Namaste huis toe met my hond - Inligting - 2022
Namaste huis toe met my hond
Plasings gemerk "museums"
Op hierdie dag was ek al by 3 museums. Die 1ste en 2de is die 2 van my gunstelinge. Die eerste is 'n moderne museum. Daar is 'n groot versameling vintage kameras. Die eienaar het 'n spesiale kamer geskep met vintage kameras en kameras wat uitgestal word. Hulle het ook vintage toerusting en gereedskap. Hulle het ook 'n afdeling kunsboeke met reproduksies van ou afdrukke. Ek het dit ook geniet om na die vintage foto's te kyk. Die versameling is 'n bietjie kleiner, maar dit ontbreek nie aan diversiteit nie.
Die 2de museum is die enigste museum waar ek in Japan was. Dit is 'n Boeddhistiese museum. Al die voorwerpe wat uitgestal word, is óf van die tempel óf uit die streek. Die museum wys die lewe van die plaaslike inwoners. Daar is baie tekstiele, insluitend antieke kostuums en ou skilderye. Daar is ook baie Boeddhistiese artefakte, insluitend 'n groot versameling Boeddhistiese beeldjies.
Die 3de museum waarna ek vandag gegaan het, was in 'n ander min bekende streek van Japan. Die museum word die Nasionale Museum van die mens op aarde genoem. Dit word in 'n klein spasie gehuisves in 'n gebou wat lyk asof dit gedurende die Meiji-era gebou is. Dit is 'n baie interessante museum. Die versameling is baie wyd. Daar is meubels, klere, mediese voorwerpe, ens. Hulle het 'n spesiale kamer wat as 'n apteek ingerig is. Hulle het mediese en chirurgiese toerusting, en allerhande goed wat vir noodhulp gebruik word. Ek dink ek sal graag meer sulke museums wil sien. Dit toon die geskiedenis van wat die Japannese gevind het as medisyne. Dit was so 'n klein kamer dat dit nogal indrukwekkend was.
Ek was al 'n paar keer in Japan, maar dit was altyd in stedelike gebiede. Ek het wel een keer uitgegaan na een van die klein dorpies. Ek kan eerlik sê ek was nog nooit in 'n plek wat so klein was dat jy nie daar kon ry nie.
Ons het vanaf Honolulu by Aomori ingevlieg. Na 'n paar vertragings het die veerboot vertrek, so ons het die besluit geneem om te ry. Ons het nie baie tyd gehad nie, so dit was nie baie lekker nie. Dit het ons sowat sewe uur geneem om na Hachinohe te ry. Nadat ons hotelle in die stad gesoek het, het ons tot die gevolgtrekking gekom dat ons by die Hotel Goshikami moet bly.
Die hotel was in die stad, maar dit was in 'n stil buurt. Die kamers was klein, maar skoon en gerieflik. Ons het nie 'n uitsig vanuit ons kamer gehad nie.
Die volgende oggend was ons weg om die Hachinohe Museum te gaan kyk. Dit was 'n bietjie kleiner as wat ek verwag het. Dit word in 'n omgeboude laerskool gehuisves, so dit is 'n bietjie groter. Daar is 'n spesiale kamer wat aan plaaslike produkte gewy is. Daar was allerhande landbou- en kulinêre produkte. Hulle het 'n groot versameling landbougereedskap gehad. Ek dink nie ons het al ooit 'n stroper gesien nie. Daar was verskillende soorte masjinerie. Hulle het selfs fietse gehad.
Hachinohe is 'n baie moderne stad. Dit het die voorkoms van 'n groot dorp, maar dit het klein huise en klein winkelsentrums. Daar was baie mense wat uitgestap het. Daar is baie restaurante en geriefswinkels. Daar was 'n aantal winkels wat klere en huisware verkoop het. Ons was verbaas om te sien hoe klein die stad was. Dit is sowat twee uur se ry van die kus af, so daar is baie plaasprodukte te koop.
