTFLT was Hunter-Killer Force, Atlantic Fleet (Task Force 83), met Carrier Divisions 14 en 16 (Wasp en Intrepid, onderskeidelik), asook die Quonset ASW Group (TG 81.2) met Fleet Air Wing 3 en oppervlakte -eenhede. Meer inligting oor die aktiwiteite teen die duikbootoorlog, die Atlantiese vloot se aktiwiteite tydens die Kubaanse krisis, kan gevind word by die dokumentversamelings van die National Security Archive. 
Bevelvoerder, Naval Surface Forces Atlantic, is op 1 Julie 1975 gestig, met 'n aantal voorheen afsonderlike kleiner bevele - mynoorlogvoere/-eenhede, diensvaartuie en fregatte, vernietigers en kruisers, saam met gepaardgaande vernietiger -eskaders en kruisers/verwoesters.
As deel van 'n herorganisasie wat in Julie 1995 aangekondig is van die Atlantiese Vloot se oppervlaktevegskepe in ses kerngevegsgroepe, nege vernietigers -eskaders en 'n nuwe Westelike Halfrond -groep, USS John Hancock (DD-981) is oorgedra na Destroyer Squadron 24. Die herorganisasie sou gedurende die somer ingefaseer word en in werking tree op 31 Augustus 1995, met verskuiwings by die hawe tot 1998. In September 1995 was die volgende skeepsopdragte van toepassing om die einde van die oorgangstydperk: 
(word tuisgemaak by Naval Station Pascagoula en Naval Station Mayport): USS Ticonderoga (CG-47), USS Yorktown (CG-48), USS Thomas S. Gates (CG-51) (om te verhuis na Pascagoula in FY 98), USS Robert G. Bradley (FFG-49), Conolly, Scott, DDG-993, Moosebrugger, Dewert, McInerney, Boone, Doyle, Aubrey Fitch en Sterk.
Cruiser-Destroyer Group 2 /Washington Battle Group: CGN-37, CG-60 /Stennis Joint Task Group: USS San Jacinto (CG-56), USS Monterey (CG-61) /Kennedy /America Joint Task Group: USS Vicksburg (CG-69), USS Hué City (CG-66) en USS Thomas S. Gates (CG-51) tot Hekke is oorgeplaas na die Western Hemisphere Group /Eisenhower Joint Task Group: USS Anzio (CG-68), USS Kaap St. George (CG-71) /Gesamentlike taakgroep Enterprise: USS Filippynse See (CG-58), USS Gettysburg (CG-64)
In Februarie 2000 is die Amerikaanse vlootmagte se Suidelike Kommando in Puerto Rico gestig, en die Westelike Halfrond -groep het Naval Surface Group 2 geword.
Op 1 Oktober 2001 het die hoof van vlootoperasies hoofkommandant, Atlantic Fleet (CINCLANTFLT) aangewys as gelyktydige bevelvoerder, Kommando van die vlootmagte (CFFC). In Oktober - November 2002 is die titel van opperbevelhebber, Atlantic Fleet gewysig tot bevelvoerder, U.S.Atlantic Fleet (COMLANTFLT).
In die CNO-leiding vir 2003 bepaal admiraal Vernon Clark dat die terme Carrier Battle Group en Amphibious Readiness Group vervang sal word deur onderskeidelik Carrier Strike Groups (CSG) en Expeditionary Strike Groups (ESGs) teen Maart 2003. Cruiser-Destroyer (CRUDESGRU) ) en Carrier Groups (CARGRU) is ook herontwerp, as Carrier Strike Groups (CSG), en direk onder die genommerde vlootbevelvoerders in lyn gebring. CARGRU- en CRUDESGRU -personeel was voorheen onder die administratiewe gesag van hul onderskeie lug- en oppervlaktetipes van die Amerikaanse vloot. Hierdie aanpassing het die belangrikste operasionele leiers se gesag en direkte toegang tot die personeel gebied wat nodig was om die vloot se missie doeltreffender uit te voer.
