In die sleutelteks loop Jesus op water en red Petrus toe hy bang word. Josef word in Genesis 37 as slaaf verkoop. Psalm 105:17 verwys weer na Josef wat voor die volk uitgestuur is om te voorsien tydens die hongersnood. Romeine 10 bevestig: Niemand wat in Hom glo sal teleurgesteld staan nie.
24Die skuit was reeds 'n paar kilometer van die kus af en is deur die golwe geteister, want die wind was van voor. 25Met dagbreek die volgende môre het Hy op die see na hulle toe aangeloop gekom. 26Toe sy dissipels Hom op die see sien loop, het hulle groot geskrik en gesê: "Dis 'n spook!" Van angs het hulle hard begin skreeu.
Jesus sowel as Petrus loop op die water – 14:22-33
Jesus kry dit uiteindelik reg om alleen te wees om in afsondering te kan bid teen die berg op, nadat Hy die skare weggestuur en die dissipels in die skuit na die oorkant toe te laat vaar. Êrens tussen drie-uur en ses-uur in die oggend, die vierde nagwaak ("Teen dagbreek" in die N.A.V. vertaal), het Jesus hulle ingehaal met hulle gesukkel teen die wind terwyl Hy op die see loop. Jesus stel die dissipels gerus in hulle angs en beveel Petrus om na Hom toe op die water te loop. Terwyl hy Jesus in die oog gehou het, kon hy dit doen, maar toe sy fokus skuif het die twyfel hom laat sink.
Die wonder dien as sterk getuienis dat Jesus inderdaad die Seun van God is, soos die dissipels inderdaad van Hom bely. Dit sou 'n ongelooflike belangrike bindende faktor in die ontwikkeling van die Christelike kerk verskaf. Jesus kan nie net voorsien nie – die wonder van brood. Hy het ook beheer oor die Skepping, soos die Gees van God dit aanvanklik met die eerste Skeppingswonder gehad het (Gen. 1) – die wonder van die waterloop.
In die verlengde hiervan sou die dissipels Jesus ook kon vertrou vir die tipiese storms wat hulle in die werklike lewe ook ervaar het, met die versekering dat God groter is as enige storm en dat Hy kan voorsien in enige behoefte.
Jesus genees die mense in Gennesaret – 14:34-36
Die hoofstuk word afgesluit met die verdere berigte van Jeus se genesingswonders in Gennesaret waarin die aanraking van die soom van sy bokleed ook 'n rol gespeel het, soos tevore met die vrou wat aan bloedvloeiing gely het.
Ons lees later van soortgelyke gebeurtenisse in die vroeë kerk in Jerusalem (Hand. 5:15: "Die mense het selfs siekes op straat uitgedra en hulle daar op draagbare en beddens neergesit sodat, as Petrus daar verbygaan, al is dit maar net sy skaduwee op party van hulle kon val.").
Aanvangslied: Lied 214 "Here ons sal U loof vs 1,2,3"
Lied 105 "Loof God se naam 1, 2"
Vryspraak: Romeine 10
Skriflesing: Matteus 14:22-33
9As jy met jou mond bely dat Jesus die Here is, en met jou hart glo dat God Hom uit die dood opgewek het, sal jy gered word.
14Maar hoe kan 'n mens Hom aanroep as jy nie in Hom glo nie? En hoe kan jy in Hom glo as jy nie van Hom gehoor het nie? En hoe kan jy van Hom hoor sonder iemand wat preek? 15En hoe kan iemand preek as hy nie gestuur is nie? Daar staan ook geskrywe: "Hoe wonderlik klink die voetstappe van dié wat die goeie boodskap bring." i
F217. "Jesus, U Naam"
Oorspronklike titel: Jezus, uw Naam
Musiek en teks: Elisa Krijgsman
Afrikaanse teks: Faani Engelbrecht 2007
© Unisong Music Publishers t/a Reli Music Productions
Jesus, U Naam is die allerhoogste Naam
Jesus, U Naam vul ons hart waar ons ook gaan
1. In U Naam is seën en mag
ons oorwinning, liefde en krag
Heer, U Naam is Lig in die duisternis
2. In u Naam is redding en hoop
ons troos in elke nood
Heer, U Naam herstel wat gebroke is
Skriflesing: Matteus 14:22-33.
Gesels as inleiding tot die teksgedeelte oor wat als op die water kan loop.
