Watter vroeë Romeinse skrywer het dit oor graan gesê? - Die storie - 2022
Watter vroeë Romeinse skrywer het dit oor graan gesê?
Alhoewel ek vaagweg 'n aanhaling van 'n (eerste eeu nC?) Romein onthou wat min of meer beweer dat beskaafde Romeine koring in bak gebruik, terwyl Duitsers/Kelte (ek vergeet watter) rog (of gars miskien) sou gebruik, wat in Rome is "slegs geskik vir die vee" of so, in sy woorde. Dit kan spesifiek in die konteks van brood wees.
Ek het tevergeefs na hierdie aanhaling gesoek, so as iemand my vriendelik na die bron en outeur kan verwys, sal ek dit baie waardeer.
Let wel: Om duidelik te wees, ek dink nie aan Samuel Johnson se aanhaling met betrekking tot die Engelse en Skotte nie, hoewel daar duidelike parallelle is.
Dit lyk amper soos 'n kombinasie van die tipe wat reeds in die kommentaar genoem is:
Dink u miskien aan die woordeboek van Samuel Johnson, waar hy hawer beskryf het as: "'n graan wat in die algemeen aan perde gegee word, maar in Skotland die mense ondersteun"?
'N Paar aanwysers om hierdie aanname te ondersteun:
So 'n beskrywing is sekerlik hiperbool. Alhoewel dit miskien 'n goeie aanhaling van neerhalende aard is, sal dit nie veel nut hê om iemand in te lig oor die 'situasie op die grond' nie.
As dit oor Germaanse mense gaan, kom daar nie baie skrywers by nie, veral Caesar en Tacitus. Beide outeurs het nie sulke grappies aan my soektogte bekend gemaak nie. Tacitus onthul gars as tipies Germaans vir biermaak. (Dit kan 'n werklike verskil verklaar: Romeine verkies wyn bo Germaanse biere)
XXIII Hulle drankie is 'n drank gemaak van gars of koring, gegis om 'n bietjie soos wyn te lyk. Die grensstamme koop inderdaad wyn. Hulle kos is eenvoudig: wilde vrugte, vars wild of gestremde melk; hulle maak hul honger stil sonder luukse bykomstighede om hul sintuie te prikkel. Deur hul dors te les, is hulle geensins so gematig nie; laat hulle maar al die bedwelmende drank kry wat hulle kies om te drink, en ondeugd sal hulle makliker verower as die swaard.
In Tacitus Germania is daar die algemene beskrywing van
V Alhoewel die land ietwat uiteenlopend van voorkoms is, is dit in die algemeen nog somber met woude of ongesond met moerasse, demper waar dit na die Galliërs kyk, winderiger waar dit na Noricum en Pannonia kyk; dit is vrugbaar vir graangewasse, dra nie vrugtebome nie en is ryk aan vee, maar die diere is oor die algemeen klein.
waarvoor ons die volgende verduideliking kry:
tevrede, ablat. pl. van inhoudelike; "vrugbaar in gewasse, 'bv. gars, koring (13.1) en hawer, die belangrikste Duitse graankos (Plinius, NH XVIII. 44.149). Die verbouing van die eerste twee in Duitsland gaan terug na die Neolitiese tyd, van die laaste na die brons. Ouderdom (sien Schwyzer ad loc.).
(- Tacitus Cornelii Taciti de Vita Iulii Agricolae, De origine et Moribus Germanorum)
As dit oor Germaanse mense was, sou rog in die eerste eeu uiters skaars wees en meer soos onkruid in landerye groei, maar dit het wel gars en koring, hoewel beide nie veel vir bak, met meer puls gruisagtige maaltye as brood.
As dit omtrent Kelte was, in 'n Duitse Hessiese soutoplossing 'n vonds uit 713 vC (dendro datering van AKl4 BNau Kurstraße Quadrant N9, Planum Hc, 2002) is geïdentifiseer as gebak in 'n streek sonder rog of hawer, en bestaan ​​uit 'koring' variëteit (gars in die omgewing, maar onversoenbaar met uitstekende volgesuurde dons wat die maksimum gluteninhoud aandui) - Andreas G. Heiss & Angela Kreuz: "Brot für die Salinenarbeiter - das Keltenbrot von Bad Nauheim aus archäobotanischer Sicht", Hessen Archäologie 2006 - Jahrbuch für Archäologie und Paläontologie in Hessen, 2007.
