Anthony Babington - Geskiedenis Podcasts - 2021
Anthony Babington, die derde kind en oudste seun van Henry Babington, is in Oktober 1561 in 'n welgestelde Katolieke gesin in Dethick, Derbyshire, gebore.
Henry Babington sterf in 1571 en laat Anthony as sy erfgenaam onder die voogdyskap van sy moeder. Ongeveer 1579 trou Babington met Margery Draycot en dit lyk asof hy die volgende jaar 'n rukkie by Lincoln's Inn deurgebring het. (1)
In Maart 1586 het Anthony Babington en ses vriende byeengekom in The Plough, 'n herberg buite Temple Bar, waar hulle die moontlikheid bespreek het om Maria te bevry, Elizabeth te vermoor en 'n opstand aan te moedig wat ondersteun word deur 'n inval uit die buiteland. Met sy spioenasienetwerk was dit nie lank voordat Walsingham die bestaan ​​van die Babington -erf ontdek het nie. Om seker te maak dat hy 'n skuldigbevinding verkry het, het hy gereël dat Gifford op 6 Julie Babington besoek. Gifford het aan Babington gesê dat hy van Thomas Morgan in Frankryk van die plot gehoor het en bereid was om te reël dat hy boodskappe aan Mary kon stuur via sy brouervriend. (2)
Babington het Gifford egter nie heeltemal vertrou nie en het sy brief gekodeer. Babington gebruik 'n baie komplekse kode wat bestaan ​​uit 23 simbole wat vervang moet word met die letters van die alfabet (uitgesluit j. V en w), saam met 35 simbole wat woorde of frases voorstel. Daarbenewens was daar vier nulle en 'n teken wat aandui dat die volgende simbool 'n dubbele letter verteenwoordig. Dit wil voorkom asof die Franse ambassade reeds gereël het dat Mary 'n afskrif van die nodige kodeboek ontvang. (3)
Gilbert Gifford het die verseëlde brief aan Francis Walsingham geneem. Hy het vervalsers in diens geneem, wat dan die seël op die brief sou breek, 'n afskrif sou maak en die oorspronklike brief dan weer met 'n identiese stempel sou verseël voordat hy dit aan Gifford terugbesorg het. Die oënskynlik onaangeraakte brief kan dan aan Mary of haar korrespondente afgelewer word, wat nie bewus was van wat aangaan nie. (4)
Die afskrif is daarna na Thomas Phelippes geneem. Kriptanaliste soos Phelippes het verskeie metodes gebruik om 'n kode te breek soos dié wat Babington gebruik het. Byvoorbeeld, die algemeenste letter in Engels is "e". Hy bepaal die frekwensie van elke karakter en stel voorlopig waardes voor vir die wat die meeste verskyn. Uiteindelik kon hy die kode wat Babington gebruik, verbreek. Die boodskap het duidelik die moord op Elizabeth voorgestel.
Francis Walsingham het nou die inligting wat nodig is om Babington in hegtenis te neem. Sy hoofdoel was egter Mary Stuart en hy het die sameswering dus laat voortgaan. Op 17 Julie antwoord sy Babington. Die boodskap is aan Phelippes deurgegee. Aangesien hy reeds die kode gebreek het, het hy min moeite gehad om die boodskap te vertaal wat haar goedkeuring gegee het aan die moord op Elizabeth. Mary Queen of Scots het geskryf: "As alles gereed is, moet die ses here aan die werk gaan, en u sal voorsien dat ek, nadat hulle ontwerp is voltooi, myself van hierdie plek kan red." (5)
Walsingham het genoeg bewyse gehad om Mary en Babington te arresteer. Om die sameswering heeltemal te vernietig, het hy egter die name van alle betrokkenes nodig gehad. Hy het Phelippes beveel om 'n naskrif te maak van Mary se brief, wat Babington sou lok om die ander mans wat by die plot betrokke was, te noem. 'Ek sal bly wees om die name en eienskappe van die ses meneer wat die aanstelling moet uitvoer, te ken; ook van tyd tot tyd, veral hoe u te werk gaan. "
Simon Singh, die skrywer van Die kodeboek: die geheime geskiedenis van kodes en kodebreking (2000) het daarop gewys: "Die kode van Mary Queen of Scots toon duidelik aan dat 'n swak kodering erger kan wees as geen enkripsie nie. Beide Mary en Babington skryf eksplisiet oor hul voornemens omdat hulle van mening was dat hul kommunikasie veilig was, terwyl as as hulle openlik kommunikeer, sou hulle op 'n meer diskrete manier na hul plan verwys het. Verder het hul geloof in hul kode hulle veral kwesbaar gemaak vir die aanvaarding van Phelippes se vervalsing. Stuurder en ontvanger het dikwels so 'n vertroue in die sterkte van hul kode wat hulle oorweeg dit is onmoontlik vir die vyand om die kode na te boots en vervalste teks in te voeg. Die korrekte gebruik van 'n sterk kode is 'n duidelike seën vir die sender en die ontvanger, maar die misbruik van 'n swak kode kan 'n baie valse gevoel van veiligheid veroorsaak. " (6)
