Om net al die vraag te stel, is jy al kant en klaar deel van die vraag met jou hele menswees aangesien jou konkrete menswees van hierdie oomblik al reeds inspeel op die wyse waarop jy die vraag stel. So kan dit wees aan die begin van ‘n nuwe jaar dat jy redelik gehawend vanuit 2009 by 2010 aankom. Dit kon dalk ‘n slegte jaar gewees het. Dalk lyk ek soos die ou hoendertjie wat sê: 2009 was tuff, maar ek het dit gemaak!
Of dalk gaan dit met jou baie goed aan die begin van hierdie nuwe jaar. Ook die lewensfase waarin jy jou bevind en so ook jou behoeftes speel alles spontaan mee in die stel van die vraag na die sorg van die Here. Die punt is: Dit is en bly sekerlik een van die mees basiese geloofsversugtinge: dat die Here sorg, en dat ek as gelowige ook van die Here mag verwag dat die Here in 2010 sal sorg.
Jes 43: Onder alle omstandighede – water, riviere, vuur (alles beelde van die grootste bedreiginge) behoort jy aan die Here, jou Skepper want jy is kosbaar in God se oë.
Goed Here, ek gaan kyk. Ek gaan kyk en sal myself dan (in die lig van die voorafgaande verse 21-24) afvra: waar’s my hart wat die saak aan betref; hoe sien ek dit (my perspektief; oog as lamp van die liggaam); wat is op hierdie oomblik in my lewe vir my die belangrikste (my lewensprioriteite)? En as ek dan moet, dat ek bereid sal wees om my perspektief te hersien (vers 24 oor balk in my eie oog).
In haar bundel Palinodes (1987) het die bekroonde digter, literêre kritikus en akademikus van formaat ’n gedig oor Emily Dickinson geskryf:
Die titel Vuurwiel dui op ’n Boeddhistiese proses van suiwering en transformasie. Die lewe, alles, is in ’n proses van suiwering. Die suiwering begin al met die eerste reeks: Klaagsange. Hierdie klaagsange, wat handel oor die dood van die digter se kollega Lisbé Smuts, is ontroerend:
Die Machu Picchu-gedigte bied oneindig plesier. In die eerste Machu Picchu-gedig kom dit aan die lig hoe die reisiger (digter) in twintig jaar verander het. Reise, ook lewensreise, laat geen digter onaangeraak nie. In die skadu van Machu Picchu waar God en natuur volledig één word, slaag die digter deur herhaling uitmuntend daarin om die leser na die skadu van Machu Picchu te lok.
In die agtste afdeling daag daar ’n aantal bekendes op. Hulle is spieëlbeelde van ons gesigte. Iets van onsself (al is dit net drome) word weerspieël in die beeldreeks.
Wat ook in die bundel opval, is die taalspel van die banale en die verhewe. Deur die botsende word die lyding oor-leef (Ek negotiate my pyn, bl 75-76). Die banale en die verhewe is eie aan ons lewe.
Die laaste gedig van hierdie reeks handel oor “Derwiese dansers” wat “tollend weg van die ek” is. Vuurwiel is suiwering. ’n Suiwering van die ek, weg van die ek. Want die ek vind plek in en deur die ander.