Clark Clifford - Inligting
Clark Clifford is gebore in Fort Scott, Kansas, op 25 Desember 1906. Nadat hy aan die Washington University gestudeer het, werk hy as advokaat in St. Louis, Missouri (1928-1943).
Tydens die Tweede Wêreldoorlog het Clifford by die Amerikaanse vloot aangesluit en was hy assistent -vloothulp en vloothulp van president Harry S. Truman. In 1947 het Truman hom as algemene advokaat aangestel, en in hierdie pos het hy gehelp om die Wet op Nasionale Veiligheid op te stel.
Nadat hy in 1950 die regering verlaat het, beoefen Clifford die reg in Washington. Gedurende die volgende paar jaar verteenwoordig Clifford verskeie groot korporasies. Sy belangrikste rol was om hulle te help om hul pad deur wette en regulasies te navigeer. Een van sy belangrikste kliënte was Howard Hughes.
Hy was 'n lid van die Demokratiese Party en was adviseur vir vooraanstaande politici soos Stuart Symington en John F. Kennedy. Mei 1961 het Kennedy Clifford aangestel in die President's Foreign Intelligence Advisory Board. Twee jaar later word hy die voorsitter daarvan.
Clifford bly in hierdie pos nadat Lyndon B. Johnson president geword het. In 1967 het Clifford en generaal Maxwell Taylor 'n toer na Vietnam uitgevoer. Gedurende hierdie tydperk word Clifford as 'n havik van die buitelandse beleid beskou en Johnson aangeraai dat hy die oorlog kan wen as hy die aantal Amerikaanse troepe na Viëtnam verhoog.
Clifford vervang Robert McNamara as minister van verdediging in Maart 1968. McNamara het die president aangespoor om geleidelik van die konflik in Viëtnam los te kom. Daarteenoor pleit Clifford vir 'n eskalasie van die oorlog. Hy het aan die Komitee vir Gewapende Dienste van die Senaat gesê dat sy hoofdoel was om die Suid-Viëtnamese volk die reg op selfbeskikking te waarborg.
McNamara was gekant teen die toenemende Amerikaanse betrokkenheid by Viëtnam. Clifford het hierdie beleid verander en een van sy eerste optrede was om 24 500 meer troepe na Viëtnam te stuur. Dit het die getal tot 'n nuwe hoogtepunt van 549 500 verhoog. Hy het egter gou die nutteloosheid van hierdie beleid raakgesien, en het soos McNamara voor hom begin praat oor onbetrokkenheid. Dit het hom in konflik gebring met Dean Rusk wat aangevoer het dat die oorlog 'gewen sou word as Amerika die wil sou hê'.
Om vredesgesprekke aan die gang te kry, ondersteun Clifford Johnson se besluit om die bombardement noord van die 20ste parallel te beëindig, 'n gebied wat byna 80 persent van die landgebied van Noord -Viëtnam uitmaak. In Mei 1968 begin Noord -Viëtnam en die Verenigde State met vredesgesprekke in Parys. Op 31 Oktober het Clifford die einde van alle bombardemente in Noord -Viëtnam aangekondig.
Clifford keer terug na die privaat praktyk nadat president Richard Nixon in die amp verkies is en 'n senior vennoot in Clifford & Warnke was. Een van Clifford se kliënte was die Bank of Credit and Commerce International (BCCI). Die bank is in Luxemburg en die Kaaimanseilande gehuur en het kantore in 70 lande. In 1981 word Clifford voorsitter van BCCI. Later is dit First American Bankshares genoem en het dit die grootste bank in Washington geword.
In Julie 1991 word BCCI beskuldig van bedrog, die witwassery van dwelmgeld en die omkoop van bankreguleerders en sentrale bankiers in 10 ontwikkelende lande. Na berig word, het dit $ 20 miljard se bates gehad, maar likwidateurs kon nie baie van sy bates vind nie. Daar is egter ontdek dat Clifford ongeveer $ 6 miljoen wins gemaak het uit bankvoorraad wat hy gekoop het met 'n onversekerde lening van BCCI. Soos die New York Times berig: "'n New Yorkse jurie het, asook die departement van justisie, aanklagte oorhandig. Clifford se bates in New York, waar hy die meeste van sy beleggings bewaar het, is gevries."
Clifford en sy regsvennoot, Robert A. Altman, het uiteindelik 'n skikking van $ 5 miljoen met die Federale Reserweraad bereik. Aanklagte van bankbedrog teen Clifford is ter syde gestel weens sy swak gesondheid. Clifford het aan 'n joernalis gesê dat hy sy rol in die verwydering van die Verenigde State van wat hy die 'ellendige konflik in Viëtnam' genoem het, as sy beste oomblik beskou het; die dag toe hy aangekla en met 'n vingerafdruk soos 'n gewone misdadiger was, was hy 'die ergste'.
Clark Clifford is op 10 Oktober 1998 in sy huis in Bethesda, Maryland, oorlede.
In die middel van 1965 is die legendariese generaal -majoor Edward Lansdale - 'legendaries' omdat hy die Filippynse regering deeglik gemilitariseer het in die naam 'teeninsurgensie' - gevra om terug te keer na Vietnam as spesiale assistent van ambassadeur Henry Cabot Lodge. Nadat hy Lansdale in Washington hoor praat het, het Ellsberg gevra om by sy span aan te sluit. Hy het in dieselfde staatsdiensgraad van die departement van verdediging na die departement van buiteland oorgeplaas en na Saigon vertrek, nog steeds met die vooruitsig van 'n Cold Warrior en 'n mariene infanterie -offisier. Lansdale het hom die taak gegee om elke provinsie van Suid -Viëtnam te besoek en verslag te doen oor die 'pasifikasie' -pogings.
Om dit te doen, verbind Ellsberg hom met 'n ander legendariese figuur, John Paul Vann, wat toe as adviseur van die Amerikaanse agentskap vir internasionale ontwikkeling werk. Met Vann aan die stuur van 'n jeep, het hulle oral in Suid -Viëtnam gery. Vann het die neofiet Ellsberg baie truuks van die vak geleer: ry altyd vinnig, want dit maak dit baie moeiliker vir guerrilla's om 'n myn onder jou motor te laat ontplof en reis altyd in die oggend, nadat die myne van die vorige aand geblaas is, maar voordat hulle alles het vervang is.
Tydens hierdie inspeksietoere het Ellsberg saam met Amerikaanse eenhede gaan patrolleer en was hy dikwels in 'n geveg. Alhoewel hy tegnies 'n burger was, kon hy nie as 'n eenvoudige waarnemer saamgaan nie. Hy het 'n Sweedse K-masjiengeweer van die CIA gekry en sy vaardighede as infanteris laat herleef. Hy was verbaas om te ontdek dat u met 'n bietjie ervaring gewoonlik uit die geluid kan sien wanneer 'n koeël direk op u afkom. Hy het hepatitis opgedoen toe hy in oorstroomde vleie tot by sy nek geloop het. In die middel van die somer 1967, nadat hy ietwat herstel het, het hy Vietnam verlaat en na Rand teruggekeer.
Hierdie diensplig was baie belangrik vir Ellsberg se politieke ontwikkeling. Daar was geen vrede nie, want ons Suid -Viëtnamese bondgenote het eenvoudig geen maag om hul mede -Viëtnamese te beveg nie. Hy het ontdek dat die konflik nie 'n burgeroorlog was nie, soos soveel akademici regoor die wêreld glo. Die een kant, die Suide, was volledig toegerus en betaal deur 'n vreemde mag. Soos hy skryf, 'het ons nie aan die verkeerde kant baklei nie; ons was die verkeerde kant. '
Terug in die VSA was Ellsberg veral ontsteld oor die daaglikse trompet van amptelike verklarings van die president, die minister van verdediging, die minister van buitelandse sake en die hoë bevel in Viëtnam, wat almal daarop aangedring het dat die VSA groot vordering maak wen die harte en gedagtes van die Suid -Viëtnamese mense.
Toe kom die Tet -offensief van 29 Januarie 1968 - gelyktydige Vietcong -aanvalle in byna elke provinsie van Suid -Viëtnam sowel as in Saigon self. Die omvang van die offensief dui sterk daarop dat Amerikaanse leiers óf onbevoeg is óf lieg. Op 10 Maart het die New York Times 'n lek binne die Pentagon gepubliseer dat generaal William Westmoreland, die bevelvoerder in Viëtnam, nog 206 000 troepe vra. Neil Sheehan en Hedrick Smith het hierdie lekkasie gerapporteer, wat akkuraat was en 'n verwoestende uitwerking op die kongres en die Amerikaanse bevolking gehad het.
Dit kom nie van Ellsberg nie, maar 'terwyl ek die effek van hierdie lek waarneem', onthou hy, 'was dit asof wolke skielik oopgemaak het. Ek het iets belangriks besef: die vermoë van die president om te eskaleer, sy hele strategie gedurende die oorlog, was afhanklik van geheimhouding en leuens en dus van sy vermoë om ongemagtigde openbaarmakings - waarheidsgetrou - deur amptenare af te skrik. ' Dit het op Ellsberg opgekom dat president Johnson, ná die tyd van Tet en die lek, nie meer met sy bedrog kon wegkom nie.
Ellsberg is van Rand na Washington teruggeroep om by 'n hoëvlakwerkgroep aan te sluit wat die volledige reeks opsies oor Viëtnam vir die inkomende minister van verdediging, Clark Clifford, evalueer. In die hoofstad het hy verneem dat McNamara John McNaughton beveel het om die skryf van 'n interne historiese studie van die Amerikaanse betrokkenheid by Viëtnam van 1945 tot hede te organiseer op grond van geheime dokumente. McNaughton het die projek opgedra aan sy adjunk, Morton Halperin, wat op sy beurt die leiding van die werk aan sy adjunk, Leslie Gelb, gedelegeer het. Destyds was nóg Halperin nóg Gelb in Vietnam.
Hulle het op hul beurt Ellsberg aangestel om een ​​van die geprojekteerde 47 volumes te skryf, en hy het gekies om aan JFK en die jaar 1961 te werk. Een van die eerste dinge wat hy gedoen het, was om by die CIA al die National Intelligence Estimates for Indochina uit 1950 te bekom. tot 1960. 'Wat duidelik blyk uit die jare van groot besluite was dat die president se keuse nie gebaseer was op optimistiese verslaggewing of op die versekering van die sukses van sy gekose kursus nie.' Ellsberg het homself dus 'n verbode vraag begin stel: waarom het elkeen van die presidente van Truman tot Johnson 'die publiek en die kongres mislei oor wat hy in Indochina doen?' Hy het 'n deel van die antwoord ontdek: dit was nie omdat die ondergeskiktes van die president hom mislei het nie.
Clifford, 'n sekretaris van verdediging vir een president, vriend en vertroueling van drie ander, speel gereeld die rol van 'n wyse kapitaal in krisisse in die binneste, en help president Harry S. Truman om vrede te vind met arbeid en waarsku president Lyndon B. Johnson oor die dwaasheid van die Viëtnam -oorlog.
Met 'n sagte trek en 'n insider se bestuur van die magsale, is Clifford ook geraadpleeg deur presidente John F. Kennedy en Jimmy Carter, wat die land se na-oorlogse politieke era oorbrug het totdat hy regsprobleme ondervind het in makelaars met hoë finansies.
Vir al die rolle wat hy in die presidensiële geskiedenis gespeel het, het Clifford in sy laaste jare 'n strawwe beproewing beleef en op sy onskuld aangedring tot die einde toe hy teregstaan ​​op aanklagte van bedrog, sameswering en omkoopgeld in die grootste bankskandaal in die geskiedenis, die ineenstorting van die Bank of Credit and Commerce International.