Terwyl ons met die kus op ry kom ons by 'n stopteken. Die plaaslike inwoners het die gewoonte om iets bo-op die motor te sit om die bestuurders aan te dui om te stop. Ek dink dit is 'n groot papiersak of 'n plakkaat. Ek kon net niks van die snelweg af sien nie. Die kar voor ons was reeds gestop toe ons by die stopteken kom. Ons kon nie glo dat dit sou stop en voor hulle inkyk nie. Ek het senuweeagtig begin raak dat ons die ingang na die park sou mis, so ek het met die toeriste op die agtersitplek begin praat. Dit was 'n Japannese familie. Hulle het nie gestop nie, en hulle het nie gekyk nie. Ek het vorentoe gekyk en ek kon die ingang na die park sien. So ek het weer met hulle begin praat. Ek het gesê: "Jy vertraag regtig!" Hulle het gesê: "Ons hou op." "O," het ek gesê, "as jy stop, hoekom kyk jy dan nie na die bordjie wat voorlê nie?" Hulle het uiteindelik gekyk en die res is geskiedenis.
Dit is moeilik om 'n toeris in hierdie land te wees. Die meeste van die toeriste het 'n Japannese gids by hulle. Ek dink nie dat ons al ooit in 'n situasie was waar ons nie ons pad kon vind nie. Daar is 'n pretpark in die area wat ons besoek. Met ons aankoms was dit so stampvol dat ons nie sou kon inry nie. Ons Japannese gids het gesê: "Jy bly daar. Ek sal vir jou 'n parkeerplek kry." Ek was so verbaas, want hy het geweet wat die probleem was. Hy het gesê: "As jy vir my in die kar sal wag, dan sal ek iets doen." Ons was 'n paar minute daar. Daarna het hy teruggekom en ons gehelp om in die park in te kom. Hy het gesê: "Julle is soos familie. Ek sal julle enige tyd help." Ons was nog 'n paar uur by hom. Hy was nie regtig soos ons familie nie, maar hy was baie behulpsaam en insiggewend.
Dit is interessant omdat ek nie dieselfde soort vriendelikheid in die Verenigde State kon vind nie. Die ander dag het ons by ons hotel ingeboek. Ek het met my paspoort ingeboek. Toe het hy my paspoort en my instapkaart vir die vlug nagegaan. Ek het gesê: "O, dit is my ID-kaart." Ek dra dit al jare in my beursie. Toe het hy my beursie en my handsak nagegaan. "Ag my!" Ek het gesê. "Ek weet ek het my beursie gedra, maar ek het nie geweet ek het my tjekboek in nie. Ek het vandag geen geld in die bank nie en ek het nie 'n kredietkaart nie. Ons moet by die bank uitkom." Hy het na my gekyk en sy kop geskud. Ek kon nie glo dat hy my tas en kar nagaan nie. Hy het my na die hysbak geloop en hy het my vertel waar die naaste bank is. Ek het gesê: "Wat is dit? Is dit net vir buitelanders?"
Ons was al in baie lande en ons weet 'n bietjie van wat aangaan. Ek onthou dat ek in Rome was toe hulle hul geldeenheid verander het. Ons het gesê: "Hulle verander hul geldeenheid?" Hy het vir ons gesê: "Ja, hulle sal 'n nuwe geldeenheid maak. Die ou geldeenheid sal in groot bokse gesit word en hulle sal dit smelt en die nuwe geldeenheid maak." Hulle het 'n parade van mense gehad wat buite die ambassade in Washington, D.C. gestaan ​​het. Al die mense wat vir die ambassade gewerk het, sou buite die gebou in tou staan. Ons het al die mense van die verskillende lande gesien waarheen ons daardie week sou gaan. Hulle was in die ry al die pad terug na Italië. Terwyl ons langs die lyne gestap het, het ons baie mense gesien wat nie die regte mense was nie. Daar was Italianers, Amerikaners, ens. Hulle was van alle lande. Daar was een man wat 'n Rus was en hy het 'n groot boks ou Russiese geldeenheid gehad. Ons het na hom toe gestap en ons het gesê: "O my godheid. Wat het gebeur?" Hy het gesê: "Ek het hierdie boks Russiese geldeenheid gehad. Hulle het my na 'n spesiale plek gestuur en hulle het dit afgesmelt." Ons het hom gevra: "Hoe maak jy die geld om die boks te koop?" Hy het gesê: "Ek kon dit nooit verstaan ​​nie. Jy vra vir die geld en dit is daar." Ons het gesê: "Wel, dit klink vreemd." Hy het gesê: "Nee. Ek het altyd geweet dit is 'n stelsel waarvoor opgestel is