Die genommerde vlootbevelvoerders is nou verantwoordelik vir die opleiding en sertifisering van die hele Strike Group. Die organisasiestruktuur om die stakingsgroepe te ondersteun, fokus meer op die plasing van bevelvoerders van die Strike Group onder die gesag van die sertifiserende beampte, of die genommerde vlootbevelvoerder. Onder hierdie nuwe verantwoordelikheidsverdeling kry die bevelvoerder aan die lugkant gesag oor die lugvleuel, en die bevelvoerder aan die oppervlakte kry gesag oor die draer self en die res van die skepe van die gevegsgroep.
Op 23 Mei 2006 het die hoof van vlootoperasies die naam COMLANTFLT hernoem tot bevelvoerder, Kommando van die Amerikaanse vlootmagte (COMUSFLTFORCOM of CUSFFC), beveel om die missies wat tans deur COMFLTFORCOM (CFFC) uitgevoer word, uit te voer en as primêre advokaat vir vlootpersoneel, opleiding, vereistes, onderhoud en operasionele aangeleenthede te dien, en administratief direk aan die CNO verslag te doen as 'n Echelon 2 -opdrag. Die vorige titel CFFC is terselfdertyd gestaak.  CUSFFC het voorheen gedien as die vlootkomponent van die US Joint Forces Command (USJFCOM) tot die staking van USJFCOM in Augustus 2011. CFFC word ook aangestel as die ondersteunende dienskomponent -bevelvoerder vir bevelvoerder, Noordelike Kommando van die Verenigde State (USNORTHCOM) sowel as aan bevelvoerder, Strategic Command van die Verenigde State (USSTRATCOM).
Onderneming het in 2008 'n ESRA ingeskryf, maar die opknapping het langer geneem as wat verwag is. Op 11 September 2009 is dus aangekondig dat die ontplooiingskedule vir die staking van die vervoerder verander sal word om die vertraging in die terugkeer van die Onderneming van sy huidige opknapping. Dit het daartoe gelei dat beide die implementering van Carrier Strike Group Eleven in 2009–2010 en die implementering van Carrier Strike Group Ten in 2010 tot agt maande uitgebrei is.  Onderneming het op 19 April 2010 na die vlootstasie Norfolk teruggekeer na die voltooiing van sy proewe na die opknapping, wat die begin van sy opleidingsiklus voor die implementering aandui. 
Op 24 Julie 2009 het admiraal John C. Harvey, Jr., admiraal Jonathan W. Greenert as bevelvoerder onthef. 
Nuusberigte in Julie 2011 het gesê dat in verband met die staking van die Tweede Vloot van die Verenigde State, die kommando van die vlootmagte op 30 September 2011 die pligte van die tweede vloot sou oorneem.  Dit beteken effektief Task Force 20 (TF 20), onder 'n adjunk bevelvoerder van die vloot, het die missie oorgeneem. Task Force 20 is opgevolg deur Task Force 80 met ingang van 1 Oktober 2012, met TF-80 onder die bevel van die direkteur van die maritieme hoofkwartier, Fleet Forces Command. 
Fleet Numerical Meteorology and Oceanography Center (FNMOC), United States Naval Observatory (USNO), Naval Oceanographic Office (NAVOCEANO), Naval Oceanography Operations Command, Naval Meteorology and Oceanography Professional Development Center, is almal op 1 Oktober onder US Navy Information Dominance Forces toegewys. 2014. [ aanhaling nodig ]
Vanaf die boekjaar 2015 sal die Optimized Fleet Response Plan die stakingsgroepe van die vervoerder aanpas by 'n opleidings- en implementeringsiklus van 36 maande. Alle vereiste instandhouding, opleiding, evaluerings, plus 'n enkele ontplooiing van agt maande in die buiteland, word gedurende hierdie 36-maande-siklus beplan om koste te verminder terwyl die algehele gereedheid van die vloot verhoog word. Hierdie nuwe plan het die inspeksie- en evalueringsproses vaartbelyn, met behoud van 'n oplewingskapasiteit vir noodontplooiings. Die uiteindelike doelwit is om tyd op see te verminder, terwyl die hawe tyd van 49% tot 68% verhoog word. Alhoewel dit aanvanklik deur stakingsgroepe van die Amerikaanse vloot gebruik sou word, sal die Optimized Fleet Response Plan vir alle vlootbedrywighede aanvaar word. 