Hier is inligting en videos van 8 verskillende diere/ insekte/ voëls wat op water kan loop.
Gebruik 'n glasbak met water om voorwerpe te toets. 'n Veer, 'n stuk gras, 'n Lego-mannetjie en ander voorwerpe kan getoets word.
Vra die kinders of hulle dink 'n mens kan op die water loop.
Lees dele van die fokusteks uit Die Nuwe Testament vir Kinders deur Stephan Joubert, Jan van der Watt en Hennie Stander, 1999.
24 Die dissipels* het met hulle boot oor die See van Galilea gevaar. Hulle was 'n hele ent weg toe daar skielik 'n groot storm op die water losbreek. Groot golwe en 'n sterk wind van voor af het dit vir die dissipels* baie moeilik gemaak om te roei.
25–27 Net voordat die son opkom, besluit Jesus om op die water na sy dissipels* toe te stap. Toe hulle Hom sien, het hulle baie groot geskrik. "Help, 'n spook!" skree hulle kliphard.
"Nee, dis net Ek," sê Jesus dadelik. "Moenie bang wees nie."
"Ek het net gebid en gebid en gebid!" Só beskryf Andane Bobi (24), 'n visserman, sy stryd om oorlewing nadat 'n tjokkaboot op 16 Julie 2017 by Thyspunt naby Kaap St Francis omgeslaan het. Hy is uit die ysige stormsee gered waarin hy drie ure om oorlewing gespartel het.
Andane was die jongste bemanningslid op die splinternuwe boot, die Maredon, wat tydens haar nooiensvaart omgeslaan het. Hy het om 1:30 die nag saam met ander op die dek diens gedoen toe die woeste stormwind en onstuimige see die boot skerp laat kantel het. "Die boot het gekantel tot op 'n punt dat jy net weet dit gaan nie regdraai nie," het hy later gesê. Andane het 'n reddingsbaadjie gegryp en oorboord gespring – net betyds.
Andane kon die ligte van 'n ander boot 'n ent weg sien, maar het geweet hy gaan nie die krag hê om tot daar te swem nie. Hy kon net probeer om aan die lewe te bly en te wag tot hy gered word. 'n Ander vissersboot het hom 'n paar ure later gesien en opgepik. Hy het erg aan verkluiming gely en moes gehospitaliseer word.
Die Maredon het uiteindelik op die rotse uitgespoel. Een persoon wat in die romp vasgekeer was, kon hier aan die dood ontkom. Nog vyf ander het ook vroeër ontvlug. Nege van die vissers is in die ramp oorlede.
Reddingwerkers het die gedoemde skip uit alle oorde bygestaan. Die NSRI, ander vissersbote, die polisie en ambulansdienste het hand bygesit. In wind van tot 100 km per uur en golwe van tot 6 meter hoog het mense hul lewens gewaag om na oorlewende te soek en slagoffers by te staan.
Die see is nie speletjies nie
Jode het geweet die see is nie speletjies nie. Vir die Jode was die see 'n ruimte van bedreiging en onsekerheid, die tuiste van gevaarlike magte.
Dalk is dit een van die redes waarom ons teks sê Jesus moes die dissipels "verplig", selfs "gedwing" het (anagkadzoo) om sonder Hom in die skuit te klim en na die oorkant te vaar. Die dissipels was nie gelukkig met die idee nie. Waarskynlik het hulle opgesien het teen die gevaar om met die skuit in die nag na die oorkant te vaar.
Hoewel die See van Galilea 'n binnelandse meer is, is die area bekend vir sy hoë windsnelheid en vir die groot storms wat op hierdie uitgestrekte meer kon voorkom.
As mens na Andane Bobi en die verhaal van die gedoemde Maredon luister, kan jy die dissipels nie juis kwalik neem nie.
Jesus is haastig
Die boeiende verhaal wat in ons Skrifgedeelte ontvou, begin met Jesus se haastige en dringende optrede om sy dissipels terug te stuur. Ons moet egter onthou wat net vooraf gebeur het. Johannes die Doper is onthoof en Jesus wou Hom na 'n eensame plek onttrek. Die skares het Hom egter gevolg en Hy het vir hulle brood gegee.