Ook, vir enige 'laer' groep mense die gesegde lui 'beskaafde mense eet koring, maar' steek slawe in, soldate wat gedissiplineerd moet wees, en gladiators het hoofsaaklik 'vetgemaakte' gars geëet. Soveel so dat so 'n groep die term gehad het hordearii (garsvreter (neerhalend)) aangeheg as 'bynaam', veral die gladiators. Onthou soortgelyke woorde vir Athene en Sparta.
DIE KEUSE VAN GRAAN
Daar is 'n algemene neiging in historiese literatuur om die rol wat koring in die klassieke oudheid speel ten opsigte van die ander korrels, te oorskat. 'N Leser kan maklik mislei word deur te glo dat koring die mees dominante graan was gedurende die klassieke era. Byvoorbeeld, J. J. VAN NOSTRAND (7) het die getuienis oor graan in die algemeen en spesifiek op gars geneem, en dit op koring toegepas met die gevolg dat koring feitlik die enigste graan was wat in Spanje verbou en verbruik is. A. C. JOHNSON (8) het aangeneem dat koring die enigste graan is wat vir voedsel in Egipte gebruik word. Die koringtoelaag per capita vir Sicilië is so groot in die studie van V. M. SCRAMUZZA (9) dat daar feitlik geen ruimte oor is vir die verbruik van gars nie. AUGUSTE JARDE '(io) het vir Attica die vereistes vir gars as voer bereken teen 'n syfer so hoog as die totale opbrengs van hierdie graan, en is dus tot die gevolgtrekking gedwing dat, behalwe vir invoer, slegs die opbrengs van koring vir mense beskikbaar was verbruik (ii); dit sou duidelik impliseer dat die eienaars van boedels waarin gars die enigste graan was, ingevoerde koring vir hul slawe gekoop het.
As daar in die afgelope twee millennia geen vordering gemaak is nie, is dit die volharding van PLINY se idee dat die Grieke van gars gehou het, terwyl die Romeine koring verkies, wat tot vandag toe herhaal word. Maar selfs nou kan slegs 'n minderheid van die aarde se bevolking dit bekostig om die soort graan te gebruik wat hy verkies: koring in die Occidental en rys in die Oosterse wêreld. Die res maak gebruik van die graan wat plaaslik geproduseer kan word met die kleinste hoeveelheid arbeid of op die kleinste oppervlakte. Benewens koring en rys, word groot hoeveelhede rog, koring, graansorghum, gierst, bokwiet, gars en hawer in die wêreld vir voedsel verbruik-vir alle praktiese doeleindes, omdat mense nie die graan wat hulle verkies, kan bekostig nie.
- Naum Jasny: "Die daaglikse brood van die antieke Grieke en Romeine", Osiris, Vol. 9, 1950, (p227-253).
Dus, terwyl die Romeine die eerste keer baie verkies het, en 'n spesiale plek in hul hart gehad het omdat dit nooit verdwyn het nie, het hulle begin afkeer suiwer gars. In werklikheid almal korrels wat beskikbaar is, is op geskikte gronde gekweek en almal is in verskillende kombinasies geëet. Emmer, spelt, koring, gars is almal in verskillende vorme van gemeng panis.
Vir 'n Germaanse gebied wat 'n Romeinse grensgebied geword het, lyk die werklike argeologiese bewyse soos volg:
Die Middel- en Laat Ystertydperk (500 vC-19 vC)
Die gewasse wat deur die ystertydperkboere verbou word, was emmerkoring (Triticum dicoccum), speltkoring (Triticum spelta), gars met meer rye (Hordeum vulgare var. Vulgare), hawer (Avena sativa), besemelgierst (Panicum miliaceum), ertjie (Pisum sativum), perd (Vicia faba var. Minor), vlas (Linum usitatissimum), goud van plesier (Camelina sativa), rapsaad (Brassica rapa) en opium -papaver (Papaver somniferum var. Setigerum) (Bakels en van der Ham 1980; Bakels et al. 1997). […]
Die aankoms van Romeinse troepe het hierdie situasie verander. Die weermagmense, en veral hul offisiere, kon natuurlik nie sonder hul gewone voedsel leef nie. Onmiddellik na die Romeinse inval het eksotiese plante in die argeologiese rekords verskyn, 'n verskynsel wat op baie Europese terreine waargeneem is wat voorheen buite die gebied van Mediterreense invloed was (Bakels en Jacomet 2003). Die burgerlike administrateurs wat kort daarna gevolg het, het die kookkuns van die weermag gedeel. [Ek praat egter hoofsaaklik oor wyn, speserye, neute en groente, LLC… ]
Een plek het twee korrels broodkoring (Triticum aestivum) onthul, wat die gedagte laat ontstaan ​​het dat nog 'n graan by die lys van stapelgewasse gevoeg is, maar dit is waarskynlik 'n verkeerde gevolgtrekking. Hierdie broodkoring is gevind in Hoogeloon, die plek met die hoogste romanisering en vermoedelik die rykste inwoners van die streek (van Beurden 2002b). Broodkoring is 'n taamlik veeleisende graan en vaar nie goed op die plaaslike sanderige gronde nie. Dit is 'n koring wat altyd en oral as 'n soort graan beskou word en was waarskynlik 'n luukse in Brabant. Dit is moontlik ingevoer uit ander dele van die Romeinse Ryk, byvoorbeeld stroomop die Maasrivier, waar die omstandighede vir koring verbouing optimaal was.