Gevolglik het die vervoerder USS Harry S. Truman (CVN-75) sal die eerste diensverskaffer wees wat onder hierdie nuwe O-FRP-siklus geïmplementeer word en die voorheen geskeduleerde Eisenhower in die ontplooiingsreeks. Boonop sal die Carrier Strike Group Agt -opdragpersoneel met die Truman terwyl die Eisenhower sal dien as die nuwe vlagskip vir Carrier Strike Group Ten.
Op 2 Desember 2020 het die sekretaris Kenneth Braithwaite aangekondig dat die Amerikaanse vlootbevel weer hernoem sal word Verenigde State se Atlantiese Vloot  om meer te fokus op die groeiende maritieme bedreigings wat uit die Atlantiese Oseaan kom.   Die hernoeming van die bevel is uitgestel, in afwagting van 'n verdere hersiening van die Amerikaanse militêre voetspoor, hulpbronne, strategie en missies, uit die wêreldwye hersiening van die liggaamshouding. 
In ooreenstemming met die Navigasieplan 2013–2017 leiding van die Chief of Naval Operations, die US Fleet Forces Command sou gebaseer wees op die drie beginsels van oorlogsgevegte, vooruit operasies en gereedheid.   Om hierdie doelwitte te bereik, is die kommando van die vlootmagte na 'n bevelstruktuur van die Maritieme Operasiesentrum (MOC) en die Maritieme Hoofkwartier (MHQ) oorgedra. Boonop word die bevelvoerder, U.S. Fleet Forces Command (COMUSFLTFORCOM) aangewys as die Joint Forces Maritime Component Commander North (JFMCC-N) by die Amerikaanse Noordelike Kommando.  Joint Forces Maritime Component Commander North bestaan ​​uit twee Maritime Command Elements (MCE), met Maritime Command Element-East (MCE-E) Task Force 180 en Maritime Command Element-West (MCE-W) wat voorsien word van eenhede wat aan die Amerikaanse Stille Oseaan -vloot.  
Met ingang van 17 Mei 2013, is bevelvoerder, die Amerikaanse vlootmagbevel amptelik aangewys as die bevelvoerder van die vlootkomponent vir die Amerikaanse noordelike bevel.  In hierdie nuwe hoedanigheid het die bevelvoerder, U.S.Fleet Forces Command moet bydra tot die verdediging van Noord -Amerika deur die koördinering, samewerking en kommunikasie met bondgenote, koalisie en gesamentlike magte binne die Amerikaanse verantwoordelikheidsgebied.  Ingevolge hierdie herorganisasie is die bevelvoerder, Command of Navy Installations, verantwoordelik vir die gebiedskoördinasie vir die Noordelike Kommando van die Amerikaanse vlootmagte.  Boonop is bevelvoerder, Navy Region Mid-Atlantic verantwoordelik vir die plaaslike koördinering van die Noordelike Kommando van die Amerikaanse vlootmagte. 
Maritieme bedrywighede Redigeer
Die direktoraat Maritieme Operasies lei alle fases van die siklus voor die implementering van 'n vlootreaksie-opleidingsplan (FRTP), met betrekking tot die vlooteenhede wat aan die Fleet Forces Command toegewys is. Die direktoraat skakel alle vlooteenhede oor van hul operasionele fase na hul taktiese fase voor hul oorsese ontplooiing.  