Walsingham het toegelaat dat die briewe steeds gestuur word omdat hy wou uitvind wie nog by hierdie plot betrokke was om Elizabeth omver te werp. Uiteindelik, op 25 Junie 1586, het Mary 'n brief aan Anthony Babington geskryf. In sy antwoord het Babington aan Mary gesê dat hy en 'n groep van ses vriende van plan was om Elizabeth te vermoor. Babington het ontdek dat Walsingham van die plot bewus was en het weggekruip. Hy het saam met 'n paar metgeselle in St John's Wood weggekruip, maar is uiteindelik by die huis van die Jerome Bellamy -gesin in Harrow gevang. (7) By die aanhoor van die nuus van sy inhegtenisneming het die regering van die stad 'n openbaring van openbare lojaliteit geopenbaar, en het sy 'haar openbare vreugde gesien deur klokkies te lui, vuur te maak en psalms te sing'. (8)
Babington se huis is deursoek vir dokumente wat getuienis teen hom sou lewer. By 'n onderhoud het Babington, wat nie gemartel is nie, 'n bekentenis afgelê waarin hy erken dat Mary 'n brief geskryf het wat die komplot ondersteun. Tydens sy verhoor is Babington en sy twaalf konfederate skuldig bevind en gevangenisstraf opgelê. "Die gruwels van semi-verwurging en om lewendig oopgesplit te word om die hart en ingewande uit te wis, word, soos dié van doodbrand, as aaklig beskou, maar in die aanvaarde volgorde van dinge." (9)
Galg is naby St Giles-in-the-Field opgerig en die eerste sewe samesweerders, onder leiding van Babington, is op 20 September 1586 tereggestel. Babington se laaste woorde was "Spare me Lord Jesus". 'N Ander samesweerder, Chidiock Tichborne, het 'n lang toespraak gehou waar hy Babington die skuld gegee het dat hy hom ingetrek het. (10) Die mans "is slegs vir 'n kort rukkie gehang, afgekap terwyl hulle nog gelewe het, en daarna gekastreer en onthoof".
Die ander sewe is die volgende dag na die stellasie gebring en het dieselfde dood gely, "maar, meer gunstig, deur die gebod van Queens, wat die voormalige wreedheid verfoeilik het" . Die laaste wat gely het, was Jerome Bellamy, wat skuldig bevind is aan die wegsteek van Babington en die ander in sy gesin se huis in Harrow. Sy broer het die hangman bedrieg deur homself in die tronk dood te maak. (11)
Op hierdie stadium was Mary meer geïsoleer as ooit tevore: al haar uitgaande briewe is gekonfiskeer en enige inkomende korrespondensie is deur haar tronkbewaarder gehou. Mary se moraal was op sy laagste, en dit het gelyk asof alle hoop verlore was. Dit was onder hierdie ernstige en desperate omstandighede dat sy op 6 Januarie 1586 'n verstommende pakket briewe ontvang het.
Die briewe was van Mary se ondersteuners op die vasteland, en hulle is deur haar Gilbert Gifford, 'n Katoliek wat in 1577 uit Engeland vertrek het, as priester aan die English College in Rome gesmokkel. By sy terugkeer na Engeland in 1585, klaarblyklik gretig om Mary te dien, het hy onmiddellik die Franse ambassade in Londen genader, waar 'n hoop korrespondensie opgehoop het. Die ambassade het geweet dat Mary hulle nooit sou sien as hulle die briewe deur die formele pad stuur nie. Gifford het egter beweer dat hy die briewe in Chartley Hall kon insmokkel, en sekerlik het hy sy woord gestand gedoen. Hierdie aflewering was die eerste van vele, en Gifford het 'n loopbaan as koerier begin en nie net boodskappe aan Mary oorgedra nie, maar ook haar antwoorde. Hy het 'n taamlike listige manier gehad om briewe in Chartley Hall in te sluip. Hy het die boodskappe na 'n plaaslike brouer geneem wat dit in 'n leerpakket toegedraai het, wat dan weggesteek was in 'n hol bult wat gebruik is om 'n vat bier te seël. Die brouer sou die vat by Chartley Hall aflewer, waarna een van die bediendes van Mary die kroeg oopmaak en die inhoud na die Koningin van Skotte bring. Die proses het ewe goed gewerk om boodskappe uit Chartley Hall te kry.