'N Eksklusiewe onderhoud met Clark Clifford
Die artikel wat op die voorafgaande bladsye begin is, is deur mnr. Clifford gelees op 'n gesamentlike sitting van die American Historical Association en die American Jewish Historical Society in Washington, DC, op 28 Desember 1976. Kort daarna het Bernard A. Weisberger, 'n bydraende redakteur, van hierdie tydskrif, 'n onderhoud met mnr Clifford vir AMERIKAANSE ERFENIS om uit te brei oor sommige van die besonderhede van sy artikel. 'N Afskrif van die aantekeninge van mnr. Weisberger (geen bandopname is gemaak nie) volg:
Mnr Clifford, waarom het u hierdie artikel op hierdie spesifieke tydstip geskryf?
Om drie redes, in wese. Eerstens was ek 'n geruime tyd in 'n 'stadige brand' oor die voorkoms van werke deur 'n sogenaamde 'revisionistiese' historici, wat my in hierdie episode iets van 'n Machiavelliese figuur gemaak het, maar waarvan die skrywers nog nooit moeite gedoen om met my te kom praat. Hierdie werke het twee neigings gehad wat my aangeraak het. Deur aan te dui dat die erkenning van Israel bloot 'n partydige politieke gebaar was, het hulle Harry S. Truman onregverdig verneder. Hulle was ook geneig om die omstandighede rondom die geboorte van die staat Israel te verlaag en te verneder, en ek het 'n aantekening van antisemitisme daarin opgespoor. Beide hierdie aspekte van die "revisionistiese" werke het my ontstel.
Toe, in November, het die staatsdepartement sy bundel uitgegee van die reeks Buitelandse betrekkinge van die Verenigde State wat hierdie gebeure van 1948 behandel het. Dit het 'n deel van die verhaal openbaar gemaak, maar ek het geweet dat die rekords in die bundel nie die hele verhaal vertel nie en in sommige gevalle onvolledig was.
En toe ek oor hierdie onderwerp tob, kry ek die uitnodiging om die American Historical Association toe te spreek. Die uitnodiging het tot die kern van my kommer gekom deur my spesifiek te vra om die bewerings van politieke motivering in die erkenning te hanteer. Ek het die geleentheid verwelkom en 'n deeglike en volledige navorsingspoging onderneem. Ek het navorsingshulp gehad, en nie net my eie lêers is ondersoek nie, maar ook die relevante referate in die Library of Congress, die National Archives en die Harry S. Truman Library in Independence. Die papier is die gevolg van 'n enorme hoeveelheid grawe.
U sê dat daar dokumente is wat die standpunte van die president ondersteun, wat nie in die buitelandse betrekkinge van 1948 verskyn nie. Dink u dat daar doelbewus pogings tot onderdrukking was?
Nee, ek kon nie so 'n beskuldiging maak nie. By die voorbereiding van hierdie rekords vir publikasie, maak die departement altyd 'n paar weglatings. Hulle voer aan dat tydens die ontwikkeling van 'n departementele aksie baie hipotetiese alternatiewe oorweeg word, totdat die amptelike pos van die departement na vore kom. En hulle sê dat dit onmoontlik omslagtig en misleidend sou wees om al die voorlopige materiaal wat hierdie posisie weerspreek, te publiseer. Ek kan iets van die argument sien, maar ek kan net sê dat dit nie heeltemal goed genoeg is nie. Dit is eenvoudig nie heeltemal genoeg nie.
U noem een ​​amptenaar van die staatsdepartement in 'n telefoongesprek van 11 Mei 1948 dat die Jode hul eie sake bestuur het "nie volgens plan was nie. 'Watter plan dink u was bedoel?
Dit was duidelik die plan van die staatsdepartement om die stigting van 'n onafhanklike Joodse staat te voorkom. Hulle was teen verdeling en was ten gunste van 'n VN -trusteeskap. In die verklarings van ambassadeur Austin op 24 Februarie en 19 Maart 1948, het hulle probeer om die steun van die Verenigde State vir die verdeling te beëindig en die konsep te vernietig voor die sperdatum van die middel Mei van die Britse onttrekking. Die feit dat die Jode beheer oor die situasie oorgeneem het, het hierdie optrede ontstel.
Wanneer het u uitgevind dat die regsadviseur van die staatsdepartement van mening was dat verdeling 'n wettige opsie is, en dat die departement se afdeling vir internasionale veiligheidsake die bewapening van 'n Joodse burgermag aanbeveel?
Nie eers na die hersiening van die rekord wat vir hierdie artikel onderneem is nie.
Waarom was generaal Marshall so sterk gekant teen erkenning?
Die generaal weerspieël die siening van sy senior adviseurs. Hy was immers 'n militêre man, sonder spesiale kundigheid in diplomatieke en veral Nabye Oosterse aangeleenthede, en hy moes op die menings van sy spesialiste staatmaak. Diegene wat die naaste aan hom was, kon toesien dat hy geen advies kry wat in stryd met hul eie is nie. Soos ander mans in sulke posisies, het hy die gevangene van sy personeel geword.
Die president het enorme respek vir generaal Marshall gehad. Hy moes die opposisie van die generaal vir hom nogal moeilik gevind het. Het hy ooit enige gevoelens oor hierdie saak aan u uitgespreek?
Die president het weliswaar 'n amper afbrekende houding teenoor generaal Marshall-miskien die gevoel van 'n voormalige kaptein in die artillerie teenoor 'n vierster-generaal. Maar dit het hom nie verhinder om sy eie koers te volg toe hy kies nie. Ek onthou goed dat die generaal op die vergadering van 12 Mei baie kwaad geword het oor my teenwoordigheid daar. Hy word letterlik rooi in die gesig en wys na my en vra: 'Wat doen Clifford hier? Dit is nie 'n politieke aangeleentheid nie. " Die president antwoord stil: 'Generaal, hy is hier omdat ek hom gevra het om hier te wees.'
Mnr. Clifford, vertel my 'n bietjie meer oor die vergadering?
Laat ek teruggaan op die vergadering en let op dat die verslag daarvan in Jonathan Daniels se The Man From Independence wesenlik korrek is. Die president en ek het natuurlik gereeld hierdie saak bespreek. Drie of vier dae voor die vergadering van 12 Mei het hy my gevra om 'n verklaring op te stel. 'Ek wil hê dat u u hiervoor moet voorberei,' het hy gesê, 'asof u 'n saak aan die hooggeregshof voorlê. U spreek natuurlik almal van ons teenwoordig aan, maar die persoon wat ek regtig wil hê u moet oortuig, is Marshall. "
Die president het die vergadering geopen deur te sê dat daar oor twee dae 'n onafhanklike Joodse staat in Palestina sou wees. Terloops, ons het geweet dat dit nie Palestina sou heet nie, maar ons was nie bewus daarvan dat die Joodse leiers hul nuwe land Israel sou noem nie. My inligting was dat hulle dit die naam Judaea sou gee. Die president het in elk geval mening gevra oor wat ons moet doen. Marshall en Lovett het gereageer, soos ek in die artikel aandui, en toe het ek gepraat.
Die Jonathan Daniels -rekening, wat op 'n onderhoud met u staatmaak, sê dat die president aan die einde van die vergadering duidelik aangedui het dat hy Marshall se siening sou aanvaar. Tog sê jy dat hy 'neig na die kant van A4arshall' en dat jy almal daarop moet slaap. Waarom die verskil?
Wel, hy het eintlik 'n meer direkte steun vir die standpunt van die generaal uitgespreek as wat ek nou moontlik aangedui het. Maar dit lyk vir my duidelik dat hy eenvoudig nie die generaal Marshall voor die ander in die verleentheid wou stel nie, want toe hulle vertrek, het ek my papiere begin bymekaarmaak en hy het vir my gesê: 'Clark, voel ook nie sleg hieroor. " Ek antwoord: "Mnr. President, ek was jare lank 'n prokureur, en ek het voorheen sake verloor en ek sal dit weer verloor. Dis alles reg." En hy het gesê: 'U het hierdie saak nog nie verloor nie.'
En jy het nie. Maar wat het Lovett se mening verander?
Ek dink eenvoudig wat hy by die vergadering gehoor en gesien het. Later die middag bel hy my en sê: 'Clark, ek is bekommerd oor hierdie saak. Kom ons drink 'n drankie by my huis en praat daaroor. " En ons het, en uiteindelik het hy sy siening verander.
Die president was baie ontsteld oor die pogings van die staatsdepartement om sy beleid teë te werk.
Wel, hy was beslis geïrriteerd, en sommige van sy privaat kommentaar kon slegs met baie "blaas" weergegee word as u my volg. En hy het probeer om sy beleid te implementeer sonder om sy eie minister van buitelandse sake in te meng, maar dit was moeilik. Soos ek byvoorbeeld in die artikel opgemerk het, het hy baie duidelik voor Austin se toespraak op 19 Maart beklemtoon dat as die Algemene Vergadering gevra word om 'n trusteeskap te oorweeg, dit slegs met die drie voorbehoude is wat ek noem [dat die Veiligheidsraad uitput sy versoeningspogings, verwerp die verdeling heeltemal en vra 'n ander oplossing]. Wel, nie een van die kwalifikasies verskyn in die werklike toespraak nie. Dit was 'n einde van die staatsdepartement as ek dit ooit sou sien.
Wat dink jy was die motiewe van diegene in die staatsdepartement wat so hard teen die Joodse staat geveg het? Daar is in sommige oorde gesuggereer dat antisemitisme betrokke was.
Ek sou nie daardie aanklag maak nie. Ek kan suggereer dat die motiewe tweeledig was. Om mee te begin, was die Britse invloed op die staatsdepartement op daardie stadium baie sterk, veral met betrekking tot sake in die Ooste. Die Britte was al die jare die verpligte mag, hulle het die persoonlikhede en die kwessies en die aardrykskunde geken, en daarna is geluister. Die oorspronklike Britse bedoeling van die Balfour -verklaring was natuurlik om 'n Joodse tuisland in Palestina te skep.Maar in 1948 was hierdie verklaring 'ou ding' vir die Britse buitelandse kantoor, 'n beleid wat gevorm is voordat sommige van sy lede selfs gebore is. Hulle is nie daardeur beïnvloed nie, en gevolglik ook ons ​​eie staatsdepartement nie.
Dan kyk ons ​​militêre adviseurs ook met 'n buitengewone voorkoms, vyf-en-twintig jaar vorentoe en voorsien ons ons groot afhanklikheid van olie. Dit was eintlik eerder vooruitgesien op hulle. Maar hulle het aangeneem dat die enigste moontlike manier om die olie te bekom, die Arabiere te kalmeer was, omdat die Arabiere enige konflik met die Sioniste sou wen. Ek onthou hoe Jim Forrestal [eerste minister van verdediging, 1947-49] een keer vir my gesê het: 'Kyk, Clark, dit is eenvoudige rekenkunde. Daar is 450 000 Jode en vyf en dertig miljoen Arabiere. Die Arabiere gaan die Jode in die see druk. "
U sien, sowel die staatsdepartement as die militêre leiers het in suiwer strategiese terme gedink, waarvoor hulle nie die skuld kan kry nie. Maar hulle het humanitêre en morele oorwegings heeltemal geïgnoreer. Die president het die strategiese probleme hiervan verstaan, maar hy het die kwessie altyd benader met 'n diepe kommer oor die lot van die Jode wat tydens die oorlog so erg gely het en met 'n drang om iets vir die oorlewendes te doen. Hy was altyd 'n groot fan van die underdog, moet jy onthou, want hy het hom met underdogs vereenselwig. En sy eie lees van antieke geskiedenis en die Bybel het hom 'n voorstander gemaak van die idee van 'n Joodse vaderland in Palestina, selfs toe ander wat simpatiek was vir die lot van die Jode, gepraat het om hulle na plekke soos Brasilië te stuur. Hy hoef nie deur Sioniste oortuig te word nie. Trouens, hy moes hard werk om die voorkoms van toegee aan Sionistiese druk te vermy, en dit was een van die redes waarom sommige Sionistiese taktieke wat blatant en lomp was, eintlik teenproduktief was. Al met al het hy geglo dat die oorlewende Jode 'n plek verdien wat histories hul eie was. Ek onthou dat hy een keer gepraat het oor die probleme van die terugkeer van ontheemdes. 'Elkeen wat uit sy land weggesleep is, het 'n plek om na terug te keer,' het hy gesê. 'Maar die Jode het geen heenkome nie.'