Die Director of Maritime Operations (DMO) is 'n aktiewe tweester-admiraal in die Amerikaanse vloot, terwyl die adjunk-direkteur van maritieme operasies 'n een-ster-admiraal van die Amerikaanse vlootreservaat is.  Vanaf 2013 was die DMO agteradmiraal Dan Cloyd. Maritieme operasies is ingedeel in die volgende direktorate: 
N2/39 - Intelligensie- en inligtingsoorlogvoering
N3/N5 - Gesamentlike / vlootbedrywighede
N31 - Maritieme Operasiesentrum (MOC)
Maritieme hoofkwartier Redigeer
Die Maritieme Hoofkwartier (MHQ) lei alle fases voor die opleidingsiklus voor die ontplooiing, insluitend hulpbronne, beleidsontwikkeling, assessering, verkryging en vooraf bekendstelling van vlooteenhede wat aan die Fleet Forces Command toegewys is. Die MHQ gaan alle vlooteenhede oor van hul strategiese fase na hul operasionele fase voor hul opleidingsiklus voor die implementering, en ondersteun dit in die hoedanigheid van die Maritieme Operasiesentrum.   Die direkteur van die maritieme hoofkwartier (DMHQ) is 'n aktiewe tweester-admiraal in die Amerikaanse vloot, terwyl die adjunk-direkteur van die maritieme hoofkwartier 'n een-ster-admiraal van die Amerikaanse vlootreservaat is.  Vanaf Julie 2013 was die DMHQ Admiral Bradley R. Gehrke.  Die maritieme hoofkwartier is georganiseer in die volgende direktorate: 
N1 -Vlootpersoneelontwikkeling en toewysing (insluitend die bestuur van inligtingsargitektuur en beskerming teen terrorisme/mag)
N41 - Vlootordonnansie en -voorsiening
N43 - Onderhoud van vloot
N45/46 - Vlootinstallasies en omgewing
N6 - Vlootkommunikasie- en inligtingstelsels
N8/N9 - Vlootvermoëns, vereistes, konsepte en eksperimentering (insluitend missielverdediging)
N03FS - Vlootveiligheid en beroepsgesondheid
N03G - Vloot godsdienstige bedieninge
N03H - Vlootchirurg en gesondheidsdienste
N03M - Fleet Marine
Ondergeskikte opdragte Wysig
Ondergeskikte bevele van die Amerikaanse vlootmagte sluit die volgende in: 
Amerikaanse vlootmagte se noordelike bevel
Voorsitter, Raad van Inspeksie en Opname (INSURV) (MSC) (CNMOC) (COMNAVMETOCCOM) 
Navy Munitions Command (NMC) (NWDC)
Tik opdragte Edit
Alle skepe is volgens kategorie in kategorieë ingedeel. Vliegtuigdraers, vliegtuie eskaders en lugstasies is onder die administratiewe beheer van die toepaslike bevelvoerder Naval Air Force. Duikbote val onder die bevelvoerder duikbootmag. Alle ander skepe val onder Commander Naval Surface Force. Tik opdragte vir Fleet Forces Command sluit in:
Funksionele missie-taakgroepe voer logistieke funksies uit oor die hele vloot, sowel as die verskaffing van vermoëns vir gesamentlike gebeurlikheidsbedrywighede. Hierdie funksionele missietaakgroepe sluit in: 
St Margaret's ARP (Air Raid Precautions) Log. Jaargang 4. 18 Februarie 1941 - 25 September 1941. Bladsye 1-8
Die vierde van nege volumes van die St Margaret 's ARP Logs. Hierdie bundel dek die tydperk van 18 Februarie 1941 tot 25 September 1941.
Gedurende hierdie tydperk duur lugaanvalle oor die gebied, net soos die Duitse geweerbatterye aan die Franse kus.
Die Air Raid Warden -diens is in 1937 op die been gebring wat daarop gemik is om burgerlikes te beskerm teen die gevaar van lugaanvalle. Die St Margaret's ARP Post is in die Cliffe Hotel in die High Street opgerig. Die hoofbewaarder gedurende hierdie tydperk was Charles Groves, wat ook die eienaar van die Cliffe Hotel was.
Gegewe die nabyheid aan die Franse kus, is waarskuwings vir lugaanvalle prominent in hierdie logboeke. Die waarskuwings is gekleurd, en dit word op die logboek aangeteken. Hulle is soos volg:
'AIR RAID Boodskap GEEL '
'N VOORSORGMAATREGEL dat vliegvliegtuie die Verenigde Koninkryk nader. Gestuur na ontvangers op die distrikswaarskuwingslys waarin die aanvallers blykbaar op pad is. Hierdie boodskap is slegs 'n voorlopige waarskuwing en was vertroulik. Dit moes nie van die een distrik na die ander oorgedra word nie en ook nie aan die publiek oorgedra word nie.