Ons ... sal die aflewering van u koninklike persone onderneem uit die hande van u vyande ... Vir die versending van die usurpator (Elizabeth) ... ses edele here, wat hulle vir die ywer wat hulle het vir die Katolieke saak .. sal die tragiese teregstelling onderneem.
As alles gereed is, moet die ses here aan die werk gesit word, en as dit klaar is, kan ek op een of ander manier hiervandaan wegkom ... dan wag ons op buitelandse hulp.
Terwyl Mary in Engeland was, is daar 'n komplot op 'n plot teen Elizabeth gemaak deur die vriende van Mary en deur mans wat na haar as hul regmatige koningin gekyk het. Of Maria van hierdie plotte geweet het, is onseker ... Briewe is gevind ... maar daar was baie wat toe gesê het, en baie wat nog steeds glo, dat hierdie briewe vervalsings was - dit wil sê dat dit deur Maria se vyande geskryf is die doel om mense te laat glo dat sy skuldig is.
(1) Penry Williams, Anthony Babington: Oxford Dictionary of National Biography (2004-2014)
(2) Alison Ploughden, Gilbert Gifford: Oxford Dictionary of National Biography (2004-2014)
(3) Simon Singh, Die kodeboek: die geheime geskiedenis van kodes en kodebreking (2000) bladsy 38
(4) Bruce Norman, Secret Warfare: The Battle of the Cyphers (1973) bladsy 32
(5) Mary Queen of Scots, brief aan Anthony Babington (17 Julie 1586)
(6) Simon Singh, Die kodeboek: die geheime geskiedenis van kodes en kodebreking (2000) bladsy 42
(7) Penry Williams, Anthony Babington: Oxford Dictionary of National Biography (2004-2014)
(8) William Camden, Annales Britannia (1615) bladsy 303
(9) Elizabeth Jenkins, Elizabeth die Grote (1958) bladsy 271
(10) Penry Williams, Anthony Babington: Oxford Dictionary of National Biography (2004-2014)
(11) William Camden, Annales Britannia (1615) bladsy 309
Babington het die gevange Maria, die Koningin van Skotte, betrek by sy komplot om Elizabeth te vermoor en Mary op die troon van Engeland te bring, en dit het gelei tot haar teregstelling binne enkele maande. Behalwe die moorddadige bedoeling van die plot, is die verontrustende aspek van hierdie sameswering dat Elizabeth se speurder, sir Francis Walsingham, van die plot geweet het omdat hy 'n dubbele agent gehad het wat ook as 'n agentprovokateur gedien het. Daar is 'n element van verstrikking-veral wat Mary se antwoorde op korrespondensie betref-in Walsingham se hantering van die saak. Soos die BBC History -webwerf opmerk:
Walsingham het 'n afsku van Mary en alles waarvoor sy gestaan ​​het, en belowe om haar te laat val. Dit sou hom amper 20 jaar neem. Maar toe hy in 1586 ontdek dat sy ooreenstem met 'n groep katolieke onder leiding van die jong Anthony Babington, gryp hy sy kans aan.
Vir die eerste fase van sy plan gebruik Walsingham 'n spioen met die naam Gifford om as 'n dubbele agent op te tree. Gifford oorreed die plaaslike brouer om Mary aan te moedig om hom te gebruik as 'n geheime manier om met die buitewêreld te kommunikeer. Deur 'n stelsel op te stel waarin Mary se persoonlike briewe in en uit Chartley (haar huidige woning) in 'n biervat weggesteek is, kon Walsingham haar korrespondensie onderskep en ontsyfer. Die relatief eenvoudige kode wat Maria gebruik het, is vinnig ontsyfer, en vertalings is vir Elizabeth verskaf. Hierdie briewe is dan weer verseël en na hul bestemming gestuur of in die gevangenis by Maria afgelewer. En so het die plot gevorder.