Het hy ooit met jou gepraat oor die rol van sy vriend en voormalige sakevennoot Eddie Jacobsen, wat na bewering hom in hierdie rigting beïnvloed het?
Ja hy het. Maar dit is natuurlik belangrik om te beklemtoon dat Eddie Jacobsen op geen manier die besluit van Harry Truman oor die erkenning van Israel beïnvloed het nie. Hy het inderdaad, soos die president in sy memoires gesê het, die Withuis besoek, en hy het die president aangespoor om Chaim Weizmann te besoek, wat hy gedoen het. Die president was bly om hom as 'n ou vriend te sien, maar hy was deeglik daarvan bewus dat Jacobsen nie vertroud was met die algehele situasie nie en dat hy deur die Sioniste na hom gestuur is, wat natuurlik elke denkbare kanaal na die president sou gebruik . Hy gee nie om nie, maar hy het vir my gesê dat hy eintlik vir hom gesê het: 'Eddie, moenie hierby betrokke raak nie. Dit is ingewikkelder as wat jy verstaan. "
'N Laaste vraag oor politiek. Teen die lente van 1948 was Henry Wallace in die presidensiële wedloop, die Dixiecrat -uitstappie het nie gebeur nie, maar was eersdaags. Sommige van die president se adviseurs moes seker gedink het aan die politieke impak van enige besluit op die Joodse staat.
Teen die lente het ons peilings gehad wat toon dat Wallace baie goed vaar in New York - dat hy ons eintlik vermoor het. Hy het nie 'n meerderheid gehad nie, maar hy sou baie, baie stemme kry - hy het ongeveer 500 000 gekry - en hulle sou almal uit ons kamp kom, nie uit Dewey's nie. Ons het New York dus afgeskryf. Ons het geweet Wallace gaan ons die staat kos, en die president het dus geen moontlike motief vir die erkenning van Israel gehad wat gebaseer was op 'n bod vir die "Joodse stemming in New York. 'Dit was eenvoudig nie 'n faktor nie.
Clark Clifford - Geskiedenis
Amerikaanse minister van verdediging
Sekretaris van Verdediging Clark Clifford is op 25 Desember 1906 in Fort Scott, Kansas, gebore en het grootgeword in St. Louis, Missouri. Hy verwerf 'n regsgraad in 1928 en beoefen regte in St. Louis, terwyl hy tydens die Tweede Wêreldoorlog by die vlootreservaat aansluit. Hy word assistent -vloothulp van president Truman in 1945. Na die oorlog het Truman hom as algemene advokaat aangestel, in watter posisie hy gehelp het om die wetgewing op te stel wat die Departement van Verdediging in 1947 geskep het.
In 1950 verlaat Clifford die Withuis om 'n privaat praktyk te vestig, wat baie groot korporasies verteenwoordig en voortgaan om regeringsamptenare te adviseer. Hy was die uitverkore president van Kennedy met die Eisenhower-administrasie en het baie spesiale opdragte vir die Kennedy- en Johnson-administrasies verrig voordat hy in 1968 as minister van verdediging aangestel is. Johnson adviseer teen 'n moratorium op die bombardering van Noord -Viëtnam. Toe hy egter minister van verdediging geword het, het hy in die openbaar gevra dat die Amerikaanse betrokkenheid by die oorlog beëindig word, wat Johnson se bombardement in November 1968 ondersteun het. In 1969 keer hy terug na privaat regspraktyk in Washington. Clifford is bekroon met die Presidential Medal of Freedom, die hoogste eer wat aan burgerlikes toegeken is.
Clark Clifford is gebore op 25 Desember 1906 in Fort Scott, Kansas. Clifford het die Washington University in St. Louis, Missouri, bygewoon en na die gradeplegtigheid die Washington University Law School bygewoon. Hy het 'n prokureur in die St. Louis -omgewing gebly en is in 1931 getroud met Margery Kimball. In 1944 het hy by die vloot aangesluit, waar hy tydens die Tweede Wêreldoorlog as vloothulp vir president Harry Truman gewerk het. Na die oorlog het Clifford deel geword van die tweede Withuisraad wat Truman geadviseer het. Clifford het uiteindelik 'n regspraktyk in Washington gevestig waar hy ondernemings oor regeringsbeleid en hulpbronne adviseer. Alhoewel hy sy eie regspraktyk gehad het, het Clifford deur die 1960's en tydens die Viëtnam -oorlog steeds presidente adviseer. Clifford was voorsitter van die President & rsquos Intelligence Advisory Board vir presidente John F. Kennedy en Lyndon B. Johnson.
Op 29 Februarie 1968 word Clifford die negende minister van verdediging van president Johnson. Die Viëtnam -oorlog was 'n belangrike fokus tydens sy ampstyd. Clifford ondersteun die vinnige einde van die oorlog. Alhoewel Clifford slegs 11 maande lank minister van verdediging was, noem hy die maande dikwels die trotsste in sy lewe.
Na sy tyd as minister van verdediging, het Clifford teruggekeer na sy lewe as advokaat en politieke adviseur in Washington DC In 1982 word Clifford die voorsitter van First American Bankshares, van Washington DC In 1991 word Clifford aangekla in 'n internasionale skandaal waarin die bank betrokke was, maar hy beweer dat hy nie bewus was van die onwettige aktiwiteite nie. Hy het 'n gebrek aan gesondheid en is nie in die skandaal beskuldig nie. Clifford is op 10 Oktober 1998 in Bethesda, Maryland, oorlede, en hy is begrawe in die Arlington National Cemetery.
Inskrywing: Clifford, Clark
Datum geskep: Junie 2012
Datum gewysig: Julie 2016
Clifford bedank in Januarie 1950 uit die staatsdiens om 'n privaatregspraktyk te begin. Die firma Clifford en Miller het oorkant die Withuis oopgemaak. Die firma verteenwoordig baie groot korporasies en het voortgegaan om regeringsamptenare te adviseer. John F. Kennedy (1917–1963 bedien 1961–63 sien inskrywing) gebruik Clifford as sy persoonlike prokureur toe Kennedy in 1960 tot president verkies word, en stel Clifford aan die hoof van sy oorgangspan. Kennedy het gereeld Clifford se hulp ingeroep en hom in 1961 aangestel in die adviesraad vir buitelandse intelligensie. Die direksie het die toesig gehou oor die CIA nadat die CIA 'n hoogs geheime inval in Kuba by die Baai van Varke in die wiele gery het. Clifford word die voorsitter van die raad in 1963. Na die sluipmoord op Kennedy in November 1963, het president Lyndon B. Johnson 'n beroep op Clifford gedoen om die personeel van die Withuis te herorganiseer.
Clark Clifford, 'n belangrike raadgewer vir vier presidente, is op 91 dood
Clark M. Clifford, die silwerharige Brahmin van die politieke instansie wat presidente oor 'n halfeeu Amerikaanse geskiedenis geadviseer het, is gisteroggend op 91-jarige ouderdom by sy huis in Bethesda, Md.
Mnr. Clifford, 'n sekretaris van verdediging vir een president, vriend en vertroueling van drie ander, speel gereeld die rol van die wyse hoofstad in innerlike heiligdomskrisisse en help president Harry S. Truman om vrede te hou met arbeid en waarsku president Lyndon B. Johnson oor die dwaasheid van die Viëtnam -oorlog.
Met 'n sagte trek en 'n insider van die magsale, is mnr. Clifford ook geraadpleeg deur presidente John F. Kennedy en Jimmy Carter, wat 'n oorbrugging van die nasie se politieke oorlog na die oorlog veroorsaak het totdat hy regs probleme ondervind het -finansiering makelaars.
Vir al die rolle wat hy in die presidensiële geskiedenis gespeel het, het mnr. Clifford in sy laaste jare 'n strawwe beproewing beleef, en het tot op die einde op sy onskuld aangedring terwyl hy teregstaan ​​op aanklagte van bedrog, sameswering en omkoopgeld in die grootste bankskandaal in die geskiedenis, die ineenstorting. van die Bank of Credit and Commerce International.
Dit was eers vroeër vanjaar dat Clifford en sy regsvennoot, Robert A. Altman, 'n skikking van $ 5 miljoen met die Federale Reserweraad bereik het. Verlede maand het hulle die laaste van verskeie siviele regsgedinge in die saak besleg.
Mnr. Altman is in 1993 in die New Yorkse staathof vrygespreek van aanklagte van aanklagte van bankbedrog teen Clifford wat weens sy swak gesondheid tersyde gestel is.
Mnr. Clifford beskou sy rol om die Verenigde State te verwyder uit wat hy genoem het dat 'n uitgerekte konflik in Viëtnam sy beste oomblik was die dag toe hy aangekla en met vingerafdrukke soos 'n gewone misdadiger ergste.
Min mense in Washington, wat nog te sê Clark Clifford self, sou 'n so roemryke einde aan so 'n glorieryke loopbaan kon voorstel. Sedert die tyd in die Tweede Wêreldoorlog toe hy as 'n vloothulp van Truman na Washington was, was Clifford 'n hoogs gerespekteerde prokureur en staatsamptenaar oor wie skaars 'n onvriendelike woord uitgespreek is.
Hy was 'n simbool van elegansie-6 voet 2 sentimeter lank, afgerond, golwende hare, sy Franse boeie altyd 'n presiese half duim langer as die moue van sy onberispelik pasgemaakte pakke met twee borste.
Daar was 'n paar wat 'n bietjie te veel gladheid in hom sien, miskien 'n tikkie rivierboot -dobbelaar. Maar vir die meeste mense wat mnr Clifford geken het, was hy 'n simbool van waarheid, selfs 'n legende in sy eie tyd. Behalwe Spiro Agnew en 'n eensame artikel in die tydskrif Ramparts, het niemand in die openbaar 'n slegte woord oor hom te sê gehad nie, ten minste eers in die BCCI. skandaal.
Of dit nou in die Withuis of in sy regskantore oorkant die Withuis was, Clifford was die man wat politici en sakeleiers aangespreek het vir advies. Johnson, beleër deur die Viëtnam -oorlog, het hom gevra om sy minister van verdediging te wees, en president Carter het 'n beroep op hom gedoen om 'n adviseur van die Withuis te wees. Kennedy het hom vir regshulp gevra en hom aan die hoof van sy oorgangspan gestel, en Truman het hom as spesiale advokaat aangestel.