- Corrie Bakels: "Gewasse wat voor, tydens en na die Romeinse besetting op die sanderige gronde van Oos-Brabant (Nederland) gegroei het", Analecta Praehistorica Leidensia, 41, 2009, (p57-72). (PDF)
Een skrywer dit doen 'n soortgelyke sentiment is Plinius:
XIV. Gars is die oudste onder menslike voedsel, soos bewys word deur die Atheense seremonie wat deur Menander opgeteken is, en deur die naam wat aan gladiators gegee word, wat vroeër 'garsmanne' genoem is. Ook die Grieke verkies dit bo enige graan vir pap. Daar is verskillende maniere om garspap te maak: die Grieke week gars in water en laat dit 'n nag droog word, en droog dit die volgende dag by die vuur en maal dit dan in 'n meule. 'N Paar nadat jy dit meer deeglik gebraai het, strooi dit weer met 'n klein hoeveelheid water en droog dit voor dit gemaal word; ander skud egter die jong gars uit die ore terwyl dit groen is, maak dit skoon en terwyl dit nat is, stamp dit in 'n vysel, en was dit van die skil in mandjies, droog dit dan in die son en stamp dit weer, maak dit skoon en maal dit . Maar watter soort gars ook al gebruik word, as dit gereed is, meng hulle in die meul drie pond vlasaad, 'n halwe pond koljandersaad en 'n agtste pint sout, en braai hulle almal voorheen. Diegene wat dit 'n geruime tyd in die winkel wil hou, sit dit in nuwe erdebakkies met fyn meel en sy eie semels. Italianers bak dit sonder om in water te trek en maal dit tot lekker maaltyd, met die byvoeging van dieselfde bestanddele en gierst. XV. Garsbrood is vroeër baie gebruik, maar is deur ervaring veroordeel, en gars word nou meestal aan diere gevoer, alhoewel die verbruik van garswater so beslis blyk baie garswater te wees. bevorderlik vir krag en gesondheid: Hippokrates ...
- Plinius die Ouere, Natuurgeskiedenis
Sowel as sy siening hawer 'n nuwe graansoort wat voorheen aan Romeine onbekend was:
Die geskiedenis van hawermestering stem ooreen met die van gars (Hordeum vulgare L.) en koring (Triticum spp.), Die primêre mak graan van die Midde -Ooste. Die voorrang van koring en gars tydens die neolitiese revolusie was te danke aan die voordele wat hul stamvader -spesies gehad het bo ander plaaslike kandidate, soos A. sterilis L. en A. longiglumis Dur .: plaaslike oorvloed, groot saadgewig en volume, afwesigheid van ontkieming remmers en laer ploidievlakke (Bar-Yosef en Kislev 1989).
In die argeologiese rekord verskyn wilde hawer as onkruidmengsels in bewerkte graan voor en gedurende die millennia daarna die neolitiese rewolusie. Nie -gemestigde Avena spp. is geïdentifiseer in argeologiese afsettings in Griekeland, Israel, Jordanië, Sirië, Turkye en Iran, wat alles tussen ongeveer 10500 en 5000 v.C. (Hopf 1969; Renfrew 1969; Hansen en Renfrew 1978; Hillman, Colledge en Harris 1989).
Koring en gars bly oorheersend namate graangroei versprei het deur Europa tussen die sewende en tweede millennium v.C. (Zohary en Hopf 1988). Die presiese tyd en ligging van die makmaak van hawer uit die onkruidkomponent van hierdie graan is onbekend, maar daar word geglo dat hawer 'n aanpasbare voordeel het (bo die koring- en gars kiemplasma op daardie tydstip) in die troebel, natter, en koeler omgewings van Noord -Europa.