Walsingham het intussen sy tyd gebyt. Gelukkig vir hom was Babington en sy vriende entoesiasties, maar onervare plotters en wou hulle graag hul planne in die openbaar bespreek. Dit was dus nie moeilik vir die owerhede om hul bewegings by te hou nie. Nadat hy sy planne aan Mary uiteengesit het, probeer Babington nou om haar deelname aan die plot te verseker. Dit was die oomblik waarop Walsingham gewag het. Toe die noodsaaklike brief van Maria om besonderhede onderskep word, is 'n naskrif in haar hand gesmee om die identiteit van die plotters te vra. Die name is behoorlik verskaf, en hul lot is verseël. Mary se betrokkenheid by die plot is bewys, en die dekoderingskenner het 'n galg op die blad getrek. Walsingham kan nou intrek vir die moord.
Young Chidiock Tichborne het 'n elegie geskryf terwyl hy in die toring was, wat 'n paar bekendheid verwerf het met sy spookagtige kontraste (let op dat slegs een woord slegs een lettergreep is en dat 'geval' deur elise uitgespreek kan word):
Tichborne se elegansie
Geskryf met sy eie hand in die toring voor sy teregstelling
My jeugdigheid is maar 'n ryp van sorg,
My fees van vreugde is net 'n skottel van pyn,
My koringoes is maar 'n veld van onkruid,
En al my goeie is net 'n ydele hoop op wins
Die dag is verby, en tog het ek geen son gesien nie,
En nou leef ek, en nou is my lewe klaar.
My verhaal is gehoor, maar tog is dit nie vertel nie,
My vrugte het geval en tog is my blare groen,
My jeug is verby, maar ek is nog nie oud nie,
Ek het die wêreld gesien en tog is ek nie gesien nie
My draad is geknip en tog word dit nie gespin nie,
Ek het my dood gesoek en dit in my baarmoeder gevind,
Ek het na die lewe gesoek en gesien dit is 'n skaduwee,
Ek het die aarde getrap en geweet dit is my graf,
En nou sterf ek, en nou is ek maar gemaak
My glas is vol, en nou is my glas vol,
Die Tichborne -gesin was stewig, onwrikbaar, herhalend Katoliek: Chideock se neefs, pa Thomas Tichborne en sy broer Nicholas, is tereggestel (omdat Thomas 'n Katolieke priester was en sy broer hom gehelp het om te ontsnap, in 1602 en 1601, onderskeidelik).
20 September 2010 Hoofman
Die onlangs voltooide pouslike besoek aan Engeland het baie herinnerings aan die land se traumatiese wegbreek uit die kerk ontlok. (Behalwe meer onlangse verleenthede.)
Terwyl ons die skeuring uit die gemak van terugskouing ken, het diegene wat teenwoordig was tydens die begin van die 16de eeu (en lank daarna) die taak om wenners en verloorders op bloeddeurweekte stellasies uit te sorteer.
Daarom onderbreek ons ​​hierdie datum om kennis te neem van die uitwissing van die Babington Plot op 20 en 21 September, 'n halfgebakte plan om die Ou Geloof te herstel wat in een van die geskiedenis van spioenasie se kenmerkende prestasies geword het.
Sy naamgenoot, die jong sir Anthony Babington, was 'n geheime Katoliek met meer geld as verstand, soos baie van 'n Katolieke van hierdie tyd.
Babington was 'n maklike prooi vir die mede-katolieke Mary Queen of Scots nadat hy in sy jeug as haar blad gedien het.
Walsingham was lank nie van mening dat dit sy eie veiligheid of sy soewereine bekommernis was nie, maar Mary het die Koningin van Skotte te gevaarlik geag om in die lewe te bly: elke Katolieke komplot teen Elizabeth was van plan om haar op die troon te vervang deur hierdie katolieke neef.
In hierdie gevaarlike tye probeer Elizabeth se onwilligheid om mede -koninklikes te weerstaan, in hierdie gevaarlike tye, en Walsingham het Babington en 'n groep ander katolieke vasgevang in die ontwerp en dokumentasie van 'n plan om Elizabeth te vermoor en 'n Spaanse inval te ondersteun.
En die belangrikste vir Walsingham, hulle het Mary laat teken.
