Uit die argief: Baie van Suid-Afrika se Volkswagen-kewers lê seker nou al in ’n skrootwerf of staan iewers in ’n motorhuis en stof gaar. In 2010 was daar egter ’n groep vriende wat met onder meer ’n omgeboude Volksie oor die Van Zylspas gery het.
Daar is drie paaie wat by daardie punt bymekaar kom, maar jy kan skaars die spore van die paadjies sien want dit is ’n harde gruisoppervlak en daardie wêreld se kwaai wind waai alle tekens van spore op die grond gou-gou toe.
Toe ry ek maar in 2004 ’n groen drom van Zeerust af saam, gaan plant dit daar waar die paaie vertak en gooi dit vol klippe en so verdwaal ons nie meer daar nie.
In 2010 het Hennie Welman my gevra of hy met sy omgeboude Kewer kan saam as ons weer Kaokoland toe ry. Dié Kewer is eintlik die Suid-Afrikaanse weergawe van ’n Baja Bug – ’n Volksie wat omgebou is om veral in sand, woestyne en op strande, te kan ry.
Ek het dadelik “ja” gesê, hoewel ’n paar manne skepties was. Uit ervaring het ek geweet dié Volkswagen en sy baas sal dit maak want in die jare tagtig het ek en my broer die Roof of Africa-veldren in Lesotho gery en daar het ek gesien dat hulle sonder moeite oor baie slegte paaie en klippe kan ry.
Hennie is ’n man wat weet van ysters en hy is Volksie-mal. Hy het ’n string veranderinge aan sy Kewer aangebring – die onderstel is versterk en gelig vir meer grondvryhoogte, hy het 31 duim-wiele opgesit, ’n spesiale koppelaarplaat en vliegwiel ingesit, ’n 2.0 Golfenjin ingebou en natuurlik ’n dakrakkie opgesit.
Vir die reis het hy vyf jerriekanne met brandstof, ’n waterkan, stoel, slaapgoed en kleresak in die Kewer gelaai en ’n spaarwiel en tent op die dakrak vasgemaak.
Die oggend wat ons Van Zylspas moet uit, breek uiteindelik aan. In die kamp heers ’n vreemde stilte en daar word sommer langer na die sleepstange en banddrukmeters gekyk.
Hoewel die hele pas so 12 tot 13 km lank is, is die heel ergste die afdraand net ná die uitkykpunt oor Marienfluss.
Maar die beste word mos vir laaste gebêre, en so staan ons almal uiteindelik aan die kant van die pad – met kameras reg – en wag dat die Kewer sy staal moet wys. Maar toe die kameramanne hulle oë uitvee, is hy oor die slegste plekke. Dit was eintlik ’n antiklimaks want dit het heeltemal te maklik en te goed gegaan.
Ons ander klomp in ons Toyotas het dit egter maar moeilik gehad, want ons het elkeen ook ’n wa gesleep.
Hennie en sy kewer moes vroeër as die res van ons huis toe vertrek en hoewel ons nog ’n paar dae in die omgewing rondgery het, moes hy en die Kewer ons by Puros verlaat. Die res van ons is na die Hoanibrivier en ons het via die Palmwag Crowhter-roete tot by Palmwag gery.
Hierdie artikel het oorspronklik in WegRy #83 (Junie 2016) verskyn. Ons probeer nuwe inligting bywerk, maar feite en geite kon intussen verander het - laat weet gerus as jy so iets raaksien.