Min mense in die regering was so vertroud met soveel probleme in die land as Clark Clifford. Hy het gehelp om die beleid vir die heropbou van Europa na die Tweede Wêreldoorlog te verwoord. Hy skryf die basiese wetgewing oor die oprigting van die Central Intelligence Agency en die departement van verdediging. Op binnelandse front het hy 'n paar van Truman se belangrikste toesprake geskryf en gehelp om arbeidsvrede in die naoorlogse tydperk te behou.
Met 'n florerende privaatregspraktyk, het mnr. Clifford daarvan gehou om homself as 'n brug tussen besigheid en die regering te beskou. Maar hy was meer as dit. Soos baie prokureurs wat die vestiging in Washington gevorm het, het hy korporasies geadviseer oor hoe om deur hul wette en regulasies te gaan.
Vir elke nuwe kliënt het hy dieselfde goed ingeoefende toespraak gehad wat hy aan een van sy eerste kliënte, Howard R. Hughes, aangebied het. Soos mnr Clifford dit in sy memoires, ' ' Raad aan die president ' ' (Random House, 1991), vertel het, het sy firma geen invloed gehad nie en sou niemand voor die president of enige van sy personeel verteenwoordig nie.
As u invloed wil hê, moet u dit oorweeg om elders te gaan, en hy sal dit aan potensiële kliënte inlig. ' ' Wat ons u kan bied, is 'n uitgebreide kennis van hoe u met die regering oor u probleme kan omgaan. Ons sal u advies kan gee oor hoe u u posisie die beste by die toepaslike departemente en agentskappe van die regering kan voorlê. ' '
Hy het dieselfde toespraak gehou aan die Arabiese beleggers wat hom in 1978 kom besoek het, dieselfde beleggers wat blykbaar voorspelers van die Bank of Credit and Commerce International was. Die bank, wat in Luxemburg en die Kaaimanseilande gehuur is en kantore in 70 lande gehad het, is in Julie 1991 wêreldwyd deur bankreguleerders gesluit.
B.C.C.I. is beskuldig van bedrog, die witwassery van dwelmgeld en die omkoop van bankreguleerders en sentrale bankiers in 10 ontwikkelende lande.
Die belangrikheid van geloofwaardigheid
In 'n onderhoud in die middel van die 1980's het mnr. Clifford gesê dat sy konsep oor die praktyk van die regte dat u deur die jare op so 'n manier optree dat die personeel van die regeringsagentskappe vertroue in u integriteit het En u geloofwaardigheid.
Dit was juis sy reputasie vir integriteit en geloofwaardigheid wat daartoe gelei het dat die groep Arabiese beleggers aan die einde van die sewentigerjare hulp van mnr. Clifford gekry het toe hulle 'n Amerikaanse bank wou bekom. Die Federale Reserweraad het die oorname in 1981 goedgekeur, deur Clifford gerusgestel dat BCCI, wat hy ook verteenwoordig het, geen beheer sou hê nie. Die feit dat Clifford self voorsitter van die bank sou word, het die reguleerders verder gerusgestel. Die bank, met Clifford as sy voorsitter, is First American Bankshares genoem en het die grootste in Washington geword.
Tien jaar later het Robert M. Morgenthau, die distriksprokureur in Manhattan, bekend gemaak dat sy kantoor bewyse gevind het dat die moedermaatskappy van die heer Clifford 's bank in die geheim beheer is deur BCCI. Die distriksprokureur het 'n groot jurie byeengeroep om vas te stel of Clifford en sy vennoot, mnr. Altman, opsetlik die federale reguleerders mislei het deur hulle te verseker dat B.C.C.I. sou geen beheer hê nie.
Mnr. Clifford se situasie het vererger toe bekend gemaak word dat hy ongeveer $ 6 miljoen wins gemaak het uit bankaandele wat hy gekoop het met 'n onversekerde lening van BCCI. 'N Groot jurie in New York het aanklagte ingedien, net soos die departement van justisie. Clifford se bates in New York, waar hy die meeste van sy beleggings gehou het, is gevries.
Clifford het gesê dat die ondersoek hom pyn veroorsaak. As die reguleerders deur BCCI mislei is oor enige geheime eienaarskap, het hy gesê, is hy ook mislei.
Maar as hy mislei is, sou dit 'n afwyking gewees het. Terwyl advokate in Washington, soos mnr. Clifford, sê dat hulle nie 'n invloed het nie, bied hulle gesofistikeerdheid, ervaring en kennis van die meganika van die regering. Daarom was dit so moeilik vir mense om te glo dat mnr. Clifford, wat so ervare was om om die draai te sien en probleme vir sy kliënte te verwag, deur die frontman vir BCC kon bedrieg word.
Dit is maklik om te sê ek moes geweet het, maar 'n kliënt sê vir sy prokureur wat die kliënt wil hê die advokaat moet weet, en mnr. Clifford het gesê. ' ' Ek moet erken dat hulle na my toe gekom het vanweë my status en reputasie. As u daaraan dink, dan verstaan ​​u beter dat ek die laaste persoon is aan wie hulle hierdie dinge bekend maak. Ek het hulle staande gegee. Waarom sou hulle dit in gevaar stel? Hulle het geweet as hulle vir my gesê het dat ek by die deur sou wees. ' '
A 'Wretched ' War: Trots en spyt
Alhoewel hy altesaam slegs ses jaar in staatsdiens was, was dit die jare waaroor hy graag wou stilstaan. Toe hy eendag in die middel van die 1980's terugkyk terwyl hy besig was met die voorbereiding om sy memoires te publiseer, het hy in sy gebruiklike afmetings gesê: "Ek glo dat die bydrae wat ek gemaak het om ons beleid in die ellendige konflik in Viëtnam te verander, baie is waarskynlik die aangenaamste ervaring wat ek gehad het. ' '
Daar was geen gevoel van self-gelukwensing nie. Ek was deel van die generasie wat ek verantwoordelik hou vir ons land se deelname aan die oorlog, het hy gesê. Ek moes vroeër tot die gevolgtrekking gekom het dat ons deelname aan die oorlog 'n doodloopstraat was. '
Clifford het bygevoeg: 'Ek was nogal ernstig met myself dat ek dit nie met president Johnson 'n groter probleem kon maak nie. Ek het myself toegelaat om in 'n vals gevoel van optimisme te val oor berigte wat uit Vietnam teruggekeer het. ' '
Maar in die nege maande wat hy aan die hoof was van die departement van verdediging, in die opvolging van Robert S. McNamara in 1968, het Clifford alles wat hy ooit geleer het oor die hefbome van mag, al sy vaardigheid as advokaat en al sy politieke kapitaal gebruik om die president te oorreed nie om die rol van Amerikaanse grondtroepe in Suid -Viëtnam verder te verskerp nie. Die Amerikaanse militêre betrokkenheid in Suidoos -Asië, het mnr. Clifford aangevoer, verswak die land se krag as 'n wêreldmoondheid.
In sy latere jare, nie meer in staatsdiens nie, het hy probeer om die wapenwedloop te beëindig, aangesien hy eens probeer het om die deelname van Amerika aan die Viëtnam -oorlog te beëindig. Toe hy in die regering begin, het die wêreld twee atoombomme gehad. Binne vier dekades het die wêreld 24 000 kernbomme gehad, en hierdie ontsaglike feit het hom steeds besig gehou baie nadat hy die openbare amp verlaat het.
In die Truman -jare het Clifford geskryf dat militêre mag die enigste taal is wat die Sowjetunie verstaan. Hy was nietemin 'n volgehoue ​​voorstander om 'n manier te vind om saam met die Russe te bestaan, en dring aan op die aanneming van wapenooreenkomste en 'n kernvriesing. Hy het gereeld gesê dat hy agtervolg word deur 'n opmerking wat Winston Churchill gemaak het oor die supermoondhede en die wapenwedloop: Alles wat hulle gaan doen, is om die puin te laat weerkaats. ' '
Ou wêreldse genade, openheid in die Midde -Weste
Snoei en gedissiplineerd - hy het sy gewig op 180 pond gehou en slegs nagereg toegelaat toe hy daaronder val, en hy het een sigaret per dag gerook, wat getwyfel het dat hy dit kon doen - Clifford was die verpersoonliking van die Ou Wêreld genade gekombineer met 'n soort Midwestern openheid.
Om die deur toe te maak by die ingang van die kantoor van mnr. Clifford, beteken om die haastige pas van die 20ste eeu af te sluit en terug te keer na die meer gemete ritme van die 19de. In die ketel van die Pentagon uit die Viëtnam-era of in die luukse van sy kantoor in Connecticut Avenue, was daar altyd tyd vir die lekker gesprekke. Hy sou navraag doen na 'n eggenoot en vra of die kinders van die universiteit af skryf.
Die tipiese insider, mnr Clifford, het toegang tot die gange van die mag en tot die privaat klubs wat die tekens van sukses was. Hy het elke naweek probeer om gholf te speel by Burning Tree Country Club in Maryland, maar hy hou daarvan om sy middagete by die People 's Drugstore om die draai van sy kantoor af te neem. Hy het gesê dat hy 'n toebroodjie en 'n glas afgeroomde melk in die 22 minute by die etenstafel daar kan drink, terwyl sy af en toe besoeke aan die Metropolitan Club 'n uur en 22 minute beteken het.
Sy kantoor het 'n motor en chauffeur tot sy beskikking gehou, maar tot sy gesondheid verswak het, het hy daarvan gehou om self werk toe te ry vanuit sy 150-jarige huis op Rockville Pike in Bethesda.
Niemand kan 'n tyd onthou toe Clifford sy stem verhef nie. Wat veterane uit Washington wel onthou, was sy vermoë, selfs in die 80's om 40 minute lank oënskynlik tydelik en sonder notas te praat. Trouens, mnr Clifford het elke stelling sorgvuldig voorberei en dit dan gememoriseer. ' ɽie gees is 'n spier, ' ' het hy gesê. ' ' Hoe meer ek dit gebruik, hoe beter word dit. ' '
Mnr Clifford het 'n manier gehad om sy luisteraars stap vir stap deur 'n argument te neem, af en toe stil te staan ​​en retories te vra: 'Sien u?'
' ' Clark was so glad dat jy, toe jy met hom verloor het, gedink het jy het gewen, ' ' sê Phil G. Goulding, 'n assistent -sekretaris van verdediging onder Clifford.
Sy pa se woorde: ' Om te lewe is om te werk '
Clark McAdams Clifford is gebore in Fort Scott, Kan., Op 25 Desember 1906. Hy is vernoem na sy broer, Clark McAdams, 'n kruistogredakteur van The St. Louis Post-Dispatch. Sy ma, Georgia McAdams Clifford, was, soos haar seun haar onthou, 'n groot storieverteller, baie dramaties en ongelooflik mooi. ' ' Sy pa was 'n amptenaar van die Missouri Pacific Railroad, 'n man wat, Mnr. Clifford het gesê, 'x27' het by my die voorskrif ingebring dat lewe is om te werk. ' '
' 'Hy het by my industriële gewoontes ontwikkel - te veel, dink my vrou soms, ' ' het mnr. Clifford gesê.
Hy het take gekry toe hy 'n seuntjie was, en namate hy ouer geword het, het die take toegeneem. Toe die gesin na St. Louis verhuis, was hy 'n afleweringsseun vir 'n kruidenierswinkel en in die somer was hy 'n nagseun vir 'n drogisterij. Hy onthou ook dat hy $ 30 per maand verdien het omdat hy in 'n koor gesing het.