'AIR RAID WAARSKUWING ROOI '
'N AKSIE WAARSKUWING dat vliegtuie wat toeslaan, op pad is na sekere distrikte wat binne vyf tot tien minute aangeval kan word. Gestuur na ontvangers op die direkte waarskuwingslys van distrikte wat bedreig word. 'N Boodskap wat telefonies aan sekere owerhede op die waarskuwingslys deurgegee is, sal die Air Raid -waarskuwing laat hoor.
'AIR RAID Boodskap GROEN '
RAIDERS GESLUIT. Deur aanval op vliegtuie word distrikte gewaarsku of dit lyk nie meer of hulle die distrikte bedreig nie. Aan alle ontvangers van 'n AKSIE WAARSKUWING gestuur. 'N Boodskap wat telefonies deurgegee is aan sekere owerhede op die waarskuwingslys wat die RAIDERS PASSED sal laat klink.
'AIR RAID Boodskap WIT '
KANSELER WAARSKUWING. Gestuur aan alle ontvangers van die VOORLETTE (of hulle die AKSIE WAARSKUWING ontvang het en RAIDERS GESLAAG het of nie). Hierdie boodskap was vertroulik. Dit moes slegs deurgegee word aan diegene wat die VOORLOPIGE WAARSKUWING ontvang het.
'AIR RAID WAARSKUWINGSPERS '
Beteken om alle ligte te blus.
Hierdie item dek bladsye 1-8, 18 Februarie 1941 en#8211 26 Februarie 1941. Vir die res van Deel 4, sien ook items 5690-5704.
Belfast het in die lente van 1941 'n reeks bomaanvalle ondergaan, wat bekend geword het as die 'Blitz of Belfast'. Aan die begin van die Tweede Wêreldoorlog het Belfast homself as veilig geag teen 'n lugaanval, aangesien die stad se leiers geglo het dat Belfast eenvoudig te ver was om deur Luftwaffe -bomwerpers te bereik - in die veronderstelling dat hulle uit Nazi -Duitsland sou moes vlieg. Die suksesvolle Nazi -inval in Frankryk in die lente van 1940 het egter hierdie oortuiging beëindig, aangesien Luftwaffe -basisse in die Cherbourg -streek in Frankryk 'n bombardement op Belfast baie moontlik gemaak het.
Belfast was die tuiste van 'n paar baie belangrike bedrywe wat noodsaaklik was vir die oorlogspoging. Die werwe van Harland en Wolff was in die stad gevestig. Daar was 35 000 mense in diens en vernietigers, vliegdekskepe en mynveërs is hier gebou. Die vliegtuigvervaardiger Short en Harland het 20 000 mense in diens gehad en was ook in Belfast gevestig. Sy fabrieke vervaardig die Short Stirling-bomwerper, gebruik deur Bomber Command, en die Short Sunderland wat gebruik is in die veldtog teen Nazi-U-bote in die Atlantiese Oseaan. Die hawe -kompleks van die stad was die laaste voor die reis oor die Atlantiese Oseaan en was noodsaaklik vir die landing van Amerikaanse voorrade voor Amerika se toetrede tot die Tweede Wêreldoorlog in Desember 1941. Die eerste bekende Luftwaffe -verkenningsvlug oor Belfast was op 30 November 1940. Verkenning vlugte het die Luftwaffe baie gedetailleerde foto's gegee van die fabrieke in die stad. Hulle het ook gewys waar die 22 lugafweergewere was en ontleding het getoon dat 16 swaar AA-gewere was, terwyl 6 as lig beskou is. Ter vergelyking het 100 AA -gewere Liverpool verdedig. Die Luftwaffe het tot die gevolgtrekking gekom dat Belfast 'die stad wat die swakste verdedig is in die Verenigde Koninkryk' was.