Alhoewel die ontwerp groot was, was die werklike gevaar bykans nul, want Walsingham, 'n renaissance-verkenningsman wat bekend was vir sy intelligensie-netwerk wat oor die vasteland strek, het maande tevore die sirkel binnegedring.* Walsingham het die sameswering laat ryp word lank nadat hy die goedere soos Babington, met die bedoeling om dit 'n instrument te maak van die vernietiging van Maria. Hy het daarin geslaag.
Gekodeerde korrespondensie dat Mary gedink het dat sy in en uit haar sel smokkel, word eintlik onderskep en ontsyfer.
Toe Babington vir haar skryf, met verwysing na sy voorneme met ses edele here " om koningin Elizabeth te vermoor, het Mary haarself met 'n gunstige antwoord gedoem:
As die aangeleentheid so voorberei word en kragte gereed is, binne en buite die koninkryk, dan is dit tyd om die ses here aan die orde te kry om die ontwerp te bereik, kan ek skielik van hierdie plek af weggevoer word.
Binne enkele dae was alle Mary, Babington, ses here en nog meer in kettings, en die gewone mense word gemartel tot belydenisse en implikasies. **
Die afrekening vir Mary Queen of Scots sou 'n paar maande lank nog nie opdaag nie.
Maar diegene van minder teling is gestuur met gestuur. In twee trosse was daar altesaam 14 veroordeeldes op hierdie datum, Babington, opgehang, getrek en in kwartiere geneem vir verraad, saam met medepligtiges John Ballard, Thomas Salisbury, Robert Barnewell, John Savage, Henry Donn en Chidiock Tichborne — the die laaste hiervan laat hierdie traumatiese poëtiese adieu agter:
Die lente is verby, en tog het dit nie gespruit nie
Die vrugte is dood, en tog is die blare groen,
My jeug is verby en ek is nog maar jonk,
(Luister na 'n vers van 'n vers wat hier en hier hardop gelees word.)
Die marteling wat hierdie eerste sewe ongelukkiges verduur het toe hulle ingewande uit hul nog lewende lywe geruk is, was so aaklig dat Elizabeth die sewe ander wat die volgende dag tereggestel het, beveel het om bloot aan die dood gehang te word voor die ontmantelingsake. & Dolk
'N Paar boeke oor die spionmeester Francis Walsingham
* Walsingham het baie erwe om mee te worstel, maar het Elizabeth nog beter diens gehou oor die opbou van die Spaanse Armada deur middel van 'n spioenasienetwerk in Italië, en het dit selfs gebruik om die inval met 'n belangrike ekstra jaar te vertraag deur Spanje op te droog. #8217s kredietlyn met Italiaanse bankiers. (Bron, via (pdf))
Terloops, en heeltemal van die onderwerp af: die subversiewe, vooruitdenkende filosoof Giordano Bruno en 'n Italianer wat uiteindelik deur die Inkwisisie tereggestel is, is na bewering een van die werknemers in Walsingham.
** Gelukkig vir Elizabeth, die verraadlike protestante wat ondersteun het haar terug toe sy aan die genade van haar katolieke halfsuster Mary Tudor beter in staat was om hul tong onder dwang te hou.
& dolk Een van diegene wat op 21 September tereggestel is, Charles Tilney, het 'n skuins verband met Shakespeare: hy is 'n moontlike skrywer van die toneelstuk Locrine, wat Shakespeare moontlik hersien en/of opgevoer het Locrine is in die Shakespeare Apokriewe.
'N Wandel in die geskiedenis
'N Droë maar bewolkte dag vir vandag se stap - maar PASOP! As u sensitief is, wees gewaarsku dat die wandeling van vandag 'n paar grusame oomblikke het!