"Ek het 'n baie gelukkige kinderjare gehad, dit was ideaal," het mnr. Clifford gesê. ' ' Ek het gedink dat almal van sy ma en pa hou en vir sy suster muur toe gaan. Seun, was ek naïef! ' '
Mnr Clifford het die kollege en regsskool by die Washington University in St. Toe hy in 1928 studeer, begin hy daar in die regspraktyk. In die somer van 1929, terwyl hy in Europa reis, ontmoet hy 'n Boston -vrou, Margery Pepperell Kimball. Hulle is getroud op 3 Oktober 1931. Benewens sy vrou word hy oorleef deur hul drie dogters, Faith Christian van Chico, Kalifornië, dr. Joyce Burland van Halifax, Vt., En Randall C. Wight van Baltimore 12 kleinkinders en 17 agterkleinkinders.
Van Naval Aide tot Truman Adviseur
Alhoewel mnr. Clifford meer as die konsepouderdom was en reeds 'n vader was toe die Verenigde State die Tweede Wêreldoorlog binnegekom het, het hy in 1943 as vrywilliger by die vloot aangesluit en is hy as 'n junior luitenant aanvaar. Na 'n opdrag om die gereedheid by vlootbase aan die Weskus te beoordeel, is hy in 1944 in die Withuis ingetrek, waar hy 'n loopbaan begin het, soos die rubriekskrywer James Reston dit eens gestel het, om Amerikaanse presidente uit 'n ramp te red.
In Julie 1945, toe Truman die Potsdam -konferensie naby Berlyn bygewoon het, het mnr. Clifford gevind dat hy nie genoeg het om te doen nie. Jy is soort van 'n potplant as jy 'n vloothulp is, en hy herinner hom. Dus het ek aangebied om regter Samuel I. Rosenman, die spesiale advokaat, behulpsaam te wees, wat meer werk het as wat hy kon hanteer. ' ' Toe die president terugkom, het mnr. #x27s hou die jong kêrel hier. ' '
As 'n toespraakskrywer, en later as 'n spesiale raadgewer van Truman, het Clifford gehelp om die Truman -leerstelling te verwoord, 'n program wat in 1947 voorgestel is om Griekeland en Turkye te help om moontlike kommunistiese ekspansionisme te weerstaan, en verwante innoverende programme om onderontwikkelde lande te help.
Mnr. Clifford het ook deelgeneem aan die opstel van die Marshall -plan vir die rehabilitasie van Wes -Europa en aan die stigting van die Noord -Atlantiese Verdragsorganisasie.
Clifford het die staatsekretaris George C. Marshall se teenstander teëgekom oor die kwessie van erkenning van Israel. President Truman het gesê dat hy wil hê dat ek die saak moet voorberei op die vorming van 'n Joodse tuisland asof dit 'n saak is wat aan die hooggeregshof voorgelê moet word, en mnr. Clifford het gesê.
Marshall, wat teen erkenning gekant was, het byna in die Withuis se vergadering byna apoplekties geraak toe Clifford sy opmerkings gemaak het - punte wat hy 40 jaar later nog steeds in detail kon afrol. Toe Truman besluit het ten gunste van onmiddellike erkenning van Israel, het mnr. Clifford gesê, was daar 'n paar spanningsvolle dae totdat Marshall toegee.
Clifford het daarop aangedring dat Truman uit oortuiging en humanitêre oorwegings opgetree het, en nie uit binnelandse politieke voordeel nie, soos Marshall voorgestel het.
In sy jare in die Truman-Withuis was Clifford 'n poker-gereeld in die kombuiskas, en selfs 'n handjie saam met Churchill.
Mnr. Clifford was 'n belangrike argitek van die president se fluitstopveldtog in 1948, toe Truman 'n ontstoke oorwinning oor die Republikeinse genomineerde, Thomas E. Dewey, behaal het.
Clifford was ook een van die belangrikste argitekte van die National Security Act van 1947, wat die gewapende dienste verenig het en die Central Intelligence Agency gestig het. Wysigings wat hy twee jaar later opgestel het, het die gesag van die minister van verdediging sterk versterk.
In sy memoires het hy spyt uitgespreek dat hy nie 'n groter poging aangewend het om die lojaliteitsprogram wat ingestel is om kommunistiese subversiewe uit te skakel, dood te maak nie. Maar hy word gekritiseer omdat hy bygedra het tot die klimaat van vrees - die stelling dat die Verenigde State bereid moet wees om atoom- en biologiese oorlogvoering te voer indien nodig. ' '
Mnr. Clifford verlaat die Withuis in 1950 om 'n regsfirma in Washington te open, in die hoop om sy persoonlike finansies, wat deur sy jare in die regering verwoes is, te herstel, die meeste van hulle teen 'n jaarlikse salaris van $ 12,000.
Toe Truman met hom die moontlikheid van 'n setel in die hooggeregshof bespreek, het mnr. Clifford vir hom gesê dat hy daar nie gelukkig sou wees nie. In 1949 het hy 'n aanbod van 'n groep prominente Missouri -demokrate van die hand gewys om vir die senaat op te tree.
Ek was amper sewe jaar in die vloot en die Withuis, het hy gesê en teruggekyk na daardie tydperk. Ek het drie groeiende dogters gehad wat die ouderdom bereik het toe dogters duur word, en om weer deur hierdie ekonomiese beproewing te gaan wat ek deurgemaak het, was 'n belemmerende faktor wat ek destyds nie kon oorkom nie. ' '
Nadat hy die regering verlaat het, het Clifford sy ekonomiese probleme so vinnig oorkom dat hy binne vier maande sy gesin van 'n huurhuis in Chevy Chase, Md., Kon verhuis na die historiese huis op drie hektaar buite Bethesda, waar hy sy huis was. die res van sy lewe.
Kliënte staan ​​tou voor sy deur. Een van die eerstes was mnr. Hughes, wat Clifford gevra het om die Washington -advokaat vir Trans World Airlines te wees. Daar volg 'n klantegroep wat Amerika verteenwoordig, en General Electric, A.T. & amp; T., I.T.T, die RCA Corporation, ABC, Du Pont, Hughes Tool, Time Inc., Standard Oil, Phillips Petroleum en El Paso Natural Gas.
Mettertyd het die man wie se vroeë ambisie was om die beste regsadvokaat in St. Louis te wees, die eerste Washington -advokaat geword wat 'n miljoen dollar per jaar verdien, 'n Washington -advokaat - hoogs betaald, is gedink, omdat hy dinge kon regmaak vir sy kliënte. Clifford het gesê dat die konsep altyd ontstellend was.
Maar die legende van sy invloed het so gegroei dat 'n gunstelingverhaal in Washington was dat wanneer die heer Clifford die geleentheid gehad het om namens 'n kliënt na 'n regeringskantoor te gaan, die vergadering onderbreek sou word deur die aankondiging dat die president mnr. Clifford.
' ɽit het presies een keer gebeur, ' ' het hy protesteer. Hy het gesê dat die president Kennedy was, en daar was 'n werklike noodgeval in die Withuis.
In die Eisenhower -jare is mnr Clifford nie deur die Withuis gebel nie, maar hy bly aktief in die demokratiese politiek. Hy was ook die persoonlike advokaat vir Kennedy, toe 'n jong senator uit Massachusetts.
In 1960, toe Kennedy die Demokratiese benoeming vir president wen bo Stuart Symington, wat mnr. Clifford ondersteun het, het Kennedy vir Clifford gevra om 'n ontleding van die probleme voor te berei wat Kennedy sou ondervind om die uitvoerende gesag oor te neem. Clifford het 'n gedetailleerde beoordeling geskryf en is na die verkiesing aangewys as die hoof van die oorgangspan.
Tydens 'n ete kort na sy verkiesing het Kennedy hulde gebring aan mnr Clifford vir al die werk wat hy gedoen het en omdat hy niks terug gevra het nie. Al wat hy gevra het, was dat ons sy prokureursfirma sou adverteer op die agterkant van een dollar-rekeninge, en die x-president het die gekose president bedrieg.
Na die abortiewe inval in Kuba in die Baai van Varkens in April 1961, 'n operasie wat deur die C.I.A. ondersteun is, wend Kennedy hom weer tot Clifford, wat in 1947 die wetgewing tot stand gebring het wat die agentskap tot stand gebring het. Die president het hom gevra om lid te word, en daarna voorsitter van die nuutgestigte adviesraad vir buitelandse intelligensie.
Kennedy wend hom ook 'n jaar later tot die heer Clifford, toe die groot staalmaatskappye in die land weier om 'n ooreenkoms na te kom wat die president meen dat hy nie met hulle pryse sou styg nie. Die maatskappye het 'n paar dae later teruggesak nadat Clifford hulle oortuig het dat dit in hul beste belang sou wees om die verhogings op te skort.
President Johnson was skaars 24 uur in die kantoor toe hy die heer Clifford ontbied het. Gekonfronteer met die skielike en enorme taak om die land te bestuur na die sluipmoord op Kennedy, het Johnson twee uur met mnr. Clifford gesels, daarna drie, toe vier. Dit was laat in die aand, onthou mnr. Clifford, toe Lady Bird Johnson die Ovaalkantoor binnegaan en haar man daaraan herinner, net omdat u president nie beteken dat u nie aandete hoef te eet nie. #x27 '
Mnr. Clifford se warm verhouding met Johnson het gespanne geraak en het in 1967 byna oor Viëtnam gebreek toe Johnson hom gevra het om minister van verdediging te wees. Mnr. Clifford se eerste opdrag was om vas te stel hoe om aan genl William C. Westmoreland se versoek om 206 000 meer Amerikaanse troepe in Viëtnam te voldoen. Die spesiale paneel wat mnr. Clifford opgestel het om die kwessie te bestudeer, het gou 'n forum geword vir die debat oor die redes vir die oorlog.
Omdat hy toe die volle vertroue gehad het van die president, wat hy al meer as 20 jaar ken, en omdat hy die luukse gehad het om nie gebonde te wees aan vorige amptelike posisies oor Viëtnam nie, kon mnr. Clifford die moeilike vrae stel. Hy hou nie van die antwoorde nie. Niemand kon sê of die 206 000 troepe genoeg sou wees nie. Niemand kon sê of die oorlog nog ses maande, 'n jaar, twee jaar of meer sou duur nie.
Mnr Clifford het uiteindelik tot die gevolgtrekking gekom dat daar geen plan vir militêre oorwinning in Viëtnam was nie en dat die Verenigde State in 'n soort bodemlose put was wat hy genoem het. ' ' Hy het gesê dat hy besef dat ' x27 'we kan jaar na jaar daar wees en tienduisende Amerikaanse seuns per jaar opoffer, en dit het net nie bymekaar gekom nie. ' '
Toe Clifford Johnson teen die oorlog teëstaan, het 'n breuk ontstaan. Mnr Clifford onthou 'n gevoel van persoonlike seer dat ek dit aan hom gedoen het. ' ' Om die oortreding te genees, het Clifford Johnson gevra om middagete by sy huis te eet op sy laaste dag in Washington die dag toe Richard M. Nixon as president ingehuldig is. Johnson aanvaar en, as een van sy laaste amptelike dade, die heer Clifford die Medal of Freedom with Distinction, die hoogste toekenning wat aan burgerlikes in die Verenigde State toegeken is.