Hulle gevolgtrekking was baie akkuraat. Die regering van Noord -Ierland was lank van mening dat Belfast eenvoudig te ver weg was om die Luftwaffe te bereik. 'N Ander oortuiging was dat die Luftwaffe meer belangrike teikens op die vasteland sou hê. Die bevolking deel hierdie selfvoldaanheid. In die tyd tussen die begin van die oorlog in September 1939 tot die eerste bomaanval in April 1941, het Belfast 22 waarskuwings oor sirene van die lugaanval ondervind - elkeen 'n valse waarskuwing. Dit het 'n atmosfeer van nalatigheid onder baie gegroei, en dit het ook betrekking gehad op dinge soos onderbrekings - streng toegepas op die vasteland. "Mense was sorgeloos oor hul lig." (Jimmy Wilton, Belfast ARP). Slegs 200 lugaanvalskuilings is vir 'n bevolking van 500 000 gebou. Die regering in Londen moes 'n deel van die skuld hiervoor deel, aangesien dit politici in Stormont aangesê het om te konsentreer op die bou van lugbase in teenstelling met bomskuilings.
Die vrede in die stad is op 7 /8 April 1941 verbreek toe die Luftwaffe sy eerste aanval op die stad geloods het - 'n ondersoekende aanval om die stad se verdediging te toets. Die aanval het bekend geword as 'The Dockside Raid'. Meer as 500 Luftwaffe -bomwerpers en begeleiers het uit die noorde van Frankryk opgestyg - baie was op pad na Clydeside en Greenock in Skotland. 8 bomwerpers het egter na Belfast gegaan op 'n ondersoekende aanval om die stad se verdediging te toets. Teen minimale verdediging het hulle ongeveer 800 brandbomme op die beskuldigdebank laat val. Hulle het as merkers gedien vir ander bomwerpers om aan te val. Belfast het 'n hoë prys betaal vir sy gebrek aan verdediging. Tradisioneel is die huise van die werkers baie naby die fabrieke/dokke gebou waar individue gewerk het, sodat reis en tyd om aan die werk te kom, tot die minimum beperk is. As die bomme hul doelwitte in 'n geringe mate misloop, sal huise getref word. Gevolglik het hierdie aanval baie huise vernietig. Die brandbomme het ook groot houtwerwe aan die brand gesteek. Die werwe van Harland en Wolff is getref, net soos die Rank Flour Mill. Dertien mense is dood tydens hierdie aanval - twaalf binne die beskuldigde gebied. In 'n ondersoekende aanval het die Luftwaffe uitgevind wat volgens hom waar was dat die verdediging van Belfast 'swak en skraal' was. Die Luftwaffe het 'n terugval uitgevoer.
Politici by Stormont het 'n beroep op Londen gedoen vir meer verdediging. Teen die tyd van die 'Easter Raid'-net 'n week later-het Belfast egter net een ekstra soeklig, 'n ekstra lugweergeweer en 'n rookskermgeweer gekry. Die stadsweer het in 'n gevaarlike toestand gebly.
Die 'Easter Raid' het plaasgevind op 15/16 April 1941. Voor die aanval het baie honderde mense na die heuwels rondom Belfast gestap. Die mense noem dit 'sloot' - soortgelyk aan 'trekking' in Engeland. Tussen 150 en 160 Luftwaffe -bomwerpers het Belfast aangeval en ongeveer 200 ton hoë plofbare en brandbomme laat val. Die stad het slegs sestien lugweergeweer van swaar kaliber, en dit het min impak gehad. Ongeveer 56 000 huise is beskadig of vernietig. Die Luftwaffe het eers die stad se waterwerke geteiken. Sommiges het gedink dat die weerkaatsing van die reservoir die vlieëniers laat dink het dat hulle naby die dokke was. Trouens, die waterwerke is doelbewus geteiken. Brandweerpersoneel het bevind dat hul slange min gebruik in die inferno het omdat die waterdruk baie laag was.
Die skade aan die stad was so groot dat die regering in Stormont die Republiek Ierland om hulp gevra het. Hulle het dertien vuurtoestelle gestuur wat deur 71 vrywilligers beman is. Hulle het drie dae gebly om te help.
Straatskuilings is in Percystraat en Atlanticlaan getref - dertig mense is dood in die Percystraat -skuiling.