Nadat ons buite Holborn -metrostasie vergader het ('n ander groot groep vandag van 62), lei ons gids, Aly, ons af in Kingsway en draai dan links in Remnant Street, kom ons in Lincoln's Inn Fields. Ons stap na die sentrum by die bandstand waar ons ons eerste stop gehad het. Dit was hier waar openbare teregstellings vroeër plaasgevind het, en dit was die plek waar die laaste openbare ophang, teken en kwartier in hierdie gebied plaasgevind het. Vir die van julle wat presies wil weet wat dit beteken, sal ek julle vertel. NB Grusame stukkies kom op! - Eerder as om aan 'n steier gehang te word as die persoon val, breek hy sy nek, 'n strop word om die nek gesit en die persoon word van die grond af opgehef om te verstik, maar nie dood te maak nie. 'N Swaard sou dan gebruik word om die gevangene van lies tot nek oop te sny om interne organe te verwyder terwyl die gevangene nog leef. Die beulte was baie vaardig in hul werk en kon hul slagoffers 'n geruime tyd aan die lewe hou. Anthony Babington was inderdaad nog by sy bewussyn toe sy penis verwyder is! Sodra die ontheffing plaasgevind het, is die lyke in vier gesny en na die vier uithoeke van die stad geplaas as 'n waarskuwing vir almal wat moontlik oorweeg om verraad te pleeg. Die gevangenes in hierdie geval was die Babington Plotters, onder leiding van bogenoemde Anthony Babington (24 Okt 1561 - 20 Sep 1586). Die vonnisoplegging van die plotters lui:
'Vanuit (die Tower of London) word u op 'n hekkie deur die oop strate getrek, waar u lewendig kan ophang en kap, en u liggaam sal oopgaan, u hart en ingewande uitgeruk word, en u privaat lede word afgesny en voor u oë in die vuur gegooi. Dan moet u kop van u liggaam verwyder word en u liggaam in vier dele verdeel word om na die plesier van die koningin ontslae te raak. Mag God barmhartig wees op jou siel. " (Uit Daniel Diehl en Mark P Donnelly, Tales from the Tower of London, Sutton, Gloucestershire, 2006 p.118)
So wie was die Babington Plotters? Hulle was 'n groep mans wat beplan het om Mary Queen of Scots op die troon te bring en koningin Elizabeth I te vermoor. In hierdie tyd was daar baie godsdienstige spanning en paranoia oor die vooruitsig dat 'n katolieke monarg op die troon sou kom. Hul leier, Anthony Babington, wat slegs 24 jaar oud was toe hy tereggestel is, is uit 'n welgestelde katolieke gesin gebore. Hy het met Mary Queen of Scots in aanraking gekom terwyl hy as bladseun gewerk het in die graaf van Shrewsbury se huishouding, wat op daardie stadium Mary se tronkbewaarder was. Terwyl hy omstreeks 1580 op die vasteland gereis het, ontmoet hy die aarts samesweerder Thomas Morgan en hy word oorreed om koerierbriewe aan Mary te stuur terwyl sy nog deur die graaf van Shrewsbury aangehou word. Toe Mary na Tutbury verskuif is, het sy rol as koerier tot 'n einde gekom. Op 6 Julie 1586 skryf hy aan Mary Stuart en vertel dat hy en 'n groep vriende van plan was om Elizabeth te vermoor, en sy sou haar as koningin opvolg. Hy het geskryf om haar toestemming, wat hy geglo het sy kan verskaf, omdat sy die wettige troonopvolger was. Katolieke het Elizabeth nie as die regmatige erfgenaam erken nie, omdat hulle nooit Henry VIII se egskeiding van Catherine van Aragon en sy daaropvolgende huwelik met Anne Boleyn, Elizabeth se ma, erken het nie. Mary se antwoord beklemtoon die behoefte aan hulp uit die buiteland, maar sy laat dit aan sy gewete oor die moord oor. Sir Francis Walsingham, hoof van die koningin se veiligheidsmagte, het baie effektiewe spioene gehad en hy is ingelig oor alles wat aangaan. Babington en sy vriende is byeengebring en op 18 September 1586 is hy en sy 13 mede-samesweerders skuldig bevind aan hoogverraad en gevonnis om opgehang, getrek en in kwartiere opgeskort te word.
Omdat daar so baie van hulle was, en die manier waarop dit uitgevoer is, was 'n uitgerekte manier, is besluit dat die teregstellings oor twee dae sou plaasvind. Sewe sou tereggestel word deur die tweede sewe. Omdat die samesweerders in die omgewing van Lincoln's Inn Fields ontmoet het, is besluit dat dit 'n geskikte plek is om te sterf. Hulle skrik van skrik was egter so dat die koningin beslis het dat die tweede groep van sewe op 'n meer reguit manier uitgevoer moet word. Onder die eerste groep was Anthony Babington, John Ballard en Chidiock Tichborne.