Nadat hy Johnson oorgehaal het om die bombardement af te sny en 'n einde aan die oorlog te onderhandel, het Clifford die volgende jare probeer om president Nixon aan te spoor om die oorlog te beëindig. Sy pogings het daartoe gelei dat vise-president Agnew hom daarvan beskuldig het dat hy 'n laatbloeiende opportunis was wat aan boord van die woelwa van die duiwe geklim het toe die vlok regtig begin vlieg. ' '
Behalwe vir Agnew se kommentaar en 'n breë kant van die tydskrif Ramparts aan die ander kant van die politieke spektrum, het Clifford meer as 40 jaar in Washington geslaag met 'n relatiewe afwesigheid van kritiek totdat die bankskandaal uitgebreek het. Destyds het niemand veel aandag geskenk toe Ramparts mnr. Clifford 'n ' ' -nuuskierige baster van Rasputin, Perry Como en mnr. Fix noem, ' ' in 'n artikel wat hom as 'n argitek van die Amerikaanse ekonomie voorgestel het. imperialisme en het die rol gekoppel aan sy regswerk wat groot multinasionale korporasies verteenwoordig.
Slegs een keer in sy lang loopbaan het hy sy karakter verlaat, en dit was toe hy na president Ronald Reagan verwys as 'n 'x27 ɺmable' dunce. ' ' Mnr Clifford, 'n bandopname is gemaak sodat die gasvrou, wat griep siek was en nie by haar eie partytjie kon kom nie, kon hoor wat 'n sprankelende gesprek sou wees. Uittreksels uit die band is buite konteks gepubliseer.
Mnr. Clifford verduidelik sy opmerking so: ' ' In die herfs van 1982 het president Reagan gesê dat hy belasting met $ 750 miljard sal verlaag, die verdedigingsuitgawes aansienlik sal verhoog en die begroting in die boekjaar 1984 sal balanseer. Dit was openbare beloftes. Ek het 'n opmerking gemaak dat as hy die prestasie sou bereik, hy 'n nasionale held sou wees. As dit aan die ander kant nie sou uitwerk na so 'n spesifieke en bemoedigende belofte en toewyding nie, het ek gedink dat die Amerikaanse volk hom as 'n vriendelike maat sou beskou. ' '
Gegewe 'n tydjie later die geleentheid om sy opmerking terug te trek, wou mnr Clifford dit egter nie doen nie.
Mettertyd het selfs president Carter, wat afstand gehou het van die vestiging in Washington, hom tot Clifford gewend vir advies toe hy die begrotingsdirekteur van die heer Carter, Bert Lance, aangeval het weens sy bankpraktyke in Georgië. 'N Voormalige assistent van Kennedy het later opgemerk:' Hulle het teen Washington gehardloop, maar as die water tot op hul knieë kom, roep hulle Clark Clifford. '
'N Nuwe uitdaging in sy latere jare
Mnr. Lance het mnr. Clifford voorgestel aan die Arabiese beleggers wat die bank in Washington wou oorneem, wat as First American Bank bekend sou staan. Mnr Clifford en sy jong vennoot, mnr Altman, het die ooreenkoms gestruktureer wat gelei het tot die oorname van die bank en, volgens aanklaers, die sukses van die Bank of Credit and Commerce International in die Verenigde State. Mnr Clifford het tot die einde gesê dat hy nie geweet het dat B.C.C.I. was agter die aankoop van die bank.
Vir hom het die bank 'n nuwe uitdaging vir sy latere jare geword. Hy kyk na sy tydgenote en hou nie van wat hy sien nie, het hy in 'n onderhoud in The Washington Post gesê.
'n Paar van hulle het elke oggend saam met hul vrouens na die mark gegaan en gehelp met die bemarking, die karretjies gestoot en al, ' ' het hy aan die onderhoudvoerder gesê. ' ' Wel, ek het dit nie baie aantreklik gevind nie. ' '
En so aanvaar hy die kliënte wat nou bekend is dat hulle verbonde was aan BCCI, en het hy ingestem om die voorsitter van First American Bank te word. Op sigself het sommige prokureurs die dra van twee hoede as 'n belangebotsing beskou.
Clifford is voor die kongreskomitees geroep en het sy prokureurs 'n groot hoeveelheid materiaal aan die aanklaers gestuur om te wys dat sy werk vir BCCI en First American was behoorlik.
Hoe gaan die geskiedenis oordeel Clark Clifford, is hy gevra deur 'n besoeker aan sy kantoor 'n paar maande voordat hy aangekla is. ' ɽit hang af van die uiteindelike resultaat, ' ' het hy gesê. ' ' As dit kom en gaan en niks anders gebeur nie, word dit geleidelik verswelg in die geskiedenis. As dit sleg blyk, het ek wat die geskiedenis betref, 'n slegte tuimel gehad. ' '
Die Clark M. Clifford -bladsy
Truman se boodskap van 6 September 1945 aan die kongres, na bewering die eerste wat gesondheid aangespreek het, was 'n weerspieëling van die invloed van Mary Lasker en Florence Mahoney. Truman se presidensiële veldtog in 1948 het "direkte insette van Mahoney en Lasker gekry deur hul vriendskap met Clark Clifford." Teen daardie tyd het hy Rosenman vervang as die spesiale advokaat van die president. Mahoney en Lasker het voortdurend materiaal van die Volksgesondheidskomitee aan hom gestuur, feite wat hy in toesprake vir die president kon gebruik. " Toe Truman die verkiesing wen, het Clifford se chaffeur 'n feesmandjie sjampanje en kaas van Florence Mahoney aan die Withuis afgelewer. (Uit: Noble Conspirator. Florence S. Mahoney and the Rise of the National Institutes of Health. Deur Judith Robinson. The Francis Press 2001.)
Die Brown Shoe Company
Clark Clifford is na Washington gebring deur sy verbindings met James K. Vardaman Jr., wat 'n bankier was en 'n skoenonderneming in St. Hy was Vardaman se prokureur sowel as 'n sosiale vriend. Die waarskynlike verdagte is die Brown Shoe Company, gestig omstreeks 1888, wat die Famous Footwear-, Buster Brown-, Carlos-, LifeStride-, Dr. Scholl- en Naturalizer -lyne besit. Hierdie onderneming het 'n geskiedenis van fanatiek teen tabak, insluitend die weiering om rokers in diens te neem. In die raad van direkteure is lede van die familie van J.Michael McGinnis, mede-outeur van die belangrikste bron van die gesondheidsfasciste vir die leuen dat lewenstyl die grootste oorsaak van dood in die VSA is (McGinnis & Foege, Journal of the American Medical Association 1993). Die hoofhouers van die maatskappy se aandeel is Dimensional Fund Advisors Inc, 8,78% FMR Corp. van Boston, 6,46% (beheer deur Edward C. Johnson 3d en Abigail P. Johnson, hierdie fonds het meer as $ 1 biljoen aan bates en is die grootste aandeelhouer in Philip Morris ook) Mellon Financial Corporation en sekere van sy filiale, 5,59% en Fleet National Bank of Boston, 5,39%.
James K. Vardaman Jr. van St. Louis is op 4 April 1946 in die Raad van Goewerneurs van die Federal Reserve System aangestel en bedank op 30 November 1958. Volgens 'n mondelinge geskiedenisonderhoud met Eben A. Ayers, 'n sewentienjarige veteraan van die Associated Press en redakteur van die Providence (Rhode Island) Journal-Bulletin wat 'n persbeampte was in die personeel van president Truman, Vardaman se pa was James K. Vardaman, 'n Amerikaanse senator van Mississippi wat berug was vir sy rassisme .
James K. Vardaman Sr., uit: The Ancestors of George & Hazel Mullins, deur Philip Mullins. Hoofstuk 14 - The Revolt of the Rednecks, 1903-1931.
Brown Group Inc .: W. L. Hadley Griffin, Chm. B. A. Bridgewater Jr., pres. & amp CEO-Brown Group J. Carr Gamble Jr., Exec. V. Pres.-Brown Groep. Richard W. Shomaker, Pres.-Brown Shoe Co. Commerce & amp Growth Association, p. 34.)
Die National Security Act van 1947
"Korporatiewe prokureur Clark M. Clifford. Was die insider van Washington, DC wat die eerste keer sy duim op die omvang van die Amerikaanse beleid in die Midde -Ooste geplaas het om dit daadwerklik na Israel te kantel. Clifford het agter die skerms ingegryp deur die Withuis in 1948 namens Israel vir binnelandse politieke doeleindes het hom minstens so verantwoordelik soos enige ander Amerikaner gemaak vir die halfeeu van onrus in die Midde-Ooste en die honderdduisende sterftes wat gevolg het. Een van Truman se besluite was om die volle diplomatieke steun van die Verenigde State agter die Verenigde Nasies van November 1947 te plaas Die VN-plan het 53 persent van die voormalige Britse mandaat van Palestina gegee aan die derde van die inwoners wat Jood was en wat slegs 7 persent van die grond besit het, en 47 persent van Palestina aan die tweederdes wat Moslem- en Christen -Arabiere. Soos voorspel deur die Amerikaanse departement van buitelandse sake, het hierdie uiters onregverdige toekenning van meer as die helfte van Palestina aan die Joodse minderheidsbevolking 'n neerslag gevind stryd, amper sodra die plan bekend gemaak is. " (Spesiale verslag. Insider Clark Clifford se dood herinner aan twee Midde-Ooste-skandale: voortydige erkenning van Israel en BCCI. Deur Richard H. Curtiss, Washington Report on Middle East Affairs 1998 Des. Pp. 49-50.)
Paul Hoffman en The Marshall Plan
"[Dean] Acheson het die marine -sekretaris James Forrestal en binnelandse regmaker Clark Clifford oorreed om vir Truman te wys hoe hy 'n politieke bedrogspul soos buitelandse hulp in 'n magtige ideologiese stryd op die globale verhoog kan verhef."
RJ Reynolds Tobacco en Clifford, Warnke, Glass, McIlwain en Finnay
"Clark Clifford: adviseur van senator Muskie, adviseur van Truman, het die oorgang van Eisenhower na Kennedy, sekretaris van verdediging onder Johnson, November 1967 tot Januarie 1969, behartig. Paul Warnke was 'n vennoot van Covington en Burling van 1957 tot 1966, toe hy na die Pentagon is, eers as algemene advokaat, daarna as assistent -sekretaris vir internasionale veiligheid. Hy kom in 1969 by Clifford se kantoor in. en daarna advokaat vir die Senaat se finansieringskomitee in 1957-58. Larry L. Williams was 'n advokaat vir justisie in die departement van justisie 1958-1965. Carson M. Glass was ook 'n dekade in die departement van justisie. Daar is gesê dat Clifford huur slegs by die regering. Hy sê: 'Ons moet, want ons is spesialiste in die hantering van die regering.' "John F. Kevin, Harold D. Murry Jr., en Paul C. Warnke was advokate vir RJ Rey nolds Tobacco Company. (Verslag voorberei "Op versoek van die direkteur van die National Commission on Smoking and Public Policy (geskep deur die American Cancer Society)" vir sy forum in Atlanta, 14 Junie 1977 deur Louis U. Fink, 14 Maart 1977, p. 8.) Clifford, Warnke, et al verteenwoordig RJR in die litigasie van die FTC -sigaret tussen 1975 en 1982 (waarin 'n ander verdagte firma, Arnold en Porter Philip Morris verteenwoordig), en in die advertensiebordgedinge deur die Amerikaanse prokureur vir die Suidelike Distrik van New York.
Paul C. Warnke, Esq., Van Clifford & amp Warnke was 'n lid van die raad van direkteure van die Universiteit van Georgetown gedurende 1987-88.
Food for Peace -raad
Clark Clifford, Mary Lasker en Florence Mahoney was lede van die Food for Peace Council, omstreeks 1961, George S. McGovern was die direkteur daarvan voordat hy in 1962 vir die senaat gehardloop het. (Inligting van: Noble Conspirator, Florence S. Mahoney and the Rise van die National Institutes of Health. Deur Judith Robinson. The Francis Press 2001.)
