In 1966 het Kodály deur die VSA getoer en 'n spesiale lesing by Stanford-universiteit gegee, waar sommige van sy musiek in sy teenwoordigheid uitgevoer is.
Kodály was regdeur sy volwasse lewe geïnteresseerd in die uitdagings wat verskillende tipes musikale opvoeding gebied het. Hy het 'n groot aantal werke geskryf oor onderrigmetodes en ook baie musiek gekomponeer wat vir gebruik vir kinders bedoel was. Met ingang 1935 het hy saam met sy kollega Jenő Ádám (veertien jaar sy junior) 'n langtermynprojek van stapel gestuur om musiekonderrig in Hongarye se laer - en middelbare skole te hervorm. Die resultaat van sy werk was die publikasie van verskeie invloedryke boeke. Die Hongaarse musikale onderrigprogram wat in die 1940's ontwikkel is het die basis gevorm van wat later as die "Kodály-metode" bekend sou staan. Terwyl Kodály self nie 'n omvattende metode neergepen het nie, het hy wel 'n stel beginsels gevestig wat gevolg moes word in musikale opvoeding, en hierdie beginsels was wyd opgeneem deur pedagoë (veral in Hongarye, maar ook in baie ander lande) na die Tweede Wêreldoorlog. In die rolprent Close Encounters of the Third Kind word 'n sig-leerhulpmiddel wat aan die lede van 'n konferensie van ufoloë uitgedeel word na verwys as die "Kodály-metode" en bevat dit musikale note as hand-seine.
Die stad van Pécs het in 1976 ter ere van Kodály 'n vollengte bronsstandbeeld aangevra wat geleë is in Szent István-plein. Die werk staan ingevolge die wense van die beeldhouer met sy rug na die heilige Petrus en Paulus-katerdaal in Pécs, en staan voor 'n voormalige pretpark vir kinders, wie se musikale onderrig Kodály na aan die hart gelê het en vir wie dit die belangrikste aspek van sy lewe was. Hy word voorgestel as 'n brose ou man wat byna ongemerk tussen die bome loop.