Ondersteuning vir hierdie teorie word verskaf deur Plinius (AD 23-79), wat die aggressiewe aard van onkruidhawer in graanmengsels in klam omgewings opgemerk het (Rackham 1950). Z. V. Yanushevich (1989) berig dat hy Avena spp. in Moldawiese en Oekraïense adobe -afdrukke gedateer so vroeg as 4700 v.C. Dit is nie bekend of dit gekweekte tipes was nie. Z. Tempir, M. Villaret-von Rochow (1971) en U. Willerding (Tempir en laasgenoemde word in Zohary en Hopf 1988 genoem), wat in Sentraal-Europa werk, het egter bewyse gevind van mak hawer uit die tweede en eerste millennia vC Hierdie bewys (wat dikwels 'n weerspieëling is van een van die eerste stappe in die makmaak van hawer en ander graan) is die uitskakeling van die saadverspreidingsmeganisme. By mak hawer bly die aartappels lank nadat hulle ryp is, ongeskonde op die plant, terwyl in die wilde spesie die aartappels kort ná die rypwording van die plant afval en val (Ladizinsky 1988).
In China word hawer sedert vroeg in die eerste millennium nC verbou. Dit bly 'n stapelvoedsel in Noord-China en Mongolië (Baum 1977), en die hawer sonder haak of 'naakte' word geassosieer met die Chinese produksie. Maar ondanks die verbouing van hawer elders, was die graan van geringe belang vir die Grieke, wat dit as 'n onkruid beskou het; Daarbenewens is dit nie bekend dat Egiptiese voedsel hawer bevat nie, en in teenstelling met soveel ander voedsel, word daar nie in die Bybel daarna verwys nie (Candolle 1886; Darby, Ghalioungui en Grivetti 1977; Zohary 1982).
Gedurende die eerste eeu nC het Romeinse skrywers egter na hawer verwys (White 1970). Plinius beskryf 'n valsaai, onbreekbare "Griekse hawer" wat in die voerproduksie gebruik word, en merk op dat hawermoutpap 'n menslike stapelvoedsel in Duitsland is. Dioscorides het die medisinale eienskappe van hawer beskryf en dit as 'n natuurlike voedsel vir perde beskryf (Font Quer 1962). Ontledings van die ingewande -inhoud van 'n gemummifiseerde liggaam uit dieselfde era (herstel van 'n Engelse moeras) het aan die lig gebring dat klein hoeveelhede Avena -spesies, saam met koring en gars, tydens die laaste maaltyd verteer is (Holden 1986).
Alhoewel argeologiese rekords aandui dat primitiewe mense hawer as voedselbron gebruik, was die eerste skriftelike verwysing na die gebruik daarvan Plinius se waarneming dat die Duitsers hawer goed ken en "uit niks anders hul pap gemaak het nie" (Rackham, H. 1950. Plinius natuurgeskiedenis, Vol. 5. Boeke 17-19. Cambridge, Mass.). Hawermoutpap was reeds in die vyfde eeu nC 'n erkende Skotse stapelvoedsel (Kelly 1975). Pap is berei deur hawermout in water te kook, en dit word saam met melk, en soms heuning, stroop of stroop, geëet (Lockhart 1983).
Die Romeinse kennis van graan het wel verander toe hulle iets nuuts geleer het op die tydstip toe hulle dele van Germania verower het. Maar dit is onwaarskynlik dat dit rog of gars was. Terwyl gars van ietwat laer was kulinêr Dit was bekend dat dit voedsaam en gesond was en deur byna alle klasse gebruik is.
Soortgelyk aan Germaanse stamme wat koring en gars gebruik het, maar nog steeds nie rog vir alles nie, maar gars word veral opgemerk deur die Romeinse skrywers vir sy rol in die bierbrou.
Wat nuut en 'Germaans' was vir Romeinse skrywers, is spelling en hawer (Lloyd Thomas Evans, L. T. Evans, W. J. Peacock: "Wheat Science - Today and Tomorrow", Cambridge University Press, Cambridge, New York, 1981, p 11).