Die "Bank of Crooks and Criminals International"
(The BCCI Affair. 'N Verslag aan die komitee oor buitelandse betrekkinge, senaat van die Verenigde State, deur sen. John Kerry en sen. Hank Brown, Des. 1992.) Die naam van John Vardaman, 'n vennoot by Williams en Conolly, verskyn in Deel 17, "BCCI se advokate en lobbyiste." [John W. Vardaman Jr. het ook 'n brief van amicus curiae ingedien wat namens die American Tort Reform Association bevestig word.]
"Clifford was die voorsitter van First American Corporation van 1981 tot Augustus 1991 en was die voorsitter van First American Bankshares van 1982 tot Augustus 1991. Clifford was ook die besturende direkteur van CCAI en CCAH. Robert Altman was 'n direkteur en president van First American Corporation. van 1981 tot Augustus 1991, en 'n beampte van CCAI en CCAH. Beide Clifford en Altman was regsadviseur vir BCCI en die rekordaandeelhouers van FGB/CCAH. " (Memorandumbevel, First American Corp. v. Sheik Zayed Bin Sultan Al-Naryan, 26 Maart 1996.)
Clark Clifford se biografieë
Clark McAdams Clifford is vernoem na sy ma se broer, Clark McAdams, "'n kruistogredakteur van die St. Louis Post Dispatch." Hy het die kollege en regsskool by die Washington University in St. "Clifford was ook een van die belangrikste argitekte van die National Security Act van 1947, wat die gewapende dienste verenig en die CIA gestig het. Nadat hy die regering verlaat het, het Clifford sy ekonomiese probleme so vinnig oorkom dat hy binne vier maande sy gesin kon verhuis van 'n huurhuis in Chevy Chase, Md., na die historiese huis op drie hektaar buite Bethesda, wat sy huis vir die res van sy lewe was. het Clifford gevra om die Washington-advokaat vir Trans World Airlines te wees. Petroleum en El Paso Aardgas. " Sy loopbaan is gebou op die oortuiging dat "hy dinge kon regmaak vir sy kliënte as gevolg van sy politieke verbintenisse", wat Clifford ontken het. Net soos sy Lasker Syndicate -verbindings, het hy 'n pas van die media gehad, en 'niemand het baie aandag gegee toe Ramparts Clifford' ''n merkwaardige baster van Rasputin, Perry Como en Mr. Fix' noem nie, in 'n artikel wat hom as 'n argitek van Amerikaanse ekonomiese imperialisme en het die rol gekoppel aan sy regswerk wat groot multinasionale ondernemings verteenwoordig. " Hy was die persoonlike advokaat van president John F. Kennedy en was nege maande aan die einde van die Johnson -administrasie aan die hoof van sy presidensiële oorgangspan en sekretaris van die departement van verdediging. Clifford het die transaksie saamgestel waarmee die Bank of Credit and Commerce International First American Bank oorgeneem het. Deposito's in derde wêreldlande het miljarde verloor toe BCCI ineengestort het, terwyl Amerikaanse deposito's deur die FDIC verseker was. (Clark Clifford, sleuteladviseur vir vier presidente, sterf, "deur Marilyn Berger. New York Times 1998 11 okt.)
"[H] e het 'n leidende rol gespeel as dikwels agter die skerms in 'n geskatte 11 presidensiële veldtogte. Benewens sy werk vir Truman en Johnson, dien hy presidente John F. Kennedy en Jimmy Carter in 'n verskeidenheid sensitiewe en belangrike spesiale opdragte . Clifford was bekend as 'n prokureur wat uiters stedelik, intelligent en buitengewoon goed verbind was op die hoogste regeringsvlakke. (Washington Insider Clark Clifford sterf. Deur Bart Barnes, Washington Post, 11 Oktober 1998, bl. A1)
Sy biografie op die Arlington National Cemetary-webwerf wys daarop dat "Clifford emeritus-direkteur van Knight-Ridder Newspapers was." Sy vrou Margaret ("Marny"), wat korporaal in die Amerikaanse weermag was, is ook daar begrawe. Florence Mahoney se koerante bevat korrespondensie met haar van 1959, 1970 en 1973.
Clark M. Clifford Oral History, Interview 1, deur Joe B. Frantz, 13 Maart 1969 (hoewel die gespreksdatum 17 Maart 1969 is).
Clark Clifford se vennoot Robert Altman
"Terwyl Clifford gekonsentreer het op die kweek van Demokrate, het Altman vriendskappe met lede van beide partye ontwikkel. Sy sosiale sukses was sy vrou, die aktrise Lynda Carter, te danke. Sy was bekend vir haar hoofrol in die televisieprogram Wonder Woman uit die sewentigerjare, gebaseer op die strokiesprent In Washington, 'n stad vol treurige burokrate, het sy styl en glans voorgestel, en die Altmans het prominente gesellighede geword. room van die amptelike Washington Lynda Carter was niks minder as 'n magneet vir verskeie senior Republikeine nie. Senator Orrin Hatch van Utah vertoon 'n prentjie van homself saam met die aktrise in sy kantoor en verwys gereeld na haar man as 'my goeie vriend'. Die sosiale kring van Altman bevat ook 'n groot aantal mense naby George Bush.
"Altman was ook 'n vrygewige skenker. In 1991 is berig dat hy sedert 1987 ongeveer $ 23.872 in federale bydraes gelewer het. Hy het $ 500 aan twee Demokratiese kandidate gegee tydens die presidensiële wedloop van 1988, goewerneur Dukakis van Massachusetts en kongreslid Gephardt. Altman's vrou het $ 4 000 bygedra tot kandidate vir die federale amp in 1987-1988, insluitend $ 1,000 vir die presidensiële veldtog van die Republikeinse senator Bob Dole van Kansas. Sy het ook aan kongreslid John Dingell van Michigan gegee. " (Uit: Valse winste. Deur Peter Truell en Larry Gurwin. Houghton Mifflin 1992.)
OP DIE WATER MET: CLIFFORD CLARK Neem die reguit pad op die Shelter Island Ferry
Om te sê dat die onderneming Clifford D. Clark 's 'n vaste diens op Shelter Island was, is 'n ernstige understatement, so erg soos die weer wat die Clarks soms gedwing is om te verduur.
Die Clarks besit en bedryf 200 jaar lank, deur ses geslagte lank, die South Ferry deur boere en toeriste, pendelaars en swaar toerusting, selfs soldate en diere, te vervoer oor die nou maar verraderlike Shelter Island Sound wat die eiland van North Haven skei.
Die stigter, Samuel Clark, het in 'n roeiboot gehardloop. In daardie dae was Shelter Island Sound, wat 'n woedende, meervoudige dier kan wees, meer vlak en smal as vandag. Mnr. Clark het gesê dat 'n regeringsbevel aan die einde van die 1600's inwoners beveel het om hul perde en beeste te weerhou om daardeur te loop. Nou is die geluid 'n half kilometer breed en 45 voet diep.
Teen die laat 1800's het die Clarks seilbote gebruik, en soms 'n tou gesleep om 'n perd en wa te huisves. Die naam van elke boot, sy geskiedenis en skippers, word getrou opgeteken in familieargiewe en word dikwels in gesprekke genoem. Dit is asof elke vaartuig 'n plek in die stamboom het, en elke boot word saam met elke pasgebore kind herken.
Met so 'n erfenis, kan dit veilig wees om aan te neem dat Clifford Clark (54), die jongste in 'n lang ry om die onderneming te bestuur, vroeg al geweet het hoe hy sy lewe sou spandeer. Maar soos dit blyk, het mnr. Clark in 'n onlangse onderhoud vertel dat hy nooit onder druk was om die pos te neem nie, en dat hy 'n goeie deel van sy lewe nooit bedoel het nie.
' ɽit was nie deel van my loopbaanpad nie, ' ' het hy gesê. Pappa het nooit op een van ons druk geplaas nie, maar hy het ons laat weet hoe 'n groot deel van ons erfenis dit was. ' '
Clark was 'n jong baanster met die oog op die Amerikaanse Olimpiese span. Hy het hom na die hoërskool by die Lugmag aangesluit, maar het die kans om 'n vegvlieënier te word, van die hand gewys omdat ek geweet het as ek na die vlugskool gaan, het ek geen kans om die span te haal nie. ' '
In 1972 het hy vyfde geëindig in die nasionale proewe in die steeplechase, sy beste byeenkoms, en die span met 'n halwe sekonde misgeloop. Toe hy negende eindig in die 5 000 meter, is sy droom beëindig.
Dit het my regtig begin inslaan toe ons ons eerste dogter gehad het, en hy het van die veerboot gesê. ' ' Shelter Island is 'n wonderlike plek om 'n gesin op te wek, en my pa het aangekom. Ek het aan die gesin begin dink. ' ' Hy het in 1976 teruggekeer na Shelter Island.
Mnr. Clark het sy liefde vir hardloop lewendig gehou deur plaaslike jongmense te leer. Gedurende die volgende twee dekades het hy talle toegewyde langafstand hardlopers gekry. Janelle Kraus, wat Clark afgerig het, is nou aan die Wake Forest University en is een van die beste presteerders in die land.
Hy verdiep hom ook in nog 'n jare lange liefde-die Bybel. ' ' Ons is 'n baie diep Bybelgebaseerde gesin, ' ' het hy gesê. ' ' Ons korporatiewe gedrag is gebaseer op liefde vir onsself en ons bure. Ons voel bevoorreg om ons bure en die Here te dien. ' '
So 'n stelling kom van iemand in die heidense gevulde Hamptons en lyk miskien verbysterend, maar sy vriende en kennisse-hy ken feitlik almal op Shelter Island-sê Clark leef die lewe wat hy verkondig.
' 𧶪r is sekere waardes en beginsels wat hy dra om te beskerm wat almal om hom beskerm; ' ' sê Jason Green, 'n jarelange werknemer van die South Ferry. ' ' Sy oortuigings word oorgedra - om almal met 'n glimlag te groet. Dit is sy tradisie. Baie van die passasiers raak vriende. Ons reis saam, en ons bid en sing saam. ' '
Clark is in alle opsigte die betroubaarste weervoorspeller aan die East End. Verlede jaar het hy akkuraat geen beduidende sneeuval gedurende die hele winter voorspel nie. 'N Paar jaar terug het hy akkuraat 'n rekord sneeuval voorspel.
Mnr. Clark het gesê dat hy 20 jaar reg was in die vorige 22, en ' 'halfrecht ' ' een keer. In elk geval, as hy sê dat die winter ongemaklik warm of buitengewoon reënerig is, of dat dit tyd is om 'n sneeuploeg te koop of die kool in die grond te laat, luister mense hier rond.
' ɽit is baie eenvoudig, ' ' Mnr. Clark het gesê oor sy voorspellingsvermoë. ' ɾk is nie 'n ingewikkelde man nie. Ek hou van eenvoudige dinge. Die antwoorde is almal in ons logboeke. ' '
Generasies gelede het een van sy voorouers - hy weet nie watter - tot die gevolgtrekking gekom dat 21 Desember, die eerste winterdag, 'n deurslaggewende faktor was in die winters van East End nie. Elke skipper sou getrou die weerstoestande op daardie datum aanteken, met spesiale aandag aan die presiese tyd van die wintersonstilstand, die oomblik wanneer die Noordpool die verste van die son af gewys word.
' ' Tipies op daardie dag is daar veranderende toestande, ' ' het mnr. Clark gesê. ' ' Regstreeks teen die tyd dat die son by die ewenaar verby is, sal die wind toesluit. )
Hoe nader die wind aan die noorde is, hoe kouer sal dit wees. As dit dan baie sneeu, sal dit 'n sneeu winter wees. As dit reën en die wind nie uit die noorde kom nie, is dit 'n nat winter.