Die wonderlike vermeerdering van die vyf brode en die twee visse om 'n skare van meer as vyfduisend mense te laat eet, voordat die lang staptogte na hulle onderskeie dorpies en woonplekke begin, het behoorlik beroering veroorsaak. Almal was stom verbaas oor wat voor hulle oë gebeur het. Die gevolg was dat die mense nie wou vertrek nie. Die skare was so beïndruk met Jesus dat allerlei gedagtes oor Hom met groot erns bespreek is. Baie het gedink Hy is die Groot Profeet wat sou kom om Israel uit die verdrukking te lei. Volgens Johannes se weergawe het andere gedink dit sou 'n goeie roep wees om Hom sommer nou met geweld te gryp en Hom koning te maak.
Ten einde so 'n rampspoedige verloop van die saamtrek te vermy, het Jesus sy dissipels gevra om onmiddellik in die skuit te klim en voor Hom uit na die oorkant van die meer van Galilea te vaar. Die mense sou moes sien dat hulle sonder Hom vertrek het en dat daar nie planne gemaak kon word om almal daarheen te vertrek nie.
Die dissipels was nie juis geneë met die plan nie. Die gevolg was dat Jesus hulle ernstig aangespreek en "gedwing" (verplig) het om in die skuit te klim. Na hulle vertrek, het Hy begin om die skare in groepe weg te stuur. Toe almal weg is, het Hy teen die berg uitgegaan om te gaan bid. "Toe dit aand geword het, was Hy daar alleen" (23).
Die skuit was reeds 'n hele aantal stadioi, omgereken na ons afstandmeting, ongeveer 8 km weg van die land. Intussen het daar 'n sterk wind skuins van voor die pas van die skuit vertraag en bemoeilik. Die golwe wat so ontstaan het, het al groter geword en het "die skuit heen en weer geslinger" (24). Ten spyte van hulle vaardigheid as roeiers, is die skuit ook van rigting gedwing.
Mens kan jou die situasie op die skuit moeilik indink. Dié afstand van die land plus die feit dat hulle nie kon koers hou nie, het die vlakke van hulle angs begin verhoog. Terwyl die roeiers verbete veg teen die wind en golwe, was hulle vrees vir 'n seedood aan die styg. Die mitiese verhale van die see wat op sy slagoffers toeslaan en hulle na die dieptes intrek, het hulle byna desperaat van angs gemaak. Tog hoor ons geen woord oor Jesus tussen hulle nie. Niemand vra hoe hulle sy opdrag om oor te vaar, nou moet verstaan nie. Al wat hulle weet en met uiterste kraginspanning doen, is om vir al wat hulle kan teen die seemonster te veg.
In die vierde nagwaak (dit is van drie uur tot ses uur in die more) het Jesus na hulle aangeloop gekom op die see. In die sterk skemerlig voor dagbreek – hulle het van die oostekant na die westekant gevaar – word die dissipels bewus van 'n mensfiguur wat op die see na hulle aangeloop kom. Moontlik het die deinings wat so 'n figuur op en neer laat beweeg het, hulle waarneming erg belemmer. Vreesbevange het hulle uitgeskree: "Dit is 'n spook!" Steeds dink nie een van hulle vir 'n oomblik aan Jesus nie, terwyl Hy juis op pad is na hulle toe! Al wat hulle weet, is dat 'n mens van vleis en bloed nie op water kan loop nie. Die enigste moontlikheid is dat dit net 'n "gees", 'n "spook" (Phantasma) kan wees en van totale angs begin hulle skree!
En dan die grootste verrassing in die krisis, Jesus se stem! Uit die halflig roep Hy hulle toe: "Hou (skep) moed, dit is Ek, moenie langer bang wees nie" (27). Maar, kan hulle dit glo? Is dit nie 'n "gees" wat hulle wil mislei nie?
Dit laat Petrus Jesus se versekering wantrouig toets met die versoek: "Here, as dit U is, beveel my om op die water na U te kom" (28). Jesus antwoord met 'n uitnodiging: "Kom!" Sonder om twee maal te dink, het Petrus uit die skuit geklim en op die waters geloop en na Jesus begin gaan.