Stormont het voorbereidings getref vir tweehonderd sterftes. By hierdie aanval is byna 1 000 mense dood en 1 500 beseer, 400 ernstig. Twee hospitale is getref, wat verdere druk op die stad se mediese fasiliteite plaas. Lyke is in die St. George's Market gelê om identifikasie moontlik te maak. Sommige bly trouens ongeïdentifiseer en is in massagrafte begrawe.
'N Regte paniek het in die stad ontstaan ​​dat die Luftwaffe sou terugkeer om die stad te voltooi. Die volgende volmaan was op die aand van 4 /5 Mei en op hierdie aand het die Luftwaffe teruggekeer-die sogenaamde 'Fire Raid' op Belfast.
Meer as 250 vliegtuie het Belfast aangeval. Die sirenes het om 24:00 begin en die eerste bomme is om 01:00 laat val. Meer as 230 ton hoë plofbomme is neergegooi en 100 000 brandbomme. Die hoofdoelwit was die dokke. Die skade was sodanig dat twee derdes van die Harland- en Wolff-skeepswerwe vernietig is en die fabrieke van Short en Harland vir drie maande buite werking was. Die middestad is ook getref. Die historiese omgewing van Royal Avenue het groot skade gely. Meer as 200 is in hierdie aanval dood. Die Memelstraat -skuiling het 'n direkte knou gekry. Dit het dokwerkers 'n week geneem om te grawe om die eerste van die dertien lyke op die plek van die skuiling te vind.
Die dokke en die fabrieke kon egter nie permanent uitgeskakel word nie en Hitler het die bomaanval teen die Verenigde Koninkryk opgeskort sodat die Luftwaffe kon konsentreer op die komende inval in Rusland. Die lewensbelangrike fabrieke van Belfast is moontlik tydelik buite werking gestel, maar hulle het gou weer die oorlogspoging gedien. Die rol wat die mense van Belfast gespeel het, is aan die einde van die oorlog in Europa deur premier Winston Churchill erken toe hy aan Stormont geskryf het:
'Maar vir die lojaliteit van Noord -Ierland en sy toewyding aan wat nou die oorsaak van dertig regerings of nasies geword het, moes ons met slawerny en die dood gekonfronteer gewees het, en die lig wat nou so sterk oor die hele wêreld skyn, sou gewees het. "
Slegs Londen het meer skade en ongevalle gely as gevolg van 'n eenmalige aanval, so was die intensiteit van die Paasaanval op Belfast.
Verteenwoordiger Leland Ford, Republikein van Kalifornië
15 Desember 1941: " Hierdie mense is in Amerika gebore, en Ford het aangedring. Hulle kan nie gedeporteer word nie, of ons daarvan hou of nie. Dit is hul land …. [As] hulle by die gewapende magte aansluit, moet hulle die eed van getrouheid aflê en ek sien op hierdie tydstip geen spesifieke rede waarom hulle dit nie moet doen nie. Ek glo dat elkeen van hierdie mense 'n duidelike, duidelike erkenning [van lojaliteit] moet maak.
16 Januarie 1942: "Om te voorkom dat enige vyfde kolom -aktiwiteit … dat alle Japannese, al dan nie burgers, in binnelandse konsentrasiekampe geplaas word. As regverdiging hiervoor voer ek aan dat as 'n Amerikaanse gebore Japanner, wat 'n burger is, werklik patrioties is en sy bydrae tot die veiligheid en welsyn van hierdie land wil lewer, dit die geleentheid is om dit te doen, naamlik dat deur as hy toelaat dat hy in 'n konsentrasiekamp geplaas word, bring hy sy opoffering, en hy moet bereid wees om dit te doen as hy patrioties is en vir ons werk. In teenstelling met sy opoffering, is miljoene ander inheemse burgers bereid om hul lewens af te lê, wat natuurlik 'n veel groter opoffering is as om in 'n konsentrasiekamp geplaas te word. Daarom moet enige getroue Japanner nie huiwer om dit te doen wat absoluut die beste vir die land is nie, en om so te werk dat sy besondere aktiwiteit die grootste voordeel inhou.