Na hierdie hartseer verhaal stap ons terug uit die Fields en verder na Whetstone Park. Dit is vandag nie veel meer as 'n toegangspad vir die Chancery Court Hotel en ander geboue nie, maar in die 16de en 17de eeu was dit berug as 'n 'rooi lig' distrik. In is beskryf deur Francis Grose in sy 'The 1811 Dictionary of the Vulgar Tongue' as:
"'N Baanbaan tussen Holborn en Lincoln's Inn Fields, wat voorheen bekend was as die oord van vroue in die stad".
Ons het nou ons lewens in ons hande geneem en deur Holborn Place gestap na High Holborn. Ek sê dit, want taxi's is geneig om hier vinniger deur te sny as die spoedgrens van 5 myl per uur! Ons draai toe regs na Chancery Lane en stop naby die voormalige plek van die George and Blue Boar Inn. Dit was 'n middeleeuse herberg wat bekend was as die wegspringplek vir gevangenes op pad van die Newgate -gevangenis na die galg by Tyburn (by Marble Arch). Die ongelukkiges op pad na hul dood sou stop vir 'n laaste drankie. Jonathan Swift wat Gulliver's Travels geskryf het, het die volgende neergeskryf in sy gedig "Clever Tom Clinch" uit 1727.
'Soos 'n slim Tom Clinch, terwyl die geritsel wankel
Ry statig deur Holborn om in sy roeping te sterf.
Hy stop by The George vir 'n bottel sak
En het belowe om daarvoor te betaal as hy terugkom "
Ons stap nou af en draai regs in Chancery Lane self. 'N Gesin genaamd Turner het op die plek van No.68 Chancery Lane gewoon. Hulle het 'n 21 -jarige meisie, Eliza Fleming, as kok in diens geneem. Op 'n dag het die Turners 'n aandete gehou, en almal het met voedselvergiftiging afgegaan. 'N Dokter is ontbied en hy het spore van arseen gevind in die skottel wat die kluitjies vasgehou het. Eliza, wat na bewering betrokke was by 'n ander werknemer Roger Gadsen, en wat mev Turner in 'n kompromie -posisie met hom vasgevang was, is in 'n wraakdaad deur haar minnares betrek en aangekla van poging tot moord.
Ons stap nou terug na High Holborn en steek die pad oor, draai links en stap na Red Lion Street. Hier draai ons na Eagle Street. Dit was waar Eliza se gesin gewoon het. Eliza was verloof om getroud te wees, en het verskeie briewe aan haar verloofde geskryf waarin sy teen onskuld protesteer. Sy is vir verhoor gestuur en skuldig bevind. Tot haar afgryse is sy ter dood veroordeel. Eers in 1861 het die doodstraf vir poging tot moord opgehou. Op 26 Julie 1815, deur ongelukkige toeval op die datum waarop sy sou trou, is Eliza tereggestel in Newgate. Sy het na haar dood gegaan met 'n wit mousseline -toga en wit kinderstewels, en dit word aanvaar dat dit die klere was wat sy tydens haar troue wou aantrek.
'N Week na haar teregstelling is haar lyk na die St. Haar begrafnis lok duisende mense en verander in 'n demonstrasie, omdat hulle meen dat sy 'n ernstige miskraam opgedoen het. Sy is 'n sondebok vir die Turner -gesin gemaak. 'N Paar jaar later het 'n lid van die familie 'n belydenis op die sterfbed afgelê dat dit hom was wat kwaad was omdat hy uit die testament van mnr Turner gesny is, wat die arseen in die kluitjies gesit het. Aangesien slegs een persoon hierdie bekentenis gehoor het, is dit nie moontlik om die waarheid te bevestig nie, maar dit wil voorkom asof Eliza onregverdig beskuldig en tereggestel is.
Ons stap nou weer ons treë 'n entjie terug in Red Lion Street om oorkant die Old Red Lion pub te stop. Ons kom nou by die Regicides of King killers - die mans wat verantwoordelik was vir die dood van Charles I. Skoolhoof is natuurlik Oliver Cromwell, saam met sir Henry Ireton en John Bradshaw.
Na die herstel van die monargie was daar 'n wraakgierige atmosfeer in die stad - mense eis herstel en wraak teen die mans wat so 'n misdaad gepleeg het. Die enigste probleem was dat 'n aantal van hulle reeds dood was! Hulle lyke is opgegrawe en hulle is na Tyburn geneem, sodat hulle in die openbaar opgesny kan word. Die wa met die lyke het die nag in Holborn gestop en die lyke is in die kelder geplaas. Een van die lyke, dié van John Bradshaw, is nie behoorlik gebalsem nie en het stink. Dit het 'n baie onaangename stank in die kroeg gelaat.