Iets van 'n kleutertjie wat die eerste treë begin gee en die ogies vasgenael op die ouer hou, is hier waar van Petrus. Toe Petrus egter sien "hoe sterk die wind was", het hy bang geword. Toe hy begin sink, skreeu hy: "Here, red my" (30). Dadelik het Jesus sy hand uitgesteek, hom gegryp en vir hom gesê: "Kleingelowige, waarom het jy begin twyfel?" Petrus was dus ongeveer 'n armlengte van Jesus af. Wat 'n tragiese teenstrydigheid! Petrus, die segsman van die dissipelgroep, begin sink 'n armlengte van Jesus af! In 'n oomblik het sy geloofsvertroue verbrokkel in twyfel.
Toe hulle in die skuit klim, het die wind gaan lê. Almal in die skuit wat kort tevore nog buite weste van angs geskreeu het: "Dit is 'n spook!" het voor Jesus neergeval en bely: "Waarlik, U is die Seun van God". Wat 'n aangrypende oomblik en belydenis! Hulle het in 'n dobberende skuit die fondament (hoeksteen) van die Christelike geloofsgemeenskap onthul.
Hierdie is 'n geweldige ryk gedeelte:
Ons sien – saam met die dissipels – die (vanselfsprekende) Goddelike mag waaroor Jesus beskik. Nie alleen vermeerder hy die vorige middag brood op wonderbaarlike wyse nie, maar nou stap Hy oor die water en beheer Hy die wind. Hy gee 'n bevel en 'n mens stap op water. Hiermee demonstreer Jesus dat alles inderdaad in en deur Hom ontstaan het, en dat Hy die hele wêreld in sy hande hou. Hy is ook die Een wat die laaste woord oor ons lewens sê. Jesus is veel meer as net 'n morele voorbeeld en Leermeester: Jesus is die Here. Hy is die Seun van God.
Ons leer ook die wyse waarop Jesus se mag deur diensbaarheid begelei word. Jesus doen nie magstoertjies nie, Jesus se mag word nie as 'n doel opsigself gedemonstreer nie. Hy gee brood wanneer mense honger en sonder heenkome is; Hy skep geloof by Petrus en die dissipels en bewaar hulle van golf en wind. Dit vind sonder vertoon plaas. Trouens, as die skare (volgens Johannes se weergawe) Jesus tot Koning wil uitroep omdat Hy brood gee, stuur Jesus die dissipels en die skare weg. Dit is in die stille binnekring van die dissipels dat Jesus op water loop of op die berg verheerlik word. Jesus is nie met sy eie mag betower nie, en Hy betower ons ook nie. Jesus dien met sy mag, Hy ontledig Homself ter wille van ander (Fil 2).
Jesus se mag word nie net deur diensbaarheid begelei nie. Ons sien in Jesus se lewe 'n sterk fokus op gebed. Wanneer Jesus onder druk kom, of opnuut helderheid oor sy roeping en lyding moet verkry, maak Hy tyd vir stilte in gebed. Beide wanneer Johannes se dood 'n voorspel tot sy eie lyding word, of wanneer die skare Hom tot broodkoning wil verhef, vermy Jesus die definisies wat ander aan Hom opdring. Jesus gaan soek sy selfdefinisie in gebed by die Vader. Die wil van die Vader begelei Jesus. Daarmee wys Jesus vir ons die weg.
Wanneer ons oor hierdie teks praat, spandeer ons gewoonlik baie aandag aan Petrus se gebrek aan geloof in Jesus, en sy vrees. Dit is vanselfsprekend reg so, hoewel ons natuurlik Petrus se waagmoed en vertroue gerus ook kan beklemtoon. Hy waag dit immers met Jesus, en leer in die proses om te vertrou.
Hierdie gedeelte gaan egter ook oor die kerk. Dit is die klein, brose dissipelkring, die kerk wat aan die ontkiem is, in die bootjie op die stormsee. Dit is die kerk se Here wat hulle tegemoetstap en die kalmte en vrede bring. In die geskiedenis doen Jesus dit telkens weer. Die kerk gaan deur woeste golwe, maar die Here bly getrou.
Dit is op hierdie Here dat ons kan vertrou. Vir sommige eindig dit – deur die geskiedenis – soos vir Johannes die Doper. Gelowiges se lewe bly in die slag. Ook nie al die Maredon se vissers se gebede word verhoor nie. Ander oorleef en word veilig in die bootjie teruggeplaas, soos Petrus. Hoe dit ook al sy, ons lewe in die hande van die almagtige Here. Daar is ons veilig, wat ook al gebeur. Hy is immers die Seun van God.