JY LEES NOU Vicky Davis se Ma-blog
Die idee van peetouers is 'n ou een en 'n gebruik wat vandag in baie kulture voorkom, ook in Suid-Afrika. Die konsep van peetouers het sy oorsprong in die Christelike geloof en was gewoonlik iemand wat die doop van die baba - hul peetkind - sou borg.
Vandag het dit 'n breër, meer simboliese betekenis aangeneem, en word dit gesien as 'n individu of 'n paartjie, of egpaar – dit kan vriende of familie van die nuwe ouers wees - wat gekies word om met belangstelling betrokke te wees by die kind se grootword en ontwikkelling. Peetouers kan ook gesien word as die kind se wettige voogde, sou daar iets met die biologiese ma en pa gebeur, maar dit is nie altyd die geval nie.
Die ander belangrike aspek is dat dit ook 'n gebaar is tussen die ouers en die aangestelde peetouers om hul vriendskap te vereer, en om hulle te bedank vir wat hulle vir mekaar beteken. Ek dink altyd aan peetouers as instaan-ouers, wat ook addisionele morele en emosionele leiding kan bied en altyd 'n oproep ver kan wees wanneer ma en pa net nie wil verstaan nie. Daarom is dit baie belangrik om iemand te kies wat dieselfde uitkyk en waardes het as jy - julle moet uit dieselfde spreekwoordelike lap gesny wees.
Gerrit en Elmarie het self nie kinders nie en Gerrit is nie net Schalk se broer nie, maar ook sy beste vriend. Hulle is soos vinkel en koljander. Elmarie is 'n baie suksesvolle sielkundige en 'n ongelooflike warm en kleurvolle mens wat 'n slag het met kinders, veral met klein dogtertjies – kyk, niemand kan dress-up en make-up speel soos Elmarie nie! Ek weet Gerrit en Elmarie sal Lira toegooi met liefde en sal haar altyd van goeie raad kan bedien en vir haar 'n voorbeeld wees. Ek en Schalk kan nie wag tot ons eendag vir Lira by haar peetouers in Johannesburg kan gaan aflaai vir 'n heerlike bederfvakansie nie - terwyl ek en hy 'n bietjie gaan wittebrood hou!
Februarie is mos die maand van die liefde en Valentynsdag, die dag waarop die liefde die hele aardbol oor gevier word. Toe ek vandag skoon wasgoed wegpak, merk ek weer Lira - ons babadogtertjie, gebore op 10 Desember verlede jaar - se bloedrooi babygrow met hartjies op. Dís wat sy vanjaar aangehad het op haar heel eerste Valentynsdag.
Ek dink terug oor die afgelope 13 jaar en besef ek en Schalk het nog nooit juis veel waarde geheg aan dié dag nie. Vrek, gewoonlik weet hy hierdie tyd van die jaar nie eens mooi wat die datum is nie, want hy is so besig met opnames in die studio en met shows en repetisies vir die Woordfees en KKNK wat kom. Ek verbeel my selfs dat ons meer as een maal 'n anti-Valentynsdag saam gevier het as vriende, waar ons ons lot as gedoemde alleenlopers saam bekla het, al treurende op die ander se skouer. Ons glasies geklink - vir altyd, liefdeloos, alleen!
Ek onthou dit goed, dit was een van daardie warm, winderige somersaande in die Kaap. Ek het van die stad af gery om vir Schalk te kom kuier, hy het pas teruggekom van die Fiësta-toekennings en was nog op pad terug van die lughawe af. Ons wou sy wen saam vier, maar meer as enigiets wou ek vir hom sê - nee, skree - dat ek hom so baie mis dat dit pyn, en ek sien nou, ja nou, werklik die eerste keer, ná al die tyd, dat dit by hom is waar ek hoort.