Sy voorspelling vir hierdie winter, gebaseer op sy waarneming van toestande om 20:56 op 21 Desember, 'n droë aand toe die wind uit die suid-suidweste teen 10 tot 15 myl per uur was: ongemaklik warm, met min neerslag. Basies gaan ons geen winter beleef nie, het hy gesê en bygevoeg dat dit die kragtigste aanduiding is van sagte weer wat hy in 22 jaar gesien het.
Mnr. Clark het die daaglikse uitvoering van die operasie van sy pa, William Y. Clark, aanvaar. Maar Pa hou steeds hand by dinge.
Ek het al langer as enige iemand in die bemanning bestaan, en ek het gesê die oudste meneer Clark, 86. Ek het die plig om af en toe dinge op te skud om iets reg te stel gedoen word, sal dit die maatskappy seermaak as dit voortgaan. ' '
Is sy grootste kommer sorgeloosheid of 'n ander veiligheid aan boord wat die passasiers en bemanning in gevaar kan stel? Die swaar bootverkeer in die somer deur Shelter Island Sound? Die onderneming se balansstaat? Nee, die eerste prioriteit van mnr. Clark is iets wat sy span altyd moet dra as hulle met passasiers te doen het: glimlagte.
Nou het William Jr., die 57-jarige broer van Clifford, ook teruggekeer huis toe om op die veerboot te werk na 'n lang tydperk in die kuswag. Die broers het vier nageslag - Paige en Michelle behoort aan Cliff en William 3d en Brit behoort aan William Jr. - en plaaslike tonge waai reeds oor watter kind die volgende aan die stuur sal wees.
' ɺs ek moes raai, sal dit Paige wees, ' ' het meneer Green gesê.
Paige (23) werk tans deeltyds op die veerboot, en Michelle (22) werk gedurende die somer aan boord. Nie een van hulle het tot dusver gepleeg nie en dit is goed met die gesin, maar nie met alle inwoners van Shelter Island nie.
' ' Ek voel glad nie druk van die familie nie, ' ' Paige het gesê, ' ' maar op die veerboot sê mense dinge vir my. Een man het gesê: Moenie jou gesin in die steek laat nie - daar is 'n nalatenskap. ' ' '
Sy het erken dat dit ongewoon is hoe ver terug ons gaan, maar het gesê dat sy nie besluit het oor haar toekoms as om volgende jaar die Griekse mitologie aan die Universiteit van New York te studeer nie.
Die onderneming het sy eienaars nie ryk gemaak nie. Maar dit is betroubare werk, en die bevolkingsgroei aan die East End beloof goed vir 'n steeds toenemende kliënte. Mnr.Clark sal nie die finansies van die onderneming bespreek nie, behalwe om die tariefstruktuur op te noem-$ 7 eenrigting, $ 8 vir dieselfde reis heen en weer, $ 18 vir 'n weeklikse pendelkaart-en let op dat die onderneming 'n franchise van die staat New York het , hernu in kontrakte van 15 jaar.
Clark het gesê dat sy vreemdste passasier nooit 'n sent betaal het nie. Drie jaar gelede, het hy gesê, het 'n doe rustig langs die perron aan die kant van die North Haven geloop, op die veerboot geklim en geweier om afgeskud te word, terwyl hy stil staan ​​terwyl die hekke toemaak en die boot oorry. Toe sy op Shelter Island was, wag sy tot die hek oopgaan en stap weg. Twee ure later, het hy gesê, het dieselfde doe aan boord gegaan vir die terugreis, maar het vertrek en geswem.
Hy het gesê dat sy gevaarlikste reis tydens 'n nor ⟪ster in 1984 was. Die veerboot moes sluit as gevolg van sneeustorme en oorstromings. Maar toe 'n bejaarde Shelter Island -inwoner 'n hartaanval opgedoen het, het mnr. Clark haar vrywillig na die hospitaal geneem, maar daar is geen mediese fasiliteite op die eiland nie.
' ɽit was 93 myl per uur daar buite, ' ' het hy gesê. Maar die mense van hierdie eiland moet weet dat hulle in 'n noodgeval van die eiland kan afkom. ' '
' ɾk het my beste manne, ' ' het hy gesê. ' ɽie water was oor die loodshuis, maar ons het dit reggekry. ' ' Die vrou het gelewe.
Clark het gesê 'n nuwe veerboot, wat die grootste en kragtigste ooit op die lyn sal wees, sal binnekort voltooi wees. Die nuwe boot, wat die Suiderkruis gedoop word, sal die maatskappy vier veerbote gee, hoewel slegs drie op een slag ry. Die Cross kan 20 voertuie van gewone grootte neem, die kleinste, die North Haven, slegs 9.
Elke vaartuig kan vier of vyf rondritte per uur, tot 85 per dag, onderneem. Diens begin om 6 uur elke oggend en duur tot 23:45 weeksdae en tot 01:45 op naweke.
Alhoewel dit maklik in 'n reguit lyn van terminale na terminale oor die kanaal van 'n halfmyl kan rits, ry die nuwe boot, soos al die ander doen en gedoen het, oor die strome en getye tydens 'n kromme reis wat die kontoere van die water volg . Clark het erken dat die gewoonte 'n manier is om brandstof te bespaar, maar het gesê dat dit ook 'n tip van die hoed vir sy voorvaders is.
Die toekoms kan nog 'n verrassing inhou. Nadat hy twee eeue uitsluitlik aan die suidekant van Shelter Island gewerk het, het Clark gesê dat die onderneming honderde kilometers ver deur 'n klein oordgemeenskap genader is. Blykbaar kyk die gemeenskap langs die meer na South Ferry al 'n geruime tyd en het, in die oë na die manier waarop dit met passasiers kommunikeer, gevra of die Clarks dit sal oorweeg om 'n pendelboot vir hulle te bestuur.
' ' Hulle het ons gaan besoek, ' ' het mnr. Clark gesê. Met my broer terug en 'n nuwe veerboot is dit 'n moontlikheid dat ons êrens anders 'n veerdiens kan voer.
Daar is natuurlik nog 'n veerboot op Shelter Island: die North Ferry, tussen Shelter Island Heights en Greenport. Maar dit het niks te doen met die uitrusting van meneer Clark nie, en hy sal niks daaroor sê nie.
Hy wys wel daarop dat die kajuite van sy veerbote tydens vakansietyd propvol koekies en koeke, geskenke en ander lekkernye, geskenke van passasiers.
Ek het 'n ander veerbooteienaar aan boord gehad, en hy kyk na my en sê: 'Waar kom dit alles vandaan?' het mnr. Clark gesê.
Clark glo daarin om sy 22 werknemers goed te behandel. Baie, soos meneer Green, werk al tien jaar by die onderneming.
' 'Hulle is baie lojaal, ' ' het mnr. Clark gesê. ' ' Soos ek daarna kyk, is ek die afrigter en hulle is die spelers. Maak nie saak wat nie, wat die passasiers sien as hulle by die venster afrol, is regtig wie ons is. ' '
adviseur van vier presidente se minister van verdediging
Clark McAdams Clifford is gebore in Fort Scott, Kansas, op 25 Desember 1906. Hy behaal beide sy baccalaureus- en regsgrade aan die Washington University in St. Louis, Missouri, en praktiseer as prokureur in die stad vir vyftien jaar. Hy het van 1944 tot 1945 as 'n offisier in die Amerikaanse vloot gedien, insluitend 'n opdrag as assistent -vloothulp en vloothulp vir president Franklin D. Roosevelt.
In 1945 kry Clifford werk in die Withuis. Hy het president Harry Truman se vertroue vinnig verdien, en hy is aangewys as raadgewer van die president. Ondanks die feit dat hy geen ervaring in politiek of openbare aangeleenthede gehad het nie, het Clifford deelgeneem aan die ontwikkeling van die Truman -leerstuk oor die inperking van kommunisme, die Marshall -plan om Europa te help herbou na die Tweede Wêreldoorlog en die bou van die nasionale veiligheidsapparaat wat uiteindelik die verdediging geword het Departement, die Central Intelligence Agency en die National Security Council. Hy het ook deelgeneem aan Truman se herverkiesingsveldtog van 1948, en het Truman aangeraai om tydens die veldtog omstrede as die hel te wees.
In 1950 het Clifford 'n unieke regspraktyk in Washington geloods, wat spesialiseer in die advies van kliënte oor hoe om met die regering om te gaan. Sy kliëntelys bevat groot name soos General Electric, Standard Oil, DuPont, Phillips Petroleum en Howard Hughes.
Na die debakel van die Bay of Pigs in 1961, het Clifford president John F. Kennedy aangeraai om 'n onafhanklike presidensiële raad te stig om toesig te hou oor die intelligensiegemeenskap, wat daarvan beskuldig is dat hy die Withuis mislei het. In Mei 1961 het Kennedy hom aangestel in die President's Foreign Intelligence Advisory Board, wat hy in April 1963 aangestel het. Clifford het sy adviesrol voortgesit nadat Lyndon Johnson in die presidentskap was, en selfs amptelike pligte op kort termyn onderneem het, insluitend 'n reis met generaal Maxwell Taylor in 1967 na Suidoos -Asië en die Stille Oseaan.
In 1968 noem president Johnson Clifford om Robert McNamara te vervang as minister van verdediging, wat hy op 1 Maart van daardie jaar aangeneem het. Nadat hy voorheen Johnson se aanbiedings van ambassadeur by die Verenigde Nasies, nasionale veiligheidsadviseur, CIA -direkteur en minister van buitelandse sake van die hand gewys het, het Clifford in sy memoires gesê dat hy nie die verdedigingsposisie kan weier nie, omdat hy die wetgewing opgestel het wat die departement geskep het. Gedurende sy elf maande in die amp het Clifford die aanvanklike de-eskalasie van Amerikaanse betrokkenheid by die Viëtnam-konflik bestuur. Hy verlaat die amp aan die einde van Johnson se termyn, op 20 Januarie 1969.
Met die Republikein Richard M. Nixon wat die Withuis oorgeneem het, keer Clifford terug na sy privaatregspraktyk, nadat hy beloon is vir sy jare lange staatsdiens met 'n presidensiële medalje van vryheid in 1969. Hy keer terug na die rol van presidensiële adviseur tydens president Jimmy Carter administrasie, help om die Senaat se bekragtiging van die Panamakanaalverdrag te wen.
Clifford sou tydens die Republikeinse administrasie van Ronald Reagan buite die openbare oog gebly het, behalwe dat hy vasgevang was in een van die grootste (indien nie die grootste) bankskandale in die geskiedenis. In Julie 1992 is Clifford en sy voormalige regsvennoot, Robert Altman, aangekla op aanklagte van bedrog en die aanvaarding van omkoopgeld van die Bank of Credit and Commerce International (BCCI) in buitelandse besit. Die mans is daarvan beskuldig dat hulle die geheime eienaarskap van die federale reguleerders oor die geheime eienaarskap van BCCI van First American Bankshares, Inc., 'n groot bankhouermaatskappy in Washington, onder wie hulle gelei het, verberg het. Beide Clifford en Altman het die aanklagte ontken en beweer dat dit deur die bestuurders van BCCI bedrieg is. Alhoewel strafregtelike aanklagte teen Clifford uiteindelik in 1993 laat vaar is, het sy gesondheid gedurende die maande van uitmergelende hofverskynings groot skade gely, en hy het daarna amper uit die openbare oog verdwyn.