Alhoewel ek nie meer 'n inwoner van die ondersteuningshuis was nie en omdat ek nie werk kon kry nie, het ek vrywillig by CRT-A en die ondersteuningshuis gesorg en 'n ongelukkig verswakte persoon, Waldir, wat my baie geleer het, versorg. nederigheid, daarom, alhoewel ek 'n man was, moes sy penis skoongemaak word en ek sal nie die stok gesig hê om 'n verpleegster te bel nie, want "in die kuik kry ek dit nie" nie.
Toe kom die skemerkelkie en daarmee saam, wat ek die einde van die eerste golf genoem het (drievoudige terapie - die cocktail was net ingeplant en daar was nog baie mense in 'n slegte gesondheidsituasie) nie moeilik om te vind nie wat om te doen.
Waldir, wat 'n paar dae later gesterf 65 slagoffer van iets wat verskyn op die doodsertifikaat as miliere tuberkulose en is skoongemaak om tuberkulose versprei oor die hele liggaam (een dag het ek moed en hierdie ander storie te vertel). Hy het gesterf van armoede Waldir.
Na "red" Waldir hul sorg te ontvang, wat talle en het die hele dag, ek was vry om huis toe te gaan en net kom soek - dit laat in die middag (probeer hier is om te sit in 'n rolstoel en totdat die ambulans), wat was die huis ondersteuning, bekend as Pous almal (...), maar eerder in die hospitaal bly, omkring die gang, in elke kamer, praat met mense en kry 'n kans om 'n glas water te lewer 'n persoon of vergeet, soms die gedagte van iemand om te voed met 'n paar hoop dat selfs ek het nie, en soos jy kan sien ek was verkeerd. Ek dink ons ​​albei het my net hoop dat oortuigend.
Sy het MIV gekontrakteer van haar man en was verbaas oor 'n positiewe MIV-diagnose as gevolg van 'n aantal opportunistiese infeksies wat haar man in 'n tydperk van 5 maande aangeval en doodgemaak het.
Maar toe ek haar ontmoet, ek was beter, ek het om terug te stap, soos 'n eendjie se luike (Ek het altyd gesê dat haar daardie glimlag ...), en is gevul met hoop en met 'n verwagting.
Maar ek het elke dag om daar te wees en medikasie endovenosoa ontvang, byt die gemartelde, was daar geen aar gevind kon word sonder 'n soektog 30, 50 minute ... en so het sy gehuil om die naald te sien (ek dink dit verder vererger situasie in hulle are) en ek het altyd gery het deur die 8 30 in die oggend om te probeer help (haar omhels en aangehou praat nonsens in haar oor, geslaag gesing harige meisie in 37 jaar en sy lag soos 'n kind. Tensy kry afgelei.
Ek saam met haar gebly het so veel as wat ek kan, maar moes verlaat, was dit 'n Vrydag en die lewe het my daar buite laai my verpligtinge en verbintenisse ...
Dit is 'n gewone storie, na 'n hospitaal in die wêreld. Net 'n detail in hierdie storie maak my rekening - dit:
Toe het. Dona Teresa, hoof van die hospitaal dag verpleegster, 'n dame 55 jaar, grys hare, gelukkige oë (die beeld van die ouma) het my vertel dat sy gesterf het.
Nog nooit gepraat met haar. Dit lyk vir my na hierdie dag heeltemal absurd dat 'n mediese beroep so onsensitief kan wees ...
Marcia, liewe, dat ek weet dat jy vir my waak van waar jy ook al is: Dankie vir die lesse wat jy vir my gegee het en vir die geseënde geleentheid om te dien en weer te begin, ná 'n RESET, om lief te hê om lief te hê