Johanna Strauss is die nuwe hoof van die Durbanville-kinderhuis. Covid-19 se inperkings het groot uitdagings aan die kinderhuis, en geldinsameling, gestel. "Maar dié is 'n huis vir kinders, waar hulle geborge en veilig is." Foto: Edrea du Toit
'Ons is daar weg in 'n groot motor met 'n vriendin van my ma, in haar statige ou Wolseley. Die kar het soos 'n groot skip oor die pad gewieg. Daar was 'n hek. Ons het die paadjie afgery. Voor die gebou was daar 'n tuin met 'n bankie. Ek is aan die vriendelike juffrou Prins voorgestel en sy het by my op die bankie kom sit en my hand vasgehou. Daarna het my ma my gegroet. Sy het weggery en deur die venster vir my gewaai. Ek sal dit nooit vergeet nie, ek het op die bankie in die son gesit en na my klein handjies gekyk. Ek was ses jaar oud. My ma was weg."
Dis hoe die skrywer Herman Lategan sy aankoms by die Durbanville-kinderhuis beskryf. Sy ma kon nie finansieel vir hom sorg nie en hy was 'n jaar lank in die kinderhuis. Vir die eerste maand het hy, verlam deur verdriet, nie 'n woord gepraat nie. "Ek onthou daardie gevoel van stom wees. En ek het geweet: Eendag as ek weer praat, sal ek nooit weer sonder woorde wees nie. Ek sal die donkerte met woorde besweer."
Vir die akteur Ramey Short het daardie smal paadjie deur die hekke, verby die bankie, een ding beteken: tronk. "Waaruit ek wou ontsnap. Ek is as baba by die Durbanville-kinderhuis afgelaai, my hele kinderlewe was daar. Eers later het ek besef daardie hekke was my deur tot 'n veilige hawe, tot geborgenheid, 'n toekoms."