Daar is 'n gedenkplaat buite die kroeg wat hierdie geleenthede beklemtoon, maar ongelukkig het hulle die verkeerde datum gebruik. Die lyke het hier gebly in die nag van 28 en 29 Januarie 1661 NIE 1658 nie. Daar is ook 'n legende dat ondersteuners van die parlementariërs ingesluip het en die liggaam van Oliver Cromwell gesteel het, deur 'n ander lyk vervang en dit dan na die Rooi Leeuplein geneem het waar hulle hom in 'n ongemerkte graf begrawe het.
Ons het ongelukkig nie tyd gehad vir die laaste stop nie, so ons stap het hier geëindig. Ek vertrou dat u dit geniet het - tot 'n volgende keer.
Anthony Babington - Geskiedenis
ANTHONY BABINGTON (1561-1586), Engelse samesweerder, seun van Henry Babington van Dethick in Derbyshire, en van Mary, dogter van George, Lord Darcy, is in Oktober 1561 gebore en is in die geheim grootgemaak as 'n Rooms-Katoliek. As jeug dien hy in Sheffield as blad vir Mary Queen of Scots, vir wie hy vroeg 'n vurige toewyding voel. In 1580 kom hy na Londen, woon die hof van Elizabeth by en sluit hom aan by die geheime genootskap wat daardie jaar gestig is om die Jesuïete sendelinge te ondersteun. In 1582 na die teregstelling van Father Campion, trek hy terug na Dethick, en behaal sy meerderheid vir 'n kort tydjie met die bestuur van sy boedels. Later gaan hy na die buiteland en raak in Parys verbonde aan die ondersteuners van Mary wat met haar hulp van Spanje haar vrylating beplan het, en met sy terugkeer is aan hom briewe toevertrou.
In April 1586 word hy saam met die priester John Ballard leier van 'n komplot om Elizabeth en haar predikante te vermoor, en organiseer hy 'n algemene Rooms -Katolieke opstand in Engeland en bevry Maria. Die sameswering word deur Mendoza, die Spaanse ambassadeur, een van sy hoofaanstigters en ook deur Walsingham beskou as die gevaarlikste van die afgelope jare, in sy algemene doel om die regering te vernietig, 'n groot aantal Rooms -Katolieke, en het gevolge regoor die land. Filips II van Spanje, wat vurig die sukses van 'n onderneming "so Christelik, regverdig en voordelig vir die heilige Katolieke geloof" begeer het, het 1 beloof om te help met 'n ekspedisie en die moord op die koningin is uitgevoer. Babington se optrede is gekenmerk deur openlike dwaasheid en nietigheid. Omdat hy 'n teken van waardering van Mary vir sy dienste wou hê, het hy 'n lang korrespondensie met haar gevoer, wat deur die spioene van Walsingham onderskep is. Op 4 Augustus is Ballard in beslag geneem en sy kamerade verraai, waarskynlik onder marteling.
Babington het toe om 'n paspoort in die buiteland aansoek gedoen, met die oog op die doel om die vlugtelinge te bespied, maar in werklikheid om die buitelandse ekspedisie te organiseer en sy eie veiligheid te verseker. Omdat die paspoort vertraag is, het hy aangebied om 'n gevaarlike sameswering aan Walsingham te openbaar, maar laasgenoemde het geen antwoord gegee nie, en intussen is die hawens gesluit en kon niemand die koninkryk 'n paar dae verlaat nie. Hy is steeds sy vryheid toegelaat, maar op 'n aand terwyl hy saam met die dienaar van Walsingham saam met hom was, het hy 'n memorandum van die minister oor homself waargeneem, gevlug na St John's Wood, waar 'n paar van sy metgeselle by hom aangesluit het, en nadat hy hom vermom het, daarin geslaag om Harrow te bereik, waar hy beskut is deur 'n onlangse bekeerling tot Romanisme. Einde Augustus is hy ontdek en in die toring opgesluit.
Encyclopedia Britannica, 11de uitg. Vol III.
Site copyright &copy1996-2009 Anniina Jokinen. Alle regte voorbehou.
The Jesuit: Or, the History of Anthony Babington, Esq.: An Historical Novel: By the Authoress of 'More Chosts, ' 'The Irish Heiress, ' &ampC Vol. Ek