Dit lei tot die afleiding dat dit meer 'n aanhaling kan wees oor eienaardige Duitsers wat pure hawermout eet, en nie regtig direk gekoppel is aan enige tipe Romeinse brood nie. Aangesien Plinius Nat.Hist 18,44 skryf dat 'hawer 'n onkruid is wat die ander korrels bederf' en die Duitser dit steeds uit voorkeur eet, lyk dit die waarskynlikste?
Die hawer is die belangrikste kenmerk van siektes by koring. Gars sal ook in die hawer ontaard; soveel so, in werklikheid, dat teëlhawer 'n ekwivalent vir koring geword het; want die mense van Duitsland het die gewoonte om dit te saai, en maak niks anders nie. Hierdie agteruitgang is veral te danke aan die humiditeit van grond en klimaat; en 'n tweede oorsaak is 'n swakheid in die saad, omdat dit te lank in die grond gehou word voordat dit bo dit verskyn. Dieselfde sal ook die gevolg wees as die saad verval wanneer dit in die grond gesit word. Dit kan egter bekend wees op die oomblik dat dit verskyn, waaruit dit duidelik is dat die gebrek in die wortel lê. Daar is ook 'n ander vorm van siekte, wat baie soos die hawer lyk en wat oorkom wanneer die graan, wat reeds tot sy volle grootte ontwikkel het, maar nie ryp is nie, deur 'n skadelike ontploffing getref word, voordat dit die regte liggaam en sterkte verkry het; in hierdie geval word die saad as't ware in die oor weggedwaal deur 'n soort aborsie en verdwyn dit heeltemal.
Die wind is veral skadelik vir koring en gars, veral gedurende drie periodes van die jaar: as dit in bloei is, het die blom direk verbygegaan en net soos die saad begin ryp word. In hierdie laaste geval raak die graan weg, terwyl dit in die twee voormalige verhoed word dat dit ontwikkel word. Skyn van sonskyn, af en toe, te midde van wolke, is skadelik vir koring. Ook maaiers broei in die wortels, as die reën wat na die saadtyd volg, opeengekom word deur 'n skielike hitte wat die humiditeit in die grond omsluit. Maaiers verskyn ook in die graan wanneer die oor deur hitte gis deur 'n reënval. Daar is ook 'n klein kewertjie, bekend onder die naam "cantharis", wat die lem wegvreet. Al hierdie insekte sterf egter sodra hulle nie daarin slaag nie. Olie, pik en vet is nadelig vir graan, en daar moet op gelet word dat dit nie in aanraking kom met die saad wat gesaai word nie. Reën is slegs voordelig vir graan terwyl dit in die lem is; dit is skadelik vir koring en gars terwyl dit in bloei is, maar is nie nadelig vir die peulplante nie, met die uitsondering van die kekerertjie. As graan begin ryp word, is reën skadelik, en veral gars. Daar groei 'n wit gras in die veld, baie soos paniek in voorkoms, maar dodelik vir beeste.
Bogenoemde is grootliks verenigbaar met wat daarin uitgebeeld word - Heinrich Eduard Jacob (Vertaal deur Richard & Clara Winston): "Six Thousand Years of Bread: Its Holy and Unholy History", Doubleday: New York, 1944.
Die gewasse wat deur die boere van Noord -Germanië verbou word, is goed gevestig in 'n verskeidenheid bronne, veral stuifmeelspektrums en vondste van sade en ander plantreste in gedateerde afsettings. Gars is sedert die tweede millennium vC in hoeveelheid verbou en dit sou tot die vroeë Middeleeuse tydperk die algemeenste vorm van graangewas voortgaan, veral die romp wat ingedam is. Hawer is ook wyd verbou, omdat dit oorspronklik as 'n onkruid onder gekweekte graan versamel is. Verskeie koringvorme, waaronder emmer en Einkorn, is wyd verbou, soos sedert die Neolitiese tydperk. Rog en giers kom in verskillende hoeveelhede voor, net soos ander saaddraende plante soos goud-van-plesier.
Die oorvloed van gars onder die bewerkte korrels van die noorde kan deels verklaar word deur die gebruik daarvan by die maak van bier.
- Malcolm Todd: "The Early Duitsers", The Peoples of Europe, Blackwell: Malden, 22004.
Sidenote: Die interessantste hiervan is goud-van-plesier (Camelina sativa), wat wyd in Germaanse lande gebruik word voordat die Romeine gekom het, en toe amper verdwyn in nuut gekolomiseerde Germaanse lande, 'n uiters goeie bron vir voedingstowwe, omega3-vetsure, nou net gebruik as vegvliegtuigbrandstof.